Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Three

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - numer dwudziesty trzeci

Number Twenty-Three

Numer dwadzieścia trzy

Author

Jeff Pippenger

Published

January 4, 2026

Formats

PDF
Word

In article twenty-two I wrote, “Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word.”

W artykule dwudziestym drugim napisałem: „Następnie w rozdziale jedenastym genealogia ludu wybranego jest reprezentowana przez dziesięć imion od Sema do Abrama. Rozdział jedenasty to opowieść o wieży Babel, ale także genealogia ludu wybranego, reprezentowanego przez Abrahama. Rozdział jedenasty wprowadza lud wybrany, który miał wejść w potrójne przymierze z Bogiem. Trzecim i ostatecznym krokiem była ofiara Izaaka w rozdziale dwudziestym drugim. Rozdział „jedenasty” jest alfą, początkiem, a rozdział „dwudziesty drugi” jest omegą, zakończeniem. Wiara potrzebna, by usłyszeć głos Boga w znaczeniu imion, nie różni się od wiary potrzebnej, by usłyszeć Jego głos w numeracji Jego Słowa.”

Chapter eleven presents the covenant of Cain, and the covenant of Abel. We have repeatedly shown through the years that the prophetic characteristics of the tower of Babel represent a counterfeit covenant. After the flood, there was a change of dispensations from worshipping at the gate of Eden before the flood, and after the flood, worship was to be at an altar. The altar had specific biblical requirements. It needed to be erected of natural stone, with no human chipping or chiseling the stone. It had to be rock upon rock, with no mortar.

Rozdział jedenasty przedstawia przymierze Kaina oraz przymierze Abla. Wielokrotnie na przestrzeni lat wykazywaliśmy, że prorocze cechy wieży Babel reprezentują fałszywe przymierze. Po potopie nastąpiła zmiana dyspensacji: przed potopem oddawano cześć u bramy Edenu, a po potopie cześć miała być oddawana przy ołtarzu. Ołtarz miał określone biblijne wymagania. Należało go wznosić z naturalnych kamieni, bez ludzkiego ociosywania czy kucia. Miał to być kamień na kamieniu, bez zaprawy.

The purpose of the tower was to make Nimrod’s cohorts a name, which represents character. In the tower we see man attempting to save themselves, and lifting themselves up as the gods of heaven. The tower is a symbol of a church that thinks it can save itself, and thinks that it should be lifted up, as the ten kings do in Psalm 83, when they lift up the papal head at the evil confederacy of Bible prophecy, which takes place at the Sunday law.

Celem wieży było uczynić poplecznikom Nimroda imię, które oznacza charakter. W wieży widzimy, jak ludzie próbują zbawić się sami i wynoszą się jak bogowie niebios. Wieża jest symbolem kościoła, który myśli, że może zbawić się sam, i uważa, że powinien być wywyższony, tak jak czynią to dziesięciu królów w Psalmie 83, gdy wywyższają głowę papieską przy nikczemnej konfederacji z proroctwa biblijnego, która ma miejsce przy ustawie niedzielnej.

> A Song or Psalm of Asaph. Keep not thou silence, O God: hold not thy peace, and be not still, O God. For, lo, thine enemies make a tumult: and they that hate thee have lifted up the head. Psalms 83:1, 2.

> Pieśń lub psalm Asafa. Nie milcz, Boże: nie zachowuj milczenia i nie bądź bezczynny, Boże. Bo oto Twoi nieprzyjaciele podnoszą wrzawę, a ci, którzy Cię nienawidzą, podnoszą głowę. Psalm 83:1, 2.

The world had just been destroyed by Noah’s flood, and the reason God identified the closing probation on the antediluvian world was that man’s thoughts had become evil continually. The Bible speaks of unity in various ways, one of which is to see “eye to eye.” Can two walk together, except they be agreed?

Dopiero co świat został zniszczony przez potop Noego, a powodem, jaki Bóg podał dla zamknięcia czasu łaski dla świata przedpotopowego, było to, że zamiary serca człowieka były ustawicznie złe. Biblia mówi o jedności na różne sposoby, jednym z nich jest to, by widzieć „oko w oko”. Czy mogą dwaj iść razem, jeśli się nie zgodzili?

> Now I beseech you, brethren, by the name of our Lord Jesus Christ, that ye all speak the same thing, and that there be no divisions among you; but that ye be perfectly joined together in the same mind and in the same judgment. 1 Corinthians 1:10.

> A teraz proszę was, bracia, w imię Pana naszego Jezusa Chrystusa, abyście wszyscy mówili to samo i aby nie było wśród was podziałów, lecz abyście byli doskonale zjednoczeni w tym samym myśleniu i tym samym osądzie. 1 List do Koryntian 1:10.

When God confused the language at the judgment upon Nimrod’s kingdom, it identifies that prior to the confusion, they were all in unity, and therefore they were all the same character, and that character was a religion based upon human works—as opposed to those in the very same chapter that are represented by Abraham. Shem was a faithful soul in the time of Nimrod. Historians point to Shem as the one who killed Nimrod, the mighty rebel before the Lord. The point stands without the historian’s ideas, for Shem is a covenant man, who traces his blood to Noah, a covenant man, who traces his blood back to Seth, another covenant man, who came into covenant history to replace his brother Abel, who was another covenant man who was a direct descendant of Adam.

Gdy Bóg pomieszał języki podczas sądu nad królestwem Nimroda, wskazuje to, że przed tym pomieszaniem wszyscy byli zjednoczeni, a więc mieli ten sam charakter — religię opartą na ludzkich uczynkach — w przeciwieństwie do tych, którzy w tym samym rozdziale są reprezentowani przez Abrahama. Sem był wierną duszą za czasów Nimroda. Historycy wskazują na Sema jako tego, który zabił Nimroda, potężnego buntownika przed Panem. Sedno sprawy pozostaje w mocy niezależnie od opinii historyków, gdyż Sem jest człowiekiem przymierza, wywodzącym swój ród od Noego — człowieka przymierza, który wywodzi swój ród od Seta — innego człowieka przymierza, który wszedł do historii przymierza, by zastąpić swego brata Abla, który również był człowiekiem przymierza i bezpośrednim potomkiem Adama.

Genesis eleven is the great controversy between Christ and Satan, in the context of a covenant of life and a covenant of death. Nimrod represents the great hunter before the Lord, for he represents a church that has many devotees. Abram, through Shem, represents a church that has but few devotees. Shem was the covenant man when Nimrod was building his tower, but the two covenants in chapter eleven are represented not by Shem and Nimrod, but by Nimrod and Abraham. Paul clearly identifies this prophetic rule.

Jedenasty rozdział Księgi Rodzaju to wielki konflikt między Chrystusem a Szatanem, w kontekście przymierza życia i przymierza śmierci. Nimrod uosabia potężnego myśliwego przed Panem, gdyż przedstawia kościół mający wielu wyznawców. Abram, przez Sema, przedstawia kościół, który ma tylko nielicznych wyznawców. Sem był człowiekiem przymierza, gdy Nimrod budował swoją wieżę, jednak dwa przymierza w rozdziale jedenastym są reprezentowane nie przez Sema i Nimroda, lecz przez Nimroda i Abrahama. Paweł wyraźnie określa tę proroczą zasadę.

> For this Melchisedec, king of Salem, priest of the most high God, who met Abraham returning from the slaughter of the kings, and blessed him; To whom also Abraham gave a tenth part of all; first being by interpretation King of righteousness, and after that also King of Salem, which is, King of peace; Without father, without mother, without descent, having neither beginning of days, nor end of life; but made like unto the Son of God; abideth a priest continually. Now consider how great this man was, unto whom even the patriarch Abraham gave the tenth of the spoils.

> Ten bowiem Melchizedek, król Salemu, kapłan Boga Najwyższego, spotkał Abrahama wracającego po rzezi królów i pobłogosławił mu; któremu też Abraham dał dziesiątą część ze wszystkiego; najpierw, w tłumaczeniu, Król sprawiedliwości, a potem także Król Salemu, to jest Król pokoju; bez ojca, bez matki, bez rodowodu, niemający ani początku dni, ani końca życia; lecz upodobniony do Syna Bożego, pozostaje kapłanem na zawsze. Teraz rozważcie, jak wielki był ten mąż, któremu nawet patriarcha Abraham dał dziesiątą część z łupów.

> And verily they that are of the sons of Levi, who receive the office of the priesthood, have a commandment to take tithes of the people according to the law, that is, of their brethren, though they come out of the loins of Abraham:

> A zaiste ci spośród synów Lewiego, którzy otrzymują urząd kapłański, mają przykazanie pobierać według Prawa dziesięciny od ludu, to jest od swoich braci, chociaż sami pochodzą z lędźwi Abrahama:

> But he whose descent is not counted from them received tithes of Abraham, and blessed him that had the promises. And without all contradiction the less is blessed of the better. And here men that die receive tithes; but there he receiveth them, of whom it is witnessed that he liveth. And as I may so say, Levi also, who receiveth tithes, payed tithes in Abraham. For he was yet in the loins of his father, when Melchisedec met him. Hebrews 7:1–10.

> Lecz ten, którego rodowód nie jest od nich wywodzony, przyjął dziesięcinę od Abrahama i pobłogosławił tego, który miał obietnice. A bezsprzecznie mniejszy bywa błogosławiony przez większego. I tu dziesięciny pobierają ludzie, którzy umierają; lecz tam przyjmuje je ten, o którym zaświadczono, że żyje. I, że tak powiem, także Lewi, który pobiera dziesięciny, zapłacił dziesięcinę w Abrahamie. Bo był jeszcze w lędźwiach swego ojca, gdy Melchisedek spotkał go. List do Hebrajczyków 7:1-10.

There is a great deal of present truth in the subject of Melchizedek, but I am simply identifying that Paul teaches directly that the prophetic characteristics of covenant men, and by that, I mean, men and women in the inspired testimony whose scriptural testimony is identifying a waymark in the prophetic line of God’s covenant with mankind. Paul teaches that Melchizedek, who lived before the Levitical priesthood was established at Sinai, and therefore over four hundred years before there was a Levitical priesthood, had accepted tithe from Levi. In order to be in the Levitical priesthood, you had to be a Levite who could prove his blood descent from Levi. Melchizedek could not show his descent was from the line of Levi, for Levi was not yet born.

Na temat Melchizedeka istnieje wiele prawdy na czas obecny, ale ja po prostu wskazuję, że Paweł wprost uczy, iż prorocze cechy ludzi przymierza — a przez to rozumiem mężczyzn i kobiety w natchnionym świadectwie, których biblijne świadectwo wyznacza drogowskaz w proroczej linii Bożego przymierza z ludzkością. Paweł naucza, że Melchizedek, który żył, zanim na Synaju ustanowiono kapłaństwo lewickie, a więc ponad czterysta lat zanim istniało kapłaństwo lewickie, przyjął dziesięcinę od Lewiego. Aby należeć do kapłaństwa lewickiego, trzeba było być Lewitą i móc udowodnić swoje pochodzenie od Lewiego. Melchizedek nie mógł wykazać, że pochodzi z rodu Lewiego, ponieważ Lewi jeszcze się nie urodził.

The line of prophecy that represents God’s covenant with Adam and Eve is actually two covenants. The first was a covenant of life with a simple test. After the fall and the failed test, the next covenant included the blood of a lamb in order to provide clothing. Then there was God’s covenant with mankind, represented by the rainbow, Noah and altar worship. Then there was Genesis eleven where God’s covenant with a chosen people, who would be called Hebrews began. In each of those stories the biblical characters are covenant men or women.

Ciąg proroctw, który przedstawia przymierze Boga z Adamem i Ewą, składa się właściwie z dwóch przymierzy. Pierwsze było przymierzem życia z prostą próbą. Po upadku i niezdanym teście kolejne przymierze obejmowało krew baranka, aby zapewnić okrycie. Następnie było przymierze Boga z ludzkością, reprezentowane przez tęczę, Noego i składanie ofiar na ołtarzu. Następnie w jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju rozpoczyna się przymierze Boga z wybranym ludem, który będzie nazywany Hebrajczykami. W każdej z tych opowieści biblijne postacie są mężczyznami lub kobietami przymierza.

In Genesis eleven, the beginning of the covenant of life with a chosen people is set forth, and it is set forth, right where Nimrod establishes the covenant of death, as represented by the bricks and mortar, that were the counterfeit of the unchiseled rocks and no mortar represented by the altar. Sister White informs us the altar represents Christ, thus Nimrod’s religion, which is a counterfeit religion, represents a counterfeit Christ.

W jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju ukazany jest początek przymierza życia z ludem wybranym — właśnie tam, gdzie Nimrod ustanawia przymierze śmierci, symbolizowane przez cegły i zaprawę murarską, będące fałszywą imitacją nieciosanych kamieni i braku zaprawy, które reprezentował ołtarz. Siostra White informuje nas, że ołtarz przedstawia Chrystusa; zatem religia Nimroda, która jest religią fałszywą, przedstawia fałszywego Chrystusa.

> And they said one to another, Go to, let us make brick, and burn them thoroughly. And they had brick for stone, and slime had they for mortar. Genesis 11:3.

> I mówili jeden do drugiego: Chodźcie, ulepmy cegły i dobrze je wypalmy. Mieli cegły zamiast kamieni, a smołę zamiast zaprawy. Księga Rodzaju 11:3.

> And if thou wilt make me an altar of stone, thou shalt not build it of hewn stone: for if thou lift up thy tool upon it, thou hast polluted it. Exodus 20:25.

> A jeśli zechcesz uczynić mi ołtarz z kamienia, nie zbudujesz go z kamienia ciosanego; bo jeśli przyłożysz do niego swoje narzędzie, splugawisz go. Wyjścia 20:25.

> “We are in danger of mingling the sacred and the common. The holy fire from God is to be used in our efforts. The true altar is Christ; the true fire is the Holy Spirit. This is our inspiration. It is only as the Holy Spirit leads and guides a man that he is a safe counselor. If we turn aside from God and from His chosen ones to inquire at strange altars we shall be answered according to our works.” Selected Messages, book 3, 300.

> Grozi nam niebezpieczeństwo mieszania tego, co święte, z tym, co pospolite. Święty ogień od Boga ma być używany w naszych wysiłkach. Prawdziwym ołtarzem jest Chrystus; prawdziwym ogniem jest Duch Święty. To jest nasza inspiracja. Tylko wtedy, gdy Duch Święty prowadzi i kieruje człowiekiem, jest on godnym zaufania doradcą. Jeśli odwrócimy się od Boga i od Jego wybranych, aby zasięgać rady u obcych ołtarzy, otrzymamy odpowiedź stosownie do naszych uczynków. Wybrane poselstwa, tom 3, 300.

Among other truths, one of the lessons that is derived prophetically from Genesis eleven is that it represents the beginning of a prophetic line. The flood of Noah marks a prophetic separation. When Noah left the ark there was to be a new method of worship, and the method of worship always produces two classes of worshippers, as set forth in the history of Cain and Abel. Genesis eleven is a new world, with a beginning history that becomes the foundational story of the ending history, as God’s last day covenant people call the eleventh-hour workers out of Babylon during the Sunday law crisis. Nimrod is the man of sin during the Sunday law crisis, and Shem, who is Abraham is the man of God in that very same crisis. Genesis eleven’s scattering and confusion of languages, began soon after Noah left the ark. The theme of chapter eleven is the two covenants, and the story reaches its conclusion when the third step of the Abrahamic covenant is set forth in chapter twenty-two.

Pośród innych prawd, jedną z lekcji, która proroczo wynika z jedenastego rozdziału Księgi Rodzaju, jest to, że stanowi on początek linii proroczej. Potop Noego wyznacza prorocze rozdzielenie. Gdy Noe opuścił arkę, miał zostać ustanowiony nowy sposób oddawania czci, a sposób oddawania czci zawsze wytwarza dwie klasy czcicieli, jak to ukazano w historii Kaina i Abla. Jedenasty rozdział Księgi Rodzaju to nowy świat, z opowieścią o początkach, która staje się opowieścią założycielską dla historii końca, gdy lud przymierza Bożego dni ostatecznych wzywa podczas kryzysu ustawy niedzielnej robotników jedenastej godziny, by wyszli z Babilonu. Nimrod jest człowiekiem grzechu podczas kryzysu ustawy niedzielnej, a Sem — który jest Abrahamem — jest w tym samym kryzysie człowiekiem Bożym. Rozproszenie i pomieszanie języków z jedenastego rozdziału Księgi Rodzaju rozpoczęło się wkrótce po tym, jak Noe opuścił arkę. Tematem rozdziału jedenastego są dwa przymierza, a opowieść dochodzi do swego zakończenia, gdy w rozdziale dwudziestym drugim zostaje przedstawiony trzeci etap przymierza Abrahamowego.

Chapter eleven is the alpha history of the line of Abraham that reaches omega history in chapter twenty-two. The beginning story of Nimrod’s Babel and the ending story of the offering of Isaac, both represent the final judgment upon mankind. The line begins at Nimrod’s tower, and extends to the offering of Isaac, and the line culminates in two opposite offerings. Nimrod’s offering receives God’s executive judgment, and Abraham’s judgment receives God’s blessing. Nimrod is the alpha of chapter eleven and Abraham is the omega of chapter twenty-two. The omega is always greater, by at least twenty-two times according to the Hebrew alphabet, and the power manifested in confusing the languages and scattering the nations abroad, was far exceeded by the power of the cross. Nimrod’s tower represents the Twin Towers of 9/11 and the offering of Isaac represents the Sunday law.

Rozdział jedenasty jest historią alfa linii Abrahama, która osiąga historię omega w rozdziale dwudziestym drugim. Zarówno początkowa opowieść o Babel Nimroda, jak i końcowa o ofiarowaniu Izaaka, przedstawiają ostateczny sąd nad ludzkością. Linia zaczyna się przy wieży Nimroda i rozciąga się aż do ofiarowania Izaaka, a kulminuje dwiema przeciwstawnymi ofiarami. Ofiara Nimroda otrzymuje wykonawczy sąd Boży, a sąd Abrahama otrzymuje Boże błogosławieństwo. Nimrod jest alfą rozdziału jedenastego, a Abraham omegą rozdziału dwudziestego drugiego. Omega jest zawsze większa, co najmniej dwadzieścia dwa razy według alfabetu hebrajskiego, a moc objawiona w pomieszaniu języków i rozproszeniu narodów po świecie została daleko przewyższona przez moc krzyża. Wieża Nimroda reprezentuje Bliźniacze Wieże z 11 września, a ofiarowanie Izaaka reprezentuje prawo niedzielne.

The line of the covenant with a chosen people begins with the symbol of the number eleven and it ends with the symbol of twenty-two. The line ends at the close of probation in the alpha history of Nimrod and also the omega history of Abraham. The very history of Nimrod and Abraham is set forth in the first book of the Bible, and it is set within the context of picking up the pieces from the very recent destruction of Noah’s flood. In the first book of the Bible the illustration of the two covenants, provides two witnesses that set forth the close of probation in the line of chapter eleven through to twenty-two.

Linia przymierza z wybranym ludem zaczyna się od symbolu liczby jedenaście, a kończy się symbolem liczby dwadzieścia dwa. Linia kończy się w momencie zamknięcia czasu próby w historii alfa Nimroda, a także w historii omega Abrahama. Sama historia Nimroda i Abrahama jest przedstawiona w pierwszej księdze Biblii i osadzona w kontekście podnoszenia się po bardzo niedawnych zniszczeniach spowodowanych potopem Noego. W pierwszej księdze Biblii ilustracja dwóch przymierzy dostarcza dwóch świadków, którzy przedstawiają zamknięcie czasu próby w linii od rozdziału jedenastego aż do dwudziestego drugiego.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> Kto jest niesprawiedliwy, niech nadal będzie niesprawiedliwy; a kto nieczysty, niech nadal będzie nieczysty; a kto sprawiedliwy, niech nadal będzie sprawiedliwy; a kto święty, niech nadal będzie święty. Objawienie 22:11.

Nimrod is unjust and filthy still, and Abraham is righteous and holy still as identified in the alpha of Genesis 11–22, and also in the omega of Revelation 22:11. Just before probation closes, a pronouncement in verse 10 is made to seal not the sayings of the prophecy of this book. Just before probation closes in the very next verse, there is to be a prophecy in Revelation that is to be unsealed. Two verses after verse eleven, Christ supplies the key to unseal that prophecy.

Nimrod jest wciąż niesprawiedliwy i nieczysty, a Abraham wciąż sprawiedliwy i święty, jak wskazano w alfie Księgi Rodzaju 11–22, a także w omedze Objawienia 22:11. Tuż przed zakończeniem okresu próby, w wersecie 10, pada nakaz, aby nie pieczętować słów proroctwa tej księgi. Tuż przed zakończeniem okresu próby, w następnym wersecie, ma zostać odpieczętowane proroctwo w Objawieniu. Dwa wersety po wersecie jedenastym Chrystus daje klucz do odpieczętowania tego proroctwa.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be.

> I rzekł do mnie: Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi, bo czas jest bliski. Kto jest niesprawiedliwy, niech jeszcze czyni niesprawiedliwość; a kto plugawy, niech jeszcze się plugawi; a kto sprawiedliwy, niech jeszcze czyni sprawiedliwość; a kto święty, niech jeszcze się uświęca. A oto przychodzę rychło, a zapłata moja jest ze mną, aby oddać każdemu według jego uczynków.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:10–13.

> Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, pierwszy i ostatni. Objawienie 22:10-13.

Chapter twenty-two is the omega chapter of the entire Bible and the key to opening the prophecy in Revelation that is sealed up, is the principle that Christ identified above all others in chapter one of Revelation. Chapter one is the first letter of the Hebrew alphabet, and chapter twenty-two is the last. In verses nine through eleven of chapter one, John introduces himself, and identifies Christ as Alpha and Omega.

Rozdział dwudziesty drugi to rozdział omega całej Biblii, a kluczem do otwarcia proroctwa w Apokalipsie, które jest zapieczętowane, jest zasada, którą Chrystus wskazał ponad wszystkie inne w rozdziale pierwszym Apokalipsy. Rozdział pierwszy jest pierwszą literą alfabetu hebrajskiego, a rozdział dwudziesty drugi — ostatnią. W wersetach od dziewiątego do jedenastego rozdziału pierwszego Jan przedstawia się i określa Chrystusa jako Alfę i Omegę.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:9-11.

> Ja, Jan, który jestem również waszym bratem i współuczestnikiem w ucisku oraz w królestwie i wytrwałości w Jezusie Chrystusie, byłem na wyspie zwanej Patmos z powodu słowa Bożego i świadectwa Jezusa Chrystusa. W dniu Pańskim byłem w Duchu i usłyszałem za sobą potężny głos, jakby trąby, który mówił: Ja jestem Alfa i Omega, pierwszy i ostatni; a co widzisz, zapisz w księdze i poślij do siedmiu Kościołów, które są w Azji: do Efezu, do Smyrny, do Pergamonu, do Tiatyry, do Sardes, do Filadelfii i do Laodycei. Objawienie 1:9-11.

In verse eleven, John is in Patmos, but he turns around in verse twelve, and from there on, he is in the heavenly sanctuary. Thus, in verses 9/11, we find the testimony of John, which identifies Jesus as Alpha and Omega, something Jesus already identified of Himself in verse 8:

W wersecie jedenastym Jan jest na Patmos, ale w wersecie dwunastym odwraca się i odtąd znajduje się w niebiańskiej świątyni. Zatem w wersetach 9/11 znajdujemy świadectwo Jana, które określa Jezusa jako Alfę i Omegę, co Jezus już sam o sobie stwierdził w wersecie ósmym:

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:8.

> Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, mówi Pan, który jest, i który był, i który ma przyjść, Wszechmogący. Objawienie 1:8.

In verse eight, John is writing what he heard Christ speak of Himself. In verses nine through eleven, it is John speaking of himself. That represents two witnesses in the first eleven verses that identify Christ as Alpha and Omega. Verses nine through eleven represents its own unit of thought. Though connected with the entire chapter, in these verses John is speaking of himself, whereas; in verses four through eight, John is speaking for the godhead to His churches. Verse four begins a unit of thought, that ends in verse eight. This is recognized by the opening characteristics of Christ who was and is and is yet to come, being identified in verse four and then again in verse eight.

W wersecie ósmym Jan zapisuje to, co usłyszał, jak Chrystus mówił o sobie. W wersetach od dziewiątego do jedenastego to Jan mówi o sobie. To oznacza, że w pierwszych jedenastu wersetach występują dwaj świadkowie, którzy poświadczają, że Chrystus jest Alfą i Omegą. Wersety od dziewiątego do jedenastego stanowią odrębną jednostkę myślową. Choć są powiązane z całym rozdziałem, w tych wersetach Jan mówi o sobie, natomiast w wersetach od czwartego do ósmego Jan przemawia w imieniu Bóstwa do Jego kościołów. Werset czwarty rozpoczyna jednostkę myślową, która kończy się w wersecie ósmym. Rozpoznajemy to po początkowych określeniach Chrystusa — Tego, który był i jest, i ma przyjść — wskazanych w wersecie czwartym, a następnie ponownie w ósmym.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen.

> Jan do siedmiu kościołów, które są w Azji: Łaska wam i pokój od Tego, który jest, który był i który

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. Revelation 1:4–8.

> Ja jestem Alfa i Omega, początek i koniec, mówi Pan, który jest, który był i który ma przyjść, Wszechmogący. Objawienie 1:4-8.

The first three verses of chapter one present the revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, for verse three says, “the time is at hand.” “The time is at hand” is the identical statement of verse ten, of chapter twenty-two, that says “seal not the sayings of the prophecy of this book for the time is at hand.” The prophecy that is unsealed is the Revelation of Jesus Christ.

Pierwsze trzy wersety rozdziału pierwszego przedstawiają objawienie Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu łaski, gdyż werset trzeci mówi: „czas jest bliski”. „Czas jest bliski” to identyczne sformułowanie, jakie występuje w wersecie dziesiątym rozdziału dwudziestego drugiego, który mówi: „nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi, gdyż czas jest bliski”. Proroctwem, które zostaje odpieczętowane, jest Objawienie Jezusa Chrystusa.

Verse four begins the unsealing, and verse four begins with John’s testimony of, “I John,” and then in verse eight it is Christ who identifies Himself. A human witness in the first of the five verses and a divine witness at the end. Verse four identifies the Heavenly Father as the one who “is, and which was, and which is to come.” Verse eight identifies Christ as the one who “is, and which was, and which is to come.”

Werset czwarty rozpoczyna odpieczętowanie i zaczyna się świadectwem Jana: „Ja, Jan”, a następnie w wersecie ósmym to Chrystus przedstawia się sam. Ludzki świadek w pierwszym z pięciu wersetów, a Boski świadek na końcu. Werset czwarty przedstawia Ojca Niebieskiego jako Tego, który „jest, który był i który ma przyjść”. Werset ósmy przedstawia Chrystusa jako Tego, który „jest, który był i który ma przyjść”.

The key to unsealing the Revelation of Jesus Christ is the principle of alpha and omega. As the first and last, Christ also exists in the present, though He was in the past and will be in the future. The fact that Jesus and the Father are both the God who was, and is, and is yet to come is another presentation of Christ as Alpha and Omega. He is Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending and He was in the beginning and will be in the ending. The “keys” of the kingdom, that are given to the church at Caesarea Philippi, is also the “key” placed upon Eliakim’s shoulder in Isaiah 22:22. The alpha of the book of Revelation is chapter one and the omega is chapter twenty-two, so we find all the Hebrew alphabet, in the chapters of Revelation. Chapter thirteen represents the rebellion of the United States and thereafter the world. Chapter one presents Christ as Alpha and Omega and chapter twenty-two identifies the same truth, but in connection with the unsealing mentioned in chapter one. Chapters one, thirteen and twenty-two represent the three Hebrew letters that together form the word “truth.”

Kluczem do odpieczętowania Objawienia Jezusa Chrystusa jest zasada alfy i omegi. Jako Pierwszy i Ostatni, Chrystus istnieje także w teraźniejszości, choć był w przeszłości i będzie w przyszłości. Fakt, że Jezus i Ojciec są Bogiem, który był, który jest i który ma przyjść, jest kolejnym przedstawieniem Chrystusa jako Alfy i Omegi. On jest Alfą i Omegą, Pierwszym i Ostatnim, Początkiem i Końcem i był na początku oraz będzie na końcu. „Klucze” królestwa, które zostały dane Kościołowi w Cezarei Filipowej, to również „klucz” położony na ramieniu Eliakima w Księdze Izajasza 22:22. Alfą Księgi Objawienia jest rozdział pierwszy, a Omegą — rozdział dwudziesty drugi, więc w rozdziałach Objawienia znajdujemy cały alfabet hebrajski. Rozdział trzynasty przedstawia bunt Stanów Zjednoczonych, a następnie świata. Rozdział pierwszy przedstawia Chrystusa jako Alfę i Omegę, a rozdział dwudziesty drugi potwierdza tę samą prawdę, lecz w powiązaniu z odpieczętowaniem wspomnianym w rozdziale pierwszym. Rozdziały pierwszy, trzynasty i dwudziesty drugi reprezentują trzy hebrajskie litery, które razem tworzą słowo „prawda”.

In chapter twenty-three of Matthew Jesus sets forth eight woes upon the Pharisees and Sadducees. In the final verse of chapter twenty-two the interaction of Christ with the quibbling Jews ended with the enigma of David, an enigma that can only be solve if you understand the principle of alpha and omega.

W dwudziestym trzecim rozdziale Ewangelii Mateusza Jezus wypowiada osiem „biada” przeciwko faryzeuszom i saduceuszom. W ostatnim wersecie dwudziestego drugiego rozdziału spór Chrystusa z czepiającymi się szczegółów Żydami kończy się zagadką Dawida, zagadką, którą można rozwiązać tylko wtedy, gdy rozumie się zasadę Alfy i Omegi.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> Gdy faryzeusze zebrali się razem, Jezus zapytał ich: Co myślicie o Chrystusie? Czyim jest synem?

> They say unto him, The Son of David.

> Mówią mu: Syn Dawida.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Mówi do nich: Jakże więc Dawid w duchu nazywa go Panem, mówiąc: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż uczynię twoich nieprzyjaciół podnóżkiem nóg twoich? Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, jakże jest on jego synem?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> I nikt nie zdołał odpowiedzieć mu ani słowem, ani też od tego dnia nikt nie odważył się już więcej zadawać mu pytań. Mateusz 22:41-46.

The conclusion of chapter twenty-two identifies a waymark of covenant history. Jeremiah addresses this line of truth as well:

Zakończenie dwudziestego drugiego rozdziału wskazuje na drogowskaz w historii przymierza. Jeremiasz również podejmuje ten wątek prawdy:

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these.

> Słowo, które przyszło do Jeremiasza od Pana: Stań w bramie domu Pana i ogłoś tam to słowo, i powiedz: Słuchajcie słowa Pana, wszyscy z Judy, którzy wchodzicie przez te bramy, aby oddawać cześć Panu. Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie swoje drogi i swoje uczynki, a sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu. Nie pokładajcie ufności w kłamliwych słowach, mówiąc: Świątynia Pana, Świątynia Pana, Świątynia Pana — to są.

> For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations?

> Gdyż jeśli szczerze poprawicie swoje drogi i swoje czyny; jeśli rzetelnie będziecie wymierzać sprawiedliwość między człowiekiem a jego bliźnim; jeśli nie będziecie uciskać cudzoziemca, sieroty i wdowy, i nie będziecie przelewać niewinnej krwi na tym miejscu, ani chodzić za innymi bogami ku waszej zgubie, wtedy sprawię, że będziecie mieszkać na tym miejscu, w ziemi, którą dałem waszym ojcom, na wieki wieków. Oto ufacie kłamliwym słowom, które nie przynoszą pożytku. Czy będziecie kraść, zabijać, cudzołożyć, przysięgać fałszywie, palić kadzidło Baalowi i chodzić za innymi bogami, których nie znacie, a potem przychodzić i stawać przede mną w tym domu, który nazwany jest moim imieniem, i mówić: Zostaliśmy wybawieni, aby czynić wszystkie te obrzydliwości?

> Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord. But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel.

> Czyż ten dom, który nosi moje imię, stał się w waszych oczach jaskinią zbójców? Oto Ja sam to widziałem — mówi Pan. Lecz idźcie teraz do mojego miejsca, które było w Szilo, gdzie na początku umieściłem moje imię, i zobaczcie, co mu uczyniłem z powodu niegodziwości mojego ludu, Izraela.

> And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:1–16.

> A teraz, ponieważ uczyniliście wszystkie te rzeczy, mówi Pan, a ja przemawiałem do was, wstając wcześnie i mówiąc, lecz nie słuchaliście; i wołałem do was, lecz nie odpowiedzieliście; przeto uczynię temu domowi, który nazwany jest moim imieniem, w którym pokładacie ufność, i temu miejscu, które dałem wam i waszym ojcom, tak jak uczyniłem z Szilo. I odrzucę was sprzed mojego oblicza, jak odrzuciłem wszystkich waszych braci, całe potomstwo Efraima. Dlatego nie módl się za ten lud, nie wznoś za nich krzyku ani modlitwy i nie wstawiaj się u mnie, bo cię nie wysłucham. Jeremiasz 7:1-16.

Jeremiah was told to not pray for ancient Israel, for they had reached a point of no return, as did the quibbling Jews at the end of chapter twenty-two. When Moses, (a covenant man) was confronted with God’s decision to destroy the chosen covenant people, Moses interceded with prayer. In chapter seven, Jeremiah is told not to pray for the very same covenant people. The prophetic history of Shiloh is identified as the line upon line evidence of God rejecting a chosen covenant people when their sin reaches an unredeemable point, as expressed in one verse.

Jeremiasz otrzymał polecenie, by nie modlić się za starożytny Izrael, gdyż ten doszedł do punktu bez powrotu, tak jak sprzeczający się Żydzi pod koniec rozdziału dwudziestego drugiego. Gdy Mojżesz (człowiek przymierza) stanął wobec Bożej decyzji zniszczenia wybranego ludu przymierza, wstawił się modlitwą. W rozdziale siódmym Jeremiaszowi polecono, by nie modlił się za ten sam lud przymierza. Prorocza historia Szilo jest wskazywana jako dowód krok po kroku odrzucenia przez Boga wybranego ludu przymierza, gdy ich grzech osiąga punkt nie do odkupienia, jak wyrażono w jednym wersecie.

> Ephraim is joined to idols: let him alone. Hosea 4:17.

> Efraim przylgnął do bożków: zostawcie go. Ozeasz 4:17.

In covenant history the point where God ends His covenant relationship is a specific waymark. The rejection of the report of Joshua and Caleb marking the tenth test is another example. Jeremiah is also told to not pray for this people a few chapters later.

W historii przymierza moment, w którym Bóg kończy swoje przymierze, stanowi wyraźny kamień milowy. Odrzucenie relacji Jozuego i Kaleba, wyznaczające dziesiątą próbę, jest kolejnym przykładem. Kilka rozdziałów później Jeremiasz otrzymuje także polecenie, by nie modlić się za ten lud.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:14.

> Dlatego nie módl się za ten lud ani nie zanoś za nich błagania ani modlitwy, bo nie wysłucham ich w czasie, gdy będą wołać do Mnie z powodu swego nieszczęścia. Jeremiasz 11:14.

In chapter seven, the spewing out of the Laodiceans at the Sunday law as represented by the symbolism of Shiloah and is identifying what He “will do,” in the near future.

W siódmym rozdziale wyplucie Laodycejczyków w związku z prawem niedzielnym, jak przedstawia symbolika Shiloah, wskazuje, co On „uczyni” w niedalekiej przyszłości.

> Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Jeremiah 7:14–16.

> Dlatego uczynię temu domowi, który nosi moje imię, w którym pokładacie ufność, oraz temu miejscu, które dałem wam i waszym ojcom, jak postąpiłem z Szilo. I odrzucę was sprzed mojego oblicza, jak odrzuciłem wszystkich waszych braci, mianowicie całe potomstwo Efraima. Dlatego nie módl się za ten lud, nie wznoś wołania ani modlitwy za nich, ani się za nimi u mnie nie wstawiaj, bo cię nie wysłucham. Jeremiasza 7:14-16.

In chapter eleven, the command to not pray is about the fear that shall overtake the Laodiceans when they find themselves in the time of trouble that follows the Sunday law. The fear they experience is set within the history of their rejection of the covenant.

W rozdziale jedenastym nakaz, by się nie modlić, dotyczy strachu, który ogarnie Laodycejczyków, gdy znajdą się w czasie ucisku, który następuje po wprowadzeniu prawa niedzielnego. Strach, którego doświadczają, jest osadzony w historii ich odrzucenia przymierza.

> Hear ye the words of this covenant, and speak unto the men of Judah, and to the inhabitants of Jerusalem; And say thou unto them,

> Słuchajcie słów tego przymierza i mów do mężów Judy oraz do mieszkańców Jerozolimy; a ty powiedz im,

> Thus saith the Lord God of Israel;

> Tak mówi Pan, Bóg Izraela:

> Cursed be the man that obeyeth not the words of this covenant, Which I commanded your fathers in the day that I brought them forth out of the land of Egypt, from the iron furnace, saying, Obey my voice, and do them, according to all which I command you: so shall ye be my people, and I will be your God: That I may perform the oath which I have sworn unto your fathers, to give them a land flowing with milk and honey, as it is this day.

> Niech będzie przeklęty człowiek, który nie słucha słów tego przymierza, które nakazałem waszym ojcom w dniu, gdy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu, z pieca żelaznego, mówiąc: Słuchajcie mojego głosu i postępujcie według wszystkiego, co wam nakazuję; wtedy będziecie moim ludem, a ja będę waszym Bogiem; abym wypełnił przysięgę, którą przysiągłem waszym ojcom, że dam im ziemię opływającą w mleko i miód, jak jest po dziś dzień.

> Then answered I, and said, So be it, O Lord. Then the Lord said unto me,

> Wtedy odpowiedziałem i rzekłem: Niech tak będzie, Panie. Wtedy Pan rzekł do mnie,

> Proclaim all these words in the cities of Judah, and in the streets of Jerusalem, saying, Hear ye the words of this covenant, and do them. For I earnestly protested unto your fathers in the day that I brought them up out of the land of Egypt, even unto this day, rising early and protesting, saying, Obey my voice. Yet they obeyed not, nor inclined their ear, but walked everyone in the imagination of their evil heart: therefore I will bring upon them all the words of this covenant, which I commanded them to do; but they did them not.

> Ogłoś te wszystkie słowa w miastach Judy i na ulicach Jerozolimy, mówiąc: Słuchajcie słów tego przymierza i wypełniajcie je. Bo usilnie upominałem waszych ojców od dnia, kiedy wyprowadziłem ich z ziemi Egiptu, aż po dziś dzień, wstając wczesnym rankiem i napominając, mówiąc: Słuchajcie mojego głosu. Lecz nie posłuchali ani nie nakłonili ucha, lecz każdy chodził według zamysłów swego złego serca; dlatego sprowadzę na nich wszystkie słowa tego przymierza, które nakazałem im czynić, lecz tego nie czynili.

> And the Lord said unto me, A conspiracy is found among the men of Judah, and among the inhabitants of Jerusalem. They are turned back to the iniquities of their forefathers, which refused to hear my words; and they went after other gods to serve them: the house of Israel and the house of Judah have broken my covenant which I made with their fathers.

> I rzekł do mnie Pan: Spisek odkryto wśród mężów Judy i mieszkańców Jerozolimy. Powrócili do nieprawości swoich przodków, którzy nie chcieli słuchać moich słów; poszli za innymi bogami, aby im służyć: dom Izraela i dom Judy złamali moje przymierze, które zawarłem z ich ojcami.

> Therefore thus saith the Lord, Behold, I will bring evil upon them, which they shall not be able to escape; and though they shall cry unto me, I will not hearken unto them. Then shall the cities of Judah and inhabitants of Jerusalem go, and cry unto the gods unto whom they offer incense: but they shall not save them at all in the time of their trouble. For according to the number of thy cities were thy gods, O Judah; and according to the number of the streets of Jerusalem have ye set up altars to that shameful thing, even altars to burn incense unto Baal.

> Dlatego tak mówi Pan: Oto sprowadzę na nich nieszczęście, przed którym nie zdołają uciec; a choć będą do mnie wołać, nie wysłucham ich. Wtedy miasta Judy i mieszkańcy Jerozolimy pójdą i będą wołać do bogów, którym palą kadzidło; lecz ci wcale ich nie ocalą w czasie ich niedoli. Bo według liczby twoich miast były twoje bóstwa, Judo; a według liczby ulic Jerozolimy wystawiliście ołtarze tej hańbie, nawet ołtarze, aby palić kadzidło Baalowi.

> Therefore pray not thou for this people, neither lift up a cry or prayer for them: for I will not hear them in the time that they cry unto me for their trouble. Jeremiah 11:1–14.

> Dlatego nie módl się za ten lud, nie wznoś za niego wołania ani modlitwy, bo nie wysłucham ich w czasie, gdy będą do mnie wołać z powodu swej niedoli. Jeremiasza 11:1-14.

The resurrection of the candidates, to be among the one hundred and forty-four thousand, is identified in Revelation 11:11; and their final gathering is identified in Isaiah 11:11; and the external line of the dragon, the beast and the false prophet is identified in Daniel 11:11; The Sunday law judgment of the tares is identified in Ezekiel 11:11 and the punishment and fear that comes upon the foolish virgins is identified in Jeremiah 11:11.

Zmartwychwstanie kandydatów, którzy mają znaleźć się wśród stu czterdziestu czterech tysięcy, jest wskazane w Księdze Objawienia 11:11; ich ostateczne zgromadzenie jest wskazane w Księdze Izajasza 11:11; a zewnętrzna linia smoka, bestii i fałszywego proroka jest wskazana w Księdze Daniela 11:11; sąd niedzielnego prawa nad kąkolem jest wskazany w Księdze Ezechiela 11:11, a kara i strach, które spadają na głupie panny, są wskazane w Księdze Jeremiasza 11:11.

The command to not pray for this people is the waymark in the last verses of Matthew chapter twenty-two, and chapter twenty-three identifies eight woes upon Adventism. Chapter twenty-three is either October 22, 1844, or the Sunday law. Both of those waymarks are a fulfillment of the marriage, and the marriage is between a bride and a husband, who come together as one flesh. The consummation of the marriage represents atonement, or “at-one-ment.” Man was created in the image of God, and He created male and female. Their offspring are represented by twenty-three chromosomes from the man and twenty-three from the woman. Together their forty-six chromosomes make up the temple. Each individual is a temple, for know ye not that ye are the temple of the Lord?

Nakaz, by nie modlić się za ten lud, jest drogowskazem w ostatnich wersetach dwudziestego drugiego rozdziału Ewangelii Mateusza, a rozdział dwudziesty trzeci wskazuje na osiem „biada” wobec adwentyzmu. Rozdział dwudziesty trzeci to albo 22 października 1844 roku, albo prawo niedzielne. Oba te drogowskazy są wypełnieniem małżeństwa, a małżeństwo jest między oblubienicą a mężem, którzy łączą się w jedno ciało. Skonsumowanie małżeństwa reprezentuje pojednanie, czyli „bycie-jednym”. Człowiek został stworzony na obraz Boga, a On stworzył mężczyznę i kobietę. Ich potomstwo otrzymuje dwadzieścia trzy chromosomy od mężczyzny i dwadzieścia trzy od kobiety. Razem ich czterdzieści sześć chromosomów tworzy świątynię. Każdy człowiek jest świątynią, czyż nie wiecie, że jesteście świątynią Pana?

The consummation of the marriage, when the two become one is the combination of two temples of twenty-three, to form one temple of forty-six. Christ is the one who builds the temple, and He builds His church as the female temple that is to join with His male temple. The connection is when the human temple is joined with the Divine in the Most Holy Place of God’s temple. “Twenty-three” is a symbol of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and that work began at the end of the twenty-three hundred year prophecy. Matthew twenty-three is the pronouncement against Laodicean Seventh-day Adventists, who are a counterfeit of the one hundred and forty-four thousand.

Dopełnienie małżeństwa, kiedy dwoje staje się jednym, to połączenie dwóch świątyń o liczbie dwadzieścia trzy, aby utworzyć jedną świątynię o liczbie czterdzieści sześć. Chrystus jest tym, który buduje świątynię, i On buduje swój Kościół jako żeńską świątynię, która ma połączyć się z Jego męską świątynią. Połączenie następuje, gdy świątynia ludzka zostaje złączona z Bożą w Miejscu Najświętszym świątyni Bożej. „Dwadzieścia trzy” jest symbolem pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, a to dzieło rozpoczęło się na końcu 2300-letniego proroctwa. Mateusza rozdział dwudziesty trzeci jest orzeczeniem przeciwko laodycejskim Adwentystom Dnia Siódmego, którzy są fałszywym odpowiednikiem stu czterdziestu czterech tysięcy.

The one hundred and forty-four thousand are the eighth that is of the seven, and they are those who are resurrected on the eighth day, and the are the eight souls on Noah’s ark, they are the eight descendants of Seth and the seal upon their foreheads was typified by circumcision, that was carried out on the eighth day. They are the priests that are anointed for service on the eighth day, and the pronouncement of eight woes upon Adventism in chapter twenty-three, is a pronouncement against the counterfeit eight.

Sto czterdzieści cztery tysiące są ósmym, który jest z siedmiu, i są tymi, którzy zostają wskrzeszeni ósmego dnia, i są ośmioma duszami w arce Noego, są ośmioma potomkami Seta, a pieczęć na ich czołach była symbolizowana przez obrzezanie, które dokonywano ósmego dnia. Są kapłanami, którzy zostają namaszczeni do służby ósmego dnia, a ogłoszenie ośmiu „biada” wobec adwentyzmu w rozdziale dwudziestym trzecim jest orzeczeniem przeciwko fałszywej ósemce.

The pronouncement of woe upon the foolish virgins is proceeded by the sealing of God’s people in the final verse of chapter twenty-two. Chapter twenty-two aligns with chapter twenty-two in Genesis, for the first book of the Old Testament typifies the first book of the New Testament. In the heart of the prophetic line of Matthew eleven through chapter twenty-two representing twelve chapters, and the sixth of those twelve chapters is chapter sixteen, where Simon Barjona’s name was changed to Peter.

Ogłoszenie „biada” nad głupimi pannami jest poprzedzone opieczętowaniem ludu Bożego w ostatnim wersecie rozdziału dwudziestego drugiego. Rozdział dwudziesty drugi koresponduje z rozdziałem dwudziestym drugim w Księdze Rodzaju, ponieważ pierwsza księga Starego Testamentu typologicznie obrazuje pierwszą księgę Nowego Testamentu. W centrum profetycznego ciągu od rozdziału jedenastego Ewangelii Mateusza do rozdziału dwudziestego drugiego, obejmującego dwanaście rozdziałów, szóstym z tych dwunastu jest rozdział szesnasty, w którym imię Szymona, syna Jonasza, zostało zmienione na Piotra.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. Matthew 16:18.

> A ja ci także powiadam: Ty jesteś Piotr, a na tej opoce zbuduję mój Kościół; a bramy piekła nie przemogą go. Mateusz 16:18.

There are 459 verses in Matthew eleven through twenty-two. The middle verse is verse seventeen, of chapter sixteen, but that verse cannot be separated from verses eighteen and nineteen, for they are one statement.

W Ewangelii według Mateusza od rozdziału jedenastego do dwudziestego drugiego jest 459 wersetów. Środkowym wersetem jest werset siedemnasty z rozdziału szesnastego, ale tego wersetu nie można oddzielić od wersetów osiemnastego i dziewiętnastego, gdyż stanowią one jedną wypowiedź.

> And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:17–19.

> A Jezus, odpowiadając, rzekł do niego: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony, bo nie objawiły ci tego ciało i krew, lecz mój Ojciec, który jest w niebie. A ja ci powiadam: Ty jesteś Piotr i na tej opoce zbuduję mój Kościół; a bramy piekielne go nie przemogą. I dam ci klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Mateusz 16:17-19.

The very center of chapters eleven unto twenty-two is the foundational covenant statement for Christianity. In that statement, Simon’s name is changed to Peter, which; when you apply the numerical position that each letter of the English language holds; such as “a” is one, and “z” is twenty-six—you find “p” is 16, “e” is 5, and “t” is 20, and another “e” is 5 and “r” is 18. When you multiply 16 X 5 X 20 X 5 X 18 it equals 144,000, and the reference to Peter’s name change, a symbol of covenant relationship, is found in chapter 16 verse 18, and the first letter of Peter is the number 16 and the last letter is the number 18. All of this is in the center of twelve chapters that begin with the symbol of eleven and end with the symbol of twenty-two.

W samym centrum rozdziałów od jedenastego do dwudziestego drugiego znajduje się podstawowe stwierdzenie przymierza dla chrześcijaństwa. W tym stwierdzeniu imię Simon zostaje zmienione na Peter, co — gdy zastosujesz pozycję liczbową, jaką ma każda litera alfabetu angielskiego (na przykład „a” to jeden, a „z” to dwadzieścia sześć) — daje wynik: „p” to 16, „e” to 5, „t” to 20, kolejne „e” to 5, a „r” to 18. Gdy pomnożysz 16 X 5 X 20 X 5 X 18, otrzymasz 144 000, a odniesienie do zmiany imienia Petera, będącej symbolem przymiernej relacji, znajduje się w rozdziale 16, wersecie 18, przy czym pierwsza litera imienia Peter ma wartość 16, a ostatnia 18. A wszystko to znajduje się w centrum dwunastu rozdziałów, które zaczynają się symbolem jedenastki i kończą symbolem dwudziestu dwóch.

That line is also found in Genesis chapters eleven through twenty-two, and in that line, there are 305 verses, which identifies chapter seventeen and verse eleven as the center of that line. That line of twelve chapters of the first book of the Old Testament identifies the covenant with Abraham, and represents the alpha line that meets the omega line, in the same chapters of the first book of the New Testament. The center of the line of the omega in Matthew is the high point of the covenant relationship of the one hundred and forty-four thousand, who are the covenant sign that is lifted up at the Sunday law. The center verse of Genesis’s line identifies not only the center verse, but also the second or middle step of the threefold covenant with Abraham, and just as significantly the sign of the covenant.

Ta linia znajduje się także w Księdze Rodzaju, w rozdziałach od jedenastego do dwudziestego drugiego, a w tej linii jest 305 wersetów, co wyznacza rozdział siedemnasty, werset jedenasty, jako środek tej linii. Ta linia dwunastu rozdziałów pierwszej księgi Starego Testamentu wskazuje na przymierze z Abrahamem i reprezentuje linię alfa, która spotyka się z linią omega, w tych samych rozdziałach pierwszej księgi Nowego Testamentu. Centrum linii omega w Ewangelii Mateusza stanowi punkt kulminacyjny relacji przymierznej stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy są znakiem przymierza wywyższonym przy prawie niedzielnym. Centralny werset linii z Księgi Rodzaju wskazuje nie tylko werset centralny, lecz także drugi, czyli środkowy etap trójstopniowego przymierza z Abrahamem, a równie istotnie — znak przymierza.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> I będziecie obrzezywać ciało waszego napletka; i będzie to znakiem przymierza między mną a wami. Księga Rodzaju 17:11.

We will continue these things in the next article.

Do tych kwestii wrócimy w następnym artykule.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> Wtedy, gdy zmiatał brud i śmieci, fałszywe klejnoty i podrobione monety, wszystko to uniosło się i wyleciało przez okno niczym chmura, a wiatr poniósł je precz. W zamieszaniu na moment zamknąłem oczy; kiedy je otworzyłem, śmieci całkiem zniknęły. Cenne klejnoty, diamenty, złote i srebrne monety leżały porozrzucane w wielkiej obfitości po całym pokoju.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> Następnie postawił na stole szkatułkę, znacznie większą i piękniejszą od poprzedniej, garściami zgarniał klejnoty, diamenty, monety i wrzucał je do szkatułki, aż nie pozostał ani jeden, choć niektóre diamenty nie były większe niż czubek szpilki.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> Następnie wezwał mnie: „Przyjdź i zobacz.”

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 83.

> Zajrzałem do szkatułki, lecz ten widok mnie olśnił. Lśniły blaskiem dziesięciokrotnie większym niż dawniej. Myślałem, że zostały wytarte w piasku stopami tych niegodziwych ludzi, którzy je rozrzucili i podeptali w pyle. Były ułożone w pięknym porządku w szkatułce, każde na swoim miejscu, bez żadnego widocznego trudu człowieka, który je tam wrzucił. Wykrzyknąłem z wielkiej radości, a ten okrzyk mnie obudził. Wczesne pisma, 83.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> "Odsuwacie przyjście Pana zbyt daleko. Widziałem, że późny deszcz nadchodzi tak [nagle jak] wołanie o północy i z dziesięciokrotnie większą mocą." Spalding i Magan, 5.

> And in all matters of wisdom and understanding, that the king inquired of them, he found them ten times better than all the magicians and astrologers that were in all his realm. Daniel 1:20.

> A we wszystkich sprawach mądrości i rozumu, o które król ich pytał, stwierdził, że są dziesięć razy lepsi od wszystkich magów i astrologów w całym jego królestwie. Daniela 1:20.

Back to Articles