Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Eight

Księga Daniela - numer sto pięćdziesiąt osiem

Unveiling the Vision: Understanding the Days of Mourning in Daniel

Odsłonięcie wizji: Zrozumienie dni żałoby w Księdze Daniela

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> Trzeciego roku panowania Cyrusa, króla Persji, została objawiona Danielowi, którego zwano Belteszassarem, pewna rzecz; a rzecz ta była prawdziwa, lecz wyznaczony czas był długi; zrozumiał on tę rzecz i pojął widzenie. W owych dniach ja, Daniel, byłem w żałobie przez trzy pełne tygodnie. Nie jadłem żadnego wybornego chleba, ani mięso, ani wino nie weszły do moich ust, ani też wcale się nie namaszczałem, aż upłynęły trzy całe tygodnie. A dwudziestego czwartego dnia pierwszego miesiąca, gdy byłem nad brzegiem wielkiej rzeki, która nazywa się Hiddekel. Daniel 10:1-4.

During the symbolic three and a half days of Revelation chapter eleven, when the two witnesses are dead in the street, a “thing” is revealed to Belteshazzar. He had previously understood the “vision” (mareh), for in chapter nine, Gabriel had already come and given him understanding of the vision.

Podczas symbolicznych trzech i pół dnia opisywanych w jedenastym rozdziale Apokalipsy, gdy dwaj świadkowie leżą martwi na ulicy, Belteszassarowi zostaje objawiona „rzecz”. Wcześniej rozumiał „widzenie” (mareh), bo w rozdziale dziewiątym Gabriel już przyszedł i dał mu zrozumienie tego widzenia.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> A gdy jeszcze mówiłem w modlitwie, oto mąż Gabriel, którego widziałem na początku w widzeniu, lecąc szybko, dotknął mnie o czasie wieczornej ofiary. I pouczył mnie, rozmawiał ze mną i powiedział: Danielu, teraz przyszedłem, aby dać ci wiedzę i zrozumienie. Na początku twoich błagań wyszło słowo i przyszedłem, aby ci je oznajmić, bo jesteś bardzo umiłowany; dlatego zrozum tę sprawę i rozważ widzenie. Daniela 9:21-23.

The “man Gabriel, whom” Daniel “had seen in the vision at the beginning,” is referencing the “chazon,” vision of prophetic history, which was referring to Gabriel interpreting the vision of the kingdoms of Bible prophecy for Daniel in chapter eight. But the “vision,” which Daniel was then to consider in chapter nine, was the “mareh,” vision of the appearance. Gabriel then provides the historical breakdown of the twenty-three hundred year prophecy for Daniel.

„Mąż Gabriel, którego” Daniel „widział w widzeniu na początku”, odnosi się do „chazon”, widzenia proroczej historii, co wskazywało na to, że Gabriel wyjaśniał Danielowi w rozdziale ósmym widzenie królestw proroctwa biblijnego. Lecz „widzenie”, które Daniel miał następnie rozważyć w rozdziale dziewiątym, było „mareh”, widzeniem ukazania się. Gabriel następnie przedstawia Danielowi historyczny podział proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach.

Chapter nine, was fulfilled in the first year of Darius. When Belteshazzar states that he “had understanding of the vision,” in “the third year of Cyrus,” he had understood the “mareh,” vision for two years. What Belteshazzar came to understand in “those days” of mourning was the “thing,” that is the Hebrew word “dabar,” and it was long, for the time appointed was twenty-five hundred and twenty years.

Rozdział dziewiąty wypełnił się w pierwszym roku Dariusza. Gdy Belteshazzar stwierdza, że „zrozumiał widzenie” w „trzecim roku Cyrusa”, rozumiał widzenie „mareh” od dwóch lat. To, co Belteshazzar zrozumiał w „owych dniach” żałoby, było „rzeczą”, to jest hebrajskim słowem „dabar”, i była długa, gdyż wyznaczony czas wynosił dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat.

Daniel had already understood some of the “thing,” for he was accomplishing the Leviticus twenty-six prayer in chapter nine, and that is the prayer of the “thing.” There was increased light upon the “seven times,” that Belteshazzar came to understand during the twenty-one days of mourning, and the increase of light on the “seven times,” during those days of mourning, typified the increased light upon the “seven times” in 1856. The Millerites also previously knew of the “seven times,” for they had proclaimed it, but there was added light that was to test them at the very point in their history when they transitioned from the Philadelphian to Laodicean movement.

Daniel rozumiał już część tej „rzeczy”, gdyż w rozdziale dziewiątym odmawiał modlitwę według Księgi Kapłańskiej 26, a jest to modlitwa dotycząca tej „rzeczy”. Pojawiło się zwiększone światło na temat „siedmiu czasów”, które Belteshazzar zrozumiał podczas dwudziestu jeden dni żałoby, a przyrost światła na temat „siedmiu czasów” w tych dniach żałoby symbolizował zwiększone światło na temat „siedmiu czasów” w roku 1856. Milleriści również wcześniej znali „siedem czasów”, ponieważ je głosili, lecz pojawiło się dodatkowe światło, które miało ich poddać próbie właśnie w momencie ich historii, gdy przechodzili z ruchu filadelfijskiego do laodycejskiego.

Belteshazzar’s days of mourning parallel the prophetic history of when the Philadelphian movement transitioned to the Laodicean movement in 1856, and then to the Laodicean Adventist church in 1863. Both Belteshazzar’s and the Millerite’s history of the increased light upon the “seven times,” aligns with the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand, and in the days of mourning, which is during the tarrying time, when increased light upon the “seven times,” was to be revealed.

Dni żałoby Baltazara są równoległe do proroczej historii czasu, gdy ruch filadelfijski przeszedł w ruch laodycejski w roku 1856, a następnie w laodycejski Kościół Adwentystów w roku 1863. Zarówno historia Baltazara, jak i millerytów dotycząca zwiększonego światła na temat „siedmiu czasów” współbrzmi z przejściem ruchu laodycejskiego trzeciego anioła ku ruchowi filadelfijskiemu stu czterdziestu czterech tysięcy oraz z dniami żałoby, które przypadają w czasie zwłoki, gdy miało zostać objawione zwiększone światło na temat „siedmiu czasów”.

Belteshazzar represents both a messenger and a movement. In the days of his mourning the messenger is to understand the “thing,” which is Truth, and he is then to present the “thing” to a movement, when Michael resurrects the two witnesses in 2023.

Belteszassar reprezentuje zarówno posłańca, jak i ruch. W dniach jego żałoby posłaniec ma zrozumieć "rzecz", którą jest Prawda, a następnie ma przedstawić tę "rzecz" ruchowi, gdy Michał wskrzesi dwóch świadków w 2023 roku.

The Hebrew word “mareh” (vision of Christ’s appearance), that Daniel is identified as understanding in verse one, is presented four times in Daniel’s last vision. Twice it is translated as “vision,” and twice as “appearance.” The first time Daniel employs the word in verse one, he is identifying that he understood the “vision,” but the other three references identify Daniel experiencing the vision. In verse six, Christ’s face was “as the ‘appearance’ of lightning.”

Hebrajskie słowo "mareh" (widzenie wyglądu Chrystusa), które, jak stwierdzono w pierwszym wersecie, Daniel zrozumiał, występuje czterokrotnie w ostatnim widzeniu Daniela. Dwa razy tłumaczone jest jako "widzenie", a dwa razy jako "wygląd". Gdy Daniel po raz pierwszy używa tego słowa w pierwszym wersecie, wskazuje, że zrozumiał "widzenie", natomiast pozostałe trzy odniesienia ukazują Daniela doświadczającego widzenia. W wersecie szóstym oblicze Chrystusa było "jak 'wygląd' błyskawicy".

> And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength. Daniel 10:4–8.

> A dwudziestego czwartego dnia pierwszego miesiąca, gdy byłem nad brzegiem wielkiej rzeki, zwanej Hiddekel; wtedy podniosłem oczy i spojrzałem, a oto pewien mąż odziany w szaty lniane, którego biodra były przepasane czystym złotem z Ufaz; a jego ciało było jak beryl, a jego oblicze jak blask błyskawicy, a jego oczy jak ogniste pochodnie, a jego ramiona i nogi barwą podobne do polerowanego mosiądzu, a głos jego słów był jak głos wielkiego tłumu. I ja, Daniel, sam widziałem to widzenie; gdyż mężowie, którzy byli ze mną, nie widzieli widzenia; lecz padła na nich wielka trwoga, tak że uciekli, aby się ukryć. Tak więc zostałem sam i oglądałem to wielkie widzenie, a we mnie nie pozostała żadna siła; bo moja krasa obróciła się we mnie w zniszczenie, i nie zachowałem żadnej siły. Daniela 10:4–8.

There is another Hebrew word translated as “vision,” that we will address after we set forth some characteristics of the Hebrew word “mareh.” In the previous verses it is the word “appearance,” that is the Hebrew word “mareh.” The same word is translated as “vision” in verse sixteen. In verse sixteen, the vision of Christ has made Daniel sorrowful.

Istnieje jeszcze inne hebrajskie słowo tłumaczone jako „widzenie”, którym zajmiemy się po przedstawieniu kilku cech hebrajskiego słowa „mareh”. W poprzednich wersetach jest to słowo „wygląd”, czyli hebrajskie słowo „mareh”. To samo słowo jest przetłumaczone jako „widzenie” w wersecie szesnastym. W wersecie szesnastym widzenie Chrystusa zasmuciło Daniela.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> I oto jeden na podobieństwo synów ludzkich dotknął moich warg; wtedy otworzyłem usta i przemówiłem, i rzekłem do tego, który stał przede mną: O, panie mój, z powodu widzenia spadły na mnie boleści i nie pozostała we mnie żadna siła. Daniela 10:16.

The Hebrew word translated as “sorrows,” means a hinge, and the “vision” of Christ’s appearance that Daniel saw in the verse turned a hinge. A “hinge” in prophecy represents a turning point.

Hebrajskie słowo tłumaczone jako „sorrows” oznacza „zawias”, a „widzenie” ukazania się Chrystusa, które Daniel ujrzał w tym wersecie, spowodowało obrót zawiasu. „Zawias” w proroctwie oznacza punkt zwrotny.

> “There are lessons to be learned from the history of the past; and attention is called to these, that all may understand that God works on the same lines now that He ever has done. His hand is seen in His work and among the nations now, just the same as it has been ever since the gospel was first proclaimed to Adam in Eden.

> Z historii płyną lekcje; zwraca się na nie uwagę, by wszyscy zrozumieli, że Bóg działa dziś według tych samych zasad, co zawsze. Jego ręka jest widoczna w Jego dziele i pośród narodów także teraz, tak samo jak było to od chwili, gdy ewangelia została po raz pierwszy ogłoszona Adamowi w Edenie.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow. The Lord in His word has opened up the aggressive work of the gospel as it has been carried on in the past, and will be in the future, even to the closing conflict, when Satanic agencies will make their last wonderful movement.” Bible Echo, August 26, 1895.

> Są okresy, które stanowią punkty zwrotne w historii narodów i Kościoła. W opatrzności Bożej, gdy nadchodzą te różne kryzysy, dane jest światło na ten czas. Jeśli zostanie przyjęte, następuje postęp duchowy; jeśli zostanie odrzucone, następują upadek duchowy i rozbicie. Pan w swoim Słowie ukazał ofensywne dzieło Ewangelii, tak jak było prowadzone w przeszłości i będzie w przyszłości, aż do końcowego konfliktu, gdy siły szatańskie dokonają swego ostatniego zadziwiającego działania. Bible Echo, 26 sierpnia 1895 r.

Verse sixteen represents a turning point in the history that Belteshazzar is representing. It is a turning point for both the Republican horn (the nation) and the Protestant horn (the church). It represents a crisis, and it represents the point where special light for that history is given. The turning point for Daniel occurred when Daniel had been “touched,” the second time of three times. Daniel would be touched three times, and the second time he was touched, was a turning point for Daniel, and that turning point was the second of three times which Daniel saw the “mareh” vision.

Werset szesnasty przedstawia punkt zwrotny w historii, którą reprezentuje Belteszazzar. Jest to punkt zwrotny zarówno dla rogu republikańskiego (narodu), jak i dla rogu protestanckiego (kościoła). Przedstawia on kryzys oraz moment, w którym dla tej historii udzielone zostaje szczególne światło. Punkt zwrotny dla Daniela nastąpił wtedy, gdy Daniel został „dotknięty” po raz drugi z trzech razy. Daniel miał zostać dotknięty trzy razy, a drugi raz, gdy został dotknięty, był dla Daniela punktem zwrotnym, i ten punkt zwrotny był drugim z trzech razy, gdy Daniel oglądał widzenie „mareh”.

> And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. Daniel 10:16.

> I oto jeden na podobieństwo synów ludzkich dotknął moich warg; wtedy otworzyłem usta i przemówiłem, i rzekłem do tego, który stał przede mną: O, panie mój, z powodu widzenia spadły na mnie boleści i nie pozostała we mnie żadna siła. Daniela 10:16.

We will address the three touches shortly. The first of the four times the word “mareh” is employed by Daniel, was his testimony that he understood the vision, and the final three references identify his experience when he actually saw the appearance. The third time he identifies the vision of the appearance is verse eighteen, where he is touched for the third time.

Za chwilę zajmiemy się trzema dotknięciami. Pierwsze z czterech użyć słowa „mareh” przez Daniela było jego świadectwem, że zrozumiał widzenie, a trzy ostatnie odwołania odnoszą się do jego doświadczenia, gdy rzeczywiście ujrzał tę postać. Trzeci raz, gdy wskazuje na widzenie tej postaci, to w wersecie osiemnastym, gdzie zostaje dotknięty po raz trzeci.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me. Daniel 10:18.

> Wtedy znowu przyszedł ktoś o wyglądzie człowieka, dotknął mnie i dodał mi sił. Daniela 10:18.

At the second touch, in verse sixteen, which is the second reference to the “marah” vision, his strength is gone, but at the third touch, his strength is restored. In verses ten, sixteen and eighteen Daniel is touched. In verse six, Daniel sees the appearance of Christ, and then Gabriel, and in verse ten, Gabriel touches Daniel for the first time.

Przy drugim dotknięciu, w wersecie szesnastym, które stanowi drugie odniesienie do widzenia „marah”, jego siła ustaje, lecz przy trzecim dotknięciu jego siła zostaje przywrócona. W wersetach dziesiątym, szesnastym i osiemnastym Daniel zostaje dotknięty. W wersecie szóstym Daniel widzi postać Chrystusa, a następnie Gabriela, a w wersecie dziesiątym Gabriel dotyka Daniela po raz pierwszy.

> Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude. And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> Potem podniosłem oczy moje i spojrzałem, a oto pewien mąż, odziany w lnianą szatę, którego biodra były przepasane czystym złotem z Ufaz. Jego ciało było też jak chryzolit, a jego oblicze jak wygląd błyskawicy, a jego oczy jak pochodnie ognia, a jego ramiona i jego nogi jak blask wypolerowanego spiżu, a głos jego słów jak głos mnóstwa. I tylko ja, Daniel, widziałem to widzenie; mężowie zaś, którzy byli ze mną, nie widzieli tego widzenia; lecz padło na nich wielkie drżenie, tak iż uciekli, aby się ukryć. Dlatego zostałem sam i ujrzałem to wielkie widzenie, i nie pozostała we mnie żadna siła; bo moja krasa obróciła się we mnie w zniszczenie i nie zachowałem siły.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me, O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:5–14.

> Lecz usłyszałem głos jego słów; a gdy usłyszałem głos jego słów, zapadłem na twarz w głęboki sen, z twarzą ku ziemi. A oto ręka dotknęła mnie i postawiła mnie na kolanach oraz na dłoniach moich rąk. I rzekł do mnie: Danielu, mężu wielce umiłowany, zrozum słowa, które mówię do ciebie, i stań wyprostowany, gdyż teraz jestem posłany do ciebie. A gdy wypowiedział do mnie to słowo, stanąłem drżący. Wtedy rzekł do mnie: Nie bój się, Danielu; gdyż od pierwszego dnia, w którym skierowałeś swoje serce ku temu, aby zrozumieć i uniżyć się przed swoim Bogiem, twoje słowa zostały wysłuchane, a ja przyszedłem z powodu twoich słów. Lecz książę królestwa Persji sprzeciwiał mi się przez dwadzieścia jeden dni; lecz oto Michał, jeden z pierwszych książąt, przyszedł mi z pomocą, a ja pozostałem tam przy królach Persji. Teraz zaś przyszedłem, aby dać ci zrozumieć, co spotka twój lud w dniach ostatecznych; gdyż widzenie odnosi się jeszcze do wielu dni. Daniela 10:5–14.

Then in verse sixteen, Daniel is touched a second time, when he sees the vision of Christ.

Wtedy, w szesnastym wersecie, Daniel zostaje dotknięty po raz drugi, gdy widzi Chrystusa w widzeniu.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Daniel 10:15–17.

> A gdy wypowiedział do mnie takie słowa, zwróciłem twarz ku ziemi i oniemiałem. A oto ktoś podobny do synów ludzkich dotknął moich warg; wtedy otworzyłem usta i przemówiłem, i rzekłem do tego, który stał przede mną: Panie mój, wskutek widzenia ogarnęły mnie boleści i nie zachowałem żadnej siły. Bo jakże sługa tego mojego pana może rozmawiać z tym moim panem? gdyż co do mnie, natychmiast opuściła mnie wszelka siła i nie pozostało we mnie tchnienie. Daniela 10:15–17.

Then Daniel is touched for the third time, at the appearance of Gabriel, not Christ.

Wtedy znowu przyszedł ktoś podobny do postaci człowieka, dotknął mnie i umocnił. I rzekł: Mężu bardzo umiłowany, nie bój się; pokój niech będzie z tobą; bądź mocny, tak, bądź mocny. A gdy przemówił do mnie, nabrałem sił i powiedziałem: Niech mój pan mówi, bo mnie umocniłeś. Potem rzekł: Czy wiesz, dlaczego przyszedłem do ciebie? A teraz wrócę, aby walczyć z księciem Persji; a gdy odejdę, oto przyjdzie książę Grecji. Lecz ukażę ci to, co jest zapisane w piśmie prawdy; i nie ma nikogo, kto by mnie w tych sprawach wspierał, oprócz Michała, waszego księcia. Daniel 10:18-21.

> Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. But I will show thee that which is noted in the scripture of truth: and there is none that holdeth with me in these things, but Michael your prince. Daniel 10:18–21.

> Daniel zostaje dotknięty trzykrotnie: za pierwszym i trzecim razem przez anioła Gabriela, a za drugim przez Chrystusa. Daniel użył tego samego hebrajskiego słowa cztery razy, lecz po raz pierwszy z tych czterech, w pierwszym wersecie, stwierdzał, że zrozumiał „widzenie”. Zrozumienie prawdy jest ważne, ale nie jest tym samym co doświadczenie prawdy, jak miało to miejsce w pozostałych trzech przypadkach.

Daniel is touched three times, and the first and third time he is touched by the angel Gabriel. The second time he is touched, it is by Christ. Daniel employed the same Hebrew word four times, but the first of the four times, in verse one, he was stating that he understood the “vision.” Understanding a truth is important, but it is not the same as experiencing the truth, as he did the other three times.

Gdy zakończyły się dni żałoby Daniela, dane mu było doświadczyć wizji, której znaczenie rozumiał już przed końcem tych dni. To doświadczenie składa się z trzech etapów, reprezentowanych przez trzy dotknięcia. Pierwszego i ostatniego dotknięcia dokonał Gabriel, a środkowego — Chrystus. Pierwsze i ostatnie dotknięcia odpowiadały pierwszej i ostatniej literze alfabetu hebrajskiego. W tym drugim etapie Daniel uznaje swój stan jako buntowniczy grzesznik wobec swojego Pana, i dlatego środkowe dotknięcie symbolizuje bunt, reprezentowany przez trzynastą literę alfabetu hebrajskiego.

When Daniel’s days of mourning concluded he was given an experience of the vision, which he had an understanding of before the days of his mourning concluded. The experience is made up of three steps, represented by three touches. The first and the last touches were accomplished by Gabriel, and the middle touch was by Christ. The first and the last touches, were the first and last letters of the Hebrew alphabet. In that second step, Daniel recognizes his condition as a rebellious sinner in relation to his Lord, and thus the middle touch represents rebellion, as represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet.

"Ale Piotr nie zważał już na łodzie ani na ładunek. Ten cud, bardziej niż jakikolwiek inny, którego kiedykolwiek był świadkiem, był dla niego objawieniem Bożej mocy. W Jezusie ujrzał Tego, który trzyma całą naturę pod swą władzą. Obecność boskości odsłoniła jego własną grzeszność. Miłość do Mistrza, wstyd z powodu własnej niewiary, wdzięczność za uniżenie Chrystusa, a nade wszystko poczucie swej nieczystości w obliczu nieskończonej czystości, przytłoczyły go. Gdy jego towarzysze zabezpieczali zawartość sieci, Piotr padł do stóp Zbawiciela, wołając: 'Odejdź ode mnie; bo jestem człowiek grzeszny, Panie.'"

> “But Peter was unmindful now of boats or lading. This miracle, above any other he had ever witnessed, was to him a manifestation of divine power. In Jesus he saw One who held all nature under His control. The presence of divinity revealed his own unholiness. Love for his Master, shame for his own unbelief, gratitude for the condescension of Christ, above all, the sense of his uncleanness in the presence of infinite purity, overwhelmed him. While his companions were securing the contents of the net, Peter fell at the Saviour’s feet, exclaiming, ‘Depart from me; for I am a sinful man, O Lord.’

> Była to ta sama obecność boskiej świętości, która sprawiła, że prorok Daniel padł jak martwy przed aniołem Bożym. Powiedział: «Moja piękność obróciła się we mnie w zgniliznę i nie pozostała we mnie żadna siła.» Tak więc, gdy Izajasz ujrzał chwałę Pana, zawołał: «Biada mi! bo jestem zgubiony; ponieważ jestem człowiekiem nieczystych warg i mieszkam pośród ludu nieczystych warg; albowiem moje oczy widziały Króla, Pana Zastępów.» Daniela 10:8; Izajasza 6:5. Ludzkość, ze swoją słabością i grzechem, została zestawiona z doskonałością Bóstwa, a on poczuł się całkowicie niedostateczny i nieświęty. Tak było ze wszystkimi, którym dane było ujrzeć wielkość i majestat Boga.

> “It was the same presence of divine holiness that had caused the prophet Daniel to fall as one dead before the angel of God. He said, ‘My comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ So when Isaiah beheld the glory of the Lord, he exclaimed, ‘Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Daniel 10:8; Isaiah 6:5. Humanity, with its weakness and sin, was brought in contrast with the perfection of divinity, and he felt altogether deficient and unholy. Thus it has been with all who have been granted a view of God’s greatness and majesty.

> Piotr zawołał: „Odejdź ode mnie, bo jestem człowiekiem grzesznym”; a jednak uczepił się stóp Jezusa, czując, że nie może się z Nim rozstać. Zbawiciel odpowiedział: „Nie bój się; odtąd ludzi łowić będziesz.” Dopiero gdy Izajasz ujrzał świętość Boga i własną niegodność, powierzono mu Boże poselstwo. Dopiero gdy Piotr został doprowadzony do wyrzeczenia się siebie i zależności od Bożej mocy, otrzymał powołanie do pracy dla Chrystusa. Pragnienie wieków, 246.

> “Peter exclaimed, ‘Depart from me; for I am a sinful man;’ yet he clung to the feet of Jesus, feeling that he could not be parted from Him. The Saviour answered, ‘Fear not; from henceforth thou shalt catch men.’ It was after Isaiah had beheld the holiness of God and his own unworthiness that he was entrusted with the divine message. It was after Peter had been led to self-renunciation and dependence upon divine power that he received the call to his work for Christ.” The Desire of Ages, 246.

> Widzenie „marah” to widzenie ukazania się Chrystusa, natomiast do anioła Gabriela odnoszą się drugi i czwarty przypadek użycia tego słowa przez Daniela. Za pierwszym razem stwierdzono, że Belteshazzar zrozumiał widzenie, natomiast trzy ostatnie przedstawiają Daniela doświadczającego widzenia. W tych trzech przypadkach, gdy Daniel doświadcza widzenia, jest również dotykany.

The “mareh” vision is the vision of Christ’s appearance, but the angel Gabriel is represented by the second and fourth time Daniel employed the word. The first time was a statement that Belteshazzar understood the vision, but the last three represent Daniel experiencing the vision. The three times Daniel experiences the vision, he is also touched.

Wizja „mareh” jest wizją ukazania się Chrystusa, lecz anioł Gabriel jest przedstawiony przez drugie i czwarte użycie tego słowa przez Daniela. Za pierwszym razem było to stwierdzenie, że Belteszaccar zrozumiał wizję, natomiast ostatnie trzy przypadki przedstawiają Daniela doświadczającego wizji. W trzech przypadkach, gdy Daniel doświadcza wizji, zostaje on również dotknięty.

The first time he was touched by Gabriel was after he had seen the appearance of the glorified Christ, and the experience left him in “a deep sleep on my face, and my face toward the ground.” The vision had produced a separation, for those who had been with him “saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves.” In the first disappointment, Jeremiah “sat alone, because of God’s hand,” and in Belteshazzar “there remained no strength” “for” his “comeliness was turned in me into corruption, and” he “retained no strength.”

Gdy Gabriel dotknął go po raz pierwszy, ustawił Daniela na kolanach i na dłoniach. Następnie rozkazał Danielowi, aby zrozumiał słowa, które wypowiadał, i wstał, co też uczynił, choć drżał. Potem Gabriel przedstawił Danielowi relację z tego, co wydarzyło się podczas dwudziestu jeden dni żałoby Daniela. Oznajmił, że po tym, jak przez dwadzieścia jeden dni zmagał się z królami Persji, Michał zstąpił z nieba, aby podjąć walkę, a wtedy Gabriel przyszedł, aby odpowiedzieć na modlitwy Daniela i wyjaśnić Danielowi „co spotka twój lud w dniach ostatecznych”. Gdy Michał zstąpił z nieba, Gabriel został posłany, aby wyjaśnić Danielowi dni ostateczne.

Once Gabriel touched him for the first time, Gabriel then sat Daniel upon his knees and the palms of his hands. He then commanded Daniel to understand the words he spoke and stand up, which he did, though he was trembling. Gabriel then provides Daniel a breakdown of what has occurred during the twenty-one days of Daniel’s mourning. He identified that after struggling with the kings of Persia for the twenty-one days, that Michael came down out of heaven to engage in the battle, and then Gabriel came to answer Daniel’s prayers and explain to Daniel “what shall befall thy people in the latter days.” When Michael came down out of heaven Gabriel was sent to explain the last days to Daniel.

Wyjaśnienie Gabriela zostało dane Danielowi pod koniec dwudziestu jeden dni żałoby, co — w interpretacji rozdziału jedenastego Księgi Objawienia według zasady „linia za linią” — odpowiada chwili, gdy Ezechiel w rozdziale trzydziestym siódmym dwukrotnie otrzymuje polecenie, by prorokować do martwych kości, aby wzbudzić dwóch proroków z ich grobów. Dzieje się to, gdy Michał zstępuje z nieba i wskrzesza ciało Mojżesza, jednocześnie odmawiając wdania się w spór z Szatanem w Liście Judy. Daniel zostanie jeszcze dotknięty dwa razy po tym, jak Gabriel przedstawił mu omówienie dni żałoby.

Gabriel’s explanation was given to Daniel at the end of the twenty-one days of mourning, which, in the line upon line application of Revelation chapter eleven, represents when Ezekiel in chapter thirty-seven is twice commanded to prophesy to the dead bones, in order to raise the two prophets out of their graves. It occurs when Michael comes down out of heaven and resurrects the body of Moses, while refusing to interact with Satan in the book of Jude. Daniel is still going to be touched twice more after Gabriel had given him the overview of the days of mourning.

Po tym, jak Gabriel skończył, Daniel "zwrócił [swoje] oblicze ku ziemi i [on] zaniemówił", a potem sam Chrystus "dotknął" "ust" Daniela, a wtedy Daniel "otworzył" swoje "usta i przemówił, i rzekł do tego, który stał przede mną: Panie mój, od widzenia obróciły się na mnie moje boleści i nie zachowałem żadnej siły. Bo jakże może sługa tego mojego pana rozmawiać z tym moim panem? Bo co do mnie, natychmiast nie pozostała we mnie żadna siła, ani tchu we mnie nie zostało."

After Gabriel finished, Daniel, “set his face toward the ground, and he became dumb”, and then Christ Himself “touched” Daniel’s “lips,” and then Daniel “opened” his “mouth, and spake, and said unto him that stood before me, O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord? for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me.”

Gdy Gabriel skończył, Daniel „zwrócił swe oblicze ku ziemi i zaniemówił”, a potem sam Chrystus „dotknął” „warg” Daniela; wówczas Daniel „otworzył” swe „usta i przemówił, i rzekł do tego, który stał przede mną: O panie mój, przez widzenie boleści moje zwróciły się na mnie i nie zachowałem żadnej siły. Bo jakże może sługa tego pana mego rozmawiać z tym panem moim? gdyż co do mnie, natychmiast nie pozostała we mnie żadna siła ani też nie zostało we mnie tchnienie.”

The experience of seeing and speaking with Christ humbles Daniel into the dust. He was dumb, and would have remained so if Christ had not touched his lips, as Isaiah’s lips had been touched by the coal from the altar.

Doświadczenie ujrzenia i rozmowy z Chrystusem powala Daniela w proch. Zaniemówił i pozostałby niemy, gdyby Chrystus nie dotknął jego warg, tak jak wargi Izajasza zostały dotknięte węglem z ołtarza.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to studium w następnym artykule.

> “As Isaiah beheld this revelation of the glory and majesty of his Lord, he was overwhelmed with a sense of the purity and holiness of God. How sharp the contrast between the matchless perfection of his Creator, and the sinful course of those who, with himself, had long been numbered among the chosen people of Israel and Judah! ‘Woe is me!’ he cried; ‘for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.’ Verse 5. Standing, as it were, in the full light of the divine presence within the inner sanctuary, he realized that if left to his own imperfection and inefficiency, he would be utterly unable to accomplish the mission to which he had been called. But a seraph was sent to relieve him of his distress and to fit him for his great mission. A living coal from the altar was laid upon his lips, with the words, ‘Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.’ Then the voice of God was heard saying, ‘Whom shall I send, and who will go for Us?’ and Isaiah responded, ‘Here am I; send me.’ Verses 7, 8.

> Niebiański przybysz polecił czekającemu posłańcowi: „Idź i powiedz temu ludowi: Słuchajcie wprawdzie, lecz nie rozumiejcie; i patrzcie wprawdzie, lecz nie dostrzegajcie. Zatwardź serce tego ludu, uczyń ich uszy ociężałymi i zamknij ich oczy; aby nie widzieli swymi oczami i nie słyszeli swymi uszami, i nie rozumieli sercem, i nie nawrócili się, i nie zostali uzdrowieni.” Wersety 9, 10.

> “The heavenly visitant bade the waiting messenger, ‘Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; And see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, And make their ears heavy, and shut their eyes; Lest they see with their eyes, and hear with their ears, And understand with their heart, And convert, and be healed.” Verses 9, 10.

> Obowiązek proroka był jasny; miał wznieść głos w proteście przeciw panującemu złu. Lecz lękał się podjąć to dzieło bez jakiegoś zapewnienia nadziei. „Panie, jak długo?” — zapytał. Werset 11. Czy nikt z Twego ludu wybranego nigdy nie zrozumie, nie nawróci się i nie zostanie uzdrowiony?

> “The prophet’s duty was plain; he was to lift his voice in protest against the prevailing evils. But he dreaded to undertake the work without some assurance of hope. ‘Lord, how long?’ he inquired. Verse 11. Are none of Thy chosen people ever to understand and repent and be healed?

> Ciężar jego duszy w sprawie błądzącej Judy nie miał być dźwigany na próżno. Jego misja nie miała okazać się całkowicie bezowocna. Jednak zła, które narastały przez wiele pokoleń, nie mogły zostać usunięte za jego czasów. Przez całe życie musiał być cierpliwym, odważnym nauczycielem — prorokiem nadziei, jak i zagłady. Gdy boski zamiar zostanie wreszcie wypełniony, ukaże się pełny owoc jego wysiłków oraz trudu wszystkich wiernych posłańców Boga. Resztka będzie zbawiona. Aby mogło do tego dojść, poselstwa ostrzeżenia i błagania miały być przekazane buntowniczemu narodowi — oświadczył Pan: „Aż miasta będą spustoszone bez mieszkańca, a domy bez ludzi, a ziemia będzie całkowicie spustoszona, i aż Pan oddali ludzi daleko, i będzie wielkie opuszczenie pośród ziemi.” Wersety 11, 12.

> “His burden of soul in behalf of erring Judah was not to be borne in vain. His mission was not to be wholly fruitless. Yet the evils that had been multiplying for many generations could not be removed in his day. Throughout his lifetime he must be a patient, courageous teacher—a prophet of hope as well as of doom. The divine purpose finally accomplished, the full fruitage of his efforts, and of the labors of all God’s faithful messengers, would appear. A remnant should be saved. That this might be brought about, the messages of warning and entreaty were to be delivered to the rebellious nation, the Lord declared: ‘Until the cities be wasted without inhabitant, And the houses without man, And the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, And there be a great forsaking in the midst of the land.’ Verse 11, 12.

> Ciężkie sądy, które miały spaść na nieokazujących skruchy — wojna, wygnanie, ucisk, utrata władzy i prestiżu wśród narodów — miały przyjść po to, aby ci, którzy rozpoznają w nich rękę obrażonego Boga, zostali skłonieni do upamiętania. Dziesięć plemion królestwa północnego miało wkrótce zostać rozproszonych między narodami, a ich miasta miały pozostać opustoszałe; niszczące armie wrogich narodów miały raz po raz przetaczać się przez ich ziemię; nawet Jerozolima miała w końcu upaść, a Juda zostać uprowadzona w niewolę; jednak Ziemia Obiecana nie miała pozostać całkowicie opuszczona na zawsze. Zapewnienie niebiańskiego posłańca dla Izajasza brzmiało: "W niej pozostanie dziesiąta część, i powróci, i będzie zżarta: jak terebint i jak dąb, których pień pozostaje, gdy zrzucają liście: tak święte nasienie będzie jej pniem." Werset 13.

> “The heavy judgments that were to befall the impenitent,—war, exile, oppression, the loss of power and prestige among the nations,—all these were to come in order that those who would recognize in them the hand of an offended God might be led to repent. The ten tribes of the northern kingdom were soon to be scattered among the nations and their cities left desolate; the destroying armies of hostile nations were to sweep over their land again and again; even Jerusalem was finally to fall, and Judah was to be carried away captive; yet the Promised Land was not to remain wholly forsaken forever. The assurance of the heavenly visitant to Isaiah was: ‘In it shall be a tenth, And it shall return, and shall be eaten: As a teil tree, and as an oak, Whose substance is in them, when they cast their leaves: So the holy seed shall be the substance thereof.’ Verse 13.

> "Ta pewność ostatecznego wypełnienia Bożego zamiaru dodała odwagi sercu Izajasza. Cóż z tego, że ziemskie potęgi sprzymierzą się przeciw Judzie? Cóż z tego, że posłaniec Pana napotka sprzeciw i opór? Izajasz widział Króla, Pana Zastępów; słyszał pieśń serafinów: 'Cała ziemia pełna jest Jego chwały;' miał obietnicę, że przesłaniom Jahwe skierowanym do odstępczej Judy towarzyszyć będzie przekonywająca moc Ducha Świętego; i prorok został umocniony do stojącego przed nim dzieła. Werset 3. Przez całą swoją długą i trudną misję nosił w sobie pamięć tego widzenia. Przez sześćdziesiąt lat lub dłużej stał przed synami Judy jako prorok nadziei, nabierając coraz większej śmiałości w swoich zapowiedziach przyszłego triumfu Kościoła." Prorocy i królowie, 307-310.

> “This assurance of the final fulfillment of God’s purpose brought courage to the heart of Isaiah. What though earthly powers array themselves against Judah? What though the Lord’s messenger meet with opposition and resistance? Isaiah had seen the King, the Lord of hosts; he had heard the song of the seraphim, ‘The whole earth is full of His glory;’ he had the promise that the messages of Jehovah to backsliding Judah would be accompanied by the convicting power of the Holy Spirit; and the prophet was nerved for the work before him. Verse 3. Throughout his long and arduous mission he carried with him the memory of this vision. For sixty years or more he stood before the children of Judah as a prophet of hope, waxing bolder and still bolder in his predictions of the future triumph of the church.” Prophets and Kings, 307–310.

> "Ta pewność ostatecznego wypełnienia Bożego zamiaru dodała odwagi sercu Izajasza. Cóż z tego, że ziemskie potęgi sprzymierzą się przeciw Judzie? Cóż z tego, że posłaniec Pana napotka sprzeciw i opór? Izajasz widział Króla, Pana Zastępów; słyszał pieśń serafinów: 'Cała ziemia pełna jest Jego chwały;' miał obietnicę, że przesłaniom Jahwe skierowanym do odstępczej Judy towarzyszyć będzie przekonywająca moc Ducha Świętego; i prorok został umocniony do stojącego przed nim dzieła. Werset 3. Przez całą swoją długą i trudną misję nosił w sobie pamięć tego widzenia. Przez sześćdziesiąt lat lub dłużej stał przed synami Judy jako prorok nadziei, nabierając coraz większej śmiałości w swoich zapowiedziach przyszłego triumfu Kościoła." Prorocy i królowie, 307-310.

Back to Articles