Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Four

Księga Daniela - numer sto siedemdziesiąt cztery

Prophetic Insights and Divine Revelations: Understanding Daniel’s Vision and Its Last-Day Implications

Prorockie wglądy i Boże objawienia: Zrozumienie widzenia Daniela i jego implikacji dla czasów ostatecznych

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2024

Formats

PDF
Word

As we address the third proxy war, represented in verses thirteen through fifteen, we will remind ourselves of what has led up to these verses. In chapter ten, Daniel receives his final vision, and in doing so he is identified as understanding both the internal and external prophetic visions. The Hebrew word “dabar,” meaning “word” is translated as “thing.” In chapter nine, when Gabriel came to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, the Hebrew word “dabar” was translated as “matter.”

Gdy przechodzimy do omówienia trzeciej wojny zastępczej, przedstawionej w wersetach trzynastym do piętnastego, przypomnijmy sobie to, co doprowadziło do tych wersetów. W rozdziale dziesiątym Daniel otrzymuje swoje ostatnie widzenie, a przez to zostaje ukazany jako rozumiejący zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne prorocze widzenia. Hebrajskie słowo „dabar”, oznaczające „słowo”, zostało przetłumaczone jako „rzecz”. W rozdziale dziewiątym, gdy Gabriel przyszedł, aby dać Danielowi zrozumienie widzenia o dwóch tysiącach trzystu dniach, hebrajskie słowo „dabar” zostało przetłumaczone jako „sprawa”.

> Yea, whiles I was speaking in prayer, even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation. And he informed me, and talked with me, and said, O Daniel, I am now come forth to give thee skill and understanding. At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to show thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:21–23.

> A gdy jeszcze mówiłem w modlitwie, oto mąż Gabriel, którego widziałem na początku w widzeniu, lecąc szybko, dotknął mnie o czasie wieczornej ofiary. I pouczył mnie, rozmawiał ze mną i powiedział: Danielu, teraz przyszedłem, aby dać ci wiedzę i zrozumienie. Na początku twoich błagań wyszło słowo i przyszedłem, aby ci je oznajmić, bo jesteś bardzo umiłowany; dlatego zrozum tę sprawę i rozważ widzenie. Daniela 9:21-23.

When Gabriel told Daniel to “understand the matter, and consider the vision,” the Hebrew word “biyn” was translated as both “understand” and also as “consider.” The word means to mentally separate. Gabriel informed Daniel to make a mental separation between the “dabar” translated as “matter” and the “mareh“, translated as “vision”. In order to understand the interpretation that Gabriel was providing to Daniel concerning the prophecy of twenty-three hundred years, Daniel was to recognize the distinction between the prophetic vision represented as the “matter” and the prophetic “mareh” vision. The “matter”, which is the “dabar,” meaning word, represents the external line of prophecy and the “mareh” vision represents the internal line of prophecy.

Kiedy Gabriel powiedział Danielowi, aby „zrozumiał sprawę i rozważył widzenie”, hebrajskie słowo „biyn” zostało przetłumaczone zarówno jako „zrozumieć”, jak i jako „rozważyć”. Słowo to oznacza dokonać w umyśle rozróżnienia. Gabriel oznajmił Danielowi, aby dokonał umysłowego rozróżnienia między „dabar”, przetłumaczonym jako „sprawa”, a „mareh”, przetłumaczonym jako „widzenie”. Aby zrozumieć wykładnię, której Gabriel udzielał Danielowi odnośnie do proroctwa dwóch tysięcy trzystu lat, Daniel miał rozpoznać rozróżnienie między proroczym widzeniem przedstawionym jako „sprawa” a proroczym widzeniem „mareh”. „Sprawa”, będąca „dabar”, czyli słowem, przedstawia zewnętrzną linię proroctwa, natomiast widzenie „mareh” przedstawia wewnętrzną linię proroctwa.

In Daniel chapter ten, the first truth that is revealed to the student of prophecy is that Daniel represents God’s people in the last days who understand both the internal and external lines of prophecy.

W dziesiątym rozdziale Księgi Daniela pierwszą prawdą, jaka zostaje objawiona badaczowi proroctw, jest to, że Daniel reprezentuje lud Boży w czasach ostatecznych, który rozumie zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne linie proroctwa.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> W trzecim roku panowania Cyrusa, króla Persji, objawiono Danielowi, zwanemu Belteszassarem, pewną rzecz; a rzecz ta była prawdziwa, lecz wyznaczony czas był długi; i zrozumiał tę rzecz, i pojął widzenie. Daniel 10:1.

The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” and the “vision,” is the “mareh” vision. As a prophet, Daniel represents God’s last day people, whose perfect fulfillment is the one hundred and forty-four thousand. The third year of Cyrus places Daniel in the reform line that began at the time of the end in 1989. In “those days,” representing the history of 1989 to the soon coming Sunday law in the United States, Daniel was mourning for three weeks. In the reform line of the one hundred and forty-four thousand, the period of mourning is marking the three and a half days that the two witnesses of Revelation chapter eleven, are dead in the street. The street of that great city of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified, is also Ezekiel’s valley of dead dry bones.

„Rzecz” to hebrajskie słowo „dabar”, a „widzenie” to widzenie „mareh”. Daniel, jako prorok, przedstawia lud Boży czasu końca, którego doskonałym wypełnieniem jest sto czterdzieści cztery tysiące. Trzeci rok Cyrusa umieszcza Daniela w linii reformy, która rozpoczęła się w czasie końca, w roku 1989. W „owych dniach”, przedstawiających historię od roku 1989 aż do rychło nadchodzącego prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych, Daniel był pogrążony w żałobie przez trzy tygodnie. W linii reformy stu czterdziestu czterech tysięcy okres żałoby wyznacza trzy i pół dnia, podczas których dwaj świadkowie z jedenastego rozdziału Apokalipsy są martwi na ulicy. Ulica wielkiego miasta Sodomy i Egiptu, gdzie także został ukrzyżowany nasz Pan, jest zarazem doliną martwych, suchych kości z Księgi Ezechiela.

In chapter ten, Daniel is transformed into the image of Christ, and touched three times in advance of Gabriel interpreting the vision which Daniel saw. The vision produced a separation of two classes of worshippers. The everlasting gospel always produces two classes of worshippers. Daniel represented the class of worshippers represented as the one hundred and forty-four thousand, in contrast with the class that fled in fear from the vision.

W dziesiątym rozdziale Daniel został przemieniony na obraz Chrystusa i trzykrotnie dotknięty, zanim Gabriel objaśnił widzenie, które miał Daniel. Widzenie doprowadziło do oddzielenia dwóch grup czcicieli. Ewangelia wieczna zawsze tworzy dwie grupy czcicieli. Daniel reprezentował grupę czcicieli przedstawioną jako sto czterdzieści cztery tysiące, w przeciwieństwie do grupy, która uciekła w popłochu przed widzeniem.

Prior to chapter ten Gabriel came three times to Daniel to interpret a vision. He interpreted the visions of chapters seven and eight, which illustrated the kingdoms of Bible prophecy in both their political manifestation (chapter seven), and their religious manifestation (chapter eight). Then in chapter nine Gabriel interpreted the twenty-three-hundred-year prophecy. Gabriel arrives in chapter ten to finish the interpretation that was left incomplete in chapter nine, and to provide Daniel with the interpretation of the vision which produced the two classes of worshippers. Gabriel first provides Daniel with a general overview of the vision in verse fourteen.

Przed rozdziałem dziesiątym Gabriel trzykrotnie przybył do Daniela, aby zinterpretować widzenie. Zinterpretował widzenia rozdziałów siódmego i ósmego, które ukazywały królestwa zapowiadane w proroctwach biblijnych zarówno w ich wymiarze politycznym (rozdział siódmy), jak i w ich wymiarze religijnym (rozdział ósmy). Następnie w rozdziale dziewiątym Gabriel zinterpretował proroctwo o dwóch tysiącach trzystu latach. W rozdziale dziesiątym Gabriel przybywa, aby dokończyć interpretację, która pozostała niedokończona w rozdziale dziewiątym, oraz aby przekazać Danielowi interpretację widzenia, które doprowadziło do powstania dwóch klas czcicieli. Gabriel najpierw przedstawia Danielowi ogólny zarys widzenia w wersecie czternastym.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Teraz przyszedłem, aby dać ci zrozumieć, co spotka twój lud w dniach ostatecznych: albowiem widzenie dotyczy jeszcze wielu dni. Księga Daniela 10:14.

The vision of Christ, which produced two classes of worshippers, represents what shall befall God’s people in the last days. The interpretation of chapters seven and eight was an interpretation of the history represented by the rise and fall of the kingdoms of Bible prophecy, as illustrated by beasts of prey and sanctuary animals respectively. The interpretation of chapter nine, was a detailed breakdown of the different prophetic periods represented within the prophecy of twenty-three hundred years. Somehow the vision of the glorified Christ in chapter ten represented what shall befall God’s people in the last days. Before Gabriel begins with the detailed outline of history, which is the interpretation of the vision of the glorified Christ, he reminds Daniel that he has already told Daniel what the interpretation represents.

Widzenie Chrystusa, które doprowadziło do powstania dwóch grup czcicieli, przedstawia to, co spotka lud Boży w dniach ostatecznych. Wykład rozdziałów siódmego i ósmego był interpretacją dziejów przedstawionych jako wzloty i upadki królestw w proroctwie biblijnym, zilustrowanych odpowiednio drapieżnymi bestiami i zwierzętami świątynnymi. Wykład rozdziału dziewiątego był szczegółowym podziałem różnych okresów proroczych zawartych w proroctwie dwóch tysięcy trzystu lat. W pewien sposób wizja uwielbionego Chrystusa w rozdziale dziesiątym przedstawiała to, co spotka lud Boży w dniach ostatecznych. Zanim Gabriel przejdzie do szczegółowego zarysu dziejów, który jest interpretacją wizji uwielbionego Chrystusa, przypomina Danielowi, że już wcześniej powiedział mu, co ta interpretacja oznacza.

> Then said he, Knowest thou wherefore I come unto thee? and now will I return to fight with the prince of Persia: and when I am gone forth, lo, the prince of Grecia shall come. Daniel 10:20.

> Wtedy rzekł: Czy wiesz, dlaczego przyszedłem do ciebie? A teraz wrócę, aby walczyć z księciem Persji; a gdy odejdę, oto przyjdzie książę Grecji. Daniela 10:20.

Gabriel reminds Daniel that he had told Daniel in verse fourteen, that he had come to make Daniel understand what shall befall God’s people in the last days, and he expected Daniel to place the following presentation of prophetic history in that context. Daniel had been seeking a specific understanding from the first day in which he began to mourn.

Gabriel przypomina Danielowi, że w wersecie czternastym powiedział mu, iż przyszedł, aby dać mu zrozumienie tego, co spotka lud Boży w dniach ostatecznych, i oczekiwał, że Daniel osadzi następujące przedstawienie historii proroczej w tym kontekście. Daniel od pierwszego dnia, w którym rozpoczął żałobę, poszukiwał określonego zrozumienia.

> Then said he unto me, Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia. Daniel 10:12, 13.

> Wtedy rzekł do mnie: Nie bój się, Danielu; bo od pierwszego dnia, kiedy postanowiłeś zrozumieć i ukorzyć się przed swoim Bogiem, twoje słowa zostały wysłuchane, a ja przyszedłem z powodu twoich słów. Lecz książę królestwa Persji stawił mi opór przez dwadzieścia jeden dni; lecz oto Michał, jeden z naczelnych książąt, przyszedł mi na pomoc; i pozostałem tam przy królach Persji. Daniela 10:12, 13.

After Daniel’s three weeks of mourning, he saw the vision of Christ, that prophetically aligned with the vision of Christ that John in Patmos had witnessed.

Po trzech tygodniach żałoby Daniel ujrzał wizję Chrystusa, która proroczo była zgodna z wizją Chrystusa, której był świadkiem Jan na Patmos.

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.

> Nie kto inny jak Syn Boży ukazał się Danielowi. Ten opis jest podobny do tego, który przekazał Jan, gdy na wyspie Patmos objawił mu się Chrystus. Nasz Pan teraz przychodzi z innym niebiańskim posłańcem, aby pouczyć Daniela, co miało się wydarzyć w dniach ostatecznych. Ta wiedza została dana Danielowi i z natchnienia spisana dla nas, na których nadszedł koniec świata.

> “The great truths revealed by the world’s Redeemer are for those who search for truth as for hid treasures. Daniel was an aged man. His life had been passed amid the fascinations of a heathen court, his mind cumbered with the affairs of a great empire; yet he turns aside from all these to afflict his soul before God, and seek a knowledge of the purposes of the Most High. And in response to his supplications, light from the heavenly courts was communicated for those who should live in the latter days. With what earnestness, then, should we seek God, that he may open our understanding to comprehend the truths brought to us from Heaven.

> Wielkie prawdy objawione przez Odkupiciela świata są dla tych, którzy poszukują jej jak ukrytych skarbów. Daniel był człowiekiem w podeszłym wieku. Jego życie upłynęło pośród uroków pogańskiego dworu, jego umysł był zaprzątnięty sprawami wielkiego imperium; jednak odwraca się od tego wszystkiego, aby ukorzyć swoją duszę przed Bogiem i szukać poznania zamysłów Najwyższego. A w odpowiedzi na jego błagania światło z niebiańskich dworów zostało udzielone tym, którzy mieli żyć w czasach ostatecznych. Z jaką więc gorliwością powinniśmy szukać Boga, aby otworzył nasze umysły, byśmy pojęli prawdy przyniesione nam z Nieba.

> “‘And I Daniel alone saw the vision; for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves…. And there remained no strength in me; for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.’ Such will be the experience of every one who is truly sanctified. The clearer their views of the greatness, glory, and perfection of Christ, the more vividly will they see their own weakness and imperfection. They will have no disposition to claim a sinless character; that which has appeared right and comely in themselves will, in contrast with Christ’s purity and glory, appear only as unworthy and corruptible. It is when men are separated from God, when they have very indistinct views of Christ, that they say, ‘I am sinless; I am sanctified.’

> „I ja, Daniel, sam jeden widziałem to widzenie; gdyż mężowie, którzy byli ze mną, nie widzieli widzenia; ale padła na nich wielka trwoga, tak że uciekli, aby się ukryć.... I nie pozostało we mnie siły; bo moja wspaniałość obróciła się we mnie w skażenie i nie zachowałem żadnej siły.” Takie będzie doświadczenie każdego, kto jest naprawdę uświęcony. Im jaśniej pojmują wielkość, chwałę i doskonałość Chrystusa, tym wyraźniej widzą własną słabość i niedoskonałość. Nie będą mieli skłonności, by przypisywać sobie bezgrzeszny charakter; to, co wydawało się w nich słuszne i piękne, w zestawieniu z czystością i chwałą Chrystusa wyda się jedynie niegodne i podlegające zepsuciu. To wtedy, gdy ludzie są oddzieleni od Boga, gdy mają bardzo mgliste wyobrażenie o Chrystusie, mówią: „Jestem bezgrzeszny; jestem uświęcony.”

> “Gabriel then appeared to the prophet, and thus addressed him; ‘O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright; for unto thee am I now sent. And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me, Fear not, Daniel; for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words.’

> „Wtedy Gabriel ukazał się prorokowi i tak do niego przemówił: ‘Danielu, mężu wielce umiłowany, zrozum słowa, które do ciebie mówię, i stań na nogi; bo do ciebie zostałem teraz posłany.’ A gdy wypowiedział do mnie to słowo, stanąłem drżąc. Wtedy rzekł do mnie: ‘Nie bój się, Danielu; bo od pierwszego dnia, kiedy postanowiłeś zrozumieć i ukorzyć się przed swoim Bogiem, twoje słowa zostały wysłuchane i przyszedłem z powodu twoich słów.’”

> “What great honor was shown to Daniel by the Majesty of Heaven! He comforts his trembling servant, and assures him that his prayer was heard in Heaven, and that in answer to that fervent petition, the angel Gabriel was sent to affect the heart of the Persian king. The monarch had resisted the impressions of the Spirit of God during the three weeks while Daniel was fasting and praying, but Heaven’s Prince, the archangel, Michael, was sent to turn the heart of the stubborn king to take some decided action to answer the prayer of Daniel.

> Jak wielki zaszczyt okazał Danielowi Majestat Nieba! Pociesza swego drżącego sługę i zapewnia go, że jego modlitwa została wysłuchana w Niebie oraz że w odpowiedzi na tę żarliwą prośbę posłano anioła Gabriela, aby poruszył serce króla perskiego. Monarcha opierał się natchnieniom Ducha Bożego przez trzy tygodnie, gdy Daniel pościł i modlił się, lecz Książę Nieba, archanioł Michał, został posłany, by skłonić serce upartego króla do podjęcia zdecydowanego działania w odpowiedzi na modlitwę Daniela.

> “‘And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips…. And said, O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee; be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me.’ So great was the divine glory revealed to Daniel that he could not endure the sight. Then the messenger of Heaven veiled the brightness of his presence and appeared to the prophet as ‘one like the similitude of the sons of men.’ By his divine power he strengthened this man of integrity and of faith, to hear the message sent to him from God.

> ‘I gdy wypowiedział do mnie takie słowa, skłoniłem twarz ku ziemi i zaniemówiłem. I oto ktoś na podobieństwo synów ludzkich dotknął moich warg.... I rzekł: O mężu bardzo umiłowany, nie lękaj się: pokój niech będzie z tobą; bądź mocny, tak, bądź mocny. A gdy przemówił do mnie, nabrałem sił i rzekłem: Niechaj mówi mój pan, bo mnie wzmocniłeś.’ Tak wielka była chwała Boża objawiona Danielowi, że nie mógł znieść tego widoku. Wtedy niebiański posłaniec zasłonił blask swojej obecności i ukazał się prorokowi jako ‘ktoś na podobieństwo synów ludzkich’. Swoją boską mocą wzmocnił tego męża prawości i wiary, aby mógł usłyszeć orędzie posłane mu od Boga.

> “Daniel was a devoted servant of the Most High. His long life was filled up with noble deeds of service for his Master. His purity of character, and unwavering fidelity, are equaled only by his humility of heart and his contrition before God. We repeat, The life of Daniel is an inspired illustration of true sanctification.” Review and Herald, February 8, 1881.

> „Daniel był oddanym sługą Najwyższego. Jego długie życie było wypełnione szlachetnymi czynami służby dla swego Pana. Jego czystość charakteru i niezachwiana wierność znajdują równych sobie jedynie w pokorze jego serca i skrusze przed Bogiem. Powtarzamy: życie Daniela jest natchnioną ilustracją prawdziwego uświęcenia.” Review and Herald, 8 lutego 1881 r.

Daniel’s experience in chapter ten, represents God’s people in the last days, who as Daniel and John, understand the Revelation of Jesus Christ. The key to placing Daniel into the prophetic history where his experience is located is based upon the fact that he was in mourning, and that Michael was sent at the conclusion of the twenty-one days. In the first verse, Daniel records that he had understanding of both the internal and external visions of prophecy. Prior to the twenty-one days Daniel had an incomplete understanding of the two visions, but with the interpretation of Gabriel, Daniel fully grasps the “thing” and the “vision” as different revelations.

Doświadczenie Daniela w rozdziale dziesiątym przedstawia lud Boży w dniach ostatecznych, który — podobnie jak Daniel i Jan — rozumie Objawienie Jezusa Chrystusa. Kluczem do umiejscowienia Daniela w historii proroczej, w której znajduje się jego doświadczenie, jest fakt, że był w żałobie oraz że Michał został posłany na zakończenie dwudziestu jeden dni. W pierwszym wersecie Daniel zapisuje, że miał zrozumienie zarówno wewnętrznego, jak i zewnętrznego widzenia proroctwa. Przed okresem dwudziestu jeden dni Daniel miał niepełne zrozumienie obu widzeń, lecz dzięki wyjaśnieniu Gabriela w pełni pojmuje „sprawę” i „widzenie” jako odmienne objawienia.

> “As the time approached for the close of the seventy years’ captivity, Daniel’s mind became greatly exercised upon the prophecies of Jeremiah. He saw that the time was at hand when God would give his chosen people another trial; and with fasting, humiliation, and prayer, he importuned the God of Heaven in behalf of Israel, in these words: ‘O Lord, the great and dreadful God, keeping the covenant and mercy to them that love him, and to them that keep his commandments’; we have sinned, and have committed iniquity, and have done wickedly, and have rebelled, even by departing from thy precepts and from thy judgments; neither have we hearkened unto thy servants the prophets, which spake in thy name to our kings, our princes, and our fathers, and to all the people of the land.’

> Gdy zbliżał się kres siedemdziesięcioletniej niewoli, Daniel gorliwie rozważał proroctwa Jeremiasza. Zrozumiał, że bliski jest czas, gdy Bóg da swemu wybranemu ludowi jeszcze jedną sposobność; i z postem, uniżeniem i modlitwą usilnie błagał Boga niebios, wstawiając się za Izraelem, tymi słowami: 'Panie, Boże wielki i straszny, zachowujący przymierze i miłosierdzie tym, którzy Cię miłują i strzegą Twoich przykazań; zgrzeszyliśmy i popełniliśmy nieprawość, czyniliśmy bezbożnie i zbuntowaliśmy się, odstępując nawet od Twoich przykazań i od Twoich wyroków; ani nie słuchaliśmy Twoich sług, proroków, którzy w Twoim imieniu mówili do naszych królów, naszych książąt i naszych ojców oraz do całego ludu ziemi.'

> “Notice these words. Daniel does not proclaim his own fidelity before the Lord. Instead of claiming to be pure and holy, he identifies himself with the really sinful of Israel. The wisdom which God imparted to him was as far superior to the wisdom of the wise men of the world as the light of the sun shining in the heavens at noonday is brighter than the feeblest star. Yet ponder the prayer from the lips of this man so highly favored of Heaven. With deep humiliation, with tears, and with rending of heart, he pleads for himself and for his people. He lays his soul open before God, confessing his own vileness, and acknowledging the Lord’s greatness and majesty.

> Zwróć uwagę na te słowa. Daniel nie głosi przed Panem własnej wierności. Zamiast twierdzić, że jest czysty i święty, utożsamia się z prawdziwie grzesznymi spośród Izraela. Mądrość, którą Bóg mu przekazał, przewyższała mądrość mędrców tego świata tak bardzo, jak światło słońca świecącego w południe na niebie jest jaśniejsze od najsłabszej gwiazdy. A jednak rozważ modlitwę płynącą z ust tego człowieka, tak hojnie obdarzonego przez Niebo. Z głębokim uniżeniem, ze łzami i z rozdartym sercem błaga za siebie i za swój lud. Odsłania przed Bogiem swoją duszę, wyznając własną niegodziwość i uznając wielkość oraz majestat Pana.

> “What earnestness and fervor characterize his supplications! He is coming nearer and nearer to God. The hand of faith is reached upward to grasp the never-failing promises of the Most High. His soul is wrestling in agony. And he has the evidence that his prayer is heard. He feels that victory is his. If we as a people would pray as Daniel prayed, and wrestle as he wrestled, humbling our souls before God, we should realize as marked answers to our petitions as were granted to Daniel. Hear how he presses his case at the court of Heaven:

> Jaką usilność i żarliwość cechują jego błagania! Zbliża się coraz bardziej do Boga. Ręka wiary wyciąga się ku górze, by uchwycić niezawodne obietnice Najwyższego. Jego dusza zmaga się w udręce. I ma dowód, że jego modlitwa została wysłuchana. Czuje, że zwycięstwo jest jego. Gdybyśmy jako lud modlili się tak, jak modlił się Daniel, i zmagali się tak, jak on się zmagał, uniżając nasze dusze przed Bogiem, doświadczylibyśmy tak wyraźnych odpowiedzi na nasze prośby, jakich udzielono Danielowi. Posłuchajcie, jak przedstawia swoją sprawę przed trybunałem Nieba:

> “‘O my God, incline thine ear, and hear; open thine eyes, and behold our desolations, and the city which is called by thy name; for we do not present our supplications before thee for our righteousnesses, but for thy great mercies. O Lord, hear; O Lord, forgive; O Lord, hearken and do; defer not, for thine own sake, O my God; for thy city and thy people are called by thy name. And whilst I was speaking and praying, and confessing my sin and the sin of my people, … even the man Gabriel, whom I had seen in the vision at the beginning, being caused to fly swiftly, touched me about the time of the evening oblation.’

> 'Boże mój, nakłoń ucha swego i wysłuchaj; otwórz oczy swoje i wejrzyj na nasze spustoszenia oraz na miasto, które nazwane jest Twoim imieniem; albowiem nie ze względu na nasze sprawiedliwości przedkładamy Tobie nasze błagania, lecz ze względu na Twoje wielkie miłosierdzie. Panie, wysłuchaj; Panie, odpuść; Panie, zważ i uczyń; nie zwlekaj przez wzgląd na siebie, Boże mój; bo Twoje miasto i Twój lud nazwane są Twoim imieniem. A kiedy mówiłem i modliłem się oraz wyznawałem swój grzech i grzech mojego ludu, ... i oto mąż Gabriel, którego widziałem na początku w widzeniu, lecąc prędko, dotknął mnie około pory ofiary wieczornej.'

> “As Daniel’s prayer is going forth, the angel Gabriel comes sweeping down from the heavenly courts, to tell him that his petitions are heard and answered. This mighty angel has been commissioned to give him skill and understanding,—to open before him the mysteries of future ages. Thus, while earnestly seeking to know and understand the truth, Daniel was brought into communion with Heaven’s delegated messenger.

> Gdy Daniel zanosił modlitwę, anioł Gabriel pospiesznie zstąpił z niebiańskich dziedzińców, aby oznajmić mu, że jego prośby zostały wysłuchane i spełnione. Ten potężny anioł otrzymał polecenie, by udzielić mu biegłości i zrozumienia — by otworzyć przed nim tajemnice przyszłych wieków. Tak więc, gdy gorliwie pragnął poznać i zrozumieć prawdę, Daniel został wprowadzony w społeczność z wyznaczonym przez Niebo wysłannikiem.

> “The man of God was praying, not for a flight of happy feeling, but for a knowledge of the divine will. And he desired this knowledge, not merely for himself, but for his people. His great burden was for Israel, who were not, in the strictest sense, keeping the law of God. He acknowledges that all their misfortunes have come upon them in consequence of their transgressions of that holy law. He says, ‘We have sinned, we have done wickedly…. Because for our sins and for the iniquities of our fathers, Jerusalem and thy people are become a reproach to all that are about us.’ They had lost their peculiar, holy character as God’s chosen people. ‘Now therefore, O our God, hear the prayer of thy servant, and his supplications, and cause thy face to shine upon thy sanctuary that is desolate.’ Daniel’s heart turns with intense longing to the desolate sanctuary of God. He knows that its prosperity can be restored only as Israel shall repent of their transgressions of God’s law, and become humble, and faithful, and obedient.

> Mąż Boży modlił się nie o chwilowe uniesienie radosnych uczuć, lecz o poznanie Bożej woli. I pragnął tego poznania nie tylko dla siebie, lecz dla swego ludu. Największym brzemieniem była dla niego sprawa Izraela, który w ścisłym tego słowa znaczeniu nie zachowywał prawa Bożego. Przyznaje, że wszystkie ich nieszczęścia spadły na nich wskutek ich przekroczeń tego świętego prawa. Mówi: „Zgrzeszyliśmy, postąpiliśmy niegodziwie... Bo z powodu naszych grzechów i nieprawości naszych ojców Jerozolima i Twój lud stali się hańbą dla wszystkich wokół nas.” Utracili swój szczególny, święty charakter jako wybrany lud Boży. „A teraz więc, o nasz Boże, wysłuchaj modlitwy swego sługi i jego błagań i spraw, aby Twoje oblicze zajaśniało nad Twoją spustoszoną świątynią.” Serce Daniela zwraca się z głęboką tęsknotą ku spustoszonej świątyni Bożej. Wie, że jej pomyślność może zostać przywrócona tylko wtedy, gdy Izrael okaże skruchę za przekroczenia Bożego prawa i stanie się pokorny, wierny i posłuszny.

> “In answer to his petition, Daniel received not only the light and truth which he and his people most needed, but a view of the great events of the future, even to the advent of the world’s Redeemer. Those who claim to be sanctified, while they have no desire to search the Scriptures, or to wrestle with God in prayer for a clearer understanding of Bible truth, know not what true sanctification is.

> W odpowiedzi na jego modlitwę Daniel otrzymał nie tylko światło i prawdę, których on i jego lud najbardziej potrzebowali, lecz także wizję wielkich wydarzeń przyszłości, aż po przyjście Odkupiciela świata. Ci, którzy twierdzą, że są uświęceni, a jednocześnie nie mają pragnienia, by badać Pismo Święte ani zmagać się z Bogiem na modlitwie o jaśniejsze zrozumienie prawdy biblijnej, nie wiedzą, czym jest prawdziwe uświęcenie.

> “All who believe with the heart the word of God will hunger and thirst for a knowledge of his will. God is the author of truth. He enlightens the darkened understanding, and gives to the human mind power to grasp and comprehend the truths which he has revealed.

> Wszyscy, którzy sercem wierzą w słowo Boże, będą łaknąć i pragnąć poznania Jego woli. Bóg jest Autorem prawdy. On oświeca przyćmiony rozum i daje ludzkiemu umysłowi moc, by pojął i zrozumiał prawdy, które On objawił.

> “Daniel talked with God. Heaven was opened before him. But the high honors granted him were the result of humiliation and earnest seeking. He did not think, as do many at the present day, that it is no matter what we believe, if we are only honest, and love Jesus. True love for Jesus will lead to the most close and earnest inquiry as to what is truth. Christ prayed that his disciples might be sanctified through the truth. He who is too indolent to make anxious, prayerful search for truth, will be left to receive errors which shall prove the ruin of his soul.

> Daniel rozmawiał z Bogiem. Niebo otworzyło się przed nim. Lecz udzielone mu wysokie zaszczyty były wynikiem uniżenia i usilnego poszukiwania. Nie myślał, jak czyni wielu w obecnych czasach, że nie ma znaczenia, w co wierzymy, jeśli tylko jesteśmy uczciwi i kochamy Jezusa. Prawdziwa miłość do Jezusa poprowadzi do najwnikliwszego i najgorliwszego dociekania, czym jest prawda. Chrystus modlił się, aby jego uczniowie zostali uświęceni przez prawdę. Ten, kto jest zbyt leniwy, by prowadzić usilne, modlitewne poszukiwanie prawdy, zostanie pozostawiony, by przyjąć błędy, które okażą się zgubą jego duszy.

> “At the time of Gabriel’s visit, the prophet Daniel was unable to receive further instruction; but a few years afterward, desiring to know more of subjects not yet fully explained, he again set himself to seek light and wisdom from God. ‘In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all…. Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold a certain man clothed in linen whose loins were girded with fine gold of Uphaz. His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in color to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.’

> W czasie odwiedzin Gabriela prorok Daniel nie był w stanie przyjąć dalszych pouczeń; lecz kilka lat później, pragnąc dowiedzieć się więcej o sprawach jeszcze nie w pełni wyjaśnionych, ponownie postanowił szukać światła i mądrości u Boga. „W owych dniach ja, Daniel, opłakiwałem przez pełne trzy tygodnie. Nie jadłem wybornego chleba, ani mięso, ani wino nie weszły do moich ust, ani też wcale się nie namaszczałem.... Potem podniosłem oczy i spojrzałem, a oto pewien mąż odziany w len, którego biodra były przepasane wybornym złotem z Ufaz. Jego ciało było jak beryl, a jego oblicze jak wygląd błyskawicy, oczy jego jak pochodnie ognia, a ramiona i nogi barwą podobne do wypolerowanego brązu, a głos jego słów jak głos mnóstwa.”

> “No less a personage than the Son of God appeared to Daniel. This description is similar to that given by John when Christ was revealed to him upon the Isle of Patmos. Our Lord now comes with another heavenly messenger to teach Daniel what would take place in the latter days. This knowledge was given to Daniel and recorded by inspiration for us upon whom the ends of the world are come.” Review and Herald, February 8, 1881.

> Nie kto inny, jak Syn Boży, ukazał się Danielowi. Ten opis jest podobny do tego, który przedstawił Jan, gdy Chrystus został mu objawiony na wyspie Patmos. Nasz Pan teraz przychodzi wraz z innym niebiańskim posłańcem, aby pouczyć Daniela, co wydarzy się w dniach ostatecznych. Ta wiedza została dana Danielowi i spisana z natchnienia dla nas, na których przyszły końce wieków. Review and Herald, 8 lutego 1881.

The interpretation that Gabriel, “heaven’s delegated messenger,” was bringing to Daniel was the completion of the interpretation he had begun to provide to Daniel in chapter nine. The methodology of “line upon line,” requires that we align the interpretation and associated circumstances of both chapters nine and ten, together in order to rightly divide the prophetic illustration. It is in this interpretation that the visions of the Ulai and Hiddekel rivers join.

Interpretacja, którą Gabriel, „wyznaczony posłaniec nieba”, przynosił Danielowi, stanowiła dokończenie wykładu, który zaczął przekazywać Danielowi w rozdziale dziewiątym. Metodologia „wiersz za wierszem” wymaga, abyśmy zestawili razem interpretację oraz związane z nią okoliczności obu rozdziałów — dziewiątego i dziesiątego — aby należycie rozróżnić proroczą ilustrację. To właśnie w tej interpretacji łączą się wizje rzek Ulaj i Hiddekel.

Daniel had understood from the books of Jeremiah and Moses that the deliverance of God’s people was at hand. In so doing, Daniel represents God’s people of the last days that understand that the final deliverance of God’s people is at hand. Those last-day people will recognize that they have been spiritually scattered, as represented by Daniel who had been scattered into the slavery of the seventy years captivity in Babylon. They will then understand that they, as Daniel, must manifest the response to their scattered condition that agrees with the remedy represented by the “seven times,” of Leviticus chapter twenty-six.

Daniel zrozumiał z Ksiąg Jeremiasza i Mojżesza, że wybawienie ludu Bożego było bliskie. Postępując w ten sposób, Daniel reprezentuje lud Boży czasów ostatecznych, który rozumie, że ostateczne wybawienie ludu Bożego jest bliskie. Ci ludzie czasów ostatecznych rozpoznają, że zostali duchowo rozproszeni, czego ilustracją jest Daniel, który został rozproszony i trafił do siedemdziesięcioletniej niewoli w Babilonie. Zrozumieją też, że oni, podobnie jak Daniel, muszą zareagować na swój stan rozproszenia w sposób zgodny ze środkiem zaradczym przedstawionym przez „siedem razy” z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej.

When the experience of humility represented by Daniel, that is demanded by the remedy set forth in Leviticus twenty-six, is manifested in the last days, God’s last-day people will have been mourning for a specific period of time. That period of time concludes when Michael the archangel descends.

Gdy w dniach ostatecznych objawi się doświadczenie pokory odzwierciedlone w postawie Daniela, którego wymaga środek zaradczy przedstawiony w 26. rozdziale Księgi Kapłańskiej, Boży lud czasów ostatecznych będzie już przez określony czas pogrążony w żałobie. Ten okres zakończy się, gdy zstąpi archanioł Michał.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> And ye shall perish among the heathen, and the land of your enemies shall eat you up. And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. The land also shall be left of them, and shall enjoy her sabbaths, while she lieth desolate without them: and they shall accept of the punishment of their iniquity: because, even because they despised my judgments, and because their soul abhorred my statutes. And yet for all that, when they be in the land of their enemies, I will not cast them away, neither will I abhor them, to destroy them utterly, and to break my covenant with them: for I am the Lord their God. But I will for their sakes remember the covenant of their ancestors, whom I brought forth out of the land of Egypt in the sight of the heathen, that I might be their God: I am the Lord. Leviticus 26:38–45.

> I zginiecie wśród pogan, a ziemia waszych wrogów was pochłonie. A ci z was, którzy pozostaną, będą marnieć z powodu swojej nieprawości w ziemiach waszych wrogów; i będą marnieć także z powodu nieprawości swoich ojców. Jeśli wyznają swoją nieprawość i nieprawość swoich ojców wraz z przewinieniem, którym zawinili przeciwko mnie, oraz to, że postępowali względem mnie przeciwnie; i że ja również postępowałem przeciwnie względem nich i sprowadziłem ich do ziemi ich wrogów; jeśli wtedy ich nieobrzezane serca się ukorzą i przyjmą karę swojej nieprawości: wtedy wspomnę moje przymierze z Jakubem, a także wspomnę moje przymierze z Izaakiem, i wspomnę moje przymierze z Abrahamem; i wspomnę ziemię. Ziemia także będzie przez nich opuszczona i będzie cieszyć się swoimi szabatami, gdy będzie leżeć spustoszona bez nich; a oni przyjmą karę swojej nieprawości, ponieważ wzgardzili moimi wyrokami, a ich dusza brzydziła się moimi ustawami. A jednak mimo to, gdy będą w ziemi swoich wrogów, nie odrzucę ich ani nie będę się nimi brzydził, aby ich doszczętnie zniszczyć i zerwać moje przymierze z nimi; bo Ja jestem Pan, ich Bóg. Lecz ze względu na nich wspomnę przymierze ich przodków, których wyprowadziłem z ziemi Egiptu na oczach pogan, abym był ich Bogiem: Ja jestem Pan. Księga Kapłańska 26:38-45.

Back to Articles