Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eight

Księga Daniela - numer sto osiem

Unveiling Prophetic Symbolism: A Comprehensive Analysis of the Seven Trumpets in Revelation

Odsłonięcie prorockiej symboliki: wszechstronna analiza siedmiu trąb w Apokalipsie

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

William Miller otrzymał wielkie światło na temat siedmiu zborów, siedmiu pieczęci i siedmiu trąb w Księdze Objawienia. Umieścił te prorocze symbole w ramach dwóch mocy spustoszenia: najpierw pogaństwa, a następnie papiestwa. Nie dostrzegł wszystkich proroczych cech tych symboli, lecz to, co dostrzegł, ustanowiło podstawowe zrozumienie wewnętrznej i zewnętrznej historii Kościoła Bożego od czasów apostołów aż do końca świata. Wewnętrzną historię przedstawiały zbory, a zewnętrzną historię zborów przedstawiały pieczęcie. Widział, że trąby były symbolami Bożego sądu nad Rzymem, który zapowiadał Boży sąd nad Rzymem u kresu świata, choć nie dostrzegł, że Rzym u końca świata składa się z potrójnego sojuszu.

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

Książka autorstwa Uriaha Smitha zatytułowana Daniel i Objawienie zawiera pewne błędne idee, ale została określona przez Siostrę White jako „Boża pomocna ręka”. Uznawała, że należy ją rozpowszechniać wraz z „Wielkim bojem”, „Patriarchami i Prorokami” oraz „Pragnieniem wieków”. Jej zdecydowane poparcie nie oznaczało, że książka była na tym samym natchnionym poziomie co jej własne pisma, lecz że zawierała „wspaniałe pouczenie” i była odpowiedzialna za „doprowadzenie wielu cennych dusz do poznania prawdy”.

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

Książka posługuje się millerowską logiką proroczą, a także koncepcjami proroctwa niespotykanymi przed 22 października 1844 roku. Będziemy odwoływać się do fragmentów tej książki, gdy będziemy przedstawiać potrójne zastosowanie Trzech Biad.

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

Miller stwierdził, że „siedem trąb jest historią siedmiu szczególnych i ciężkich sądów zesłanych na ziemię, czyli państwo rzymskie”. Pierwsze cztery trąby przedstawiają sądy, które spadły na pogański Rzym, a piąta i szósta trąba były Bożymi sądami, które spadły na papieski Rzym, lecz Miller nie rozpoznałby, że siódma trąba przedstawiała Boży sąd nad Współczesnym Rzymem. Mówiąc o siedmiu pieczęciach i siedmiu trąbach Apokalipsy, Uriah Smith napisał:

> “Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

> Wziąwszy księgę, Baranek niezwłocznie przystępuje do otwierania pieczęci; a uwaga apostoła zostaje skierowana na sceny, które rozgrywają się pod każdą pieczęcią. Zwrócono już uwagę, że w Piśmie liczba siedem oznacza pełnię i doskonałość. Nie może więc być słuszne twierdzenie, że siedem pieczęci obejmuje całość pewnej klasy wydarzeń, sięgających być może aż do czasów Konstantyna, a siedem trąb — inny ich szereg od tego czasu dalej. Trąby oznaczają serię wydarzeń, które rozgrywają się równocześnie z wydarzeniami pieczęci, lecz o całkowicie odmiennym charakterze. Trąba jest symbolem wojny; dlatego trąby oznaczają wielkie wstrząsy polityczne, które mają mieć miejsce wśród narodów podczas wieku ewangelii. Pieczęcie oznaczają wydarzenia o charakterze religijnym i zawierają historię Kościoła od początku ery chrześcijańskiej aż do przyjścia Chrystusa. Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

Trąba jest symbolem wojny i zamieszania politycznego. Mówiąc o drugim wersecie ósmego rozdziału Apokalipsy, Smith stwierdza:

> “‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

> 'WERSET 2. I ujrzałem siedmiu aniołów, którzy stali przed Bogiem; i dano im siedem trąb.'

> “This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

> "Ten werset wprowadza nową i odrębną serię wydarzeń. W pieczęciach mamy historię Kościoła podczas tego, co nazywa się dyspensacją ewangelii. W siedmiu trąbach, teraz przedstawionych, mamy główne wydarzenia polityczne i wojenne, które miały rozegrać się w tym samym czasie." Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

Siódma pieczęć zostaje otwarta w pierwszych sześciu wersetach ósmego rozdziału Księgi Objawienia, a na tle otwarcia siódmej pieczęci siedmiu aniołów z siedmioma trąbami jest przygotowanych, by zatrąbić.

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

> A gdy otworzył siódmą pieczęć, nastało w niebie milczenie na około pół godziny. I ujrzałem siedmiu aniołów, którzy stali przed Bogiem; i dano im siedem trąb. I przyszedł inny anioł i stanął przy ołtarzu, mając złotą kadzielnicę; i dano mu wiele kadzidła, aby je złożył wraz z modlitwami wszystkich świętych na złotym ołtarzu, który był przed tronem. I dym kadzidła, który wraz z modlitwami świętych wzniósł się przed Bogiem, uniósł się z ręki anioła. I anioł wziął kadzielnicę, napełnił ją ogniem z ołtarza i rzucił na ziemię; i rozległy się głosy, i grzmoty, i błyskawice, i trzęsienie ziemi. A siedmiu aniołów, którzy mieli siedem trąb, przygotowało się, aby zatrąbić. Objawienie 8:1-6.

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

Istnieje prorocka anomalia, którą wskazywaliśmy w poprzednich artykułach, lecz której specyficznego proroczego zjawiska jeszcze wprost nie omówiliśmy. Owa anomalia polega na tym, że symbole, które przedstawiają sekwencję kamieni milowych w historii proroczej, zostają wszystkie zebrane razem w zakończeniu historii, którą reprezentują. Wykazaliśmy, że cztery pokolenia adwentyzmu laodycejskiego, przedstawione przez cztery obrzydliwości z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela, wyznaczyły określone kamienie milowe, lecz że każde z nich, jako próba, powtarza się w historii zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Ta anomalia występuje także w siedmiu trąbach, gdyż choć przedstawiają one konkretne sądy nad Rzymem pogańskim, papieskim i współczesnym, to ponownie zbiegają się one, gdy wraz z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną rozpocznie się sąd wykonawczy nad współczesnym Rzymem.

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

Siedem trąb ma konkretne daty ich wypełnienia w przeszłości, ale Siostra White umieszcza również siedmiu aniołów z siedmioma trąbami w ósmym rozdziale Księgi Objawienia, w historii wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> „A gdy otworzył piątą pieczęć, ujrzałem pod ołtarzem dusze tych, którzy zostali zabici z powodu słowa Bożego i z powodu świadectwa, którego się trzymali; i wołali donośnym głosem, mówiąc: Jak długo, Panie, Święty i Prawdziwy, nie będziesz sądził i nie pomścisz naszej krwi na mieszkańcach ziemi? I każdemu z nich dano białe szaty [Zostali uznani za czystych i świętych]; i powiedziano im, aby jeszcze przez krótki czas odpoczywali, aż dopełni się liczba ich współsług i ich braci, którzy mieli zostać zabici tak jak oni” [Objawienie 6:9-11]. Przedstawiono tu Janowi sceny, które nie były rzeczywistością, lecz tym, co miało się wydarzyć w przyszłości, po pewnym czasie.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> "Zacytowano Objawienie 8:1-4." Manuscript Releases, tom 20, 197.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

W poprzednim fragmencie Siostra White odnosi dialog i wypełnienie piątej pieczęci do okresu, gdy siedmiu aniołów ma zacząć trąbić w rozdziale ósmym, ale umieszcza to samo przedstawienie również w historii dwóch głosów osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> "Gdy otwarto piątą pieczęć, Jan Objawiciel w widzeniu ujrzał pod ołtarzem zastęp tych, którzy zostali zabici za Słowo Boże i świadectwo Jezusa Chrystusa. Potem nastąpiły sceny opisane w osiemnastym rozdziale Objawienia, kiedy ci, którzy są wierni i prawdziwi, są wezwani, aby wyjść z Babilonu. [Objawienie 18:1-5, zacytowane.]" Manuscript Releases, tom 20, 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

Siedem trąb oznacza Boży sąd w historii pogańskiego, papieskiego i współczesnego Rzymu, ale są one również przedstawione w wydarzeniach z 11 września 2001 roku oraz w drugim głosie wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego. Po omówieniu pierwszych sześciu wersetów ósmego rozdziału Apokalipsy Uriah Smith zaczyna przedstawiać historyczne wypełnienia pierwszych czterech trąb.

> “The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

> Temat siedmiu trąb zostaje tutaj podjęty na nowo i zajmuje resztę tego rozdziału oraz cały rozdział 9. Siedem aniołów przygotowuje się do zadęcia w trąby. Ich zadęcie stanowi uzupełnienie proroctwa Daniela 2 i 7 i rozpoczyna się od rozbicia dawnego Cesarstwa Rzymskiego na jego dziesięć części, których opis znajdujemy w pierwszych czterech trąbach. Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

Smith stwierdza, że pierwsze cztery trąby były sądami Bożymi nad pogańskim Rzymem. Cytuje werset siódmy, który określa prorocze cechy pierwszej trąby, a następnie wskazuje jej historyczne wypełnienie.

> “The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

> Pierwszą dotkliwą i ciężką karą, jaka spadła na Zachodnie Cesarstwo Rzymskie w jego schyłkowym okresie, była wojna z Gotami pod wodzą Alaryka, który otworzył drogę późniejszym najazdom. Śmierć Teodozjusza, cesarza rzymskiego, nastąpiła w styczniu 395 roku, a przed końcem zimy Goci pod wodzą Alaryka chwycili za broń przeciwko imperium.

> “The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

> Pierwsza inwazja pod wodzą Alaryka spustoszyła Trację, Macedonię, Attykę i Peloponez, lecz nie dotarła do Rzymu. Podczas drugiej inwazji jednak gocki wódz przekroczył Alpy i Apeniny i stanął pod murami „Wiecznego Miasta”, które wkrótce padło ofiarą furii barbarzyńców.

> “The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

> "Zatrąbienie pierwszej trąby ma swoje umiejscowienie u schyłku IV wieku i później oraz odnosi się do tych niszczycielskich najazdów na Cesarstwo Rzymskie dokonanych przez Gotów." Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

Smith identyfikuje Alaryka jako symbol Bożego sądu nad pogańskim Rzymem, przedstawionego przez pierwszą trąbę. Każdej z trąb odpowiada postać historyczna, która ją reprezentuje; Alaryk reprezentuje nadejście pierwszej trąby, począwszy od końca IV wieku. Miller nie mógł dostrzec, że ta trąba przyszła na Rzym z powodu narzucania święcenia niedzieli, gdyż Miller święcił niedzielę. Smith również przeoczył ten fakt, ale uznał, że pierwsze przymusowe prawo niedzielne zostało ustanowione przez Konstantyna w roku 321. Prorocza zasada dotycząca narzucania święcenia niedzieli jest zawsze taka sama, bo Bóg się nie zmienia, a brzmi ona: „po narodowej apostazji następuje narodowa ruina”. Alaryk przedstawia początek narodowej ruiny, która rozpoczęła się właśnie w okresie, gdy Konstantyn wydał pierwsze prawo niedzielne.

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

Smith przechodzi dalej, cytując werset ósmy, który mówi o drugiej trąbie, a następnie kontynuuje swój komentarz:

> “The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

> Imperium rzymskie po Konstantynie zostało podzielone na trzy części; stąd częsty zwrot „trzecia część ludzi” itd., w nawiązaniu do trzeciej części imperium, na którą spadła plaga. Ten podział państwa rzymskiego został dokonany po śmierci Konstantyna między jego trzema synami: Konstancjuszem, Konstantynem II i Konstansem. Konstancjusz objął Wschód i ustanowił swą siedzibę w Konstantynopolu, metropolii imperium. Konstantyn II władał Brytanią, Galią i Hiszpanią. Konstans władał Ilirykiem, Afryką i Italią. (Zob. Sabine's Ecclesiastical History, s. 155.) O tym powszechnie znanym fakcie historycznym Elliott, cytowany przez Alberta Barnesa w jego uwagach do Rev.12:4, mówi: „Co najmniej dwukrotnie, zanim imperium rzymskie zostało trwale podzielone na dwie części, wschodnią i zachodnią, doszło do trójdzielnego podziału imperium. Pierwszy miał miejsce w roku 311, gdy zostało podzielone między Konstantyna, Licyniusza i Maksimina; drugi — w roku 337, po śmierci Konstantyna — między Konstansem i Konstancjuszem.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

Historyczne zjawisko podziału Rzymu na trzy części, a także na dwie części, na które powołują się historycy cytowani przez Smitha, to elementy Rzymu wskazujące na trójczłonową unię Współczesnego Rzymu, która tworzy strukturę podzieloną na dwie części, reprezentującą połączenie Kościoła i państwa. Gdy Smith kontynuuje, identyfikuje następnie postać historyczną związaną z drugą trąbą.

> “The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

> Historia obrazująca zabrzmienie drugiej trąby ewidentnie odnosi się do najazdu i podboju Afryki, a następnie Italii, dokonanego przez straszliwego Genzeryka. Jego podboje były w większości MORSKIE; a jego triumfy były "jakby wielka góra płonąca ogniem, wrzucona w morze". Jaki obraz lepiej, lub choćby równie dobrze, oddałby starcie flot i ogólne spustoszenie wojny na wybrzeżach morskich? Wyjaśniając tę trąbę, należy szukać wydarzeń, które będą miały szczególne znaczenie dla świata handlu. Zastosowany symbol naturalnie skłania nas do oczekiwania wzburzenia i zamętu. Nic poza zaciekłą wojną morską nie spełniłoby tego proroctwa. Jeśli zabrzmienie pierwszych czterech trąb odnosi się do czterech znamiennych wydarzeń, które przyczyniły się do upadku imperium rzymskiego, a pierwsza trąba odnosi się do spustoszeń dokonanych przez Gotów pod wodzą Alaryka, to tutaj naturalnie oczekujemy następnego aktu najazdu, który wstrząsnął potęgą Rzymu i przyczynił się do jego upadku. Następnym wielkim najazdem był ten dokonany przez "straszliwego Genzeryka", na czele Wandalów. Jego działalność przypada na lata 428–468 n.e. Ten wielki wódz Wandalów miał swoją siedzibę w Afryce. . ..

> “Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

> W odniesieniu do ważnej roli, jaką ten śmiały korsarz odegrał w upadku Rzymu, pan Gibbon używa następujących wymownych słów: „Genzeryk — imię, które w zniszczeniu Cesarstwa Rzymskiego zasłużyło na równorzędne miejsce obok imion Alaryka i Attyli.” Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 481, 484.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

Smith, cytując historyka Gibbona, który wskazał historyczne symbole pierwszych trzech trąb, stwierdził, że Genzeryk był drugą trąbą, a następnie powiedział, że Genzeryk "zasługiwał na równą rangę co Alaryk i Attyla." Alaryk to pierwsza trąba, Genzeryk druga, a Attyla, Hun, był trzecią trąbą, o której mowa w wersecie dziesiątym. Smith wskazał, że druga trąba, reprezentowana przez Genzeryka, odnosiła się do historii lat "428–468." Następnie Smith cytuje werset dziesiąty, który dotyczy trzeciej trąby, i kontynuuje swoją narrację:

> “In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

> W interpretacji i zastosowaniu tego fragmentu dochodzimy do trzeciego ważnego wydarzenia, które skutkowało upadkiem Cesarstwa Rzymskiego. A w poszukiwaniu historycznego wypełnienia tej trzeciej trąby posłużymy się kilkoma fragmentami z Uwag dr. Alberta Barnesa. Wyjaśniając ten fragment Pisma, konieczne jest, jak mówi ten komentator: "Aby pojawił się jakiś wódz lub wojownik, którego można by porównać do płonącego meteoru; którego bieg byłby wyjątkowo świetlisty; który nagle ukazałby się JAK płonąca gwiazda, a potem zniknął jak gwiazda, której światło zostało zgaszone w wodach." - Uwagi do Objawienia 8.

> “It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

> Przyjmuje się tutaj, że ta trąba nawiązuje do pustoszących wojen i gwałtownych najazdów Attyli przeciw potędze Rzymu, które prowadził na czele swych hord Hunów. . ..

> “‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

> 'A imię gwiazdy brzmi Piołun [oznaczający gorzkie konsekwencje].' Te słowa — które są ściślej związane z poprzednim wersetem, jak wskazuje nawet interpunkcja w naszej wersji — na chwilę przywodzą nam na myśl charakter Attyli, niedolę, której był sprawcą lub narzędziem, oraz postrach, jaki budziło jego imię.

> “‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

> "'Całkowite wytępienie i wymazanie,' to określenia, które najlepiej oddają spustoszenia, jakie wyrządził.' Nazywał siebie 'Biczem Bożym'." Uriah Smith, Daniel i Apokalipsa, 484, 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Historia trzeciej trąby, reprezentowanej przez Attylę, Huna, trwała od roku 441 aż do jego śmierci w roku 453. Smith następnie cytuje werset dwunasty, który przedstawia czwartą trąbę i opisuje barbarzyńskiego monarchę Odoacera, gdzie trójczłonowa symbolika Zachodniego Rzymu jest reprezentowana przez słońce, księżyc i gwiazdy. Identyfikuje on trzy symbole jako symbole „słońca, księżyca i gwiazd — gdyż niewątpliwie są tu użyte jako symbole — które najwyraźniej oznaczają wielkie luminarze władzy rzymskiej — jej cesarzy, senatorów i konsulów. Biskup Newton zauważa, że ostatnim cesarzem Zachodniego Rzymu był Romulus, który dla drwiny nazywany był Augustulusem, czyli ‚zdrobnionym Augustem’. Zachodni Rzym upadł w roku 476 n.e. Jednak mimo że rzymskie słońce zgasło, jego podrzędne luminarze świeciły słabo, dopóki istniały senat i konsulowie. Lecz po wielu wewnętrznych niepowodzeniach i zmianach politycznego losu, w końcu, w roku 566 n.e., cały kształt starożytnego ustroju został obalony, a sam Rzym został sprowadzony z bycia cesarzową świata do ubogiego księstewka płacącego trybut egzarsze Rawenny.” Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 487.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

Tutaj znajdujemy kolejne świadectwo trójpodziału Rzymu, które zapowiada potrójne zjednoczenie współczesnego Rzymu. Jeśli chodzi o wschodni Rzym i cesarza Konstantyna, trójpodział był reprezentowany przez jego trzech synów, natomiast w zachodnim Rzymie przejawiał się on jako potrójna forma rządów. Smith następnie stwierdza, że słońce, księżyc i gwiazdy symbolizują określoną kolejność, w jakiej zachodni Rzym został obalony. Kończy swoją narrację następującym wprowadzeniem do ostatnich trzech trąb.

> “Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

> Choć klęski sprowadzone na imperium przez pierwsze najazdy tych barbarzyńców były straszliwe, to w porównaniu z tymi, które miały nastąpić, były one stosunkowo lekkie. Były tylko jak wstępne krople deszczu przed nawałnicą, która wkrótce miała spaść na świat rzymski. Trzy pozostałe trąby są spowite chmurą niedoli, jak to przedstawiono w następujących wersetach.

> “‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

> 'WERSET 13. I ujrzałem i usłyszałem anioła lecącego środkiem nieba, mówiącego donośnym głosem: Biada, biada, biada mieszkańcom ziemi z powodu pozostałych dźwięków trąby trzech aniołów, którzy mają jeszcze zatrąbić.'

> “This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

> Ten anioł nie należy do szeregu siedmiu aniołów trąbiących, lecz jest po prostu tym, który ogłasza, że trzy pozostałe trąby są trąbami biada, ze względu na bardziej straszne wydarzenia, które mają się rozegrać, gdy zabrzmią. Tak więc następna, czyli piąta trąba, jest pierwszym biada; szósta trąba — drugim biada; a siódma, ostatnia w tej serii siedmiu trąb, jest trzecim biada. Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

W następnym artykule będziemy kontynuować omawianie trzech trąbowych biad.

> “The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

> Nieszczęścia cesarskiego Rzymu, w czasie jego upadku, zostały opowiedziane jedno po drugim aż do ostatniego, aż Rzym pozostał bez cesarza, konsula i senatu. „Pod rządami egzarchów Rawenny Rzym został zdegradowany do drugiego szeregu.” Trzecia część słońca została porażona, i trzecia część księżyca, i trzecia część gwiazd. Ród cezarów nie wygasł wraz z cesarzami Zachodu. Rzym przed swoim upadkiem posiadał jedynie część władzy cesarskiej. Konstantynopol dzielił z nim panowanie nad światem. I ani Goci, ani Wandalowie nie panowali nad owym wciąż cesarskim miastem, którego cesarz, po pierwszym przeniesieniu stolicy imperium przez Konstantyna, często miał cesarza w Rzymie za swojego nominata i namiestnika. A los Konstantynopola został zastrzeżony dla innych wieków i zapowiedziany przez inne trąby. Jak dotąd porażona była tylko trzecia część słońca, księżyca i gwiazd.

> “The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

> „Słowa kończące Czwartą Trąbę sugerują przyszłe odrodzenie Cesarstwa Zachodniego: 'Dzień nie świecił przez trzecią jego część, i noc podobnie.' W odniesieniu do władzy świeckiej Rzym stał się podległy Rawennie, a Włochy były podbitą prowincją Cesarstwa Wschodniego. Lecz, co bardziej stosownie należy do innych proroctw, obrona kultu obrazów po raz pierwszy doprowadziła duchową i świecką władzę papieża i cesarza do gwałtownego starcia; a nadając papieżowi wszelką władzę nad kościołami, Justynian przyłożył pomocną rękę do krzewienia papieskiej supremacji, która później przyjęła władzę kreowania monarchów. W roku Pańskim 800 papież nadał Karolowi Wielkiemu tytuł Cesarza Rzymian.” — Keith. Ten tytuł został ponownie przeniesiony z króla Francji na króla Niemiec. A cesarz Franciszek II 6 sierpnia 1806 r. ostatecznie i na zawsze wyrzekł się nawet tej fikcji.” A. T. Jones, Wielkie narody dzisiejsze, 54.

Back to Articles