Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

Księga Daniela - numer sto pięćdziesiąt siedem

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

Rozwikłanie proroczej symboliki Cyrusa w Księdze Daniela

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

W pierwszym wersecie dziesiątego rozdziału dowiadujemy się, że był to trzeci rok Cyrusa, ale w pierwszym rozdziale dowiadujemy się, że Daniel żył lub pozostawał jedynie do pierwszego roku Cyrusa.

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> A Daniel pozostał aż do pierwszego roku króla Cyrusa. Daniel 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

Przez dwa lata Cyrus w zasadzie współrządził z Dariuszem Medem, zatem był to jego trzeci rok, ale był także jego pierwszym rokiem.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> W trzecim roku panowania Cyrusa, króla Persji, objawiono Danielowi, zwanemu Belteszassarem, pewną rzecz; a rzecz ta była prawdziwa, lecz wyznaczony czas był długi; i zrozumiał tę rzecz, i pojął widzenie. Daniel 10:1.

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

W ujęciu proroczym Cyrus zostaje przedstawiony w pierwszym i w ostatnim widzeniu Daniela. Pierwszy rozdział Księgi Daniela, jak już przedstawiono we wcześniejszych artykułach, reprezentuje pierwszego anioła z czternastego rozdziału Objawienia. Gdy w proroctwie zostaje wskazany pierwszy anioł, posiada on wszystkie prorocze cechy trzech aniołów z czternastego rozdziału Objawienia. Trzy etapy wiecznej ewangelii przedstawione w pierwszym aniele to: „bójcie się Boga”, „oddajcie Mu chwałę”, gdyż „nadeszła godzina Jego sądu”.

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

Ponieważ Daniel i trzej młodzieńcy „bali się Boga”, postanowili odrzucić pokarm Babilonu i pozostać wegetarianami. W następującej potem próbie wzrokowej Daniel i trzej młodzieńcy „oddali chwałę Bogu” swoim zdrowym wyglądem, w przeciwieństwie do tych, którzy jedli pokarm babiloński. Po upływie trzech lat nadeszła „godzina sądu”, gdy Nabuchodonozor poddał ich próbie i stwierdził, że są dziesięć razy mądrzejsi od wszystkich mędrców babilońskich.

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

Trzy etapy wiecznej ewangelii są również przedstawione w ostatnim rozdziale Księgi Daniela jako proces, w którym wzrost poznania oczyszcza, wybiela i doświadcza tych, którzy są rozliczani wobec światła, które zostaje odpieczętowane w czasie końca. W pierwszym rozdziale Księgi Daniela, podobnie jak w ostatnim, zidentyfikowane są trzy etapy przesłania pierwszego anioła, obejmującego wszystkie trzy anielskie przesłania. Ponieważ rozdział pierwszy jest wieczną ewangelią pierwszego anioła, rozdział drugi Księgi Daniela przedstawia drugiego anioła z czternastego rozdziału Objawienia, gdzie ukazana jest próba związana z obrazem bestii lub obrazem Chrystusa, tak jak miało to miejsce w drugiej próbie w trzech etapach rozdziału pierwszego.

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

Ponieważ rozdziały pierwszy i drugi Księgi Daniela przedstawiają pierwszego i drugiego anioła z czternastego rozdziału Księgi Objawienia, rozdział trzeci i próba na Równinie Dura przedstawiają poselstwo trzeciego anioła, wraz z ostrzeżeniem, by nie przyjąć znamienia bestii. W pierwszym rozdziale Księgi Daniela wspomniany jest pierwszy rok Cyrusa, a w rozdziale dziesiątym, który jest ostatnim widzeniem Daniela, mowa jest o trzecim roku Cyrusa, lecz wiemy, że ten trzeci rok jest jego pierwszym, gdyż Daniel dotrwał tylko do pierwszego roku Cyrusa.

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

Cyrus jest więc symbolem pierwszego roku, który zawiera trzy lata. Jest symbolem pierwszego poselstwa anielskiego. Pierwszy rok Cyrusa jest wspomniany w ostatnim wersecie pierwszego widzenia Daniela, a następnie ponownie w pierwszym wersecie ostatniego widzenia Daniela. Ważne jest rozpoznanie proroczej symboliki Cyrusa, i najpierw wskazujemy, że reprezentuje on pierwsze poselstwo anielskie. Można to proroczo ustalić na podstawie faktu, że Daniel określa jego trzeci rok jako pierwszy, ale co ważniejsze, potwierdza to pierwszy dekret, który wydał.

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

Zmaganie, jakie Gabriel toczył z królami Persji w rozdziale dziesiątym, dotyczyło doprowadzenia Cyrusa do tego punktu, w którym poszedłby dalej i ogłosił pierwszy z trzech dekretów, które miały pozwolić Żydom powrócić i odbudować Jerozolimę oraz świątynię. Trzeci dekret miał wyznaczyć początek proroctwa o dwóch tysiącach trzystu lat, które zakończyło się, gdy trzeci anioł przybył 22 października 1844 roku. Trzeci dekret przedstawiał trzeciego anioła, a zatem pierwszy dekret Cyrusa przedstawiał przybycie pierwszego anioła w 1798 roku. Cyrus przedstawia pierwszego anioła, i z tego powodu w księdze Daniela jego pierwszy rok przedstawiał trzy lata.

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

Cyrus zatem reprezentuje „czas końca”, ponieważ to wtedy, gdy w 1798 roku przybył pierwszy anioł (Cyrus), nadszedł „czas końca” i Księga Daniela została odpieczętowana. Uważa się, że imię Cyrus wywodzi się od staroperskiego słowa „Kūruš”, które oznacza „słońce”, w połączeniu z elamickim słowem „kursh”, oznaczającym „tron”, co wskazuje na związek z władzą królewską lub królewską godnością. Izajasz odnosi się również do tych cech Cyrusa.

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> Ten, który mówi o Cyrusie: «On jest moim pasterzem i wypełni całe moje upodobanie», mówi także do Jerozolimy: «Będziesz odbudowana», a do świątyni: «Twój fundament będzie założony». Tak mówi Pan do swego pomazańca, do Cyrusa, którego prawicę ująłem, aby poddać przed nim narody; rozepnę przepasy królów, aby przed nim otworzyć wrota dwuskrzydłowe, i bramy nie będą zamknięte. Pójdę przed tobą i wyprostuję kręte drogi; połamę na kawałki miedziane bramy i przetnę żelazne rygle. I dam ci skarby mroku oraz ukryte bogactwa tajnych miejsc, abyś poznał, że Ja, Pan, który wzywam cię po imieniu, jestem Bogiem Izraela. Ze względu na Jakuba, mojego sługę, i Izraela, mojego wybranego, wezwałem cię po imieniu; nadałem ci miano, choć mnie nie znałeś. Ja jestem Pan i nie ma innego; nie ma Boga poza mną. Opasałem cię, choć mnie nie znałeś, aby poznali od wschodu słońca aż po zachód, że nie ma nikogo oprócz mnie. Ja jestem Pan i nie ma innego. Izajasza 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

Cyrus był typem Chrystusa, gdyż był "pomazańcem" Pana i nazywany był Bożym "pasterzem", który buduje Jerozolimę i kładzie fundament świątyni. On jest tym, który otwiera zamknięte bramy, tak jak Chrystus jest Tym, który otwiera, a nikt nie zamyka, i zamyka, a nikt nie otwiera. A Cyrus otrzymuje "skarby ciemności i ukryte bogactwa tajemnych miejsc". Cyrus odpowiada kilku kamieniom milowym na linii ruchów reformacyjnych.

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

On wyznacza czas końca, kiedy pojawia się pierwszy anioł, kiedy Księga Daniela zostaje rozpieczętowana i następuje wzrost poznania, który pochodzi ze "skarbów ciemności i bogactw ukrytych w tajemnych miejscach". Te "skarby ciemności i bogactwa ukryte w tajemnych miejscach" składają się na "fundament", który jest "budowany", oraz na "świątynię", której "założenie" ma nastąpić. Chrystus, którego typem był Cyrus, jest "namaszczonym" Pana, tak jak Chrystus został namaszczony podczas swojego chrztu. Dlatego Cyrus nie tylko oznacza przybycie pierwszego anioła, jest także drugim aniołem, który wzmacnia pierwszego anioła, gdy ten zstępuje, tak jak Duch Święty zstąpił, gdy Chrystus został namaszczony. Dnia 22 października 1844 r. Chrystus otworzył drzwi, czyli "bramę", do Miejsca Najświętszego, która wcześniej była zamknięta. Cyrus oznacza również przybycie trzeciego anioła.

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

Cyrus jest pierwszym aniołem, a pierwszy anioł posiada wszystkie elementy wszystkich trzech aniołów. Cyrus to czas końca w roku 1798, kiedy nadszedł pierwszy anioł. Cyrus reprezentuje 11 sierpnia 1840 roku, kiedy poselstwo pierwszego anioła zostało wzmocnione (namaszczone). Reprezentuje on dzieło kładzenia fundamentów, co ilustruje sporządzenie tablicy z 1843 roku w maju 1842 roku. Reprezentuje on budowę świątyni, gdy dwie grupy zostały rozdzielone przy pierwszym rozczarowaniu 19 kwietnia 1844 roku, oraz reprezentuje drugie oddzielenie przy Wielkim Rozczarowaniu 22 października 1844 roku.

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

Wszystkie drogowskazy ruchu reformy Millerowców były zapowiedziane typem Cyrusa, a zatem te drogowskazy stanowią również typ drogowskazów ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy. Ruch Millerowców poprzedziły znaki, które Chrystus wskazał jako mające poprzedzić historię Millerowców.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> Proroctwo nie tylko zapowiada sposób i cel przyjścia Chrystusa, ale przedstawia znaki, po których ludzie mają poznać, kiedy jest bliskie. Jezus powiedział: „Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach”. Łukasza 21:25. „Słońce się zaćmi, księżyc nie da swego blasku, a gwiazdy niebieskie będą padać i moce, które są w niebie, zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach z wielką mocą i chwałą”. Marka 13:24-26. Tak opisuje objawiciel pierwszy z znaków, które mają poprzedzić powtórne przyjście: „Nastało wielkie trzęsienie ziemi; słońce stało się czarne jak wór z włosia, a księżyc stał się jak krew”. Objawienie 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> "Znaki te były widziane przed początkiem XIX wieku. W wypełnieniu tego proroctwa w roku 1755 miało miejsce najstraszniejsze trzęsienie ziemi, jakie kiedykolwiek odnotowano." Wielki bój, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

Znaki zapowiadające Drugie Przyjście rozpoczęły się krótko przed rokiem 1798, w 1755 roku. Rok 1798 był zakończeniem niewoli duchowego Izraela w duchowym Babilonie, co, jak uczy siostra White, było typologicznie przedstawione przez dosłowną niewolę dosłownego Izraela w dosłownym Babilonie, która dobiegła końca po siedemdziesięciu latach niewoli, gdy Cyrus wszedł przez otwarte bramy, zdobył Babilon i zabił Belsazara.

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "Dziś Kościół Boży jest wolny, by doprowadzić do pełnego wypełnienia Boży plan zbawienia zagubionej ludzkości. Przez wiele stuleci lud Boży doświadczał ograniczenia swoich wolności. Głoszenie czystej ewangelii było zakazane, a na tych, którzy ośmielili się nie podporządkować nakazom ludzi, spadały najsurowsze kary. W konsekwencji wielka moralna winnica Pana była niemal całkowicie nieuprawiana. Lud był pozbawiony światła Słowa Bożego. Ciemność błędu i zabobonu groziła zatarciem poznania prawdziwej religii. Kościół Boży na ziemi pozostawał w niewoli przez ten długi okres bezlitosnych prześladowań równie rzeczywiście, jak synowie Izraela byli trzymani w niewoli w Babilonie w okresie wygnania." Prorocy i królowie, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

Koniec siedemdziesięciu lat w Babilonie był typem roku 1798, a znaki poprzedzające ten rok zapowiadały, że powrót Chrystusa jest bliski.

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> "Nadejście armii Cyrusa pod mury Babilonu było dla Żydów znakiem, że ich wybawienie z niewoli zbliżało się. Ponad sto lat przed narodzeniem Cyrusa Natchnienie wspomniało go z imienia i nakazało spisać dokładnie dzieło, którego miał dokonać: zdobycie miasta Babilonu z zaskoczenia oraz przygotowanie drogi do uwolnienia synów niewoli." Prorocy i królowie, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

Cyrus również był typem znaków, które poprzedziły rok 1798. Historycy są raczej nieprecyzyjni co do panowania Dariusza i Cyrusa, lecz Słowo Boże jest jasne. Po imperium Babilonu nastąpiło imperium Medo-Persji, a pierwszym królem Medo-Persji był Dariusz, choć to jego siostrzeniec Cyrus był wodzem, który zdobył Babilon w noc ostatniej uczty Belsazara. Cyrus i Dariusz obaj są typem czasu końca siedemdziesięcioletniej niewoli, który przedstawia czas końca w roku 1798, a także jest typem czasu końca w roku 1989.

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

Czas końca w historii Mojżesza był naznaczony narodzinami Aarona i Mojżesza, w odstępie trzech lat. Ta historia najdoskonalej prefigurowała historię Chrystusa, a czas końca w tamtej historii został naznaczony narodzinami Jana, a sześć miesięcy później narodzinami jego kuzyna Jezusa. Czas końca ma dwa kamienie milowe, a Dariusz i Cyrus obaj wyznaczają koniec siedemdziesięcioletniej niewoli, która prefigurowała koniec niewoli trwającej tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat. Po śmiertelnej ranie zadanej papieskiej bestii w 1798 roku, w następnym roku nastąpiła śmierć tego, który dosiadał tej bestii i panował nad nią. W 1989 roku Reagan i Bush senior obaj byli prezydentami.

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

Cyrus wskazuje znaki, które zapowiadają nadejście czasu końca, i wyznacza czas końca. Wskazuje wzrost poznania oraz wzmocnienie pierwszego poselstwa, gdy zstępuje anioł, i wskazuje dzieło, które zostaje wtedy podjęte przy kładzeniu fundamentów, dzieło budowy świątyni, a także przybycie trzeciego anioła, gdy Posłaniec Przymierza nagle przychodzi do swojej świątyni.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Trzeciego roku panowania Cyrusa, króla Persji, została objawiona Danielowi, którego zwano Belteszassarem, pewna rzecz; a rzecz ta była prawdziwa, lecz wyznaczony czas był długi; zrozumiał on tę rzecz i pojął widzenie. W owych dniach ja, Daniel, byłem w żałobie przez trzy pełne tygodnie. Nie jadłem żadnego wybornego chleba, ani mięso, ani wino nie weszły do moich ust, ani też wcale się nie namaszczałem, aż upłynęły trzy całe tygodnie. A dwudziestego czwartego dnia pierwszego miesiąca, gdy byłem nad brzegiem wielkiej rzeki, która nazywa się Hiddekel. Daniel 10:1-4.

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

Symbole Cyrusa i Belteszassara reprezentują określoną proroczą historię w czasach ostatecznych. Symbol Belteszassara informuje nas, że reprezentowani ludzie to sto czterdzieści cztery tysiące, którzy są ostatnim pokoleniem ludu przymierza. Są oni osadzeni w proroczej historii reprezentowanej przez Cyrusa, która przedstawia dzieje poprzedzające rok 1798, rok 1989 oraz 11 września 2001 roku, gdyż Cyrus reprezentuje wszystkie te kamienie milowe. Reprezentuje on także rozczarowanie z 18 lipca 2020 roku, a nawet wkrótce nadchodzące prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych. Kluczem do ustalenia, gdzie ostatnie widzenie Daniela jest proroczo umiejscowione, jest to, co Daniel wie.

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

W pierwszym wersecie Daniel (Belteshazzar) rozumie zarówno "rzecz", jak i "widzenie". "Rzecz" to hebrajskie słowo "dabar", oznaczające "słowo", i jest używane przez Gabriela, by reprezentować widzenie "chazon" obejmujące dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat ("siedem razy"). "Widzenie" w pierwszym wersecie, które Daniel rozumie, to widzenie "mareh" obejmujące dwa tysiące trzysta lat. Lud Bożego przymierza w dniach ostatecznych nie rozumiał "siedem razy" w czasie końca w 1989 roku. Nie rozumieli "siedem razy" aż po 11 września 2001 roku, więc Daniel musi znajdować się w czasie proroczego ruchu reformy reprezentowanego przez Cyrusa po 11 września 2001 roku, ponieważ Daniel, reprezentujący ostateczny ruch proroczy, rozumie zarówno "rzecz", jak i "widzenie".

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

Daniel został ukazany jako znajdujący się w dwudziestojednodniowym okresie żałoby. „W owych dniach” żałoby Daniel pojął „słowo”, a także otrzymał zrozumienie „widzenia”. Prawda przedstawiona przez „słowo” została objawiona Danielowi w dniach żałoby. Lud Boży jest ukazany jako „pogrążony w żałobie” na liniach reformacyjnych tuż przed Wołaniem o Północy. Żałoba ta została przedstawiona przez Martę i Marię opłakujące Łazarza, tuż przed Triumfalnym Wjazdem. Została ona zilustrowana zniechęceniem po pierwszym rozczarowaniu w historii ruchu millerowskiego, wyrażonym przez Jeremiasza.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> Znalazłem Twoje słowa i je spożyłem; a Twoje słowo stało się dla mnie radością i weselem mego serca, bo noszę Twoje imię, Panie, Boże Zastępów. Nie zasiadałem w zgromadzeniu szyderców ani się nie weseliłem; siedziałem samotnie z powodu Twojej ręki, bo napełniłeś mnie oburzeniem. Dlaczego mój ból jest nieustający, a moja rana nieuleczalna, niedająca się zagoić? Czy będziesz dla mnie całkiem jak kłamca i jak wody zawodne? Jeremiasza 15:16-18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

Jeremiasz nie „radował się” ze śmierci dwóch świadków, jak czynili to mieszkańcy Sodomy i Egiptu w jedenastym rozdziale Apokalipsy. Nie „radować się” to opłakiwać. Żałoba Belteshazzara wskazuje na żałobę związaną ze śmiercią dwóch świadków. 18 lipca 2020 r. i 3 listopada 2020 r. dwaj świadkowie prawdziwego protestanckiego rogu oraz republikańskich rogów bestii z ziemi zostali zabici na ulicach Sodomy i Egiptu, gdzie też ukrzyżowano naszego Pana. Gdy ukrzyżowano naszego Pana, Jego uczniowie zaczęli opłakiwać. Owych dwóch świadków przedstawiono w jedenastym rozdziale Apokalipsy jako Mojżesza i Eliasza.

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

W Piśmie Świętym jest pięć odniesień do Chrystusa jako Michała: trzy w Księdze Daniela, jedno w Liście Judy i jedno w Apokalipsie. W rozdziale dziesiątym, który obecnie rozważamy, Michał jest wspomniany dwukrotnie, w wersetach trzynastym i dwudziestym pierwszym, a następnie ponownie w rozdziale dwunastym, w wersecie pierwszym. Jest wskazany w Apokalipsie 12:7. W Liście Judy Michał jest przedstawiony jako ten, który wskrzesza Mojżesza, który w Apokalipsie, w rozdziale jedenastym, jest jednym ze świadków leżących martwych na ulicy.

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> Pragnę więc wam przypomnieć, choć raz to już wiedzieliście, że Pan, wybawiwszy lud z ziemi egipskiej, potem wytracił tych, którzy nie uwierzyli. A aniołów, którzy nie zachowali swego pierwszego stanu, lecz opuścili własne mieszkanie, zachował w wiecznych więzach w ciemnościach na sąd wielkiego dnia. Podobnie Sodoma i Gomora oraz okoliczne miasta, które w podobny sposób oddały się rozpuście i poszły za obcym ciałem, są wystawione jako przykład, ponosząc karę ognia wiecznego. Tak samo i ci plugawi marzyciele kalają ciało, gardzą władzą i znieważają zwierzchności. Lecz Michał archanioł, gdy z diabłem prowadził spór o ciało Mojżesza, nie ośmielił się wnieść przeciw niemu bluźnierczego oskarżenia, lecz powiedział: Niech cię Pan zgromi. Judy 5-9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

W Liście Judy, w kontekście zarówno Sodomy, jak i Egiptu, które symbolizują wielkie miasto, w którym Mojżesz i Eliasz zostają zabici w jedenastym rozdziale Apokalipsy; Chrystus, przedstawiony jako Michał, wskrzesza ciało Mojżesza. Mojżesz i Eliasz byli martwi przez trzy i pół symbolicznego dnia w jedenastym rozdziale Apokalipsy, a dni żałoby po Belteshazzarze kończą się, gdy Michał zstępuje z nieba. Linia po linii, dziesiąty rozdział Księgi Daniela, wersety od pierwszego do czwartego, identyfikują okres żałoby, który kończy się, gdy dwaj świadkowie zostają wskrzeszeni przez Michała.

We shall continue this study in the next article.

W następnym artykule będziemy kontynuować to badanie.

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> Ojciec wybrał Mojżesza i Eliasza, aby byli Jego posłańcami do Chrystusa, uwielbili Go światłem Nieba i rozmawiali z Nim o Jego nadchodzącej agonii, ponieważ żyli na ziemi jako ludzie; doświadczyli ludzkiego smutku i cierpienia i mogli współczuć próbie Jezusa w Jego ziemskim życiu. Eliasz, jako prorok Izraela, reprezentował Chrystusa, a jego dzieło było w pewnym stopniu podobne do dzieła Zbawiciela. A Mojżesz, jako przywódca Izraela, zastępował Chrystusa, obcując z Nim i podążając za Jego wskazaniami; dlatego ci dwaj, spośród wszystkich zastępów gromadzących się wokół tronu Bożego, byli najodpowiedniejsi, by służyć Synowi Bożemu.

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> Kiedy Mojżesz, rozgniewany niewiarą synów Izraela, w gniewie uderzył w skałę i zapewnił im wodę, o którą wołali, przypisał chwałę sobie; gdyż jego umysł był tak pochłonięty niewdzięcznością i krnąbrnością Izraela, że dokonując czynu, który On mu nakazał, nie oddał czci Bogu ani nie wywyższył Jego imienia. Planem Wszechmogącego było często wprowadzać synów Izraela w trudne położenia, a następnie, w ich wielkiej potrzebie, wybawiać ich Swoją mocą, aby rozpoznali Jego szczególną troskę o nich i uwielbili Jego imię. Lecz Mojżesz, ulegając naturalnym impulsom swego serca, przywłaszczył sobie cześć należną Bogu, popadł pod władzę Szatana i nie pozwolono mu wejść do ziemi obiecanej. Gdyby Mojżesz pozostał niezachwiany, Pan zaprowadziłby go do ziemi obiecanej, a następnie przeniósłby go do Nieba bez oglądania śmierci.

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> I tak też było: Mojżesz przeszedł przez śmierć, lecz Syn Boży zstąpił z nieba i wskrzesił go, zanim jego ciało uległo rozkładowi. Chociaż Szatan spierał się z Michałem o ciało Mojżesza i uznawał je za swoją należną zdobycz, nie zdołał pokonać Syna Bożego. Mojżesz zaś, z ciałem wskrzeszonym i uwielbionym, został zabrany do dziedzińców niebios i był teraz jednym z dwóch zaszczyconych, wyznaczonych przez Ojca, aby usługiwać Jego Synowi.

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> „Pozwalając, by tak bardzo ogarnął ich sen, uczniowie utracili możność wysłuchania rozmowy między niebiańskimi posłańcami a uwielbionym Odkupicielem. Lecz gdy nagle budzą się z głębokiego snu i widzą przed sobą wzniosłą scenę, przepełnia ich zachwyt i bojaźń. Gdy patrzą na promienną postać swego umiłowanego Mistrza, muszą zasłonić oczy dłońmi, nie będąc w stanie inaczej znieść niewysłowionej chwały, która okrywa jego osobę i wysyła promienie światła niczym słońce. Przez krótką chwilę uczniowie oglądają swego Pana uwielbionego i wywyższonego przed ich oczami oraz czczonego przez promienne istoty, które rozpoznają jako wybrane przez Boga.” Duch proroctwa, tom 2, 329, 330.

Back to Articles