Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Two

Księga Daniela - numer dwadzieścia dwa

Unveiling the Prophetic Debate: The Methodology of the Latter Rain and the Final Crisis

Ujawnienie prorockiej debaty: metodologia późnego deszczu i ostatecznego kryzysu

Author

Jeff Pippenger

Published

December 17, 2023

Formats

PDF
Word

The methodology that is sanctioned by God is specifically identified in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine, where the methodology is represented as “line upon line.” On September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended, and in so doing, he repeated the descent he had made on August 11, 1840. In both cases, after his descent, Babylon was identified as fallen, and a call was made, and soon will be made again, for those still in her communion to come out. In both cases, the event that fulfilled the prediction had a worldwide impact, for just as the first angel’s message was carried to “every mission station in the world” in 1840 the entire world was impacted and understood the event of September 11, 2001. The prophecy that was fulfilled on August 11, 1840 was a prophecy that identified a restraint being placed upon Islam of the second woe, and immediately after September 11, 2001 a restraint was placed upon Islam of the third Woe.

Metodologia usankcjonowana przez Boga jest wyraźnie wskazana w rozdziałach dwudziestym ósmym i dwudziestym dziewiątym Księgi Izajasza, gdzie metodologia ta jest przedstawiona jako „linia za linią”. 11 września 2001 roku zstąpił potężny anioł z osiemnastego rozdziału Objawienia i tym samym powtórzył zstąpienie, którego dokonał 11 sierpnia 1840 roku. W obu przypadkach, po jego zstąpieniu, Babilon został ogłoszony upadłym, a tym, którzy wciąż są w jej wspólnocie, wystosowano wezwanie — i wkrótce znów zostanie wystosowane — aby wyszli z niej. W obu przypadkach wydarzenie, które wypełniło zapowiedź, miało ogólnoświatowy wpływ, gdyż tak jak w roku 1840 poselstwo pierwszego anioła dotarło do „każdej stacji misyjnej na świecie”, tak cały świat został poruszony i zrozumiał wydarzenie z 11 września 2001 roku. Proroctwo, które wypełniło się 11 sierpnia 1840 roku, wskazywało na nałożenie ograniczenia na islam drugiego „biada”, a bezpośrednio po 11 września 2001 roku nałożono ograniczenie na islam trzeciego „biada”.

August 11, 1840 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1798, and September 11, 2001 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1989. The primary rule of the movement of the first angel was confirmed on August 11, 1840, and the rule was the day for a year principle. The primary rule of the movement of the third angel was confirmed on September 11, 2001. The rule being that truth is established by bringing “line upon line,” demonstrating that the end is illustrated by the beginning, and that history repeats. The prophetic event of September 11, 2001 is not only established by Sister White’s direct words, but more significantly by the fact that the events perfectly paralleled the same waymark in Millerite history. What was recognized with the event of August 11, 1840 was not the fulfillment of the prophecy, so much as the soundness of the methodology adopted by Miller and his associates.

11 sierpnia 1840 r. stanowi wzmocnienie poselstwa, które zostało odpieczętowane w czasie końca w 1798 r., a 11 września 2001 r. stanowi wzmocnienie poselstwa, które zostało odpieczętowane w czasie końca w 1989 r. Podstawowa zasada ruchu pierwszego anioła została potwierdzona 11 sierpnia 1840 r., a zasadą tą była zasada dzień za rok. Podstawowa zasada ruchu trzeciego anioła została potwierdzona 11 września 2001 r. Zasadą tą jest, że prawda jest ustalana przez zestawianie „linia na linię”, ukazując, że koniec jest ilustrowany początkiem i że historia się powtarza. Prorocze wydarzenie z 11 września 2001 r. nie jest potwierdzone jedynie bezpośrednimi słowami Siostry White, lecz, co istotniejsze, faktem, że wydarzenia idealnie odpowiadały temu samemu kamieniowi milowemu w historii millerytów. Tym, co rozpoznano w związku z wydarzeniem z 11 sierpnia 1840 r., nie było tyle wypełnienie proroctwa, co słuszność metodologii przyjętej przez Millera i jego współpracowników.

> “The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 335.

> Wydarzenie dokładnie spełniło przepowiednię. Gdy to stało się wiadome, rzesze ludzi zostały przekonane co do słuszności zasad interpretacji proroctw przyjętych przez Millera i jego współpracowników, a ruch adwentowy otrzymał niezwykły impuls. Ludzie wykształceni i o wysokiej pozycji społecznej przyłączyli się do Millera, zarówno w kaznodziejstwie, jak i w publikowaniu jego poglądów, a w latach 1840-1844 dzieło szybko się rozszerzało. Wielki spór, 335.

On September 11, 2001, when the latter rain began to be measured, the “debate” was and still is over true or false methodology. The prophecies of the Millerite movement are set forth on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as being designed by the Lord, and also as a fulfillment of Habakkuk chapter two. The message of the Millerites that was produced through “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and” which thereafter produced the “wonderful impetus” that empowered the message of the Midnight Cry, had been represented upon the two sacred charts. The prophecies represented upon those two sacred charts were identified and established by Miller’s prophetic rules. The charts were a fulfillment of the command in Habakkuk to visually represent the prophecies that had been established by Miller’s methodology upon “tables,” in the plural. Habakkuk chapter two, identifies and is directly connected to the “debate” of Isaiah chapter twenty-seven.

11 września 2001 roku, gdy późny deszcz zaczął być mierzony, „spór” dotyczył i wciąż dotyczy prawdziwej lub fałszywej metodologii. Proroctwa ruchu millerowskiego zostały przedstawione zarówno na tablicy z 1843 roku, jak i na tablicy z 1850 roku, które Siostra White uznaje za zaprojektowane przez Pana, a także za wypełnienie drugiego rozdziału Księgi Habakuka. Poselstwo millerystów, które powstało dzięki „zasadom proroczej interpretacji przyjętym przez Millera i jego współpracowników, i” które następnie wywołało „cudowny impuls”, który wzmocnił poselstwo Wołania o północy, zostało przedstawione na dwóch świętych tablicach. Proroctwa przedstawione na owych dwóch świętych tablicach zostały zidentyfikowane i ustalone przez prorocze reguły Millera. Tablice były wypełnieniem nakazu z Księgi Habakuka, aby wizualnie przedstawić proroctwa, które zostały ustalone metodologią Millera, na „tablicach”, w liczbie mnogiej. Drugi rozdział Księgi Habakuka wskazuje na „spór” z dwudziestego siódmego rozdziału Księgi Izajasza i jest z nim bezpośrednio powiązany.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> Stanę na straży, ustawię się na wieży i będę czuwać, by zobaczyć, co mi powie, i co odpowiem, gdy zostanę upomniany. Habakuk 2:1.

The word “reproved” in the verse means ‘argued with.’ Habakkuk, representing both the watchmen of the movement of the first and third angels, was going to be argued with, and he wished to understand what he was to answer when the debate began. The answer in the history of the first angel was the production of the two sacred charts, and the answer in the history of the movement of the third angel was the production of the prophetic series titled, Habakkuk’s Two Tables. The charts and the series were built upon the methodology represented in each of those respective histories. In Habakkuk, the methodology represents what the watchmen use to establish the message, and it also identifies the issue that is “debated,” which in turn produces two classes of worshippers.

Słowo „reproved” w tym wersecie oznacza „spierać się z kimś”. Habakuk, reprezentujący zarówno strażników ruchu pierwszego, jak i trzeciego anioła, miał stać się kimś, z kim będą się spierać, i pragnął zrozumieć, co ma odpowiedzieć, gdy rozpocznie się debata. Odpowiedzią w historii pierwszego anioła było wykonanie dwóch świętych plansz, a odpowiedzią w historii ruchu trzeciego anioła było powstanie proroczej serii zatytułowanej „Dwie Tablice Habakuka”. Plansze i ta seria zostały oparte na metodologii przedstawionej w każdej z tych odpowiednich historii. W księdze Habakuka metodologia przedstawia to, czego strażnicy używają, aby ustanowić przesłanie, a także identyfikuje kwestię, która jest „przedmiotem sporu”, co z kolei prowadzi do powstania dwóch klas czcicieli.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> Stanę na mojej warcie, wejdę na basztę i będę wypatrywał, aby zobaczyć, co mi powie, i co odpowiem, gdy będę upomniany. I Pan mi odpowiedział i rzekł: Zapisz widzenie i wyraźnie je wypisz na tablicach, aby biegnący mógł je przeczytać. Bo widzenie dotyczy jeszcze wyznaczonego czasu, lecz u kresu przemówi i nie skłamie; choćby się opóźniało, czekaj na nie, bo na pewno przyjdzie, nie spóźni się. Oto jego wyniosła dusza nie jest w nim prawą, lecz sprawiedliwy będzie żył dzięki swojej wierze. Habakuk 2:1-4.

One class is justified by faith, and the other class is lifted up in soul, as represented by the Pharisee and the Publican. The Pharisees trusted in a methodology that was based upon custom and tradition, and the Pharisee also represented a religious system who maintained control of their flock by implementing a hierarchical system governed by those who professed to be the chosen people of God, and the defenders of truth, but who ultimately participated in the crucifixion of the Truth. The prophetic “debate” of Isaiah chapter twenty-seven, is over true and false biblical methodology. The antagonists in the “debate” are those who follow the methodology of the Elijah for that time, and the long-established system of theological experts, that is typified by the Sanhedrin in the time of Christ.

Jedna klasa jest usprawiedliwiona z wiary, a druga wywyższona w sercu, co ilustrują postacie faryzeusza i celnika. Faryzeusze polegali na metodologii opartej na zwyczaju i tradycji, a faryzeusz reprezentował także system religijny, który utrzymywał kontrolę nad swoją trzodą poprzez wprowadzenie hierarchicznego systemu rządzonego przez tych, którzy podawali się za wybrany lud Boży i obrońców prawdy, lecz którzy ostatecznie uczestniczyli w ukrzyżowaniu Prawdy. Proroczna „debata” z dwudziestego siódmego rozdziału Księgi Izajasza dotyczy prawdziwej i fałszywej biblijnej metodologii. Antagonistami w tej „debacie” są ci, którzy podążają za metodologią Eliasza na dany czas, oraz od dawna ugruntowany system ekspertów teologicznych, którego typem jest Sanhedryn z czasów Chrystusa.

Chapter twenty-seven identifies that the “debate” begins when he “stayeth,” or when God restrains “his rough wind,” in the “day of the east wind.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged.” The word “purged” means atoned for, and represents the blotting out of sin in the investigative judgment. The methodology that is debated over, represents the test that must be passed, if the sins of God’s people are to be blotted out. The methodology of Elijah as a test is represented in the history of Christ, where we have been forewarned that in that time, those who rejected the message of John the Baptist (who Christ identified as Elijah), could not be benefitted by the teachings of Jesus.

Rozdział dwudziesty siódmy stwierdza, że „spór” rozpoczyna się, gdy On „powstrzymuje”, czyli gdy Bóg powściąga „swój srogi wiatr”, w „dniu wschodniego wiatru”. „W miarę, gdy się rozrasta, będziesz się z nim spierać; On powstrzymuje swój srogi wiatr w dniu wschodniego wiatru. Przez to więc zostanie zgładzona nieprawość Jakuba.” Słowo „purged” oznacza „przebłagane” i przedstawia zmazanie grzechu w sądzie badawczym. Metoda, o którą toczy się spór, przedstawia próbę, którą trzeba przejść, jeśli grzechy ludu Bożego mają zostać zmazane. Metoda Eliasza jako próba jest przedstawiona w historii Chrystusa, gdzie zostaliśmy uprzedzeni, że w tym czasie ci, którzy odrzucili poselstwo Jana Chrzciciela (którego Chrystus utożsamił z Eliaszem), nie mogli skorzystać z nauczania Jezusa.

The message of the latter rain is represented as the teachings of Jesus, for He is the Word, and more than this, the latter rain is represented as “the refreshing”, which is defined as “the presence of the Lord”.

Poselstwo późnego deszczu jest przedstawiane jako nauki Jezusa, gdyż On jest Słowem, a co więcej, późny deszcz jest przedstawiany jako "ochłoda", która jest określana jako "obecność Pana".

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.

> Upamiętajcie się więc i nawróćcie się, aby wasze grzechy zostały zgładzone, gdy nadejdą od oblicza Pana czasy pokrzepienia; a On pośle Jezusa Chrystusa, który był wam poprzednio głoszony. Dzieje Apostolskie 3,19-20.

Sister White identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten, on August 11, 1840, “was no less a personage than Jesus Christ.” The angel that descended on September 11, 2001, would therefore be “no less a personage than Jesus Christ.” His descent in either history identifies the beginning of the prophetic “debate” over true or false methodology, for it is represented by the book in His hand that God’s people were commanded to eat. When in Galilee, Jesus instructed the disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He claimed there that He was the bread sent down from heaven. He lost more disciples there than any other point in his ministry, and those that left, never returned. Those that left, did so because they chose to analyze His teachings with the false methodology of taking His words in their literal sense, instead of applying them in the correct spiritual sense. The “debate” of Isaiah twenty-seven, is a prophetic waymark that has several witnesses to establish that it represents an established professed system of biblical analysis in confrontation with the methodology represented by the Elijah messenger.

Siostra White stwierdza, że anioł, który zstąpił w dziesiątym rozdziale Apokalipsy, 11 sierpnia 1840 roku, „nie był nikim innym jak samym Jezusem Chrystusem”. Anioł, który zstąpił 11 września 2001 roku, byłby więc „nikim innym jak samym Jezusem Chrystusem”. Jego zstąpienie w obu tych okresach wyznacza początek proroczej „debaty” nad prawdziwą lub fałszywą metodologią, gdyż jest ona przedstawiona przez księgę w Jego ręku, którą lud Boży otrzymał nakaz zjeść. Gdy przebywał w Galilei, Jezus pouczył uczniów, że muszą jeść Jego ciało i pić Jego krew, ponieważ twierdził tam, że jest chlebem zstępującym z nieba. W tym miejscu utracił więcej uczniów niż w jakimkolwiek innym momencie swojej posługi, a ci, którzy odeszli, nigdy nie powrócili. Odeszli, ponieważ postanowili analizować Jego nauczanie przy użyciu fałszywej metodologii dosłownego rozumienia Jego słów, zamiast zastosować je we właściwym, duchowym sensie. „Debata” z dwudziestego siódmego rozdziału Księgi Izajasza jest proroczym kamieniem milowym, który ma kilka świadectw potwierdzających, że przedstawia ona ugruntowany, wyznawany system analizy biblijnej w konfrontacji z metodologią reprezentowaną przez posłańca Eliasza.

It marks a specific point in the progressive passing by of the former covenant and chosen people of God, and the beginning of the covenant relationship with those “who in times past, were not the people of God.” The “debate,” more importantly represents the beginning of the period of time that concludes with the soon-coming Sunday law. The Alpha and Omega always represents the end with the beginning, and in so doing the very “debate” becomes a symbol of one of the sins of our fathers, that must be acknowledged and confessed, in order to fulfill the Leviticus twenty-six prayer.

Wyznacza konkretny punkt w procesie stopniowego pomijania dawnego przymierza i wybranego ludu Bożego oraz początek przymiernej relacji z tymi, „którzy niegdyś nie byli ludem Bożym”. Owa „debata” — co ważniejsze — oznacza początek okresu, który kończy się wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym. Alfa i Omega zawsze ukazuje koniec wraz z początkiem, i tym samym sama „debata” staje się symbolem jednego z grzechów naszych ojców, który musi zostać uznany i wyznany, aby wypełnić modlitwę z Księgi Kapłańskiej 26.

Daniel’s prayer of chapter nine, represents the prayer that must be offered at the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven. That period of time is represented in Isaiah twenty-seven as the period when “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour.”

Modlitwa Daniela z rozdziału dziewiątego przedstawia modlitwę, którą należy odmówić na zakończenie trzech i pół dnia z jedenastego rozdziału Apokalipsy. Ten okres jest przedstawiony w dwudziestym siódmym rozdziale Księgi Izajasza jako czas, gdy "miasto obwarowane będzie spustoszone, a siedziba opuszczona i pozostawiona jak pustkowie; tam cielę będzie się paść i tam się położy, i pożre jego gałęzie. Gdy jego gałęzie uschną, zostaną odłamane; przyjdą kobiety i spalą je, gdyż to lud bez rozumu; dlatego ten, który ich uczynił, nie zmiłuje się nad nimi, a ten, który ich ukształtował, nie okaże im łaski."

The two witnesses are shown “no favor,” for they proclaimed a false prediction that ushered in the “wilderness” period of three and a half days. They then became a “people of no understanding,” though they previously had been the “defenced city.” That city then became “desolate” and a “habitation” that was “forsaken”. It became dead dry bones lying in the street of the city of Sodom and Egypt. When the dead are then called to arise, they are tested by the sins of their fathers, which includes the “debate” at the beginning of the period that starts with the empowerment of the first message and ends with the arrival of the third message. The debate is whether to accept or reject the methodology represented by the Elijah of their history. In 1863, the fathers of Adventism rejected the message of Moses’ “seven times,” that had been presented by Elijah.

Dwóm świadkom nie okazano „żadnej łaski”, gdyż ogłosili fałszywe proroctwo, które zapoczątkowało „okres pustyni” trwający trzy i pół dnia. Następnie stali się „ludem bez zrozumienia”, choć wcześniej byli „miastem obwarowanym”. To miasto stało się wówczas „spustoszone” i „siedliskiem”, które było „opuszczone”. Zamieniło się w martwe, suche kości leżące na ulicy miasta Sodomy i Egiptu. Kiedy zmarli zostają następnie wezwani, aby powstać, są poddani próbie przez grzechy swoich ojców, co obejmuje „debatę” na początku okresu, który zaczyna się umocnieniem pierwszego poselstwa i kończy się nadejściem trzeciego poselstwa. Debata dotyczy tego, czy przyjąć, czy odrzucić metodologię reprezentowaną przez Eliasza w ich historii. W 1863 roku ojcowie adwentyzmu odrzucili poselstwo „siedem razy” Mojżesza, które zostało przedstawione przez Eliasza.

Beginning in July, of 2023 the withered boughs of Isaiah twenty-seven must decide if they will repeat the sins of the church in Galilee, and the history of 1863, as well as the history of September 11, 2001. To reject the methodology represented by Habakkuk chapter two, and Isaiah twenty-seven, and by Elijah, John the Baptist and William Miller is to repeat the sins of our fathers, instead of being benefited by the sacred ensamples that were record for those upon whom the ends of the earth have come.

Począwszy od lipca 2023 roku uschłe gałęzie z 27. rozdziału Księgi Izajasza muszą zdecydować, czy powtórzą grzechy Kościoła w Galilei i historię roku 1863, a także historię z 11 września 2001 roku. Odrzucić metodologię reprezentowaną przez drugi rozdział Księgi Habakuka i 27. rozdział Księgi Izajasza, a także przez Eliasza, Jana Chrzciciela i Williama Millera, to powtórzyć grzechy naszych ojców, zamiast odnieść pożytek ze świętych przykładów, które zostały zapisane dla tych, na których nadszedł koniec świata.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it. Wherefore, my dearly beloved, flee from idolatry. I speak as to wise men; judge ye what I say. 1 Corinthians 10:11–15.

> A wszystko to wydarzyło się im jako przykłady i zostało spisane dla naszego napomnienia, nas, których dosięgnęły końce wieków. Przeto, kto mniema, że stoi, niech baczy, aby nie upadł. Nie przyszła na was pokusa inna niż ludzka; Bóg zaś jest wierny i nie dopuści, abyście byli kuszeni ponad to, co możecie, lecz wraz z pokusą da też wyjście, abyście mogli ją znieść. Przeto, najmilsi moi, uciekajcie od bałwochwalstwa. Mówię jak do ludzi mądrych; rozsądźcie, co mówię. 1 List do Koryntian 10:11-15.

The sacred methodology establishes the message of the Midnight Cry, which is the latter rain message. That message, when eaten spiritually produces a corresponding experience as certainly as Daniel and the three worthies’ diet of pulse, produced a fairer and fatter countenance. But in Habakkuk chapter two, the stumbling block for those who reject the offer of justification by faith, is pride which prevents them from following on to know the Lord. If there is ever a time when God’s people cannot put off the work of accepting the true methodology, and eating the message from the angel’s hand, it is now!

Święta metodologia ustanawia poselstwo Wołania o północy, które jest poselstwem późnego deszczu. To poselstwo, gdy jest duchowo spożywane, rodzi odpowiednie doświadczenie tak pewnie, jak dieta z jarzyn Daniela i trzech młodzieńców przyniosła lepszy i tęższy wygląd. Ale w drugim rozdziale Księgi Habakuka kamieniem potknięcia dla tych, którzy odrzucają propozycję usprawiedliwienia z wiary, jest pycha, która powstrzymuje ich przed dalszym dążeniem do poznania Pana. Jeśli kiedykolwiek jest czas, w którym lud Boży nie może odkładać dzieła przyjęcia prawdziwej metodologii i spożywania poselstwa z ręki anioła, to właśnie teraz!

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> Nie mamy czekać na późny deszcz. Spadnie on na wszystkich, którzy rozpoznają i przyswoją sobie rosę i deszcze łaski, które na nas spadają. Gdy zbieramy okruchy światła, gdy cenimy niezawodne miłosierdzie Boga, który pragnie, byśmy Mu ufali, wtedy każda obietnica się spełni. 'Bo jak ziemia wydaje swój pąk, a jak ogród sprawia, że to, co w nim zasiane, wyrasta; tak Pan Bóg sprawi, że sprawiedliwość i chwała wyrosną przed wszystkimi narodami.' Izajasz 61:11. Cała ziemia ma być napełniona chwałą Bożą. Komentarz Biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 984.

God’s prophetic Word has identified that when the great buildings of New York City were thrown down, the angel of Revelation eighteen would descend and “Revelation eighteen, verses one through three would be fulfilled.” Isaiah twenty-seven identifies that time as the “day of the east wind,” and it is the time when “the rough wind” is restrained. “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” Sister White identifies the very same time.

Prorocze Słowo Boże wskazało, że gdy wielkie budowle Nowego Jorku zostały zwalone, anioł z osiemnastego rozdziału Objawienia zstąpiłby i „wypełniłyby się wersety od pierwszego do trzeciego osiemnastego rozdziału Objawienia”. Księga Izajasza, rozdział dwudziesty siódmy, określa ten czas jako „dzień wschodniego wiatru” i jest to czas, gdy „srogi wiatr” jest powściągnięty. „W miarę, gdy wybija, będziesz się z nim spierał; on powściąga swój srogi wiatr w dniu wschodniego wiatru.” Siostra White wskazuje dokładnie ten sam czas.

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> W owym czasie, gdy dzieło zbawienia będzie dobiegać końca, na ziemię przyjdzie ucisk, a narody będą rozgniewane, jednak powstrzymywane, aby nie przeszkodzić dziełu trzeciego anioła. W tym czasie spadnie 'późny deszcz', czyli ochłoda od oblicza Pana, aby dodać mocy doniosłemu głosowi trzeciego anioła i przygotować świętych do wytrwania w czasie, gdy zostanie wylanych siedem ostatnich plag. Wczesne Pisma, 85.

The power that angers the nations arrived when the latter rain began to fall. But as soon as that power angered the nations, it was held in check, for Isaiah recorded that he “stayeth his rough wind.” The rough wind, is the east wind, and that wind is restrained when the latter rain begins to sprinkle, and the work of salvation is closing. The closing work of salvation is the sealing time. “Line upon line” the rough, or east wind that is restrained during the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the four winds of Revelation chapter seven.

Moc, która wzbudza gniew narodów, nadeszła, gdy zaczął padać późny deszcz. A gdy tylko ta moc rozgniewała narody, została powstrzymana, gdyż Izajasz zapisał, że „powściąga swój srogi wiatr”. Srogi wiatr to wiatr wschodni, a ten wiatr jest powściągany, gdy zaczyna pokrapywać późny deszcz, a dzieło zbawienia dobiega końca. Zamykające dzieło zbawienia to czas pieczętowania. „Linia za linią”, srogi, czyli wschodni wiatr, który jest powściągany podczas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, to cztery wiatry z siódmego rozdziału Księgi Objawienia.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> A potem ujrzałem czterech aniołów stojących na czterech krańcach ziemi, trzymających cztery wiatry ziemi, aby żaden wiatr nie wiał na ziemię ani na morze, ani na żadne drzewo. I ujrzałem innego anioła wstępującego od wschodu, mającego pieczęć Boga żywego; i zawołał donośnym głosem do czterech aniołów, którym dano wyrządzać szkodę ziemi i morzu, mówiąc: Nie wyrządzajcie szkody ziemi ani morzu, ani drzewom, dopóki nie opieczętujemy sług naszego Boga na ich czołach. Objawienie 7:1-3.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. There Christ, for the only time in His life, rode upon an ass (a symbol of Islam), and Lazarus led the procession into Jerusalem. Sister White identifies Lazarus as the symbol of the seal in that history.

Zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy zostało zobrazowane przez triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy. Tam Chrystus, po raz jedyny w swoim życiu, jechał na ośle (symbol islamu), a Łazarz prowadził procesję do Jerozolimy. Siostra White wskazuje na Łazarza jako symbol pieczęci w tej historii.

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> Zwlekając z przyjściem do Łazarza, Chrystus miał miłosierny zamiar wobec tych, którzy Go nie przyjęli. Zwlekał, aby przez wskrzeszenie Łazarza z martwych dać swemu upartemu, niewierzącemu ludowi jeszcze jeden dowód, że istotnie jest „zmartwychwstaniem i życiem”. Nie chciał porzucić wszelkiej nadziei wobec ludu, biednych, błąkających się owiec z domu Izraela. Jego serce pękało z powodu ich braku skruchy. W swoim miłosierdziu postanowił dać im jeszcze jeden dowód, że jest Odnowicielem, Tym, który jedynie może objawić życie i nieśmiertelność. Miał to być dowód, którego kapłani nie mogliby opacznie zinterpretować. To był powód Jego zwłoki w udaniu się do Betanii. Ten koronujący cud, wskrzeszenie Łazarza, miał położyć Bożą pieczęć na Jego dziele i na Jego roszczeniu do boskości.” Pragnienie wieków, 528, 529.

The tarrying time that began on July 18, 2020 is represented by Christ’s tarrying before He resurrected Lazarus. The tarrying time of Revelation chapter eleven, ends at the conclusion of the three and a half days. During those days the two witnesses laid dead in the street. And just as Lazarus was to be resurrected following a tarrying time, so too were John’s two witnesses. Once resurrected they lead the procession into Jerusalem, representing the “seal of God,” and the “crowning miracle” that testifies to Christ’s divinity. The resurrection identifies the conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place while the four winds, the east wind, the rough wind, that arrived on September 11, 2001, is held in check.

Czas zwlekania, który rozpoczął się 18 lipca 2020 roku, jest zilustrowany zwlekaniem Chrystusa, zanim wskrzesił Łazarza. Czas zwlekania z jedenastego rozdziału Księgi Objawienia kończy się wraz z upływem trzech i pół dnia. W tych dniach dwaj świadkowie leżeli martwi na ulicy. I tak jak Łazarz miał zostać wskrzeszony po czasie zwlekania, tak też dwaj świadkowie Jana mieli zostać wskrzeszeni. Po wskrzeszeniu prowadzą procesję do Jerozolimy, reprezentując „pieczęć Bożą” oraz „wieńczący cud”, który świadczy o boskości Chrystusa. Zmartwychwstanie wyznacza zakończenie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, które ma miejsce, podczas gdy cztery wiatry — wiatr wschodni, srogi wiatr — które nadeszły 11 września 2001 roku, są powstrzymywane.

In the hour that is the Sunday law, those winds are released to bring retributive judgment upon the earth beast of Revelation thirteen. They are now even slipping through the fingers of those four angels that are restraining them during the sealing period. One of the most profound references in the Spirit of Prophecy relating to the day of the east wind is found in Testimonies, volume nine. That volume begins the inspired words on page eleven, so it begins symbolically on “nine-eleven”. The title of the chapter is, “The Final Crisis”, but it is also the first chapter of a section titled, “For the Coming of the King”.

W godzinie prawa niedzielnego te wiatry zostają wypuszczone, by sprowadzić sąd odpłaty na bestię z ziemi z trzynastego rozdziału Księgi Objawienia. Teraz wymykają się już nawet przez palce tych czterech aniołów, którzy powstrzymują je podczas okresu pieczętowania. Jedno z najgłębszych odniesień w Duchu Proroctwa dotyczących dnia wiatru wschodniego znajduje się w tomie dziewiątym Świadectw. W tym tomie natchnione słowa zaczynają się na stronie jedenastej, więc symbolicznie zaczyna się on na „dziewięć–jedenaście”. Tytuł rozdziału brzmi „Ostateczny kryzys”, ale jest to też pierwszy rozdział części zatytułowanej „Na przyjście Króla”.

There is no evidence that the section and title of the chapter were purposely manipulated by the editors that compiled the volume, yet the coming of the King, is easily recognized as the coming of the bridegroom, which in the parable of the ten virgins occurs with the midnight crisis that is produced in the virgins, by the presence or lack of oil in their vessels. The midnight crisis that is now arriving, is as the title represents—the last crisis for the ten virgins. In that crisis they manifest whether they have the oil, or they don’t. The oil is not simply the Holy Spirit, it is precisely defined as the Holy Spirit, and also as the correct message, and also as the correct character.

Nie ma dowodów na to, że część i tytuł rozdziału zostały celowo zmanipulowane przez redaktorów, którzy opracowali ten tom, jednak przyjście Króla łatwo rozpoznać jako przyjście Oblubieńca, które w przypowieści o dziesięciu pannach wiąże się z kryzysem o północy, wywołanym u panien przez obecność lub brak oliwy w ich naczyniach. Nadchodzący kryzys o północy jest, zgodnie z tytułem, ostatnim kryzysem dla dziesięciu panien. W tym kryzysie ujawnia się, czy mają oliwę, czy też nie. Oliwa nie jest po prostu Duchem Świętym; jest precyzyjnie określona jako Duch Święty, a także jako właściwe poselstwo oraz właściwy charakter.

The correct methodology establishes the correct message of the Midnight Cry, and that message, received and acted upon, produces the correct character. That character in the last crisis is the character that receives the seal of God. The process of sealing God’s people began at the arrival of the day of the east wind, on September 11, 2001. The message of that time was then to be eaten. Whether to eat or not to eat is represented by Isaiah’s “debate,” and also by Habakkuk’s question of what the watchmen should answer in the argument. The tarrying time of Matthew twenty-five and Habakkuk concludes with the representation of two classes of worshippers. The tarrying time, represented by three and a half days in Revelation chapter eleven, is almost finished.

Właściwa metodologia ustanawia właściwe poselstwo Okrzyku o północy, a to poselstwo, przyjęte i wprowadzone w życie, kształtuje właściwy charakter. Ten charakter w czasie ostatniego kryzysu jest charakterem, który otrzymuje pieczęć Bożą. Proces pieczętowania ludu Bożego rozpoczął się wraz z nadejściem dnia wschodniego wiatru, 11 września 2001 roku. Poselstwo tamtego czasu miało wówczas zostać spożyte. To, czy jeść, czy nie jeść, jest przedstawione przez „spór” u Izajasza, a także przez pytanie Habakuka, co stróże mają odpowiedzieć w sporze. Czas zwłoki w 25. rozdziale Ewangelii Mateusza i u Habakuka kończy się przedstawieniem dwóch klas czcicieli. Czas zwłoki, przedstawiony jako trzy i pół dnia w jedenastym rozdziale Księgi Objawienia, prawie dobiegł końca.

That tarrying time is also represented at the beginning of the chapter in volume nine, with a passage from Hebrews, where Paul paraphrases verse four of Habakkuk chapter two. Paul’s reference places Habakkuk two in the movement of the third angel, for it is in that history that Christ moved into the Most Holy Place, and in that history the light of His high priestly ministry was revealed, and it is in the book of Hebrews that Paul is revealing the clearest revelation of Christ’s high priestly ministry in God’s Word.

Ten czas zwłoki jest również przedstawiony na początku rozdziału w tomie dziewiątym, poprzez fragment z Listu do Hebrajczyków, gdzie Paweł parafrazuje werset czwarty drugiego rozdziału Księgi Habakuka. Odwołanie Pawła umieszcza drugi rozdział Habakuka w ruchu trzeciego anioła, gdyż to w tej historii Chrystus wszedł do Miejsca Najświętszego, i w tej historii zostało objawione światło Jego arcykapłańskiej służby, a właśnie w Liście do Hebrajczyków Paweł przedstawia najwyraźniejsze objawienie arcykapłańskiej służby Chrystusa w Słowie Bożym.

Habakkuk two in the movement of the first angel did not yet recognize the movement of Christ into the Most Holy Place, for it did not happen until the end of the proclamation of the Midnight Cry. The tarrying time referenced by Paul, is the tarrying time of Habakkuk and Matthew, but it is the tarrying time that would begin on July 18, 2020. The last verse of Habakkuk two represents the conclusion of the Midnight Cry in the Millerite history, and the arrival of the third angel:

W ruchu pierwszego anioła drugi rozdział Księgi Habakuka nie rozpoznawał jeszcze przejścia Chrystusa do Miejsca Najświętszego, gdyż nie nastąpiło ono aż do zakończenia głoszenia wołania o północy. Czas zwłoki, o którym wspomina Paweł, to czas zwłoki Habakuka i Mateusza, ale jest to czas zwłoki, który miał się rozpocząć 18 lipca 2020 roku. Ostatni werset drugiego rozdziału Księgi Habakuka przedstawia zakończenie wołania o północy w historii millerytów oraz nadejście trzeciego anioła:

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Lecz Pan jest w swojej świętej świątyni: niech cała ziemia milczy przed Nim. Habakuk 2:20.

Testimonies, volume nine emphasizes, beginning on page eleven (nine-eleven), the parable of the ten virgins, the tarrying time and its connection with Habakkuk and Matthew, and the final crisis and September 11, 2001, when the prophetic debate arrived.

Świadectwa, tom dziewiąty, podkreśla, począwszy od strony jedenastej (dziewięć–jedenaście), przypowieść o dziesięciu pannach, czas zwłoki i jego związek z Habakukiem i Mateuszem, a także ostateczny kryzys oraz 11 września 2001 roku, kiedy pojawiła się debata prorocza.

> “Section 1—For the Coming of the King

> Sekcja 1 - Na przybycie Króla

> “‘Yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.’ Hebrews 10:37.

> „Jeszcze tylko chwila, a Ten, który ma przyjść, przyjdzie i nie będzie zwlekał.” Hebrajczyków 10:37.

> “The Last Crisis

> Ostatni kryzys

> “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.

> Żyjemy w czasie końca. Szybko spełniające się znaki czasu świadczą, że przyjście Chrystusa jest bliskie. Dni, w których żyjemy, są poważne i doniosłe. Duch Boży stopniowo, lecz nieuchronnie, jest wycofywany z ziemi. Plagi i sądy już spadają na gardzących łaską Bożą. Nieszczęścia na lądzie i na morzu, niestabilny stan społeczeństwa, wieści o wojnach są złowieszcze. Zapowiadają nadchodzące wydarzenia największej wagi.

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.

> Siły zła jednoczą się i konsolidują. Umacniają się przed ostatnim wielkim kryzysem. Wkrótce na naszym świecie nastąpią wielkie zmiany, a końcowe wydarzenia potoczą się szybko.

> “The condition of things in the world shows that troublous times are right upon us. The daily papers are full of indications of a terrible conflict in the near future. Bold robberies are of frequent occurrence. Strikes are common. Thefts and murders are committed on every hand. Men possessed of demons are taking the lives of men, women, and little children. Men have become infatuated with vice, and every species of evil prevails.

> Stan rzeczy na świecie wskazuje, że burzliwe czasy są tuż przed nami. Codzienne gazety pełne są zapowiedzi straszliwego konfliktu w niedalekiej przyszłości. Zuchwałe rabunki zdarzają się często. Strajki są powszechne. Kradzieże i morderstwa popełniane są na każdym kroku. Ludzie opętani przez demony odbierają życie mężczyznom, kobietom i małym dzieciom. Ludzie rozmiłowali się w występku, a wszelkiego rodzaju zło bierze górę.

> “The enemy has succeeded in perverting justice and in filling men’s hearts with the desire for selfish gain.

> Wróg zdołał wypaczyć sprawiedliwość i napełnić serca ludzi żądzą zysku.

> “‘Justice standeth afar off: for truth is fallen in the street, and equity cannot enter.’ Isaiah 59:14. In the great cities there are multitudes living in poverty and wretchedness, well-nigh destitute of food, shelter, and clothing; while in the same cities are those who have more than heart could wish, who live luxuriously, spending their money on richly furnished houses, on personal adornment, or worse still, upon the gratification of sensual appetites, upon liquor, tobacco, and other things that destroy the powers of the brain, unbalance the mind, and debase the soul. The cries of starving humanity are coming up before God, while by every species of oppression and extortion men are piling up colossal fortunes.

> 'Sprawiedliwość stoi z daleka, bo prawda upadła na ulicy, a prawość nie może wejść.' Izajasza 59:14. W wielkich miastach żyją rzesze pogrążone w ubóstwie i nędzy, niemal całkowicie pozbawione żywności, schronienia i odzieży; podczas gdy w tych samych miastach są tacy, którzy mają więcej, niż serce mogłoby zapragnąć, którzy żyją w luksusie, wydając pieniądze na bogato umeblowane domy, na osobiste ozdoby, albo, co gorsza, na zaspokajanie zmysłowych pożądań: na alkohol, tytoń i inne rzeczy, które niszczą władze umysłowe, wytrącają umysł z równowagi i poniżają duszę. Krzyki głodującej ludzkości dochodzą przed oblicze Boga, podczas gdy za pomocą wszelkich form ucisku i wyzysku ludzie gromadzą kolosalne fortuny.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> Pewnego razu, będąc w Nowym Jorku, nocą wezwano mnie, aby ujrzeć budynki wznoszące się piętro po piętrze ku niebu. Zapewniano, że te budynki są ognioodporne, i zostały wzniesione dla chwały ich właścicieli i budowniczych. Coraz wyżej i wyżej wznosiły się te budynki, a do ich budowy użyto najkosztowniejszych materiałów. Ci, do których należały te budynki, nie zadawali sobie pytania: 'Jak możemy najlepiej uwielbić Boga?' Pana nie było w ich myślach.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> „Pomyślałem: ‘Och, gdyby ci, którzy w ten sposób inwestują swoje środki, mogli ujrzeć swój sposób postępowania tak, jak widzi go Bóg! Wznoszą wspaniałe gmachy, lecz jakże nierozumne w oczach Władcy wszechświata są ich plany i zamysły. Nie dociekają z całych sił serca i umysłu, jak mogą oddać chwałę Bogu. Zatracili z oczu to — pierwszy obowiązek człowieka.’”

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> Gdy te strzeliste budynki wznosiły się, właściciele radowali się chełpliwą dumą, że mieli pieniądze, które mogli użyć, by dogadzać sobie i wzbudzać zazdrość u swoich sąsiadów. Znaczna część pieniędzy, które w ten sposób inwestowali, została zdobyta przez wyzysk, przez gnębienie biednych. Zapomnieli, że w niebie prowadzi się zapis każdej transakcji handlowej; każdy niesprawiedliwy interes, każdy oszukańczy czyn jest tam odnotowany. Nadchodzi czas, gdy w swoim oszustwie i zuchwałości ludzie dojdą do granicy, której Pan nie pozwoli im przekroczyć, i dowiedzą się, że cierpliwość Jehowy ma granice.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 11–13.

> Kolejną sceną, jaka stanęła mi przed oczami, był alarm pożarowy. Ludzie patrzyli na wysokie, rzekomo ognioodporne budynki i mówili: „Są całkowicie bezpieczne”. Jednak ogień strawił te budynki, jakby były ze smoły. Wozy strażackie nie mogły nic zrobić, by powstrzymać zniszczenie. Strażacy nie byli w stanie obsługiwać wozów. Świadectwa, tom 9, 11–13.

The “debate” that took place over methodology in the beginning of the period represented by Daniel chapter one; and also represented by Daniel chapters one through three; and also represented by the history beginning on August 11, 1840; and also represented in the history of John chapter six, at the crisis in Galilee; and also represented by the history of September 11, 2001 (until July 18, 2020), is now being repeated, not within Adventism at large, but among the dead dry bones that are being aroused from their lethargy by a “voice” crying in the wilderness.

„Debata” dotycząca metodologii, która miała miejsce na początku okresu przedstawionego w pierwszym rozdziale Księgi Daniela; a także przedstawiona w rozdziałach od pierwszego do trzeciego Księgi Daniela; a także przedstawiona w historii rozpoczynającej się 11 sierpnia 1840 roku; a także przedstawiona w historii z szóstego rozdziału Ewangelii Jana, podczas kryzysu w Galilei; a także przedstawiona w historii z 11 września 2001 roku (do 18 lipca 2020), jest teraz powtarzana, nie w obrębie adwentyzmu jako całości, lecz wśród martwych, suchych kości, które są budzone z letargu przez „głos” wołający na pustyni.

We will take up the consideration of the methodology being the latter rain as represented in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine in our next article.

W naszym następnym artykule podejmiemy rozważenie metodologii będącej późnym deszczem, jak zostało to przedstawione w Księdze Izajasza, w rozdziałach dwudziestym ósmym i dwudziestym dziewiątym.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:8–13.

> I usłyszałem też głos Pana, mówiącego: Kogo poślę i kto pójdzie dla nas? Wtedy rzekłem: Oto jestem; poślij mnie. A On rzekł: Idź i powiedz temu ludowi: Słuchajcie wciąż, ale nie rozumiejcie; patrzcie ustawicznie, ale nie pojmujcie. Zatwardź serce tego ludu, obciąż ich uszy i zaślep ich oczy, aby oczyma nie widzieli, uszami nie słyszeli, sercem nie rozumieli, nie nawrócili się i nie zostali uzdrowieni. Wtedy zapytałem: Panie, jak długo? I odpowiedział: Aż miasta opustoszeją bez mieszkańca, domy bez ludzi, a ziemia stanie się całkowicie spustoszona, i aż Pan oddali ludzi daleko, a pośrodku kraju nastanie wielkie opuszczenie. Jednak pozostanie w niej dziesiąta część; powróci, lecz zostanie zniszczona. Jak terebint i jak dąb, które, gdy zrzucają liście, zachowują swój pień, tak święte nasienie będzie jej pniem. Izajasza 6:8-13.

Back to Articles