Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-One

Księga Daniela - numer pięćdziesiąt jeden

Palmoni: Unveiling the Master of Time and Language in Daniel and Revelation

Palmoni: Odsłonięcie mistrza czasu i języka w Księdze Daniela i Apokalipsie

Author

Jeff Pippenger

Published

January 15, 2024

Formats

PDF
Word

That “certain saint which spake” in Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen is Christ as Palmoni. In the book of Revelation, Christ is identified as Alpha and Omega, which among other wonderful truths, identifies Christ as the Wonderful Linguist, and together the books of Daniel and Revelation represent Christ as the Master of time and language. It is beyond human ability to understand the significance and depth of what it means that Christ, as Palmoni (the Numberer of Secrets), introduces that attribute of His character in the two verses that establish the central pillar of Adventism, but the secrets which the Numberer of Secrets chooses to reveal are our responsibility to recognize and defend.

Ów „pewien święty, który mówił” w ósmym rozdziale Księgi Daniela, w wersetach trzynastym i czternastym, to Chrystus jako Palmoni. W Księdze Objawienia Chrystus jest nazwany Alfą i Omegą, co, obok innych wspaniałych prawd, ukazuje Chrystusa jako Cudownego Lingwistę, a razem Księgi Daniela i Objawienia przedstawiają Chrystusa jako Mistrza czasu i języka. Poza ludzkimi możliwościami leży zrozumienie znaczenia i głębi tego, co oznacza, że Chrystus jako Palmoni (Liczący Tajemnice) objawia tę cechę swojego charakteru w dwóch wersetach, które ustanawiają centralny filar adwentyzmu, jednak rozpoznanie i obrona tajemnic, które Liczący Tajemnice postanawia objawić, spoczywają na nas.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> Rzeczy tajemne należą do Pana, naszego Boga; lecz rzeczy objawione należą do nas i do naszych dzieci na wieki, abyśmy wypełniali wszystkie słowa tego prawa. Księga Powtórzonego Prawa 29:29.

A secret that has been revealed is that the Numberer of Secrets (Palmoni), is that “certain saint which spake,” and in the two verses where He reveals Himself, the central pillar of Adventism is identified. In those two verses the Wonderful Numberer identifies the “increase of knowledge” that He, as the Lion of the tribe of Judah unsealed in 1798. In those two verses, the jewels of Miller’s dream, that represent the “increase of knowledge,” were, by the direction of Palmoni’s hand, published upon the two tables of Habakkuk.

Ujawnioną tajemnicą jest to, że Liczący Tajemnice (Palmoni) jest owym "pewnym świętym, który mówił", a w dwóch wersetach, w których On się objawia, wskazany zostaje centralny filar adwentyzmu. W tych dwóch wersetach Cudowny Liczący wskazuje "wzrost poznania", który On, jako Lew z pokolenia Judy, odpieczętował w 1798 roku. W tych dwóch wersetach klejnoty ze snu Millera, reprezentujące "wzrost poznania", zostały, za sprawą ręki Palmoniego, umieszczone na dwóch tablicach Habakuka.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Wtedy usłyszałem, jak jeden ze świętych mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i przestępstwa spustoszenia, aby zarówno świątynia, jak i zastęp były deptane? I rzekł do mnie: Do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona. Daniela 8:13–14.

After Daniel received the prophetic vision of the kingdoms of Bible prophecy, and then heard the heavenly dialogue in verses thirteen and fourteen, he sought to understand the “vision.”

Po tym, jak Daniel otrzymał proroczą wizję królestw, o których mówi proroctwo biblijne, a następnie usłyszał niebiański dialog w wersetach trzynastym i czternastym, starał się zrozumieć „wizję”.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> I stało się, gdy ja, ja Daniel, ujrzałem widzenie i dociekałem jego znaczenia, oto stanął przede mną ktoś na podobieństwo męża. I usłyszałem głos męski między brzegami rzeki Ulai, który zawołał i rzekł: Gabrielu, spraw, aby ten mąż zrozumiał widzenie. Daniela 8:15, 16.

The “vision” which Daniel is seeking to understand is the “chazon” vision, but the “mareh” vision, is what Gabriel is told to make Daniel understand. Every fact has its bearing, and if this fact is missed, the structure and design of the passage is essentially destroyed. In verse fifteen, when Daniel seeks to understand the “chazon” vision, the “mareh” is hidden, but still represented, for with the “appearance of a man” (Gabriel), the Hebrew word “mareh” is translated as “appearance”. In verse fifteen both words which have been translated as “vision” are represented. Daniel, in verse fifteen, seeks to understand the “chazon,” but Palmoni commands Gabriel, in verse sixteen to make Daniel understand the “mareh.” The design of these two verses is purposeful, and emphasizes the connection and difference between the two words.

"Widzenie", które Daniel stara się zrozumieć, to widzenie "chazon", ale to widzenie "mareh" Gabriel ma sprawić, by Daniel zrozumiał. Każdy fakt ma swoje znaczenie, a jeśli ten zostanie przeoczony, struktura i zamysł tego fragmentu zostają w istocie zniweczone. W wersecie piętnastym, gdy Daniel stara się zrozumieć widzenie "chazon", "mareh" jest ukryte, ale mimo to obecne, bo przy "wyglądzie męża" (Gabriela) hebrajskie słowo "mareh" przetłumaczono jako "wygląd". W wersecie piętnastym są reprezentowane oba słowa, które przetłumaczono jako "widzenie". Daniel w wersecie piętnastym stara się zrozumieć "chazon", lecz Palmoni w wersecie szesnastym nakazuje Gabrielowi sprawić, by Daniel zrozumiał "mareh". Konstrukcja tych dwóch wersetów jest zamierzona i podkreśla zarówno związek, jak i różnicę między tymi dwoma słowami.

It is Palmoni that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh,” for the One that commands Gabriel is the One who stands upon the water, and Gabriel heard His voice, “a man’s voice between the banks of Ulai.” It is the Ulai river that runs between the banks, and it is Christ who stands upon the water in the Scriptures. Accompanied with that fact, is the fact that Christ, as the archangel, is the One who commands the angels. The voice between the banks, is the voice of “that certain saint” in verse thirteen, and it is His word that commands Gabriel to make Daniel understand the “mareh” vision. In chapter twelve of Daniel, Christ once again is between the banks of the river. In chapter twelve He is clothed in linen, and swares by Him that liveth forever.

To Palmoni rozkazuje Gabrielowi, aby sprawił, by Daniel zrozumiał „mareh”, gdyż Ten, który rozkazuje Gabrielowi, to Ten, który stoi na wodzie, a Gabriel słyszał Jego głos: „głos męża spomiędzy brzegów Ulaju”. To rzeka Ulaj płynie między brzegami, a w Pismach to Chrystus stoi na wodzie. Ponadto Chrystus, jako archanioł, jest Tym, który rozkazuje aniołom. Głos spomiędzy brzegów to głos „owego pewnego świętego” w wersecie trzynastym i to Jego słowo nakazuje Gabrielowi, aby sprawił, by Daniel zrozumiał widzenie „mareh”. W rozdziale dwunastym Księgi Daniela Chrystus ponownie znajduje się między brzegami rzeki. W rozdziale dwunastym jest odziany w lniane szaty i przysięga na Tego, który żyje na wieki.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders? And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:4–7.

> Ty zaś, Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu końca; wielu będzie biegać tu i tam, a poznanie się pomnoży. Potem ja, Daniel, spojrzałem, a oto stało dwóch innych: jeden po tej stronie brzegu rzeki, a drugi po tamtej stronie brzegu rzeki. I jeden rzekł do męża odzianego w lniane szaty, który był nad wodami rzeki: Jak długo jeszcze, aż do końca tych cudów? I usłyszałem męża odzianego w lniane szaty, który był nad wodami rzeki, gdy podniósł swoją prawą i lewą rękę ku niebu i przysiągł na Żyjącego na wieki, że będzie to czas, czasy i połowa czasu; a gdy dopełni rozproszenia mocy ludu świętego, wtedy wszystko to się zakończy. Daniela 12:4-7.

The Man who was “clothed in linen, which was upon the waters of the river,” “held up His right hand and His left hand unto heaven, and sware by Him that liveth forever,” and He is the same Man, who in chapter eight commanded Gabriel. In Revelation chapter ten, Christ also held up His hand and swore by Him who lives forever, but there He is standing upon both the water and the earth.

Człowiek, „odziany w lniane szaty, który stał nad wodami rzeki”, „podniósł swoją prawą rękę i lewą rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki”, i jest tym samym Człowiekiem, który w rozdziale ósmym rozkazał Gabrielowi. W rozdziale dziesiątym Apokalipsy Chrystus także podniósł rękę i przysiągł na Tego, który żyje na wieki, lecz tam stoi zarówno na wodzie, jak i na ziemi.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> I anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł swoją rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię, i to, co na niej jest, i morze, i to, co w nim jest, że czasu już nie będzie. Objawienie 10:5, 6.

The mighty angel of chapter ten of Revelation, is Palmoni, who spake to Gabriel from between the banks of the river in chapter eight, and identified when the “end of” the “wonders” would occur in chapter twelve. In Revelation chapter ten, He is the one who roared as a “lion,” for He is there represented as the Lion of the tribe of Judah.

Potężny anioł z dziesiątego rozdziału Apokalipsy to Palmoni, który przemówił do Gabriela spomiędzy brzegów rzeki w rozdziale ósmym i określił, kiedy nastąpi „koniec” „cudów” w rozdziale dwunastym. W dziesiątym rozdziale Apokalipsy to On ryknął jak „lew”, gdyż jest tam przedstawiony jako Lew z pokolenia Judy.

> And one of the elders saith unto me, Weep not: behold, the Lion of the tribe of Juda, the Root of David, hath prevailed to open the book, and to loose the seven seals thereof. And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. And he came and took the book out of the right hand of him that sat upon the throne. Revelation 5:5–7.

> I jeden ze starców rzekł do mnie: Nie płacz: oto Lew z plemienia Judy, Korzeń Dawida, zwyciężył, aby otworzyć księgę i rozpieczętować jej siedem pieczęci. I spojrzałem, a oto pośrodku tronu i czterech istot żyjących, i pośród starców stał Baranek, jakby zabity, mający siedem rogów i siedmioro oczu, które są siedmioma Duchami Boga, wysłanymi na całą ziemię. I przyszedł i wziął księgę z prawej ręki Tego, który zasiadał na tronie. Objawienie 5:5–7.

As the Lion of the tribe of Judah, Christ is the lamb that prevailed to unseal the book that was sealed with seven seals. Whether He is walking upon the water in the book of Daniel, or has one foot on the sea and the other on the earth in Revelation, each of the prophetic representations are associated with prophetic time. And as the Lion of the tribe of Judah, Christ both seals up and unseals His Word. As He sealed up the book of Daniel, He also sealed up the seven thunders in Revelation chapter ten.

Jako Lew z pokolenia Judy Chrystus jest Barankiem, który zwyciężył, aby rozpieczętować księgę zapieczętowaną siedmioma pieczęciami. Czy to kroczy po wodzie w Księdze Daniela, czy też w Księdze Objawienia ma jedną nogę na morzu, a drugą na ziemi, każdy z tych proroczych obrazów wiąże się z czasem proroczym. I jako Lew z pokolenia Judy Chrystus zarówno pieczętuje, jak i rozpieczętowuje swoje Słowo. Jak zapieczętował Księgę Daniela, tak też zapieczętował siedem gromów w dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> Potężny anioł, który pouczał Jana, nie był nikim innym, jak samym Jezusem Chrystusem. To, że stawia On prawą stopę na morzu, a lewą na suchym lądzie, ukazuje rolę, jaką odgrywa w końcowych scenach wielkiego sporu z Szatanem. Ta postawa oznacza Jego najwyższą moc i władzę nad całą ziemią. Spór narastał w siłę i determinację z wieku na wiek i będzie tak nadal, aż do scen końcowych, gdy mistrzowskie działanie mocy ciemności osiągnie swój szczyt. Szatan, sprzymierzony ze złymi ludźmi, zwiedzie cały świat oraz kościoły, które nie przyjmują miłości prawdy. Lecz potężny anioł domaga się uwagi. Woła donośnym głosem. Ma On okazać moc i autorytet Jego głosu tym, którzy połączyli się z Szatanem, aby sprzeciwiać się prawdzie.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> Po tym, jak siedem gromów wydało swe głosy, do Jana, tak jak do Daniela, przychodzi nakaz dotyczący książeczki: "Zapieczętuj to, co wypowiedziało siedem gromów." Dotyczą one przyszłych wydarzeń, które zostaną ujawnione w należytej kolejności. Daniel stanie do swego losu u kresu dni. Jan widzi odpieczętowaną książeczkę. Wówczas proroctwa Daniela zajmują właściwe miejsce w poselstwach pierwszego, drugiego i trzeciego anioła, które mają być ogłoszone światu. Odpieczętowanie książeczki było poselstwem dotyczącym czasu.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> Księgi Daniela i Apokalipsy stanowią jedność. Jedna jest proroctwem, druga objawieniem; jedna księgą zapieczętowaną, druga księgą otwartą. Jan usłyszał tajemnice wypowiedziane przez gromy, lecz nakazano mu, aby ich nie zapisywał.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Szczególne światło dane Janowi, wyrażone w siedmiu gromach, było zarysem wydarzeń, które miały się rozegrać w ramach pierwszego i drugiego poselstwa anielskiego. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

Christ, represented as Palmoni, the Man in chapters eight and twelve who is upon the water, is also the mighty angel with the little book in His hand. He is the Lion of the tribe of Judah that seals and unseals His Word, and He is the one who commands Gabriel, for He is Michael the archangel.

Chrystus, przedstawiony jako Palmoni, Mąż w rozdziałach ósmym i dwunastym, który jest nad wodą, jest także potężnym aniołem z małą książeczką w Jego ręku. On jest Lwem z pokolenia Judy, który zapieczętowuje i odpieczętowuje Jego Słowo, i to On rozkazuje Gabrielowi, gdyż jest Michałem Archaniołem.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 1:9.

> Jednak archanioł Michał, gdy toczył spór z diabłem o ciało Mojżesza, nie odważył się wnieść przeciw niemu obelżywego oskarżenia, lecz powiedział: Niech Pan cię zgromi. Judy 1:9.

Michael is Christ’s name, and that name represents that He is the commander of not only the angels, but He is also the one who has the power to resurrect. The name Michael means “who is like God”. When Nebuchadnezzar saw one like unto the son of God in the furnace with the three worthies, he saw Michael. And the archangel Michael, is also the prince of God’s people that the little horn of pagan Rome magnified themselves against at the cross in fulfillment of Daniel chapter eight, verse eleven.

Michał to imię Chrystusa, a to imię oznacza, że jest On dowódcą nie tylko aniołów, lecz także Tym, który ma moc wskrzeszać. Imię Michał znaczy "Któż jest jak Bóg". Gdy Nabuchodonozor ujrzał w piecu, wraz z trzema młodzieńcami, kogoś podobnego do Syna Bożego, ujrzał Michała. A archanioł Michał jest także księciem ludu Bożego, przeciwko któremu mały róg pogańskiego Rzymu wywyższył się na krzyżu, w wypełnieniu Daniela, rozdział ósmy, werset jedenasty.

> But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:21.

> Lecz pokażę ci to, co jest zapisane w księdze prawdy: i nie ma nikogo, kto by stał po mojej stronie w tych sprawach, oprócz Michała, waszego księcia. Daniel 10:21.

It is Michael who commands the angels, who resurrects the dead and who decides when probation closes.

To właśnie Michał dowodzi aniołami, wskrzesza umarłych i decyduje, kiedy zamyka się czas próby.

> “‘And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ When this time of trouble comes, every case is decided; there is no longer probation, no longer mercy for the impenitent. The seal of the living God is upon His people. This small remnant, unable to defend themselves in the deadly conflict with the powers of earth that are marshaled by the dragon host, make God their defense. The decree has been passed by the highest earthly authority that they shall worship the beast and receive his mark under pain of persecution and death. May God help His people now, for what can they then do in such a fearful conflict without His assistance!” Testimonies, volume 5, 212.

> "I w owym czasie powstanie Michał, wielki książę, który stoi w obronie synów twojego ludu; i nastanie czas ucisku, jakiego nie było, odkąd istnieje naród, aż do owego czasu; a w owym czasie twój lud będzie wybawiony, każdy, kto zostanie znaleziony zapisany w księdze." Kiedy nadejdzie ten czas ucisku, każdy przypadek będzie rozstrzygnięty; nie będzie już czasu łaski, nie będzie już miłosierdzia dla niepokutujących. Pieczęć Boga żywego spoczywa na Jego ludzie. Ta niewielka resztka, niezdolna bronić się w śmiertelnym konflikcie z mocami ziemi, zmobilizowanymi przez zastępy smoka, czyni Boga swoją obroną. Został wydany przez najwyższą ziemską władzę dekret, że mają oddawać cześć bestii i przyjąć jej znamię pod groźbą prześladowania i śmierci. Niech Bóg wspomoże teraz swój lud, bo cóż będą mogli wtedy uczynić w tak strasznym konflikcie bez Jego pomocy! Świadectwa, tom 5, 212.

The final secret which the Lion of the tribe of Judah unseals is the Revelation of Jesus Christ, and it includes that He is in control of the design and structure of every element of His prophetic Word. The Man in linen that stands upon the waters, who lifts up His hand and swares by Him that liveth forever, and who cries as a Lion, which causes seven thunders to utter their voices, is He who seals up the book of Daniel and seals up the seven thunders of Revelation. It is He who unseals the book that is sealed with seven seals, who has the power to resurrect, and who is the great Prince that stands up and announces the end of probation. When Palmoni commanded Gabriel to make Daniel to understand the “mareh” vision, He meant exactly that.

Ostateczna tajemnica, którą odpieczętowuje Lew z pokolenia Judy, to Objawienie Jezusa Chrystusa i obejmuje ona to, że On sprawuje kontrolę nad zamysłem i strukturą każdego elementu Jego proroczego Słowa. Mąż w lnianych szatach, który stoi nad wodami, który podnosi rękę i przysięga na Tego, który żyje na wieki, i który woła jak Lew, co sprawia, że siedem gromów wydaje swoje głosy, to On zapieczętowuje Księgę Daniela i zapieczętowuje siedem gromów Objawienia. To On odpieczętowuje księgę zapieczętowaną siedmioma pieczęciami, ma moc wskrzeszać i jest wielkim Księciem, który powstaje i ogłasza koniec czasu łaski. Gdy Palmoni rozkazał Gabrielowi, aby Daniel zrozumiał widzenie „mareh”, On miał na myśli dokładnie to.

He did not command Gabriel to make Daniel understand the “chazon” vision. The “chazon” vision is the vision of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter eight, verses one through twelve, and it is also the “vision” that is referenced in verse thirteen, within a question of duration. “How long shall be the vision?” The “chazon” vision concerns the daily (paganism) and the transgression (papalism) desolating powers that trample down the sanctuary and host.

Nie nakazał Gabrielowi sprawić, aby Daniel zrozumiał wizję „chazon”. Wizja „chazon” jest wizją królestw w proroctwie biblijnym w ósmym rozdziale Księgi Daniela, w wersetach od pierwszego do dwunastego, i jest także „wizją”, do której odnosi się werset trzynasty w pytaniu o czas trwania. „Jak długo potrwa ta wizja?” Wizja „chazon” dotyczy spustoszających mocy — „codziennej” (pogaństwo) i „nieprawości” (papizm) — które depczą sanktuarium i zastęp.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Potem usłyszałem, jak jeden święty mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i występku spustoszenia, aby oddać zarówno świątynię, jak i zastęp na podeptanie? Daniela 8:13.

Christ, as Palmoni (the Wonderful Numberer), is asked “how long” shall be the “chazon” vision, and he answers, “unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.” Daniel then desires to understand the “chazon” vision which concerns “the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot.” But Gabriel is commanded to make Daniel understand the “mareh” vision. Every fact has its bearing in God’s Word. The “mareh” vision, is the vision of the evening and mornings identified in verse twenty-six.

Chrystus jako Palmoni (Przedziwny Rachmistrz) zostaje zapytany, „jak długo” potrwa widzenie „chazon”, i odpowiada: „aż do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona.” Daniel następnie pragnie zrozumieć widzenie „chazon”, które dotyczy „codziennej ofiary i występku spustoszenia, aby wydać zarówno świątynię, jak i zastęp na zdeptanie.” Lecz Gabriel otrzymuje polecenie, aby sprawić, by Daniel zrozumiał widzenie „mareh”. Każdy fakt ma swoje znaczenie w Słowie Bożym. Widzenie „mareh” to widzenie wieczorów i poranków określone w wersecie dwudziestym szóstym.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> A widzenie o wieczorze i poranku, które zostało powiedziane, jest prawdziwe; dlatego zapieczętuj to widzenie, bo dotyczy wielu dni. Daniela 8:26.

The word “vision” is mentioned twice in the verse. The first reference is the “mareh” vision and the second is the “chazon” vision. The “mareh” vision is the vision of “the evening and mornings.” The Hebrew expression of “evening and mornings” is often found in the Bible, and it is always translated as “evening and mornings,” as it is in verse twenty-six. The only place in the Bible where it is translated differently than “evening and mornings,” is in verse fourteen, where it is translated as simply “days.” The actual Hebrew of verse fourteen would read, “Unto twenty-three hundred evenings and mornings.”

Słowo „widzenie” pojawia się w tym wersecie dwukrotnie. Pierwsza wzmianka dotyczy widzenia „mareh”, a druga — widzenia „chazon”. Widzenie „mareh” to widzenie „wieczorów i poranków”. Hebrajskie wyrażenie „wieczory i poranki” często występuje w Biblii i zawsze tłumaczy się je jako „wieczory i poranki”, tak jak w wersecie dwudziestym szóstym. Jedynym miejscem w Biblii, gdzie tłumaczy się je inaczej niż „wieczory i poranki”, jest werset czternasty, gdzie oddano je po prostu jako „dni”. Dosłowne hebrajskie brzmienie wersetu czternastego to: „Aż do dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków”.

The verse that is the central pillar of Adventism, is the only verse in God’s Word where “evening and mornings” is expressed simply as “days.” Every fact has its bearing, and if nothing else, it is clear that Palmoni was purposely emphasizing the verse. He did so by directing the minds of those who translated the King James Bible to write the phrase differently than it is always written in His Word. The point that is to be derived from this fact, is that when Gabriel is told to make Daniel understand the “mareh” vision, he is being told to make Daniel understand the vision of the appearance of 1844, and not the “chazon” vision concerning the trampling down the sanctuary and the host.

Werset, który jest centralnym filarem adwentyzmu, jest jedynym wersetem w Słowie Bożym, w którym „wieczory i poranki” wyrażone są po prostu jako „dni”. Każdy fakt ma swoje znaczenie i, jeśli nic innego, to jasne jest, że Palmoni celowo podkreślał ten werset. Uczynił to, kierując umysłami tych, którzy tłumaczyli Biblię Króla Jakuba, aby zapisali ten zwrot inaczej, niż jest on zawsze zapisywany w Jego Słowie. Wniosek, jaki należy wyciągnąć z tego faktu, jest taki, że gdy Gabriel otrzymuje polecenie, by sprawić, aby Daniel zrozumiał wizję „mareh”, chodzi o to, by Daniel zrozumiał wizję ukazania się roku 1844, a nie wizję „chazon” dotyczącą deptania świątyni i zastępu.

The vision of the “evening and mornings” is about an appearance that occurs when the cleansing of the sanctuary began on October 22, 1844. The vision of the appearance of October 22, 1844, is not about the trampling down of the sanctuary, but of the cleansing of the sanctuary. Was there a prophetic appearance on that date?

Widzenie „wieczorów i poranków” dotyczy objawienia, które nastąpiło w chwili rozpoczęcia oczyszczenia świątyni 22 października 1844 r. Widzenie dotyczące objawienia z 22 października 1844 r. nie mówi o zdeptaniu świątyni, lecz o jej oczyszczeniu. Czy tego dnia miało miejsce prorocze objawienie?

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> "Przyjście Chrystusa jako naszego arcykapłana do miejsca najświętszego, w celu oczyszczenia świątyni, ukazane w Daniela 8:14; przyjście Syna Człowieczego do Sędziwego, przedstawione w Daniela 7:13; oraz przyjście Pana do Jego świątyni, przepowiedziane przez Malachiasza, są opisami tego samego wydarzenia; a jest to także przedstawione przez przyjście oblubieńca na wesele, opisane przez Chrystusa w przypowieści o dziesięciu pannach, u Mateusza 25." Wielki bój, 426.

Gabriel was instructed to make Daniel understand the prophetic appearance of Christ in His temple on October 22, 1844. For this reason, Gabriel gave Daniel a second witness to the date of October 22, 1844, for Gabriel led every Bible author that recorded some form of the biblical principle that identifies that truth is established upon the testimony of two. If Gabriel was to make Daniel understand October 22, 1844, he would need a second witness to establish “the vision of the appearance.”

Gabriel otrzymał polecenie, aby sprawić, by Daniel zrozumiał prorocze ukazanie się Chrystusa w Jego świątyni 22 października 1844 r. Z tego powodu Gabriel dał Danielowi drugiego świadka co do daty 22 października 1844 r., ponieważ Gabriel prowadził każdego autora biblijnego, który zanotował jakąś formę biblijnej zasady stwierdzającej, że prawda jest ustanawiana na podstawie świadectwa dwóch świadków. Jeśli zadaniem Gabriela było sprawić, by Daniel zrozumiał datę 22 października 1844 r., potrzebowałby drugiego świadka, aby potwierdzić „wizję ukazania się”.

Gabriel begins his work by first addressing Daniel’s desire to understand the “chazon” vision, and he does so by identifying that the “chazon” vision, is the vision that concludes at the “time of the end” in 1798.

Gabriel rozpoczyna swoje dzieło, najpierw odnosząc się do pragnienia Daniela zrozumienia wizji „chazon”, i czyni to, wskazując, że wizja „chazon” kończy się w „czasie końca” w 1798 roku.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Daniel 8:16, 17.

> I usłyszałem głos męża między brzegami Ulai, który zawołał i rzekł: Gabrielu, spraw, aby ten mąż zrozumiał widzenie. Zbliżył się więc tam, gdzie stałem; a gdy podszedł, zląkłem się i padłem na twarz; lecz rzekł do mnie: Zrozumiej, synu człowieczy, bo widzenie dotyczy czasu końca. Daniela 8:16, 17.

The “vision” in the previous verse, that is “at the time of the end” is the “chazon” vision, and the “time of the end” in the book of Daniel is 1798. This is the “vision” which Daniel had sought to understand, but it was not the “vision” Gabriel was told to make Daniel to understand. For that Gabriel is going to provide a second witness.

"Wizja" w poprzednim wersecie, to znaczy "w czasie końca", to wizja "chazon", a "czas końca" w Księdze Daniela to rok 1798. To jest "wizja", którą Daniel starał się zrozumieć, ale nie była to "wizja", którą Gabriel otrzymał polecenie wyjaśnić Danielowi. W tym celu Gabriel przedstawi drugiego świadka.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> Wtedy zbliżył się do miejsca, gdzie stałem; a gdy przyszedł, zląkłem się i padłem na twarz. Lecz rzekł do mnie: Zrozum, synu człowieczy, bo widzenie dotyczy czasu końca. A kiedy mówił ze mną, byłem pogrążony w głębokim śnie, twarzą ku ziemi; lecz dotknął mnie i postawił mnie na nogi. I rzekł: Oto oznajmię ci, co będzie na końcu gniewu, bo koniec nastąpi w czasie wyznaczonym. Daniela 8:17-19.

Gabriel takes up his job assignment by informing Daniel to, “behold,” which is informing Daniel to consider the next fact. The next fact is that the “last indignation,” of the two “seven times” of Leviticus twenty-six, ends in 1844. The “last indignation” is directly identified as a time prophecy, for it has a “time appointed” that it will “end.” The “indignation” must represent a period of time, for it has a “time appointed” for its ending. If the “indignation” was simply a point in time it would not have an end, it would simply be the point when it took place.

Gabriel podejmuje swoje zadanie, mówiąc do Daniela: "Spójrz", czyli nakazując mu, by rozważył kolejny fakt. Następny fakt jest taki, że "ostatnie oburzenie" spośród dwóch "siedem razy" z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej kończy się w 1844 roku. "Ostatnie oburzenie" jest wprost określone jako proroctwo czasowe, ponieważ ma "wyznaczony czas", w którym się "zakończy". "Oburzenie" musi oznaczać okres czasu, ponieważ ma "wyznaczony czas" swojego zakończenia. Gdyby "oburzenie" było po prostu punktem w czasie, nie miałoby końca; byłby to po prostu moment, w którym się wydarzyło.

The “indignation” had an ending point that is marked, so it represents the end of a period of time. The period of time is represented as “the last indignation.” If there is a last, then there must be a first. The “first indignation” is identified in Daniel chapter eleven, and there it is also a period of time, for the papacy was going to “practice and prosper” until the end of the “indignation”.

„Gniew” miał wyznaczony punkt końcowy, co wyznacza koniec pewnego okresu. Ten okres jest określony jako „ostatni gniew”. Skoro jest ostatni, musi być też pierwszy. „Pierwszy gniew” został wskazany w jedenastym rozdziale Księgi Daniela i tam również jest okresem czasu, ponieważ papiestwo miało „działać i mieć powodzenie” aż do końca „gniewu”.

> And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:35, 36.

> A niektórzy z rozumnych upadną, aby ich doświadczyć, oczyścić i wybielić aż do czasu końca; gdyż to jeszcze potrwa do czasu wyznaczonego. A król będzie czynił według swej woli; wywyższy się i wyniesie ponad każdego boga, i będzie mówił zdumiewające rzeczy przeciw Bogu bogów, i będzie mu się powodziło aż do dopełnienia się gniewu; bo to, co postanowione, zostanie dokonane. Daniela 11:35, 36.

In these two verses, the king that does according to his will and exalts himself is the subject. Verse thirty-six is the verse Paul paraphrases, as he identifies the “man of sin” who is seated in the temple of God showing himself that he is God. The persecution of the Dark Ages from the year 538 through to 1798 is identified in verse thirty-five, and it continues until “the time of the end” which was 1798, which was the “time appointed.” Verse thirty-six then identifies that the papacy would “prosper” “till the indignation be accomplished.” The verse identifies that the papacy prospered until 1798, at which point, the first “indignation,” had been “accomplished.” God’s prophetic Word had “determined” that the papacy would continue for twelve hundred and sixty years, until 1798, which was the “time of the end.”

W tych dwóch wersetach tematem jest król, który postępuje według swojej woli i wywyższa się. Werset trzydziesty szósty to ten, który Paweł parafrazuje, gdy wskazuje na "człowieka grzechu", który zasiada w świątyni Boga, ukazując, że sam jest Bogiem. Prześladowania w okresie Ciemnych Wieków od roku 538 do 1798 zostały wskazane w wersecie trzydziestym piątym i trwają aż do "czasu końca", którym był rok 1798, będący "czasem wyznaczonym". Werset trzydziesty szósty następnie wskazuje, że papiestwo będzie "prosperować" "aż do dokonania się oburzenia". Werset stwierdza, że papiestwo prosperowało aż do 1798 roku, kiedy to pierwsze "oburzenie" zostało "dokonane". Prorocze Słowo Boże "wyznaczyło", że papiestwo będzie trwać przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, aż do 1798 roku, który był "czasem końca".

The first “indignation” ended in 1798, and “the last indignation” ended in 1844. Both indignations are represented as periods of time, which had specific endings, thus identifying them both as time prophecies. Gabriel was commanded by Palmoni to make Daniel understand the appearance vision (“mareh”), of the “evening and mornings” (days) that identified October 22, 1844, and he did so by providing a second witness to that date.

Pierwsze „oburzenie” zakończyło się w 1798 roku, a „ostatnie oburzenie” zakończyło się w 1844 roku. Oba oburzenia są przedstawione jako okresy czasu, które miały konkretne zakończenia, co tym samym czyni je proroctwami czasowymi. Gabriel, z polecenia Palmoniego, miał sprawić, by Daniel zrozumiał wizję „ukazania się” („mareh”) dotyczącą „wieczorów i poranków” (dni), które wskazywały na 22 października 1844 roku, i uczynił to, dając tej dacie drugie świadectwo.

The “chazon” vision of verse thirteen, which Daniel desired to understand, was the vision of the trampling down that ended at the “time of the end” in 1798. The “mareh” vision of verse fourteen, ended with the appearance of Christ in the Most Holy Place on October 22, 1844, in fulfillment of the time prophecy of twenty-three hundred years, and also the fulfillment of the time prophecy of the twenty-five hundred and twenty years. Both of those time prophecies are represented upon Habakkuk’s sacred tables, which Sister White identifies were directed by the hand of the Lord, and should not be altered.

Widzenie „chazon” z wersetu trzynastego, które Daniel pragnął zrozumieć, było widzeniem zadeptywania, które zakończyło się w „czasie końca” w 1798 roku. Widzenie „mareh” z wersetu czternastego zakończyło się ukazaniem się Chrystusa w Miejscu Najświętszym 22 października 1844 roku, w wypełnieniu proroctwa czasowego dwóch tysięcy trzystu lat, a także w wypełnieniu proroctwa czasowego dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat. Oba te proroctwa czasowe są przedstawione na świętych tablicach Habakuka, które, jak wskazuje siostra White, powstały pod kierownictwem Pana i nie należy ich zmieniać.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> „Mamy wiele do nauczenia się i wiele, bardzo wiele do oduczenia się. Tylko Bóg i niebo są nieomylne. Ci, którzy sądzą, że nigdy nie będą musieli zrezygnować z umiłowanego przekonania, że nigdy nie będą mieli okazji, by zmienić zdanie, będą rozczarowani. Dopóki z nieugiętą stanowczością trzymamy się własnych idei i opinii, nie możemy osiągnąć jedności, o którą modlił się Chrystus.” Review and Herald, 26 lipca 1892 r.

Back to Articles