Article

# Ósmy jest jednym z Siedmiu - Numer Trzy

Daniel Dwa

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word

Pytanie, które postaramy się rozstrzygnąć w tym artykule, brzmi: w jaki sposób pierwsza wzmianka o królestwach z biblijnych proroctw w rozdziale drugim Księgi Daniela zgadza się z ostatnią wzmianką o królestwach z biblijnych proroctw w rozdziale siedemnastym Księgi Objawienia. Zamierzam postawić kilka pytań dotyczących tego, co tak naprawdę jest przedstawione w posągu Nabuchodonozora oraz stanowiska pionierów, według którego ich historia wyznaczała moment, w którym skała miała uderzyć w stopy posągu.

Siostra White wskazuje, że doszliśmy do momentu, w którym „święte dzieło Boże jest przedstawione przez stopy posągu, w których żelazo było zmieszane z błotnistą gliną”, co dalej opisuje jako „mieszanie się władzy kościelnej z władzą państwową”.

> Doszliśmy do czasu, gdy święte dzieło Boga jest przedstawione przez stopy posągu, w których żelazo było zmieszane z błotnistą gliną. Bóg ma lud, lud wybrany, którego rozeznanie musi być uświęcone; nie może on stać się nieświęty przez budowanie na fundamencie z drewna, siana i słomy. Każda dusza wierna przykazaniom Bożym rozpozna, że znamienną cechą naszej wiary jest Sabat siódmego dnia. Gdyby rząd czcił Sabat, jak Bóg nakazał, stałby w mocy Boga i w obronie wiary raz na zawsze przekazanej świętym. Lecz mężowie stanu będą popierać fałszywy sabat i połączą swoją wiarę religijną z przestrzeganiem tego dziecka papiestwa, stawiając go ponad Sabatem, który Pan uświęcił i pobłogosławił, wyznaczając go do święcenia przez człowieka jako znak między Nim a Jego ludem na tysiąc pokoleń. Mieszanie władzy kościelnej z państwową jest przedstawione przez żelazo i glinę. To zjednoczenie osłabia całą moc kościołów. Obdarzenie Kościoła władzą państwową przyniesie złe skutki. Ludzie niemal przekroczyli granicę Bożej cierpliwości. Zaangażowali swe siły w politykę i zjednoczyli się z papiestwem. Lecz przyjdzie czas, gdy Bóg ukarze tych, którzy unieważnili Jego prawo, a ich złe dzieło obróci się przeciwko nim. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 4, 1168.

Czas, do którego doszliśmy, gdy święte dzieło Boże miesza się z praktykami kościelnymi i państwowymi, jest opisem stopniowo postępującego okresu. Ona mówi, że to mieszanie „osłabia całą moc kościołów” i „przyniesie złe skutki”, oraz że „nadejdzie czas, gdy Bóg ukarze tych, którzy unieważnili Jego prawo.”

Mieszanie się kościoła i państwa, które osłabia władzę kościołów, jest opisem kościoła w Pergamonie, gdzie połączenie rządów kościelnych i państwowych symbolizowało odstępstwo poprzedzające objawienie się człowieka grzechu. Pergamon oraz cesarz, który symbolizuje kompromis między chrześcijaństwem a bałwochwalstwem, pojawiają się w czwartym królestwie opisanym w drugim rozdziale Księgi Daniela. Ten kompromis jest przedstawiony w drugim rozdziale Księgi Daniela poprzez użycie słowa „glina”.

> Ty, o królu, widziałeś, a oto wielki posąg. Ten wielki posąg, którego blask był wspaniały, stał przed tobą, a jego postać była straszna. Głowa tego posągu była ze szczerego złota, jego pierś i ramiona ze srebra, jego brzuch i biodra z miedzi, jego golenie z żelaza, jego stopy częściowo z żelaza, a częściowo z gliny. Patrzyłeś, aż został odcięty kamień bez udziału rąk, który uderzył w posąg w jego stopy, które były z żelaza i gliny, i roztrzaskał je na kawałki. Daniela 2:31-34.

W miarę jak Daniel kontynuuje swoją interpretację, nie jest to już „glina”, lecz brudna, „błotnista glina”.

> A że widziałeś stopy i palce, częściowo z gliny garncarskiej, a częściowo z żelaza, królestwo będzie podzielone; lecz będzie w nim coś z mocy żelaza, skoro widziałeś żelazo zmieszane z błotnistą gliną. Daniel 2:41.

Czysta glina, która była gliną Garncarza, zmienia się w błotnistą glinę. Bóg jest boskim Garncarzem i jego dzieło nigdy nie jest błotniste.

> Lecz teraz, o Panie, Tyś naszym Ojcem; my jesteśmy gliną, a Ty naszym garncarzem; i my wszyscy jesteśmy dziełem Twojej ręki. Izajasz 64:8.

W historii pogańskiego Rzymu kościół w Smyrnie był czystą gliną. W historii Pergamonu, który jest czwartym królestwem w drugim rozdziale Księgi Daniela, glina zmienia się w błotnistą glinę. To, co najpierw w tym fragmencie jest wspomniane po prostu jako „glina”, a następnie jako „glina garncarska”, w toku interpretacji zmienia się w „błotnistą glinę”. Do tej zmiany doszło w Pergamonie, aby przygotować drogę dla Tiatyry, czyli papieskiego Rzymu. Zmiana z „gliny” w „błotnistą glinę” to odstępstwo, które przygotowuje drogę dla Tiatyry, co Paweł określa jako „najpierw nastąpi odstępstwo” w Drugim Liście do Tesaloniczan.

Millerowcy nie widzieli dalej niż do czwartego królestwa, Rzymu, i oczekiwali, że kolejnym wydarzeniem proroczym będzie Powtórne Przyjście Chrystusa, gdyż kamień, który uderza w stopy posągu, symbolizuje Powtórne Przyjście. Ale czy Chrystus ustanowił królestwo w 1798 roku? 22 października 1844 roku wszedł do Najświętszego Miejsca, aby otrzymać królestwo, ale czy zostało ono wtedy ustanowione?

Odpowiedź na pierwsze z tych dwóch pytań brzmi, że Chrystus nie ustanowił swojego wiecznego królestwa w 1798 roku. Drugie pytanie, czy Chrystus ustanowił swoje wieczne królestwo 22 października 1844 roku, również brzmi: nie.

Czy w czasach pogańskiego Rzymu zostało ustanowione królestwo? Pytam o to, ponieważ pionierzy rozumieli, że czwarte królestwo to zarówno pogański, jak i papieski Rzym, co wskazuje rok 1798 jako zakończenie czwartego królestwa, kiedy Chrystus miał ustanowić wieczne królestwo. Jednak Księga Objawienia wskazuje na cztery królestwa następujące po pogańskim Rzymie.

Jeśli czwarte królestwo z żelaza w drugim rozdziale Księgi Daniela po prostu reprezentuje pogański Rzym, gdzie kompromis Konstantyna jest przedstawiony przez przemianę gliny w błotnistą glinę, to czy Chrystus ustanowił w tamtym okresie jakieś królestwo? Odpowiedź brzmi: tak. Na krzyżu, co odpowiada historii Pergamonu, a nie Tiatyry, Chrystus ustanowił swoje królestwo „łaski”. Na krzyżu zostało ustanowione wieczne królestwo, a tron tego królestwa jest typem tronu, który zostaje ustanowiony podczas późnego deszczu. Ten tron późnego deszczu reprezentuje Jego królestwo „chwały”.

> Zapowiedź ogłoszona przez uczniów w imieniu Pana była pod każdym względem trafna, a wydarzenia, na które wskazywała, już wówczas się dokonywały. Ich przesłaniem było: 'Czas się wypełnił, bliskie jest Królestwo Boże.' Z upływem 'czasu' (sześćdziesięciu dziewięciu tygodni z Daniela 9, które miały trwać aż do Mesjasza, 'Pomazańca') Chrystus otrzymał namaszczenie Duchem po swoim chrzcie udzielonym przez Jana w Jordanie. A 'Królestwo Boże', które ogłaszali jako bliskie, zostało ustanowione przez śmierć Chrystusa. To królestwo nie było, jak nauczono ich wierzyć, ziemskim imperium. Nie było też tym przyszłym, nieśmiertelnym królestwem, które zostanie ustanowione, gdy 'królestwo i panowanie oraz wielkość królestwa pod całym niebem zostaną oddane ludowi świętych Najwyższego'; tym wiecznym królestwem, w którym 'wszystkie władze będą Mu służyć i być Mu posłuszne'. Daniela 7:27. W Biblii wyrażenie 'Królestwo Boże' odnosi się zarówno do królestwa łaski, jak i do królestwa chwały. O królestwie łaski mówi Paweł w Liście do Hebrajczyków. Wskazując na Chrystusa, współczującego orędownika, który 'współczuje naszym słabościom', apostoł mówi: 'Przystąpmy więc śmiało do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę.' Hebrajczyków 4:15, 16. Tron łaski przedstawia królestwo łaski; ponieważ istnienie tronu zakłada istnienie królestwa. W wielu swoich przypowieściach Chrystus używa wyrażenia 'królestwo niebieskie', aby określić dzieło Bożej łaski w sercach ludzi.

> Zatem tron chwały przedstawia królestwo chwały; a do tego królestwa nawiązują słowa Zbawiciela: «Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy święci aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na tronie swej chwały; a przed Nim zostaną zgromadzone wszystkie narody.» Mateusza 25:31–32. To królestwo należy jeszcze do przyszłości. Nie zostanie ustanowione aż do drugiego przyjścia Chrystusa.

> „Królestwo łaski zostało ustanowione bezpośrednio po upadku człowieka, gdy opracowano plan odkupienia winnej ludzkości. Istniało wtedy w zamyśle i na mocy obietnicy Boga; a ludzie przez wiarę mogli stać się jego poddanymi. Jednak faktycznie nie zostało ustanowione aż do śmierci Chrystusa. Nawet po rozpoczęciu swojej ziemskiej misji Zbawiciel, znużony uporem i niewdzięcznością ludzi, mógł się wycofać z ofiary Golgoty. W Getsemane kielich boleści drżał w Jego dłoni. Mógł nawet wtedy otrzeć z czoła krwawy pot i pozostawić winną ludzkość, by zginęła w swojej nieprawości. Gdyby tak uczynił, nie byłoby odkupienia dla upadłych ludzi. Lecz gdy Zbawiciel oddał swoje życie i ostatnim tchnieniem zawołał: 'Wykonało się', wtedy wypełnienie planu odkupienia zostało zapewnione. Obietnica zbawienia dana grzesznej parze w Edenie została potwierdzona. Królestwo łaski, które dotąd istniało na mocy Bożej obietnicy, zostało wówczas ustanowione.” Wielki bój, 347.

Chrystus ustanowił wieczne królestwo w proroczej historii pogańskiego Rzymu, a nie u kresu Rzymu papieskiego. Ustanowi także swoje królestwo chwały podczas swego Drugiego Przyjścia, które obejmuje historię późnego deszczu, gdy zostaną uwolnione cztery wiatry islamu.

> Późny deszcz spada na tych, którzy są czyści — wtedy wszyscy otrzymają go jak dawniej.

> "Kiedy czterej aniołowie puszczą, Chrystus ustanowi swoje królestwo. Nikt nie otrzymuje późnego deszczu, oprócz tych, którzy czynią wszystko, co mogą. Chrystus pomógłby nam. Wszyscy mogliby być zwycięzcami dzięki łasce Bożej, przez krew Jezusa. Całe niebo jest zainteresowane tym dziełem. Aniołowie są zainteresowani." Spalding i Magan, 3.

Kiedy cztery wiatry zostają uwolnione, Chrystus ustanawia swoje Królestwo. Zarówno późny deszcz, jak i uwolnienie czterech wiatrów reprezentują postępujące wydarzenia i żadne z nich nie oznacza punktu w czasie. Cztery wiatry symbolizują islam.

> Aniołowie powstrzymują cztery wiatry, ukazane jako rozwścieczony koń, który próbuje się wyrwać i pędzić po obliczu całej ziemi, niosąc na swej drodze zniszczenie i śmierć.

> "Czy będziemy spać u samego progu wiecznego świata? Czy będziemy otępiali, chłodni i martwi? Och, obyśmy mieli w naszych kościołach Ducha i Boże tchnienie, tchnięte w Jego lud, aby mogli stanąć na nogi i żyć. Musimy dostrzec, że droga jest wąska, a brama ciasna. Lecz gdy przechodzimy przez ciasną bramę, jej przestronność nie zna granic." Manuscript Releases, tom 20, 217.

Aniołowie powstrzymują rozgniewanego konia islamu, który usiłuje się wyrwać, niosąc na swojej drodze śmierć i zniszczenie, w czasie, gdy Duch Boży tchnie na lud Boży. Wtedy stają na nogi i żyją. Zanim Duch zostanie na nich tchniony, lud Boży jest martwy, bo tchnienie Ducha sprawia, że powstają i żyją. Gdy siostra White mówi, że doszliśmy do czasu, gdy stopy posągu, które są zmieszane z żelazem i błotnistą gliną, reprezentują połączenie kościoła i państwa, wylanie późnego deszczu było jeszcze w przyszłości.

> "Późny deszcz ma spaść na lud Boży. Potężny anioł ma zstąpić z nieba, a cała ziemia ma zostać oświecona jego chwałą." Review and Herald, 21 kwietnia 1891 r.

W osiemnastym rozdziale Objawienia są dwa głosy.

> "Kiedy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, oczyścił Świątynię z jej świętokradczego zbezczeszczenia. Wśród ostatnich aktów Jego działalności było drugie oczyszczenie Świątyni. Tak więc w ostatnim dziele dla ostrzeżenia świata do kościołów skierowane są dwa wyraźne wezwania." Wybrane poselstwa, księga 2, 118.

Pierwszy głos jest wezwaniem do przebudzenia dla ludu Bożego, drugi głos jest wezwaniem do przebudzenia dla innych Bożych dzieci, które wciąż są w Babilonie.

> Świat pogrążony jest w niegodziwości, w oszustwie i zwiedzeniu, w samym cieniu śmierci — śpi, śpi. Kto doznaje udręki duszy, by ich obudzić? Jaki głos może do nich dotrzeć? Myśl moja przenosi się w przyszłość, gdy zostanie dany sygnał: 'Oto Oblubieniec idzie; wyjdźcie Mu na spotkanie.' Lecz niektórzy opóźnili się z nabyciem oliwy do uzupełnienia swoich lamp i zbyt późno się przekonają, że charakter, który symbolizuje oliwa, nie jest przekazywalny. Echo Biblijne, 4 maja 1896.

W tym fragmencie zadano dwa pytania. Kto odczuwa udrękę duszy, by ich przebudzić? Jaki głos może do nich dotrzeć?

„Głos”, który budzi świat, to drugi głos z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, który wzywa inne owce Boga do wyjścia z Babilonu. Zarówno lud Boży, jak i świat muszą zostać przebudzeni przez Okrzyk o północy, który jest po prostu innym symbolem deszczu późnego.

Czy zwolennicy Millera mieli rację, twierdząc, że w czasach czwartego królestwa Chrystus ustanowi królestwo wieczne? Tak.

On ustanowił Swoje królestwo "łaski" na krzyżu, co miało miejsce w czasie dziejów czwartego królestwa proroctwa biblijnego. Tym królestwem był pogański Rzym. Czy w drugim rozdziale Księgi Daniela jest przedstawione odstępstwo, które poprzedza Kościół w Tiatyrze? Tak, ponieważ glina, która symbolizuje lud Boży, zmieniła się z gliny w błotnistą glinę. Gdzie więc w posągu jest Tiatyra? A może w ogóle nie ma jej w posągu? Jest przedstawiona w posągu, a Nabuchodonozor rzuca na to światło, gdy w czwartym rozdziale Księgi Daniela osiąga szczyt swojej pysznej arogancji.

> Król odezwał się i rzekł: Czyż to nie jest wielki Babilon, który zbudowałem na stolicę królestwa mocą mojej potęgi i dla chwały mojego majestatu? Daniela 4:30.

Tuż przed tym, jak na Nabuchodonozora spadł wyrok dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni życia jak zwierzę polne, okazał on pychę, pytając, czy to nie on zbudował królestwo, to jest Babilon Wielki. Nierządnica z Objawienia siedemnastego rozdziału ma na czole napis: „TAJEMNICA, BABILON WIELKI, MATKA NIERZĄDNIC I OBRZYDLIWOŚCI ZIEMI”. Kościół rzymski, który siostra White nazywa Babilonem Wielkim. Głowa ze złota w posągu przedstawia dosłowny Babilon, a także duchowy Babilon, piąte królestwo w proroctwach biblijnych, wyróżniające się tym, że jest mocą, która otrzymała śmiertelną ranę. W Izajaszu 23 władza papieska, przedstawiona jako Tyr, ma być zapomniana na siedemdziesiąt lat, jak dni jednego króla. Dosłowny Babilon, reprezentowany przez Nabuchodonozora, również otrzymał śmiertelną ranę, która została uleczona, gdy Nabuchodonozor został wypędzony ze swego królestwa na dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni. Dosłowny Babilon Wielki był typem duchowego Babilonu Wielkiego i oba miały swoje królestwa czasowo zabrane, a następnie przywrócone. Nierządnica z Objawienia 17 nie miała w ręku srebrnego kielicha ani miedzianego czy żelaznego; miała złoty kielich.

> A niewiasta była przyodziana w purpurę i szkarłat, i ozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami, mając w ręku złoty kielich pełen obrzydliwości i nieczystości jej nierządu. Objawienie 17:4.

Złoto symbolizowało dosłowny Babilon, a także symbolizuje duchowy Babilon, piąte królestwo proroctwa biblijnego, które w 1798 roku otrzymało śmiertelną ranę, gdy szóste królestwo proroctwa biblijnego objęło tron. Na obrazie dosłowny Babilon został następnie zastąpiony srebrnym królestwem, które składało się z dwóch potęg: Medów i Persów, a perski róg w ósmym rozdziale Daniela wyrósł jako ostatni i wyższy. Dariusz Med był pierwszym rogiem, a jego generał Cyrus był Persem, który ostatecznie przejął władzę po królu medyjskim Dariuszu.

Cyrus był typem Chrystusa, który miał rozpocząć proces wyzwalania ludu Bożego z niewoli. Imperium Medów i Persów reprezentuje szóste królestwo proroctwa biblijnego, którym są Stany Zjednoczone. Stany Zjednoczone mają dwa rogi reprezentujące republikanizm i protestantyzm. Dariusz reprezentuje republikański róg Stanów Zjednoczonych, a Cyrus róg protestantyzmu. Tak jak Cyrus rozpoczął proces wyzwalania ludu Bożego, aby odbudować Jerozolimę i świątynię, tak Stany Zjednoczone były krajem, który został wzbudzony, by wyzwolić jeńców duchowej niewoli Babilonu, aby wznieść świątynię duchową, której fundament położyli Milleryci. Dosłowna niewola w Babilonie, trwająca siedemdziesiąt lat, była typem niewoli w duchowym Babilonie trwającej tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat. Stany Zjednoczone są srebrnymi ramionami w posągu Nabuchodonozora.

Trzecim miedzianym królestwem była Grecja, które reprezentuje królestwo ogólnoświatowe. Tym królestwem jest Organizacja Narodów Zjednoczonych, które w Objawieniu 17 było królestwem, które w 1798 roku jeszcze nie nadeszło. Dziesięciu królów z Objawienia 17 zgadza się oddać swoje królestwo papiestwu, ósmemu królestwu, które jest spośród siedmiu. Zawierają tę umowę, ponieważ są do tego zmuszeni przez Stany Zjednoczone, a także dlatego, że świat jest niszczony przez "cztery wiatry" islamu, które zostają uwolnione w czasie późnego deszczu, który zaczyna być w pełni wylany wraz z wprowadzeniem prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych.

Gdy w Stanach Zjednoczonych zostanie wprowadzone prawo niedzielne, Bóg ustanawia swoje królestwo "chwały", wywyższając swój lud jako sztandar, aby wezwać inne Boże dzieci do wyjścia z Babilonu. Tak więc róg protestantyzmu wyrasta jako ostatni i jest wyższy niż pierwszy, w zgodzie z dwoma rogami Medo-Persji. Gdy Organizacja Narodów Zjednoczonych zgodzi się przekazać kontrolę nad światem papiestwu, cztery wiatry islamu zostają uwolnione, a światowe królestwo staje w obliczu działań wojennych, które nastąpiły po śmierci pierwszego rogu Grecji, który został złamany i dał początek czterem rogom.

Gdy posąg dochodzi do partii stóp z żelaza (sztuka rządzenia państwem) i błotnistej gliny (sztuka rządzenia Kościołem) oraz do dziesięciu palców u nóg (dziesięciu królów), kamień wyciosany z góry bez udziału rąk uderza w stopy posągu. Zwolennicy Millera trafnie rozumieli posąg z Księgi Daniela, na tyle, na ile pozwalała im ich perspektywa w historii proroczej. Lecz Alfa i Omega zawsze ilustruje koniec początkiem, a cztery królestwa z posągu Nabuchodonozora przedstawiają cztery dosłowne królestwa, które są typami swoich duchowych odpowiedników na końcu świata.

W dziejach królestw Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 7 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 8 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Objawienia 17 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 2, która stanowi pierwszą wzmiankę o królestwach w proroctwach biblijnych, współczesny duchowy Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. Pierwsza (Alfa) ilustracja królestw w proroctwach biblijnych wskazuje na ostatnią (Omegę).

> Doszliśmy do czasu, gdy święte dzieło Boga jest przedstawione przez stopy posągu, w których żelazo było zmieszane z błotnistą gliną. Bóg ma lud, lud wybrany, którego rozeznanie musi być uświęcone; nie może on stać się nieświęty przez budowanie na fundamencie z drewna, siana i słomy. Każda dusza wierna przykazaniom Bożym rozpozna, że znamienną cechą naszej wiary jest Sabat siódmego dnia. Gdyby rząd czcił Sabat, jak Bóg nakazał, stałby w mocy Boga i w obronie wiary raz na zawsze przekazanej świętym. Lecz mężowie stanu będą popierać fałszywy sabat i połączą swoją wiarę religijną z przestrzeganiem tego dziecka papiestwa, stawiając go ponad Sabatem, który Pan uświęcił i pobłogosławił, wyznaczając go do święcenia przez człowieka jako znak między Nim a Jego ludem na tysiąc pokoleń. Mieszanie władzy kościelnej z państwową jest przedstawione przez żelazo i glinę. To zjednoczenie osłabia całą moc kościołów. Obdarzenie Kościoła władzą państwową przyniesie złe skutki. Ludzie niemal przekroczyli granicę Bożej cierpliwości. Zaangażowali swe siły w politykę i zjednoczyli się z papiestwem. Lecz przyjdzie czas, gdy Bóg ukarze tych, którzy unieważnili Jego prawo, a ich złe dzieło obróci się przeciwko nim. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 4, 1168.

Alfa i Omega uczynił poprawne pionierskie zrozumienie 2. rozdziału Księgi Daniela „nowym”.

> A Ten, który zasiadał na tronie, rzekł: Oto wszystko czynię nowe. I rzekł do mnie: Napisz, gdyż te słowa są wierne i prawdziwe. I rzekł do mnie: Stało się. Ja jestem Alfą i Omegą, Początkiem i Końcem. Temu, który pragnie, dam darmo ze źródła wody życia. Objawienie 21:5–6.

Back to Articles