Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

Rzym ustanawia wizję - numer sześć

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

Prorocze kontrowersje w historii adwentyzmu: zrozumienie konfliktu między Uriahem Smithem a Jamesem White’em w kwestii Księgi Daniela 11:36

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

Omawiamy sześć nurtów kontrowersji dotyczących proroctw, które pojawiły się na przestrzeni historii adwentyzmu od 1798 roku aż po dzień dzisiejszy.

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> W historii i proroctwie Słowo Boże przedstawia długotrwały konflikt między prawdą a błędem. Ten konflikt wciąż trwa. To, co było, będzie się powtarzać. Dawne spory odżyją, a nowe teorie będą nieustannie powstawać. Lecz lud Boży, który w swojej wierze i w wypełnianiu proroctwa odegrał rolę w głoszeniu poselstw pierwszego, drugiego i trzeciego anioła, wie, gdzie stoi. Mają doświadczenie cenniejsze niż szczere złoto. Mają stać niewzruszeni jak skała, mocno trzymając początek swojej ufności aż do końca. Wybrane poselstwa, księga 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

Poprzedni artykuł poruszał pierwszą i ostatnią kontrowersję dotyczącą władzy rzymskiej, a teraz zajmiemy się sporem, który miał miejsce między Uriahem Smithem a Jamesem Whitem. Uriah Smith umieścił własną „prywatną interpretację” w wersecie trzydziestym szóstym.

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> Werset 36. A król będzie czynił według swojej woli; wywyższy się i wyniesie ponad każdego boga, i będzie mówił straszne rzeczy przeciwko Bogu bogów, i będzie miał powodzenie, aż dopełni się gniew; gdyż to, co postanowione, zostanie dokonane.

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> Król tutaj wprowadzony nie może oznaczać tej samej potęgi, o której była mowa poprzednio, mianowicie potęgi papieskiej, ponieważ przedstawione cechy nie będą pasować, jeśli zastosuje się je do tej potęgi. Uriah Smith, Daniel i Apokalipsa, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

Smith przyznał, że mocarstwo w poprzednim wersecie to „papieski Rzym”, ale twierdzi, że cechy wersetu trzydziestego szóstego nie są proroczymi cechami identyfikującymi papieski Rzym. To twierdzenie jest fałszywe. Należy pamiętać, że w buncie z 1863 roku odłożono na bok siedem czasów z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej, a tym samym odrzucono przedstawienie siedmiu czasów na obu tablicach Habakuka. Zarówno tablica z 1843 roku, jak i ta z 1850 roku ukazują siedem czasów w samym centrum, a obie ilustracje umieszczają krzyż w centrum linii siedmiu czasów. Gdy w 1856 roku nadeszło nowe światło dotyczące siedmiu czasów i następnie zostało odrzucone, oznaczało to odrzucenie dwóch tablic Habakuka, a także autorytetu Ducha Proroctwa, który tak wyraźnie wskazuje, że obie tablice zostały sporządzone pod Bożym kierownictwem.

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

Według Siostry White ostatnim zwiedzeniem Szatana jest uczynienie świadectwa Ducha Bożego bezskutecznym, a tutaj pierwszym zwiedzeniem było uczynienie świadectwa Ducha Bożego bezskutecznym, co również stanowiło jednoczesne odrzucenie podstawowych prawd przedstawionych na dwóch tablicach, a w szczególności siedmiu czasów.

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

Podczas buntu w 1863 roku to nie kto inny jak Uriah Smith sporządził sfałszowany wykres z 1863 roku, który usunął linię „siedmiu czasów”. Do 1863 roku Uriah Smith zamknął oczy na światło „siedmiu czasów” i nie był w stanie dostrzec, że istnieją dwa „gniewy”, które wskazuje Daniel. Te dwa „gniewy” odnoszą się do „siedmiu czasów” przeciwko północnemu królestwu Izraela i południowemu królestwu Judy. Pierwszy, przeciwko dziesięciu północnym plemionom, rozpoczął się w 723 r. p.n.e. i zakończył w 1798 r., a drugi rozpoczął się w 677 r. p.n.e. i zakończył w 1844 r.

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

Gabriel przyszedł do Daniela w ósmym rozdziale, aby wyjaśnić widzenie marah, i w związku ze swoim dziełem dał drugie świadectwo dotyczące roku 1844. Dwa tysiące trzysta lat z ósmego rozdziału Księgi Daniela zakończyło się w 1844 roku, lecz wtedy zakończył się także ostatni z dwóch aktów gniewu przeciwko królestwom północnym i południowym.

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> I rzekł: Oto objawię ci, co będzie u kresu gniewu; bo w wyznaczonym czasie nastąpi koniec. Daniela 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

Ostatni koniec zakłada istnienie pierwszego końca. Ostatnie z dwóch oburzeń, które jest po prostu innym określeniem siedmiu czasów, zakończyło się w 1844 roku, a pierwsze oburzenie zakończyło się w 1798 roku. Werset, o którym Smith twierdził, że nie zawiera żadnych określeń dotyczących władzy papieskiej, wskazał rok, w którym papiestwo miało otrzymać swoją śmiertelną ranę.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> A król będzie czynił według swojej woli; wywyższy się i wyniesie ponad każdego boga, i będzie mówił rzeczy niebywałe przeciw Bogu bogów; będzie mu się powodziło, aż dopełni się gniew, gdyż to, co postanowione, musi się stać. Daniela 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

„Król” w wersecie trzydziestym szóstym miałby „mieć powodzenie, aż do czasu, gdy gniew się dopełni”. Zwróć uwagę, co Smith pisze o Księdze Daniela, rozdziale ósmym, wersetach dwudziestym trzecim i dwudziestym czwartym, w tej samej książce, w której twierdzi, że władza papieska nie posiada odpowiednich cech, by wypełnić werset trzydziesty szósty.

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> Werset 23. A pod koniec ich królestwa, gdy przestępcy dopełnią miary, powstanie król o srogim obliczu, rozumiejący zagadki. 24. I jego moc będzie potężna, lecz nie jego własną mocą: będzie niszczył w sposób zdumiewający, i będzie mu się powodziło, i będzie działał, i zniszczy możnych i lud święty. 25. A przez swą przebiegłość sprawi także, że podstęp będzie się powodził w jego ręku: wywyższy się w swoim sercu i przez pokój zgładzi wielu: również powstanie przeciw Księciu książąt; lecz zostanie złamany nie ręką.

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> Ta potęga następuje po czterech częściach królestwa kozła w późniejszym okresie ich panowania, to jest ku końcowi ich dziejów. Jest to oczywiście to samo, co mały róg z wersetu 9 i następnych. Odnieście to do Rzymu, jak przedstawiono w uwagach do wersetu 9, a wszystko będzie spójne i jasne.

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> „Król o srogim obliczu.” Mojżesz, zapowiadając karę, która spadnie na Żydów ze strony tej samej potęgi, nazywa ją „narodem o srogim obliczu”. Deut. 28:49, 50. Żaden lud nie prezentował się groźniej w szyku wojennym niż Rzymianie. „Rozumiejący zagadkowe wypowiedzi.” Mojżesz, we właśnie przytoczonym fragmencie Pisma, mówi: „którego języka nie zrozumiesz”. Tego nie można by powiedzieć o Babilończykach, Persach ani Grekach w odniesieniu do Żydów; ponieważ języki chaldejski i grecki były używane w mniejszym lub większym stopniu w Palestynie. Tak jednak nie było w przypadku łaciny.

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> "Gdy występcy dojdą do pełnej miary." Nieustannie ma się na uwadze związek między ludem Bożym a jego ciemiężycielami. Z powodu występków jego ludu zostali sprzedani w niewolę. A ich trwanie w grzechu sprowadziło surowszą karę. Nigdy Żydzi jako naród nie byli bardziej moralnie zepsuci niż w czasie, gdy znaleźli się pod władzą Rzymian.

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> „Potężny, lecz nie własną mocą.” Sukces Rzymian w dużej mierze wynikał z pomocy ich sojuszników oraz z podziałów wśród ich wrogów, które zawsze potrafili wykorzystać. Papieski Rzym również był potężny dzięki władzom świeckim, nad którymi sprawował duchową kontrolę.

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> „Będzie niszczył w sposób zdumiewający.” Pan powiedział Żydom przez proroka Ezechiela, że wyda ich w ręce ludzi „biegłych w niszczeniu”; a rzeź miliona stu tysięcy Żydów podczas zburzenia Jerozolimy przez wojska rzymskie była straszliwym potwierdzeniem słów proroka. A Rzym w swoim drugim, czyli papieskim, okresie był odpowiedzialny za śmierć pięćdziesięciu milionów męczenników.

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> „A przez swoją politykę sprawi także, że podstęp będzie się powodził w jego ręku.” Rzym wyróżniał się spośród wszystkich innych potęg polityką podstępu, dzięki której podporządkował sobie narody. Dotyczy to zarówno Rzymu pogańskiego, jak i papieskiego. I tak przez pokój zgładził wielu.

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> A Rzym w końcu, w osobie jednego ze swoich namiestników, wystąpił przeciw Księciu książąt, wydając wyrok śmierci na Jezusa Chrystusa. „Ale zostanie on złamany bez udziału rąk” — wyrażenie to utożsamia zagładę tej potęgi z rozbiciem posągu z rozdziału 2. Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202-204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

Smith dwukrotnie w tym fragmencie wskazuje, że prorocze cechy pogańskiego i papieskiego Rzymu są zamienne, gdyż są jedynie przejawem Rzymu w jego dwóch fazach, podobnie jak mieszanka żelaza i gliny w drugim rozdziale Księgi Daniela, którą Siostra White określa jako symbole rządów kościelnych i państwowych. Gdy Daniel w wersetach, do których odnosi się Smith, stwierdza — że Rzym „będzie mieć powodzenie i będzie działać” oraz że Rzym „sprawi, iż podstęp będzie miał powodzenie w jego ręku” — Smith twierdzi, że w wersecie trzydziestym szóstym „król”, który „będzie mieć powodzenie, aż się dopełni gniew”, wskazuje na proroczą cechę zarówno pogańskiego, jak i papieskiego Rzymu. Następnie twierdzi, że żadna z cech Rzymu w wersecie trzydziestym szóstym nie odnosi się do władzy papieskiej.

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

Powoływaliśmy się na Smitha, aby poprzeć identyfikację Rzymu jako rozbójników, którzy potwierdzają widzenie, a jedną z czterech proroczych cech w wersecie czternastym jest to, że Rzym się wywyższa.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> A w owych czasach wielu powstanie przeciwko królowi Południa; również rabusie twego ludu wywyższą się, aby utwierdzić widzenie, lecz upadną. Daniel 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

Smith twierdzi, że cechy króla w wersecie trzydziestym szóstym nie odpowiadają władzy papieskiej, chociaż wcześniej dowodził, że to w wersecie czternastym Rzym wywyższa się. Jednak król w wersecie trzydziestym szóstym "będzie się wywyższał". Ten sam król w wersecie trzydziestym szóstym będzie "mówił rzeczy niezwykłe przeciwko Bogu bogów". W Księdze Daniela władza papieska "będzie mówiła wielkie słowa przeciwko Najwyższemu", a w Księdze Objawienia władza papieska bluźni przeciw Najwyższemu.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> I dano mu usta, które mówiły wielkie rzeczy i bluźnierstwa; i dano mu władzę, aby działał przez czterdzieści dwa miesiące. I otworzył swoje usta w bluźnierstwach przeciwko Bogu, aby bluźnić Jego imieniu, Jego przybytkowi oraz tym, którzy mieszkają w niebie. Objawienie 13:5–6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

Każde prorocze określenie władzy papieskiej jest wskazane w wersecie trzydziestym szóstym.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> A król będzie czynił według swojej woli; wywyższy się i wyniesie ponad każdego boga, i będzie mówił rzeczy niebywałe przeciw Bogu bogów; będzie mu się powodziło, aż dopełni się gniew, gdyż to, co postanowione, musi się stać. Daniela 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

Ludzcy komentatorzy bywają często zawodni, ale wielu adwentystycznych komentatorów daje świadectwo oczywistej prawdzie, że to werset trzydziesty szósty parafrazował apostoł Paweł w Drugim Liście do Tesaloniczan, gdy zwracał się do człowieka grzechu.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi; bo ten dzień nie nadejdzie, dopóki najpierw nie nastąpi odstępstwo i nie zostanie objawiony człowiek grzechu, syn zatracenia; który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub jest czczone; tak iż jako Bóg zasiada w świątyni Boga, przedstawiając siebie jako Boga. 2 Tesaloniczan 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

Werset trzydziesty szósty stwierdza, że „wywyższy samego siebie i wyniesie się ponad każdego boga”, a Paweł mówi: „objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia; który sprzeciwia się i wynosi się ponad wszystko, co się zwie Bogiem lub jest czczone”. Jasne jest, że Smith nie miał autorytetu prorockiego, by twierdzić, że król z wersetu trzydziestego szóstego był różny od króla omawianego w wersetach prowadzących do wersetu trzydziestego szóstego. Pod względem gramatycznym nie miał żadnego uzasadnienia dla dokonania swego błędnego zastosowania, a jego twierdzenie, że uczynił to, ponieważ werset trzydziesty szósty nie posiada cech władzy papieskiej, było przeinaczeniem Pisma w próbie ustanowienia prywatnej interpretacji.

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> Mamy też bardziej pewne słowo prorockie, na które dobrze czynicie, że zwracacie uwagę, jak na lampę świecącą w ciemnym miejscu, aż zaświta dzień i jutrzenka wzejdzie w waszych sercach; wiedząc przede wszystkim to, że żadne proroctwo Pisma nie jest sprawą prywatnej interpretacji. Albowiem proroctwo nie powstało z woli człowieka, lecz święci ludzie Boży mówili, będąc poruszeni przez Ducha Świętego. 2 Piotra 1:19–21.

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

Na przestrzeni lat laodycejskiego adwentyzmu wielu adwentystycznych teologów, pastorów i autorów wypowiadało się na temat tego, czy uważają interpretację Smitha za poprawną czy błędną. Australijski pastor, Louis Were, już dawno nieżyjący, poświęcił większość swojej służby zwalczaniu fałszywego proroczego modelu Smitha. Powodem jego sprzeciwu nie było jedynie to, że Smith ostatecznie utożsamił króla, który dochodzi do swego kresu w wersecie czterdziestym piątym, z Turcją, lecz także to, że jego koncepcja prowadziła do błędnej interpretacji Armagedonu. W latach 80. lub mniej więcej w tym czasie pewien adwentystyczny autor napisał książkę zatytułowaną „Adwentyści i Armagedon: czy źle zrozumieliśmy proroctwo?”. Autorem jest Donald Mansell i książka wciąż jest dostępna.

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

Mansell śledzi historię poprzedzającą pierwszą i drugą wojnę światową, pokazując, że gdy obie te wojny się zbliżały, adwentystyczni ewangeliści zaczęli posługiwać się błędną interpretacją Smitha, według której marsz Turcji na dosłowną Jerozolimę stanowi znak Armagedonu i końca świata. Na podstawie kościelnych list członków wykazuje, że w miarę zbliżania się każdej z tych wojen wiele osób wstępowało w szeregi Kościoła adwentystycznego, kierując się profetycznymi akcentami ewangelistów zaczerpniętymi z błędnego poglądu Smitha na Armagedon.

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

Gdy każda z wojen dobiegła końca, a błędne przepowiednie się nie spełniły, Kościół stracił więcej członków niż zyskał dzięki proroczemu modelowi, który stworzył Smith.

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

W wyniku odrzucenia przez Smitha fundamentalnego przesłania millerytów oraz jego gotowości do promowania swojej prywatnej interpretacji wersetów 36-45 Księgi Daniela, logika Smitha zaowocowała modelem proroczym opartym na bieżących wydarzeniach.

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

W sporze między Smithem a Jamesem Whitem o króla, który dochodzi do swego kresu w ostatnim wersecie jedenastego rozdziału Księgi Daniela, James White przedstawił rozumowanie, które zwięźle ukazywało zbudowaną na piasku proroczą podstawę Smitha. White nauczał, że „proroctwo tworzy historię, ale historia nie tworzy proroctwa”.

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

Ewangeliści adwentyzmu, działający przed obiema wojnami, wykorzystywali rozwój wydarzeń historycznych, aby przedstawić błędny proroczy model Armagedonu autorstwa Smitha, a ich praca, która wydawała się tak błogosławiona w okresie poprzedzającym wojny, w ostatecznym rozrachunku przyniosła stratę, gdy wykazano, że ów model proroczy opierał się na prywatnej interpretacji.

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> Strzeżcie się fałszywych proroków, którzy przychodzą do was w owczej skórze, lecz wewnątrz są drapieżnymi wilkami. Poznacie ich po ich owocach. Czy zbiera się winogrona z cierni albo figi z ostu? Tak też każde dobre drzewo wydaje dobry owoc, a złe drzewo wydaje zły owoc. Dobre drzewo nie może wydawać złego owocu, ani złe drzewo wydawać dobrego owocu. Każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. Dlatego po ich owocach poznacie ich. Mateusza 7:15–20.

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

Gotowość Smitha do promowania prywatnego proroczego modelu odnoszącego się do króla w wersecie trzydziestym szóstym przyniosła także owoc w postaci stworzenia błędnego zastosowania szóstej plagi i Armagedonu.

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> A szósty anioł wylał swoją czaszę na wielką rzekę Eufrat i woda w niej wyschła, aby została przygotowana droga dla królów ze wschodu. I ujrzałem trzy nieczyste duchy, podobne do żab, wychodzące z ust smoka, z ust bestii i z ust fałszywego proroka. Są to bowiem duchy demonów, czyniące znaki, które wychodzą do królów ziemi i całego świata, aby ich zgromadzić na bitwę wielkiego dnia Boga Wszechmogącego. Oto przychodzę jak złodziej. Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodził nago i nie widziano jego hańby. I zgromadziły ich na miejsce zwane po hebrajsku Armagedon. Objawienie 16:12-16.

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

Jak już wcześniej wskazaliśmy, szósta plaga następuje po zamknięciu czasu łaski, zatem zawarte w niej ostrzeżenie, by pilnować swych szat, musi odnosić się do kwestii próby, która ma miejsce zanim Michał powstanie, zakończy się czas łaski i rozpocznie się pierwsza plaga. Szósta plaga ukazuje działania smoka, bestii i fałszywego proroka, którzy stanowią potrójny sojusz jednoczący się w związku z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną. Tym potrójnym sojuszem jest Współczesny Rzym, a symbolem, który identyfikuje i ustanawia potrójny sojusz Współczesnego Rzymu, są „rabusie ludu twego”, którzy „wywyższają się, aby utwierdzić widzenie” i „upadają”.

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

Ostrzeżenie szóstej plagi, gdy jest zrozumiane, pozwala duszy zachować swoje szaty, lecz jeśli zostaje odrzucone, pozostawia duszę nagą, co jest jedną z pięciu cech Laodycejczyka. Symbolem, który ustanawia to ostrzeżenie, są rozbójnicy twego ludu, którzy się wywyższają, a ostatecznie upadają. Salomon powiedział, że jeśli lud Boży nie ma tej wizji, ginie.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Gdzie nie ma objawienia, lud ginie; lecz szczęśliwy jest ten, kto strzeże prawa. Księga Przysłów 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

Hebrajskie słowo „perish” znaczy „uczynić nagim”, a Jan zapisał: „Błogosławiony, kto czuwa i strzeże swoich szat, aby nie chodził nagi i aby nie widziano jego wstydu.” Smith mylił się co do Króla Północy, a ten fałszywy fundament proroczy pozwolił mu opracować zastosowanie prorocze, które, jeśli zostanie przyjęte, prowadzi do nagości, co jest symbolem Laodycejczyków, którzy zostają wypluci z ust Pana.

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

Smith bez trudu bronił swojej nowej, błędnej identyfikacji Króla Północy w sporze z mężem prorokini, Jamesem Whitem. Historycy adwentystyczni oraz siostra White omawiają ich słynny spór. Ellen White zganiła zarówno swojego męża, jak i Smitha za to, że pozwolili, by ich różnica zdań w kwestii tego, kogo w jedenastym rozdziale Księgi Daniela przedstawia Król Północy, trafiła do sfery publicznej. W pierwszej adwentystycznej publikacji po Wielkim Rozczarowaniu z 1844 roku James White napisał:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> "Że Jezus powstał, zamknął drzwi i przyszedł do Przedwiecznego, aby otrzymać swoje królestwo, w siódmym miesiącu 1844 roku, w to w pełni wierzę. Por. Łukasza 13:25; Mateusza 25:10; Daniela 7:13–14. Lecz powstanie Michała, Daniela 12:1, wydaje się innym wydarzeniem, w innym celu. Jego powstanie w 1844 roku było po to, aby zamknąć drzwi i przyjść do swego Ojca, by otrzymać swoje królestwo i władzę, by królować; natomiast powstanie Michała ma objawić jego królewską władzę, którą już posiada, w zniszczeniu bezbożnych i w wybawieniu jego ludu. Michał ma powstać w czasie, gdy ostatnia potęga z rozdziału 11 dojdzie do swego kresu, a nikt jej nie pomoże. Ta potęga jest ostatnią, która depcze prawdziwy Kościół Boży; a ponieważ prawdziwy Kościół wciąż jest deptany i odrzucany przez całe chrześcijaństwo, wynika z tego, że ostatnia władza ucisku nie 'doszła do swego kresu', a Michał jeszcze nie powstał. Tę ostatnią potęgę, która depcze świętych, ukazano w Objawieniu 13:11–18. Jej liczba wynosi 666." James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

Gdy Smith przedstawił swoje tak zwane „nowe światło” na temat „ostatniej potęgi w jedenastym rozdziale Księgi Daniela”, James White uznał interpretację Smitha nie za nowe światło, lecz za atak na fundamenty. Spór dotyczący Rzymu jako króla północy w jedenastym rozdziale Księgi Daniela, który rozegrał się między Uriahem Smithem a Jamesem Whitem, ma szczególne cechy, które jako badacze proroctw powinniśmy zestawić z innymi sporami w historii adwentyzmu dotyczącymi symbolu Rzymu.

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

Jedną z tych cech jest wprowadzenie prywatnej interpretacji. Inną cechą jest to, że zastosowanie tej prywatnej interpretacji wymaga wypaczenia elementarnej gramatyki, gdyż Smith nie tylko zignorował, że każda prorocza cecha w wersecie trzydziestym szóstym dotyczy Rzymu, ale zignorował też, że struktura gramatyczna wymaga, aby król z wersetu trzydziestego szóstego był tym samym królem, co przedstawiony we wcześniejszym fragmencie.

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

Inną cechą jest to, że prywatna interpretacja była odrzuceniem prawd podstawowych. Inną cechą jest to, że stanowi ona odrzucenie autorytetu Ducha Proroctwa. Inną cechą jest to, że pierwszy błędny pogląd dotyczący Rzymu doprowadzi do modelu proroczego, który uniemożliwi zachowanie szat w miarę zbliżania się zamknięcia czasu próby dla ludzkości. Inną cechą była gotowość do publicznego promowania jego prywatnej interpretacji. Inną cechą jest to, że prywatna interpretacja jest niezmiennie przedstawiana jako nowe światło. Wszystkie te cechy są reprezentowane w obecnej dyskusji na temat "rozbójników ludu twego".

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

Kiedy ostatni spór Rzymu, typologicznie przedstawiony przez pierwszy spór Rzymu, identyfikujący "rozbójników twego ludu", zostanie zestawiony z proroczą linią sporu między Uriahem Smithem a Jamesem White'em, zobaczymy, że jedna grupa będzie opierać swój proroczy model na prywatnej interpretacji, która odrzuca fundamentalną prawdę.

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

Odrzucenie prawd podstawowych automatycznie oznacza odrzucenie autorytetu Ducha Proroctwa, który tak zdecydowanie broni tych prawd podstawowych. Ta grupa będzie również skłonna publicznie przedstawiać swoje stanowisko, niezależnie od wszelkich obaw, jakie mogą być podnoszone co do wpływu, jaki to nauczanie może wywierać na lud Boży na całym świecie.

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

Bezpośrednio po 1844 roku, w pierwszym pokoleniu adwentyzmu, pojawił się kolejny spór dotyczący Rzymu. Ten spór był wciąż podsycany, aż fałszywy pogląd został przyjęty w trzecim pokoleniu adwentyzmu. Potraktujemy spór o „codzienne” jako czwartą z sześciu linii, które obecnie rozważamy w modelu linia za linią.

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

Ale zanim podejmiemy czwartą linię kontrowersji Rzymu, należy pamiętać, że w poprzednim artykule, gdy omawialiśmy werset dziesiąty jedenastego rozdziału Księgi Daniela, stwierdziliśmy: „Werset dziesiąty również bezpośrednio łączy »siedem razy« z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej z ukrytą historią, lecz ta linia prawdy wykracza poza to, co tutaj przedstawiamy.”

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

Uriah Smith przewodził odrzuceniu „siedmiu czasów” w 1863 roku. Odrzucił on wcześniej zwiększenie poznania w tej kwestii, przedstawione w artykułach na ten temat, napisanych przez Hirama Edsona i opublikowanych w Review w 1856 roku. Konsekwencje faktu, że Smith był związany z ruchem, który prezentował „siedem czasów”, lecz następnie odrzucił zwiększenie poznania właśnie w tej sprawie, również wykraczają poza temat cech wprowadzenia przez Smitha tego, co twierdził, że jest nowym światłem na temat króla północy. Kiedy jednak zakończymy nasz przegląd linii adwentystycznych kontrowersji dotyczących Rzymu, powrócimy zarówno do znaczenia wersetu dziesiątego jedenastego rozdziału Księgi Daniela, jak i do tego, co reprezentuje odrzucenie przez Smitha poselstwa laodycejskiego, które nadeszło w 1856 roku wraz ze zwiększeniem poznania na temat „siedmiu czasów”.

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> Nasza wiara w odniesieniu do poselstw pierwszego, drugiego i trzeciego anioła była słuszna. Wielkie kamienie milowe, które minęliśmy, są niewzruszone. Chociaż zastępy piekła mogą próbować wyrwać je z fundamentu i triumfować w przekonaniu, że im się powiodło, to jednak im się nie udaje. Te filary prawdy stoją niewzruszenie jak odwieczne wzgórza, nieporuszone przez wszelkie wysiłki ludzi połączone z wysiłkami Szatana i jego zastępu. Możemy się wiele nauczyć i powinniśmy nieustannie badać Pismo Święte, aby zobaczyć, czy tak jest. Ewangelizacja, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> „Wielkie drogowskazy prawdy, ukazujące nam nasze położenie w historii proroczej, należy starannie strzec, aby nie zostały zniszczone i zastąpione teoriami, które przyniosłyby zamęt zamiast prawdziwego światła.” Wybrane poselstwa, księga 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> "W tym czasie zostaną podjęte liczne wysiłki, aby zachwiać naszą wiarą w kwestii sanktuarium; lecz nie wolno nam się zachwiać. Ani na jotę nie należy naruszać fundamentów naszej wiary. Prawda pozostaje prawdą. Ci, którzy staną się niepewni, będą dryfować ku błędnym teoriom i w końcu okażą się niewierzący wobec wcześniejszych dowodów, jakie mieliśmy na to, czym jest prawda. Stare drogowskazy trzeba zachować, abyśmy nie utracili orientacji." Manuscript Releases, tom 1, 55

Back to Articles