Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Eight

Księga Daniela - numer sto siedemdziesiąt osiem

Prophetic Parallels: The Unfolding of Daniel 11 in the Last Days

Prorocze paralele: Odsłanianie się rozdziału 11 Księgi Daniela w dniach ostatecznych

Author

Jeff Pippenger

Published

April 8, 2024

Formats

PDF
Word

Verses sixteen through nineteen of Daniel chapter eleven represents the history beginning at the soon coming Sunday law in the United States, until Michael stands up and human probation closes. It therefore also represents the history of verse forty-one through verse forty-five of the same chapter.

Wersety od szesnastego do dziewiętnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawiają historię rozpoczynającą się wraz z bliskim ustanowieniem ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych, aż do chwili, gdy powstanie Michał i zakończy się czas próby dla ludzkości. Przedstawiają zatem również historię opisaną od wersetu czterdziestego pierwszego do wersetu czterdziestego piątego tego samego rozdziału.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found. Daniel 11:16–19.

> Ale ten, który przyjdzie przeciwko niemu, uczyni według swojej woli, i nikt nie ostoi się przed nim; i stanie w ziemi chwalebnej, która jego ręką zostanie strawiona. Zwróci też swoje oblicze, by wkroczyć z mocą całego swego królestwa, a wraz z nim prawi; tak uczyni: da mu córkę kobiet, aby ją zepsuć; lecz ona nie stanie po jego stronie ani nie będzie dla niego. Potem zwróci swoje oblicze ku wyspom i zajmie wiele z nich; lecz pewien książę dla własnej korzyści sprawi, że hańba przez niego wyrządzona ustanie; bez własnej hańby sprawi, że obróci się ona przeciwko niemu. Następnie zwróci swoje oblicze ku twierdzy swojej ziemi; lecz się potknie i upadnie, i nie będzie znaleziony. Daniela 11:16-19.

When Sister White addressed the final fulfillment of Daniel chapter eleven, she stated “that much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated.” Verses forty-one through forty-five repeat the prophetic history of these verses. The verses were fulfilled when pagan Rome took control of the world by first conquering three geographical areas.

Gdy Siostra White omawiała ostateczne wypełnienie jedenastego rozdziału Księgi Daniela, stwierdziła, że „znaczna część historii, która wypełniła się w tym proroctwie, zostanie powtórzona”. Wersety od czterdziestego pierwszego do czterdziestego piątego powtarzają proroczą historię tych wersetów. Wersety te wypełniły się, gdy pogański Rzym przejął kontrolę nad światem, najpierw podbijając trzy obszary geograficzne.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> „Chociaż Egipt nie mógł się ostać przed Antiochem, królem północy, Antioch nie mógł się ostać przed Rzymianami, którzy teraz wystąpili przeciwko niemu. Żadne królestwa nie były już dłużej zdolne stawić oporu tej wzrastającej potędze. Syria została podbita i przyłączona do cesarstwa rzymskiego, gdy Pompejusz, w 65 r. p.n.e., pozbawił Antiocha Azjatyckiego jego posiadłości i zredukował Syrię do rzymskiej prowincji.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> „Ta sama potęga miała także stanąć w Ziemi Świętej i ją pochłonąć. Rzym związał się z ludem Bożym, Żydami, przez przymierze w roku 162 przed Chr., od której to daty zajmuje poczesne miejsce w kalendarzu proroczym. Nie uzyskał jednak zwierzchnictwa nad Judeą przez rzeczywisty podbój aż do roku 63 przed Chr.; a stało się to w następujący sposób.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> Gdy Pompejusz wracał z wyprawy przeciw Mitrydatesowi, królowi Pontu, o koronę Judei walczyło dwóch rywali, Hyrkan i Arystobul. Ich sprawa trafiła przed Pompejusza, który wkrótce dostrzegł niesłuszność roszczeń Arystobula, lecz chciał odłożyć decyzję w tej kwestii do czasu po swojej długo wyczekiwanej wyprawie do Arabii, obiecując wówczas powrócić i uregulować ich sprawy tak, jak wyda się słuszne i właściwe. Arystobul, przeniknąwszy rzeczywiste zamiary Pompejusza, pośpiesznie wrócił do Judei, uzbroił swoich poddanych i przygotował się do energicznej obrony, postanowiwszy za wszelką cenę zatrzymać koronę, którą przewidywał, że zostanie przyznana komu innemu. Pompejusz podążał tuż za uciekinierem. Gdy zbliżał się do Jerozolimy, Arystobul, zaczynając żałować swego postępowania, wyszedł mu naprzeciw i starał się załagodzić sprawę, obiecując całkowite poddanie się i wielkie sumy pieniędzy. Pompejusz, przyjmując tę propozycję, wysłał Gabiniusza na czele oddziału żołnierzy, aby odebrał pieniądze. Lecz gdy ów generał porucznik przybył do Jerozolimy, zastał bramy zamknięte przed sobą i z murów powiedziano mu, że miasto nie zamierza dotrzymać porozumienia.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> Pompejusz, nie zamierzając pozwolić, by w ten sposób bezkarnie go oszukano, skuł w kajdany Arystobulosa, którego zatrzymał przy sobie, i natychmiast pomaszerował z całym wojskiem przeciw Jerozolimie. Stronnicy Arystobulosa opowiadali się za obroną miasta; stronnicy Hyrkana — za otwarciem bram. Ponieważ ci drudzy mieli przewagę i przeforsowali swoje stanowisko, Pompejusza wpuszczono bez przeszkód do miasta. Wówczas zwolennicy Arystobulosa wycofali się na Górę Świątynną, równie zdecydowani bronić tego miejsca, jak Pompejusz — by je zdobyć. Po trzech miesiącach wybito w murze wyłom wystarczający do szturmu i miejsce zdobyto ostrzem miecza. W straszliwej rzezi, która potem nastąpiła, zginęło dwanaście tysięcy osób. Był to poruszający widok, zauważa historyk: kapłani, zajęci w tym czasie służbą świątynną, spokojną ręką i niewzruszenie wykonywali swą zwykłą posługę, najwyraźniej nieświadomi dzikiego tumultu, choć wokół nich ich przyjaciół wydawano na rzeź, a nierzadko ich własna krew mieszała się z krwią składanych ofiar.

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> Położywszy kres wojnie, Pompejusz zburzył mury Jerozolimy, przeniósł kilka miast z jurysdykcji Judei do jurysdykcji Syrii i nałożył na Żydów trybut. Tak oto po raz pierwszy Jerozolima została w wyniku podboju oddana w ręce tego mocarstwa, które miało trzymać 'ziemię chwalebną' w żelaznym uścisku, aż doszczętnie ją wyniszczy.

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> 'WERSET 17. Zwróci też swoje oblicze, by wkroczyć z siłą całego swego królestwa, a wraz z nim prawi; tak uczyni; i da mu córkę kobiet, aby ją zepsuć; lecz ona nie stanie po jego stronie ani nie będzie dla niego.'

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.

> Biskup Newton podaje inne brzmienie tego wersetu, które wydaje się wyraźniej oddawać sens, następująco: „On także postanowi siłą wkroczyć do całego królestwa.” Werset 16 doprowadził nas do podboju Syrii i Judei przez Rzymian. Rzym wcześniej podbił Macedonię i Trację. Egipt był teraz tym, co pozostało z „całego królestwa” Aleksandra, nie podporządkowanym jeszcze władzy rzymskiej, która to władza teraz postanowiła siłą wkroczyć do tego kraju.

> “Ptolemy Auletes died BC 51. He left the crown and kingdom of Egypt to his eldest son and daughter, Ptolemy and Cleopatra. It was provided in his will that they should marry together, and reign jointly; and because they were young, they were placed under the guardianship of the Romans. The Roman people accepted the charge, and appointed Pompey as guardian of the young heirs of Egypt.

> Ptolemeusz Auletes zmarł w 51 r. p.n.e. Koronę i królestwo Egiptu pozostawił swemu najstarszemu synowi i córce, Ptolemeuszowi i Kleopatrze. W swoim testamencie postanowił, że mają zawrzeć między sobą małżeństwo i panować wspólnie; a ponieważ byli młodzi, oddano ich pod opiekę Rzymian. Lud rzymski przyjął ten obowiązek i wyznaczył Pompejusza na opiekuna młodych dziedziców Egiptu.

> “A quarrel having not long after broken out between Pompey and Caesar, the famous battle of Pharsalia was fought between the two generals. Pompey, being defeated, fled into Egypt. Caesar immediately followed him thither; but before his arrival, Pompey was basely murdered by Ptolemy, whose guardian he had been appointed. Caesar therefore assumed the appointment which had been given to Pompey, as guardian of Ptolemy and Cleopatra. He found Egypt in commotion from internal disturbances, Ptolemy and Cleopatra having become hostile to each other, and she being deprived of her share in the government. Notwithstanding this, he did not hesitate to land at Alexandria with his small force, 800 horse and 3200 foot, take cognizance of the quarrel, and undertake its settlement. The troubles daily increasing, Caesar found his small force insufficient to maintain his position, and being unable to leave Egypt on account of the north wind which blew at that season, he sent into Asia, ordering all the troops he had in that quarter to come to his assistance as soon as possible.

> Kłótnia, która niedługo potem wybuchła między Pompejuszem a Cezarem, doprowadziła do słynnej bitwy pod Farsalos stoczonej między dwoma wodzami. Pompejusz, pokonany, uciekł do Egiptu. Cezar natychmiast udał się tam za nim; lecz przed jego przybyciem Pompejusz został haniebnie zamordowany przez Ptolemeusza, którego opiekunem został wcześniej wyznaczony. Cezar zatem przejął funkcję powierzoną Pompejuszowi, to jest opiekuna Ptolemeusza i Kleopatry. Zastał Egipt w zamęcie wskutek wewnętrznych niepokojów, ponieważ Ptolemeusz i Kleopatra stali się sobie wrodzy, a ją pozbawiono udziału we władzy. Mimo to nie wahał się wylądować w Aleksandrii z niewielkimi siłami — 800 jazdy i 3200 piechoty —, zapoznać się ze sporem i podjąć się jego rozstrzygnięcia. Ponieważ niepokoje z dnia na dzień narastały, Cezar uznał, że jego niewielkie siły są niewystarczające do utrzymania pozycji, a ponieważ nie mógł opuścić Egiptu z powodu północnego wiatru wiejącego o tej porze roku, posłał rozkazy do Azji, nakazując wszystkim znajdującym się tam swoim oddziałom przybyć mu z pomocą tak szybko, jak to możliwe.

> “In the most haughty manner he decreed that Ptolemy and Cleopatra should disband their armies, appear before him for a settlement of their differences, and abide by his decision. Egypt being an independent kingdom, this haughty decree was considered an affront to its royal dignity, at which the Egyptians, highly incensed, flew to arms. Caesar replied that he acted by virtue of the will of their father, Auletes, who had put his children under the guardianship of the senate and people of Rome, the whole authority of which was now vested in his person as consul; and that, as guardian, he had the right to arbitrate between them.

> W jak najbardziej wyniosły sposób zarządził, aby Ptolemeusz i Kleopatra rozwiązali swoje armie, stawili się przed nim w celu rozstrzygnięcia swoich sporów i podporządkowali się jego decyzji. Jako że Egipt był niezależnym królestwem, ten butny dekret uznano za zniewagę jego królewskiej godności, wobec czego Egipcjanie, wielce oburzeni, chwycili za broń. Cezar odparł, że działał na mocy testamentu ich ojca, Auletesa, który oddał swoje dzieci pod opiekę senatu i ludu Rzymu, a cała ich władza spoczywała teraz w jego osobie jako konsula; i że jako opiekun miał prawo rozstrzygać między nimi.

> “The matter was finally brought before him, and advocates appointed to plead the cause of the respective parties. Cleopatra, aware of the foible of the great Roman conqueror, judged that the beauty of her presence would be more effectual in securing judgment in her favor than any advocate she could employ. To reach his presence undetected, she had recourse to the following stratagem: Laying herself at full length in a bundle of clothes, Apollodorus, her Sicilian servant, wrapped it up in a cloth, tied it with a thong, and raising it upon his Herculean shoulders, sought the apartments of Caesar. Claiming to have a present for the Roman general, he was admitted through the gate of the citadel, entered into the presence of Caesar, and deposited the burden at his feet. When Caesar had unbound this animated bundle, lo! the beautiful Cleopatra stood before him. He was far from being displeased with the stratagem, and being of a character described in 2 Peter 2:14, the first sight of so beautiful a person, says Rollin, had all the effect upon him she had desired.

> Sprawę w końcu przedłożono mu, a wyznaczono adwokatów, by bronili spraw obu stron. Kleopatra, świadoma słabostki wielkiego rzymskiego zdobywcy, uznała, że piękno jej obecności będzie skuteczniejsze w zapewnieniu wyroku na jej korzyść niż jakikolwiek adwokat, którego mogłaby zatrudnić. Aby niepostrzeżenie stanąć przed nim, uciekła się do następującego podstępu: położyła się wyciągnięta w tobołku z szat; Apollodorus, jej sycylijski sługa, owinął go płótnem, związał rzemieniem i, wziąwszy go na swoje herkulesowe barki, udał się do apartamentów Cezara. Utrzymując, że ma podarunek dla rzymskiego wodza, został wpuszczony przez bramę cytadeli, stanął przed obliczem Cezara i złożył ciężar u jego stóp. Gdy Cezar rozwiązał to żywe zawiniątko, oto piękna Kleopatra stanęła przed nim. Był daleki od niezadowolenia z tego podstępu i, jako człowiek o charakterze opisanym w 2 Peter 2:14, pierwsze spojrzenie na tak piękną osobę, jak powiada Rollin, wywarło na nim dokładnie taki skutek, jakiego ona pragnęła.

> “Caesar at length decreed that the brother and sister should occupy the throne jointly, according to the intent of the will. Pothinus, the chief minister of state, having been principally instrumental in expelling Cleopatra from the throne, feared the result of her restoration. He therefore began to excite jealousy and hostility against Caesar, by insinuating among the populace that he designed eventually to give Cleopatra the sole power. Open sedition soon followed. Achillas, at the head of 20,000 men, advanced to drive Caesar from Alexandria. Skillfully disposing his small body of men in the streets and alleys of the city, Caesar found no difficulty in repelling the attack. The Egyptians undertook to destroy his fleet. He retorted by burning theirs. Some of the burning vessels being driven near the quay, several of the buildings of the city took fire, and the famous Alexandrian library, containing nearly 400,000 volumes, was destroyed.

> Cezar w końcu zarządził, że zgodnie z intencją testamentu brat i siostra będą wspólnie zasiadać na tronie. Potinos, główny minister państwa, który w największym stopniu przyczynił się do usunięcia Kleopatry z tronu, obawiał się skutków jej przywrócenia. Zaczął więc podsycać zawiść i wrogość wobec Cezara, insynuując wśród ludu, że zamierza on ostatecznie oddać całą władzę Kleopatrze. Wkrótce wybuchł otwarty bunt. Achillas na czele 20 000 ludzi ruszył, by wypędzić Cezara z Aleksandrii. Umiejętnie rozmieściwszy swoje niewielkie siły w ulicach i zaułkach miasta, Cezar bez trudu odparł atak. Egipcjanie podjęli próbę zniszczenia jego floty. On odpowiedział, paląc ich flotę. Niektóre z płonących okrętów zostały zniesione ku nabrzeżu; kilka budynków miasta zajęło się ogniem, a słynna Biblioteka Aleksandryjska, zawierająca niemal 400 000 woluminów, została zniszczona.

> “The war growing more threatening, Caesar sent into all the neighboring countries for help. A large fleet came from Asia Minor to his assistance. Mithridates set out for Egypt with an army raised in Syria and Cilicia. Antipater the Idumean joined him with 3,000 Jews. The Jews, who held the passes into Egypt, permitted the army to pass on without interruption. Without this co-operation on their part, the whole plan must have failed. The arrival of this army decided the contest. A decisive battle was fought near the Nile, resulting in a complete victory for Caesar. Ptolemy, attempting to escape, was drowned in the river. Alexandria and all Egypt then submitted to the victor. Rome had now entered into and absorbed the whole of the original kingdom of Alexander.

> Gdy wojna stawała się coraz groźniejsza, Cezar wysłał do wszystkich krajów sąsiednich po pomoc. Z Azji Mniejszej przybyła mu z pomocą wielka flota. Mitrydates wyruszył do Egiptu z armią zwerbowaną w Syrii i Cylicji. Antypater Idumejczyk dołączył do niego z 3 000 Żydów. Żydzi, którzy obsadzali przełęcze prowadzące do Egiptu, pozwolili armii przejść bez przeszkód. Bez tej współpracy z ich strony cały plan musiałby się nie powieść. Przybycie tej armii rozstrzygnęło wynik walki. W pobliżu Nilu stoczono decydującą bitwę, która zakończyła się całkowitym zwycięstwem Cezara. Ptolemeusz, próbując uciec, utonął w rzece. Aleksandria i cały Egipt wówczas poddały się zwycięzcy. Rzym wszedł teraz w posiadanie i wchłonął całe pierwotne królestwo Aleksandra.

> “By the ‘upright ones’ of the text are doubtless meant the Jews, who gave him the assistance already mentioned. With out this, he must have failed; with it, he completely subdued Egypt to his power, BC 47.

> Przez „prawych” wspomnianych w tym tekście niewątpliwie należy rozumieć Żydów, którzy udzielili mu już wspomnianej pomocy. Bez niej musiałby ponieść klęskę; dzięki niej całkowicie podporządkował Egipt swej władzy, 47 r. przed Chr.

> “‘The daughter of women, corrupting her.’ The passion which Caesar had conceived for Cleopatra, by whom he had one son is assigned by the historian as the sole reason of his undertaking so dangerous a campaign as the Egyptian war. This kept him much longer in Egypt than his affairs required, he spending whole nights in feasting and carousing with the dissolute queen. ‘But,’ said the prophet, ‘she shall not stand on his side, neither be for him.’ Cleopatra afterward joined herself to Antony, the enemy of Augustus Caesar, and exerted her whole power against Rome.

> „Córka niewiast, deprawując ją.” Namiętność, którą Cezar powziął do Kleopatry, z którą miał jednego syna, została przez historyka wskazana jako jedyny powód podjęcia przezeń tak niebezpiecznej wyprawy jak wojna egipska. To zatrzymało go w Egipcie znacznie dłużej, niż wymagały tego jego sprawy; całe noce spędzał na ucztach i hulankach z rozwiązłą królową. „Ale — rzekł prorok — nie stanie po jego stronie ani nie będzie dla niego.” Kleopatra później związała się z Antoniuszem, wrogiem Augusta Cezara, i skierowała całą swą potęgę przeciw Rzymowi.

> “‘VERSE 18. After this shall he turn his face unto the isles, and shall take many: but a prince for his own behalf shall cause the reproach offered by him to cease; without his own reproach he shall cause it to turn upon him.’

> Werset 18. Potem zwróci swe oblicze ku wyspom i zajmie wiele z nich; lecz pewien książę, dla własnej korzyści, sprawi, że zniewaga przezeń wyrządzona ustanie; nie ściągając na siebie hańby, sprawi, że spadnie ona na niego.

> “War with Pharnaces, king of Cimmerian Bosphorus, at length drew him away from Egypt. ‘On his arrival where the enemy was,’ says Prideaux, ‘he, without giving any respite either to himself or them, immediately fell on, and gained an absolute victory over them; an account whereof he wrote to a friend of his in these three words: Veni, vidi, vici; I came, I saw, I conquered.’ The latter part of this verse is involved in some obscurity, and there is difference of opinion in regard to its application. Some apply it further back in Caesar’s life, and think they find a fulfilment in his quarrel with Pompey. But preceding and subsequent events clearly defined in the prophecy, compel us to look for the fulfilment of this part of the prediction between the victory over Pharnaces, and Caesar’s death at Rome, as brought to view in the following verse. A more full history of this period might bring to light events which would render the application of this passage unembarrassed.

> Wojna z Farnaksem, królem Bosporu Kimmeryjskiego, w końcu odciągnęła go od Egiptu. „Gdy przybył tam, gdzie znajdował się nieprzyjaciel — mówi Prideaux — nie dając wytchnienia ani sobie, ani im, natychmiast przypuścił atak i odniósł nad nimi całkowite zwycięstwo; o czym doniósł przyjacielowi w trzech słowach: Veni, vidi, vici; Przybyłem, zobaczyłem, zwyciężyłem.” Końcowa część tego wersetu jest spowita pewną niejasnością i istnieją rozbieżności co do jej zastosowania. Niektórzy odnoszą ją do wcześniejszego okresu życia Cezara i uważają, że znajduje wypełnienie w jego sporze z Pompejuszem. Jednak wydarzenia poprzedzające i następujące, wyraźnie określone w proroctwie, zmuszają nas, by szukać wypełnienia tej części zapowiedzi między zwycięstwem nad Farnaksem a śmiercią Cezara w Rzymie, jak to ukazuje następny werset. Bardziej pełna historia tego okresu mogłaby ujawnić wydarzenia, które usunęłyby wątpliwości co do zastosowania tego fragmentu.

> “‘VERSE 19. Then he shall turn his face toward the fort of his own land: but he shall stumble and fall, and not be found.’

> 'WERSET 19. Potem skieruje swoje oblicze ku twierdzy swej ziemi: lecz potknie się i upadnie, i nie zostanie znaleziony.'

> “After this conquest, Caesar defeated the last remaining fragments of Pompey’s party, Cato and Scipio in Africa and Labienus and Varus in Spain. Returning to Rome, the ‘fort of his own land,’ he was made perpetual dictator; and such other powers and honors were granted him as rendered him in fact absolute sovereign of the whole empire. But the prophet had said that he should stumble and fall. The language implies that his overthrow would be sudden and unexpected, like a person accidentally stumbling in his walk. And so this man, who fought and won five hundred battles, taken one thousand cities, and slain one million one hundred and ninety-two thousand men, fell, not in the din of battle and the hour of strife, but when he thought his pathway was smooth and strewn with flowers, and when danger was supposed to be far away; for, taking his seat in the senate chamber upon his throne of gold, to receive at the hands of that body the title of king, the dagger of treachery suddenly struck him to the heart. Cassius, Brutus, and other conspirators rushed upon him, and he fell, pierced with twenty-three wounds. Thus he suddenly stumbled and fell, and was not found, BC 44.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

> „Po tym podboju Cezar pokonał ostatnie pozostałości stronnictwa Pompejusza: Katona i Scypiona w Afryce oraz Labienusa i Warusa w Hiszpanii. Powróciwszy do Rzymu, „twierdzy własnej ziemi”, został mianowany dyktatorem dożywotnim; przyznano mu też takie inne uprawnienia i zaszczyty, które uczyniły go faktycznie absolutnym władcą całego imperium. Lecz prorok powiedział, że się potknie i upadnie. To sformułowanie wskazuje, że jego obalenie miało być nagłe i niespodziewane, jak gdy człowiek przypadkowo potyka się podczas drogi. I tak ten człowiek, który stoczył i wygrał pięćset bitew, zdobył tysiąc miast i zabił milion sto dziewięćdziesiąt dwa tysiące ludzi, upadł nie w zgiełku bitwy i godzinie zmagań, lecz wtedy, gdy sądził, że jego droga jest gładka i usłana kwiatami, i gdy niebezpieczeństwo uważano za bardzo odległe; albowiem zasiadłszy w sali senatu na swoim złotym tronie, aby przyjąć z rąk tego ciała tytuł króla, został nagle ugodzony w serce sztyletem zdrady. Kasjusz, Brutus i inni spiskowcy rzucili się na niego, i padł, przeszyty dwudziestoma trzema ranami. Tak więc nagle się potknął i upadł, i nie znaleziono go, 44 r. p.n.e.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–264.

The historical fulfillment of pagan Rome (the king of the north), being established upon the throne is a history that prefigures the history of modern Rome’s enthronement at the threefold union which takes place at the soon coming Sunday law. The history is also typified in verses thirty through thirty-six, which identified when the papacy was first placed upon the throne in 538. Verses sixteen through nineteen, and verses thirty-one through thirty-six both represent the final rise and fall of the whore of Tyre. That history was also represented in verses five through nine, when the first king of the north was established after conquering three geographical areas. Thereafter he entered into a treaty with the king of the south, but broke the treaty, and in response the king of the south delivered a deadly wound, and the king of the north died in the captivity of Egypt.

Historyczne wypełnienie pogańskiego Rzymu (króla północy), ustanowionego na tronie, jest historią, która stanowi prefigurację dziejów intronizacji współczesnego Rzymu w ramach potrójnego przymierza, do którego dochodzi wraz z niebawem mającym nadejść prawem niedzielnym. Historia ta jest również ukazana typologicznie w wersetach trzydziestym do trzydziestego szóstego, które wskazują moment, gdy papiestwo po raz pierwszy zostało osadzone na tronie w roku 538. Wersety od szesnastego do dziewiętnastego oraz wersety od trzydziestego pierwszego do trzydziestego szóstego przedstawiają zarówno ostateczny wzrost, jak i upadek nierządnicy z Tyru. Historia ta została także ukazana w wersetach od piątego do dziewiątego, gdy pierwszy król północy został ustanowiony po podbiciu trzech obszarów geograficznych. Następnie zawarł on przymierze z królem południa, lecz złamał to przymierze, a w odpowiedzi król południa zadał śmiertelną ranę, po czym król północy zmarł w niewoli Egiptu.

Verses five through nine, verses sixteen through nineteen, and verses thirty through thirty-six provide three prophetic lines that are fulfilled in verses forty through forty-five. When Sister White identified that “much of the history that has been fulfilled in this prophecy will be repeated,” it actually meant that the entire chapter illustrates verses forty through forty-five. Verses twenty through twenty-two identify the birth and the death of Christ, thus representing the time of the end in both 1798 and 1989 by His birth, and then His death on the cross represented October 22, 1844, and the Sunday law.

Wersety od piątego do dziewiątego, od szesnastego do dziewiętnastego oraz od trzydziestego do trzydziestego szóstego przedstawiają trzy linie prorocze, które znajdują swoje wypełnienie w wersetach od czterdziestego do czterdziestego piątego. Gdy Siostra White stwierdziła, że "znaczna część historii, która wypełniła się w tym proroctwie, powtórzy się", w istocie oznaczało to, że cały rozdział ilustruje wersety od czterdziestego do czterdziestego piątego. Wersety od dwudziestego do dwudziestego drugiego wskazują na narodziny i śmierć Chrystusa, a zatem przez Jego narodziny przedstawiają czas końca zarówno w roku 1798, jak i w roku 1989, natomiast Jego śmierć na krzyżu symbolizowała 22 października 1844 roku oraz ustawę niedzielną.

Verse twenty-three identifies the league between the Jews and Rome, during the history of the Maccabean revolt. The “league” in that history is represented by the dates of 161 BC and 158 BC. The Maccabean history represents an internal line that finds its beginning with a “league” between Rome and the Maccabean Jews that was initiated by the Jews, and ultimately ended with the Jews pronouncing that they have no king but Caesar. Verse twenty-three of course follows verses twenty-one and twenty-two, and verse twenty-one identifies the birth of Christ, which is a prophetic time of the end, and verse twenty-two identifies the cross, which represents the Sunday law.

Werset dwudziesty trzeci wskazuje na sojusz między Żydami a Rzymem w dziejach powstania Machabeuszy. „Sojusz” w tych dziejach jest reprezentowany przez daty 161 r. p.n.e. i 158 r. p.n.e. Historia machabejska przedstawia wewnętrzną linię, która znajduje swój początek w „sojuszu” między Rzymem a Żydami machabejskimi, zainicjowanym przez Żydów, i ostatecznie kończy się tym, że Żydzi ogłaszają, iż nie mają innego króla jak tylko Cezara. Werset dwudziesty trzeci oczywiście następuje po wersetach dwudziestym pierwszym i dwudziestym drugim, a werset dwudziesty pierwszy wskazuje na narodziny Chrystusa, które stanowią proroczy czas końca, natomiast werset dwudziesty drugi wskazuje na krzyż, który symbolizuje ustawę niedzielną.

At the cross the Jews identified Caesar (Rome) as their king, and the “league” of verse twenty-three references the beginning of the Jews’ choice to serve Rome, right at the ending point of the Jews proclaiming their allegiance to Rome. The ending of the Jews, as represented at the cross, is followed by the beginning of the Jews’ association with Rome.

Pod krzyżem Żydzi uznali Cezara (Rzymu) za swego króla, a „przymierze” z wersetu dwudziestego trzeciego odnosi się do początku decyzji Żydów o służeniu Rzymowi, właśnie w chwili zakończenia proklamowania przez nich wierności Rzymowi. Po końcu Żydów, ukazanym pod krzyżem, następuje początek związku Żydów z Rzymem.

Verses twenty-four through thirty describe the three hundred and sixty years that pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, unto the transfer of the capital from Rome to Constantinople in the year 330. The period of three hundred and sixty years typifies the twelve hundred and sixty years papal Rome ruled supremely, and together they represent the period from verse forty-one, and the threefold union that occurs at the soon coming Sunday law, unto the close of probation.

Wersety 24–30 opisują trzysta sześćdziesiąt lat, w których pogański Rzym panował niepodzielnie od bitwy pod Akcjum w 31 r. p.n.e., aż do przeniesienia stolicy z Rzymu do Konstantynopola w roku 330. Okres trzystu sześćdziesięciu lat stanowi typ tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat, w których Rzym papieski panował niepodzielnie, a razem przedstawiają okres od wersetu 41 i potrójne zjednoczenie, które nastąpi wraz z wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym, aż do zakończenia czasu łaski.

All the prophetic lines of history in chapter eleven, align with the last six verses of Daniel eleven, but it is the prophetic history from the time of the end in 1989, represented in verse forty through to the Sunday law in verse forty-one, that is “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.” The history that is left blank in verse forty, is the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the time is at hand, just before probation closes.

Wszystkie prorocze linie historii w rozdziale jedenastym pokrywają się z ostatnimi sześcioma wersetami jedenastego rozdziału Księgi Daniela, lecz to prorocza historia od czasu końca w roku 1989, przedstawiona w wersecie czterdziestym aż po prawo niedzielne w wersecie czterdziestym pierwszym, jest "tą częścią proroctwa Daniela odnoszącą się do dni ostatecznych". Historia pominięta w wersecie czterdziestym to Objawienie Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane, gdy czas jest bliski, tuż przed zamknięciem czasu łaski.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “We have the commandments of God and the testimony of Jesus Christ, which is the spirit of prophecy. Priceless gems are to be found in the word of God. Those who search this word should keep the mind clear. Never should they indulge perverted appetite in eating or drinking.

> Mamy przykazania Boże i świadectwo Jezusa Chrystusa, które jest duchem proroctwa. Bezcenne klejnoty można znaleźć w Słowie Bożym. Ci, którzy badają to Słowo, powinni zachować jasność umysłu. Nigdy nie powinni folgować spaczonemu apetytowi w jedzeniu i piciu.

> “If they do this, the brain will be confused; they will be unable to bear the strain of digging deep to find out the meaning of those things which relate to the closing scenes of this earth’s history.

> Jeśli to zrobią, umysł będzie zdezorientowany; nie będą w stanie znieść trudu wnikliwego dociekania, aby zrozumieć znaczenie tych rzeczy, które dotyczą końcowych scen historii tej Ziemi.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. They will be given such glimpses of the open gates of heaven that heart and mind will be impressed with the character that all must develop in order to realize the blessedness which is to be the reward of the pure in heart.

> Gdy księgi Daniela i Objawienia zostaną lepiej zrozumiane, wierzący będą mieli zupełnie inne doświadczenie religijne. Otrzymają takie przebłyski otwartych bram nieba, że na sercu i umyśle odciśnie się piętno charakteru, który wszyscy muszą w sobie rozwinąć, aby dostąpić błogosławieństwa, które będzie nagrodą dla czystych sercem.

> “The Lord will bless all who will seek humbly and meekly to understand that which is revealed in the Revelation. This book contains so much that is large with immortality and full of glory that all who read and search it earnestly receive the blessing to those ‘that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein.’

> Pan pobłogosławi wszystkich, którzy pokornie i z łagodnością będą dążyć do zrozumienia tego, co zostało objawione w Księdze Objawienia. Księga ta zawiera tak wiele treści przepełnionych nieśmiertelnością i pełnych chwały, że wszyscy, którzy ją czytają i gorliwie ją badają, otrzymują błogosławieństwo dane tym „którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują to, co w nim napisane”.

> “One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.

> Jedno będzie z pewnością zrozumiane ze studium Objawienia — że więź między Bogiem a Jego ludem jest bliska i jednoznaczna.

> “A wonderful connection is seen between the universe of heaven and this world. The things revealed to Daniel were afterward complemented by the revelation made to John on the Isle of Patmos. These two books should be carefully studied. Twice Daniel inquired, How long shall it be to the end of time?

> Dostrzega się cudowny związek między wszechświatem niebios a tym światem. To, co objawiono Danielowi, zostało później dopełnione objawieniem udzielonym Janowi na wyspie Patmos. Te dwie księgi należy wnikliwie studiować. Dwukrotnie Daniel pytał: Jak długo jeszcze do końca czasu?

> “‘And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? And He said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days.’

> Słyszałem, lecz nie rozumiałem; wtedy rzekłem: Panie mój, jaki będzie koniec tych spraw? A On rzekł: Idź swoją drogą, Danielu, bo słowa te są zamknięte i zapieczętowane aż do czasu końca. Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych; lecz bezbożni będą postępować bezbożnie i żaden z bezbożnych nie zrozumie; lecz mądrzy zrozumieją. A od czasu, gdy zostanie zniesiona ofiara codzienna i zostanie postawiona ohyda spustoszenia, będzie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni. Błogosławiony, kto wytrwa i doczeka do tysiąca trzystu trzydziestu pięciu dni. Lecz ty idź swoją drogą aż do końca; bo odpoczniesz i staniesz w swoim udziale na końcu dni.

> “It was the Lion of the tribe of Judah who unsealed the book and gave to John the revelation of what should be in these last days.

> To Lew z pokolenia Judy rozpieczętował księgę i dał Janowi objawienie tego, co ma się stać w tych ostatnich dniach.

> “Daniel stood in his lot to bear his testimony which was sealed until the time of the end, when the first angel’s message should be proclaimed to our world. These matters are of infinite importance in these last days; but while ‘many shall be purified, and made white, and tried,’ ‘the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand.’ How true this is! Sin is the transgression of the law of God; and those who will not accept the light in regard to the law of God will not understand the proclamation of the first, second, and third angel’s messages. The book of Daniel is unsealed in the revelation to John, and carries us forward to the last scenes of this earth’s history.

> Daniel stanął na swoim miejscu, aby złożyć świadectwo, które było zapieczętowane aż do czasu końca, kiedy do naszego świata miało zostać ogłoszone pierwsze poselstwo anielskie. Sprawy te są nieskończenie ważne w tych ostatnich dniach; lecz podczas gdy 'wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych', 'niegodziwi będą postępować niegodziwie, a żaden z niegodziwych nie zrozumie'. Jakże to prawdziwe! Grzech to przekroczenie prawa Bożego; a ci, którzy nie przyjmą światła w odniesieniu do prawa Bożego, nie zrozumieją głoszenia pierwszego, drugiego i trzeciego poselstwa anielskiego. Księga Daniela zostaje odpieczętowana w Objawieniu Jana i prowadzi nas ku ostatnim scenom historii tej ziemi.

> “Will our brethren bear in mind that we are living amid the perils of the last days? Read Revelation in connection with Daniel. Teach these things.” Testimonies to Ministers, 114, 115.

> "Czy nasi bracia pamiętają, że żyjemy pośród niebezpieczeństw ostatnich dni? Czytajcie Objawienie w powiązaniu z Danielem. Uczcie tych rzeczy." Testimonies to Ministers, 114, 115.

Back to Articles