Article

# What is Truth? - Number Three

Czym jest prawda? - numer trzy

The Road to Emmaus

Droga do Emaus

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

W Ewangelii według Jana, tuż po Ostatniej Wieczerzy aż do chwili, gdy Jezus udaje się do ogrodu Getsemani, znajduje się długa narracja od rozdziału czternastego aż do końca rozdziału siedemnastego. Zamierzam omówić te rozdziały w następnym artykule. Niniejszy artykuł stanowi podstawę, na której można oprzeć zrozumienie tamtych rozdziałów. Jeśli chodzi o linię reformy w historii Chrystusa, dialog Chrystusa z Jego uczniami w tych rozdziałach ma miejsce tuż po wjeździe triumfalnym i tuż przed ukrzyżowaniem. Jezus wszedł do Jerozolimy, potem spożył ostatni posiłek z uczniami, następnie pojawia się ta narracja i potem udaje się do Getsemani, a o północy tego samego dnia zostaje aresztowany i rozpoczyna się siedmioetapowy proces prowadzący do ukrzyżowania. On i uczniowie byli proroczo umiejscowieni tuż po zjeździe namiotowym w Exeter i tuż przed Wielkim Rozczarowaniem, w historii reprezentowanej przez ruch siódmego miesiąca. W narracji, która rozpoczyna się tuż po Ostatniej Wieczerzy, pierwsze, co mówi Jezus, to:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> Niech się nie trwoży serce wasze: wierzycie w Boga, wierzcie także we Mnie. Jan 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

Wiedząc, że wielkie rozczarowanie było oddalone zaledwie o kilka godzin, Jezus starał się umocnić swoich uczniów przed nadchodzącym kryzysem. Ukryta linia proroctwa, w obrębie czterech drogowskazów, które składają się na wydarzenia symbolizowane jako siedem gromów, to historia, w której mają miejsce te trzy etapy narracji w Ewangelii Jana. Ta ukryta linia, w obrębie siedmiu gromów, przedstawia historię od pierwszego rozczarowania do ostatniego.

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

Tuż zanim Jezus mówi im, aby ich serca „się nie trwożyły”, Judasz Iskariota opuścił wieczerzę, by po raz trzeci i ostatni udać się do Sanhedrynu. Gdy wyszedł z wieczerzy na trzecie spotkanie, zamknął swój okres próby.

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

W kontekście ukrytej linii w symbolu siedmiu gromów triumfalny wjazd Chrystusa reprezentuje okrzyk o północy, w którym ujawniają się dwie klasy czcicieli. Kamieniem milowym związanym ze środkową literą alfabetu hebrajskiego, której użyto do utworzenia hebrajskiego słowa "prawda", jest trzynasta litera alfabetu hebrajskiego. Trzynaście reprezentuje bunt i jako proroczy kamień milowy reprezentuje okrzyk o północy, w którym głupie panny stanowią przejaw buntu, podobnie jak Judasz podczas kamienia milowego triumfalnego wjazdu.

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> Był i zawsze będzie kąkol między pszenicą; będą też głupie panny wśród mądrych oraz tacy, którzy nie mają oliwy w naczyniach przy swoich lampach. W Kościele, który Chrystus ustanowił na ziemi, był chciwy Judasz, i będą Judasze w Kościele na każdym etapie jego dziejów. Signs of the Times, 23 października 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

Kiedy Judasz zwrócił pieniądze, wyznał swoją zdradę Kajfaszowi, a potem Chrystusowi, wówczas poszedł się powiesić. Gdy wychodził z sali sądowej, zawołał słowami, które wprost oddają dylemat nierozsądnej panny, gdy uświadamia sobie, że nie otrzymała oliwy.

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> Judasz przekonał się, że jego błagania były daremne, i wybiegł z sali, wołając: Za późno! Za późno! Czuł, że nie może żyć, by zobaczyć Jezusa ukrzyżowanego, i w rozpaczy wyszedł i powiesił się. Desire of Ages, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

Judasz ilustruje fałszywe poselstwo wołania o północy, gdy „wybiegł z sali, wołając: Za późno! Za późno!” To poselstwo zawsze ujawnia dwie klasy czcicieli i, podobnie jak w historii milleryckiej, głupie panny po nadejściu prawdziwego wołania o północy nadal występują z fałszywym poselstwem. Tak więc w historii milleryckiej mamy ruch, który wybrał Williama Millera na przywódcę, jednocześnie odrzucając poselstwo trzeciego anioła i sprzeciwiając się małej trzódce, która poszła za Chrystusem do Miejsca Najświętszego.

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> "Moje myśli zostały przeniesione w przyszłość, gdy zostanie dany sygnał. 'Oto oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie mu na spotkanie.' Lecz niektórzy będą zwlekali z nabyciem oliwy do uzupełnienia swoich lamp i zbyt późno przekonają się, że charakter, który oliwa symbolizuje, nie jest przekazywalny." Review and Herald, 11 lutego 1896 r.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

Trzeci drogowskaz ukrytej historii symbolizuje sąd i jest reprezentowany przez ostatnią literę alfabetu hebrajskiego. Litera ta to "Tav", a gdy jest pisana, ma kształt krzyża. Krzyż symbolizuje sąd.

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

Od pierwszego rozczarowania w historii ruchu millerowskiego aż do Wołania o Północy, czyli od litery alfa aż do trzynastej litery, istnieje kamień milowy wyznaczający okres czasu, który w przypowieści o dziesięciu pannach jest określony jako czas zwłoki — czas zwłoki, o którym mowa także w drugim rozdziale Księgi Habakuka. Od Wołania o Północy, czyli trzynastej litery buntu, aż do wielkiego rozczarowania, ostatniej litery alfabetu, istnieje również okres, który nazwano „ruchem siódmego miesiąca”, nie dlatego, że trwał siedem miesięcy, lecz dlatego, że poselstwo Wołania o Północy wskazywało, iż Chrystus przyjdzie dziesiątego dnia siódmego miesiąca kalendarza żydowskiego, czyli w Dniu Pojednania.

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

Kontekst narracji od czternastego rozdziału Jana aż do osiemnastego rozpoczyna się w okresie, który odzwierciedla ruch siódmego miesiąca w historii millerystów. Przesłaniem narracji Ewangelii Jana jest przygotowanie uczniów na nadchodzący kryzys krzyża (litera „Tav”). Chrystus zatem wskazuje, że od Jego śmierci aż do chwili, gdy wstąpi do swojego Ojca i powróci, będzie to dla Jego uczniów okres smutku, niepewności i rozczarowania. Podobnie jak w przypadku proroczych cech wszystkich pierwszych rozczarowań, które są reprezentowane w świadectwie linii reform, rozczarowanie obejmuje stan spowodowany zlekceważeniem wcześniej objawionej ważnej prawdy. Śmierć Chrystusa na krzyżu była i jest ważną prawdą, a On powiedział uczniom wprost, że będzie ukrzyżowany i zmartwychwstanie, lecz kryzys był tak wielki, tak przytłaczający, że zapomnieli o tym, co powinni byli pamiętać.

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> "Kiedy Chrystus, Nadzieja Izraela, zawisł na krzyżu i został wywyższony, jak powiedział Nikodemowi, że tak będzie, nadzieja uczniów umarła wraz z Jezusem. Nie potrafili tego wyjaśnić. Nie mogli zrozumieć wszystkiego, co Chrystus powiedział im o tym wcześniej." Wiara i uczynki, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

Ciężar całej narracji w czterech rozdziałach Ewangelii Jana, którymi się zajmujemy, polegał na tym, że Jezus przygotowywał swoich uczniów na okres rozczarowania, którego mieli doświadczyć, począwszy od nocnego pojmania Jezusa, aż do Jego powrotu po wniebowstąpieniu do Ojca. W tych czterech rozdziałach Ewangelii Jana ten okres, gdy Chrystus był z dala od uczniów, przedstawia czas oczekiwania. Historycznie ten okres, który określam jako czas oczekiwania, nastąpił po dramacie krzyża. W rozdziałach, które zamierzamy rozważyć, proroczo ukazany jest czas oczekiwania, który zaczyna się wraz z pierwszym rozczarowaniem, a nie po wielkim rozczarowaniu związanym z krzyżem.

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

Dlaczego sugeruję, że ostatnie rozczarowanie, do którego Chrystus przygotowywał swoich uczniów, było typem pierwszego rozczarowania, którym w linii reformy Chrystusa była śmierć Łazarza? Kwestia ta musi zostać rozstrzygnięta, zanim będziemy mogli ujrzeć relację w czterech rozdziałach Jana w świetle, które potwierdza prawdy, teraz odpieczętowywane w związku z ukrytą historią siedmiu gromów.

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

W historii Chrystusa okres między śmiercią a zmartwychwstaniem Łazarza odpowiada czasowi zwłoki. Następnie Chrystus udaje się do Jerozolimy na swój triumfalny wjazd. Chrystus w czternastym rozdziale Ewangelii Jana mówi do swoich uczniów na tle historii tego, co miało stać się ruchem siódmego miesiąca, który rozpoczął się, gdy czas zwłoki już się zakończył wraz z nadejściem poselstwa wołania o północy, które zapoczątkowało ruch siódmego miesiąca.

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

Zrozumienie, w jaki sposób hebrajskie słowo „prawda” potwierdza rozpoznanie ukrytej historii, odpieczętowanej z symbolicznej historii siedmiu gromów, wymaga uważnej analizy przesłania, które Chrystus wówczas przekazywał swoim uczniom w Ewangelii Jana, od rozdziału czternastego do siedemnastego. Przykład użycia kamienia milowego Wielkiego Rozczarowania do zilustrowania kamienia milowego pierwszego rozczarowania można dostrzec w doświadczeniu uczniów w drodze do Emaus.

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

Tym, co zakończyło czas zwłoki w historii ruchu millerowskiego, była korekta wcześniejszego, nieudanego przewidywania na rok 1843. Pracę Samuela Snowa nad rozwinięciem poselstwa, które zapoczątkowało ruch siódmego miesiąca i zakończyło się Wielkim Rozczarowaniem, można prześledzić historycznie, śledząc wzrost jego zrozumienia poprzez publikowane przez niego pisma i publiczne wystąpienia prowadzące do zjazdu namiotowego w Exeter. Natchniony komentarz ujmuje ten rozwój inaczej niż samo historyczne przedstawienie ostatecznego poselstwa Snowa. Siostra White informuje, że poselstwo zostało rozpoznane, gdy Pan zdjął swoją rękę z błędu w liczbach na tablicy Habakuka z 1843 roku.

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> Dane mi było zobaczyć lud Boży radujący się w oczekiwaniu i wypatrujący swego Pana. Lecz Bóg postanowił ich doświadczyć. Jego ręka zakryła błąd w obliczeniach okresów proroczych. Ci, którzy wypatrywali swego Pana, nie odkryli tego błędu, a najuczeńsi ludzie, którzy sprzeciwiali się wyznaczonemu czasowi, również go nie dostrzegli. Bóg zamierzył, aby Jego lud doznał rozczarowania. Czas minął i ci, którzy z radosnym oczekiwaniem wypatrywali swego Zbawiciela, byli smutni i zniechęceni, podczas gdy ci, którzy nie umiłowali przyjścia Jezusa, lecz przyjęli poselstwo ze strachu, cieszyli się, że nie przyszedł w oczekiwanym czasie. Ich wyznanie wiary nie poruszyło serca ani nie oczyściło życia. Upływ czasu był dobrze obliczony, by odsłonić takie serca. To oni pierwsi odwrócili się i szydzili z zasmuconych, rozczarowanych, którzy naprawdę miłowali przyjście swego Zbawiciela. Dane mi było dostrzec mądrość Boga w tym, że doświadczał swego ludu i dał mu wnikliwą próbę, aby ujawnić tych, którzy ulękną się i cofną w godzinie próby.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> Jezus i wszystkie zastępy niebieskie patrzyli ze współczuciem i miłością na tych, którzy z utęsknieniem pragnęli ujrzeć Tego, którego miłowały ich dusze. Aniołowie unosili się nad nimi, aby podtrzymać ich w godzinie próby. Ci, którzy zaniedbali przyjęcie niebiańskiego poselstwa, zostali pozostawieni w ciemności, a gniew Boży zapłonął przeciwko nim, ponieważ nie chcieli przyjąć światła, które On zesłał im z nieba. Ci wierni, rozczarowani, którzy nie mogli zrozumieć, dlaczego ich Pan nie przyszedł, nie zostali pozostawieni w ciemności. Ponownie zostali skierowani do swych Biblii, aby badać okresy prorocze. Ręka Pana została cofnięta z liczb, a błąd został wyjaśniony. Ujrzeli, że okresy prorocze sięgają do roku 1844 i że te same dowody, które przedstawiali, by wykazać, że okresy prorocze kończą się w 1843, dowodziły, iż zakończą się w 1844. Światło ze Słowa Bożego oświeciło ich stanowisko i odkryli czas zwłoki — „Choćby [widzenie] się odwlekało, czekaj na nie.” W swej miłości do natychmiastowego przyjścia Chrystusa przeoczyli odwlekanie się widzenia, obliczone na to, by objawić prawdziwie oczekujących. Znowu mieli określony czas. Jednak widziałem, że wielu z nich nie potrafiło wznieść się ponad swe dotkliwe rozczarowanie, aby posiadać ten stopień zapału i energii, który cechował ich wiarę w 1843 roku.

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> Szatan i jego aniołowie zatriumfowali nad nimi, a ci, którzy nie chcieli przyjąć poselstwa, gratulowali sobie dalekowzrocznego osądu i mądrości, że nie przyjęli zwiedzenia, jak to nazywali. Nie zdawali sobie sprawy, że odrzucają Bożą radę przeciwko sobie samym i współdziałają z Szatanem i jego aniołami, by wprowadzać zamęt wśród ludu Bożego, który wcielał w życie poselstwo zesłane z nieba.

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> Wierzący w to poselstwo byli uciskani w kościołach. Przez pewien czas ci, którzy nie chcieli przyjąć poselstwa, ze strachu powstrzymywali się od postępowania zgodnie z tym, co nosili w sercach; lecz upływ czasu ujawnił ich prawdziwe uczucia. Pragnęli uciszyć świadectwo, które oczekujący czuli się zmuszeni składać, że okresy prorocze sięgały roku 1844. Wierzący jasno wyjaśniali swój błąd i podawali powody, dla których oczekiwali swego Pana w roku 1844. Ich przeciwnicy nie potrafili przytoczyć żadnych argumentów przeciwko przedstawionym mocnym racjom. Jednak rozgorzał gniew kościołów; postanowili nie słuchać dowodów i usunąć to świadectwo z kościołów, aby inni nie mogli go usłyszeć. Ci, którzy nie śmieli wstrzymywać przed innymi światła, które Bóg im dał, zostali wykluczeni z kościołów; lecz Jezus był z nimi i radowali się w świetle Jego oblicza. Byli przygotowani, aby przyjąć poselstwo drugiego anioła. Wczesne pisma, 235–237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

Przedstawiona właśnie historia opisuje między innymi doświadczenie z 18 lipca 2020 roku, jednak warto rozważyć, że zrozumienie, które reprezentuje poselstwo Wołania o północy, ogłoszone przez Samuela Snowa na zjeździe obozowym w Exeter, nie jest przedstawione przez historyczną działalność Snowa, lecz przez działanie ręki Pana. Jego ręka zakryła błąd i dopiero gdy ją odjął, milleriści mogli zrozumieć swoje rozczarowanie, a także pojąć, że znajdowali się w okresie określanym jako czas zwłoki.

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

Odjęcie Jego ręki jest istotnym elementem historii uczniów, którzy byli w drodze do Emaus. Obrazuje ono koniec okresu znanego jako czas oczekiwania i kończy się zrozumieniem przedstawionym w poselstwie Wołania o północy. Jednak ilustracja z Emaus miała miejsce po krzyżu, który symbolizuje Wielkie Rozczarowanie, a nie pierwsze rozczarowanie związane ze śmiercią Łazarza.

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> I oto tego samego dnia dwaj z nich szli do wsi zwanej Emaus, oddalonej od Jerozolimy o około sześćdziesiąt stadiów. I rozmawiali ze sobą o wszystkim, co się wydarzyło. A gdy tak rozmawiali i rozważali, sam Jezus przybliżył się i szedł z nimi. Lecz oczy ich były jakby zasłonięte, tak że Go nie rozpoznali. I rzekł do nich: Cóż to za rozmowy prowadzicie ze sobą w drodze i dlaczego jesteście smutni? Łukasza 24:13-16.

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

Słowo „eyes” w tym fragmencie oznacza raczej wzrok niż sam narząd oka. Słowo „holden” oznacza siłę. Uczniowie nie byli w stanie zrozumieć wizji krzyża, gdyż Chrystus zakrył ich zdolność dostrzeżenia proroczej wizji krzyża. Ręka Chrystusa jest symbolem Jego siły. Smutek, który Jezus rozpoznał, oznaczał ich wielkie rozczarowanie. Po dalszej dyskusji rozczarowanych uczniów Chrystus zaczął mówić.

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> Wtedy powiedział do nich: O, nierozumni i nieskorego serca, by uwierzyć we wszystko, co powiedzieli prorocy! Czyż Chrystus nie musiał tego wycierpieć i wejść do swojej chwały? I zaczynając od Mojżesza i wszystkich proroków, wyjaśniał im we wszystkich Pismach to, co odnosiło się do niego. I zbliżyli się do wsi, do której zdążali, a on sprawiał wrażenie, jakby chciał pójść dalej. Lecz nalegali na niego, mówiąc: Zostań z nami, bo zbliża się wieczór i dzień już się nachylił. I wszedł, aby zostać z nimi. Łukasz 24:25-29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

Jezus pouczał uczniów, posługując się „historycystyczną” metodologią interpretacji biblijnej, prowadząc linie prorocze od Mojżesza przez świętą historię, aby wskazać historię krzyża. Jezus wykorzystał linie dawnej historii proroczej, które reprezentują stare ścieżki oraz metodę linia po linii, aby pouczyć rozczarowanych uczniów. Gdy okazał, jakby miał iść dalej bez nich, usilnie nalegali, aby wszedł i zatrzymał się z nimi. Byli w czasie zwłoki, a Chrystus miał zamiar odsunąć swoją rękę z ich oczu. Gdy Jego ręka została odsunięta, czas zwłoki się skończył, a oni, pędząc przez ciemność z powrotem do Jerozolimy, do jedenastu uczniów, symbolizowali szybkość rozprzestrzeniania się poselstwa okrzyku o północy.

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> I stało się, że gdy z nimi zasiadł do stołu, wziął chleb, pobłogosławił go, połamał i podał im. Wtedy otworzyły się im oczy i poznali go; i zniknął im sprzed oczu. Łukasza 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

Jezus odjął swoją rękę, która powstrzymywała ich zrozumienie proroczego widzenia, i gdy to uczynił, poznali Go. Jezus przyniósł im poselstwo Wołania o północy i przyjęli je podczas posiłku, bo każde poselstwo musi być spożyte. Natychmiast popędzili "jak fala przypływu przez kraj", aby przekazać to jedenastu uczniom.

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> I mówili jeden do drugiego: Czy nasze serce nie pałało w nas, gdy rozmawiał z nami w drodze i gdy otwierał nam Pisma? I wstali w tej samej godzinie i wrócili do Jerozolimy, i zastali jedenastu zgromadzonych razem oraz tych, którzy z nimi byli, mówiących: „Pan prawdziwie zmartwychwstał i ukazał się Szymonowi”. A oni opowiedzieli, co się stało w drodze i jak dał im się poznać przy łamaniu chleba. A gdy o tym rozmawiali, sam Jezus stanął pośród nich i rzekł do nich: „Pokój wam”. Lecz oni zatrwożyli się i przestraszyli, sądząc, że widzą ducha. I rzekł do nich: „Czemu jesteście zatrwożeni i dlaczego rodzą się w waszych sercach wątpliwości? Spójrzcie na moje ręce i nogi, że to ja sam; dotknijcie mnie i zobaczcie, bo duch nie ma ciała ani kości, jak widzicie, że ja mam”. A gdy to powiedział, pokazał im swoje ręce i nogi. A gdy oni jeszcze z radości nie wierzyli i dziwili się, rzekł do nich: „Macie tu coś do jedzenia?” Podali mu kawałek pieczonej ryby i plaster miodu. Wziął to i jadł na ich oczach. I rzekł do nich: „To są te słowa, które mówiłem do was, gdy jeszcze byłem z wami, że musi się wypełnić wszystko, co jest o mnie napisane w Prawie Mojżesza, u proroków i w psalmach”. Wtedy otworzył im umysł, aby rozumieli Pisma. Łukasza 24:32-45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

Podobnie jak uczniom w drodze do Emaus, Jezus przedstawia poselstwo, odwołując się do dawnych świętych historii Biblii, aby wyjaśnić dzieje swojej śmierci i zmartwychwstania, i czyni to, dając im przykład przez jedzenie. Lud Boży musi spożywać to poselstwo. W ich niepewności i smutku Jezus zamyka czas oczekiwania, który trwał od Jego śmierci aż po Jego zmartwychwstanie, wniebowstąpienie i powrót, otwierając ich umysły na poselstwo obecnej prawdy, oparte na świętych historiach przeszłości, zestawionych ze sobą linia za linią.

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

Dlatego dwaj uczniowie w drodze do Emaus (reprezentujący drugiego anioła, który zostaje połączony i wzmocniony poselstwem Wołania o Północy) utożsamiają czas zwłoki, który nastąpił po ukrzyżowaniu, z czasem zwłoki, który poprzedził Wołanie o Północy. Rozczarowanie uczniów zatem reprezentuje pierwsze rozczarowanie w proroczej linii, a nie wielkie rozczarowanie.

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

Historia z Emaus zostaje następnie powtórzona z rozczarowanymi jedenastoma uczniami. Jezus dołącza do nich, poucza ich o wypełnieniu słowa prorockiego poprzez metodologię 'historycyzmu', a następnie, podczas posiłku, otwiera im umysły. Początek opowieści wskazuje na jej koniec. Jezus następnie przedstawia trzecie świadectwo temu, że rozczarowanie związane z krzyżem można proroczo odnieść do pierwszego rozczarowania. Dostarcza trzeciego świadectwa co do struktury historii, mówiąc im, by pozostali w Jerozolimie, aż otrzymają moc z wysoka.

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> I rzekł do nich: Tak jest napisane: tak należało, aby Chrystus cierpiał i trzeciego dnia powstał z martwych; i aby w jego imię było głoszone nawrócenie i odpuszczenie grzechów wszystkim narodom, począwszy od Jerozolimy. Wy jesteście świadkami tego. A oto Ja zsyłam na was obietnicę mego Ojca; wy zaś pozostańcie w mieście, w Jerozolimie, aż zostaniecie przyobleczeni mocą z wysoka. I wyprowadził ich aż do Betanii, i podniósłszy ręce, błogosławił ich. A gdy ich błogosławił, oddalił się od nich i został uniesiony do nieba. Oni zaś oddali mu pokłon i z wielką radością wrócili do Jerozolimy; i nieustannie przebywali w świątyni, wielbiąc i błogosławiąc Boga. Amen. Łukasz 24:46–53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

Obraz uczniów na drodze do Emaus wskazuje na czas oczekiwania, który zaczął się wraz z Jego śmiercią i trwał aż do Jego zmartwychwstania i wniebowstąpienia do Ojca. Czas oczekiwania zakończył się dla uczniów z Emaus, gdy przesłanie o wydarzeniach krzyża zostało ugruntowane poprzez metodologię łączenia linii dawnych świętych historii, linia po linii. Następnie uczniowie nieśli to przesłanie tak szybko, jak tylko mogli. Potem Jezus spotyka się z jedenastoma uczniami; znów wspomina się o spożyciu posiłku, linia po linii służy do potwierdzenia przesłania i, podobnie jak wobec uczniów z Emaus, otwiera im umysły i odchodzi. Lecz nie wcześniej, niż wskaże historię oczekiwania w Jerozolimie aż do zakończenia tego czasu wraz z zesłaniem Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy.

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

Kiedy Jezus polecił swoim uczniom, aby pozostali w Jerozolimie, był to koniec opowieści o drodze do Emaus. Początek opowieści przedstawiał rozczarowanie, po którym nastąpił czas oczekiwania, a następnie objawienie prawdy przedstawiające przesłanie Wołania o północy. To objawienie prawdy dokonało się, gdy Chrystus odjął swoją rękę, która "zasłaniała" oczy uczniów. To jest początek opowieści, a środek opowieści powtarza się w tej samej historii, gdy Chrystus usunął rozczarowanie u jedenastu uczniów, objawiając się im i otwierając im zrozumienie Jego Słowa. Następnie pojawia się ostatnie świadectwo identycznej struktury proroczej, która zaczyna się od pierwszego rozczarowania, a nie od wielkiego rozczarowania.

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

Okres od Emaus do Pięćdziesiątnicy ukazuje trzy świadectwa dotyczące pierwszego rozczarowania, czasu zwlekania i wołania o północy, jednak rzeczywiste rozczarowanie, które stanowi kamień milowy na początku każdego z tych trzech świadectw, było w istocie drugim rozczarowaniem, a nie pierwszym. Uświadomienie sobie, że kamień milowy, jakim jest Wielkie Rozczarowanie w historii ruchu millerowskiego, służy do zilustrowania pierwszego rozczarowania w historii ruchu millerowskiego, jest kluczowe dla zrozumienia narracji opisanej w czterech rozdziałach Ewangelii Jana, rozgrywających się między posiłkiem podczas Ostatniej Wieczerzy a aresztowaniem o północy w ogrodzie Getsemani. Warto zauważyć, że gdy Jezus ukazał się jedenastu uczniom i jadł z nimi, zapytał: "Dlaczego jesteście zatrwożeni? I dlaczego myśli powstają w waszych sercach?"

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

Zaraz po tym, jak spożył Ostatnią Wieczerzę, fragment w Ewangelii Jana, który zamierzamy rozważyć, rozpoczyna się słowami Chrystusa skierowanymi do nich: "Niech się nie trwoży serce wasze." W ciągu pięciu dni zapomnieli o tym właśnie poleceniu. Rozdziały od czternastego do siedemnastego Ewangelii Jana przedstawiają pierwsze rozczarowanie z dnia 18 lipca 2020 roku, które wprowadza czas zwłoki, prowadzący do Objawienia Jezusa Chrystusa, odpieczętowanego tuż przed zamknięciem czasu łaski, i przedstawiają poselstwo wołania o północy. To poselstwo wprowadza okres, który został typologicznie przedstawiony przez ruch siódmego miesiąca, a także przez bieg uczniów z Emaus do Jerozolimy w środku nocy. Tę historię przedstawiają trzy hebrajskie litery, którymi Chrystus posłużył się, aby przedstawić siebie jako "Prawdę".

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

To właśnie w narracji tych czterech rozdziałów Ewangelii Jana znajdujemy nie tylko dzieło Ducha Świętego ukazane jako odpowiadające tym samym krokom tegoż słowa, lecz także najlepsze dowody na poparcie wysuwanych obecnie twierdzeń, że ostateczne wypełnienie poselstwa „Wołania o północy” jest teraz stopniowo przedstawiane podczas zjazdu namiotowego w Exeter w dniach od 12 do 17 sierpnia. Gdy poselstwo zostanie wreszcie rozpoznane przez oczekujących świętych, świat zostanie pogrążony w kryzysie ustawy niedzielnej, gdyż owi posłańcy poniosą do umierającego świata ostateczne ostrzegawcze poselstwo „ostatnich dni”.

Back to Articles