Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

Księga Daniela - numer trzydzieści dziewięć

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

Odsłonięcie proroczego gobelinu: Sen Williama Millera i przywrócenie podstawowych prawd w czasach ostatecznych

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

Rozważamy prorocze zastosowanie snu Williama Millera w czasach ostatecznych, w których wszystkie proroctwa znajdują swoje doskonałe wypełnienie. Sen Millera wskazuje na odkrycie, ustanowienie, odrzucenie, pogrzebanie i odnowienie podstawowych prawd adwentyzmu, które zostały zebrane za pośrednictwem posługi Millera. Były to prawdy, które zostały odpieczętowane w 1798 roku. Prawdy te są przedstawione w wizji rzeki Ulai. Sen Millera, zapisany w książce Early Writings, był jego drugim snem, a sen ten został typologicznie zapowiedziany przez drugi sen Nabuchodonozora, podobnie jak sam Miller był typologicznie przedstawiony przez Nabuchodonozora.

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

Poprzednie artykuły pokazały, że zakończenie okresu „siedmiu czasów” w życiu Nabuchodonozora — czasu, gdy miał serce zwierzęcia — nastąpiło symbolicznie w 1798 roku. Wtedy jego królestwo zostało przywrócone i po raz pierwszy Nabuchodonozor reprezentował w pełni nawróconego człowieka. W odniesieniu do „czasu końca” w 1798 roku reprezentował „mądrych”. Ustaliliśmy też, że jako pierwszy król Babilonu wyrok „siedmiu czasów” nad Nabuchodonozorem był typem sądu „dwa tysiące pięćset dwadzieścia” (mene, mene, tekel, ufarsin) nad Belszazarem, który był ostatnim królem Babilonu.

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> Na ostatniego władcę Babilonu, jak w typie na jego pierwszego władcę, zapadł wyrok Boskiego Czuwającego: 'Królu, ... do ciebie to jest powiedziane; Królestwo zostało ci odebrane.' Daniela 4:31. Prorocy i królowie, 533.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

Siostra White określiła Belszazara w jego godzinie sądu jako „głupiego króla”. U kresu swojej godziny sądu Nabuchodonozor reprezentuje „mądrego króla”, gdyż odniósł korzyść dzięki sądowi „siedmiu czasów”, natomiast Belszazar, choć znał tę historię, nie chciał z niej skorzystać.

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> Jednak miłość Belszazara do rozrywki i samouwielbienia zatarła nauki, o których nigdy nie powinien był zapomnieć; i popełnił grzechy podobne do tych, które ściągnęły znamienne sądy na Nabuchodonozora. Zmarnował łaskawie mu udzielone sposobności, zaniedbując wykorzystanie znajdujących się w jego zasięgu możliwości, by poznać prawdę. „Co mam czynić, aby być zbawionym?” — było pytaniem, które wielki, lecz nierozsądny król pominął obojętnie. Bible Echo, 25 kwietnia 1898.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

Nabuchodonozor jest symbolem „mądrych” w roku 1798, którzy rozumieją wzrost wiedzy w czasie końca.

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> Pyszna przechwałka ledwie opuściła jego usta, gdy głos z nieba oznajmił mu, że nadszedł wyznaczony przez Boga czas sądu. W jednej chwili utracił rozum i stał się jak zwierzę. Przez siedem lat był w ten sposób upokorzony. Po upływie tego czasu przywrócono mu rozum, a on, spoglądając z pokorą ku wielkiemu Bogu nieba, dostrzegł w tym karceniu rękę Bożą i został ponownie przywrócony na tron.

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> W publicznej proklamacji król Nabuchodonozor uznał swoją winę oraz wielkie miłosierdzie Boga w jego przywróceniu. Był to ostatni czyn jego życia zapisany w Historii Świętej. Review and Herald, 1 lutego 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

Pod koniec "siedmiu czasów" Nabuchodonozor wydał publiczną proklamację, która zawierała publiczne wyznanie. Miller, jak Nabuchodonozor, symbolizuje "mądrych" w roku 1798, którzy rozumieją wzrost poznania w czasie końca. Obaj mieli po dwa sny, a oba ich drugie sny symbolicznie wskazują na "siedem czasów". "Siedem czasów" — jak wykazano w poprzednich artykułach — wyznacza punkt przejścia.

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

W 1798 roku Nabuchodonozor wyznacza przejście ze stanu pychy do stanu mądrości. Obejmowało to jego publiczne wyznanie. Rok 1798 był również punktem przejścia między piątym a szóstym królestwem proroctwa biblijnego. Oznaczał on także nadejście pierwszego anioła, a tym samym nową dyspensację, gdyż ostrzeżenie o nadchodzącym sądzie nie mogło zostać ogłoszone, dopóki piąte królestwo proroctwa biblijnego nie otrzymało swojej śmiertelnej rany.

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> Samo poselstwo rzuca światło na czas, kiedy ten ruch ma nastąpić. Oświadcza się, że jest ono częścią „wiecznej ewangelii” i ogłasza otwarcie sądu. Poselstwo zbawienia było głoszone we wszystkich wiekach; lecz to poselstwo jest częścią ewangelii, którą można było ogłaszać jedynie w dniach ostatecznych, ponieważ dopiero wtedy prawdziwe byłoby stwierdzenie, że nadeszła godzina sądu. Proroctwa przedstawiają ciąg wydarzeń prowadzących aż do otwarcia sądu. Szczególnie dotyczy to Księgi Daniela. Jednak tę część jego proroctwa, która odnosiła się do dni ostatecznych, nakazano Danielowi zamknąć i zapieczętować „aż do czasu końca”. Dopiero po nadejściu tego czasu można było ogłosić poselstwo o sądzie, oparte na wypełnieniu tych proroctw. Lecz w czasie końca — mówi prorok — „wielu będzie biegać tu i tam, a poznanie wzrośnie”. Daniela 12:4.

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> Apostoł Paweł ostrzegł Kościół, by w jego czasach nie wypatrywał przyjścia Chrystusa. „Ten dzień nie nadejdzie” — mówi — „jeśli najpierw nie nastąpi odstępstwo i nie zostanie objawiony człowiek grzechu.” 2 Tesaloniczan 2:3. Dopiero po wielkim odstępstwie i długim okresie panowania „człowieka grzechu” możemy oczekiwać przyjścia naszego Pana. „Człowiek grzechu”, zwany także „tajemnicą nieprawości”, „synem zatracenia” i „tym niegodziwcem”, przedstawia papiestwo, które, jak zapowiedziano w proroctwie, miało utrzymać swoją supremację przez 1260 lat. Okres ten zakończył się w roku 1798. Przyjście Chrystusa nie mogło nastąpić przed tym czasem. Ostrzeżenie Pawła obejmuje cały okres dziejów chrześcijaństwa aż do roku 1798. Dopiero po tym czasie należy głosić poselstwo o powtórnym przyjściu Chrystusa.

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> Takiego orędzia nigdy nie ogłaszano w minionych wiekach. Paweł, jak widzieliśmy, go nie głosił; wskazywał braciom na wówczas bardzo odległą przyszłość, w której miało nastąpić przyjście Pana. Reformatorzy również go nie głosili. Marcin Luter umiejscawiał sąd mniej więcej trzysta lat w przyszłości względem swoich czasów. Lecz od roku 1798 księga Daniela została odpieczętowana, wiedza o proroctwach wzrosła, a wielu głosiło uroczyste orędzie o bliskości sądu. Wielki bój, 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

W 1798 roku nastała nowa dyspensacja w dziele zbawienia, a ta nowa dyspensacja zawierała ostrzeżenie o tym, że w 1844 roku miała się rozpocząć kolejna dyspensacja. Podczas tej zmiany dyspensacji jedne drzwi miały zostać zamknięte, a inne otwarte.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> A do anioła Kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdziwy, ten, który ma klucz Dawida, który otwiera, a nikt nie zamknie; i zamyka, a nikt nie otworzy. Znam twoje uczynki: oto postawiłem przed tobą otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć, bo masz niewielką moc i zachowałeś moje słowo i nie zaparłeś się mego imienia. Objawienie 3:7, 8.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

Otwarcie drzwi oznacza nową dyspensację. W roku 1798, na końcu pierwszego oburzenia, nastąpiła zmiana dyspensacji dotycząca królestw i poselstwa, która dokonywała się od 723 r. p.n.e. aż do 1798 r. Zmiana dyspensacji nastąpiła także w roku 1844, na końcu ostatniego oburzenia, która dokonywała się od 677 r. p.n.e. aż do 1844 r. W 1798 roku nastała dyspensacja poselstwa pierwszego anioła, które ostrzegało przed zbliżającym się sądem. Zarówno Nabuchodonozor, jak i Miller są przedstawieni jako "mądrzy" w "czasie końca", gdy "drzwi" zostały otwarte do wewnętrznej dyspensacji poselstwa pierwszego anioła oraz do zewnętrznej zmiany dyspensacji z bestii z morza na bestię z ziemi. Dyspensacja poselstwa pierwszego anioła została wypełniona, gdy 22 października 1844 r. otwarto drzwi do Miejsca Najświętszego, i nastała dyspensacja trzeciego anioła oraz sąd śledczy.

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

Drugi sen Millera zaczyna się, gdy w 1798 roku otwarto drzwi, a kończy się, gdy otwarto drzwi w okresie przejściowym „dwóch świadków”, którzy zostają przywróceni do życia, aby ogłosić poselstwo Wołania o północy. Proroczo zarówno Nabuchodonozor, jak i Miller przedstawiali przejście od królestwa bestii z morza do królestwa bestii z ziemi w 1798 roku. Obaj reprezentują zapowiedź zbliżania się i nadejścia sądu śledczego w 1844 roku. Lata 1798 i 1844 oznaczają zakończenie pierwszego i ostatniego przejawu „gniewu” Boga przeciwko Jego ludowi, które dokonały się w okresie „siedmiu czasów”, jak przedstawiono w Księdze Kapłańskiej 26. Czterdzieści sześć lat od 1798 do 1844 oznacza wzniesienie duchowej świątyni, do której Posłaniec Przymierza nagle przyszedł 22 października 1844 roku, gdy Chrystus przeszedł z Miejsca Świętego do Miejsca Najświętszego.

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

Lata 1798 i 1844 wskazują na przejścia (więcej niż jedno), które są naznaczone "siedmioma czasami". Przejście od filadelfijskiego adwentyzmu millerowskiego do laodycejskiego adwentyzmu millerowskiego w 1856 roku również było naznaczone wzrostem poznania na temat "siedmiu czasów", który następnie został odrzucony w 1863 roku. W 1798 roku nastąpił wzrost poznania z Księgi Daniela, który obejmował te same "siedem czasów" z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, które miały zostać odrzucone pod koniec filadelfijskiego adwentyzmu millerowskiego.

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

Przejście ruchu pierwszego anioła z Filadelfii do Laodycei zostało przedstawione przez siedem lat od 1856 do 1863 roku. Poselstwo do Laodycei nadeszło w 1856 roku i przez siedem lat nowe światło „siedmiu czasów”, które zostało odpieczętowane, zainicjowało trzystopniowy proces próby, którego adwentyzm nie przeszedł w 1863 roku. Na przyjęcie lub odrzucenie światła „siedmiu czasów” dano siedem lat. Przejście ruchu millerowskiego adwentyzmu filadelfijskiego do millerowskiego adwentyzmu laodycejskiego obrazuje odwrócenie kolejności na końcu: przejście laodycejskiego ruchu trzeciego anioła do filadelfijskiego ruchu trzeciego anioła.

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

Sześćdziesięciopięcioletnie proroctwo Izajasza wyznacza początek zarówno pierwszego, jak i ostatniego gniewu Bożego przeciwko królestwom Izraela: najpierw północnemu, a następnie południowemu.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> Bo głową Syrii jest Damaszek, a głową Damaszku jest Rezyn; i w ciągu sześćdziesięciu pięciu lat Efraim zostanie rozbity, tak że przestanie być ludem. Izajasza 7:8.

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

Proroctwo Izajasza o sześćdziesięciu pięciu latach zostało wypowiedziane w 742 r. p.n.e., i w ciągu sześćdziesięciu pięciu lat królestwo północne miało przestać istnieć. Dziewiętnaście lat po 742 r. p.n.e., w 723 r. p.n.e., królestwo północne zostało uprowadzone w niewolę przez Asyrię. Po upływie sześćdziesięciu pięciu lat, w 677 r. p.n.e., rozpoczęło się oburzenie królestwa południowego, gdy Manasses został uprowadzony do niewoli przez Babilończyków. Sześćdziesiąt pięć lat zatem odpowiada okresowi dziewiętnastu lat do pierwszego uprowadzenia w niewolę królestwa północnego, a następnie kolejnym czterdziestu sześciu latom do uprowadzenia w niewolę Manassesa.

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

Te proroctwa znalazły swoje wypełnienie odpowiednio w latach 1798, 1844 i 1863. W 1798 roku wraz z nadejściem pierwszego anioła zaszła wewnętrzna zmiana w przesłaniu zbawienia, a także nastąpiła zewnętrzna zmiana królestw w proroctwie biblijnym. W 1844 roku nastąpiła wewnętrzna zmiana w przesłaniu zbawienia, gdy zamknięto drzwi do Miejsca Świętego i wraz z nadejściem trzeciego anioła rozpoczął się sąd śledczy. W 1863 roku nastąpiła zewnętrzna zmiana, gdy oba rogi bestii z ziemi podzieliły się na dwie klasy.

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

Róg republikański podzielił się na dwie partie polityczne, które odtąd miały dominować w historii bestii z ziemi. Róg protestancki podzielił się na dwa odstępcze odłamy: jeden podający się za protestancki i utrzymujący, że zachowuje sabat siódmego dnia, oraz drugi, który również podawał się za protestancki, lecz podtrzymywał dzień słońca jako wybrany dzień nabożeństwa.

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

W tej historii protestancki róg, który wyszedł z ciemnych wieków, został poddany próbie od 11 sierpnia 1840 roku do 22 października 1844 roku i nie przeszedł tej próby, przechodząc z protestanckiego ludu święcącego niedzielę do odstępczego protestanckiego ludu święcącego niedzielę.

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

W historii prawdziwego protestanckiego rogu, który został ustanowiony i zidentyfikowany w 1844 roku, okres próby trwał od 1856 do 1863 roku. Następnie prawdziwy protestancki róg zachowujący szabat przeszedł zarówno od Filadelfii do Laodycei, jak i od prawdziwego protestanckiego ludu zachowującego szabat do odstępczego protestanckiego rogu zachowującego szabat. „Siedem czasów” jest powiązane z latami 1798, 1844, 1856 i 1863. „Siedem czasów” to symbol związany z punktem przejścia i prawda ta jest ustanowiona na podstawie kilku świadków.

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

W 1798 roku nastąpił wzrost wiedzy na temat „siedmiu czasów”, ponieważ pierwszym proroctwem czasowym, które odkrył Miller, była właśnie ta prawda. Do 1863 roku tę prawdę odrzucono, tym samym wskazując na zakończenie okresu sześćdziesięciu pięciu lat proroctwa przedstawionego w siódmym rozdziale Księgi Izajasza.

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

Pełne 2520-letnie proroctwo ma sześćdziesięciopięcioletni okres zarówno na początku, jak i na końcu, na zasadzie lustrzanego odbicia. Początek końcowych sześćdziesięciu pięciu lat (1798) był zobrazowany przez początek początkowych sześćdziesięciu pięciu lat w 742 r. p.n.e., gdy zostało dane proroctwo; nastąpił wtedy wzrost poznania dotyczący "siedmiu czasów", który "mądrzy" milleryci zrozumieli i ogłosili. U kresu końcowych sześćdziesięciu pięciu lat, w 1863 r., nastąpił kolejny wzrost poznania w odniesieniu do tej samej prawdy, który ostatecznie został odrzucony przez niedawno koronowanych "kapłanów" prawdziwego protestanckiego rogu.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Mój lud ginie z powodu braku poznania; ponieważ odrzuciłeś poznanie, i ja cię odrzucę, abyś nie był dla mnie kapłanem; skoro zapomniałeś prawa swego Boga, i ja zapomnę o twoich dzieciach. Ozeasz 4:6.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

Wzrost poznania, gdy księga Daniela zostaje odpieczętowana, wiąże się z „siedmioma czasami”, dlatego stanowi on nie tylko symbol punktu przełomowego, lecz także odpieczętowania proroczego przesłania.

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

Kolejny etap rozpoczął się 18 lipca 2020 r., wraz z pierwszym rozczarowaniem, które zapoczątkowało „czas oczekiwania” i wyznaczyło początek okresu trzech i pół dnia z jedenastego rozdziału Apokalipsy, gdy dwaj świadkowie leżeli martwi na ulicy wielkiego miasta Sodomy i Egiptu.

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

18 lipca 2020 r. wyznacza początek trzech i pół symbolicznych dni („siedem czasów”), które zostały zilustrowane historią z lat 1856–1863. Oba okresy są symbolami „siedmiu czasów”. Oba okresy wyznaczają zmianę dyspensacji (przejście). Oba okresy reprezentują wzrost wiedzy związany z „siedmioma czasami”.

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

To właśnie w okresie przejścia od królestwa Babilonu do królestwa Medo-Persji Daniel modlił się modlitwą z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej, tym samym identyfikując tę modlitwę jako wyznacznik przejścia czasów ostatecznych. W śnie Millera, pod koniec siedmiokrotnego użycia słowa "rozproszenie", Miller zarówno płacze, jak i się modli. Płacz wyznacza moment, w którym Lew z pokolenia Judy (człowiek ze zmiotką) odpieczętowuje poselstwo, które było zapieczętowane.

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

Modlitwa Millera wskazuje na modlitwę Daniela związaną z 26. rozdziałem Księgi Kapłańskiej i „siedmioma czasami”, która pojawia się w chwili, gdy w śnie Millera otwarto drzwi i okna. Jednak modlitwa Daniela w rozdziale dziewiątym współgra także z modlitwą Daniela w rozdziale drugim. Współgra ona również z modlitwą wyznania Nabuchodonozora na zakończenie jego „siedmiu czasów”.

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

Modlitwa Millera została więc przedstawiona poprzez modlitwę z Księgi Kapłańskiej 26, która była publiczną modlitwą wyznania grzechów oraz prośbą o rozpieczętowanie ostatniej proroczej tajemnicy, ponieważ każde proroctwo obrazuje dni ostateczne. Dlatego tajemnica z drugiego rozdziału Księgi Daniela przedstawia ostatnią tajemnicę przeznaczoną do rozpieczętowania. Modlitwa Millera, w jego śnie, była modlitwą niepokoju i słusznego oburzenia w związku z ohydami, które dotknęły klejnoty w jego pokoju. Jego niepokój został zilustrowany przez tych, którzy wzdychają i płaczą w dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela, w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

Miller patrzył, jak prawdy były stopniowo zakopywane przez fałszywe doktryny, co ostatecznie doprowadziło do tego, że szkatułka (sama Biblia) została zniszczona. Zniszczenie szkatułki Millera nastąpiło w trzecim pokoleniu adwentyzmu, gdy pojawił się celowy ruch, by odsunąć Biblię Króla Jakuba na rzecz współczesnych, zafałszowanych wersji Biblii o katolickiej proweniencji.

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

Miller zapłakał, potem się pomodlił i natychmiast otworzyły się drzwi, a wszyscy wyszli. Wtedy wszedł mężczyzna z miotłą (Lew z pokolenia Judy), otworzył okna i zaczął sprzątać. Następnie Miller wyraził troskę o porozrzucane klejnoty, a mężczyzna z miotłą obiecał, że się nimi zajmie. W zgiełku sprzątania, które prowadził mężczyzna z miotłą, Miller na chwilę zamknął oczy, a gdy je otworzył, śmieci już nie było. Klejnoty były porozrzucane po pokoju, a mężczyzna z miotłą postawił wtedy większą szkatułkę na stole, zebrał klejnoty i wrzucił je do szkatułki, mówiąc: „przyjdź i zobacz”.

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

Wyrażenie „przyjdź i zobacz” jest symbolem tego, że właśnie została odpieczętowana prawda. Prawda odpieczętowana dla Millera jest prawdą ostateczną, ponieważ następną rzeczą, jaka ma się wydarzyć, jest przebudzenie Millera na dźwięk „okrzyku”, reprezentującego głośne wołanie. Miller był ostatnim, który otrzymał poselstwo Wołania o północy w historii millerystów, a tuż przed okrzykiem, który budzi go we śnie, na chwilę zamknął oczy. Jedyny fragment w Biblii, który odnosi się do „momentu” i „oczu”, wskazuje na pierwsze zmartwychwstanie.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> Oto oznajmiam wam tajemnicę: nie wszyscy zaśniemy, ale wszyscy zostaniemy przemienieni, w jednej chwili, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby; albowiem trąba zabrzmi i umarli zostaną wskrzeszeni jako niezniszczalni, a my zostaniemy przemienieni. Bo to, co zniszczalne, musi przyoblec niezniszczalność, a to, co śmiertelne, musi przyoblec nieśmiertelność. 1 List do Koryntian 15:51-53.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

W historii przejścia od ruchu laodycejskiego trzeciego anioła do ruchu filadelfijskiego trzeciego anioła, jak przedstawiono w jedenastym rozdziale Księgi Objawienia, Miller reprezentuje ostatniego z grona mądrych panien, który przyjął poselstwo wołania o północy. Pierwsi, którzy je przyjęli, byli najbardziej uduchowieni.

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> Był to okrzyk o północy, który miał nadać moc poselstwu drugiego anioła. Aniołowie zostali posłani z nieba, aby poruszyć zniechęconych świętych i przygotować ich do wielkiego dzieła, które było przed nimi. Najbardziej utalentowani ludzie nie byli pierwszymi, którzy otrzymali to poselstwo. Aniołowie zostali posłani do pokornych, oddanych osób i nakłonili ich, aby wznieśli okrzyk: „Oto nadchodzi Oblubieniec; wyjdźcie Mu na spotkanie!” Ci, którym powierzono ten okrzyk, pośpieszyli i w mocy Ducha Świętego głosili poselstwo, ożywiając swoich zniechęconych braci. To dzieło nie opierało się na mądrości i wiedzy ludzi, lecz na mocy Bożej, a Jego święci, którzy usłyszeli okrzyk, nie mogli mu się oprzeć. Najbardziej duchowi pierwsi przyjęli to poselstwo, a ci, którzy wcześniej przewodzili w dziele, jako ostatni je przyjęli i pomogli wzmóc okrzyk: „Oto nadchodzi Oblubieniec; wyjdźcie Mu na spotkanie!” Wczesne pisma, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

Pod koniec trzech i pół symbolicznego dnia z jedenastego rozdziału Apokalipsy zostaje ogłoszone pierwsze z dwóch poselstw, przedstawione w trzydziestym siódmym rozdziale Księgi Ezechiela. Pierwsze poselstwo gromadzi martwe, rozproszone kości, lecz nadal są martwe. Poselstwo zostało przedstawione przez głos, który wołał „na pustyni”, co wskazuje, że poselstwo Ezechiela zaczyna się, zanim zakończą się trzy i pół symbolicznego dnia. Te trzy i pół dnia symbolizują „pustynię” i to z „pustyni” poselstwo to jest ogłaszane. „Pustynia” jest także symbolem „siedmiu czasów”, które wyznaczają przejście oraz odpieczętowanie wprowadzające proces próby.

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

Istnieje stopniowy rozwój poselstwa oraz stopniowe jego przyjmowanie, co ilustruje Okrzyk o północy w historii millerytów. Najbardziej uduchowieni jako pierwsi przyjęli poselstwo głosu wołającego na pustyni, a historycy adwentyzmu wskazują na list napisany przez Williama Millera zaledwie kilka dni przed 22 października 1844 roku, w którym Miller świadczy, że wreszcie zrozumiał i przyjął poselstwo Okrzyku o północy Samuela Snowa.

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> "Drogi Bracie Himesie: Widzę chwałę w siódmym miesiącu, jakiej nigdy wcześniej nie widziałem. Chociaż Pan ukazał mi typologiczne znaczenie siódmego miesiąca półtora roku temu, nie zdawałem sobie jednak sprawy z mocy typów. Teraz, niech będzie błogosławione imię Pana, widzę w Pismach piękno, harmonię i zgodność, o które długo się modliłem, lecz aż do dziś ich nie widziałem. Dziękuj Panu, moja duszo. Niech Brat Snow, Brat Storrs i inni będą błogosławieni za to, że byli narzędziami w otwarciu moich oczu. Jestem prawie w domu. Chwała! Chwała! Chwała! Chwała!" William Miller, Signs of the Times, 16 października 1844 r.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

W śnie Millera, który przedstawia powtórzenie historii Wołania o północy, Miller na chwilę zamknął oczy. Tak więc „w jednej chwili, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby; zabrzmi bowiem trąba i umarli zostaną wskrzeszeni”. W śnie Millera reprezentuje on tych, którzy jako ostatni przyjmują poselstwo Wołania o północy, tak jak to było w jego własnej historii. Reprezentuje tych, którzy ostatecznie przyjmują to poselstwo tuż przed tym, gdy człowiek z miotłą zbiera porozrzucane klejnoty i wrzuca je do większej szkatułki. W rozdziale jedenastym Objawienia ci, którzy jako ostatni przyjmują drugie poselstwo Ezechiela, które jest poselstwem czterech wiatrów islamu i zarazem poselstwem pieczętującym, czynią to tuż przed zabrzmieniem ostatniej z siedmiu trąb, to jest trąby „trzeciej biady”. „W jednej chwili, w mgnieniu oka, na dźwięk ostatniej trąby; zabrzmi bowiem trąba i umarli zostaną wskrzeszeni jako niezniszczalni, a my będziemy przemienieni.” (1 Koryntian 15:52)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

Fragment identyfikuje pierwsze zmartwychwstanie, które ma miejsce przy Drugim Przyjściu, ale jest też zmartwychwstanie wyschłych kości umarłych (dwóch świadków), które następuje w godzinie wielkiego trzęsienia ziemi z jedenastego rozdziału Objawienia. W "godzinie" tego trzęsienia rozbrzmiewa ostatnia z siedmiu trąb, a martwi świadkowie, którzy leżeli na ulicy, zostają ożywieni, nie jako Laodycejczycy, lecz jako Filadelfianie, gdyż przy trąbie trzeciego Biada dwaj świadkowie zostali zapieczętowani i przemienieni do nieskazitelności, bo już nigdy więcej nie zgrzeszą. Miller reprezentuje tych ostatnich, którzy przyjmą poselstwo ożywiające dwóch świadków, poselstwo czterech wiatrów islamu, które jest poselstwem pieczętującym.

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

Dźwięk tej trąby ożywia ostatnie z martwych, wyschniętych kości, które były rozsiane na ulicy Sodomy i Egiptu. Miller obserwował, jak prawdy były stopniowo grzebane przez fałszywe doktryny. W końcu Miller zapłakał, oznaczając czas, kiedy miało się rozpocząć odpieczętowanie, ponieważ odpieczętowanie jest procesem stopniowym. To odpieczętowanie rozpoczęło się w końcowym okresie trzech i pół dnia.

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

Po tym, jak Miller zapłakał, do opowieści wkroczył Ten, który miał moc rozpieczętować zapieczętowaną księgę. W śnie Millera był to Człowiek ze szczotką do kurzu. Następnie Miller się modlił i natychmiast otworzyły się drzwi, co wyznaczyło moment, w którym laodycejski ruch trzeciego anioła miał przejść w filadelfijski ruch trzeciego anioła. Jego modlitwa była modlitwą z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej; była to modlitwa o zrozumienie ostatecznej proroczej tajemnicy oraz o publiczne wyznanie buntu, który sprowadził trzy i pół dnia na dwóch świadków; była to modlitwa tych, którzy są zapieczętowani w dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela.

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

Po modlitwie Chrystus (człowiek z miotłą) wszedł i zaczął sprzątać pokój. Po zakończeniu dzieła sprzątania przez człowieka z miotłą Miller na chwilę zamknął oczy, rozpoznając koniec okresu, w którym martwe, suche kości miały zostać wskrzeszone. Następnie człowiek z miotłą zebrał porozrzucane klejnoty w pokoju Millera i umieścił je w nowej, większej szkatułce, na stole stojącym na środku pokoju Millera, gdy dwaj świadkowie zostają podniesieni jako sztandar. Jako sztandar wzywają oni wtedy inną trzodę Boga, która wciąż jest w Babilonie, aby „przyjść i zobaczyć” poselstwo, które Lew z pokolenia Judy właśnie wrzucił do nowej, większej szkatułki.

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

W następnym artykule zaczniemy rozważać wizję rzeki Ulaj jako symbol prawd z księgi Daniela, które zostały odpieczętowane w 1798 roku. Wcześniej nakreśliliśmy kilka punktów odniesienia. Po pierwsze, poselstwo millerystów było doskonałe (na swoim etapie rozwoju), lecz niepełne. Było osadzone w ramach dwóch, a nie trzech mocy pustoszących. Po drugie, gdy sen Millera wskazuje na ostateczne przywrócenie prawd fundamentalnych, prawdy te są wówczas „dziesięć razy jaśniejsze” niż w swej pierwotnej chwale. Po trzecie, ruch pierwszego anioła (ruch millerowski) powtarza się w ruchu trzeciego anioła, ale z kilkoma istotnymi zastrzeżeniami. Milleriści jako symbol byli Filadelfianami; byli nawróconym Nabuchodonozorem, lecz ostatecznie i niestety „odbudowali Jerycho” w 1863 roku.

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

Ruch trzeciego anioła rozpoczął się od Laodycejczyków, którzy potrzebowali nawrócenia, lecz ostatecznie mieli wziąć udział w ostatecznym zniszczeniu Jerycha (Jerycha czasów ostatecznych).

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> „Zbawiciel nie przyszedł, aby znieść to, co mówili patriarchowie i prorocy; gdyż On sam przemawiał przez tych mężów, swoich przedstawicieli. Wszystkie prawdy słowa Bożego pochodziły od Niego. Lecz te bezcenne klejnoty zostały osadzone w fałszywych oprawach. Ich drogocenne światło oddano na służbę błędu. Bóg pragnął, aby zostały wyjęte z opraw błędu i umieszczone w ramach prawdy. Dzieła tego mogła dokonać jedynie Boska ręka. Wskutek swego powiązania z błędem prawda służyła sprawie wroga Boga i człowieka. Chrystus przyszedł, aby umieścić ją tam, gdzie będzie uwielbiać Boga i służyć zbawieniu ludzkości.” Pragnienie wieków, 287.

Back to Articles