Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-One

Księga Daniela - numer sto dwadzieścia jeden

Unlocking the Signs of the Last Days: Understanding Christ’s Pointers to the Budding Trees of Spring

Odsłanianie znaków czasów ostatecznych: zrozumienie wskazówek Chrystusa dotyczących pączkujących wiosennych drzew

Author

Jeff Pippenger

Published

March 7, 2024

Formats

PDF
Word

Christ pointed His people to the budding trees of Spring, in order that they would understand the “signs” and the implication of the “signs” of the last days.

Chrystus wskazał swemu ludowi na pączkujące wiosenne drzewa, aby zrozumieli „znaki” i znaczenie „znaków” ostatnich dni.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> Chrystus polecił swojemu ludowi wypatrywać znaków Jego przyjścia i radować się, gdy ujrzą znamiona nadchodzącego Króla. „A gdy to zacznie się dziać — powiedział — spójrzcie w górę i podnieście głowy, bo zbliża się wasze odkupienie”. Wskazał swoim uczniom na wiosenne, pączkujące drzewa i rzekł: „Kiedy teraz wypuszczają pędy, sami widzicie i wiecie, że lato jest już blisko. Tak samo i wy, gdy zobaczycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest królestwo Boże”. Łukasza 21:28, 30, 31. Wielki bój, 308.

The “signs” of the last days were typified by the “signs,” that announced and ushered in the movement of the first angel. Those “signs” included the shaking of the heavens, but Joel identifies that the “signs” of the last days, the days when the iniquity of Israel shall be sought for and not found, when God’s holy mountain is holy forever, for no strangers will ever pass through her again, the shaking of the powers of the heavens, will also include the shaking of the powers of earth. Sister White identifies the distinction between the shaking of the powers of the heavens and the powers of the earth.

„Znaki” dni ostatecznych zostały przedstawione typologicznie przez „znaki”, które obwieszczały i zapoczątkowały ruch pierwszego anioła. Tamte „znaki” obejmowały wstrząśnięcie niebios, lecz Joel wskazuje, że „znaki” dni ostatecznych — dni, gdy nieprawości Izraela będzie się szukać i nie znajdzie, gdy Boża święta góra jest święta na wieki, bo żaden obcy już przez nią nie przejdzie — oprócz wstrząśnięcia mocy niebios obejmą także wstrząśnięcie mocy ziemi. Siostra White wskazuje rozróżnienie między wstrząśnięciem mocy niebios a wstrząśnięciem mocy ziemi.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> 16 grudnia 1848 roku Pan dał mi widzenie poruszenia mocy niebios. Zostało mi ukazane, że gdy Pan, podając znaki zapisane przez Mateusza, Marka i Łukasza, mówił „niebo”, miał na myśli niebo, a gdy mówił „ziemia”, miał na myśli ziemię. Mocami niebios są słońce, księżyc i gwiazdy. One panują w niebiosach. Mocami ziemi są te siły, które rządzą na ziemi. Moce niebios zostaną poruszone na głos Boga. Wtedy słońce, księżyc i gwiazdy zostaną poruszone ze swoich miejsc. Nie przeminą, lecz zostaną wstrząśnięte głosem Boga.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> "Ciemne, ciężkie chmury nadciągnęły i zderzyły się ze sobą. Atmosfera rozstąpiła się i cofnęła; wtedy mogliśmy spojrzeć w górę przez otwartą przestrzeń w Orionie, skąd dochodził głos Boga. Święte Miasto zstąpi przez tę otwartą przestrzeń. Zostało mi ukazane, że moce ziemi są teraz wstrząsane i że wydarzenia następują w określonej kolejności. Wojna i wieści o wojnie, miecz, głód i zaraza jako pierwsze wstrząsną mocami ziemi, potem głos Boga wstrząśnie słońcem, księżycem i gwiazdami, a także tą ziemią. Zostało mi ukazane, że wstrząs mocy w Europie nie jest, jak niektórzy uczą, wstrząsem mocy niebios, lecz wstrząsem rozgniewanych narodów." Wczesne Pisma, 41.

The shaking of the heavens in Matthew, Mark and Luke represent the shaking of the powers that rule the heavens, as represented by the sun, moon and stars. All of these heavenly powers were shaken, and produced the “signs,” which ushered in and announced the movement of the first angel. Those heavenly powers will be again shaken during the movement of the third angel. But in the movement of the third angel, the powers of earth will also be shaken. The powers of earth are the powers that rule the earth. On September 11, 2001, the powers of earth, not heaven, were shaken.

Wstrząs niebios u Mateusza, Marka i Łukasza oznacza wstrząs mocy, które rządzą niebiosami, reprezentowanych przez słońce, księżyc i gwiazdy. Wszystkie te niebiańskie moce zostały wstrząśnięte i wywołały „znaki”, które zapoczątkowały i ogłosiły ruch pierwszego anioła. Te niebiańskie moce zostaną ponownie wstrząśnięte podczas ruchu trzeciego anioła. Jednak podczas ruchu trzeciego anioła wstrząśnięte zostaną także moce ziemi. Moce ziemi to moce, które rządzą ziemią. 11 września 2001 roku wstrząśnięte zostały moce ziemi, a nie nieba.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Czy teraz rozchodzi się pogłoska, jakobym twierdziła, że Nowy Jork ma zostać zmieciony przez falę pływową? Tego nigdy nie powiedziałam. Powiedziałam natomiast, patrząc, jak wyrastają tam wielkie budowle, piętro po piętrze: "Jakie straszne sceny rozegrają się, gdy Pan powstanie, by straszliwie wstrząsnąć ziemią! Wówczas spełnią się słowa z Księgi Objawienia 18,1–3." Cały osiemnasty rozdział Księgi Objawienia jest ostrzeżeniem przed tym, co ma przyjść na ziemię. Nie mam jednak żadnego szczególnego światła co do tego, co ma przyjść na Nowy Jork; wiem tylko, że pewnego dnia wielkie budynki tam zostaną powalone za sprawą Bożej mocy, która wywraca i obala. Z otrzymanego światła wiem, że na świecie jest zniszczenie. Jedno słowo od Pana, jedno dotknięcie Jego potężnej mocy i te masywne budowle runą. Rozegrają się sceny, których grozy nie potrafimy sobie wyobrazić. Review and Herald, 5 lipca 1906.

In the history of the Millerites one of the signs recorded by Luke was the “distress of nations.” The nations represent the powers that rule the earth, and on September 11, 2001, every nation on earth was shaken as the third Woe arrived into prophetic history. That earthly shaking was represented in Luke twenty-one, but not by the biblical expression of the shaking of the powers of the earth. It was represented by the phrase, “the distress of nations,” as was brought upon the nations of the world when the great buildings of New York were brought down. “The distress of nations” in Luke is the shaking of the powers of earth, and it was fulfilled in the history of the Millerites.

W historii millerystów jednym ze znaków zapisanych przez Łukasza była „trwoga narodów”. Narody reprezentują moce, które rządzą ziemią, a 11 września 2001 roku każdy naród na ziemi został wstrząśnięty, gdy trzecie „Biada” wkroczyło do historii proroczej. Ten ziemski wstrząs został przedstawiony w 21. rozdziale Ewangelii Łukasza, lecz nie poprzez biblijne wyrażenie o wstrząśnięciu potęg ziemi. Przedstawiono go frazą „trwoga narodów”, która spadła na narody świata, gdy runęły wielkie budynki Nowego Jorku. „Trwoga narodów” u Łukasza to wstrząśnięcie potęg ziemi i wypełniło się ono w historii millerystów.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> Widziałam, że moce ziemi są teraz wstrząsane i że wydarzenia następują we właściwej kolejności. Wojna i wieści o wojnach, miecz, głód i zaraza najpierw wstrząsną mocami ziemi, następnie głos Boga wstrząśnie słońcem, księżycem i gwiazdami, a także samą ziemią. Widziałam, że wstrząs mocy w Europie nie jest, jak niektórzy uczą, wstrząsem mocy niebios, lecz wstrząsem rozgniewanych narodów. Wczesne pisma, 41.

The “shaking of the powers of the angry nations,” is the shaking of the “powers of earth,” as illustrated in the early history of Adventism by the shaking of the “powers in Europe.” Uriah Smith identified what was shaking the powers in Europe in 1838.

„Wstrząsanie potęgami rozgniewanych narodów” jest wstrząsaniem „potęgami ziemi”, co zostało zilustrowane we wczesnej historii adwentyzmu przez wstrząs „potęg w Europie”. Uriah Smith wskazał, co w 1838 roku wstrząsało potęgami w Europie.

> “As the prophetic period of this [6th] trumpet commenced by the voluntary surrender of power into the hands of the Turks by the Christian emperor of the East, so we might justly conclude that its termination would be marked by the voluntary surrender of that power by the Turkish Sultan back again into the hands of the Christians. In 1838 Turkey became involved in war with Egypt. The Egyptians bid fair to overthrow the Turkish power. To prevent this, the four great powers of Europe, England, Russia, Austria, and Prussia, interfered to sustain the Turkish government. Turkey accepted their intervention. A conference was held in London at which an ultimatum was drawn up to be presented to Mehemet Ali, the Pacha of Egypt. It is evident that when this ultimatum should be placed in the hands of Mehemet, the destiny of the Ottoman Empire would be virtually lodged in the hands of the Christian powers of Europe. This ultimatum was placed in the hands of Mehemet on the 11th day of August 1840! and on that very day the Sultan addressed a note to the ambassadors of the four powers, inquiring what should be done in case Mehemet refused to comply with the terms which they had proposed. The answer was that he need not alarm himself about any contingency that might arise; for they had made provision for that. The prophetic period ended, and on that very day the control of Mohammedan affairs passed into the hands of Christians, just as the control of Christian affairs had passed into the hands of the Mohammedans 391 years and 15 days before. Thus the second woe ended, and the sixth trumpet ceased its sounding.” Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

> Skoro okres proroczy tej [szóstej] trąby rozpoczął się dobrowolnym przekazaniem władzy w ręce Turków przez chrześcijańskiego cesarza Wschodu, zatem możemy słusznie wnioskować, że jego zakończenie będzie naznaczone dobrowolnym przekazaniem tej władzy przez sułtana tureckiego z powrotem w ręce chrześcijan. W 1838 roku Turcja uwikłała się w wojnę z Egiptem. Wszystko wskazywało na to, że Egipcjanie obalą władzę turecką. Aby temu zapobiec, cztery wielkie mocarstwa Europy — Anglia, Rosja, Austria i Prusy — interweniowały, by podtrzymać rząd turecki. Turcja przyjęła ich interwencję. W Londynie odbyła się konferencja, na której opracowano ultimatum, które miano przedstawić Mehemetowi Alemu, paszy Egiptu. Jest oczywiste, że kiedy to ultimatum zostanie złożone w ręce Mehemeta, los Imperium Osmańskiego w istocie znajdzie się w rękach chrześcijańskich mocarstw Europy. Ultimatum to zostało złożone w ręce Mehemeta dnia 11 sierpnia 1840 roku! I właśnie tego dnia sułtan skierował notę do ambasadorów czterech mocarstw, pytając, co należałoby uczynić w razie, gdyby Mehemet odmówił przyjęcia warunków, które zaproponowali. Odpowiedź brzmiała, że nie musi się niepokoić żadną ewentualnością, która mogłaby wyniknąć; gdyż przewidzieli to i poczynili odpowiednie kroki. Okres proroczy dobiegł końca i właśnie tego dnia kontrola nad sprawami muzułmańskimi przeszła w ręce chrześcijan, tak jak kontrola nad sprawami chrześcijańskimi przeszła w ręce muzułmanów 391 lat i 15 dni wcześniej. Tak zakończyło się drugie biada, a szósta trąba przestała rozbrzmiewać. Uriah Smith, Synopsis of Present Truth, 218.

Islam of the second Woe, had passed the zenith of its power, which according to God’s word was to continue for three hundred and ninety-one years and fifteen days. Yet in the 1830’s Egypt was attempting to re-establish a caliphate in Egypt for the purpose of continuing the second great jihad of Muslim history. The possibility of more Islamic warfare was causing the European powers to shake in fear. For decades the crisis of Islam re-igniting its warfare was labelled by the historians and the reporters of those years as the “Eastern Question.” The warfare of the children of the east had been carried out for centuries against the nations of Europe, who derived their religion from the Roman church. In 1838, “the distress of nations,” referred to by Christ represented the shaking of the angry nations that was produced by the warfare brought against the former Roman Empire by Islam.

Islam drugiego Biada minął szczyt swojej potęgi, której czas trwania, zgodnie ze Słowem Bożym, miał wynosić 391 lat i 15 dni. Jednak w latach 30. XIX wieku Egipt próbował ponownie ustanowić w Egipcie kalifat w celu kontynuowania drugiego wielkiego dżihadu w historii islamu. Możliwość kolejnych wojen islamskich sprawiała, że potęgi europejskie drżały ze strachu. Przez dziesięciolecia kryzys polegający na ponownym rozpętaniu przez islam działań wojennych był przez ówczesnych historyków i reporterów nazywany „kwestią wschodnią”. Wojny dzieci wschodu były przez stulecia prowadzone przeciw narodom Europy, które wywodziły swoją religię z Kościoła rzymskiego. W 1838 roku „trwoga narodów”, o której mówił Chrystus, oznaczała wstrząs rozgniewanych narodów spowodowany działaniami wojennymi islamu wymierzonymi w dawne Cesarstwo Rzymskie.

> “By [loosing] the four angels which are bound in the great river Euphrates, I understand that God was now about to suffer the four principal nations of which the Ottoman empire was composed, which had in vain attempted to subdue the Eastern Empire at Constantinople, and made but little progress in conquering Europe, now to take Constantinople, and to overrun and subdue one third part of Europe, which was the fact about the middle of the fifteenth century.” Works of William Miller, Volume 2, 121.

> "Przez [uwolnienie] czterech aniołów związanych w wielkiej rzece Eufrat rozumiem, że Bóg miał właśnie dopuścić, by cztery główne narody, z których składało się imperium osmańskie, które na próżno usiłowały ujarzmić Cesarstwo Wschodnie w Konstantynopolu i poczyniły niewielkie postępy w podboju Europy, zdobyły teraz Konstantynopol oraz opanowały i podporządkowały jedną trzecią część Europy, co rzeczywiście miało miejsce około połowy XV wieku." Dzieła Williama Millera, tom 2, 121.

The distress of nations in the narrative found in Luke was “with perplexity; the sea and the waves roaring,” and with men’s “hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.” The perplexity of the Eastern Question continued to agitate the powers of earth all the way into the twentieth century, and the symbol of that distress was “men’s hearts failing them for fear” and the “sea and waves roaring.”

Udręka narodów w narracji zawartej u Łukasza była „z zamętem; hukiem morza i fal” oraz z tym, że „serca ludzi omdlewają ze strachu i w oczekiwaniu tego, co ma przyjść na ziemię.” Zawiłość kwestii wschodniej nadal poruszała potęgi ziemi aż do XX wieku, a symbolem tej udręki były „serca ludzi omdlewające ze strachu” oraz „huk morza i fal.”

> “This sealing of the servants of God is the same that was shown to Ezekiel in vision. John also had been a witness of this most startling revelation. He saw the sea and the waves roaring, and men’s hearts failing them for fear. He beheld the earth moved, and the mountains carried into the midst of the sea (which is literally taking place), the water thereof roaring and troubled, and the mountains shaking with the swelling thereof. He was shown plagues, pestilence, famine, and death performing their terrible mission.” Testimonies to Ministers, 445.

> To opieczętowanie sług Bożych jest tym samym, które zostało ukazane Ezechielowi w widzeniu. Jan również był świadkiem tego niezwykle wstrząsającego objawienia. Widział morze i fale huczące, a serca ludzi omdlewające ze strachu. Widział, jak ziemia się porusza, a góry przenoszone są w środek morza (co dosłownie się dzieje), jego wody huczą i burzą się, a góry drżą od jego wezbrania. Pokazano mu plagi, zarazę, głód i śmierć wypełniające swoją straszliwą misję. Świadectwa dla duchownych, 445.

When John was shown the sealing of the one hundred and forty-four thousand, he saw the distress of nations, as represented by the seas and waves roaring, and men’s hearts failing for fear, and it was the same sealing that Ezekiel was shown in chapter nine. Ezekiel was shown the internal elements of the sealing and John was shown the external elements associated with the sealing. John saw that the angering of the nations is associated with the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the angering of the nations is also Luke’s distress of nations which is historically identified as the Eastern Question. John was shown that Islam of the third Woe, is the external sign of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Kiedy Janowi ukazano pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, ujrzał trwogę narodów, przedstawioną przez morza i fale ryczące, oraz serca ludzi mdlejące ze strachu, i było to to samo pieczętowanie, które ukazano Ezechielowi w rozdziale dziewiątym. Ezechielowi ukazano wewnętrzne elementy pieczętowania, a Janowi zewnętrzne elementy z nim związane. Jan zobaczył, że rozgniewanie narodów jest związane z pieczętowaniem stu czterdziestu czterech tysięcy, a rozgniewanie narodów to także trwoga narodów opisana przez Łukasza, która historycznie jest identyfikowana jako kwestia wschodnia. Janowi ukazano, że islam trzeciego biada jest zewnętrznym znakiem pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

> “The present is a time of overwhelming interest to all living. Rulers and statesmen, men who occupy positions of trust and authority, thinking men and women of all classes, have their attention fixed upon the events taking place about us. They are watching the strained, restless relations that exist among the nations. They observe the intensity that is taking possession of every earthly element, and they recognize that something great and decisive is about to take place—that the world is on the verge of a stupendous crisis.

> Obecna chwila jest czasem najżywszego zainteresowania dla wszystkich żyjących. Władcy i mężowie stanu, ludzie zajmujący stanowiska zaufania publicznego i władzy, myślący mężczyźni i kobiety ze wszystkich warstw społecznych, mają uwagę skupioną na wydarzeniach rozgrywających się wokół nas. Śledzą napięte, niespokojne stosunki panujące między narodami. Dostrzegają natężenie, które ogarnia każdy ziemski żywioł, i zdają sobie sprawę, że coś wielkiego i rozstrzygającego wkrótce ma się wydarzyć — że świat stoi u progu potężnego kryzysu.

> “Angels are now restraining the winds of strife, that they may not blow until the world shall be warned of its coming doom; but a storm is gathering, ready to burst upon the earth; and when God shall bid His angels loose the winds, there will be such a scene of strife as no pen can picture.

> Aniołowie powstrzymują teraz wichry niezgody, aby nie powiały, dopóki świat nie zostanie ostrzeżony o nadciągającej zagładzie; lecz zbiera się burza, gotowa runąć na ziemię; a gdy Bóg rozkaże swoim aniołom uwolnić wichry, rozegra się taka scena niezgody, jakiej żadne pióro nie zdoła opisać.

> “The Bible, and the Bible only, gives a correct view of these things. Here are revealed the great final scenes in the history of our world, events that already are casting their shadows before, the sound of their approach causing the earth to tremble and men’s hearts to fail them for fear.” Education, 179, 180.

> „Biblia, i tylko Biblia, daje właściwy pogląd na te sprawy. Tutaj objawione są wielkie ostateczne sceny w dziejach naszego świata, wydarzenia, które już rzucają przed sobą cienie, a odgłos ich zbliżania sprawia, że ziemia drży, a serca ludzkie mdleją ze strachu.” Wychowanie, 179, 180.

In Luke chapter twenty-one Jesus identified the “signs” that ushered in the Millerite movement, and all those “signs”, according to Sister White, were fulfilled. The Lisbon earthquake, the dark day, the falling of the stars, and the distress of nations, which represented the shaking of the powers of earth that was fulfilled by Islam in the fear produced by the Eastern Question, are all fulfilled. The Millerite “signs” also include the Son of man coming with a cloud which was fulfilled in the correct order that the “signs” were given by Christ, for after the distress of nations ended with the restraint of the Ottoman supremacy in 1840, Christ came to the Most Holy Place on October 22, 1844, and when He came He came with clouds.

W dwudziestym pierwszym rozdziale Łukasza Jezus wskazał "znaki", które zapoczątkowały ruch millerowski, i wszystkie te "znaki", według Siostry White, zostały wypełnione. Trzęsienie ziemi w Lizbonie, ciemny dzień, spadanie gwiazd oraz trwoga narodów, która przedstawiała wstrząs potęg ziemi, wypełniony przez islam poprzez strach wywołany Kwestią Wschodnią, wszystkie się wypełniły. "Znaki" millerowskie obejmują także przyjście Syna Człowieczego w obłoku, co zostało wypełnione w takiej kolejności, w jakiej "znaki" zostały dane przez Chrystusa, gdyż po tym, jak trwoga narodów zakończyła się ograniczeniem dominacji osmańskiej w 1840 r., Chrystus wszedł do Miejsca Najświętszego 22 października 1844 r., a gdy przyszedł, przyszedł z obłokami.

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.” The Great Controversy, 479.

> "I oto, z obłokami nieba, przyszedł ktoś podobny do Syna Człowieczego; przyszedł do Przedwiecznego i przyprowadzono Go przed Niego. I dano Mu panowanie, chwałę i królestwo, aby Mu służyli wszyscy ludzie, narody i języki; Jego panowanie jest panowaniem wiecznym, które nie przeminie." Daniela 7:13, 14. Opisane tu przyjście Chrystusa nie jest Jego powtórnym przyjściem na ziemię. On przychodzi do Przedwiecznego w niebie, aby otrzymać panowanie, chwałę i królestwo, które zostaną Mu dane u kresu Jego dzieła pośrednictwa. Właśnie to przyjście, a nie Jego powtórny adwent na ziemię, zostało zapowiedziane w proroctwie jako mające nastąpić na zakończenie 2300 dni w roku 1844. W towarzystwie niebiańskich aniołów nasz wielki Arcykapłan wchodzi do Miejsca Najświętszego i tam staje w obliczu Boga, aby podjąć ostatnie czynności swojej służby w imieniu człowieka — dokonać dzieła sądu śledczego i dokonać przebłagania za wszystkich, którzy okażą się uprawnieni do jego dobrodziejstw. Wielki bój, 479.

The “signs” associated with the history of the Millerites typified the “signs” associated with the history of the one hundred and forty-four thousand. When Christ provided the second witness to the historical narrative with the parable, He pointed His disciples to “the budding trees of spring.” He informed them that when the trees begin to bud out you know you are near the end of the world, and that the generation that witnesses the budding trees of spring will live to see the heavens and the earth pass away, in the fires of His second coming.

„Znaki” związane z historią millerytów były typem „znaków” związanych z historią stu czterdziestu czterech tysięcy. Gdy Chrystus udzielił drugiego świadectwa tej narracji historycznej poprzez przypowieść, wskazał swoim uczniom na „pączkujące wiosną drzewa”. Poinformował ich, że gdy drzewa zaczynają wypuszczać pąki, wiadomo, że zbliża się koniec świata, oraz że pokolenie, które będzie świadkiem wiosennego pączkowania drzew, dożyje chwili, gdy niebo i ziemia przeminą w ogniu Jego powtórnego przyjścia.

> When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:30–33.

> Gdy już wypuszczają liście, widzicie i sami poznajecie, że lato jest już blisko. Tak też i wy, gdy ujrzycie, że te rzeczy się dzieją, wiedzcie, że bliskie jest królestwo Boże. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż wszystko się spełni. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą. Łukasza 21:30–33.

The question then becomes, “when did the trees begin to shoot forth?” The latter rain began to sprinkle on September 11, 2001, which according to Isaiah is “the day” of God’s “rough wind in the day of the east wind.”

Pytanie brzmi więc: „kiedy drzewa zaczęły wypuszczać pędy?” Deszcz późny zaczął pokrapywać 11 września 2001 roku, co według Izajasza jest „dniem” Bożego „srogiego wiatru w dniu wschodniego wiatru”.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:8–13.

> W miarę, gdy wypuszcza pędy, będziesz się z nią spierał: On powściąga swój srogi wiatr w dniu wschodniego wiatru. Przez to zatem zostanie oczyszczona nieprawość Jakuba; i to jest cały owoc, aby usunąć jego grzech; gdy uczyni wszystkie kamienie ołtarza jak kamienie wapienne, rozbite na kawałki, gaje i posągi nie ostoją się. Jednak miasto obwarowane będzie spustoszone, a siedziba opuszczona i pozostawiona jak pustkowie: tam cielę będzie się paść, i tam się położy, i pożre jego gałęzie. Gdy jego gałęzie uschną, zostaną połamane: kobiety przyjdą i je spalą; albowiem jest to lud bez rozumu; dlatego Ten, który ich uczynił, nie zlituje się nad nimi, a Ten, który ich ukształtował, nie okaże im łaski. I stanie się w owym dniu, że Pan wymłóci od koryta rzeki aż do strumienia Egiptu, a wy, synowie Izraela, będziecie zbierani jeden po jednym. I stanie się w owym dniu, że zostanie zadęta wielka trąba, i przyjdą ci, którzy ginęli w ziemi Asyrii, i wygnańcy w ziemi Egiptu, i będą oddawać cześć Panu na świętej górze w Jerozolimie. Izajasz 27:8-13.

The latter rain began to sprinkle (measured) on September 11, 2001, and the debate over the message of the latter rain and the counterfeit peace and safety message began. The history of that debate is where the iniquity of Jacob is removed (purged, meaning atoned for). The history of the debate, which is the debate of Habakkuk, is the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, that concludes with the Laodicean Seventh-day Adventist being spewed out of the mouth of the Lord, for it, as “the defenced city,” shall be desolate, for it had become the city of a people of no understanding, who find no mercy or favor. At that time the “second voice” of Revelation eighteen, will blow a great trumpet, which is the seventh trumpet and the third woe, and God’s other flock shall come and worship at “Jerusalem”, which will have become the movement of the church triumphant.

Późny deszcz zaczął kropić (odmierzony) 11 września 2001 roku i rozpoczęła się debata nad przesłaniem późnego deszczu oraz fałszywym przesłaniem pokoju i bezpieczeństwa. Historia tej debaty to okres, w którym nieprawość Jakuba zostaje usunięta (oczyszczona, to znaczy przebłagana). Historia tej debaty, która jest debatą Habakuka, jest okresem pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, który kończy się tym, że laodycejski Adwentysta Dnia Siódmego zostaje wypluty z ust Pana, gdyż „miasto warowne” będzie spustoszone, ponieważ stało się miastem ludu bez zrozumienia, który nie znajduje miłosierdzia ani łaski. W tym czasie „drugi głos” z osiemnastego rozdziału Apokalipsy zadmie w wielką trąbę, która jest siódmą trąbą i trzecim „biada”, a inna trzoda Boża przyjdzie i będzie oddawać cześć w „Jerozolimie”, która stanie się ruchem Kościoła triumfującego.

September 11, 2001, identifies that the last generation of earth’s history has arrived, and only those that recognize the budding trees of spring will receive the rain that is causing the trees to bud. Only those that recognize that Islam of the third woe, is what marks the arrival of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand, will be among that group.

11 września 2001 roku wskazuje, że nadeszło ostatnie pokolenie historii Ziemi, a tylko ci, którzy rozpoznają wiosenne pączkowanie drzew, otrzymają deszcz, który sprawia, że drzewa wypuszczają pąki. Tylko ci, którzy rozpoznają, że islam trzeciego 'biada' wyznacza nadejście późnego deszczu i zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, będą należeć do tej grupy.

> “Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 507.

> "Tylko ci, którzy postępują według światła, jakie mają, otrzymają większe światło. Jeżeli na co dzień nie będziemy czynić postępów w praktykowaniu czynnych chrześcijańskich cnót, nie rozpoznamy przejawów Ducha Świętego w deszczu późnym. Może on padać na serca wokół nas, ale my go nie rozeznamy ani nie przyjmiemy." Świadectwa dla kaznodziejów, 507.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations’ (Isaiah 61:11). The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> "Nie wolno nam czekać na późny deszcz. Spłynie on na wszystkich, którzy rozpoznają i przyjmą rosę i deszcze łaski, które na nas spadają. Gdy zbieramy okruchy światła, gdy doceniamy niezawodne miłosierdzie Boga, który pragnie, abyśmy Mu ufali, wtedy spełni się każda obietnica. 'Bo jak ziemia wydaje swój pąk, a jak ogród sprawia, że wyrasta to, co w nim posiano, tak Pan Bóg sprawi, że przed wszystkimi narodami rozkwitnie sprawiedliwość i uwielbienie' (Izajasza 61:11). Cała ziemia ma być napełniona chwałą Bożą." Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 984.

We will continue the study in the next article.

W następnym artykule będziemy kontynuować to badanie.

> “Unless those who can help in——are aroused to a sense of their duty, they will not recognize the work of God when the loud cry of the third angel shall be heard. When light goes forth to lighten the earth, instead of coming up to the help of the Lord, they will want to bind about His work to meet their narrow ideas. Let me tell you that the Lord will work in this last work in a manner very much out of the common order of things, and in a way that will be contrary to any human planning. There will be those among us who will always want to control the work of God, to dictate even what movements shall be made when the work goes forward under the direction of the angel who joins the third angel in the message to be given to the world. God will use ways and means by which it will be seen that He is taking the reins in His own hands. The workers will be surprised by the simple means that He will use to bring about and perfect His work of righteousness.” Testimonies to Ministers, 300.

> Jeśli ci, którzy mogą pomóc, nie zostaną pobudzeni do świadomości swego obowiązku, nie rozpoznają dzieła Bożego, gdy rozlegnie się donośny okrzyk trzeciego anioła. Gdy światło wyjdzie, by oświecić ziemię, zamiast przyjść z pomocą Panu, będą chcieli krępować Jego dzieło, aby dopasować je do swoich ciasnych wyobrażeń. Pozwólcie, że wam powiem, iż Pan dokona tego ostatniego dzieła w sposób bardzo odbiegający od zwykłego porządku rzeczy i w sposób sprzeczny z wszelkim ludzkim planowaniem. Wśród nas będą tacy, którzy zawsze będą chcieli kontrolować dzieło Boże, dyktować nawet, jakie kroki mają być podjęte, gdy dzieło będzie posuwało się naprzód pod kierunkiem anioła, który dołącza do trzeciego anioła w poselstwie, jakie ma być przekazane światu. Bóg użyje sposobów i środków, dzięki którym będzie widać, że bierze ster we własne ręce. Pracownicy będą zdumieni prostymi środkami, jakich użyje, aby wprowadzić w czyn i doprowadzić do doskonałości swoje dzieło sprawiedliwości. Testimonies to Ministers, 300.

Back to Articles