Article

# The Eighth is of the Seven - Number One

Ósmy należy do Siedmiu - Numer Jeden

Miller’s Two Rome’s

Dwa Rzymy Millera

Author

Jeff Pippenger

Published

September 13, 2023

Formats

PDF
Word

William Miller based his prophetic message upon the framework of two desolating powers, which he correctly identified as pagan Rome and papal Rome.

William Miller oparł swoje prorocze przesłanie na koncepcji dwóch potęg pustoszących, które trafnie zidentyfikował jako pogański Rzym i papieski Rzym.

> “William Miller, when applying his hermeneutic, noticed in the various apocalyptic passages a recurring theme of controversy between the people of God and their enemies. In his analysis of the persecuting powers of God’s people throughout the ages he developed the concept of the two abominations, defined as paganism (the first abomination) symbolizing the persecuting force outside the church, and the papacy (the second abomination) representing the persecuting power within the church. It was the motif of the two abominations that characterized most of his following prophetic interpretations.” P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 22.

> William Miller, stosując swoją hermeneutykę, zauważył w różnych fragmentach apokaliptycznych powracający motyw konfliktu między ludem Bożym a jego wrogami. W swojej analizie sił prześladujących lud Boży na przestrzeni wieków rozwinął koncepcję dwóch obrzydliwości, zdefiniowanych jako pogaństwo (pierwsza obrzydliwość), symbolizujące siłę prześladowczą poza Kościołem, oraz papiestwo (druga obrzydliwość), reprezentujące siłę prześladowczą wewnątrz Kościoła. To właśnie motyw dwóch obrzydliwości charakteryzował większość jego późniejszych interpretacji prorockich. P. Gerard Damsteegt, Foundations of the Seventh-day Adventist Message and Mission, 22.

The theologians of Adventism acknowledge the fact that Miller’s framework of prophetic application was the two desolating powers of paganism and papalism, even if they only consider it as an analysis of Millerite history, and not as a truth that was given him by God.

Teologowie adwentyzmu uznają fakt, że millerowskie ramy interpretacji proroctw opierały się na dwóch pustoszących potęgach: pogaństwie i papizmie, nawet jeśli uznają je jedynie za analizę historii milleryzmu, a nie za prawdę, którą Bóg mu objawił.

> “God sent His angel to move upon the heart of a farmer who had not believed the Bible, to lead him to search the prophecies. Angels of God repeatedly visited that chosen one, to guide his mind and open to his understanding prophecies which had ever been dark to God’s people. The commencement of the chain of truth was given to him, and he was led on to search for link after link, until he looked with wonder and admiration upon the Word of God. He saw there a perfect chain of truth. That Word which he had regarded as uninspired now opened before his vision in its beauty and glory. He saw that one portion of Scripture explains another, and when one passage was closed to his understanding, he found in another part of the Word that which explained it. He regarded the sacred Word of God with joy and with the deepest respect and awe.” Early Writings, 230.

> Bóg posłał swojego anioła, aby poruszyć serce rolnika, który nie wierzył w Biblię, i skłonić go do badania proroctw. Aniołowie Boży wielokrotnie odwiedzali tego wybranego, aby kierować jego umysłem i otworzyć przed jego zrozumieniem proroctwa, które dotąd były niejasne dla ludu Bożego. Dano mu początek łańcucha prawdy i został poprowadzony, by szukać ogniwa po ogniwie, aż spojrzał z zadziwieniem i podziwem na Słowo Boże. Ujrzał tam doskonały łańcuch prawdy. To Słowo, które uważał za nienatchnione, teraz otworzyło się przed jego oczami w swym pięknie i chwale. Zobaczył, że jedna część Pisma wyjaśnia inną, a gdy jakiś ustęp był zamknięty dla jego zrozumienia, znajdował w innej części Słowa to, co go wyjaśniało. Patrzył na święte Słowo Boże z radością oraz z najgłębszym szacunkiem i bojaźnią. Wczesne Pisma, 230.

“His angel” is identified directly as Gabriel by Sister White.

"Jego anioł" jest bezpośrednio zidentyfikowany jako Gabriel przez Siostrę White.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1. And to John the angel declared, ‘I am a fellow servant with thee and with thy brethren the prophets.’ Revelation 22:9, R.V. Wonderful thought—that the angel who stands next in honor to the Son of God is the one chosen to open the purposes of God to sinful men.” The Desire of Ages, 99.

> Słowa anioła: „Jam jest Gabriel, który stoję przed Bogiem”, świadczą, że zajmuje on zaszczytne, wysokie stanowisko na niebiańskich dworach. Gdy przyszedł z poselstwem do Daniela, powiedział: „Nikt nie stoi przy mnie w tych sprawach oprócz Michała [Chrystusa], waszego Księcia”. Daniela 10:21. O Gabrielu Zbawiciel mówi w Objawieniu, że „posłał ją i oznajmił przez swego anioła słudze swemu Janowi”. Objawienie 1:1. A Janowi anioł oświadczył: „Jestem twoim współsługą oraz twoich braci, proroków”. Objawienie 22:9, R.V. Cudowna myśl — że anioł, który zajmuje zaszczytne miejsce tuż po Synu Bożym, został wybrany, by objawić grzesznym ludziom zamysły Boga. Pragnienie wieków, 99.

“Wonderful thought—that the angel who stands next in honor to the Son of God is the one chosen to open the purposes of God” to William Miller’s mind. Not only Gabriel, but angels in the plural guided his understanding of the prophecies “which had ever been dark to God’s people.” Gabriel and other angels led Miller through the Bible consecutively from Genesis onward. He therefore was led to the longest time prophecy in the Bible, which is the “seven times” (twenty-five hundred and twenty years) of Leviticus twenty-six, well before he was led to the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight and verse fourteen.

„Cudowna myśl — że anioł, który w czci zajmuje miejsce zaraz po Synu Bożym, jest tym wybranym, by odsłonić zamysły Boga” — tak brzmiała myśl w umyśle Williama Millera. Nie tylko Gabriel, lecz aniołowie — w liczbie mnogiej — kierowali jego zrozumieniem proroctw, „które od zawsze były niejasne dla ludu Bożego”. Gabriel i inni aniołowie prowadzili Millera przez Biblię kolejno, poczynając od Księgi Rodzaju. Dlatego został doprowadzony do najdłuższego proroctwa czasowego w Biblii, którym jest „siedem czasów” (dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat) z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, na długo zanim został doprowadzony do dwóch tysięcy trzystu dni z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty.

> “I then devoted myself to prayer and to the reading of the word. I determined to lay aside all my prepossessions, to thoroughly compare Scripture with Scripture, and to pursue its study in a regular and methodical manner. I commenced with Genesis, and read verse by verse, proceeding no faster than the meaning of the several passages should be so unfolded, as to leave me free from embarrassment respecting any mysticism or contradictions. Whenever I found anything obscure, my practice was to compare it with all collateral passages; and by the help of CRUDEN, I examined all the texts of Scripture in which were found any of the prominent words contained in any obscure portion. Then by letting every word have its proper bearing on the subject of the text, if my view of it harmonized with every collateral passage in the Bible, it ceased to be a difficulty. In this way I pursued the study of the Bible, in my first perusal of it, for about two years, and was fully satisfied that it is its own interpreter. I found that by a comparison of Scripture with history, all the prophecies, as far as they have been fulfilled, had been fulfilled literally; that all the various figures, metaphors, parables, similitudes, etc. of the Bible, were either explained in their immediate connection, or the terms in which they were expressed were defined in other portions of the word, and when thus explained, are to be literally understood in accordance with such explanation. I was thus satisfied that the Bible is a system of revealed truths, so clearly and simply given, that the “wayfaring man, though a fool, need not err therein.’ …

> Potem poświęciłem się modlitwie i czytaniu słowa. Postanowiłem odłożyć wszystkie moje uprzedzenia, gruntownie porównywać Pismo z Pismem i prowadzić jego studium w sposób regularny i metodyczny. Zacząłem od Księgi Rodzaju i czytałem werset po wersecie, nie posuwając się szybciej, niż tak odsłaniało się znaczenie poszczególnych miejsc, bym był wolny od zakłopotania w odniesieniu do jakiegokolwiek mistycyzmu lub sprzeczności. Ilekroć napotykałem coś niejasnego, miałem zwyczaj porównywać to ze wszystkimi miejscami równoległymi; a korzystając z CRUDEN, badałem wszystkie teksty Pisma, w których znajdowały się jakiekolwiek z kluczowych słów zawartych w jakiejkolwiek niejasnej części. Następnie, pozwalając, by każde słowo miało właściwe odniesienie do przedmiotu tekstu, jeśli mój pogląd nań harmonizował ze wszystkimi miejscami równoległymi w Biblii, przestawało to być trudnością. W ten sposób prowadziłem studium Biblii, podczas jej pierwszej lektury, przez około dwa lata i byłem całkowicie przekonany, że tłumaczy się sama przez się. Stwierdziłem, że przez porównanie Pisma z historią wszystkie proroctwa, o ile zostały wypełnione, wypełniły się dosłownie; że wszystkie różne figury, metafory, przypowieści, podobieństwa itp. Biblii były albo wyjaśnione w swoim bezpośrednim kontekście, albo terminy, w których je wyrażono, były zdefiniowane w innych częściach słowa i, gdy tak wyjaśnione, należy je rozumieć dosłownie, zgodnie z takim wyjaśnieniem. Byłem więc przekonany, że Biblia jest systemem objawionych prawd, tak jasno i prosto podanych, że "wędrowiec, choćby głupi, nie zbłądzi na niej." ...

> “From a farther study of the Scriptures, I concluded that the seven times of Gentile supremacy must commence when the Jews ceased to be an independent nation at the captivity of Manasseh, which the best chronologers assigned to B. C. 677; that the 2300 days commenced with the seventy weeks, which the best chronologers dated from B. C. 457; and that the 1335 days commencing with the taking away of the daily, and the setting up of the abomination that maketh desolate, Daniel chapter seven verse eleven, were to be dated from the setting up of the Papal supremacy, after the taking away of Pagan abominations, and which, according to the best historians I could consult, should be dated from about A. D. 508. Reckoning all these prophetic periods from the several dates assigned by the best chronologers for the events from which they should evidently be reckoned, they all would terminate together, about A. D. 1843. I was thus brought, in 1818, at the close of my two years study of the Scriptures, to the solemn conclusion, that in about twenty-five years from that time all the affairs of our present state would be wound up…” William Miller’s Apology and Defense, 6, 12.

> „Na podstawie dalszych studiów Pisma Świętego doszedłem do wniosku, że siedem czasów panowania pogan musi się rozpocząć w chwili, gdy Żydzi przestali być niepodległym narodem, podczas niewoli Manassesa, którą najlepsi chronologowie datują na 677 r. p.n.e.; że 2300 dni rozpoczęło się wraz z siedemdziesięcioma tygodniami, które najlepsi chronologowie datują od 457 r. p.n.e.; oraz że 1335 dni, zaczynające się od usunięcia ustawicznej i ustanowienia obrzydliwości spustoszenia, Księga Daniela, rozdział siódmy, werset jedenasty, należy datować od ustanowienia papieskiej supremacji, po usunięciu pogańskich obrzydliwości; co, według najlepszych historyków, z którymi mogłem się skonsultować, należy datować na około 508 r. n.e. Licząc wszystkie te prorocze okresy od poszczególnych dat wyznaczonych przez najlepszych chronologów dla wydarzeń, od których najwyraźniej należy je liczyć, wszystkie zakończyłyby się razem, około 1843 r. n.e. W ten sposób, w roku 1818, pod koniec dwuletniego studium Pisma Świętego, doszedłem do uroczystego wniosku, że mniej więcej w ciągu dwudziestu pięciu lat od tego czasu wszystkie sprawy naszego obecnego stanu rzeczy zostaną doprowadzone do końca...” Apologia i obrona Williama Millera, 6, 12.

The rule of first mention establishes that the first thing mentioned is of the greatest importance, and the first thing mentioned in Revelation chapter one verse one is the communication process that the Father employs as He gives a message to Jesus, who in turn gives it to His angel, which then gives it to a prophet that then writes it out and sends it to the churches. When Adventism rejected the work and discoveries of William Miller, they not only rejected their foundations, but they also rejected the very communication process which led Miller to in his understandings, and they rejected the process which is the only avenue for men to understand the Revelation of Jesus Christ that is opened up just before probation closes.

Zasada pierwszej wzmianki stanowi, że to, co wymienione jako pierwsze, ma największe znaczenie, a pierwszą rzeczą wymienioną w pierwszym rozdziale, pierwszym wersecie Księgi Objawienia jest proces komunikacji, którego Ojciec używa, gdy przekazuje wiadomość Jezusowi, który z kolei przekazuje ją swojemu aniołowi, a ten przekazuje ją prorokowi, który następnie ją spisuje i wysyła do kościołów. Gdy adwentyzm odrzucił prace i odkrycia Williama Millera, odrzucił nie tylko swoje fundamenty, lecz także sam proces komunikacji, który doprowadził Millera do jego zrozumienia, oraz odrzucił proces, który jest jedyną drogą dla ludzi do zrozumienia Objawienia Jezusa Chrystusa, które otwiera się tuż przed zamknięciem czasu próby.

Miller was led to understand that the seven times of Leviticus commenced in 677BC. It was not until 1856 that the Lord used Hiram Edson to identify that the scattering of the seven times was also carried out against the northern ten tribes of Israel. The Lord was attempting to develop the understanding of the seven times in agreement with, but well beyond Miller’s foundational discovery of the seven times. But in 1856 the light presented by Hiram Edson came mysteriously to an end, for the eighth article in the series ended with the words of James White, then the Editor of the Review and Herald, “To be continued.” It was to be “continued” but not until post September 11, 2001 when the Lord led his people to the “old paths” and ultimately to the unfinished series of articles penned by Hiram Edson.

Miller został doprowadzony do zrozumienia, że siedem czasów z Księgi Kapłańskiej rozpoczęło się w 677 r. p.n.e. Dopiero w 1856 roku Pan posłużył się Hiramem Edsonem, aby wskazać, że rozproszenie związane z siedmioma czasami dotknęło również dziesięciu północnych pokoleń Izraela. Pan dążył do rozwinięcia zrozumienia siedmiu czasów, zgodnego z podstawowym odkryciem Millera, ale jednocześnie znacznie je przekraczającego. Jednak w 1856 roku światło przedstawione przez Hirama Edsona w tajemniczy sposób zgasło, gdyż ósmy artykuł z serii zakończył się słowami Jamesa White’a, wówczas redaktora Review and Herald: „Ciąg dalszy nastąpi.” Miał nastąpić „ciąg dalszy”, lecz dopiero po 11 września 2001 roku, kiedy Pan poprowadził swój lud na „stare ścieżki” i ostatecznie do niedokończonej serii artykułów pióra Hirama Edsona.

We are not currently addressing the rebellion that began shortly after the great disappointment, but to simply point out that even though Miller was led to the “seven times” of Leviticus twenty-six, it is clear that the Lord purposed to increase the initial understanding of the seven times beyond Miller’s foundational understanding of the subject. He chose Hiram Edson, the same servant from that very history that He had previously chosen to give the vision of Christ moving into the Most Holy Place on October 23, 1844.

Nie zajmujemy się obecnie buntem, który rozpoczął się wkrótce po wielkim rozczarowaniu, lecz jedynie wskazujemy, że chociaż Miller został doprowadzony do „siedmiu razy” z Księgi Kapłańskiej 26, jest jasne, że Pan zamierzył poszerzyć pierwotne zrozumienie owych siedmiu razy poza podstawowe rozumienie tego zagadnienia, jakie miał Miller. Wybrał Hirama Edsona, tego samego sługę z tej właśnie historii, którego wcześniej wybrał, aby udzielić widzenia Chrystusa wstępującego do Miejsca Najświętszego 23 października 1844 roku.

This is why I used the Adventist theologian’s words to acknowledge that the framework for all of Miller’s prophetic applications was based upon his understanding of the two desolating powers that in the book of Daniel are represented as the “daily” (paganism), which is always associated with either the “transgression” or “abomination,” both representing different aspects of the desolating power of papalism. Miller’s foundational understanding of the Roman powers has greatly increased since the history he represents.

Dlatego posłużyłem się słowami adwentystycznego teologa, aby przyznać, że ramy wszystkich proroczych zastosowań Millera opierały się na jego rozumieniu dwóch mocy spustoszenia: „codziennego” (pogaństwa), które w Księdze Daniela jest zawsze łączone z „przestępstwem” lub „ohydą”; oba te określenia przedstawiają różne aspekty mocy spustoszenia papiestwa. Podstawowe rozumienie Millera dotyczące rzymskich potęg znacznie się pogłębiło od czasów historii, którą on przedstawia.

The angels of God, including Gabriel, led Miller to the understandings he proclaimed. Those understandings included the prophecies he proclaimed, the rules of biblical interpretation he used and also the framework that allowed him to organize the prophecies correctly. Miller was given the framework that the two desolating powers addressed in Daniel were pagan Rome and papal Rome. Future for America was led to the framework of the three desolating powers of the dragon, the beast and false prophet.

Aniołowie Boży, w tym Gabriel, doprowadzili Millera do poznania prawd, które głosił. Do tych prawd należały proroctwa, które głosił, zasady interpretacji biblijnej, których używał, a także schemat, który pozwolił mu właściwie uporządkować proroctwa. Miller otrzymał schemat, zgodnie z którym dwiema spustoszającymi mocami, o których mowa w Księdze Daniela, były pogański Rzym i papieski Rzym. Future for America poprowadzono do schematu trzech spustoszających mocy: smoka, bestii i fałszywego proroka.

> And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Revelation 16:13, 14.

> I ujrzałem trzy nieczyste duchy, podobne do żab, wychodzące z ust smoka, z ust bestii i z ust fałszywego proroka. Są bowiem duchami demonów, które czynią cuda, i wychodzą do królów ziemi oraz całego świata, aby zgromadzić ich do bitwy w owym wielkim dniu Boga Wszechmogącego. Apokalipsa 16:13, 14.

Future for America’s framework is built upon Miller’s work, but goes beyond where his work left off. Adventism left his framework and returned to the theology of apostate Protestantism and Rome. The same line of prophecy is taken up in the book of Revelation that is began in the book of Daniel.

Ramy Future for America opierają się na pracy Millera, ale wykraczają poza to, na czym jego praca się zakończyła. Adwentyzm porzucił ramy Millera i powrócił do teologii odstępczego protestantyzmu i Rzymu. Ta sama linia proroctwa, która rozpoczęła się w Księdze Daniela, jest kontynuowana w Księdze Objawienia.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> „Księga Objawienia jest księgą zapieczętowaną, ale też księgą otwartą. Zawiera opis cudownych wydarzeń, które mają się rozegrać w ostatnich dniach historii tej ziemi. Nauki tej księgi są jasne, a nie mistyczne i niezrozumiałe. W niej podjęta jest ta sama linia proroctwa co w Księdze Daniela. Niektóre proroctwa Bóg powtórzył, dając w ten sposób do zrozumienia, że należy przywiązać do nich wagę. Pan nie powtarza rzeczy, które nie mają większego znaczenia.” Manuscript Releases, tom 9, 8.

Miller could not grasp the prophecies of the book of Revelation, for the line of paganism and papalism that is so firmly identified in Daniel is expanded in the book of Revelation to include the next persecuting power to arrive on the stage of prophetic history.

Miller nie potrafił pojąć proroctw Księgi Objawienia, ponieważ linia pogaństwa i papizmu, tak wyraźnie zidentyfikowana w Księdze Daniela, zostaje w Księdze Objawienia rozszerzona, aby objąć następne prześladowcze mocarstwo, które pojawia się na scenie historii proroczej.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> Przez pogaństwo, a następnie przez papiestwo, Szatan przez wiele stuleci używał swej mocy, usiłując zgładzić z ziemi wiernych świadków Boga. Poganie i papiści działali pod wpływem tego samego smoczego ducha. Różnili się tylko tym, że papiestwo, udając służbę Bogu, było wrogiem bardziej niebezpiecznym i okrutnym. Za pośrednictwem romanizmu Szatan wziął świat w niewolę. Kościół, który mienił się Bożym, został wciągnięty w szeregi tego zwiedzenia i przez ponad tysiąc lat lud Boży cierpiał pod gniewem smoka. A gdy papiestwo, pozbawione swej siły, zostało zmuszone do zaprzestania prześladowań, Jan ujrzał, jak wyłania się nowa moc, która miała rozbrzmieć echem głosu smoka i kontynuować to samo okrutne i bluźniercze dzieło. Tę moc, ostatnią, która ma toczyć wojnę przeciwko Kościołowi i prawu Bożemu, symbolizowała bestia o rogach podobnych do baranka. Poprzedzające ją bestie wyłoniły się z morza, ta zaś wyszła z ziemi, przedstawiając pokojowe powstanie narodu, który symbolizuje. "Dwa rogi podobne do baranka" dobrze oddają charakter rządu Stanów Zjednoczonych, wyrażony w jego dwóch fundamentalnych zasadach: republikanizmie i protestantyzmie. Te zasady są tajemnicą naszej siły i pomyślności jako narodu. Ci, którzy pierwsi znaleźli schronienie na wybrzeżach Ameryki, radowali się, że dotarli do kraju wolnego od aroganckich roszczeń papizmu i tyranii królewskich rządów. Postanowili ustanowić rząd na szerokiej podstawie wolności obywatelskiej i religijnej.

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> Lecz surowe kreski proroczego ołówka ujawniają zmianę w tym spokojnym obrazie. Bestia o barankowych rogach przemawia głosem smoka i 'sprawuje całą władzę pierwszej bestii w jej obecności'. Proroctwo stwierdza, że powie mieszkającym na ziemi, aby wykonali obraz bestii, oraz że 'sprawi, iż wszyscy, mali i wielcy, bogaci i ubodzy, wolni i niewolnicy, otrzymają znamię na prawej ręce lub na czole; i że nikt nie będzie mógł kupować ani sprzedawać, z wyjątkiem tego, kto ma znamię, albo imię bestii, albo liczbę jej imienia'. W ten sposób protestantyzm idzie w ślady papiestwa. Signs of the Times, 1 listopada 1899 r.

For Miller the sea beast and earth beast of Revelation thirteen represented pagan Rome followed by papal Rome. Miller also attempted to apply his framework to Revelation seventeen, but the healing of the deadly wound of the papacy, the prophetic role of the United States and the United Nations were outside the divine framework that had been given him by angels. For him the beast that came up out of the earth in Revelation thirteen was the papacy.

Dla Millera bestia z morza i bestia z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy symbolizowały najpierw pogański Rzym, a następnie papieski Rzym. Miller próbował również zastosować swój schemat do siedemnastego rozdziału Apokalipsy, lecz uzdrowienie śmiertelnej rany papiestwa, prorocza rola Stanów Zjednoczonych oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych znajdowały się poza boskimi ramami, które zostały mu dane przez aniołów. Dla niego bestią, która wyszła z ziemi w trzynastym rozdziale Apokalipsy, było papiestwo.

Miller was the messenger that was to be used to remove the mantle of Protestantism from the hands of the professed Protestants that had come out of the Dark Ages. The period when the United States would speak as a dragon, when Republicanism turned into a democracy and apostate Protestantism would combine with the apostate government and repeat the combination of church and state that is the image of the papacy was still future to his day. For that reason, he attempted to place the book of Revelation into the divine framework he had been given by angels.

Miller był posłańcem, którym miano się posłużyć, aby odebrać z rąk nominalnych protestantów, którzy wyszli z Ciemnych Wieków, płaszcz protestantyzmu. Okres, w którym Stany Zjednoczone miały przemówić jak smok, republikanizm miał przemienić się w demokrację, a odstępczy protestantyzm połączyć się z odstępczą władzą i powtórzyć sojusz kościoła i państwa będący obrazem papiestwa, w jego czasach wciąż należał do przyszłości. Dlatego starał się wpisać Księgę Objawienia w boskie ramy, które zostały mu dane przez aniołów.

He was chosen to understand the increase of knowledge that was produced in 1798 when the Ulai River vision of Daniel eight and nine was unsealed. Future for America was to understand the vision of the Hiddekel River of Daniel chapters ten through twelve that was unsealed in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Został wybrany, aby zrozumieć wzrost poznania, jaki nastąpił w 1798 roku, gdy odpieczętowano widzenie nad rzeką Ulaj z rozdziałów ósmego i dziewiątego Księgi Daniela. Future for America miało zrozumieć widzenie nad rzeką Chiddekel z rozdziałów dziesiątego do dwunastego Księgi Daniela, które odpieczętowano w 1989 roku, kiedy, jak opisano w Danielu 11:40, kraje reprezentujące były Związek Radziecki zostały zmiecione przez papiestwo i Stany Zjednoczone.

The framework that was given by angels to Future for America was based upon the identification of, and application of prophecy in the context of the three-fold union of the dragon, the beast and false prophet.

Ramy, które aniołowie przekazali Future for America, opierały się na identyfikacji i zastosowaniu proroctwa w kontekście potrójnego sojuszu smoka, bestii i fałszywego proroka.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112.

> „Światło, które Daniel otrzymał od Boga, zostało dane szczególnie na te ostatnie dni. Widzenia, które miał nad brzegami Ulai i Hiddekel, wielkich rzek Shinar, są teraz w trakcie wypełniania się, a wszystkie przepowiedziane wydarzenia wkrótce się spełnią.” Świadectwa dla duchownych, 112.

The Millerites presented the first and second angel’s message, announcing the opening of the judgment. Future for America is presenting the third angel’s message.

Milleriści głosili pierwsze i drugie poselstwo anielskie, zwiastując rozpoczęcie sądu. Future for America głosi trzecie poselstwo anielskie.

> I have planted, Apollos watered; but God gave the increase. So then neither is he that planteth any thing, neither he that watereth; but God that giveth the increase. Now he that planteth and he that watereth are one: and every man shall receive his own reward according to his own labour. For we are labourers together with God: ye are God’s husbandry, ye are God’s building. According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:6–11.

> Ja zasadziłem, Apollos podlewał, lecz Bóg dał wzrost. Tak więc ani ten, który sadzi, ani ten, który podlewa, nie znaczy nic, lecz Bóg, który daje wzrost. A ten, który sadzi, i ten, który podlewa, są jedno, a każdy otrzyma własną zapłatę według własnego trudu. Albowiem my jesteśmy współpracownikami Boga; wy jesteście Bożą rolą, Bożą budowlą. Według łaski Bożej, która została mi dana, jako mądry mistrz budowniczy położyłem fundament, a inny na nim buduje. Lecz niech każdy baczy, jak na nim buduje. Nikt bowiem nie może położyć innego fundamentu niż ten, który jest położony, którym jest Jezus Chrystus. 1 List do Koryntian 3:6–11.

To correctly present the third angel’s message you must also present the first two angels’ messages, for we are informed that there cannot be a third without a first and second. The first and second messages are the foundation and the third is the capstone, but the third message will never deny or contradict the first and second. If it does it is not the genuine message.

Aby właściwie przedstawić poselstwo trzeciego anioła, musisz także przedstawić poselstwa pierwszego i drugiego anioła, gdyż wiemy, że nie może być trzeciego bez pierwszego i drugiego. Pierwsze i drugie poselstwo są fundamentem, a trzecie jest zwieńczeniem, lecz trzecie poselstwo nigdy nie zaprzeczy ani nie będzie sprzeczne z pierwszym i drugim. Jeśli tak się dzieje, nie jest to prawdziwe poselstwo.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> Pierwsze i drugie poselstwo zostały ogłoszone w latach 1843 i 1844, a obecnie trwa ogłaszanie trzeciego; lecz wszystkie trzy poselstwa nadal mają być głoszone. Jest teraz tak samo niezbędne jak kiedykolwiek wcześniej, aby były powtarzane tym, którzy szukają prawdy. Piórem i słowem mamy głosić te poselstwa, ukazując ich porządek oraz zastosowanie proroctw, które prowadzą nas do poselstwa trzeciego anioła. Nie może być trzeciego bez pierwszego i drugiego. Te poselstwa mamy przekazywać światu w publikacjach, w przemówieniach, ukazując na linii historii proroczej rzeczy, które były, i rzeczy, które będą. Wybrane poselstwa, tom 2, 104, 105.

There is a very nice observation of Millerite history and our history. The Millerites were the beginning and we are the end. They presented and lived the first and second angel’s messages. We present the third angel. Their unsealed message (the Ulai vision) is found in two chapters of Daniel, and ours (the Hiddekel vision) is found in three chapters. They identified the first and second woes, and lived within the fulfillment of the second woe. We identify and live within the fulfillment of the third woe. Their framework of prophetic application was pagan Rome (the dragon) and papal Rome (the beast). Our framework for prophetic application is modern Rome as a three-fold beast.

Istnieje bardzo trafne spostrzeżenie dotyczące historii millerystów i naszej historii. Milleriści byli początkiem, a my jesteśmy końcem. Oni głosili i żyli pierwszym i drugim poselstwem anielskim. My głosimy trzecie poselstwo anielskie. Ich odpieczętowane poselstwo (widzenie Ulaju) znajduje się w dwóch rozdziałach Księgi Daniela, a nasze (widzenie Chiddekelu) w trzech rozdziałach. Oni rozpoznali pierwsze i drugie „biada” i żyli w czasie wypełnienia drugiego „biada”. My rozpoznajemy i żyjemy w czasie wypełnienia trzeciego „biada”. Ramy ich zastosowania proroctw stanowiły Rzym pogański (smok) i Rzym papieski (bestia). Nasze ramy zastosowania proroctw to współczesny Rzym jako potrójna bestia.

As we begin to consider the characteristic of papal Rome in chapter seventeen of Revelation being the eighth that is of the seven it is worthwhile to consider what the Millerites understood of Rome during the foundational history. The third angel will have additional light, but that light will never contradict established truth.

Gdy zaczynamy rozważać charakterystykę papieskiego Rzymu w siedemnastym rozdziale Apokalipsy, będącego zarazem ósmym i z owych siedmiu, warto rozważyć, jak Milleryci rozumieli Rzym w okresie historii założycielskiej. Trzeci anioł będzie miał dodatkowe światło, ale to światło nigdy nie będzie sprzeczne z ugruntowaną prawdą.

Daniel chapter two, seven, eight, eleven and twelve identify Rome, among other powers. We are considering Rome’s two phases prior to 1798; pagan and papal as the framework for Miller’s prophetic applications. Miller and the pioneers identify that “the robbers of thy people” in Daniel chapter eleven and verse fourteen represents Rome.

Księga Daniela, rozdziały drugi, siódmy, ósmy, jedenasty i dwunasty, wskazują na Rzym pośród innych potęg. Rozważamy dwa etapy Rzymu przed rokiem 1798; pogański i papieski, jako ramy dla proroczych zastosowań Millera. Miller i pionierzy uznają, że "grabieżcy twojego ludu" w Księdze Daniela, rozdziale jedenastym i wersecie czternastym, to Rzym.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> A w owych czasach wielu powstanie przeciwko królowi Południa; również rabusie twego ludu wywyższą się, aby utwierdzić widzenie, lecz upadną. Daniel 11:14.

There are at least two important points to consider within this verse. The word “vision” in the verse is one of two Hebrew words in the book of Daniel that are translated as “vision.” One of the Hebrew words translated as “vision” is châzôn, and means a dream, or a prophecy or a vision. The word châzôn identifies prophetic history, or a period of time, and it is found ten times in Daniel and always translated as “vision.”

W tym wersecie są co najmniej dwie istotne kwestie do rozważenia. Słowo „widzenie” w tym wersecie to jedno z dwóch hebrajskich słów w Księdze Daniela tłumaczonych jako „widzenie”. Jednym z hebrajskich słów tłumaczonych jako „widzenie” jest châzôn i oznacza sen, proroctwo lub widzenie. Słowo châzôn odnosi się do historii prorockiej lub okresu czasu; w Księdze Daniela występuje dziesięć razy i zawsze jest tłumaczone jako „widzenie”.

The other Hebrew word that is also translated as “vision” is mar-eh’ and means appearance. The word mar-eh’ is identifying a singular sight, a point in time. The Hebrew word mar-eh’ is found thirteen times in Daniel and it is translated as “vision” six times, four times as “countenance,” twice as “appearance” and once as “well favored.”

Innym hebrajskim słowem, które również tłumaczy się jako "widzenie", jest mar-eh' i oznacza "wygląd". Słowo mar-eh' określa pojedynczy widok, punkt w czasie. Hebrajskie słowo mar-eh' występuje trzynaście razy w Księdze Daniela i sześć razy tłumaczone jest jako "widzenie", cztery razy jako "oblicze", dwa razy jako "wygląd" i raz jako "dobrze wyglądający".

The robbers of thy people represent Rome and it is therefore the prophetic subject of Rome that establishes the prophetic “vision” in the book of Daniel. For this reason, it is important to understand the significance of Rome as a prophetic symbol.

Rozbójnicy twego ludu reprezentują Rzym i dlatego to proroczy temat Rzymu ustanawia proroczą "wizję" w Księdze Daniela. Z tego powodu ważne jest zrozumienie znaczenia Rzymu jako symbolu proroczego.

Prophetic logic demands that the word “vision” representing prophetic history is the same “vision” that is addressed in the book of Revelation, for inspiration identifies that Daniel and Revelation are the same book, that they complement each other, that they bring each other to perfection and that the same line of prophecy that is located in Daniel is taken up in the Revelation. Those points set forth in the Spirit of Prophecy have already been included in this series of articles, so I won’t include them again. I will add another point that we have also already included from Sister White. That point is that all the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. The “vision” of prophetic history (châzôn) that is found in Daniel and is established with the prophetic subject of Rome, represents the vision of prophetic history throughout the Bible. All the books of the Bible meet and end in the Revelation and God never contradicts Himself. Never! If you think He has, you are misunderstanding something. The very same Hebrew word (châzôn) is also translated as vision in the book of Proverbs.

Logika prorocka wymaga, aby słowo „widzenie” reprezentujące historię proroczą było tym samym „widzeniem”, o którym mowa w Księdze Objawienia, ponieważ natchnienie stwierdza, że Księga Daniela i Księga Objawienia stanowią jedną księgę, że wzajemnie się uzupełniają, doprowadzają się nawzajem do doskonałości i że ta sama linia proroctwa, która znajduje się w Księdze Daniela, jest podjęta w Księdze Objawienia. Te punkty przedstawione w Duchu Proroctwa zostały już uwzględnione w tej serii artykułów, więc nie będę ich ponownie przytaczać. Dodam jeszcze inny punkt, który również już przytoczyliśmy od Siostry White. Chodzi o to, że wszystkie księgi Biblii spotykają się i kończą w Księdze Objawienia. „Widzenie” historii proroczej (châzôn), które znajduje się w Księdze Daniela i jest zarysowane w kontekście proroczego tematu Rzymu, reprezentuje widzenie historii proroczej w całej Biblii. Wszystkie księgi Biblii spotykają się i kończą w Księdze Objawienia, a Bóg nigdy sam sobie nie zaprzecza. Nigdy! Jeśli uważasz, że tak uczynił, coś źle rozumiesz. To samo hebrajskie słowo (châzôn) jest również tłumaczone jako „widzenie” w Księdze Przysłów.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Gdzie nie ma objawienia, lud ginie; lecz szczęśliwy jest ten, kto strzeże prawa. Księga Przysłów 29:18.

That is the first point to consider about the verse. If we misunderstand Rome, then we cannot establish the vision of prophetic history. That fact essentially defines the efforts of Jesuits and others throughout history who have introduced counterfeit theology to destroy the prophetic subject of Rome. As we consider the foundational understanding of Rome, we should bear this in mind.

To pierwsza kwestia, którą należy wziąć pod uwagę, mówiąc o tym wersecie. Jeśli źle zrozumiemy Rzym, nie zdołamy uchwycić wizji proroczej historii. Ten fakt w gruncie rzeczy określa wysiłki jezuitów i innych na przestrzeni dziejów, którzy wprowadzali fałszywą teologię, by zniszczyć Rzym jako przedmiot proroctw. Rozważając podstawowe rozumienie Rzymu, powinniśmy mieć to na uwadze.

> “Those who become confused in their understanding of the word, who fail to see the meaning of antichrist, will surely place themselves on the side of antichrist. There is no time now for us to assimilate with the world. Daniel is standing in his lot and in his place. The prophecies of Daniel and of John are to be understood. They interpret each other. They give to the world truths which everyone should understand. These prophecies are to be witness in the world. By their fulfillment in these last days, they will explain themselves.” Kress Collection, 105.

> "Ci, którzy popadają w zamieszanie w swoim rozumieniu słowa, którzy nie dostrzegają znaczenia antychrysta, z pewnością opowiedzą się po stronie antychrysta. Nie ma teraz czasu, abyśmy asymilowali się ze światem. Daniel stoi w swoim losie i na swoim miejscu. Proroctwa Daniela i Jana mają być zrozumiane. Objaśniają się nawzajem. Dają światu prawdy, które każdy powinien zrozumieć. Te proroctwa mają być świadectwem na świecie. Przez swoje wypełnienie w tych ostatnich dniach same się wyjaśnią." Kress Collection, 105.

If you fail to see the meaning of antichrist (Rome) you will join Rome, and this warning is placed within the context of being able to or not being able to understand the books of Daniel and Revelation. The Millerites built the foundational understanding of Adventism upon their identification of Rome. They understood that Rome was represented by two desolating powers, that both were phases of Rome, but they were not at a place in history to see Rome as a three-fold union as represented in the book of Revelation. Daniel is therefore the foundation represented by the Millerites and Revelation is the capstone represented by Future for America. There is another point from Daniel eleven verse fourteen which we wish to identify.

Jeśli nie dostrzeżesz znaczenia antychrysta (Rzymu), przyłączysz się do Rzymu, a to ostrzeżenie jest osadzone w kontekście zdolności bądź niezdolności zrozumienia Księgi Daniela i Księgi Objawienia. Milleryci oparli podstawowe rozumienie adwentyzmu na rozpoznaniu Rzymu. Rozumieli, że Rzym był reprezentowany przez dwie moce pustoszące, że obie były fazami Rzymu, lecz nie byli w takim momencie dziejowym, aby dostrzec Rzym jako trójzjednoczenie, jak przedstawia to Księga Objawienia. Księga Daniela stanowi zatem fundament przedstawiony przez millerytów, a Księga Objawienia — zwieńczenie przedstawione przez Future for America. Jest jeszcze jeden punkt z Księgi Daniela 11:14, który chcemy wskazać.

Miller and the pioneers understood that the image of Nebuchadnezzar’s dream represented the four kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome. They could not see beyond the fourth kingdom, for they understood that papal Rome was simply a second phase of Rome and therefore that the fourth kingdom had ended in 1798. From their vantage point of history the only prophetic waymark left was the Second Coming of Christ, where the rock that was cut out of the mountain would strike the feet of the image. The Millerites recognized prophetic distinctions between pagan and papal Rome, but being forced to align 1798 with Christ’s return they could see no further than four kingdoms.

Miller i pionierzy rozumieli, że posąg ze snu Nabuchodonozora przedstawiał cztery królestwa: Babilon, Medo-Persję, Grecję i Rzym. Nie widzieli nic poza czwartym królestwem, gdyż rozumieli, że Rzym papieski był po prostu drugą fazą Rzymu, a zatem czwarte królestwo zakończyło się w 1798 roku. Z ich perspektywy historycznej jedynym pozostałym proroczym drogowskazem było Powtórne Przyjście Chrystusa, podczas którego kamień wyciosany z góry uderzy w stopy posągu. Millerowcy rozpoznawali prorocze rozróżnienia między pogańskim a papieskim Rzymem, jednak zmuszeni do powiązania roku 1798 z Powtórnym Przyjściem Chrystusa, nie mogli dostrzec nic więcej niż cztery królestwa.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> Doszliśmy do czasu, gdy święte dzieło Boże przedstawione jest przez stopy posągu, w których żelazo było zmieszane z błotnistą gliną. Bóg ma lud, lud wybrany, którego rozeznanie musi zostać uświęcone, który nie powinien splamić się, kładąc na fundament drewno, siano i słomę. Każda dusza wierna przykazaniom Bożym zobaczy, że znamienną cechą naszej wiary jest sabat siódmego dnia. Gdyby rząd czcił sabat tak, jak Bóg nakazał, stałby w mocy Boga i w obronie wiary raz przekazanej świętym. Lecz mężowie stanu będą podtrzymywać fałszywy sabat i zmieszają swoją wiarę religijną z przestrzeganiem tego dziecka papiestwa, stawiając go ponad sabat, który Pan uświęcił i pobłogosławił, oddzielając go dla człowieka, aby go święcił, jako znak między Nim a Jego ludem na tysiąc pokoleń. Mieszanie spraw Kościoła i państwa przedstawione jest przez żelazo i glinę. To zjednoczenie osłabia wszelką moc kościołów. Obdarzenie Kościoła władzą państwową przyniesie złe skutki. Ludzie niemal przekroczyli granicę Bożej cierpliwości. Zainwestowali swoją siłę w politykę i zjednoczyli się z papiestwem. Lecz nadejdzie czas, gdy Bóg ukarze tych, którzy unieważnili Jego prawo, a ich złe dzieło obróci się przeciwko nim. Adwentystyczny Komentarz Biblijny, tom 4, 1168.

Revelation seventeen is the last identification of the kingdoms of Bible prophecy, and it identifies that seven kingdoms have fallen and that the eighth kingdom is the three-fold union of modern Rome. If the first reference to the kingdoms of Bible prophecy is Daniel chapter two, and it most certainly is; then the last reference should be illustrated by the first reference. How can the four kingdoms of Daniel chapter two agree with eight kingdoms in Revelation seventeen?

Siedemnasty rozdział Księgi Objawienia zawiera ostatnią identyfikację królestw w proroctwach biblijnych i stwierdza, że siedem królestw upadło, a ósme królestwo to potrójny sojusz współczesnego Rzymu. Jeśli pierwszym odniesieniem do królestw proroctw biblijnych jest drugi rozdział Księgi Daniela — i z całą pewnością tak jest — to ostatnie odniesienie powinno być zilustrowane przez pierwsze. Jak cztery królestwa z drugiego rozdziału Księgi Daniela mogą pozostawać w zgodzie z ośmioma królestwami w siedemnastym rozdziale Księgi Objawienia?

Remember therefore as we proceed, the Millerites could not see prophetic events beyond their history. The message they understood and proclaimed identified the Second Coming of Christ as the next waymark of prophetic history. But if the Millerite understanding of Rome as the symbol that establishes the vision of prophetic history and also Daniel chapter two are both Millerite foundational truths, how can this agree with the eight kingdoms of chapter seventeen of Revelation?

Pamiętajmy zatem, że Milleriści nie potrafili dostrzec wydarzeń proroczych wykraczających poza ich własną historię. Poselstwo, które zrozumieli i głosili, wskazywało Powtórne Przyjście Chrystusa jako kolejny kamień milowy historii proroczej. Jeśli jednak zarówno millerystyczne rozumienie Rzymu jako symbolu ustanawiającego wizję historii proroczej, jak i drugi rozdział Księgi Daniela są prawdami fundamentalnymi Millerystów, to jak może się to zgadzać z ośmioma królestwami z rozdziału siedemnastego Apokalipsy?

If you are uncertain if the image of Daniel two is foundational, all you need to do is consider the 1843 and 1850 pioneer charts. Both have the image of Daniel two portrayed upon them. Just as significantly is that Ellen White identifies that both charts were made by God’s direction and by His design.

Jeśli nie jesteś pewien, czy posąg z drugiego rozdziału Księgi Daniela jest fundamentalny, wystarczy, że weźmiesz pod uwagę pionierskie tablice z lat 1843 i 1850. Na obu przedstawiono ten posąg. Równie istotne jest to, że Ellen White stwierdza, iż obie tablice zostały wykonane pod Bożym kierownictwem i według Jego zamysłu.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74, 75.

> Widziałem, że wykres z 1843 roku był kierowany ręką Pana i że nie należy go zmieniać; że liczby były takie, jak On chciał; że Jego ręka była nad nim i ukryła błąd w niektórych liczbach, tak że nikt nie mógł go zobaczyć, dopóki Jego ręka nie została odjęta. Wczesne pisma, 74, 75.

Of the 1850 chart she stated:

O wykresie z 1850 roku stwierdziła:

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> "Widziałem, że Bóg stał za opublikowaniem wykresu przez brata Nicholsa. Widziałem, że w Biblii jest proroctwo dotyczące tego wykresu i że jeśli ten wykres jest przeznaczony dla ludu Bożego, to jeśli wystarcza jednemu, wystarcza także innemu, a jeśli ktoś potrzebowałby nowego wykresu namalowanego w większej skali, wszyscy potrzebują go tak samo." Manuscript Releases, tom 13, 359.

There is an ancient proverb from the world that states, “Error has many paths, but truth has only one.” There are several various errors that have been employed to prevent people from recognizing that modern Rome in Revelation seventeen is the eighth head that is of the seven. One of those errors which is employed by the theologians of Adventism is a misrepresentation of the kingdoms of history. I am not here referring to the kingdoms of Bible prophecy, these are two different designations. The kingdoms of Bible prophecy are established upon the first mention in Daniel chapter two, but there were kingdoms of history that preceded Babylon. Ellen White clearly identifies who the kingdoms of history were, but the theologians of Adventism ignore the inspired testimony and create a sequence of kingdoms of history that clouds the understanding that Rome always comes up eighth and is of the seven. Yet it is Rome that establishes the vision.

Istnieje starożytne przysłowie ze świata, które głosi: „Błąd ma wiele dróg, a prawda tylko jedną.” Istnieje kilka rozmaitych błędów, które były wykorzystywane, aby przeszkodzić ludziom w rozpoznaniu, że współczesny Rzym w siedemnastym rozdziale Apokalipsy jest ósmą głową, która jest z siedmiu. Jednym z tych błędów, stosowanym przez teologów Adwentyzmu, jest fałszywe przedstawienie królestw historii. Nie mam tu na myśli królestw proroctw biblijnych; to są dwa różne określenia. Królestwa proroctw biblijnych są ustanowione na podstawie pierwszej wzmianki w drugim rozdziale Księgi Daniela, lecz istniały królestwa historii, które poprzedzały Babilon. Ellen White wyraźnie określa, jakie były królestwa historii, ale teologowie Adwentyzmu ignorują natchnione świadectwo i tworzą sekwencję królestw historii, która zaciemnia zrozumienie, że Rzym zawsze pojawia się jako ósmy i jest z siedmiu. A jednak to Rzym ustanawia widzenie.

The theologians of Adventism and apostate Protestantism suggest that the kingdoms of history were Egypt, Assyria, Babylon, Medo-Persia, Greece, Rome and on. Sister White informs us that there is a third kingdom of history, which they choose to leave out. Are they leaving out that kingdom, or are they leaving out the Spirit of Prophecy? Both.

Teologowie adwentyzmu i odstępczego protestantyzmu sugerują, że królestwami historii były Egipt, Asyria, Babilon, Medo-Persja, Grecja, Rzym i tak dalej. Siostra White informuje nas, że istnieje trzecie królestwo historii, które postanawiają pominąć. Czy pomijają to królestwo, czy też pomijają Ducha Proroctwa? Jedno i drugie.

> “The history of nations that one after another have occupied their allotted time and place, unconsciously witnessing to the truth of which they themselves knew not the meaning, speaks to us. To every nation and to every individual of today God has assigned a place in His great plan. Today men and nations are being measured by the plummet in the hand of Him who makes no mistake. All are by their own choice deciding their destiny, and God is overruling all for the accomplishment of His purposes.

> Przemawia do nas historia narodów, które kolejno zajmowały wyznaczony im czas i miejsce, nieświadomie dając świadectwo prawdzie, której znaczenia same nie pojmowały. Każdemu narodowi i każdemu człowiekowi naszych czasów Bóg wyznaczył miejsce w swoim wielkim planie. Dziś ludzie i narody są mierzeni pionem w ręku Tego, który się nie myli. Wszyscy własnym wyborem rozstrzygają o swoim losie, a Bóg kieruje wszystkim, aby wypełnić swoje zamysły.

> “The history which the great I AM has marked out in His word, uniting link after link in the prophetic chain, from eternity in the past to eternity in the future, tells us where we are today in the procession of the ages, and what may be expected in the time to come. All that prophecy has foretold as coming to pass, until the present time, has been traced on the pages of history, and we may be assured that all which is yet to come will be fulfilled in its order.

> Historia, którą wielki JA JESTEM nakreślił w Swoim Słowie, łącząc ogniwo po ogniwie w proroczym łańcuchu, od wieczności minionej po wieczność przyszłą, mówi nam, gdzie dziś jesteśmy w pochodzie wieków i czego można oczekiwać w czasie, który ma nadejść. Wszystko, co proroctwo zapowiedziało jako mające się spełnić, aż do chwili obecnej, zostało zapisane na kartach historii i możemy być pewni, że wszystko, co jeszcze ma nadejść, wypełni się we właściwej kolejności.

> “The final overthrow of all earthly dominions is plainly foretold in the word of truth. In the prophecy uttered when sentence from God was pronounced upon the last king of Israel is given the message: ‘Thus saith the Lord God; Remove the diadem, and take off the crown: … exalt him that is low, and abase him that is high. I will overturn, overturn, overturn, it: and it shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’ Ezekiel 21:26, 27.

> Ostateczne obalenie wszystkich ziemskich władztw jest wyraźnie zapowiedziane w słowie prawdy. W proroctwie wypowiedzianym, gdy Bóg ogłosił wyrok nad ostatnim królem Izraela, zostało dane poselstwo: "Tak mówi Pan Bóg: Usuń diadem i zdejmij koronę: ... wywyższ poniżonego, a poniż wyniesionego. Obalę, obalę, obalę to; i nie będzie tego więcej, aż przyjdzie Ten, któremu przysługuje do tego prawo; i dam Mu to." Ezechiel 21:26, 27.

> “The crown removed from Israel passed successively to the kingdoms of Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. God says, ‘It shall be no more, until He come whose right it is; and I will give it Him.’

> Korona zabrana Izraelowi kolejno przeszła do królestw Babilonu, Medo-Persji, Grecji i Rzymu. Bóg mówi: „Nie będzie jej więcej, aż przyjdzie Ten, któremu się ona należy; i Jemu ją dam”.

> “That time is at hand. Today the signs of the times declare that we are standing on the threshold of great and solemn events. Everything in our world is in agitation. Before our eyes is fulfilling the Saviour’s prophecy of the events to precede His coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars…. Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places.’ Matthew 24:6, 7.

> Ten czas jest bliski. Dziś znaki czasu świadczą, że stoimy na progu wielkich i doniosłych wydarzeń. Wszystko na naszym świecie jest w poruszeniu. Na naszych oczach spełnia się proroctwo Zbawiciela o wydarzeniach, które poprzedzą Jego przyjście: 'Usłyszycie o wojnach i pogłoskach o wojnach.... Naród powstanie przeciw narodowi, a królestwo przeciw królestwu: i będą głody, zarazy i trzęsienia ziemi w różnych miejscach.' Mateusza 24:6, 7.

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> Obecna chwila jest czasem najżywszego zainteresowania dla wszystkich żyjących. Władcy i mężowie stanu, ludzie zajmujący stanowiska zaufania publicznego i władzy, myślący mężczyźni i kobiety ze wszystkich warstw społecznych, mają uwagę skupioną na wydarzeniach rozgrywających się wokół nas. Śledzą napięte, niespokojne stosunki panujące między narodami. Dostrzegają natężenie, które ogarnia każdy ziemski żywioł, i zdają sobie sprawę, że coś wielkiego i rozstrzygającego wkrótce ma się wydarzyć — że świat stoi u progu potężnego kryzysu.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> Aniołowie powstrzymują teraz wichry niezgody, aby nie powiały, dopóki świat nie zostanie ostrzeżony o nadciągającej zagładzie; lecz zbiera się burza, gotowa runąć na ziemię; a gdy Bóg rozkaże swoim aniołom uwolnić wichry, rozegra się taka scena niezgody, jakiej żadne pióro nie zdoła opisać.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 178–180.

> "Biblia — i tylko Biblia — daje właściwy pogląd na te sprawy. Tutaj objawione są wielkie ostateczne sceny w historii naszego świata, wydarzenia, które już rzucają przed sobą swe cienie, a odgłos ich zbliżania się sprawia, że ziemia drży, a serca ludzi omdlewają ze strachu." Education, 178-180.

This passage has much light for our time, but what I want to point out is that Sister White clearly identifies that the kingdom of history that preceded Babylon was Israel, not Assyria. The kingdoms of history that is used by theologians leave out Israel as a kingdom of history, in spite of the power and glory that was established during the reign of king Solomon, and in spite of inspiration’s direct testimony through Ezekiel and Ellen White that the crown of Israel passed to Babylon.

Ten fragment wnosi wiele światła na nasze czasy, ale chcę zwrócić uwagę, że siostra White jasno wskazuje, iż królestwem poprzedzającym Babilon w historii był Izrael, a nie Asyria. Ujęcia królestw historycznych, używane przez teologów, pomijają Izrael jako królestwo historyczne, mimo potęgi i chwały ustanowionych za panowania króla Salomona, a także mimo bezpośredniego świadectwa natchnienia przez Ezechiela i Ellen White, że korona Izraela przeszła na Babilon.

If we apply the inspired commentary to the kingdoms of history, we find that Israel needs to be counted among those kingdoms. Israel, Assyria and Egypt are kingdoms of history that preceded the first kingdom of Bible prophecy which was Babylon. Therefore, the fourth kingdom of “history” was Babylon, the fifth was Medo-Persia, the sixth was Greece, the seventh was pagan Rome, and the eighth was papal Rome, which was of the seven for it represents the second phase of pagan Rome. With the kingdoms of history papal Rome is the eighth, and is of the seven.

Jeśli zastosujemy natchniony komentarz do królestw historii, okaże się, że Izrael należy zaliczyć do tych królestw. Izrael, Asyria i Egipt to królestwa historii, które poprzedziły pierwsze królestwo biblijnego proroctwa, którym był Babilon. Dlatego czwartym królestwem „historii” był Babilon, piątym – Medo-Persja, szóstym – Grecja, siódmym – pogański Rzym, a ósmym – Rzym papieski, który jest jednym z siedmiu, ponieważ reprezentuje drugą fazę pogańskiego Rzymu. Wśród królestw historii Rzym papieski jest ósmym i jest jednym z siedmiu.

In Daniel seven we have the kingdoms of Bible prophecy represented by beasts. Babylon is the lion that was followed by the bear of Medo-Persia. The third was Greece as the leopard, and then Rome as the “dreadful and terrible” beast that had “iron teeth.” The terrible beast in agreement with the image of Daniel two is Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy.

W siódmym rozdziale Księgi Daniela królestwa w biblijnym proroctwie przedstawione są jako bestie. Babilon to lew, po którym nastąpił niedźwiedź Medo-Persji. Trzecia była Grecja, przedstawiona jako lampart, a potem Rzym jako „straszliwa i przerażająca” bestia, która miała „żelazne zęby”. Ta straszna bestia, zgodnie z posągiem z drugiego rozdziału Księgi Daniela, to Rzym, czwarte królestwo biblijnego proroctwa.

The Millerites understood the fourth kingdom to be Rome, so they understood the characteristics of the terrible beast as such, and simply applied all the prophetic characteristics of the beast unto the fourth kingdom. They saw the distinction between pagan Rome and papal Rome in the passage, but could not see a fifth kingdom of Bible prophecy, for they correctly used the first mention of the kingdoms of Bible prophecy as their point of reference. But the distinction between the two Rome’s is in the passage, which allows us to consider the distinction between the two Rome’s as representing two kingdoms. But this is not the point we are considering.

Milleryci rozumieli czwarte królestwo jako Rzym, dlatego cechy strasznej bestii pojmowali odpowiednio i po prostu zastosowali wszystkie prorocze cechy bestii do czwartego królestwa. Dostrzegali w tym fragmencie rozróżnienie między Rzymem pogańskim a Rzymem papieskim, lecz nie widzieli piątego królestwa proroctw biblijnych, ponieważ słusznie przyjęli pierwszą wzmiankę o królestwach w proroctwach biblijnych jako punkt odniesienia. Jednak rozróżnienie między dwoma Rzymami jest w tym fragmencie, co pozwala nam traktować to rozróżnienie jako reprezentujące dwa królestwa. Ale nie to jest przedmiotem naszego rozważania.

> Thus he said, The fourth beast shall be the fourth kingdom upon earth, which shall be diverse from all kingdoms, and shall devour the whole earth, and shall tread it down, and break it in pieces. And the ten horns out of this kingdom are ten kings that shall arise: and another shall rise after them; and he shall be diverse from the first, and he shall subdue three kings. And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. But the judgment shall sit, and they shall take away his dominion, to consume and to destroy it unto the end. Daniel 7:23–26.

> I tak rzekł: Czwarte zwierzę będzie czwartym królestwem na ziemi, które będzie inne niż wszystkie królestwa; pożre całą ziemię, podepcze ją i rozbije na kawałki. A dziesięć rogów tego królestwa to dziesięciu królów, którzy powstaną; a po nich powstanie inny, różny od poprzednich, i obali trzech królów. Będzie wypowiadał wielkie słowa przeciw Najwyższemu, będzie dręczył świętych Najwyższego i zamierzy zmienić czasy i prawa; i będą wydani w jego rękę na czas i czasy oraz połowę czasu. Lecz zasiądzie sąd i odbiorą mu władzę, aby ją wytracić i zgładzić aż do końca. Daniela 7:23–26.

The fourth kingdom in Daniel two is Rome. The ten horns represent the ten nations that represent the kingdom of pagan Rome, and before papal Rome would take control of the world in 538, three of those kingdoms would be removed, or plucked up. Then the “little” “horn” of verse eight with “eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,” would arise. If we have ten horns in the fourth kingdom and three are removed in order for the “little horn” to replace those three horns, then when the three horns are removed it leaves seven horns, and the little horn is the eighth, for Rome always comes up eighth and is of the seven. There is much light concerning Rome in its two phases in this chapter, but we are simply here providing a second witness that prophetically as well as historically, Rome comes up eighth and is of the seven.

Czwarte królestwo w drugim rozdziale Księgi Daniela to Rzym. Dziesięć rogów przedstawia dziesięć narodów, które reprezentują królestwo pogańskiego Rzymu, i zanim papieski Rzym przejął panowanie nad światem w roku 538, trzy z tych królestw zostałyby usunięte, czyli wyrwane z korzeniami. Wtedy pojawiłby się „mały” „róg” z wersetu ósmego, mający „oczy jak oczy człowieka i usta, które mówiły rzeczy wielkie”. Jeśli w czwartym królestwie mamy dziesięć rogów i trzy zostają usunięte, aby „mały róg” mógł zastąpić te trzy rogi, to po usunięciu trzech rogów pozostaje siedem, a mały róg jest ósmym, ponieważ Rzym zawsze pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W tym rozdziale jest wiele światła dotyczącego Rzymu w jego dwóch fazach, ale tutaj po prostu przedstawiamy drugie świadectwo, że zarówno proroczo, jak i historycznie, Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu.

In chapter eight we find the enlargement of chapter seven. The chapter once again identifies the kingdoms of Bible prophecy but leaves off the first kingdom of Babylon for when Daniel received the vision of chapter eight it was very close to the end of Babylon. In the chapter Medo-Persia is represented by a ram that had two horns. Greece is represented by a goat with one horn that is broken and produces four horns out of the broken horn. Then a “little horn” follows after Greece, and once again the little horn is representing Rome. Though Rome was not a direct descendant from the empire of Greece, the passage portrays the little horn as coming out of one of the four horns that arose in the Greek kingdom after the first horn—representing Alexander the Great—was broken. Rome was not a descendant of the Greeks, but it began its conquering of the world from the area of Greece, and in that sense, it came out of one of those four horns.

W rozdziale ósmym znajdujemy rozwinięcie rozdziału siódmego. Rozdział ten ponownie identyfikuje królestwa proroctw biblijnych, ale pomija pierwsze królestwo — Babilon — ponieważ gdy Daniel otrzymał wizję rozdziału ósmego, zbliżał się koniec Babilonu. W tym rozdziale Medo-Persja jest przedstawiona jako baran, który miał dwa rogi. Grecja jest przedstawiona jako kozioł z jednym rogiem; róg ten zostaje złamany, a z niego wyrastają cztery rogi. Następnie po Grecji pojawia się „mały róg” i ponownie symbolizuje on Rzym. Chociaż Rzym nie był bezpośrednim potomkiem imperium greckiego, tekst ukazuje mały róg jako wyrastający z jednego z czterech rogów, które powstały w królestwie greckim po tym, jak pierwszy róg — reprezentujący Aleksandra Wielkiego — został złamany. Rzym nie wywodził się od Greków, lecz rozpoczął swoje podboje świata z obszaru Grecji i w tym sensie wyszedł z jednego z tych czterech rogów.

We therefore find in chapter eight a second witness to chapter seven. Medo-Persia had two horns, Greece had one and thereafter four more horns. That equals seven horns before Rome’s as the little horn came out of one of Greece’s four horns. Two plus one plus four equals seven, then Rome, the little horn, is the eighth and it is of the seven. It is worth noting that in this passage that identifies that Rome comes out of one of the Greek horns is one of the greatest prophetic arguments that Miller and his co-laborers had to meet in their history.

Dlatego w rozdziale ósmym znajdujemy drugie świadectwo na potwierdzenie rozdziału siódmego. Medo-Persja miała dwa rogi, Grecja miała jeden, a następnie cztery kolejne rogi. To daje siedem rogów przed rogiem Rzymu, ponieważ mały róg wyłonił się z jednego z czterech rogów Grecji. Dwa plus jeden plus cztery równa się siedem, zatem Rzym, mały róg, jest ósmym i jest spośród siedmiu. Warto zauważyć, że ten fragment, który wskazuje, iż Rzym wyłonił się z jednego z greckich rogów, stanowi jeden z największych argumentów proroczych, z jakimi Miller i jego współpracownicy musieli się zmierzyć w dziejach swojej działalności.

The Protestants of that history insisted that the little horn of Rome could not be Rome, for the prophecy identifies that the little horn came out from one of the four Grecian horns. They therefore argued that the little horn represented Antiochus Epiphanes who was one of the Seleucid kings that carried on through history after the division of Alexander the Great’s demise. The argument of Millerite history over this issue was so great that on the 1843 chart the argument against the Protestant teaching that was based upon the fact that Daniel saw the little horn come out from one of the four Grecian horns and therefore could not identify Rome, for Rome did not descend from Greece. The argument impacted all the passages in Daniel where Rome is identified. The Protestant position included that the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel eleven had to be Antiochus Epiphanes. The Millerites therefore included upon the chart that Sister White identified was “directed by the hand of the Lord and should not be altered,” a reference to Antiochus Epiphanes identifying why he could not have been that fourth kingdom. Does Rome establish the vision of prophetic history or did a Seleucid king that died over a hundred years before Christ was born represent the power that stood up against Christ at his crucifixion?

Protestanci tamtej epoki twierdzili stanowczo, że mały róg nie mógł oznaczać Rzymu, ponieważ proroctwo wskazuje, że mały róg wyszedł z jednego z czterech greckich rogów. Dlatego dowodzili, że mały róg przedstawiał Antiocha IV Epifanesa, jednego z królów Seleucydów, którzy panowali po podziale imperium po śmierci Aleksandra Wielkiego. Spór w historii millerytów w tej kwestii był tak doniosły, że na wykresie z 1843 roku zamieszczono argument przeciwko protestanckiemu nauczaniu, oparty na fakcie, że Daniel widział, jak mały róg wychodzi z jednego z czterech greckich rogów, a zatem nie mógł oznaczać Rzymu, ponieważ Rzym nie wywodził się z Grecji. Argument ten wpływał na wszystkie fragmenty w Księdze Daniela, w których Rzym jest identyfikowany. Stanowisko protestanckie obejmowało twierdzenie, że „rabusie twego ludu” w czternastym wersecie jedenastego rozdziału Daniela muszą odnosić się do Antiocha Epifanesa. Milleryci umieścili więc na wykresie — który, jak stwierdziła siostra White, był „kierowany ręką Pana i nie powinien być zmieniany” — wzmiankę o Antiochu Epifanesie, wyjaśniającą, dlaczego nie mógł on być tym czwartym królestwem. Czy to Rzym ustanawia wizję historii proroczej, czy też mocą, która wystąpiła przeciw Chrystusowi w czasie Jego ukrzyżowania, był król Seleucydów, który zmarł ponad sto lat przed narodzeniem Chrystusa?

The question that could be raised is, why was Daniel shown Rome coming out of one of the Grecian horns, if Rome was not a direct descendant of Greece? The answer is that the beginning of Rome’s rise to power began in that region which had formerly been Greek territory, but why was the prophecy portrayed in such a way to allow for that confusion?

Można postawić pytanie: dlaczego Danielowi ukazano Rzym wyłaniający się z jednego z greckich rogów, skoro Rzym nie wywodził się bezpośrednio z Grecji? Odpowiedź brzmi, że wzrost potęgi Rzymu rozpoczął się w regionie, który wcześniej był terytorium greckim, ale dlaczego proroctwo przedstawiono w taki sposób, by dopuszczało taką niejasność?

At least one answer, beyond the importance of noting where Rome began to rise, is that the enigma of Rome always coming up eighth and being of the seven is answered by Rome being associated with the territory of Greece, in order to retain the enigma’s point of Rome being of the seven. The enigma is that important, though the Millerites could never had understood that concept from their vantage point in history. The fact that all the references upon not only the 1843, but also the 1850 chart are illustrations of subjects that are directly addressed in God’s prophetic Word, except for the one reference that emphasizes that Antiochus Epiphanes is not the power that stood against Christ, makes the addition to the chart very significant. How sad is it that when Adventism left their foundations, they find themselves today teaching that the power of verse fourteen of Daniel eleven is Antiochus Epiphanes and not Rome! They now teach what the Millerites opposed so strongly that they represented that controversy upon the 1843 chart!

Co najmniej jedna odpowiedź, poza wagą zauważenia, gdzie Rzym zaczął rosnąć w siłę, brzmi, że zagadka polegająca na tym, iż Rzym zawsze pojawia się jako ósmy, a jednocześnie jest spośród siedmiu, znajduje rozwiązanie w powiązaniu Rzymu z terytorium Grecji, aby zachować sens zagadki, że Rzym jest spośród siedmiu. Ta zagadka jest aż tak ważna, choć milleriści z ich ówczesnej perspektywy historycznej nigdy nie mogli tej koncepcji zrozumieć. Fakt, że wszystkie odniesienia zamieszczone nie tylko na wykresie z 1843 roku, ale także na tym z 1850 roku, są ilustracjami zagadnień bezpośrednio poruszanych w proroczym Słowie Bożym, z wyjątkiem jednego odniesienia, które podkreśla, że Antioch Epifanes nie jest mocarstwem, które stanęło przeciw Chrystusowi, sprawia, że ten dodatek do wykresu jest bardzo znaczący. Jakże to smutne, że gdy adwentyzm odszedł od swoich fundamentów, dziś naucza, iż mocarstwem z czternastego wersetu jedenastego rozdziału Księgi Daniela jest Antioch Epifanes, a nie Rzym! Teraz nauczają tego, czemu milleriści sprzeciwiali się tak stanowczo, że uwidocznili ten spór na wykresie z 1843 roku!

The kingdoms of history identify that Rome comes up eighth and is of the seven. The “little horn” in chapter seven that speaks “great words against the Most High” comes up eighth and is of the seven. The horns of chapter eight identify that Rome comes up eighth and is of the seven.

Królestwa w historii wskazują, że Rzym powstaje jako ósmy i jest spośród siedmiu. „Mały róg” w rozdziale siódmym, który wypowiada „wielkie słowa przeciwko Najwyższemu”, powstaje jako ósmy i jest spośród siedmiu. Rogi z rozdziału ósmego wskazują, że Rzym powstaje jako ósmy i jest spośród siedmiu.

In the next article we will consider how modern Rome, as represented in Revelation seventeen comes up eighth and is of the seven. We will then return to Daniel two and identify why Daniel two’s four kingdoms, which is the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, is in agreement with Revelation seventeen’s eight kingdoms.

W następnym artykule rozważymy, w jaki sposób współczesny Rzym, przedstawiony w Apokalipsie 17, pojawia się jako ósmy i jest z owych siedmiu. Następnie wrócimy do Daniela 2 i wskażemy, dlaczego cztery królestwa z Daniela 2, będące pierwszą wzmianką o królestwach w proroctwach biblijnych, pozostają w zgodzie z ośmioma królestwami z Apokalipsy 17.

Back to Articles