Article

# Ósmy jest jednym z Siedmiu - Numer Dwa

Królestwa biblijnych proroctw

Author

Jeff Pippenger

Published

September 15, 2023

Formats

PDF
Word

W poprzednim artykule stwierdziliśmy, że zwolennicy Millera nie widzieli w Rzymie nic poza Rzymem pogańskim i papieskim, choć podejmowali temat różnic między tymi dwiema potęgami. Dla zwolenników Millera rozróżnienie między Rzymem pogańskim a papieskim nie doprowadziło ich do uznania, że Rzym papieski był piątym królestwem, które nastąpiło po czwartym królestwie Rzymu pogańskiego. Po rozczarowaniu w 1844 roku Siostra White wskazała trzy moce z dwunastego i trzynastego rozdziału Apokalipsy: smoka w rozdziale dwunastym, następnie papiestwo jako bestię wychodzącą z morza w rozdziale trzynastym, po czym Stany Zjednoczone jako bestię wychodzącą z ziemi. Gdy fundament został położony, Pan dał światło dotyczące trójprzymierza smoka, bestii i fałszywego proroka, które w szesnastym rozdziale Apokalipsy prowadzi świat do Armagedonu.

> Linia proroctwa, w której znajdują się te symbole, rozpoczyna się w Apokalipsie 12, od smoka, który usiłował zniszczyć Chrystusa przy Jego narodzinach. Powiedziano, że smok jest Szatanem (Apokalipsa 12:9); to on pobudził Heroda, by zgładził Zbawiciela. Jednak głównym narzędziem Szatana w prowadzeniu wojny przeciwko Chrystusowi i Jego ludowi w pierwszych wiekach ery chrześcijańskiej było Cesarstwo Rzymskie, w którym pogaństwo było religią dominującą. Tak więc, choć smok przede wszystkim przedstawia Szatana, w sensie wtórnym jest symbolem pogańskiego Rzymu.

> W rozdziale 13 (wersety 1–10) opisano inną bestię, „podobną do lamparta”, której smok dał „swoją moc, swój tron i wielką władzę”. Ten symbol, jak wierzyła większość protestantów, przedstawia papiestwo, które przejęło moc, tron i władzę, jakie niegdyś należały do starożytnego Cesarstwa Rzymskiego. O bestii podobnej do lamparta powiedziano: „Dano jej usta mówiące rzeczy wielkie i bluźnierstwa... I otworzyła swe usta w bluźnierstwie przeciwko Bogu, by bluźnić Jego imieniu, Jego przybytkowi i tym, którzy mieszkają w niebie. I dano jej, by wszczęła wojnę ze świętymi i zwyciężyła ich; i dano jej władzę nad wszystkimi plemionami, językami i narodami”. To proroctwo, niemal identyczne z opisem małego rogu z Daniela 7, niewątpliwie wskazuje na papiestwo.

> 'Dano mu władzę, by działał przez czterdzieści dwa miesiące.' A prorok mówi: 'Widziałem jedną z jego głów jakby śmiertelnie zranioną.' I dalej: 'Kto prowadzi do niewoli, pójdzie do niewoli; kto zabija mieczem, musi być zabity mieczem.' Czterdzieści dwa miesiące to to samo co 'czas i czasy i połowa czasu', trzy i pół roku, czyli 1260 dni, z rozdziału 7 Księgi Daniela — okres, w którym władza papiestwa miała uciskać lud Boży. Okres ten, jak stwierdzono w poprzednich rozdziałach, rozpoczął się wraz z supremacją papiestwa w 538 r. n.e. i zakończył się w 1798 r. Wówczas papież został ujęty przez armię francuską, władza papieska otrzymała śmiertelną ranę i spełniło się proroctwo: 'Kto prowadzi do niewoli, pójdzie do niewoli.'

> W tym momencie wprowadzony zostaje kolejny symbol. Mówi prorok: "I widziałem inne zwierzę wychodzące z ziemi i miało dwa rogi jak u baranka." Werset 11. Zarówno wygląd tego zwierzęcia, jak i sposób jego powstania wskazują, że naród, który ono przedstawia, różni się od tych ukazanych w poprzednich symbolach. Wielkie królestwa, które rządziły światem, zostały ukazane prorokowi Danielowi jako drapieżne zwierzęta, powstające, gdy "cztery wiatry niebios wzburzały wielkie morze." Daniel 7:2. W Objawieniu 17 anioł wyjaśnił, że wody oznaczają "ludy, tłumy, narody i języki." Objawienie 17:15. Wiatry są symbolem konfliktu. Cztery wiatry niebios ścierające się na wielkim morzu przedstawiają straszliwe sceny podbojów i rewolucji, za sprawą których królestwa dochodziły do władzy.

> Lecz bestię o barankowych rogach widziano, jak 'wychodziła z ziemi'. Zamiast obalać inne potęgi, by się ugruntować, naród tak przedstawiony musi powstać na terytorium uprzednio niezajętym i wzrastać stopniowo i pokojowo. Nie mógł więc powstać pośród licznych i zmagających się narodowości Starego Świata — tego burzliwego morza 'ludów, tłumów, narodów i języków'. Należy go szukać na Kontynencie Zachodnim.

> Który naród Nowego Świata w 1798 roku wyrastał na potęgę, zapowiadając siłę i wielkość oraz przyciągając uwagę świata? Zastosowanie symbolu nie pozostawia żadnych wątpliwości. Jedno państwo, i tylko jedno, spełnia wymogi tego proroctwa; wskazuje ono jednoznacznie na Stany Zjednoczone Ameryki. Raz po raz mówcy i historycy, opisując powstanie i rozwój tego narodu, nieświadomie posługiwali się myślą, niemal dosłownymi słowami, natchnionego pisarza. Ujrzano bestię „wychodzącą z ziemi”; a zgodnie z tłumaczami, słowo oddane tu jako „coming up” dosłownie oznacza „rosnąć lub wyrastać jak roślina”. I, jak widzieliśmy, naród ten musi powstać na terytorium wcześniej niezamieszkanym. Wybitny pisarz, opisując powstanie Stanów Zjednoczonych, mówi o „tajemnicy jej wyłonienia się z pustki” i stwierdza: „Jak ciche ziarno wyrośliśmy w imperium”.—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, s. 462. Europejskie czasopismo w 1850 roku mówiło o Stanach Zjednoczonych jako o cudownym imperium, które „wyłania się” i „pośród milczenia ziemi codziennie pomnaża swoją potęgę i dumę”.—The Dublin Nation. Edward Everett, w mowie o założycielach pielgrzymach tego narodu, powiedział: „Czy szukali zacisznego miejsca, niewzbudzającego sprzeciwu dzięki swej niepozorności i bezpiecznego dzięki swej odległości, gdzie mały kościół w Lejdzie mógłby cieszyć się wolnością sumienia? Oto potężne krainy, nad którymi w pokojowym podboju ... nieśli sztandary krzyża!”.—Przemówienie wygłoszone w Plymouth, Massachusetts, 22 grudnia 1824 r., s. 11.

> „I miał dwa rogi podobne do baranka.” Rogi podobne do baranka wskazują na młodość, niewinność i łagodność, trafnie przedstawiając charakter Stanów Zjednoczonych, gdy zostały ukazane prorokowi jako „wyłaniające się” w 1798 roku. Wśród chrześcijańskich wygnańców, którzy pierwsi uciekli do Ameryki i szukali schronienia przed królewskim uciskiem i kapłańską nietolerancją, było wielu, którzy postanowili ustanowić rząd oparty na szerokich podstawach wolności obywatelskiej i religijnej. Ich poglądy znalazły wyraz w Deklaracji Niepodległości, która głosi wielką prawdę, że „wszyscy ludzie zostali stworzeni równymi” i obdarzeni niezbywalnym prawem do „życia, wolności i dążenia do szczęścia”. A Konstytucja gwarantuje ludowi prawo samorządzenia się, stanowiąc, że przedstawiciele wybrani w powszechnym głosowaniu będą stanowić i wykonywać prawa. Przyznano także wolność wyznania, pozwalając każdemu czcić Boga zgodnie z nakazami własnego sumienia. Republikanizm i protestantyzm stały się fundamentalnymi zasadami narodu. Te zasady stanowią tajemnicę jego siły i dobrobytu. Uciskani i zdeptani w całym świecie chrześcijańskim zwracali się ku tej ziemi z zainteresowaniem i nadzieją. Miliony kierowały się ku jej brzegom, a Stany Zjednoczone stały się jednym z najpotężniejszych narodów świata.

> "Ale bestia o rogach podobnych do baranka 'przemówiła jak smok. I sprawuje całą władzę pierwszej bestii na jej oczach i skłania ziemię oraz jej mieszkańców, aby oddawali cześć pierwszej bestii, której śmiertelna rana została uleczona; ... mówiąc do mieszkańców ziemi, aby uczynili obraz bestii, która miała ranę od miecza, a jednak ożyła.' Objawienie 13:11-14." Wielki bój, 438-441.

Tekst stwierdza, że rozdziały dwunasty i trzynasty identyfikują smoka, bestię i fałszywego proroka, trzy moce z szesnastego rozdziału Apokalipsy, które prowadzą świat do Armagedonu. Każda z tych trzech mocy ma swój własny rozdział, który przedstawia identyczną historię proroczą. Ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela zaczyna się słowami: „A w czasie końca”, czyli w roku 1798. Następnie te sześć wersetów przedstawia ostateczne posunięcia papiestwa aż do chwili, gdy w wersecie pierwszym rozdziału dwunastego Księgi Daniela Michał powstaje, a ludzki czas próby zostaje zamknięty, co zapoczątkowuje siedem ostatnich plag. W wersecie czterdziestym czwartym rozdziału jedenastego poselstwo na tę godzinę, które rozwściecza papiestwo i zapoczątkowuje rzeź mającą miejsce tuż przed zamknięciem czasu próby, jest przedstawione jako „wieści ze wschodu i z północy”.

Poselstwo „ze wschodu i z północy” oznacza ostateczne poselstwo ostrzegawcze, gdyż jest głoszone tuż zanim Michał powstanie. Jest to trzecie poselstwo anielskie, głoszone podczas wylania Ducha Świętego. Daniel przedstawił to poselstwo jako dwojakie. Poselstwo „północy”, które rozwściecza papiestwo, to poselstwo identyfikujące „króla północy” jako władzę papieską, a poselstwo „wschodu” to poselstwo dzieci wschodu, czyli islamu. Oczywiście ma ono także inne ważne znaczenia, lecz wschód jest symbolem islamu, a Antychryst jest fałszywym odpowiednikiem prawdziwego króla północy. Poselstwo trzeciego anioła, które ostrzega przed przyjęciem znamienia króla północy (znamienia bestii), ostrzega również, że islam uderzy w momencie, gdy dla Stanów Zjednoczonych wypełni się kielich nieprawości, a Stany Zjednoczone wypełniają swój kielich nieprawości w chwili ustanowienia prawa niedzielnego.

Księga Objawienia, rozdział trzynasty, począwszy od wersetu jedenastego i dalej, przedstawia tę samą proroczą historię; rozpoczyna się ona także w czasie końca, w roku 1798.

> Który naród Nowego Świata w roku 1798 wzrastał w potęgę, zapowiadając siłę i wielkość oraz przyciągając uwagę świata? Zastosowanie symbolu nie pozostawia żadnych wątpliwości. Jeden naród, i tylko jeden, spełnia warunki tego proroctwa; wskazuje ono jednoznacznie na Stany Zjednoczone Ameryki. Wielki spór, 440.

Ten sam przebieg proroczej historii jest przedstawiony w Apokalipsie 13:11–18, jak w Danielu 11:40–45. Podobnie jak w wersetach z Daniela, opowieść o roli Stanów Zjednoczonych kończy się zamknięciem czasu łaski, gdy Stany Zjednoczone zmuszają świat do przyjęcia znamienia bestii. Następnie, jak w Danielu 11, poselstwo na tę godzinę zostaje przedstawione w rozdziale czternastym. Struktura jest identyczna w obu fragmentach, z tym wyjątkiem, że wersety u Daniela opisują działalność papieską, a Apokalipsa 13 identyfikuje rolę Stanów Zjednoczonych. W oparciu o te dwa fragmenty stwierdzamy, że rozdział siedemnasty Apokalipsy obejmuje tę samą historię, lecz podkreśla rolę smoka, przedstawionego jako dziesięciu królów, którzy są Organizacją Narodów Zjednoczonych. Te trzy rozdziały, rozpatrywane wiersz po wierszu, określają rolę smoka, bestii i fałszywego proroka, którzy w rozdziale szesnastym prowadzą świat do Armagedonu, dlatego istotne jest, że Jan informuje nas, iż na początku rozdziału siedemnastego to jeden z aniołów, którzy wylali siedem ostatnich plag, przychodzi, aby oznajmić Janowi sąd nad nierządnicą Rzymu.

> I przyszedł jeden z siedmiu aniołów, którzy mieli siedem czasz, i rozmawiał ze mną, mówiąc do mnie: Przyjdź tutaj; pokażę ci sąd nad wielką nierządnicą, która zasiada na wielu wodach: z którą królowie ziemi uprawiali nierząd, a mieszkańcy ziemi zostali upojeni winem jej nierządu. Objawienie 17:1–2.

U Millerystów chodziło o Rzym pogański i Rzym papieski, lecz ostatecznie chodzi o potrójny sojusz. Podobnie jak w przypadku jej identyfikacji tych trzech mocy w rozdziałach dwunastym i trzynastym, wyraźnie identyfikuje ona niewiastę z rozdziału siedemnastego jako papiestwo.

> „Niewiasta [Babilon] z Objawienia 17 jest opisana jako 'odziana w purpurę i szkarłat oraz przyozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami, trzymająca w ręku złoty kielich pełen obrzydliwości i nieczystości:... a na jej czole widniało imię: 'Tajemnica, Babilon Wielki, matka nierządnic.' Prorok mówi: 'Widziałem niewiastę pijaną krwią świętych i krwią męczenników Jezusa.' O Babilonie dalej powiedziano, że jest 'tym wielkim miastem, które panuje nad królami ziemi.' Objawienie 17:4-6, 18. Władzą, która przez tyle wieków sprawowała despotyczne panowanie nad monarchami chrześcijaństwa, jest Rzym.” Wielki bój, 382.

Zatem kiedy zaczyna się prorocza historia ukazana w rozdziale siedemnastym?

> I zaniósł mnie w duchu na pustynię; i ujrzałem kobietę siedzącą na szkarłatnej bestii, pełnej bluźnierczych imion, mającej siedem głów i dziesięć rogów. A kobieta była odziana w purpurę i szkarłat, i przyozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami, mając w ręku złoty kielich pełen obrzydliwości i nieczystości jej nierządu; a na jej czole było wypisane imię: TAJEMNICA, WIELKI BABILON, MATKA NIERZĄDNIC I OBRZYDLIWOŚCI ZIEMI. I ujrzałem tę kobietę pijaną krwią świętych i krwią męczenników Jezusa; a gdy ją zobaczyłem, zdumiałem się wielce. Objawienie 17:3-6.

Aby Jan mógł zobaczyć kobietę, zostaje proroczo przeniesiony na pustynię, którą Jan sam już utożsamił z dwoma świadkami jako tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat papieskiego panowania w rozdziale dwunastym.

> I niewiasta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam żywiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. ... I dano niewieście dwa skrzydła wielkiego orła, aby poleciała na pustynię, na miejsce swoje, gdzie jest żywiona przez czas i czasy, i połowę czasu, sprzed oblicza węża. Objawienie 12:6, 14.

Jan został proroczo przeniesiony w okres pustyni, lecz werset trzeci i następne precyzują dokładnie, do którego momentu w ramach tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat został przeniesiony, ponieważ kobieta była już upojona krwią prześladowań i była już „matką nierządnic”. Jan został przeniesiony na koniec okresu pustyni, gdyż kobieta była już upojona krwią prześladowań, a kościoły protestanckie już wracały do jej owczarni i stawały się jej córkami, ponieważ w tym czasie była określana jako „matka nierządnic”. Miała już córki. Świadectwo Jana w rozdziale siedemnastym zaczyna się w 1798 roku, podobnie jak ta sama historia prorocza, która przedstawiała bestię w jedenastym rozdziale Księgi Daniela i fałszywego proroka w trzynastym rozdziale Apokalipsy.

Podobnie jak w przypadku pozostałych dwóch linii, gdy rozdział siedemnasty się kończy, rozdział osiemnasty następnie wskazuje poselstwo na ten czas. Trzy linie prorocze, po jednej dla każdego z członów potrójnego związku. Wszystkie są zobrazowane na tej samej strukturze historycznej, rozpoczynającej się w 1798 roku i trwającej aż do zamknięcia czasu próby, i wszystkie trzy podkreślają ostateczne poselstwo ostrzegawcze.

Tablice Habakuka omawiają temat siedemnastego rozdziału Apokalipsy znacznie bardziej szczegółowo, dlatego teraz przejdę do zagadki zawartej w rozdziale, który przedstawia osiem królestw proroctwa biblijnego.

> A oto umysł, który ma mądrość. Siedem głów to siedem gór, na których siedzi kobieta. I jest siedmiu królów: pięciu upadło, jeden jest, a inny jeszcze nie przyszedł; a gdy przyjdzie, musi pozostać przez krótki czas. A bestia, która była, a nie ma jej, sama jest ósmą i należy do siedmiu, i idzie na zatracenie. Objawienie 17:9–11.

Daniel powiedział Nebukadnezarowi: "Ty jesteś tą głową ze złota."

> I gdziekolwiek mieszkają ludzie, zwierzęta polne i ptaki nieba oddał w twoje ręce i uczynił cię władcą nad nimi wszystkimi. Ty jesteś tą głową ze złota. Daniel 2:38.

Daniel powiedział też Nabuchodonozorowi: „Ty, o królu, jesteś królem królów.”

> Ty, o królu, królem królów jesteś; albowiem Bóg niebios dał ci królestwo, moc, siłę i chwałę. Daniel 2:37.

Nabuchodonozor był „głową” i był królem, a królem królów był dlatego, że reprezentował pierwsze z królestw przedstawionych przez ten posąg. Nabuchodonozor był królem przedstawionym złotem, a pozostałe metale w tym posągu przedstawiały inne królestwa i królów, lecz Nabuchodonozor był pierwszy, a zatem królem królów. Inny poziom, którego teraz nie będziemy omawiać, polega na tym, że królestwo Babilonu reprezentuje królestwo, które stara się podszywać pod Chrystusa, który jest prawdziwym Królem królów.

Na początku świadectwa Izajasza o proroctwach na dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat (siedem razy z Księgi Kapłańskiej 26) Izajasz identyfikuje królów jako głowy.

> Albowiem głową Syrii jest Damaszek, a głową Damaszku jest Rezin; a w ciągu sześćdziesięciu pięciu lat Efraim zostanie rozbity, tak że nie będzie ludem. A głową Efraima jest Samaria, a głową Samarii jest syn Remaliasza. Jeśli nie uwierzycie, zaiste nie ostaniecie się. Izajasz 7:7, 8.

Izajasz właśnie przedstawia punkt początkowy dla dwóch okresów po dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, wymierzonych przeciw północnemu królestwu Samarii i południowemu królestwu Judy, i czyniąc to, przytacza dwóch świadków na to, że stolica narodu jest jego głową, a król jest głową stolicy. „Głowa” oznacza zarówno króla, jak i królestwo. W Objawieniu ta sama linia proroctwa zostaje podjęta podobnie jak w Księdze Daniela.

Dlatego, gdy Jan zostaje przeniesiony do roku 1798 i zostaje mu przedstawiona zagadka wskazująca, że istnieje siedem „głów”, rozpoznaje je jako siedem królestw. Następnie zostaje mu powiedziane, że pięć z tych głów, czyli królestw, upadło. W roku 1798 piąte królestwo proroctwa biblijnego właśnie upadło, gdy otrzymało śmiertelną ranę, która z czasem miała zostać uleczona.

Jan, przedstawiony w historii czasu końca, w roku 1798, otrzymuje też wiadomość, że jedna z głów „jest”. Szóste królestwo proroctwa biblijnego rozpoczęło się w roku 1798, zatem gdy Jan został proroczo przeniesiony do roku 1798, królestwem, które wtedy istniało, były Stany Zjednoczone, i dowiedział się również, że siódme królestwo było jeszcze przyszłe względem roku 1798, bo jeszcze nie nadeszło. Siódme królestwo, które wciąż było przyszłe względem roku 1798, to Organizacja Narodów Zjednoczonych, reprezentowana przez dziesięciu królów i będąca tematem siedemnastego rozdziału Apokalipsy. Ale jest też ósme, które wywodzi się z siedmiu. Rzym zawsze pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu.

Na temat treści rozdziału siedemnastego można by powiedzieć wiele, ale my po prostu identyfikujemy osiem królestw proroctwa biblijnego przedstawionych w rozdziale siedemnastym, aby zobaczyć, jak milerystyczne rozumienie czterech królestw ma się do ośmiu królestw z siedemnastego rozdziału Objawienia Jana.

Zajmiemy się tym w następnym artykule.

Back to Articles