Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Two

Księga Daniela - numer sześćdziesiąty drugi

Unveiling the Jewels of William Miller’s Prophetic Vision: A Critical Examination of Adventism’s Departure from the ‘Great Light’ and the Call to Return to the True Foundations

Odkrywanie klejnotów proroczej wizji Williama Millera: krytyczna analiza odejścia adwentyzmu od „Wielkiego Światła” oraz wezwanie do powrotu do prawdziwych fundamentów

Author

Jeff Pippenger

Published

January 26, 2024

Formats

PDF
Word

The jewels of William Miller’s dream will shine ten times brighter than they shone in the history of the Millerites. The Millerites’ understanding of the knowledge that was increased during their history was accurate, but incomplete. When their understanding is placed into a more accurate historical setting it identifies more serious implications, for it not only expands the prophetic truths represented by the jewels, but it also produces the test for ten virgins of the last days. The Millerite understanding is represented upon the two pioneer charts (1843 and 1850). Both charts were a fulfillment of the tables prophesied in Habakkuk’s chapter two, and the fact that the charts were a fulfillment of Habakkuk, and also that those very truths were the foundational truths of Adventism were identified as such by the Spirit of Prophecy.

Klejnoty snu Williama Millera będą świecić dziesięć razy jaśniej, niż świeciły w historii millerystów. Zrozumienie millerystów dotyczące poznania, które wzrastało podczas ich dziejów, było trafne, lecz niepełne. Gdy ich zrozumienie zostanie osadzone w dokładniejszym kontekście historycznym, ujawnia poważniejsze implikacje, gdyż nie tylko poszerza prorocze prawdy przedstawione przez klejnoty, ale także stanowi próbę dla dziesięciu panien czasów końca. Zrozumienie millerystów zostało przedstawione na dwóch pionierskich tablicach (1843 i 1850). Obie tablice były wypełnieniem tablic zapowiedzianych w drugim rozdziale Księgi Habakuka, a fakt, że tablice te były wypełnieniem Habakuka, jak i że same te prawdy stanowiły prawdy fundamentalne adwentyzmu, został wskazany jako taki przez Ducha Proroctwa.

The understanding of a few of the foundational truths were increased in glory as the Millerites were led into an understanding of the heavenly sanctuary and the truths associated with the sanctuary, after the great disappointment of October 22, 1844. But Adventism’s transition into a Laodicean condition in 1856, and their ultimate rejection of the “seven times” in 1863, led them into the wilderness of Laodicea. No significant truth has been brought forth through Adventism since the 1850’s. If you doubt that claim, then identify why it is incorrect.

Zrozumienie kilku prawd fundamentalnych nabrało większego blasku, gdy wyznawcy ruchu millerowskiego zostali doprowadzeni do zrozumienia niebiańskiej świątyni i prawd z nią związanych, po wielkim rozczarowaniu z 22 października 1844 roku. Jednak przejście adwentyzmu w stan laodycejski w 1856 roku oraz ostateczne odrzucenie przez adwentystów „siedmiu czasów” w 1863 roku zaprowadziły ich na pustynię Laodycei. Od lat 50. XIX wieku w adwentyzmie nie została przedstawiona żadna istotna prawda. Jeśli wątpisz w to twierdzenie, wskaż, dlaczego jest nieprawdziwe.

The Millerites were correct on the understanding of Daniel two, but their understanding was limited. Adventism never went beyond the Millerite understanding. Today all eight kingdoms represented in Daniel chapter two can be seen, as can the symbolism of Daniel praying to understand the secret of Nebuchadnezzar’s dream. That secret represents the final prophetic secret, (all the prophets are identifying the last days), and the last prophetic secret is what John identifies as the Revelation of Jesus Christ. That secret is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes, and that secret is now being unsealed, for those who choose to see.

Milleriści mieli rację w kwestii zrozumienia drugiego rozdziału Księgi Daniela, ale ich zrozumienie było ograniczone. Adwentyzm nigdy nie wyszedł poza rozumienie millerystów. Dziś można dostrzec wszystkie osiem królestw przedstawionych w drugim rozdziale Księgi Daniela, jak również symbolikę modlitwy Daniela o zrozumienie tajemnicy snu Nabuchodonozora. Ta tajemnica oznacza ostateczną prorocką tajemnicę (wszyscy prorocy wskazują na dni ostateczne), a tę ostatnią prorocką tajemnicę Jan nazywa Objawieniem Jezusa Chrystusa. Ta tajemnica zostaje odpieczętowana, gdy „czas jest bliski”, tuż przed zamknięciem czasu łaski, i ta tajemnica jest teraz odpieczętowywana dla tych, którzy chcą to dostrzec.

The Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel was identified by inspiration as correct, but by 1901, Adventism began a process of rejecting that foundational truth, and by the 1930’s Adventism had reverted back to the old Protestant view, which claims that “the daily” represents some aspect of Christ’s sanctuary ministry. That satanic view, the Spirit of Prophecy says, came from “angels that had been expelled from heaven.” Today the correct Millerite view of “the daily,” can be seen as not only the symbol of paganism, but as the symbol of the rebellion of Adventism, which brings the strong delusion upon those who do not love the truth.

Millerowskie zrozumienie „ustawicznej ofiary” w Księdze Daniela zostało z natchnienia rozpoznane jako właściwe, lecz do roku 1901 Adwentyzm rozpoczął proces odrzucania tej fundamentalnej prawdy, a w latach 30. Adwentyzm powrócił do dawnego protestanckiego poglądu, który twierdzi, że „ustawiczna ofiara” przedstawia jakiś aspekt świątynnej służby Chrystusa. Ten szatański pogląd, jak mówi Duch Proroctwa, pochodził od „aniołów, którzy zostali wypędzeni z nieba”. Dziś właściwy millerowski pogląd na „ustawiczną ofiarę” można postrzegać nie tylko jako symbol pogaństwa, lecz także jako symbol buntu Adwentyzmu, który sprowadza mocne zwiedzenie na tych, którzy nie miłują prawdy.

The Millerites were led to the correct date for the expiration of the twenty-three hundred years, and Adventism immediately after the Great Disappointment recognized increased light associated with that prophecy, but with their rejection of the “seven times,” from 1856 through 1863, and even unto this very day, they have seen no advancing light from the doctrine they claim is their central pillar and foundation. Today the “seven times” can be seen, (by those willing to see), as being directly associated with every time period of the twenty-three hundred year prophecy.

Milleriści zostali doprowadzeni do właściwej daty upływu dwóch tysięcy trzystu lat, a adwentyzm bezpośrednio po Wielkim Rozczarowaniu dostrzegł większe światło związane z tym proroctwem, lecz wskutek odrzucenia „siedmiu czasów” w latach 1856–1863, i aż po dzień dzisiejszy, nie dostrzegli żadnego postępującego światła płynącego z doktryny, którą uważają za swój centralny filar i fundament. Dziś „siedem czasów” można dostrzec (przez tych, którzy chcą widzieć) jako bezpośrednio powiązane z każdym okresem czasowym proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach.

The first forty-nine years represents the cycle of the land resting every seventh year that is repeated seven times. The four hundred and ninety years represents not only a period of probation for ancient Israel, but it identifies how many years of rebellion against the command to allow the land to rest would transpire in order to accumulate a total of seventy years that the land was prevented from resting (which is the period of captivity for that very rebellion). The week Christ confirmed the covenant is structured by three and a half years to the cross and three and a half years after the cross. In that week Christ was gathering all men, for he said if he was lifted up, he would gather all men.

Pierwsze czterdzieści dziewięć lat oznacza cykl odpoczynku ziemi co siódmy rok, powtórzony siedem razy. Czterysta dziewięćdziesiąt lat stanowi nie tylko okres próby dla starożytnego Izraela, ale wskazuje także, ile lat buntu przeciw nakazowi pozostawienia ziemi na odpoczynek musiało upłynąć, aby uzbierać łącznie siedemdziesiąt lat, w których uniemożliwiono ziemi odpoczynek (co jest okresem niewoli za ten właśnie bunt). Tydzień, w którym Chrystus potwierdził przymierze, składa się z trzech i pół roku do krzyża oraz trzech i pół roku po krzyżu. W tym tygodniu Chrystus gromadził wszystkich ludzi, gdyż powiedział, że jeśli zostanie wywyższony, zgromadzi wszystkich ludzi.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. John 12:31, 32.

> Teraz odbywa się sąd nad tym światem; teraz władca tego świata zostanie wyrzucony. A ja, gdy zostanę wywyższony ponad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie. Jan 12:31, 32.

The twenty-five hundred and twenty days in which Christ confirmed the covenant and gathered men unto Himself, represents the twenty-five hundred and twenty years that God scattered His rebellious people, due to the quarrel of His covenant. The “seven times” carried out against the northern kingdom of Israel, represented the scattering of twenty-five hundred and twenty years that began in 723 BC and ended in 1798. The year 538, divides the two periods and creates two successive periods of twelve-hundred and sixty years. The first period representing the trampling down of the sanctuary and host by paganism, and the second the trampling down accomplished by papalism.

Dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni, w których Chrystus utwierdził przymierze i zgromadził ludzi do siebie, odpowiadają dwóm tysiącom pięciuset dwudziestu latom, podczas których Bóg rozproszył swój buntowniczy lud z powodu sporu dotyczącego Jego przymierza. „Siedem czasów” wymierzone przeciwko północnemu królestwu Izraela oznaczało rozproszenie trwające dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, które rozpoczęło się w 723 r. p.n.e. i zakończyło w 1798 r. Rok 538 dzieli ten okres i tworzy dwa następujące po sobie okresy po tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat. Pierwszy okres oznacza podeptanie świątyni i zastępu przez pogaństwo, a drugi — podeptanie dokonane przez papiestwo.

The “seven times,” of twenty-five hundred and twenty years against the southern kingdom that began in 677 BC, and ended in 1844, ended on October 22, 1844. It is a symbol of the curse of the covenant, and concluded by the sounding of the jubilee trumpet which was to be blown upon the Day of Atonement. The antitypical Day of Atonement that began on October 22, 1844 represents a period of time. It is the period of the Investigative Judgment, and during that period of time the jubilee trumpet associated with the sacred cycle of seven was to be sounded.

„Siedem czasów”, liczące 2520 lat, skierowane przeciw południowemu królestwu, które rozpoczęło się w 677 r. p.n.e. i zakończyło się w 1844 r., dobiegło końca 22 października 1844 r. Jest ono symbolem przekleństwa przymierza i zostało zwieńczone zadęciem trąby jubileuszowej, którą należało zadąć w Dniu Pojednania. Antytypowy Dzień Pojednania, który rozpoczął się 22 października 1844 r., stanowi okres czasu. Jest to okres Sądu Badawczego i w tym czasie trąba jubileuszowa, związana ze świętym cyklem liczby siedem, miała zabrzmieć.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boża, jak oznajmił swoim sługom, prorokom. Objawienie 10:7.

The sounding of the seventh Trumpet, which began on October 22, 1844, represents the Jubilee Trumpet of the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus twenty-five. The Millerites were ultimately correct on the dating of the twenty-three-hundred-year prophecy, and Adventism came to understand more of it just after the Great Disappointment, but Miller’s “jewel” of the period of twenty-three-hundred-years is today shining ten times brighter. Every prophetic characteristic of the seven periods represented within the period of twenty-three-hundred-years, has a direct prophetic connection with the twenty-five-hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus chapters twenty-five and twenty-six.

Zabrzmienie siódmej trąby, które rozpoczęło się 22 października 1844 roku, przedstawia jubileuszową trąbę świętego, siedmiokrotnego cyklu, jak to określono w Księdze Kapłańskiej, rozdziale dwudziestym piątym. Milleryci ostatecznie mieli rację co do datowania proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach, a adwentyzm tuż po Wielkim Rozczarowaniu zrozumiał z niego więcej, lecz „klejnot” Millera dotyczący okresu dwóch tysięcy trzystu lat dziś jaśnieje dziesięciokrotnie. Każda prorocza cecha siedmiu okresów przedstawionych w ramach okresu dwóch tysięcy trzystu lat ma bezpośredni, proroczy związek z dwoma tysiącami pięciuset dwudziestoma latami („siedem razy”) z rozdziałów dwudziestego piątego i dwudziestego szóstego Księgi Kapłańskiej.

The Millerites rejected the claim of apostate Protestantism and Catholicism that the “robbers of thy people,” who “exalted themselves,” and “fell” was a symbol of Antiochus Epiphanes, and they were correct. They knew and defended the truth that it is Rome that in God’s prophetic word is represented as the “robbers of thy people that established the vision”, not some unknown and historically insignificant Syrian king that established the vision.

Milleriści odrzucili twierdzenie odstępczego protestantyzmu i katolicyzmu, że "rozbójnicy twojego ludu", którzy "wywyższyli się" i "upadli", byli symbolem Antiocha Epifanesa, i mieli rację. Wiedzieli i bronili prawdy, że to Rzym w Bożym słowie proroczym jest przedstawiony jako "rozbójnicy twojego ludu, którzy ustanowili widzenie", a nie jakiś nieznany i historycznie nieistotny syryjski król, który ustanowił widzenie.

Today the Adventist theologians teach that the “robbers of thy people” is Antiochus Epiphanes. Today, the argument which in Millerite history represented that the former covenant people who were being passed by did not, and could not, understand the vision (which is established by the correct understanding of the “robbers of thy people”), is once again being repeated by the former covenant people who are once again being passed by.

Dziś adwentystyczni teologowie nauczają, że „rozbójnicy twego ludu” to Antiochus Epiphanes. Dziś argument, który w historii millerystów dowodził, że dawny lud przymierza, który był pomijany, nie rozumiał i nie mógł zrozumieć widzenia (co potwierdza właściwe zrozumienie „rozbójników twego ludu”), jest ponownie powtarzany przez dawny lud przymierza, który znów jest pomijany.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Gdzie nie ma objawienia, lud ginie; lecz szczęśliwy jest ten, kto strzeże prawa. Księga Przysłów 29:18.

The Millerites taught correctly that the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”), of Leviticus twenty-six, was the longest and last time prophecy in the Bible, but Laodicean Adventism rejected that “jewel” in 1863, and today it can be seen, (by those who wish to see), that not only were the Millerites correct in identifying the “seven times” as the longest time prophecy in the Bible, but also that “the curse”, which is God’s indignation, was carried out against both the northern and southern kingdoms of Israel.

Millerowcy słusznie nauczali, że dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat („siedem czasów”) z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej to najdłuższe i ostatnie proroctwo dotyczące czasu w Biblii, lecz adwentyzm laodycejski odrzucił ten „klejnot” w 1863 roku, a dziś (dla tych, którzy chcą to dostrzec) widać, że nie tylko mieli Millerowcy rację, identyfikując „siedem czasów” jako najdłuższe proroctwo dotyczące czasu w Biblii, ale także że „przekleństwo”, które jest gniewem Bożym, zostało wymierzone zarówno przeciwko północnemu, jak i południowemu królestwu Izraela.

Today the respective conclusions of those two indignations, which the book of Daniel addresses (as do other prophets), can be seen to be two bookends (first and last) of a period of forty-six years, when Christ erected the Millerite temple, as typified by the forty-six days Moses was on the mount receiving instructions for erecting the wilderness tabernacle; and by the forty-six years of Herod’s remodeling of the temple which the Pharisees referred to in their conversation with Christ about Him “resurrecting” by the cleansing of a temple that had been “destroyed” by traders and money-changers, and also by the resurrection of His human temple that was created with forty-six chromosomes. Today, the Millerite foundational truths are as correct as ever, but they are now ten times more profound.

Dziś odpowiednie zakończenia tych dwóch okresów gniewu, o których mówi Księga Daniela (jak i inni prorocy), można postrzegać jako dwie klamry (początkową i końcową) okresu czterdziestu sześciu lat, kiedy Chrystus wzniósł świątynię millerycką, co zapowiadały czterdzieści sześć dni, które Mojżesz przebywał na górze, otrzymując wskazówki dotyczące wzniesienia przybytku na pustyni; oraz czterdzieści sześć lat przebudowy świątyni przez Heroda, do których odnieśli się faryzeusze w rozmowie z Chrystusem o Jego „zmartwychwstaniu” poprzez oczyszczenie świątyni, która została „zniszczona” przez handlarzy i wymieniaczy pieniędzy, a także przez zmartwychwstanie Jego ludzkiej świątyni, posiadającej czterdzieści sześć chromosomów. Dziś podstawowe prawdy milleryckie są tak samo słuszne jak zawsze, ale są teraz dziesięciokrotnie głębsze.

Today it can be seen (by those willing to see), that when Christ introduced Himself as Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets) in the thirteenth verse, of Daniel chapter eight, that He was presenting the connection between a vision that represented a period of twenty-three hundred years and another vision that represented twenty-five hundred and twenty years. When the relation of these two prophetic periods is recognized, it can be seen that they are directly connected with the twelve-hundred-and-sixty-years of papal rule, which in turn is connected with the twelve-hundred-and-ninety-years of Daniel twelve and also the thirteen-hundred-and-thirty-five-years of the same verse.

Dziś można dostrzec (dla tych, którzy chcą to zobaczyć), że gdy Chrystus przedstawił się jako Palmoni (Cudowny Liczący, czyli Liczący Tajemnice) w trzynastym wersecie ósmego rozdziału Księgi Daniela, przedstawiał powiązanie między widzeniem, które oznaczało okres dwóch tysięcy trzystu lat, a innym widzeniem, które oznaczało dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat. Gdy rozpozna się relację tych dwóch proroczych okresów, widać, że są one bezpośrednio związane z okresem tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat panowania papieskiego, który z kolei jest powiązany z okresem tysiąca dwustu dziewięćdziesięciu lat z dwunastego rozdziału Księgi Daniela, a także z tysiącem trzystu trzydziestu pięciu lat tego samego wersetu.

The are many more direct connections of prophetic periods that are associated with the two visions of verses thirteen and fourteen of Daniel eight, but they are only recognized by those who wish to see. But today, beyond the connections of all the time periods that are brought together by the two visions is the revelation of the name of Palmoni (the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets). The Millerites were correct on the two verses, but limited, and today Adventism is simply in complete and utter darkness.

Istnieje o wiele więcej bezpośrednich powiązań okresów proroczych związanych z dwoma widzeniami z wersetów 13 i 14 rozdziału 8 Księgi Daniela, lecz dostrzegają je tylko ci, którzy chcą widzieć. Ale dziś, ponad powiązaniami wszystkich okresów czasowych, które te dwa widzenia łączą, znajduje się objawienie imienia Palmoni (Cudownego Liczącego, czyli Liczącego tajemnice). Milleriści mieli rację co do tych dwóch wersetów, ale w sposób ograniczony, a dzisiejszy adwentyzm jest po prostu w całkowitej i zupełnej ciemności.

> Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Isaiah 29:9–12.

> Zatrzymajcie się i zdumiewajcie; krzyczcie i wołajcie: są pijani, lecz nie winem; chwieją się, lecz nie od mocnego napoju. Bo Pan wylał na was ducha głębokiego snu i zamknął wasze oczy; proroków i waszych władców, widzących, zakrył. I całe to widzenie stało się dla was jak słowa księgi zapieczętowanej, którą daje się uczonemu, mówiąc: Przeczytaj to, proszę; a on mówi: Nie mogę, bo jest zapieczętowana. A księgę podaje się temu, który nie jest uczony, mówiąc: Przeczytaj to, proszę; a on mówi: Nie jestem uczony. Izajasz 29:9-12.

Sister White identifies that William Miller was given “great light” upon the book of Revelation, but his understanding of chapters twelve, thirteen, seventeen and eighteen of Revelation was, quite simply, not correct. Those incorrect understandings are not represented upon the two sacred charts, but what is represented from the book of Revelation, chapter nine, is the “jewel” that Islam is represented by the three Woes.

Siostra White stwierdza, że William Miller otrzymał „wielkie światło” na temat Księgi Objawienia, ale jego rozumienie rozdziałów dwunastego, trzynastego, siedemnastego i osiemnastego tej księgi było, najzwyczajniej w świecie, niepoprawne. Te błędne rozumienia nie są przedstawione na dwóch świętych planszach, natomiast tym, co jest przedstawione w Księdze Objawienia, w rozdziale dziewiątym, jest „klejnot”: islam jest przedstawiony przez trzy „Biada”.

> “Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

> „Kaznodzieje i lud uważali Księgę Objawienia za tajemniczą i mniej ważną niż inne części Pisma Świętego. Lecz widziałam, że ta księga jest rzeczywiście objawieniem danym dla szczególnego pożytku tych, którzy będą żyć w dniach ostatecznych, aby prowadzić ich w rozpoznaniu ich prawdziwego położenia i obowiązków. Bóg skierował umysł Williama Millera ku proroctwom i dał mu wielkie światło dotyczące Księgi Objawienia.” Wczesne Pisma, 231.

The expression “great light” in the writings of Sister White is very informative. Miller understood the churches, seals and trumpets of Revelation, for holy angels “directed his mind” on these subjects. The “great light” given to Miller was represented on the two sacred tables, and the doctrinal truths that were the “great light” were identified in his dream as “jewels”. Adventism was given that “great light” and began covering it up with counterfeit jewels beginning in 1863. The principle of “light” is that “light” is what Christ uses to judge a person or a people.

Wyrażenie "wielkie światło" w pismach Siostry White jest bardzo pouczające. Miller rozumiał kościoły, pieczęcie i trąby Apokalipsy, gdyż święci aniołowie "kierowali jego umysłem" w tych kwestiach. "Wielkie światło" dane Millerowi zostało przedstawione na dwóch świętych tablicach, a prawdy doktrynalne, które stanowiły to "wielkie światło", zostały w jego śnie nazwane "klejnotami". Adwentyzm otrzymał to "wielkie światło" i począwszy od 1863 roku zaczął je przykrywać fałszywymi klejnotami. Zasada "światła" jest taka, że "światło" jest tym, czego Chrystus używa, by osądzać człowieka lub lud.

Not only does “light” judge a people, but the “light” which they could have had if they had not resisted (as they did in 1856, as only one of many examples). The other attribute associated with “light,” is that the “light” that is rejected produces a corresponding degree of darkness. Adventism rejected and covered up the “great light” given by God to Miller that represents the foundations of Adventism.

Nie tylko "światło" osądza lud, ale także "światło", które mogliby mieć, gdyby nie stawiali oporu (jak uczynili to w 1856 roku, co jest tylko jednym z wielu przykładów). Inną cechą związaną ze "światłem" jest to, że odrzucone "światło" wytwarza odpowiadający mu stopień ciemności. Adwentyzm odrzucił i zatuszował "wielkie światło" dane przez Boga Millerowi, które stanowi fundament adwentyzmu.

> “One who sees beneath the surface, who reads the hearts of all men, says of those who have had “great light:” ‘They are not afflicted and astonished because of their moral and spiritual condition.’ Yea, they have chosen their own ways, and their soul delighteth in their abominations. I also will choose their delusions, and will bring their fears upon them; because when I called, none did answer; when I spake, they did not hear: but they did evil before Mine eyes, and chose that in which I delighted not.’ ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie,’ because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ ‘but had pleasure in unrighteousness.’ Isaiah 66:3, 4; 2 Thessalonians 2:11, 10, 12.

> Ten, który widzi poza pozorami, który czyta serca wszystkich ludzi, mówi o tych, którzy otrzymali "wielkie światło": 'Nie są udręczeni ani zdumieni z powodu swego moralnego i duchowego stanu'. Zaiste, wybrali własne drogi, a ich dusza ma upodobanie w swoich obrzydliwościach. Ja także wybiorę im ich zaślepienie i sprowadzę na nich to, czego się boją; bo gdy wołałem, nikt nie odpowiedział; gdy mówiłem, nie słuchali; lecz czynili zło w Moich oczach i wybierali to, w czym nie miałem upodobania'. 'Bóg ześle na nich silne zaślepienie, aby uwierzyli kłamstwu', 'ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, aby mogli być zbawieni', 'lecz upodobali sobie w nieprawości'. Izajasza 66:3, 4; 2 Tesaloniczan 2:11, 10, 12.

> “The heavenly Teacher inquired: ‘What stronger delusion can beguile the mind than the pretense that you are building on the right foundation and that God accepts your works, when in reality you are working out many things according to worldly policy and are sinning against Jehovah? Oh, it is a great deception, a fascinating delusion, that takes possession of minds when men who have “once known the truth,” mistake the form of godliness for the spirit and power thereof; when they suppose that they are rich and increased with goods and in need of nothing, while in reality they are in need of everything.’” Testimonies, volume 8, 249, 250.

> Niebiański Nauczyciel zapytał: "Jakie silniejsze zwiedzenie może omamić umysł niż pozór, że budujesz na właściwym fundamencie i że Bóg przyjmuje twoje uczynki, gdy w rzeczywistości w wielu sprawach kierujesz się światową polityką i grzeszysz przeciwko Jehowie? Och, to wielkie oszustwo, urzekające złudzenie, które zawłada umysłami, gdy ludzie, którzy 'niegdyś poznali prawdę', biorą formę pobożności za jej ducha i moc; gdy mniemają, że są bogaci, wzbogaceni i niczego nie potrzebują, podczas gdy w rzeczywistości potrzebują wszystkiego." Świadectwa, tom 8, 249, 250.

Laodicea, which Adventism became in 1856, represents those who once were given “great light,” but are destined to receive the “strong delusion” of Second Thessalonians, while all the time believing the false foundation they have erected through the introduction of counterfeit coins and jewels is ordained of God, but actually it is a foundation that is built upon sand. Adventism is “a church that has had great light, great evidence”, but is a “church” that has discarded “the message the Lord” has “sent”, and has since received “the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories”.

Laodycea, w którą w 1856 roku przeobraził się Adwentyzm, reprezentuje tych, którym niegdyś dane było "wielkie światło", lecz są przeznaczeni do otrzymania "mocnego zwiedzenia" z Drugiego Listu do Tesaloniczan, jednocześnie przez cały czas wierząc, że fałszywy fundament, który wznieśli poprzez wprowadzenie fałszywych monet i klejnotów, jest ustanowiony przez Boga, podczas gdy w rzeczywistości jest to fundament zbudowany na piasku. Adwentyzm jest "kościołem, który miał wielkie światło, wielkie dowody", ale jest "kościołem", który odrzucił "poselstwo, które Pan" "posłał", i odtąd przyjął "najbardziej nierozsądne twierdzenia i fałszywe przypuszczenia i fałszywe teorie".

> “Unsanctified ministers are arraying themselves against God. They are praising Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’ Let all who read these lines, take heed. Satan has made his boast of what he can do. He thinks to dissolve the unity which Christ prayed might exist in His church. He says, ‘I will go forth and be a lying spirit to deceive those that I can, to criticize, and condemn, and falsify.’ Let the son of deceit and false witness be entertained by “a church that has had great light,” great evidence, and that church will discard the message the Lord has sent, and receive the most unreasonable assertions and false suppositions and false theories. Satan laughs at their folly, for he knows what truth is.

> Nieuświęceni duchowni występują przeciwko Bogu. Jednym tchem wychwalają Chrystusa i boga tego świata. Choć rzekomo przyjmują Chrystusa, obejmują Barabasza i swoimi czynami mówią: «Nie tego Człowieka, lecz Barabasza». Niech wszyscy, którzy czytają te słowa, mają się na baczności. Szatan przechwala się tym, co może uczynić. Zamierza rozbić jedność, o którą Chrystus modlił się, aby istniała w Jego Kościele. Mówi: «Wyruszę i będę duchem kłamstwa, aby zwieść tych, których zdołam, by krytykować, potępiać i fałszować». Jeśli «kościół, który otrzymał wielkie światło», mający mocne dowody, będzie gościł syna oszustwa i fałszywego świadectwa, wówczas taki kościół odrzuci poselstwo, które Pan posłał, i przyjmie najbardziej nierozsądne twierdzenia oraz fałszywe przypuszczenia i fałszywe teorie. Szatan śmieje się z ich głupoty, bo wie, czym jest prawda.

> “Many will stand in our pulpits with the torch of false prophecy in their hands, kindled from the hellish torch of Satan. If doubts and unbelief are cherished, the faithful ministers will be removed from the people who think they know so much. ‘If thou hadst known,’ said Christ, ‘even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace! but now they are hid from thine eyes.’

> Wielu stanie na naszych kazalnicach z pochodnią fałszywego proroctwa w rękach, roznieconą od piekielnej pochodni Szatana. Jeśli będzie się pielęgnować wątpliwości i niewiarę, wierni kaznodzieje zostaną odsunięci od ludzi, którzy myślą, że tak wiele wiedzą. «Gdybyś poznało,» rzekł Chrystus, «i ty, przynajmniej w tym twoim dniu, to, co służy twemu pokojowi! Lecz teraz jest to zakryte przed twoimi oczyma.»

> “Nevertheless, the foundation of God standeth sure. The Lord knoweth them that are His. The sanctified minister must have no guile in his mouth. He must be open as the day, free from every taint of evil. A sanctified ministry and press will be a power in flashing the light of truth on this untoward generation. Light, brethren, more light we need. Blow the trumpet in Zion; sound an alarm in the holy mountain. Gather the host of the Lord, with sanctified hearts, to hear what the Lord will say unto His people; for He has increased light for all who will hear. Let them be armed and equipped, and come up to the battle—to the help of the Lord against the mighty. God Himself will work for Israel. Every lying tongue will be silenced. Angels’ hands will overthrow the deceptive schemes that are being formed. The bulwarks of Satan will never triumph. Victory will attend the third angel’s message. As the Captain of the Lord’s host tore down the walls of Jericho, so will the Lord’s commandment-keeping people triumph, and all opposing elements be defeated. Let no soul complain of the servants of God who have come to them with a heaven-sent message. Do not any longer pick flaws in them, saying, ‘They are too positive; they talk too strongly.’ They may talk strongly; but is it not needed? God will make the ears of the hearers tingle if they will not heed His voice or His message. He will denounce those who resist the word of God.

> Niemniej jednak fundament Boży stoi niewzruszenie. Pan zna tych, którzy są Jego. Uświęcony sługa nie może mieć fałszu w ustach. Musi być jawny jak dzień, wolny od wszelkiej skazy zła. Uświęcona służba i prasa będą potężną siłą w rozświetlaniu światłem prawdy tego przewrotnego pokolenia. Światła, bracia, więcej światła nam potrzeba. Zadmijcie w trąbę na Syjonie; ogłoście alarm na świętej górze. Zgromadźcie zastępy Pana, z uświęconymi sercami, aby usłyszeć, co Pan powie swemu ludowi; gdyż ma więcej światła dla wszystkich, którzy zechcą słuchać. Niech będą uzbrojeni i wyposażeni i niech ruszą do bitwy — na pomoc Panu przeciw mocarzom. Sam Bóg będzie działał dla Izraela. Każdy kłamliwy język zostanie uciszony. Anielskie ręce obalą zwodnicze zamysły, które się zawiązują. Bastiony Szatana nigdy nie zatriumfują. Zwycięstwo będzie towarzyszyć poselstwu trzeciego anioła. Jak Wódz zastępów Pana zburzył mury Jerycha, tak lud Pana zachowujący Jego przykazania odniesie zwycięstwo, a wszystkie przeciwne siły zostaną pokonane. Niech żadna dusza nie uskarża się na sługi Boże, którzy przyszli do nich z poselstwem zesłanym z nieba. Nie wytykajcie im dłużej uchybień, mówiąc: „Są zbyt stanowczy; mówią zbyt mocno.” Mogą mówić mocno; lecz czy nie jest to potrzebne? Bóg sprawi, że uszy słuchaczy będą dzwonić, jeśli nie zważą na Jego głos ani na Jego poselstwo. Potępi tych, którzy sprzeciwiają się Słowu Bożemu.

> “Satan has laid every measure possible that nothing shall come among us as a people to reprove and rebuke us, and exhort us to put away our errors. But there is a people who will bear the ark of God. Some will go out from among us who will bear the ark no longer. But these cannot make walls to obstruct the truth; for it will go onward and upward to the end. In the past God has raised up men, and He still has men of opportunity waiting, prepared to do His bidding—men who will go through restrictions which are only as walls daubed with untempered mortar. When God puts His Spirit upon men, they will work. They will proclaim the word of the Lord; they will lift up their voice like a trumpet. The truth will not be diminished or lose its power in their hands. They will show the people their transgressions, and the house of Jacob their sins.” Testimonies to Ministers, 409–411.

> „Szatan podjął wszelkie możliwe kroki, aby wśród nas, jako ludu, nic nie pojawiło się, co napominałoby i karciło nas oraz wzywało do porzucenia naszych błędów. Ale jest lud, który będzie nieść Arkę Bożą. Niektórzy wyjdą spośród nas i nie będą już dłużej nieść Arki Bożej. Lecz ci nie zdołają wznieść murów, by tamować prawdę; bo ona będzie iść naprzód i wzwyż aż do końca. W przeszłości Bóg powoływał ludzi i nadal ma ludzi na odpowiednią porę, oczekujących, przygotowanych do pełnienia Jego woli — ludzi, którzy przejdą przez ograniczenia, które są tylko jak mury oblepione nietrwałą zaprawą. Gdy Bóg zsyła na ludzi swego Ducha, będą działać. Będą głosić słowo Pana; podniosą swój głos jak trąbę. Prawda nie zostanie umniejszona ani nie utraci swej mocy w ich rękach. Ukażą ludowi jego przestępstwa, a domowi Jakuba jego grzechy.” Świadectwa dla duchownych, 409-411.

To identify the satanic symbol of “the daily” as a symbol of Christ is to praise “Christ and the god of this world in the same breath. While professedly they receive Christ, they embrace Barabbas, and by their actions say, ‘Not this Man, but Barabbas.’” The truths represented in Miller’s dream as “jewels”, and also graphically illustrated upon the two sacred tables, are the “great light,” which Miller was given, and that Adventism has rejected.

Utożsamienie szatańskiego symbolu „the daily” z symbolem Chrystusa oznacza chwalenie „Chrystusa i boga tego świata jednym tchem”. Chociaż rzekomo przyjmują Chrystusa, obejmują Barabasza i swoimi czynami mówią: „Nie tego Człowieka, lecz Barabasza”. Prawdy przedstawione w śnie Millera jako „klejnoty”, a także graficznie zilustrowane na dwóch świętych tablicach, są „wielkim światłem”, które zostało dane Millerowi, a które adwentyzm odrzucił.

They profess to be praising Christ with a satanic symbol, and claim they are standing upon the foundation of God, when it is a counterfeit foundation that brings strong delusion to all who take their stand upon that faulty doctrinal structure. There is nothing new under the sun, and modern Israel is simply walking in the prophetic footsteps of ancient Israel.

Utrzymują, że oddają chwałę Chrystusowi satanistycznym symbolem i twierdzą, że stoją na fundamencie Boga, podczas gdy jest to fałszywy fundament, który sprowadza silne zwiedzenie na wszystkich, którzy opierają się na tej wadliwej strukturze doktrynalnej. Nie ma nic nowego pod słońcem, a współczesny Izrael po prostu kroczy proroczymi śladami starożytnego Izraela.

> “One matter burdens my soul: The great lack of the love of God, which has been lost through continued resistance of light and truth, and the influence of those who have been engaged in active labor, who, in the face of evidence piled upon evidence, have exerted an influence to counteract the work of the message God has sent. I point them to the Jewish nation and ask, Must we leave our brethren to pass over the same path of blind resistance, till the very end of probation? If ever a people needed true and faithful watchmen, who will not hold their peace, who will cry day and night, sounding the warnings God has given, it is Seventh-day Adventists. Those who have had great light, blessed opportunities, who, like Capernaum, have been exalted to heaven in point of privilege, shall they by non-improvement be left to darkness corresponding to the greatness of the light given?

> Jedna sprawa obciąża moją duszę: wielki brak miłości Bożej, która została utracona wskutek ustawicznego oporu wobec światła i prawdy oraz wpływu tych, którzy byli zaangażowani w aktywną pracę, a którzy, w obliczu dowodu za dowodem, wywierali wpływ, by przeciwdziałać dziełu poselstwa, które Bóg posłał. Wskazuję im naród żydowski i pytam: czy mamy pozostawić naszych braci, by kroczyli tą samą drogą ślepego oporu aż do samego końca czasu łaski? Jeśli kiedykolwiek jakiemuś ludowi potrzebni byli prawdziwi i wierni strażnicy, którzy nie będą milczeć, lecz będą wołać dniem i nocą, ogłaszając ostrzeżenia, jakie dał Bóg, to są nimi adwentyści dnia siódmego. Ci, którzy mieli wielkie światło, błogosławione sposobności, którzy jak Kafarnaum zostali wywyższeni aż do nieba pod względem przywilejów — czy przez ich niewykorzystanie mają zostać pozostawieni w ciemności proporcjonalnej do wielkości udzielonego światła?

> “I wish to plead with our brethren who shall assemble at the General Conference to heed the message given to the Laodiceans. What a condition of blindness is theirs! This subject has been brought to your notice again and again, but your dissatisfaction with your spiritual condition has not been deep and painful enough to work reform. ‘Thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’ The guilt of self-deception is upon our churches. The religious life of many is a lie.” Manuscript Releases, volume 16, 106, 107.

> "Pragnę usilnie prosić naszych braci, którzy zbiorą się na Generalnej Konferencji, aby wzięli sobie do serca poselstwo skierowane do Laodycejczyków. Cóż za stan ślepoty jest ich udziałem! Temat ten był wam wielokrotnie przedstawiany, lecz wasze niezadowolenie ze swojego stanu duchowego nie było dostatecznie głębokie i bolesne, by doprowadzić do reformy. 'Mówisz: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję; a nie wiesz, że jesteś nędzny i pożałowania godny, i ubogi, i ślepy, i nagi.' Wina samooszukiwania się ciąży na naszych zborach. Życie religijne wielu jest kłamstwem." Manuscript Releases, tom 16, 106, 107.

“Capernaum” was the city which Jesus chose as his own city.

„Kafarnaum” było miastem, które Jezus obrał za swoje miasto.

> “At Capernaum Jesus dwelt in the intervals of His journeys to and fro, and it came to be known as ‘His own city.’ It was on the shores of the Sea of Galilee, and near the borders of the beautiful plain of Gennesaret, if not actually upon it.” The Desire of Ages, 252.

> W Kafarnaum Jezus zatrzymywał się w przerwach między Swoimi wędrówkami w tę i we w tę, i stało się ono znane jako „Jego własne miasto”. Leżało nad brzegiem Jeziora Galilejskiego i w pobliżu granic pięknej równiny Genezaret, jeśli wręcz nie na niej. Pragnienie wieków, 252.

Christ chose Capernaum as he had chosen Jerusalem of old.

Chrystus wybrał Kafarnaum, tak jak niegdyś wybrał Jerozolimę.

> And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:36.

> A jego synowi dam jedno pokolenie, aby Dawid, mój sługa, miał zawsze lampę przede mną w Jerozolimie, mieście, które sobie wybrałem, aby tam umieścić moje imię. 1 Księga Królewska 11:36.

Christ chose Adventism as his city in 1844, and by 1863, Adventism had rebuilt the city of “Jericho”, a symbol of Laodicean comfort and affluency. As with ancient Israel, so too, with modern Israel. Adventism believes they are the citizens of God’s special city, but they have rejected the “great light” that provides the evidence of citizenship. Like unto Shilo, in the time of Eli, Hophni and Phineas, Adventism will be judged according to the “great light” they were given opportunity to receive.

Chrystus wybrał Adwentyzm jako swoje miasto w 1844 roku, a do 1863 roku Adwentyzm odbudował miasto "Jerycho", symbol laodycejskiego komfortu i zamożności. Jak było ze starożytnym Izraelem, tak też jest ze współczesnym Izraelem. Adwentyści wierzą, że są obywatelami szczególnego miasta Boga, lecz odrzucili "wielkie światło", które stanowi dowód obywatelstwa. Podobnie jak Shilo w czasach Eli, Hophni i Phineas, Adwentyzm zostanie osądzony według "wielkiego światła", które mieli możliwość otrzymać.

> “Among the professed children of God, how little patience has been manifested, how many bitter words have been spoken, how much denunciation has been uttered against those not of our faith. Many have looked upon those belonging to other churches as great sinners, when the Lord does not thus regard them. Those who look thus upon the members of other churches, have need to humble themselves under the mighty hand of God. Those whom they condemn may have had but little light, few opportunities and privileges. If they had had the light that many of the members of our churches have had, they might have advanced at a far greater rate, and have better represented their faith to the world. Of those who boast of their light, and yet fail to walk in it, Christ says, ‘But I say unto you, It shall be more tolerable for Tyre and Sidon at the day of judgment, than for you. And thou, Capernaum [Seventh-day Adventists, who have had great light], which art exalted unto heaven [in point of privilege], shalt be brought down to hell: for if the mighty works, which have been done in thee, had been done in Sodom, it would have remained until this day. But I say unto you, That it shall be more tolerable for the land of Sodom in the day of judgment, than for thee.’ At that time Jesus answered and said, ‘I thank thee, O Father, Lord of heaven and earth, because thou hast hid these things from the wise and prudent [in their own estimation], and hast revealed them unto babes.’

> "Wśród tych, którzy uważają się za dzieci Boże, jak mało okazywano cierpliwości, ile gorzkich słów wypowiedziano, jak wiele potępień skierowano przeciwko tym, którzy nie są naszej wiary. Wielu patrzyło na należących do innych kościołów jak na wielkich grzeszników, podczas gdy Pan nie postrzega ich w ten sposób. Ci, którzy w ten sposób patrzą na członków innych kościołów, powinni ukorzyć się pod potężną ręką Boga. Ci, których potępiają, mogli mieć tylko niewiele światła, mało możliwości i przywilejów. Gdyby mieli światło, jakie miało wielu członków naszych kościołów, mogliby postępować naprzód o wiele szybciej i lepiej przedstawiać swoją wiarę światu. O tych, którzy chełpią się swoim światłem, a jednak nie chodzą w nim, Chrystus mówi: 'Ale powiadam wam: znośniej będzie Tyrowi i Sydonowi w dniu sądu niż wam. A ty, Kafarnaum [Adwentyści Dnia Siódmego, którzy mieli wielkie światło], wyniesione aż do nieba [pod względem przywilejów], zostaniesz strącone do piekła; bo gdyby w Sodomie dokonały się cuda, które dokonały się w tobie, pozostałaby aż do dnia dzisiejszego. Lecz powiadam wam: znośniej będzie ziemi Sodomy w dniu sądu niż tobie.' W owym czasie Jezus odpowiedział i rzekł: 'Wysławiam Cię, Ojcze, Panie nieba i ziemi, że zakryłeś te rzeczy przed mądrymi i roztropnymi [we własnym mniemaniu], a objawiłeś je niemowlętom'."

> “‘And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim.’

> 'A teraz, ponieważ uczyniliście wszystkie te rzeczy — mówi Pan — i przemawiałem do was, wstając wcześnie i mówiąc, lecz nie słuchaliście; i wołałem was, lecz nie odpowiadaliście; dlatego uczynię temu domowi, który jest nazwany moim imieniem, w którym pokładacie ufność, i temu miejscu, które dałem wam i waszym ojcom, tak jak postąpiłem z Szilo. I odrzucę was sprzed mego oblicza, jak odrzuciłem wszystkich waszych braci, całe potomstwo Efraima.'

> “The Lord has established among us institutions of great importance, and they are to be managed, not as worldly institutions are managed, but after God’s order. They are to be managed with an eye single to his glory, that by all means perishing souls may be saved. To the people of God the testimonies of the Spirit have come, and yet many have not taken heed to reproofs, warnings, and counsels.

> Pan ustanowił pośród nas instytucje wielkiej wagi i mają one być zarządzane nie tak, jak zarządza się instytucjami tego świata, lecz według Bożego porządku. Mają być zarządzane z myślą wyłącznie o Jego chwale, aby wszelkimi sposobami ginące dusze mogły być zbawione. Do ludu Bożego dotarły świadectwa Ducha, a jednak wielu nie wzięło sobie do serca napomnień, ostrzeżeń i rad.

> “‘Here now this, O foolish people, and without understanding; which have eyes, and see not; which have ears, and hear not: fear ye not me saith the Lord: will ye not tremble at my presence, which have placed the sand for the bound of the sea by a perpetual degree, that it cannot pass it: and though the waves thereof toss themselves, yet can they not prevail; though they roar, yet can they not pass over it? but this people hath a revolting and a rebellious heart; they are revolted and gone. Neither say they in their heart, Let us now fear the Lord our God, that giveth rain, both the former and the latter, in his season: he reserveth unto us the appointed weeks of the harvest. Your iniquities have turned away these things, and your sins have withholden good things from you. . . . They judge not the cause, the cause of the fatherless, yet they prosper; and the right of the needy do they not judge. Shall I not visit for these things? saith the Lord; shall not my soul be revenged on such a nation as this?’

> 'Teraz słuchajcie tego, o ludu głupi i bez rozumu; który ma oczy, a nie widzi; który ma uszy, a nie słyszy: czy nie boicie się Mnie? — mówi Pan — czy nie zadrżycie przed moją obecnością, która ustanowiła piasek jako granicę morzu na mocy wieczystego postanowienia, aby go nie przekraczało; i choć jego fale się miotają, jednak nie przemogą; choć ryczą, jednak nie przejdą ponad nią? Lecz ten lud ma serce odstępcze i buntownicze; odstąpili i odeszli. Nie mówią w swoim sercu: Bójmy się teraz Pana, naszego Boga, który daje deszcz, zarówno wczesny, jak i późny, w swoim czasie; zachowuje nam wyznaczone tygodnie żniwa. Wasze nieprawości odsunęły te rzeczy, a wasze grzechy wstrzymały od was dobre rzeczy. . . . Nie rozsądzają sprawy, sprawy sieroty, a jednak im się powodzi; a prawa ubogiego nie rozsądzają. Czyż za te rzeczy nie nawiedzę? — mówi Pan — czyż moja dusza nie pomści się na takim narodzie jak ten?'

> “Shall the Lord be compelled to say, ‘Pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee’? ‘Therefore the showers have been withholden, and there hath been no latter rain. . . . Wilt thou not from this time cry unto me, My father, thou art the guide of my youth?’” Review and Herald, August 1, 1893.

> Czy Pan będzie zmuszony powiedzieć: "Nie módl się za ten lud, nie wznoś za nich wołania ani modlitwy, nie wstawiaj się u mnie; bo cię nie wysłucham"? "Dlatego deszcze zostały wstrzymane i nie było deszczu późnego... Czyż odtąd nie będziesz wołać do mnie: Ojcze mój, tyś przewodnikiem mojej młodości?" Review and Herald, 1 sierpnia 1893.

We will continue our consideration of the “great light” that was given to William Miller on the book of Revelation in the next article.

W następnym artykule będziemy kontynuować nasze rozważania nad „wielkim światłem”, które zostało dane Williamowi Millerowi na temat Księgi Objawienia.

> “When Christ came into the world to exemplify true religion, and to exalt the principles that should govern the hearts and actions of men, falsehood had taken so deep a hold upon those who had had so great light, that they no longer comprehended the light, and had no inclination to yield up tradition for truth. They rejected the heavenly Teacher, they crucified the Lord of glory, that they might retain their own customs and inventions. The very same spirit is manifested in the world today. Men are averse to investigating truth, lest their traditions should be disturbed, and a new order of things should be brought in. There is with humanity a constant liability to err, and men are naturally inclined to highly exalt human ideas and knowledge, while the divine and eternal is not discerned or appreciated.” Counsels on Sabbath School Work, 47.

> "Kiedy Chrystus przyszedł na świat, aby dać przykład prawdziwej religii i wywyższyć zasady, które powinny kierować sercami i czynami ludzi, fałsz tak głęboko zakorzenił się w tych, którzy mieli tak wielkie światło, że już nie pojmowali światła i nie mieli skłonności, by porzucić tradycję na rzecz prawdy. Odrzucili niebiańskiego Nauczyciela, ukrzyżowali Pana chwały, aby zachować własne zwyczaje i wymysły. Ten sam duch objawia się dziś na świecie. Ludzie są niechętni badaniu prawdy, aby ich tradycje nie zostały naruszone i nie wprowadzono nowego porządku rzeczy. U ludzi istnieje stała skłonność do błądzenia, a ludzie z natury są skłonni wysoko wynosić ludzkie idee i wiedzę, podczas gdy to, co boskie i wieczne, nie jest dostrzegane ani doceniane." Rady dotyczące pracy Szkoły Sobotniej, 47.

Back to Articles