Article

# The Book of Daniel - Number Four

Księga Daniela - Numer cztery

The Plummet

Gwałtowny spadek

Author

Jeff Pippenger

Published

November 27, 2023

Formats

PDF
Word

We are addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six as represented in the book of Daniel. We are doing so because one of the prophetic characteristics of the “seven times,” is that it represents the “stumbling stone” that the builders rejected. I am defining the stone of stumbling that is represented in the Scriptures as a truth that can be seen, but isn’t. For those that see it, it is precious, but for those that don’t see it, it is not only what they stumble over, but it is the stone that grinds them to powder.

Zajmujemy się „siedmioma razami” z Księgi Kapłańskiej 26, tak jak przedstawiono je w Księdze Daniela. Czynimy to, ponieważ jedną z cech proroczych „siedmiu razy” jest to, że symbolizują one „kamień obrazy”, który odrzucili budujący. Definiuję ten kamień obrazy, ukazany w Piśmie Świętym, jako prawdę, którą można zobaczyć, lecz się jej nie dostrzega. Dla tych, którzy ją dostrzegają, jest cenna, ale dla tych, którzy jej nie widzą, jest nie tylko kamieniem, o który się potykają, lecz także kamieniem, który kruszy ich na proch.

When Christ presented the stone that the builders rejected, He identified that the corner stone would become the “head” of the corner. The message of the rejected stone in the Scriptures always has to do with God passing by a former covenant people, while at the same time God is entering into covenant with a people who had not formerly been the people of God.

Gdy Chrystus przywołał kamień, który odrzucili budujący, wskazał, że kamień węgielny stanie się „głowicą węgła”. Przesłanie o odrzuconym kamieniu w Piśmie Świętym zawsze dotyczy tego, że Bóg pomija dawny lud przymierza, a jednocześnie wchodzi w przymierze z ludem, który wcześniej nie był ludem Bożym.

> Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. Matthew 21:42–44.

> Jezus rzekł do nich: Czy nigdy nie czytaliście w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym; od Pana to się stało i jest to przedziwne w naszych oczach? Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane i dane narodowi, który wydaje jego owoce. A kto upadnie na ten kamień, rozbije się; a na kogo on spadnie, zetrze go na proch. Mateusz 21:42-44.

The first “time prophecy” that William Miller was led to by the holy angels, was the “seven times” of Leviticus twenty-six. Laodicean Adventism started the process of tearing down the foundational truths which the Lord assembled through the ministry of Miller by rejecting the very first of Miller’s discoveries. Of course, any prophetic illustration of a sacred foundation is an illustration of Christ, who is “The Stone”, so the rejection of the “seven times” in 1863, identifies not only the beginning of the process of rejecting the foundational truths, it represents a rejection of Christ. As with Christ’s testimony of the rejected stone, Peter also identifies that one of the prophecies connected with the foundation stone is that it would ultimately become “the head of the corner”.

Pierwszym "proroctwem czasowym", do którego święci aniołowie doprowadzili Williama Millera, było "siedem czasów" z Księgi Kapłańskiej 26. Laodycejski adwentyzm rozpoczął proces burzenia podstawowych prawd, które Pan zbudował poprzez służbę Millera, odrzucając samo pierwsze z odkryć Millera. Oczywiście, każda prorocza ilustracja świętego fundamentu jest ilustracją Chrystusa, który jest "Kamieniem", więc odrzucenie "siedmiu czasów" w 1863 roku wskazuje nie tylko początek procesu odrzucania podstawowych prawd, lecz stanowi odrzucenie Chrystusa. Podobnie jak w świadectwie Chrystusa o odrzuconym kamieniu, Piotr również wskazuje, że jedno z proroctw związanych z kamieniem węgielnym mówi, iż ostatecznie stanie się on "głowicą węgła".

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:6–8.

> Dlatego jest też w Piśmie powiedziane: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, kosztowny; a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony. Dla was więc wierzących jest on cenny; dla nieposłusznych zaś — kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła, i kamieniem potknięcia oraz skałą zgorszenia, dla tych, którzy potykają się o słowo, będąc nieposłuszni; do tego też zostali przeznaczeni. Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, abyście głosili chwałę tego, który was powołał z ciemności do swego przedziwnego światła: wy, którzy niegdyś nie byliście ludem, teraz zaś jesteście ludem Bożym; którzy nie dostąpiliście miłosierdzia, teraz zaś miłosierdzia dostąpiliście. 1 Piotra 2:6-8.

The foundation stone in the beginning of Adventism, becomes the head of the corner. Isaiah is in agreement with Christ and Peter, and Isaiah uses the foundation stone to represent a covenant people who are being passed by for a new covenant people. In his testimony he represents a class that has made a covenant with death, and who have received a lie. The lie they receive, is the lie that Paul identifies as bringing strong delusion upon those that make a covenant with death, because they did not receive the love of the truth.

Kamień węgielny na początku adwentyzmu staje się głowicą węgła. Izajasz jest zgodny z Chrystusem i Piotrem, a kamienia węgielnego używa jako symbolu ludu przymierza, który jest pomijany na rzecz nowego ludu przymierza. W swoim świadectwie przedstawia on grupę, która zawarła przymierze ze śmiercią i przyjęła kłamstwo. Kłamstwo, które przyjmują, to kłamstwo, które Paweł wskazuje jako sprowadzające silne zwiedzenie na tych, którzy zawierają przymierze ze śmiercią, ponieważ nie przyjęli umiłowania prawdy.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:14–18.

> Przeto słuchajcie słowa Pana, wy szydercy, którzy rządzicie tym ludem w Jerozolimie. Ponieważ powiedzieliście: Zawarliśmy przymierze ze śmiercią i z piekłem mamy układ; gdy przejdzie niszcząca nawałnica, nie dosięgnie nas, bo kłamstwo uczyniliśmy naszą ucieczką i pod fałszem się skryliśmy; dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto kładę na Syjonie kamień jako fundament, kamień wypróbowany, kosztowny kamień węgielny, pewny fundament; kto wierzy, nie ucieknie w popłochu. Wyznaczę też sąd sznurem mierniczym, a sprawiedliwość pionem; i grad zmiecie schronienie kłamstwa, a wody zaleją kryjówkę. A wasze przymierze ze śmiercią zostanie unieważnione, a wasz układ z piekłem się nie ostoi; gdy przejdzie ta niszcząca nawałnica, wtedy was podepcze. Izajasza 28:14-18.

The “seven times” has been hidden under falsehoods, and when God passes by His former covenant people and enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, the stone that was formerly the rejected corner stone will ascend to be the “head” of the corner. For those that understand this truth, it is precious, and for those that don’t, the stone that becomes the head of the corner, not only crushes them, but it metaphorically becomes their headstone.

"Siedem czasów" zostało ukryte pod kłamstwami, a gdy Bóg ominie swój dawny lud przymierza i wejdzie w przymierze ze stu czterdziestoma czterema tysiącami, kamień, który niegdyś był odrzuconym kamieniem węgielnym, zostanie wywyższony, by stać się "głowicą" węgła. Dla tych, którzy rozumieją tę prawdę, jest ona drogocenna, a dla tych, którzy jej nie rozumieją, kamień, który staje się głowicą węgła, nie tylko ich miażdży, lecz metaforycznie staje się ich kamieniem nagrobnym.

In the book of Daniel, in chapter eight and verse nineteen, we find the “last end” of the indignation, thus identifying that there must also be a “first end” of the indignation. The period of time from 677 BC, until October 22, 1844 represents the period of time that the sanctuary (and host) would be tread down. But the papacy was to prosper until the indignation was accomplished, according to Daniel chapter eleven, and verse thirty-six. If the end of the indignation of chapter eight, represents the end of a period of time, then the end of the indignation of chapter eleven, also represents the end of a period of time. This is what the Bible clearly teaches, though this truth has been covered up with lies by those who have made a covenant with death.

W Księdze Daniela, w rozdziale ósmym i wersecie dziewiętnastym, znajdujemy „ostateczny kres” oburzenia, co wskazuje, że musi istnieć także „pierwszy kres” oburzenia. Okres od 677 r. p.n.e. do 22 października 1844 r. to czas, w którym świątynia (i zastęp) miały być deptane. Jednak papiestwo miało prosperować aż do dopełnienia się oburzenia, zgodnie z rozdziałem jedenastym Księgi Daniela, wersem trzydziestym szóstym. Jeśli koniec oburzenia w rozdziale ósmym oznacza koniec pewnego okresu, to koniec oburzenia w rozdziale jedenastym również oznacza koniec pewnego okresu. Tego właśnie Biblia wyraźnie naucza, choć tę prawdę przykryto kłamstwami przez tych, którzy zawarli przymierze ze śmiercią.

The end of both indignations represent the end of an identical period of time, for both were a fulfillment of the same curse of twenty-five hundred and twenty years of scattering, captivity and slavery. The northern kingdom first suffered the scattering, captivity and slavery of the “seven times,” when in 723 BC, the king of Assyria took them captive. The southern kingdom suffered the same fate in 677 BC. Jeremiah confirms this fact.

Koniec obu okresów gniewu oznacza zakończenie takiego samego okresu, ponieważ oba były wypełnieniem tego samego przekleństwa dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat rozproszenia, niewoli i niewolnictwa. Północne królestwo jako pierwsze doznało rozproszenia, niewoli i niewolnictwa „siedmiu czasów”, kiedy w 723 r. p.n.e. król Asyrii wziął ich do niewoli. Południowe królestwo spotkał ten sam los w 677 r. p.n.e. Fakt ten potwierdza Jeremiasz.

> Israel is a scattered sheep; the lions have driven him away: first the king of Assyria hath devoured him; and last this Nebuchadnezzar king of Babylon hath broken his bones. Jeremiah 50:17.

> Izrael jest rozproszoną owcą; lwy go odgoniły: najpierw pożarł go król Asyrii, a na końcu ten Nabuchodonozor, król Babilonu, połamał mu kości. Jeremiasza 50:17.

Jeremiah is identifying a progressive judgment. The Assyrians remove the northern kingdom in 723 BC, then they take Manasseh to Babylon, their capital city, in 677 BC. Then Nebuchadnezzar takes Jehoiakim, thus marking the beginning of the seventy years of captivity in 606 BC. Then Nebuchadnezzar takes Zedekiah and destroys Jerusalem in 586 BC.

Jeremiasz wskazuje na stopniowy sąd. Asyryjczycy zniszczyli królestwo północne w 723 r. p.n.e., następnie w 677 r. p.n.e. uprowadzili Manassesa do Babilonu, swojej stolicy. Potem Nabuchodonozor uprowadził Jojakima, co wyznaczyło początek siedemdziesięciu lat niewoli w 606 r. p.n.e. Następnie Nabuchodonozor uprowadził Sedecjasza i zniszczył Jerozolimę w 586 r. p.n.e.

The southern kingdom had been warned that they would suffer the same fate as the northern kingdom if they continued in their rebellion. The judgment of the northern kingdom would be accomplished upon the southern kingdom, and the symbol of that judgment was a line that was to be stretched over Judah. In Isaiah’s testimony, it was simply the “line,” but in the following passage, the “line” is the “line of Samaria.”

Królestwo południowe zostało ostrzeżone, że poniesie ten sam los co królestwo północne, jeśli będzie trwać w swoim buncie. Ten sam sąd, który spadł na królestwo północne, miał dosięgnąć królestwa południowego, a symbolem tego sądu była linia, którą miano rozciągnąć nad Judą. W świadectwie Izajasza była to po prostu „linia”, lecz w następującym fragmencie „linia” jest „linią Samarii”.

> Therefore thus saith the Lord God of Israel, Behold, I am bringing such evil upon Jerusalem and Judah, that whosoever heareth of it, both his ears shall tingle. And I will stretch over Jerusalem the line of Samaria, and the plummet of the house of Ahab: and I will wipe Jerusalem as a man wipeth a dish, wiping it, and turning it upside down. And I will forsake the remnant of mine inheritance, and deliver them into the hand of their enemies; and they shall become a prey and a spoil to all their enemies; Because they have done that which was evil in my sight, and have provoked me to anger, since the day their fathers came forth out of Egypt, even unto this day. 2 Kings 21:12–15.

> Dlatego tak mówi Pan, Bóg Izraela: Oto sprowadzam na Jerozolimę i Judę takie zło, że każdemu, kto o tym usłyszy, zadzwoni w obu uszach. I rozciągnę nad Jerozolimą sznur mierniczy Samarii i pion domu Achaba; i wytrę Jerozolimę, jak się wyciera naczynie, wycierając je i odwracając do góry dnem. I porzucę resztkę mojego dziedzictwa i wydam ją w ręce ich wrogów; i staną się łupem i zdobyczą dla wszystkich swoich nieprzyjaciół, ponieważ czynili to, co złe w moich oczach, i pobudzali mnie do gniewu od dnia, gdy ich ojcowie wyszli z Egiptu, aż do tego dnia. 2 Księga Królewska 21:12–15.

There are two prophetic expressions in the verses just cited that must be considered. The first is the tingling of the ears, and the other is the plummet. In these verses the line of Samaria is also identified as the plummet of the house of Ahab. The line and the plummet are instruments of judgment, which are used in the building process. In the verses, they identify that the same judgment that was carried out against the northern kingdom, represented as Samaria and the house of Ahab, would be brought upon Judah and Jerusalem. When the warning was set forth, the northern kingdom of Israel had already been invaded, conquered, destroyed and taken into slavery. The message of God’s judgment produces the tingling of the ears of those that hear the warning. Both the plummet and the tingling of the ears are found three times each in the Scriptures. In each case, they represent God’s indignation against His own people.

W wersetach właśnie przytoczonych znajdują się dwa prorocze wyrażenia, które trzeba rozważyć. Pierwsze to dzwonienie w uszach, a drugie to pion. W tych wersetach sznur Samarii zostaje też określony jako pion domu Achaba. Sznur i pion są narzędziami sądu, używanymi w procesie budowy. W wersetach wskazują, że ten sam sąd, jaki został wymierzony przeciw królestwu północnemu, przedstawionemu jako Samaria i dom Achaba, zostanie sprowadzony na Judę i Jerozolimę. Gdy ostrzeżenie zostało ogłoszone, północne królestwo Izraela było już najechane, podbite, zniszczone i uprowadzone w niewolę. Wieść o sądzie Bożym sprawia, że tym, którzy słyszą ostrzeżenie, zadzwoni w uszach. Zarówno pion, jak i dzwonienie w uszach pojawiają się w Piśmie po trzy razy każde. W każdym przypadku oznaczają Boży gniew wobec Jego własnego ludu.

> And the Lord came, and stood, and called as at other times, Samuel, Samuel. Then Samuel answered, Speak; for thy servant heareth. And the Lord said to Samuel, Behold, I will do a thing in Israel, at which both the ears of every one that heareth it shall tingle. In that day I will perform against Eli all things which I have spoken concerning his house: when I begin, I will also make an end. 1 Samuel 3:10–12.

> A Pan przyszedł, stanął i zawołał jak poprzednio: Samuelu, Samuelu. Wtedy Samuel odpowiedział: Mów, bo sługa Twój słucha. I rzekł Pan do Samuela: Oto uczynię w Izraelu taką rzecz, że każdemu, kto to usłyszy, zadzwoni w obu uszach. Tego dnia spełnię przeciwko Eliemu wszystko, co mówiłem o jego domu; gdy zacznę, doprowadzę też do końca. 1 Samuela 3:10-12.

The overthrow of Eli’s house is the prophecy that would make both ears tingle in anyone who heard it. The tingling of the ears, in the time of Samuel symbolizes the passing by of the house of Eli. The fulfillment of the prediction given to Samuel was the overthrow of Eli’s house and the establishment of Samuel as the prophet. Samuel represents a people who as Peter says, in times past were not the people of God, but now are, for when Samuel was established as prophet, the house of Eli was destroyed. Jeremiah also proclaims a judgment against the leadership of Jerusalem that causes ears to tingle.

Obalenie domu Eliego to proroctwo, które każdemu, kto je usłyszy, zadzwoni w obu uszach. Dzwonienie w uszach w czasach Samuela symbolizuje pominięcie domu Eliego. Spełnieniem przepowiedni danej Samuelowi było obalenie domu Eliego i ustanowienie Samuela prorokiem. Samuel reprezentuje lud, który, jak mówi Piotr, niegdyś nie był ludem Bożym, lecz teraz nim jest, ponieważ gdy Samuel został ustanowiony prorokiem, dom Eliego został zniszczony. Jeremiasz również ogłasza wyrok przeciw przywództwu Jerozolimy, który sprawia, że dzwoni w uszach.

> And say, Hear ye the word of the Lord, O kings of Judah, and inhabitants of Jerusalem; Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel; Behold, I will bring evil upon this place, the which whosoever heareth, his ears shall tingle. Jeremiah 19:3.

> I powiedz: Słuchajcie słowa Pana, królowie Judy i mieszkańcy Jerozolimy. Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Oto sprowadzę na to miejsce nieszczęście, tak że każdemu, kto o tym usłyszy, zadzwoni w uszach. Jeremiasza 19:3.

All three references to ears tingling are associated with a covenant people who have made a covenant with death and are thereafter invaded, conquered, destroyed, scattered, and taken into slavery. The tingling ears is a symbol of the judgment of God’s indignation, and the symbol of that judgment is also represented three times in the Scriptures, with the word “plummet.” We have already read it in second Kings and Isaiah, but there is one other reference of the “plummet” in the Scriptures, and in that reference the word plummet is translated from a different Hebrew word, than the previous two references.

Wszystkie trzy wzmianki o dzwonieniu w uszach wiążą się z ludem przymierza, który zawarł przymierze ze śmiercią, a następnie został najechany, podbity, zniszczony, rozproszony i wzięty w niewolę. Dzwonienie w uszach jest symbolem sądu Bożego gniewu, a symbol tego sądu jest również trzykrotnie przedstawiony w Piśmie słowem „plummet”. Czytaliśmy o tym już w Drugiej Księdze Królewskiej i u Izajasza, lecz istnieje jeszcze jedna wzmianka o „plummet” w Piśmie, i w tej wzmiance słowo „plummet” zostało przetłumaczone z innego hebrajskiego słowa niż w dwóch poprzednich miejscach.

> And the angel that talked with me came again, and waked me, as a man that is wakened out of his sleep, And said unto me, What seest thou? And I said, I have looked, and behold a candlestick all of gold, with a bowl upon the top of it, and his seven lamps thereon, and seven pipes to the seven lamps, which are upon the top thereof: And two olive trees by it, one upon the right side of the bowl, and the other upon the left side thereof. So I answered and spake to the angel that talked with me, saying, What are these, my lord? Then the angel that talked with me answered and said unto me, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then he answered and spake unto me, saying, This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it. Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Then answered I, and said unto him, What are these two olive trees upon the right side of the candlestick and upon the left side thereof? And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth. Zechariah 4:1–14.

> A anioł, który ze mną rozmawiał, wrócił i zbudził mnie, jak budzi się człowieka ze snu, i rzekł do mnie: Co widzisz? I powiedziałem: Spojrzałem, a oto świecznik cały ze złota, z czarą na jego szczycie, a na nim siedem lamp i siedem przewodów do siedmiu lamp, które są na jego szczycie; a obok niego dwa drzewa oliwne, jedno po prawej stronie czary, a drugie po jej lewej stronie. Wtedy odezwałem się i rzekłem do anioła, który ze mną rozmawiał: Cóż to jest, panie mój? A anioł, który ze mną rozmawiał, odpowiedział i rzekł do mnie: Czyż nie wiesz, co to jest? I rzekłem: Nie, panie mój. Wtedy on odpowiedział i rzekł do mnie: Oto słowo Pana do Zorobabela: Nie siłą ani mocą, lecz moim Duchem — mówi Pan Zastępów. Kimże jesteś, wielka góro? Przed Zorobabelem staniesz się równiną; a on wyniesie kamień zwieńczający wśród okrzyków: Łaska, łaska dla niego! I doszło mnie jeszcze słowo Pana: Ręce Zorobabela założyły fundamenty tego domu; jego ręce także go dokończą, i poznasz, że Pan Zastępów posłał mnie do was. Któż bowiem wzgardził dniem małych początków? Ujrzą i będą się radować, widząc pion w ręku Zorobabela — te siedem — to są oczy Pana, które przebiegają całą ziemię. Wtedy odezwałem się i rzekłem do niego: Co znaczą te dwa drzewa oliwne po prawej stronie świecznika i po jego lewej? I odezwałem się po raz drugi i rzekłem do niego: Co znaczą te dwie gałęzie oliwne, które przez dwie złote przewody wylewają z siebie złoty olej? A on odpowiedział mi i rzekł: Czyż nie wiesz, co to jest? I rzekłem: Nie, panie mój. Wtedy powiedział: To są dwaj pomazańcy, którzy stoją przed Panem całej ziemi. Zachariasza 4:1-14.

The word translated as “plummet” in second Kings and Isaiah twenty-eight, is “mishqâl” and it means a weight. In both passages a weight (plummet) was going to be added to the line. The weight is what is used in a scale, and represents judgment. The line with a weight is a line of judgment. The line of Samaria was the period of “seven times,” or twenty-five hundred and twenty years. The same period of time was going to be placed upon the southern kingdom that had been brought upon the northern kingdom. The ending of either line is identified in the book of Daniel as either the end of the last indignation or the end of the first indignation. The period is represented in Daniel as the period when Jerusalem and the host were to be trodden down by the two desolating powers of paganism and papalism. Both periods would begin when their respective capital cities were invaded, conquered, destroyed and their citizens carried into slavery.

Słowo tłumaczone jako „plummet” w Drugiej Księdze Królewskiej i w Księdze Izajasza 28 to „mishqâl” i oznacza ciężar. W obu fragmentach do sznura miał być dodany ciężar (plummet). Ciężar to coś, czego używa się na wadze i co reprezentuje sąd. Sznur z ciężarem jest sznurem sądu. Sznur mierniczy Samarii był okresem „siedmiu czasów”, czyli dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat. Ten sam okres czasu, który został nałożony na królestwo północne, miał zostać nałożony na królestwo południowe. Zakończenie każdego z tych okresów jest w Księdze Daniela określone jako koniec ostatniego gniewu albo koniec pierwszego gniewu. Ten okres został w Księdze Daniela przedstawiony jako czas, gdy Jerozolima i zastęp mieli być deptani przez dwie spustoszycielskie potęgi: pogaństwa i papizmu. Oba okresy miały się rozpocząć, gdy ich odpowiednie stolice zostały najechane, podbite, zniszczone, a ich mieszkańcy uprowadzeni w niewolę.

But in Zechariah, the word “plummet” is formed by the combination of two Hebrew words. The first word is “‘eben”, and it means “to build”, and it also means “a stone”. It means “a building stone”. That word is then combined with the Hebrew word “bedı̂yl”, which means “to divide or separate”. The “plummet” in Zechariah, is the stone that is built upon and produces a separation and division. The division is between two classes of worshippers; one class that rejoices when they see the stone, make it the head of their corner, and build upon it, and the other that doesn’t see it, rejects it, stumbles over it, and is finally crushed by it, which then becomes their headstone or tombstone. One class makes a covenant with life, the other a covenant of death.

Ale w Księdze Zachariasza słowo „plummet” jest utworzone przez połączenie dwóch hebrajskich słów. Pierwsze słowo to „'eben” i oznacza „budować”, a także „kamień”. Oznacza „kamień budowlany”. To słowo jest następnie połączone z hebrajskim słowem „bedı̂yl”, które znaczy „dzielić lub rozdzielać”. „Plummet” w Księdze Zachariasza to kamień, na którym się buduje i który powoduje oddzielenie i podział. Podział przebiega między dwiema klasami czcicieli; jedną klasą, która raduje się, gdy widzi ten kamień, czyni go kamieniem węgielnym i buduje na nim, a drugą, która go nie dostrzega, odrzuca, potyka się o niego i w końcu zostaje przez niego zmiażdżona, a on następnie staje się ich nagrobkiem. Jedna klasa zawiera przymierze z życiem, druga – przymierze ze śmiercią.

In the history of Zechariah, ancient Israel had just come out of Babylon to rebuild and restore Jerusalem. Zerubbabel was appointed the governor, and was to oversee the work. He laid the foundation stone at the beginning of the work and he placed the headstone, or capstone, at the end of the work. Zerubbabel means “the offspring of Babylon”. All the prophecies are identifying the last days, and Zerubbabel’s name is the symbol of the history of the first angel’s message when the foundation stone was laid, and his name is also the symbol of the third angel’s message, when the headstone, or capstone, is placed. The manifestation of the outpouring of the Holy Spirit in either the first movement or the second movement is represented by Zerubbabel’s name (offspring of Babylon), for it represents the message which calls for the final generation of the “offspring of Babylon”, to come out. It represents the message of the Midnight Cry that took place in the first movement, and that is about to take place in the last movement of the Loud Cry.

W relacji Zachariasza starożytny Izrael dopiero co wyszedł z Babilonu, aby odbudować i odnowić Jerozolimę. Zorobabel został mianowany namiestnikiem i miał nadzorować prace. Położył kamień węgielny na początku prac, a na ich końcu umieścił kamień zwieńczający, czyli zwornik. Imię Zorobabela oznacza „potomek Babilonu”. Wszystkie proroctwa wskazują na dni ostateczne, a imię Zorobabela jest symbolem historii pierwszego poselstwa anielskiego, kiedy położono kamień węgielny, a jego imię jest także symbolem trzeciego poselstwa anielskiego, kiedy kładziony jest kamień zwieńczający (zwornik). Przejaw wylania Ducha Świętego zarówno w pierwszym ruchu, jak i w drugim ruchu jest przedstawiony przez imię Zorobabela (potomek Babilonu), ponieważ reprezentuje ono poselstwo, które wzywa ostatnie pokolenie „potomków Babilonu” do wyjścia. Reprezentuje ono poselstwo Wołania o Północy, które miało miejsce w pierwszym ruchu, i które ma się dokonać w ostatnim ruchu Głośnego Wołania.

The two olive trees, two olive branches, and the two anointed ones that represent the vessels into which the two golden pipes empty the oil into:

Dwa drzewa oliwne, dwie gałązki oliwne oraz dwaj pomazańcy, którzy symbolizują naczynia, do których dwa złote przewody doprowadzają oliwę:

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> Namaszczeni, stojący przy Panu całej ziemi, zajmują stanowisko niegdyś powierzone Szatanowi jako cherubowi osłaniającemu. Za pośrednictwem świętych istot otaczających Jego tron Pan utrzymuje stałą łączność z mieszkańcami ziemi. Złoty olej przedstawia łaskę, dzięki której Bóg zaopatruje lampy wierzących, aby nie migotały i nie gasły. Gdyby nie to, że ten święty olej jest wylewany z nieba poprzez poselstwa Ducha Bożego, siły zła miałyby całkowitą kontrolę nad ludźmi.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Bóg jest znieważany, gdy nie przyjmujemy poselstw, które nam posyła. W ten sposób odrzucamy złotą oliwę, którą chciałby wlać w nasze dusze, aby została przekazana tym, którzy są w ciemności. Gdy nadejdzie wezwanie: „Oto oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie mu na spotkanie”, ci, którzy nie przyjęli świętej oliwy, którzy nie pielęgnowali łaski Chrystusa w swoich sercach, przekonają się, jak panny głupie, że nie są gotowi spotkać swego Pana. Nie mają w sobie mocy, by zdobyć oliwę, i ich życie jest zrujnowane. Lecz jeśli będziemy prosić Boga o Ducha Świętego, jeśli będziemy błagać, jak Mojżesz: „Okaż mi swoją chwałę”, miłość Boża zostanie rozlana w naszych sercach. Przez złote przewody zostanie nam przekazana złota oliwa. „Nie siłą ani mocą, lecz moim Duchem — mówi Pan Zastępów.” Przyjmując jasne promienie Słońca Sprawiedliwości, dzieci Boże świecą jako światła w świecie. Review and Herald, 20 lipca 1897 r.

Zechariah had repeatedly asked who the two olive trees were, thus drawing attention to the various symbols of the two witnesses. Sister White identifies the two olive trees as the two witnesses of Revelation eleven.

Zachariasz wielokrotnie pytał, kim były dwa drzewa oliwne, zwracając tym samym uwagę na rozmaite symbole dwóch świadków. Siostra White utożsamia dwa drzewa oliwne z dwoma świadkami z jedenastego rozdziału Apokalipsy.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament.” The Great Controversy, 267.

> Odnośnie do dwóch świadków prorok stwierdza dalej: „To są dwie oliwki i dwa świeczniki stojące przed Bogiem ziemi.” „Słowo Twoje — powiedział psalmista — jest lampą dla moich nóg i światłem na mojej ścieżce.” Objawienie 11:4; Psalm 119:105. Dwaj świadkowie przedstawiają Pisma Starego i Nowego Testamentu. Wielki bój, 267.

Zechariah had wanted to understand who these two witnesses were. In the French Revolution they were the Old and New Testaments. They were represented as Moses and Elijah that were slain in the street by the beast that ascended out of the bottomless pit. They represent the ministry of Future for America that was slain on July 18, 2020.

Zachariasz pragnął zrozumieć, kim byli ci dwaj świadkowie. Podczas rewolucji francuskiej byli to Stary i Nowy Testament. Przedstawiano ich jako Mojżesza i Eliasza, którzy zostali zabici na ulicy przez bestię, która wyszła z otchłani. Reprezentują posługę Future for America, którą zabito 18 lipca 2020 roku.

In the beginning of the chapter, after Zechariah is awakened, when the dead dry bones are brought together, but not yet alive, Gabriel asks “What seest thou?” Zechariah describes what he has seen, and then asks “What are these my lord?” Gabriel emphasizes the subject of the question, by answering Zechariah’s question with a question. He asks Zechariah, “Knowest thou not what these be?” Gabriel then answers “This is the word of the Lord unto Zerubbabel, saying, Not by might, nor by power, but by my spirit, saith the Lord of hosts.”

Na początku rozdziału, po przebudzeniu Zachariasza, gdy martwe, wyschłe kości zostają zebrane razem, ale jeszcze nie ożyły, Gabriel pyta: «Co widzisz?» Zachariasz opisuje to, co zobaczył, a następnie pyta: «Cóż to takiego, mój panie?» Gabriel podkreśla przedmiot pytania, odpowiadając na pytanie Zachariasza pytaniem. Pyta Zachariasza: «Czy nie wiesz, co to są?» Następnie Gabriel odpowiada: «To jest słowo Pana do Zorobabela: Nie siłą ani mocą, lecz moim Duchem — mówi Pan Zastępów.»

The Word of the Lord that was given to Zerubbabel was, “Not by might, nor by power, but by my spirit. Who art thou, O great mountain? before Zerubbabel thou shalt become a plain: and he shall bring forth the headstone thereof with shoutings, crying, Grace, grace unto it.”

Słowo Pana, które zostało dane Zorobabelowi, brzmiało: „Nie siłą ani mocą, lecz moim Duchem. Kim jesteś, o wielka góro? Przed Zorobabelem staniesz się równiną, a on wyniesie kamień zwieńczający wśród okrzyków: Łaska, łaska nad nim!”

Zerubbabel, the governor, represents the messenger that prepares the way in the beginning and ending history, before whom the mountain becomes as a plain. Isaiah identifies the work of the same messenger and says he will “make straight in the desert a highway for our God,” and that he will cause “every valley” to “be exalted.” He will also cause “every mountain and hill” to “be made low,” for the “great mountain” before governor Zerubbabel “shall become a plain.”

Zorobabel, namiestnik, reprezentuje posłańca, który przygotowuje drogę na początku i u kresu historii, przed którym góra staje się równiną. Izajasz określa dzieło tego samego posłańca i mówi, że „uczyni prostym na pustyni gościniec dla naszego Boga” oraz że sprawi, by „każda dolina” „została podniesiona”. Sprawi też, by „każda góra i każde wzgórze” „zostały obniżone”, ponieważ „wielka góra” przed namiestnikiem Zorobabelem „stanie się równiną”.

William Miller’s message of the “seven times” was given him by God. Zerubbabel represents William Miller who placed the foundation stone of the “seven times,” and he also represents the hands that “shall bring forth the headstone” with “shouting, crying, Grace, Grace unto it.” The doubling of the word “grace,” represents the message of the Midnight Cry. The “shouting” represents the same message as represented by the loud cry of the third angel and the “crying” represents the Midnight Cry. The entire passage is about the Midnight Cry message. It is about the virgins that were asleep in death on the streets of Revelation eleven, that runs through the valley of dead dry bones. It is about the resurrection of the dead dry bones, and it is about the prophetic role of the “plummet” that the wise virgins see that causes them to rejoice.

Poselstwo Williama Millera o „siedmiu czasach” zostało mu dane przez Boga. Zorobabel symbolizuje Williama Millera, który położył fundament „siedmiu czasów”, a także symbolizuje ręce, które „wyprowadzą kamień szczytowy” „przy okrzykach, przy wołaniu: Łaska, łaska dla niego”. Podwojenie słowa „łaska” oznacza poselstwo Wołania o północy. „Okrzyk” oznacza to samo poselstwo co głośne wołanie trzeciego anioła, a „wołanie” oznacza Wołanie o północy. Cały ten fragment dotyczy poselstwa Wołania o północy. Chodzi o panny, które spały snem śmierci na ulicach jedenastego rozdziału Księgi Objawienia, które biegną przez dolinę martwych, wyschłych kości. Chodzi o zmartwychwstanie martwych, wyschłych kości oraz o proroczą rolę „pionu”, który widzą mądre panny i z powodu którego się radują.

Then Zechariah says, “moreover.” Moreover, means to place the following passage over the top of the previous passage. It is a reference to the prophetic principle of line upon line. The previous dialogue identified the awakening at midnight of God’s people, represented by Zechariah. The previous dialogue repeatedly emphasized the desire of God’s people in the last days to understand who the two witnesses of Revelation eleven are. The previous dialogue identified that Zerubbabel represents the work in the first movement and also the work in the last movement. It identified Zerubbabel’s “hands” (representing human power), were to lay the foundation stone and the headstone, but the work of his hands was and is only accomplished through the divine power of the Comforter.

Wtedy Zachariasz mówi: „ponadto”. Słowo „ponadto” oznacza nałożenie następnego fragmentu na poprzedni. Jest to odniesienie do prorockiej zasady wiersz po wierszu. Poprzedni dialog wskazał na przebudzenie o północy ludu Bożego, reprezentowanego przez Zachariasza. Poprzedni dialog wielokrotnie podkreślał pragnienie ludu Bożego w dniach ostatecznych, by zrozumieć, kim są dwaj świadkowie z jedenastego rozdziału Objawienia. Poprzedni dialog stwierdzał, że Zorobabel reprezentuje dzieło w pierwszym ruchu, a także dzieło w ostatnim ruchu. Określał, że „ręce” Zorobabela (oznaczające ludzką moc) miały położyć kamień węgielny i zwornik, lecz dzieło jego rąk było i jest dokonywane jedynie przez Boską moc Pocieszyciela.

The dialogue that followed, which is to be placed over the previous dialogue, identifies that when the “hands of Zerubbabel” are finishing the work, then God’s people in the last days, will “know that the Lord” “sent” Gabriel, the light bearer “unto” God’s people. They will recognize the heavenly communication process that is the first truth represented in connection with the Revelation of Jesus Christ. To refuse the message and work of Zerubbabel, is to refuse the message that comes from Gabriel, which he received from Christ, which He in turn received from the Father.

Dialog, który nastąpił potem, który ma zostać nałożony na poprzedni dialog, stwierdza, że gdy „ręce Zorobabela” kończą dzieło, wówczas lud Boży w dniach ostatecznych „pozna, że Pan” „posłał” Gabriela, nosiciela światła, „do” ludu Bożego. Rozpoznają niebiański proces komunikacji, który jest pierwszą prawdą przedstawioną w związku z Objawieniem Jezusa Chrystusa. Odrzucić poselstwo i dzieło Zorobabela, to odrzucić poselstwo pochodzące od Gabriela, które on otrzymał od Chrystusa, a Chrystus z kolei otrzymał je od Ojca.

Then the two classes of worshippers are defined. One class “hath despised the day of small things?” The other class “shall rejoice” when they “shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven” who “are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth.” Those that despise the day of small things, are despising the historical work of William Miller as represented by the “plummet.” They are contrasted with those who rejoice when they see the “plummet” in the hands of Zerubbabel. Zechariah’s “plummet” is the building stone that produces a division. One class despises the “plummet,” for they refuse to see that the “plummet” in the hand of Zerubbabel is with “those seven.” The word “seven” that is with the “plummet,” is the same Hebrew word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six.

Następnie zostają określone dwie klasy czcicieli. Jedna klasa „wzgardziła dniem małych rzeczy?” Druga klasa „będzie się radować”, gdy „ujrzą pion w ręce Zorobabela z owymi siedmioma”, którzy „są oczami Pana, które przebiegają tam i z powrotem po całej ziemi”. Ci, którzy gardzą dniem małych rzeczy, gardzą historycznym dziełem Williama Millera, przedstawionym przez „pion”. Są przeciwstawieni tym, którzy radują się, gdy widzą „pion” w rękach Zorobabela. „Pion” Zachariasza to kamień budowlany, który wywołuje podział. Jedna klasa gardzi „pionem”, ponieważ nie chce dostrzec, że „pion” w ręce Zorobabela jest z „owymi siedmioma”. Słowo „siedem”, które towarzyszy „pionowi”, jest tym samym hebrajskim słowem, które tłumaczy się jako „siedem razy” w Księdze Kapłańskiej, rozdziale dwudziestym szóstym.

Then Zechariah repeats the fact that when he wakes up, he does not know who the two witnesses are. He therefore asks another time, “What are these two olive trees?” He repeats it again, questioning “What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves?” And Gabriel emphasizes the question by once again answering Zechariah’s question with a question, “Knowest thou not what these be?” to which Zechariah answers, “No.” Gabriel then says “These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.”

Następnie Zachariasz powtarza, że gdy się budzi, nie wie, kim są dwaj świadkowie. Dlatego pyta jeszcze raz: „Co to są te dwa drzewa oliwne?” Powtarza to znowu, dociekając: „Cóż to są te dwie gałązki oliwne, które przez dwa złote przewody wylewają z siebie złoty olej?” A Gabriel podkreśla pytanie, po raz kolejny odpowiadając na pytanie Zachariasza pytaniem: „Czy nie wiesz, co to jest?”, na co Zachariasz odpowiada: „Nie.” Wtedy Gabriel mówi: „To są dwaj pomazańcy, którzy stoją przed Panem całej ziemi.”

The chapter begins with Gabriel awakening Zechariah out of his sleep. Zechariah therefore represents the virgins that are awakened at midnight, and when those virgins are awakened, they are represented as having an overwhelming burden to understand what the two witnesses of Revelation chapter eleven represent. All the books of the Bible meet and end in the book of Revelation. All the prophets agree with one another, for God is not the author of confusion. All the prophets are speaking more about the last days, than the days in which they lived.

Rozdział zaczyna się od tego, że Gabriel budzi Zachariasza ze snu. Zachariasz zatem reprezentuje panny, które zostają obudzone o północy, a gdy te panny zostają obudzone, przedstawia się je jako mające przytłaczające brzemię, aby zrozumieć, co oznaczają dwaj świadkowie z jedenastego rozdziału Księgi Objawienia. Wszystkie księgi Biblii zbiegają się i dopełniają w Księdze Objawienia. Wszyscy prorocy są ze sobą zgodni, gdyż Bóg nie jest autorem zamieszania. Wszyscy prorocy mówią więcej o dniach ostatecznych niż o czasach, w których żyli.

Gabriel employs the Alpha and Omega principle by identifying that Zerubbabel will begin and end the work of building the temple. His work is represented as laying the foundation stone at the beginning and the headstone at the end. Zerubbabel represents the movement of the Millerites and the movement of Future for America.

Gabriel stosuje zasadę Alfy i Omegi, wskazując, że Zorobabel rozpocznie i zakończy dzieło budowy świątyni. Jego dzieło jest przedstawione jako położenie na początku kamienia węgielnego, a na końcu kamienia wieńczącego. Zorobabel reprezentuje ruch millerystów oraz ruch Future for America.

What Gabriel presents to Zechariah is that the work of the Midnight Cry, whether in the movement of the first angel or in the movement of the third angel, is accomplished with the power of the Holy Spirit.

Gabriel przekazuje Zachariaszowi, że dzieło wołania o północy, czy to w ruchu pierwszego anioła, czy w ruchu trzeciego anioła, dokonuje się mocą Ducha Świętego.

While they lay dead in the street, the world rejoiced over their dead bodies, but when they arose, the world then feared and they rejoiced. They rejoice because they see the plummet of those “seven times” in the hand of Zerubbabel. The plummet is the stone that is built upon, which separates the wise from the foolish.

Gdy leżeli martwi na ulicy, świat radował się nad ich zwłokami, lecz gdy powstali, świat się przeraził, a oni się radowali. Radują się, ponieważ widzą kamień węgielny tych „siedmiu czasów” w ręku Zorobabela. Kamień węgielny to kamień, na którym się buduje, który oddziela mądrych od głupich.

Zechariah does not say “the seven,” he says, “those seven.” They see both twenty-five hundred and twenty years of scattering. The word translated as “seven” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six, and represents “the curse” of slavery that was brought upon both the northern and southern kingdoms of Israel. The book of Daniel identifies “those seven” as a first and a last indignation.

Zachariasz nie mówi „te siedem”, lecz „owe siedem”. One obejmują łącznie dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat rozproszenia. Słowo tłumaczone jako „siedem” jest tym samym słowem, które w Księdze Kapłańskiej 26 tłumaczy się jako „siedem razy” i oznacza „przekleństwo” niewoli, które spadło zarówno na północne, jak i południowe królestwa Izraela. Księga Daniela określa „owe siedem” jako pierwsze i ostatnie oburzenie.

The foundation stone laid by William Miller was the “seven times,” and the headstone laid by the movement of the third angel is the “seven times.” Those that rejoice when they see “those seven” in the awakening of the Midnight Cry of the last days, will witness a division and separation of the precious and the vile. The precious will rejoice as they come into full unity, and the vile will find out too late that they have not the oil that has been coming down through the two golden pipes. The truth that causes the rejoicing for one class will be a stone of stumbling for the other class, though it was available to see for all that were willing to see.

Kamieniem węgielnym położonym przez Williama Millera było „siedem czasów”, a kamieniem wieńczącym położonym przez ruch trzeciego anioła jest „siedem czasów”. Ci, którzy się radują, gdy widzą „tamte siedem” w przebudzeniu Wołania o północy czasów ostatecznych, będą świadkami podziału i oddzielenia tego, co cenne, od tego, co marne. To, co cenne, będzie się radować, gdy dojdzie do pełnej jedności, a to, co marne, zbyt późno się przekona, że nie posiada oliwy, która spływała przez dwie złote rury. Prawda, która dla jednej grupy będzie powodem radości, dla drugiej stanie się kamieniem potknięcia, choć była widoczna dla wszystkich, którzy chcieli ją zobaczyć.

Just as the “seven times” became a test in the beginning in 1856, when Philadelphian Adventism transitioned unto Laodicean Adventism, the “seven times” is once again a test at the ending, right where Laodicean Adventism is transitioned unto Philadelphian Adventism. The test in the beginning was failed in 1863, with the rejection of the biblical doctrine of “seven times.” Those that fail the test at the ending in 2023, will do so for rejecting the experience demanded by the remedy identified by the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Tak jak „siedem razy” stało się próbą na początku, w 1856 roku, gdy adwentyzm filadelfijski przeszedł w adwentyzm laodycejski, tak „siedem razy” jest ponownie próbą na końcu, właśnie tam, gdzie adwentyzm laodycejski przechodzi w adwentyzm filadelfijski. Próba na początku została oblana w 1863 roku wskutek odrzucenia biblijnej doktryny o „siedmiu razach”. Ci, którzy obleją próbę na końcu w 2023 roku, uczynią to wskutek odrzucenia doświadczenia, którego domaga się remedium wskazane przez „siedem razy” w Księdze Kapłańskiej 26.

It was important to identify that the book of Daniel fully upholds the “seven times,” before we begin to consider the prophetic message of the first six chapters of the book of Daniel, for chapters four and five are about the “seven times,” and they identify the beginning and ending of the two horns of the earth beast of Revelation chapter thirteen.

Było ważne ustalić, że Księga Daniela w pełni potwierdza „siedem czasów”, zanim zaczniemy rozważać prorocze przesłanie pierwszych sześciu rozdziałów Księgi Daniela, ponieważ rozdziały czwarty i piąty dotyczą „siedmiu czasów” i określają początek i koniec dwóch rogów bestii z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy.

We will begin our consideration of those first six chapters in the next article.

W następnym artykule rozpoczniemy omawianie tych pierwszych sześciu rozdziałów.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.

> Światło, które Daniel otrzymał od Boga, zostało dane szczególnie na te ostatnie dni. Wizje, które ujrzał nad brzegami Ulai i Hiddekel, wielkich rzek Shinar, są obecnie w trakcie wypełniania się, a wszystkie zapowiedziane wydarzenia wkrótce się spełnią.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given.

> Rozważ sytuację narodu żydowskiego w czasie, gdy zostały dane proroctwa Daniela.

> “Let us give more time to the study of the Bible. We do not understand the word as we should. The book of Revelation opens with an injunction to us to understand the instruction that it contains. ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy,’ God declares, ‘and keep those things which are written therein: for the time is at hand.’ When we as a people understand what this book means to us, there will be seen among us a great revival. We do not understand fully the lessons that it teaches, notwithstanding the injunction given us to search and study it.

> Poświęćmy więcej czasu na studiowanie Biblii. Nie rozumiemy Słowa tak, jak powinniśmy. Księga Objawienia rozpoczyna się nakazem, byśmy zrozumieli zawarte w niej pouczenie. "Błogosławiony ten, kto czyta, oraz ci, którzy słuchają słów tego proroctwa," oświadcza Bóg, "i zachowują to, co w nim napisane, bo czas jest bliski." Kiedy my, jako lud, zrozumiemy, co ta księga dla nas znaczy, wśród nas pojawi się wielkie przebudzenie. Nie w pełni rozumiemy pouczenia, których udziela, mimo danego nam nakazu, by ją badać i studiować.

> “In the past teachers have declared Daniel and the Revelation to be sealed books, and the people have turned from them. The veil whose apparent mystery has kept many from lifting it, God’s own hand has withdrawn from these portions of His word. The very name ‘Revelation’ contradicts the statement that it is a sealed book. ‘Revelation’ means that something of importance is revealed. The truths of this book are addressed to those living in these last days. We are standing with the veil removed in the holy place of sacred things. We are not to stand without. We are to enter, not with careless, irreverent thoughts, not with impetuous footsteps, but with reverence and godly fear. We are nearing the time when the prophecies of the book of Revelation are to be fulfilled.” Testimonies to Ministers, 113.

> W przeszłości nauczyciele ogłaszali Księgę Daniela i Objawienie księgami zapieczętowanymi, a ludzie się od nich odwracali. Zasłonę, której pozorna tajemniczość powstrzymywała wielu przed jej odsłonięciem, sam Bóg zdjął z tych fragmentów Jego Słowa. Sama nazwa „Objawienie” zaprzecza twierdzeniu, że jest to księga zapieczętowana. „Objawienie” znaczy, że coś ważnego zostaje objawione. Prawdy tej księgi są skierowane do żyjących w tych ostatnich dniach. Stoimy, z zasłoną zdjętą, w świętym miejscu spraw świętych. Nie mamy stać na zewnątrz. Mamy wejść, nie z lekkomyślnymi, nieokazującymi czci myślami, nie z porywczymi krokami, lecz z czcią i bojaźnią Bożą. Zbliżamy się do czasu, gdy proroctwa Księgi Objawienia mają się wypełnić.” Świadectwa dla kaznodziejów, 113.

Back to Articles