Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Nine

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego — numer trzydziesty dziewiąty

Number Thirty-Nine

Numer trzydziesty dziewiąty

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2026

Formats

PDF
Word

The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.

Wewnętrzna próba zwornika omega, następująca po zewnętrznej próbie fundamentu alfa z roku 2024, wymaga definicji „spichlerza” oraz „pokarmu” przechowywanego w spichlerzu. Próba ta ma charakter proroczy i posiada wewnętrzną oraz zewnętrzną linię prawdy. Czy klejnoty to reszta Jamesa White’a, czy też prawdy Słowa Bożego? Są jednym i drugim.

At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.

W dniu 11 września lud Boży został wezwany, aby zjeść małą księgę i powrócić do starych ścieżek Jeremiasza, gdzie wówczas położono fundamenty. W dniu 11 września dostrzeżono, że gdy Jan w jedenastym rozdziale Apokalipsy otrzymał polecenie mierzenia, kazano mu zmierzyć dwie rzeczy. Kazano mu zmierzyć zarówno świątynię, jak i czcicieli w niej. Kazano mu pominąć dziedziniec, który odnosił się do 1 260 lat, w których poganie deptali sanktuarium i zastęp. Sanktuarium i zastęp to świątynia i czciciele w niej.

In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.

W roku 2023 ten sam anioł, który zstąpił w czasie 9/11, zstąpił ponownie, rozpieczętowując poselstwo okrzyku o północy, a następnie w roku 2024 nastąpił zewnętrzny test fundamentalny tego, czy symbol Rzymu wciąż utwierdza widzenie, tak jak utwierdzał je dla millerytów.

The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”

„Otwarte okna” niebios wskazują na nadejście wewnętrznej próby omega świątyni oraz wezwanie do „powrotu”. Próba ta wymaga rozpoznania dwóch symboli. Gdy trzeci anioł przybył w 1844 roku, a następnie ponownie 9/11, Janowi powiedziano, aby zmierzył świątynię oraz czcicieli w niej przebywających, co wskazuje na prorocze dzieło mierzenia świątyni i czcicieli w roku 2023. Malachiasz stawia pytanie, czym jest „spichlerz” i czym jest „pokarm”? Te same pytania w śnie Millera brzmiałyby: czym jest „szkatułka”, a czym są „klejnoty”.

Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.

Sen Millera wskazuje otwarte okna niebios jako punkt, w którym Kościół triumfujący w dziewiętnastym rozdziale Księgi Objawienia zostaje wywyższony, przyodziany w biały len, aby dosiąść białych koni wojska Pana Zastępów. Otwarte okna są miejscem, z którego wylewane jest błogosławieństwo lub przekleństwo Malachiasza. Otwarte okno Millera jest miejscem, gdzie usuwane są śmieci, a klejnoty są zbierane do szkatuły.

The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.

Pierwsza wzmianka o oknach niebios znajduje się w historii Noego, a gdy owe okna zostały otwarte, padał deszcz przez czterdzieści dni i czterdzieści nocy. Gdy otwarto okna, na arce było osiem dusz. Chrzest w Morzu Czerwonym zapoczątkował czterdzieści lat wędrówki aż do przekroczenia Jordanu. Gdy Chrystus został później ochrzczony właśnie w tym miejscu, został wyprowadzony na pustynię na czterdzieści dni. Gdy zmartwychwstał — jak zapowiadał to typologicznie Jego chrzest — nauczał uczniów przez czterdzieści dni, zanim wstąpił do nieba.

When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.

Gdy Kościół przemieni się z Kościoła walczącego w Kościół triumfujący, trzydziestoletni król Dawid będzie panował przez czterdzieści lat. Kościół triumfujący jest reprezentowany przez proroka, kapłana i króla. Prorokiem, który w wieku trzydziestu lat rozpoczął dwudziestodwuletnią posługę, był Ezechiel; rozpoczął ją, gdy otworzyły się niebiosa.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> I stało się w trzydziestym roku, w czwartym miesiącu, piątego dnia miesiąca, kiedy byłem wśród wygnańców nad rzeką Chebar, że otworzyły się niebiosa i ujrzałem widzenia Boże. Ezechiel 1:1.

At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.

W wieku trzydziestu lat Józef rozpoczął panowanie jako kapłan i stanął wobec wschodniego wiatru islamu, przynoszącego narastający kryzys, który umożliwił Egiptowi, smokowi, który leży w morzu, wprowadzenie jednego światowego rządu. W tym kryzysie Józef zgromadził mięso w spichlerzach.

In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.

W lipcu 2023 roku rozległ się głos na pustyni, a następnie Lew z pokolenia Judy zaczął rozpieczętowywać poselstwo Okrzyku o Północy. W 2024 roku podstawowy, zewnętrzny test alfa oddzielił dwie klasy, a proces rozpieczętowywania trwał nadal. Teraz, w 2026 roku, nadszedł wewnętrzny, świątynny test omega, który ponownie oddzieli dwie klasy.

The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.

Święty tydzień, w którym Chrystus, jako Posłaniec Przymierza, utwierdził przymierze z wieloma, jest Dziedzińcem i Miejscem Świętym. Okres od 22 października 1844 roku aż do chwili, gdy Michał powstanie (jak uczynił to pod koniec owego świętego tygodnia, gdy Szczepan został ukamienowany), stanowi Miejsce Najświętsze. Święta wiosenne zostały wypełnione w owym świętym tygodniu i są alfą świąt, natomiast święta jesienne — Święto Trąb pierwszego dnia, Dzień Pojednania dziesiątego dnia, a następnie Święto Szałasów od piętnastego do dwudziestego drugiego dnia — są omegą świąt.

> “In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

> Podobnie typy odnoszące się do drugiego przyjścia muszą się wypełnić w czasie wskazanym w służbie symbolicznej. W systemie Mojżeszowym oczyszczenie sanktuarium, czyli wielki Dzień Pojednania, przypadało na dziesiąty dzień siódmego miesiąca żydowskiego (Księga Kapłańska 16:29–34), gdy arcykapłan, dokonawszy przebłagania za cały Izrael i w ten sposób usunąwszy ich grzechy z sanktuarium, wychodził i błogosławił lud. Wierzono przeto, że Chrystus, nasz wielki Arcykapłan, ukaże się, aby oczyścić ziemię przez zniszczenie grzechu i grzeszników oraz aby pobłogosławić swój oczekujący lud nieśmiertelnością. Dziesiąty dzień siódmego miesiąca, wielki Dzień Pojednania, czas oczyszczenia sanktuarium, który w roku 1844 przypadał na dwudziesty drugi października, uważano za czas przyjścia Pana. Było to zgodne z już przedstawionymi dowodami, że 2300 dni zakończy się jesienią, i wniosek wydawał się nieodparty.

> “In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.

> W przypowieści z 25 rozdziału Ewangelii Mateusza po okresie oczekiwania i uśpienia następuje przyjście oblubieńca. Było to zgodne z właśnie przedstawionymi argumentami, zarówno z proroctwa, jak i z typów. Budziły one silne przeświadczenie o własnej prawdziwości; a „wołanie o północy” było zwiastowane przez tysiące wierzących.

> “Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.

> Jak fala przypływu ruch ten ogarnął kraj. Przechodził od miasta do miasta, od wsi do wsi, sięgając odległych okolic wiejskich, aż oczekujący lud Boży został w pełni przebudzony. Fanatyzm znikał przed tym poselstwem jak wczesny przymrozek przed wschodzącym słońcem. Wierzący widzieli, jak ustępują ich wątpliwości i zamęt, a nadzieja i odwaga ożywiały ich serca. Dzieło to było wolne od tych skrajności, które zawsze się ujawniają, gdy panuje ludzkie podniecenie bez powściągającego wpływu Słowa i Ducha Bożego. Z natury było podobne do owych okresów upokorzenia i powrotu do Pana, które w starożytnym Izraelu następowały po poselstwach nagany od Jego sług. Miało znamiona dzieła Bożego w każdym wieku. Mało było ekstatycznej radości, lecz raczej głębokie badanie serca, wyznawanie grzechów i wyrzeczenie się świata. Przygotowanie na spotkanie z Panem było brzemieniem udręczonych duchów. Była wytrwała modlitwa i bez reszty poświęcenie się Bogu. Wielki bój, 400.

The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.

Święta wiosenne zostały wypełnione w świętym tygodniu, a deszcz wczesny, zwany też alfą, został wówczas wylany w dniu Pięćdziesiątnicy, tym samym będąc typem wylania deszczu późnego podczas świąt jesiennych. Te święta wiosenne zostały przedstawione w Księdze Kapłańskiej 23, w wersetach 1–22. Święta jesienne są w wersetach 23–44. 2300 lat prowadzi do roku 1844. Dwadzieścia dwa wersety dotyczą świąt wiosennych i dwadzieścia dwa — świąt jesiennych. Dwa razy po dwadzieścia dwa w rozdziale 23.

The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.

Święto Trąb było ostrzeżeniem, że sąd nastąpi po dziesięciu dniach, a Święto Namiotów było uroczystością radości z powodu grzechów odpuszczonych w Dniu Pojednania. Szabat i ósmy dzień po święcie reprezentują tysiącletni szabatowy odpoczynek ziemi.

> But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.

> Ale, umiłowani, niech to jedno nie uchodzi waszej uwagi: że u Pana jeden dzień jest jak tysiąc lat, a tysiąc lat jak jeden dzień. 2 List Piotra 3:8.

The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.

Pierwszy anioł ogłosił rozpoczęcie sądu, a w tym proroczym wymiarze rok 1798, który był „czasem końca” Daniela, stanowi wypełnienie Święta Trąb; jednak 11 sierpnia 1840 roku odpieczętowane poselstwo pierwszego anioła z 1798 roku zostało wzmocnione przez wypełnienie proroctwa drugiego „biada”. Islam stanowi część ostrzeżenia związanego ze Świętem Trąb, które zapowiada zbliżający się dzień sądu.

For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.

Dla tych, którzy są gotowi dostrzec, jesienne święta Trąbienia i Namiotów stanowią święta Alfy i Omegi, z sądem pośrodku. Nie jest przypadkiem, że święta te są wymienione w rozdziale dwudziestym trzecim Księgi Kapłańskiej. Dwadzieścia trzy jest symbolem przebłagania. Nie jest też przypadkiem, że pierwsze święto przypada pierwszego dnia siódmego miesiąca, a ostatnie kończy się dwudziestego drugiego dnia. Święto Trąbienia jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego, Dzień Przebłagania jest literą środkową, a Święto Namiotów jest dwudziestą drugą literą alfabetu hebrajskiego.

Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.

Księga Kapłańska 23,23–44 to dwadzieścia dwa wersety osadzone w „ramach prawdy”. Dziesiąty dzień pośrodku wskazuje na próbę, gdyż dziesięć jest symbolem próby, a Dzień Pojednania jest miejscem, w którym bunt zgubionych zostaje odnotowany i rozstrzygnięty, przy czym ów bunt reprezentuje trzynasta litera alfabetu hebrajskiego. Środkowa litera hebrajskiego słowa „prawda” jest trzynastą i odpowiada dziesiątemu dniowi siódmego miesiąca, a jako drogowskaz posiada prorocze atrybuty alfabetu hebrajskiego i danego dnia. Dziesięć plus trzynaście równa się dwadzieścia trzy. Siedemdziesiąt to 10 razy 7, a dziesiąty dzień siódmego miesiąca także odpowiada liczbie siedemdziesięciu, będącej symbolem końca czasu próby.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.

> Wtedy Piotr przystąpił do Niego i rzekł: Panie, ile razy ma mój brat zgrzeszyć przeciwko mnie, a ja mam mu przebaczyć? Czy aż do siedmiu razy? Jezus mu rzekł: Nie mówię ci: aż do siedmiu razy, lecz: aż do siedemdziesięciu razy siedem. Mateusz 18:21, 22.

Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.

Czterysta dziewięćdziesiąt lat zostało wyznaczonych dla starożytnego Izraela. Lata te zostały odcięte z dwóch tysięcy trzystu lat i przedstawione jako siedemdziesiąt tygodni. Zatem Jezus wskazał, że granica okresu próby wynosi czterysta dziewięćdziesiąt lat, co jest przedstawione przez "siedemdziesiąt" tygodni w dziewiątym rozdziale Księgi Daniela.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono dla twojego ludu i dla twojego świętego miasta, aby doprowadzić do końca występek, położyć kres grzechom, dokonać pojednania za nieprawość, wprowadzić wieczną sprawiedliwość, zapieczętować widzenie i proroctwo oraz namaścić Najświętsze. Daniela 9:24.

The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.

Hebrajskie słowo tłumaczone jako „odcięty” występuje w Starym Testamencie tylko w tym wersecie i oznacza „postanowione” lub „zarządzone”. Różni się ono od słowa zazwyczaj używanego i tłumaczonego jako „odcięty”, które wywodzi się z rozcięcia ofiar przez Abrama w pierwszym etapie zawierania przymierza w piętnastym rozdziale Księgi Rodzaju. „Postanowiono” i „zarządzono”, że Izrael będzie miał czterysta dziewięćdziesiąt lat okresu próby, a następnie zostanie odcięty jako Boży lud przymierza. Dwa różne „odcięcia”: jedno, które przedstawia ten okres jako czas próby „odcięty” od większej liczby przez liczbę siedemdziesiąt, a gdy „nowe wino” Joela zostaje „odcięte” z ich ust, okres próby się zamyka. Siedemdziesiąt oznacza zamknięcie okresu próby.

The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.

Święta jesienne zawierają trzy kroki hebrajskiego słowa „prawda”. Święta jesienne rozpoczynają się w Kpł 23,23; środkowy drogowskaz Dnia Pojednania to dziesiąty dzień oraz trzynasta litera, co razem daje 23; a Święto Namiotów kończy się dwudziestego drugiego dnia, po którym następuje wielki Szabat; i perykopa kończy się w Kpł 23,44.

Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.

Leviticus oznacza kapłaństwo lewickie. Święta wiosenne przedstawione są w 23,1–22, a święta jesienne w 23,23–44. Święta wiosenne ujęte są w dwudziestu dwóch wersetach, a alfabet hebrajski liczy dwadzieścia dwie litery. Święta jesienne również przedstawiono w dwudziestu dwóch wersetach. Święto Trąb zapowiada nadejście sądu w Dniu Pojednania. Następnie Święto Namiotów trwa siedem dni i kończy się dwudziestego drugiego dnia siódmego miesiąca. Pierwszy z siedmiu dni był uroczystym szabatem, podobnie jak dzień ósmy, który przypadał po siedmiodniowym święcie. Pierwszy i ósmy dzień sprawiają, że dzień ósmy jest symbolem ósmego, należącego do siedmiu.

> Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.

> Mów do synów Izraela, mówiąc: Piętnastego dnia tego siódmego miesiąca będzie siedmiodniowe Święto Namiotów dla Pana. Pierwszego dnia będzie święte zgromadzenie: nie będziecie wykonywać w nim żadnej pracy służebnej. Przez siedem dni będziecie składać Panu ofiarę ogniową; dnia ósmego będzie wam święte zgromadzenie i złożycie Panu ofiarę ogniową: jest to uroczyste zgromadzenie; nie będziecie wykonywać w nim żadnej pracy służebnej. ... Także dnia piętnastego siódmego miesiąca, gdy zbierzecie plony ziemi, będziecie obchodzić dla Pana święto przez siedem dni: pierwszego dnia będzie szabat, a dnia ósmego będzie szabat. Księga Kapłańska 23,34–36.39.

The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.

Ceremonialny Szabat ósmego dnia symbolizuje Szabat tysiąclecia, który następuje po Święcie Namiotów. Zamieszkiwanie w szałasach w dniach Święta Namiotów upamiętnia czterdziestoletnią wędrówkę starożytnego Izraela po pustyni i symbolizuje nie tylko wylanie deszczu późnego, lecz także czas ucisku Jakuba, gdy aniołowie poprowadzili wiernych Boga na wzgórza i w góry dla ochrony.

> “In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.

> W czasie ucisku wszyscy uciekliśmy z miast i wsi, lecz ścigali nas niegodziwi, którzy z mieczem wchodzili do domów świętych. Podnosili miecz, aby nas zabić, lecz on się łamał i opadał bezsilny jak źdźbło słomy. Wtedy wszyscy dniem i nocą wołaliśmy o wybawienie, a to wołanie doszło przed oblicze Boga. Słońce wzeszło, a księżyc stanął w bezruchu. Strumienie przestały płynąć. Nadciągnęły ciemne, ciężkie chmury i zderzały się ze sobą. Lecz było jedno przejrzyste miejsce trwałej chwały, skąd rozchodził się głos Boga jak szum wielu wód, który wstrząsał niebem i ziemią. Niebo otwierało się i zamykało; było w wielkim poruszeniu. Góry chwiały się jak trzcina na wietrze i wyrzucały dokoła poszarpane głazy. Morze kipiało jak kocioł i wyrzucało kamienie na ląd. A gdy Bóg ogłaszał dzień i godzinę przyjścia Jezusa oraz przekazywał swemu ludowi wieczne przymierze, wypowiadał jedno zdanie, po czym czynił przerwę, podczas gdy słowa przetaczały się przez ziemię. Izrael Boży stał z oczyma wzniesionymi ku górze, słuchając słów, które wychodziły z ust Jehowy i przetaczały się przez ziemię jak najpotężniejsze gromy. Było to przejmująco uroczyste. Na końcu każdego zdania święci wołali: Chwała! Alleluja! Ich oblicza rozświetlała chwała Boża; jaśnieli tą chwałą, jak oblicze Mojżesza, gdy zstąpił z Synaju. Niegodziwi nie mogli na nich patrzeć z powodu tej chwały. A gdy nad tymi, którzy uczcili Boga, zachowując świętość Jego Sabatu, zostało ogłoszone nieustające błogosławieństwo, rozległ się potężny okrzyk zwycięstwa nad Bestią i nad jej Obrazem.

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.

> „Wówczas rozpoczął się jubileusz, gdy ziemia miała odpoczywać.” Review and Herald, 21 lipca 1851.

Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.

Jezus powraca, a ziemia odpoczywa przez tysiąc lat, co jest typologicznie przedstawione przez szabat roku siódmego dla ziemi oraz jubileusz. W wersecie trzecim Księgi Kapłańskiej 23 szabat siódmego dnia dla człowieka jest wskazany jako wprowadzenie do rozdziału, który kończy się ósmym, to jest spośród siedmiu, i który reprezentuje szabat roku siódmego dla odpoczynku ziemi.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.

> I rzekł Pan do Mojżesza, mówiąc: Mów do synów Izraela i powiedz im: O świętach Pana, które będziecie ogłaszać jako święte zgromadzenia — te są moje święta. Przez sześć dni będzie się wykonywać pracę, lecz siódmy dzień jest sabatem odpoczynku, świętym zgromadzeniem; nie będziecie w nim wykonywać żadnej pracy; jest to sabat Pana we wszystkich waszych siedzibach. Księga Kapłańska 23:1–3.

The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.

Alfą rozdziału dwudziestego trzeciego jest sabat siódmego dnia, a omegą rozdziału jest tysiąc lat, w którym ziemia jest pusta, co zostało zapowiedziane w typie przez szabat roku siódmego dla ziemi oraz jubileusz. Alfą rozdziału są święta wiosenne, które rozpoczynają się sabatem siódmego dnia i kończą się w wersecie dwudziestym drugim; natomiast omegą rozdziału jest zakończenie przypadające na dwudziesty drugi dzień siódmego miesiąca, po którym następuje sabat ceremonialny ósmego dnia, który reprezentuje szabat roku siódmego ziemi.

Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.

Wersety 1–22 przedstawiają dzieło Chrystusa jako Niebiańskiego Arcykapłana w Miejscu Świętym; wersety 23–44 przedstawiają Jego dzieło w Miejscu Najświętszym. Księga Kapłańska jest symbolem kapłanów i reprezentuje arcykapłańską służbę Chrystusa. Alfa — szabat dnia siódmego — sięga wstecz do stworzenia, a omega — szabat roku siódmego — sięga do Ziemi uczynionej na nowo. Księga Kapłańska 23 historycznie rozciąga się od stworzenia po ponowne stworzenie.

The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.

Radość lub wstyd związane z prorockim poselstwem stanowią symbol tych, którzy posiadają poselstwo Wołania o północy lub jego fałszywy odpowiednik. Dopóki ta prawda nie zostanie uwzględniona w narracji, zostaje przeoczona kwestia, która rodzi wstyd. Ci, którzy posiadają prawdziwy olej, nie przeoczą tej kwestii. Radość jest reprezentowana przez tych, których grzechy zostały usunięte, a przedstawiają ją ci, którzy obchodzą Święto Namiotów.

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> A Słowo stało się ciałem i zamieszkało wśród nas (i ujrzeliśmy jego chwałę, chwałę jako jednorodzonego od Ojca), pełne łaski i prawdy. Jan 1:14.

The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:

Greckie słowo tłumaczone jako „dwelt” oznacza „rozbić namiot”. Jezus stał się ciałem i rozbił namiot pośród nas. Przyjął naszą ludzką naturę, nasz przybytek, nasz namiot, nasz szałas, nasze ciało. Piotr ujął to w ten sposób:

> Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.

> Owszem, uważam za słuszne, dopóki przebywam w tym namiocie, pobudzać was przez przypominanie; wiedząc, że wkrótce muszę złożyć ten mój namiot, jak mi to oznajmił nasz Pan Jezus Chrystus. 2 Piotra 1:13, 14.

Paul said it this way:

Paweł ujął to następująco:

> For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.

> Wiemy bowiem, że jeśli ziemski dom naszego namiotu zostanie rozebrany, mamy budowlę od Boga, dom nie ręką uczyniony, wieczny w niebiosach. W tym bowiem wzdychamy, gorąco pragnąc, abyśmy zostali przyobleczeni naszym mieszkaniem, które jest z nieba; byle tylko, będąc przyobleczeni, nie okazali się nadzy. Albowiem my, którzy jesteśmy w tym namiocie, wzdychamy, obciążeni nie dlatego, że chcemy być rozebrani, lecz przyobleczeni, aby to, co śmiertelne, zostało pochłonięte przez życie. 2 List do Koryntian 5:1–4.

The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.

Święto Namiotów jest symbolem zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, które dokonuje się, gdy otwierają się okna niebios. Gdy grzechy stu czterdziestu czterech tysięcy zostaną zgładzone, Duch Święty zostanie wylany bez miary na Kościół triumfujący. Dopełnia się sąd nad stu czterdziestoma czterema tysiącami, a zapieczętowani wyruszają, aby ogłosić głośne wołanie trzeciego anioła w mocy Ducha Świętego, jak to przedstawia Święto Namiotów.

Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

Nasze ciało jest świątynią, a także namiotem, czyli Przybytkiem. Ci, którzy gromadzili się w Jerozolimie, aby obchodzić Święto Namiotów, świętowali, że ich grzechy zostały wymazane. Mojżesza użyto do wzniesienia Przybytku na pustyni, a Święto Namiotów na końcu obchodzono przez zamieszkiwanie w szałasach na pustyni, albowiem Jezus zawsze obrazuje koniec początkiem.

> Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.

> Przeto, bracia święci, uczestnicy powołania niebiańskiego, zważcie na Apostoła i Arcykapłana naszego wyznania, Jezusa Chrystusa; który był wierny temu, który go ustanowił, jak i Mojżesz był wierny w całym jego domu. Albowiem uznano go za godnego większej chwały niż Mojżesza, jako że budowniczy domu ma większą cześć niż sam dom. Bo każdy dom jest przez kogoś zbudowany, lecz tym, który zbudował wszystko, jest Bóg. A Mojżesz wprawdzie był wierny w całym jego domu jako sługa, na świadectwo tego, co miało być potem powiedziane; lecz Chrystus jako Syn nad własnym domem; którego domem jesteśmy, jeśli niewzruszenie aż do końca zachowamy ufność i chlubę nadziei. Hebrajczyków 3:1–6.

Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.

Mojżesz był wiernym sługą, którego Bóg użył do wzniesienia Przybytku, lecz Chrystus, jako Arcykapłan i Apostoł, ma większą chwałę niż sługa Mojżesz. Każdy dom — od przybytku Mojżesza, przez świątynię Salomona, po świątynię Heroda przebudowywaną przez czterdzieści sześć lat, ludzką świątynię z jej 46 chromosomami oraz świątynię millerystów z lat 1798–1844 — został zbudowany przez Boga. W prorockiej linii różnych przejawów świątyń, która zaczyna się w Ogrodzie Eden, następnie po grzechu przy bramie Ogrodu, potem po potopie — przy ołtarzach — aż do Mojżesza, trzema głównymi kamieniami milowymi są Mojżesz, Chrystus oraz sto czterdzieści cztery tysiące.

Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.

Mojżesz i Chrystus reprezentują alfę i omegę starożytnego Izraela, a razem przedstawiają połączenie człowieczeństwa i Boskości; połączenie to jest również reprezentowane przez sto czterdzieści cztery tysiące. Przy przybyciu trzeciego anioła, w rozdziale jedenastym Księgi Objawienia, Jan otrzymuje polecenie, aby zmierzyć świątynię, i gdy ten sam anioł przybywa w dniu 9/11, Jan otrzymuje polecenie, aby ponownie zmierzyć świątynię. W obu przypadkach powiedziano mu, aby pominął dziedziniec na 1 260 dni. W 2023 roku ten sam anioł przybył i lud Boży jest teraz wezwany do zmierzenia świątyni. 1 260 dni, czyli trzy i pół dnia, zakończyły się w 2023 roku, i od tego momentu aż do chwili tuż przed ustawą niedzielną świątynia ma zostać wzniesiona. Rok 2024 był czasem położenia fundamentów i był świadkiem buntu, który przejawił się w postaci grupy, która „pogardzała dniem małych rzeczy”, protestując przeciwko dokonanej przez Millera identyfikacji symbolu, który ustanawia widzenie.

> Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.

> I doszło mnie słowo Pana, mówiące: Ręce Zorobabela położyły fundament tego domu; jego ręce też go dokończą; i poznasz, że Pan Zastępów posłał mnie do was. Bo któż wzgardził dniem małych rzeczy? Oni się bowiem rozradują i ujrzą pion w ręku Zorobabela wraz z owymi siedmioma; są to oczy Pana, które przebiegają wzdłuż i wszerz po całej ziemi. Zachariasza 4:8-10.

To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.

Odrzucenie ustalenia Millera, że to Rzym utwierdza widzenie, jest odrzuceniem fundamentów, a zarazem „pogardzaniem dniem małych rzeczy”. Ruch millerowski był ruchem alfa pierwszego i drugiego anioła, a ruch stu czterdziestu czterech tysięcy jest ruchem omega trzeciego anioła. Jest dwadzieścia dwa razy potężniejszy niż alfa. W tym proroczym sensie fundamenty ruchu millerowskiego stanowią „dzień małych rzeczy”. Pogardzić jakąkolwiek prawdą fundamentalną przedstawioną na dwóch tablicach Habakuka, to zginąć, gdyż widzenie, które zostaje utwierdzone w wersecie czternastym rozdziału jedenastego Księgi Daniela, jest tym samym widzeniem, które wskazał Salomon.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Gdzie nie ma objawienia, lud ginie; lecz szczęśliwy jest ten, kto strzeże prawa. Księga Przysłów 29:18.

The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?

Wizja zwieńczenia jest cudowna, gdyż wskazuje, że kamień węgielny położony u podstaw jest zarazem kamieniem zwieńczającym, lecz o dwudziestodwukrotnie większej mocy. Próba alfa fundamentu z roku 2024 była zewnętrznym intelektualnym poselstwem pieczętowania, a próba omega świątyni z roku 2026 jest wewnętrznym duchowym poselstwem pieczętowania. Jedna rozpoznaje obraz i znamię bestii, a druga obraz i znamię Boga. Ta wewnętrzna próba omega jest ukazana w dwóch symbolach snu Millera, które należy zdefiniować w kontekście wydarzeń czasów ostatecznych. Czym jest spichlerz? I czym jest pokarm?

We will continue these things in the next article.

Do tych kwestii wrócimy w następnym artykule.

A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.

Żydowskie małżeństwo w czasach Jezusa składało się z trzech zasadniczych etapów, często rozłożonych na kilka miesięcy lub nawet rok. Pierwszym etapem było prawne zawarcie małżeństwa, zwane zaręczynami, w którym to momencie małżeństwo zostaje prawnie ustanowione, lecz oblubienica i oblubieniec pozostają rozdzieleni, a oblubieniec wraca do domu swego ojca, aby przygotować miejsce dla swojej oblubienicy. Dlatego Maryja, żona Józefa, była nazywana jego żoną, jeszcze zanim zamieszkali razem. Niewierność w tym okresie była uważana za cudzołóstwo.

The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.

Okres oczekiwania był niepewny i mógł trwać dni, tygodnie lub miesiące. Niepewność stanowi istotny element przypowieści. Ojciec mógł czekać nawet przez rok, by potwierdzić czystość oblubienicy. Oblubieniec nie ogłaszał dokładnego dnia ani godziny swego powrotu, ponieważ o terminie decydował jego ojciec; oblubienica wiedziała więc, że wesele się zbliża, lecz nie wiedziała kiedy. Ta niepewność była zamierzona i dopóki ojciec nie rozkazał oblubieńcowi pójść i sprowadzić swą oblubienicę, wszystko pozostawało w zawieszeniu.

When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”

Gdy ojciec mówił: „Idź i przyprowadź swoją oblubienicę”, oblubieniec zjawiał się nocą, wraz z przyjaciółmi, wznosząc okrzyki i dmąc w trąbę. Odbywało się to zawsze nocą, aby uniknąć przemierzania długich odcinków drogi w upale dnia, który w ziemi Izraela bywa uciążliwy. Potrzebne były pochodnie i oliwa, gdyż nie było oświetlenia ulicznego, a procesja mogła trwać godzinami. Właściwa formuła rytualna w starożytnych hebrajskich zaślubinach, obwieszczana podczas procesji, brzmiała: „Oto nadchodzi oblubieniec!”

The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.

Dziewice (druhny) w przypowieści nie były przypadkowymi kobietami; były towarzyszkami oblubienicy, czekającymi wraz z nią, od których oczekiwano, że dołączą do orszaku weselnego, oraz odpowiedzialnymi za to, by o każdej porze być gotowe i nieść własny olej, aby oświetlać drogę do domu oblubieńca. Pochodnie szybko się wypalały, dlatego konieczne było zabranie dodatkowego oleju na wypadek długiej drogi. Nie istniał zwyczaj wspólnego dzielenia się olejem.

The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.

Opóźnienie było czymś normalnym w starożytnej procesji weselnej i przy zaślubinach i nie stanowiło problemu kulturowego. Spodziewano się opóźnień, a zaśnięcie było czymś zwyczajnym. Różnica nie polega na spaniu, lecz na przygotowaniu, nie zaś na czuwaniu. Panny nierozsądne nie przewidziały zwłoki, jak uczyniły to roztropne. Wszyscy zwykle spali, ponieważ okres od prawnego zaręczenia do dopełnienia małżeństwa mógł trwać rok.

Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.

Gdy tylko orszak weselny dotarł do domu oblubieńca, rozpoczęła się uczta weselna, drzwi zamknięto raz na zawsze, a spóźnionych nie dopuszczano. Nie było to okrucieństwo — tak stanowił zwyczaj, gdyż każdy, kto pukał później, po zamknięciu drzwi, nie należał do orszaku.

Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.

Jezus nie wymyślał obrazów i nie podał wyjaśnienia tej przypowieści, jak czynił to często. Nie musiał podawać wyjaśnienia, gdyż wszystkie te szczegóły kulturowe były Jego słuchaczom w pełni zrozumiałe. Jezus wskazywał na rzeczywiste wschodnie zaślubiny, a nie na abstrakcję.

The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.

Szczegóły są w pełni potwierdzone przez świadectwo hebrajskie, a także przez historyków czasów rzymskich i greckich.

The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)

Miszna (II wiek n.e., lecz zachowująca zwyczaje epoki Świątyni sprzed roku 70 n.e.)

The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)

Talmud (będący późniejszą kompilacją, lecz przytaczający wcześniejszą praktykę)

Josephus (1st century Jewish historian)

Józef Flawiusz (żydowski historyk I wieku)

Rabbinic wedding liturgy and legal discussions

Rabiniczna liturgia zaślubin oraz dyskusje prawne

Greco-Roman observers of Judea

Grecko-rzymscy obserwatorzy Judei

Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.

Józef Flawiusz nie przedstawia zwięzłego „podręcznika zaślubin”, lecz przyjmowane przezeń szczegóły prawne i kulturowe ściśle odpowiadają opisom zawartym w Misznie i Talmudzie. Miszna jest kluczowym źródłem.

The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.

Przypowieść oddziaływała z wielką siłą na żydowskiego słuchacza I wieku, gdyż w Mt 25 nic nie wymagało wyjaśnień. Przybycie o północy było rzeczą zwyczajną, lampy i oliwa były oczywistą koniecznością, zwłoka między prawnie wiążącymi zaręczynami małżeńskimi a procesją o północy była spodziewana, a zamknięte drzwi były obowiązującym zwyczajem! Panny, które zostały wykluczone, okryły się wstydem, a dla żydowskich słuchaczy z czasów Jezusa wstyd głupiej panny był w pełni zasłużony. Znając doskonale rytuał, słuchacze Jezusa nie mieliby żadnego współczucia dla głupich panien, gdyż wszyscy wiedzieli, że przygotowanie było bezwzględnym obowiązkiem każdej panny, która została poproszona o udział w procesji. Te prawdy były dla żydowskich słuchaczy tak oczywiste, że Jezus wcale nie musiał udzielać żadnych wyjaśnień tej przypowieści.

Back to Articles