Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Nine

Objawienie Jezusa Chrystusa – numer dziewięć

Isaiah’s Final Prophetic Narrative: The Revelation of Christ and the Prophetic Role of the 144,000

Ostateczna prorocka narracja Izajasza: Objawienie Chrystusa i prorocza rola 144 000

Author

Jeff Pippenger

Published

November 1, 2023

Formats

PDF
Word

The book of Isaiah and especially Isaiah’s final prophetic narrative found in chapters forty through sixty-six is a presentation that emphasizes a handful of important prophetic truths connected directly to the Revelation of Jesus Christ, which is now being unsealed as we approach the close of human probation. One of those truths is the revelation of Alpha and Omega. No other book in the Bible comes close to Isaiah’s testimony of the element of God’s character which illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Księga Izajasza, a zwłaszcza końcowa narracja prorocka zawarta w rozdziałach 40–66, to prezentacja podkreślająca kilka ważnych prawd proroczych bezpośrednio związanych z Objawieniem Jezusa Chrystusa, które jest teraz odpieczętowywane, gdy zbliżamy się do końca czasu próby dla ludzkości. Jedną z tych prawd jest objawienie Alfy i Omegi. Żadna inna księga Biblii nie dorównuje świadectwu Izajasza o aspekcie Bożego charakteru, który ilustruje koniec rzeczy poprzez jej początek.

> Who hath wrought and done it, calling the generations from the beginning? I the Lord, the first, and with the last; I am he. Isaiah 41:4.

> Kto to sprawił i uczynił, powołując pokolenia od początku? Ja, Pan, pierwszy i z ostatnimi; Jam jest. Izajasza 41:4.

It is in Isaiah, that God identifies what it is that proves God is God.

To w Księdze Izajasza Bóg określa, co dowodzi, że Bóg jest Bogiem.

> Thus saith the Lord the King of Israel, and his redeemer the Lord of hosts; I am the first, and I am the last; and beside me there is no God. And who, as I, shall call, and shall declare it, and set it in order for me, since I appointed the ancient people? and the things that are coming, and shall come, let them show unto them. Fear ye not, neither be afraid: have not I told thee from that time, and have declared it? ye are even my witnesses. Is there a God beside me? yea, there is no God; I know not any. Isaiah 44:6–8.

> Tak mówi Pan, Król Izraela, i jego Odkupiciel, Pan Zastępów: Ja jestem pierwszy i Ja jestem ostatni; a oprócz Mnie nie ma Boga. A któż jak Ja wezwie, i to ogłosi, i ułoży to przede Mną, odkąd ustanowiłem lud starożytny? A to, co nadchodzi i co ma przyjść — niech im to oznajmią. Nie lękajcie się ani się nie trwóżcie: czyż nie od owego czasu wam to oznajmiłem i ogłosiłem? Wy jesteście moimi świadkami. Czy jest Bóg poza Mną? Zaiste, nie ma żadnego; nie znam żadnego. Izajasza 44:6–8.

Isaiah’s final prophetic narrative emphasizes the perfect and final fulfillment of the arrival of the Comforter that Jesus promised.

Ostatnia prorocka narracja Izajasza podkreśla doskonałe i ostateczne wypełnienie przyjścia Pocieszyciela, którego obiecał Jezus.

> Hearken to me, ye that follow after righteousness, ye that seek the Lord: look unto the rock whence ye are hewn, and to the hole of the pit whence ye are digged. Look unto Abraham your father, and unto Sarah that bare you: for I called him alone, and blessed him, and increased him. For the Lord shall comfort Zion: he will comfort all her waste places; and he will make her wilderness like Eden, and her desert like the garden of the Lord; joy and gladness shall be found therein, thanksgiving, and the voice of melody. Isaiah 51:1–3.

> Słuchajcie mnie, wy, którzy podążacie za sprawiedliwością, wy, którzy szukacie Pana: spójrzcie na skałę, z której zostaliście wyciosani, i na otwór dołu, z którego zostaliście wykopani. Spójrzcie na Abrahama, waszego ojca, i na Sarę, która was zrodziła; bo jego samego powołałem, pobłogosławiłem go i rozmnożyłem. Albowiem Pan pocieszy Syjon; pocieszy wszystkie jego spustoszałe miejsca; i uczyni jego pustkowie jak Eden, a jego pustynię jak ogród Pana; znajdzie się w nim radość i wesele, dziękczynienie i głos pieśni. Izajasza 51:1-3.

The Comforter arrived in July of 2023. Another truth emphasized in Isaiah’s narrative is the hidden, three-step history of the seven thunders, which is the structure of “emeth,” the Hebrew word that was created by the first, thirteenth, and last letters of the Hebrew alphabet.

Pocieszyciel przybył w lipcu 2023 roku. Inną prawdą podkreśloną w narracji Izajasza jest ukryta, trzystopniowa historia siedmiu gromów, która stanowi strukturę "emeth", hebrajskiego słowa, które zostało utworzone z pierwszej, trzynastej i ostatniej litery alfabetu hebrajskiego.

> A voice of noise from the city, a voice from the temple, a voice of the Lord that rendereth recompense to his enemies. Isaiah 66:6.

> Głos wrzawy z miasta, głos ze świątyni, głos Pana, który wymierza odpłatę swoim nieprzyjaciołom. Izajasz 66:6.

Another important truth presented in Isaiah is the role of Islam as the tool of God’s executive judgment upon first the United States, and thereafter the world for the passage of Sunday enforcement.

Kolejną ważną prawdą przedstawioną w Księdze Izajasza jest rola islamu jako narzędzia wykonania Bożego sądu najpierw nad Stanami Zjednoczonymi, a następnie nad światem, za uchwalenie przepisów wymuszających święcenie niedzieli.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. Isaiah 27:8.

> W miarę, gdy ono wypuszcza pędy, będziesz się z nim spierał; on powściąga swój srogi wiatr w dniu wiatru wschodniego. Izajasza 27:8.

All of these truths could be categorized as components of the message of the Midnight Cry, which is the parable of the ten virgin’s representation of the message of the Revelation of Jesus Christ that the Father gave to Jesus, who gave it to Gabriel, that gave it to John, who wrote it out and sent it to the churches. We have been employing Isaiah’s last narrative, to support the line of prophetic events beginning in chapter eleven of Revelation, and we have now arrived at chapter twelve, where we find the woman clothed with the sun is portrayed with the symbolism that is so soundly upheld by Isaiah, that being; that Christ illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

Wszystkie te prawdy można zaliczyć do składowych poselstwa Wołania o Północy, które w przypowieści o dziesięciu pannach stanowi przedstawienie poselstwa Objawienia Jezusa Chrystusa, które Ojciec dał Jezusowi, On zaś przekazał je Gabrielowi, a ten — Janowi; Jan je spisał i posłał do kościołów. Posługiwaliśmy się ostatnią narracją Izajasza, aby wesprzeć ciąg wydarzeń proroczych rozpoczynający się w rozdziale jedenastym Objawienia, i doszliśmy teraz do rozdziału dwunastego, gdzie niewiasta obleczona w słońce ukazana jest za pomocą symboliki tak mocno potwierdzonej przez Izajasza, a mianowicie: że Chrystus ukazuje koniec rzeczy poprzez jej początek.

> And there appeared a great wonder in heaven; a woman clothed with the sun, and the moon under her feet, and upon her head a crown of twelve stars: And she being with child cried, travailing in birth, and pained to be delivered. And there appeared another wonder in heaven; and behold a great red dragon, having seven heads and ten horns, and seven crowns upon his heads. And his tail drew the third part of the stars of heaven, and did cast them to the earth: and the dragon stood before the woman which was ready to be delivered, for to devour her child as soon as it was born. And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 12:1–5.

> I ukazał się na niebie wielki znak: niewiasta obleczona w słońce, a księżyc pod jej stopami, a na jej głowie korona z dwunastu gwiazd. A będąc brzemienna, krzyczała w bólach rodzenia i cierpiała, aby wydać na świat. I ukazał się na niebie inny znak: oto wielki czerwony smok, mający siedem głów i dziesięć rogów, a na jego głowach siedem koron. A jego ogon porwał trzecią część gwiazd nieba i rzucił je na ziemię; i smok stanął przed niewiastą, która miała rodzić, aby pożreć jej dziecko, skoro tylko się narodzi. I urodziła syna, chłopca, który ma rządzić wszystkimi narodami żelazną rózgą; a jej dziecko zostało uniesione do Boga i do jego tronu. Objawienie 12:1–5.

The woman of Revelation twelve is a symbol of God’s chosen people throughout history. The twelve tribes of ancient literal Israel represent the beginning of God’s chosen covenant people. The twelve tribes typify the ending of ancient literal Israel, when Christ selected twelve disciples. Those twelve disciples at the end of ancient literal Israel, were also the twelve apostles at the beginning of modern spiritual Israel. Two beginning witnesses and one ending witness combine to establish three witnesses that identify the one hundred and forty-four thousand as the ending of modern spiritual Israel.

Niewiasta z dwunastego rozdziału Apokalipsy jest symbolem Bożego wybranego ludu na przestrzeni dziejów. Dwanaście pokoleń starożytnego, dosłownego Izraela reprezentuje początek Bożego ludu przymierza, ludu wybranego. Dwanaście pokoleń typologicznie wskazuje na kres starożytnego, dosłownego Izraela, kiedy Chrystus wybrał dwunastu uczniów. Owych dwunastu uczniów u kresu starożytnego, dosłownego Izraela było zarazem dwunastoma apostołami u początku współczesnego duchowego Izraela. Dwóch świadków początku i jeden świadek końca łączą się, tworząc trzech świadków, którzy wskazują na sto czterdzieści cztery tysiące jako kres współczesnego duchowego Izraela.

The one hundred and forty-four thousand are also the ensign that was cast out by their brethren. They are the ensign that was a valley of dead dry bones lying in the street of the great city of Sodom and Egypt, who were murdered by the beast that ascended out of the bottomless pit. They are the ensign, that are the stones of the crown, which the woman is wearing upon her head.

Sto czterdzieści cztery tysiące są także znakiem, który został odrzucony przez swoich braci. Są znakiem, który był doliną martwych, suchych kości leżących na ulicy wielkiego miasta Sodomy i Egiptu, tych, którzy zostali zamordowani przez bestię, która wyszła z otchłani. Są znakiem, kamieniami korony, którą kobieta nosi na głowie.

> And the Lord their God shall save them in that day as the flock of his people: for they shall be as the stones of a crown, lifted up as an ensign upon his land. Zechariah 9:16.

> I Pan, ich Bóg, wybawi ich w owym dniu jako trzodę swego ludu; albowiem będą jak kamienie korony, wyniesione jak sztandar nad jego ziemią. Zachariasza 9:16.

The ensign, which is the one hundred and forty-four thousand are stones, as is Christ.

Sztandar, który stanowią sto czterdzieści cztery tysiące, to kamienie, podobnie jak Chrystus.

> And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. 1 Corinthians 10:4.

> I wszyscy pili ten sam duchowy napój, bo pili z tej duchowej Skały, która im towarzyszyła; a tą Skałą był Chrystus. 1 Koryntian 10:4.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand, and Peter agrees with Paul that Christ is the “living stone” that was disallowed, and Peter also identified that God’s people are also “lively stones.”

Chrystus jest typem stu czterdziestu czterech tysięcy, a Piotr zgadza się z Pawłem, że Chrystus jest "żywym kamieniem", który został odrzucony, i stwierdza również, że lud Boży to "żywe kamienie".

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:4, 5.

> Do którego przystępując, jako do żywego kamienia, wprawdzie od ludzi odrzuconego, lecz przez Boga wybranego i drogocennego, wy również, jako żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, aby stanowić święte kapłaństwo, by składać duchowe ofiary, miłe Bogu przez Jezusa Chrystusa. 1 Piotra 2:4-5.

The one hundred and forty-four thousand are not only the stones in the woman’s crown, they are the crown itself.

Sto czterdzieści cztery tysiące to nie tylko kamienie w koronie kobiety, to sama korona.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Thou shalt also be a crown of glory in the hand of the Lord, and a royal diadem in the hand of thy God. Isaiah 62:1–3.

> Ze względu na Syjon nie będę milczał, a ze względu na Jerozolimę nie spocznę, aż jej sprawiedliwość zabłyśnie jak światłość, a jej zbawienie jak pochodnia, która płonie. I ujrzą narody twoją sprawiedliwość, a wszyscy królowie twoją chwałę; i będziesz nazywana nowym imieniem, które usta Pana nadadzą. Będziesz też koroną chwały w ręku Pana i królewskim diademem w dłoni twego Boga. Księga Izajasza 62:1–3.

Christ typifies the one hundred and forty-four thousand. He is the Rock, and they are “stones.” They are a “crown of glory in the hand of the Lord,” and Christ is the crown of glory.

Chrystus jest wzorem dla stu czterdziestu czterech tysięcy. On jest Skałą, a oni są "kamieniami". Oni są "koroną chwały w ręku Pana", a Chrystus jest koroną chwały.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. Isaiah 28:5, 6.

> W owym dniu Pan Zastępów będzie koroną chwały i diademem piękna dla resztki swego ludu, i duchem sądu dla tego, który zasiada na sądzie, oraz mocą dla tych, którzy odwracają bitwę ku bramie. Izajasza 28:5–6.

When considering the number twelve in the context of beginning and ending, the woman represents the chosen covenant people from ancient Israel at mount Sinai, until the history of the one hundred and forty-four thousand. They have been typified by Christ, and His birth typified the resurrection of the dead dry bones from the street where they had been murdered on July 18, 2020. The two-step process that Ezekiel thirty-seven so succinctly identifies, that brings those two prophets to life, is ‘first mentioned’ in the creation of Adam.

Rozważając liczbę dwanaście w kontekście początku i końca, niewiasta reprezentuje wybrany lud przymierza, począwszy od starożytnego Izraela na górze Synaj, aż po historię stu czterdziestu czterech tysięcy. Zostali przedstawieni typologicznie przez Chrystusa, a Jego narodziny były typem zmartwychwstania martwych, suchych kości z ulicy, na której zostali zamordowani 18 lipca 2020 roku. Dwustopniowy proces, który rozdział 37 Księgi Ezechiela tak zwięźle opisuje, a który przywraca do życia owych dwóch proroków, jest „po raz pierwszy wspomniany” przy stworzeniu Adama.

Adam was created in two steps. He was first formed, then Christ breathed the breath of life into him, just as the breath from the four winds in Ezekiel brought the dry bones to life. Adam was created a fully mature man, but his creation was none the less, his birth. The one hundred and forty-four thousand are born after three and a half symbolic days of lying dead in the street that runs through the valley of death. The one hundred and forty-four thousand are born by the woman that gave birth to the “man child: that was to rule with an iron rod.” As the symbol of the church throughout history, the woman of Revelation twelve represents the same symbolism as the “mountain” of Daniel two.

Adam został stworzony w dwóch etapach. Najpierw został uformowany, potem Chrystus tchnął w niego tchnienie życia, tak jak tchnienie z czterech wiatrów u Ezechiela ożywiło suche kości. Adam został stworzony jako w pełni dojrzały mężczyzna, jednak jego stworzenie było mimo to jego narodzinami. Sto czterdzieści cztery tysiące rodzą się po symbolicznych trzech i pół dnia leżenia martwymi na ulicy, która biegnie przez dolinę śmierci. Sto czterdzieści cztery tysiące zostają zrodzeni przez kobietę, która urodziła „męskie dziecię, które miało rządzić żelazną rózgą”. Jako symbol Kościoła na przestrzeni dziejów, kobieta z dwunastego rozdziału Apokalipsy przedstawia tę samą symbolikę co „góra” z drugiego rozdziału Daniela.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> „Księga Objawienia jest księgą zapieczętowaną, ale też księgą otwartą. Zawiera opis cudownych wydarzeń, które mają się rozegrać w ostatnich dniach historii tej ziemi. Nauki tej księgi są jasne, a nie mistyczne i niezrozumiałe. W niej podjęta jest ta sama linia proroctwa co w Księdze Daniela. Niektóre proroctwa Bóg powtórzył, dając w ten sposób do zrozumienia, że należy przywiązać do nich wagę. Pan nie powtarza rzeczy, które nie mają większego znaczenia.” Manuscript Releases, tom 9, 8.

The same line of prophecy that is found in Daniel is taken up in the Revelation. Daniel’s stone, that is cut out of the mountain without hands, is Peter’s “lively stones,” who “are built up a spiritual house, an holy priesthood,” and Daniel’s stone also represents, the one hundred and forty-four thousand. The mountain is God’s church through history.

Ten sam wątek proroczy, który znajduje się u Daniela, zostaje podjęty w Objawieniu. Kamień Daniela, wyciosany z góry bez udziału rąk, to Piotrowe "żywe kamienie", którzy "są budowani jako dom duchowy, święte kapłaństwo", a kamień Daniela przedstawia także sto czterdzieści cztery tysiące. Góra to Kościół Boży na przestrzeni dziejów.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Forasmuch as thou sawest that the stone was cut out of the mountain without hands, and that it brake in pieces the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold; the great God hath made known to the king what shall come to pass hereafter: and the dream is certain, and the interpretation thereof sure. Daniel 2:44, 45.

> A za dni tych królów Bóg niebios ustanowi królestwo, które nigdy nie będzie zniszczone; a królestwo to nie zostanie przekazane innemu ludowi, lecz rozbije i pochłonie wszystkie te królestwa, a samo ostoi się na wieki. Ponieważ widziałeś, że kamień został odłupany z góry bez udziału rąk i że skruszył żelazo, spiż, glinę, srebro i złoto, wielki Bóg oznajmił królowi, co ma się stać potem; a sen jest pewny, a jego wykład niezawodny. Daniela 2:44, 45.

The Midnight Cry message of the one hundred and forty-four thousand is also represented as the latter rain, and it is in the time of the latter rain that God ‘sets up’ the kingdom represented by Daniel’s stone.

Poselstwo wołania o północy stu czterdziestu czterech tysięcy jest również przedstawione jako późny deszcz, i to w czasie późnego deszczu Bóg 'ustanawia' królestwo przedstawione przez kamień Daniela.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Późny deszcz spada na tych, którzy są czyści — wtedy wszyscy otrzymają go jak dawniej.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> "Kiedy czterej aniołowie puszczą, Chrystus ustanowi swoje królestwo. Nikt nie otrzymuje późnego deszczu, oprócz tych, którzy czynią wszystko, co mogą. Chrystus pomógłby nam. Wszyscy mogliby być zwycięzcami dzięki łasce Bożej, przez krew Jezusa. Całe niebo jest zainteresowane tym dziełem. Aniołowie są zainteresowani." Spalding i Magan, 3.

The four winds of Islam are released at the Sunday law, and then Christ sets up His kingdom. It takes place in the days of the spiritual kingdoms of Daniel chapter two. The last four spiritual kingdoms in Nebuchadnezzar’s dream, were typified by the first four literal kingdoms. Literal Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome represent spiritual Babylon, Medo-Persia, Greece and Rome.

Cztery wiatry islamu zostają uwolnione przy wprowadzeniu prawa niedzielnego, a potem Chrystus ustanawia swoje królestwo. Dzieje się to za dni duchowych królestw z drugiego rozdziału Księgi Daniela. Ostatnie cztery duchowe królestwa ze snu Nabuchodonozora były typologicznie przedstawione przez pierwsze cztery królestwa dosłowne. Dosłowny Babilon, Medo-Persja, Grecja i Rzym reprezentują duchowy Babilon, Medo-Persję, Grecję i Rzym.

Spiritual Babylon is the head of gold, that received a deadly wound in 1798, as typified by Nebuchadnezzar being temporarily removed from power for “seven times.” When the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet form the eighth kingdom, that is of the seven, it will be made up of all the spiritual kingdoms, represented in Nebuchadnezzar’s image of chapter two. The papacy dead and the papacy resurrected, are the spiritual head of gold in the beginning and the ending of four spiritual kingdoms of the image. The United States, as the second of the four kingdoms, is represented as spiritual Medo-Persia. The United Nations, as the third of the four kingdoms is represented as spiritual Greece and together, they all make up the three-fold union of the dragon, the beast and the false prophet to establish the eighth kingdom, that is of the seven. The papacy is the antichrist and seeks to counterfeit Christ. In this regard; of the last four spiritual kingdoms, the papacy is the first and the last.

Duchowy Babilon to głowa ze złota, która otrzymała śmiertelną ranę w roku 1798, czego typem było tymczasowe usunięcie Nabuchodonozora od władzy na „siedem czasów”. Gdy potrójny sojusz smoka, bestii i fałszywego proroka utworzy ósme królestwo, pochodzące z tych siedmiu, będzie się ono składało ze wszystkich królestw duchowych przedstawionych w posągu Nabuchodonozora z drugiego rozdziału. Papieżstwo martwe i papieżstwo wskrzeszone stanowią duchową głowę ze złota na początku i na końcu czterech duchowych królestw posągu. Stany Zjednoczone, jako drugie z czterech królestw, są przedstawione jako duchowa Medo-Persja. Organizacja Narodów Zjednoczonych, jako trzecie z czterech królestw, jest przedstawiona jako duchowa Grecja i razem tworzą potrójny sojusz smoka, bestii i fałszywego proroka, aby ustanowić ósme królestwo, pochodzące z tych siedmiu. Papieżstwo jest antychrystem i dąży do tego, by podszywać się pod Chrystusa. W tym względzie spośród czterech ostatnich duchowych królestw papieżstwo jest pierwszym i ostatnim.

The stone cut out of the mountain, becomes a kingdom that fills the whole earth, and it is set up as an ensign in “the days of these kings,” for all of the spiritual kingdoms of the image are actively represented in “the last days.” The lifting up of the ensign, which is the setting up of Christ’s kingdom takes place when the four winds of Islam are released, and the latter rain is poured out without measure at the Sunday law.

Kamień wyciosany z góry staje się królestwem, które napełnia całą ziemię, i zostaje ustanowiony jako sztandar w „dniach tych królów”, gdyż wszystkie duchowe królestwa posągu są aktywnie reprezentowane w „ostatnich dniach”. Podniesienie sztandaru, czyli ustanowienie królestwa Chrystusa, ma miejsce, gdy cztery wiatry islamu zostają uwolnione, a późny deszcz jest wylany bez miary w czasie prawa niedzielnego.

The stone cut out of the mountain will break in pieces all of earth’s spiritual kingdoms, represented by “the iron, the brass, the clay, the silver, and the gold.” The one hundred and forty-four thousand represent Christ, who in Revelation twelve is “the man child,” whose birth typified the birth of the one hundred and forty-four thousand. The “man child” is to “rule all nations with a rod of iron.” With that rod, he will break the nations.

Kamień odcięty z góry rozbije na kawałki wszystkie duchowe królestwa ziemi, przedstawione przez "żelazo, miedź, glinę, srebro i złoto". Sto czterdzieści cztery tysiące reprezentują Chrystusa, który w dwunastym rozdziale Apokalipsy jest "dziecięciem płci męskiej", którego narodziny były typem narodzin stu czterdziestu czterech tysięcy. "Dziecię płci męskiej" ma "rządzić wszystkimi narodami rózgą żelazną". Tą rózgą rozbije narody.

> I will declare the decree: the Lord hath said unto me, Thou art my Son; this day have I begotten thee. Ask of me, and I shall give thee the heathen for thine inheritance, and the uttermost parts of the earth for thy possession. Thou shalt break them with a rod of iron; thou shalt dash them in pieces like a potter’s vessel. Psalm 2:7–9.

> Oznajmię postanowienie: Pan rzekł do mnie: Ty jesteś moim Synem; dziś cię zrodziłem. Proś mnie, a dam ci pogan w dziedzictwo, a najdalsze krańce ziemi na własność. Żelazną rózgą ich połamiesz; jak naczynie garncarza ich potłuczesz. Psalm 2, 7-9.

The Son of God was begotten of the Father. Many take this truth and wrest it to their own destruction. “Begotten” means to give birth, but we know there was never a time when Christ was not in existence.

Syn Boży został zrodzony z Ojca. Wielu bierze tę prawdę i wypacza ją na własną zgubę. „Zrodzony” znaczy „wydać na świat”, ale wiemy, że nigdy nie było czasu, gdy Chrystus nie istniał.

> “‘Now the Spirit speaketh expressly, that in the latter times some shall depart from the faith, giving heed to seducing spirits, and doctrines of devils; speaking lies in hypocrisy; having their conscience seared with a hot iron.’ Before the last developments of the work of apostasy there will be a confusion of faith. There will not be clear and definite ideas concerning the mystery of God. One truth after another will be corrupted. ‘And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory.’ There are many who deny the preexistence of Christ, and therefore deny his divinity; they do not accept him as a personal Saviour. This is a total denial of Christ. He was the only-begotten Son of God, who was one with the Father from the beginning. By him the worlds were made.” Signs of the Times, May 28, 1894.

> "'Teraz Duch mówi wyraźnie, że w ostatnich czasach niektórzy odstąpią od wiary, zważać będą na zwodnicze duchy i nauki demonów; mówiąc kłamstwa w obłudzie; mając sumienie wypalone rozżarzonym żelazem.' Przed ostatecznymi przejawami dzieła odstępstwa nastąpi zamęt w wierze. Nie będzie jasnych i określonych pojęć dotyczących tajemnicy Boga. Jedna prawda po drugiej będzie wypaczana. 'A bezspornie wielka jest tajemnica pobożności: Bóg objawiony w ciele, usprawiedliwiony w Duchu, widziany przez aniołów, głoszony wśród pogan, w Niego uwierzono na świecie, wzięty do chwały.' Wielu zaprzecza przedistnieniu Chrystusa, a więc zaprzecza Jego boskości; nie przyjmują Go jako osobistego Zbawiciela. Jest to całkowite zaprzeczenie Chrystusowi. On był jednorodzonym Synem Bożym, który od początku był jedno z Ojcem. Przez Niego zostały stworzone światy." Signs of the Times, 28 maja 1894.

When Christ is identified as the “begotten” of the Father, it is identifying a truth associated with Christ, a truth that is destroyed, if it is forced into the model of human parenthood. We cannot evaluate God from our human perspective. We can only evaluate God as He presents us with His evaluation of Himself.

Kiedy Chrystusa określa się jako „zrodzonego” z Ojca, wskazuje się na prawdę dotyczącą Chrystusa — prawdę, która ulega zniszczeniu, jeśli próbuje się ją wtłoczyć w model ludzkiego rodzicielstwa. Nie możemy oceniać Boga z naszej ludzkiej perspektywy. Możemy oceniać Boga tylko tak, jak On przedstawia nam Swoją ocenę samego Siebie.

> Let the wicked forsake his way, and the unrighteous man his thoughts: and let him return unto the Lord, and he will have mercy upon him; and to our God, for he will abundantly pardon. For my thoughts are not your thoughts, neither are your ways my ways, saith the Lord. For as the heavens are higher than the earth, so are my ways higher than your ways, and my thoughts than your thoughts. Isaiah 55:7–9.

> Niech bezbożny porzuci swoją drogę, a człowiek nieprawy swoje myśli; niech powróci do Pana, a On zmiłuje się nad nim, i do naszego Boga, gdyż On obficie przebacza. Bo myśli moje nie są waszymi myślami ani wasze drogi moimi drogami, mówi Pan. Jak bowiem niebiosa są wyższe od ziemi, tak drogi moje są wyższe od waszych dróg, a myśli moje od waszych myśli. Izajasza 55:7–9.

To wrest the word “begotten” in order to identify that there was a time when the Father gave birth to Christ, is to give “heed to seducing spirits, and doctrines of devils.” For the purpose of our current study, I am simply identifying that the woman of Revelation twelve was to give birth to the “man child” that is to rule the nations with a rod of iron. The one hundred and forty-four thousand will also rule the nations with a rod of iron.

Przekręcanie słowa „zrodzony”, by twierdzić, że był czas, kiedy Ojciec zrodził Chrystusa, to dawanie posłuchu „zwodniczym duchom i naukom demonów”. Na potrzeby naszego obecnego studium po prostu wskazuję, że Niewiasta z dwunastego rozdziału Objawienia miała wydać na świat „męskie dziecię”, które ma rządzić narodami rózgą żelazną. Sto czterdzieści cztery tysiące również będą rządzić narodami rózgą żelazną.

The church of Thyatira returns when the papacy’s deadly wound is healed at the Sunday law. In that history, the promise given to God’s people is that those who overcome will rule the “nations” with “a rod of iron.”

Kościół w Tiatyrze powraca, gdy śmiertelna rana papiestwa zostaje uleczona w momencie ustanowienia prawa niedzielnego. W tej historii obietnica dana ludowi Bożemu brzmi, że ci, którzy zwyciężą, będą rządzić „narodami” „rózgą żelazną”.

> And he that overcometh, and keepeth my works unto the end, to him will I give power over the nations: And he shall rule them with a rod of iron; as the vessels of a potter shall they be broken to shivers: even as I received of my Father. Revelation 2:26, 27.

> A temu, kto zwycięża i zachowuje moje uczynki aż do końca, dam władzę nad narodami; i będzie ich rządził rózgą żelazną; zostaną rozbite na kawałki jak naczynia garncarza — jak i Ja otrzymałem od mojego Ojca. Objawienie 2:26-27.

God’s people who are in the final manifestation of the church of Thyatira, are the one hundred and forty-four thousand. The woman in the beginning gave birth to Christ and in the end, she gives birth to the one hundred and forty-four thousand, who follow the Lamb.

Lud Boży znajdujący się w ostatecznej odsłonie Kościoła w Tiatyrze to sto czterdzieści cztery tysiące. Niewiasta na początku zrodziła Chrystusa, a na końcu wydaje na świat sto czterdzieści cztery tysiące, którzy idą za Barankiem.

> And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:3, 4.

> I śpiewali jakby pieśń nową przed tronem, przed czterema istotami żyjącymi i przed starszymi; i nikt nie mógł się nauczyć tej pieśni oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali wykupieni z ziemi. To ci, którzy nie splamili się kobietami, bo są dziewicami. To ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali wykupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. Objawienie 14:3–4.

Christ was born “first”, and the one hundred and forty-four thousand follow the Lamb, so they are born “last”. Christ was “caught up to God”, just as were the two witnesses of Revelation eleven. Both of her children ascend to the Father.

Chrystus narodził się „pierwszy”, a sto czterdzieści cztery tysiące podążają za Barankiem, więc rodzą się jako „ostatni”. Chrystus został „porwany do Boga”, tak jak dwaj świadkowie z jedenastego rozdziału Objawienia. Oboje jej dzieci wstępują do Ojca.

> And she brought forth a man child, who was to rule all nations with a rod of iron: and her child was caught up unto God, and to his throne. Revelation 2:5.

> I porodziła dziecię płci męskiej, które ma rządzić wszystkimi narodami rózgą żelazną; a jej dziecię zostało porwane do Boga i do Jego tronu. Objawienie 2:5.

Christ, as the Lord of Hosts, is also the “portion of Jacob,” and Israel is “the rod of his inheritance,” and Israel is also His “battle ax and” His “weapons of war” who He uses to “break in pieces the nations.”

Chrystus, jako Pan Zastępów, jest także „działem Jakuba”, a Izrael jest „rózgą Jego dziedzictwa”, i Izrael jest także Jego „toporem bojowym” oraz Jego „orężem wojennym”, którego On używa, aby „roztrzaskać narody”.

> The portion of Jacob is not like them; for he is the former of all things: and Israel is the rod of his inheritance: the Lord of hosts is his name. Thou art my battle ax and weapons of war: for with thee will I break in pieces the nations, and with thee will I destroy kingdoms. Jeremiah 51:19, 20.

> Dział Jakuba nie jest im podobny, bo On jest Stwórcą wszystkiego, a Izrael jest berłem Jego dziedzictwa; Pan Zastępów to Jego imię. Ty jesteś moim toporem bojowym i orężem wojny, bo z tobą roztrzaskam narody, a z tobą zniszczę królestwa. Jeremiasza 51:19, 20.

Christ and the one hundred and forty-four thousand both rule and break the nations in pieces with a rod of iron. Christ is the “portion of Jacob,” but so too are His people.

Zarówno Chrystus, jak i sto czterdzieści cztery tysiące rządzą i kruszą narody żelazną rózgą. Chrystus jest „działem Jakuba”, lecz tak samo Jego lud.

> For the Lord’s portion is his people; Jacob is the lot of his inheritance. Deuteronomy 32:9.

> Albowiem częścią Pana jest Jego lud; Jakub działem Jego dziedzictwa. Księga Powtórzonego Prawa 32:9.

The stone cut out of the mountain, representing God’s church is the final manifestation of His church that fills the earth with His glory, and they are used as God’s battle ax to strike the feet of the image and turn those kingdoms into the “chaff of the summer threshing floors.” Those kingdoms are blown away by the wind.

Kamień wyciosany z góry, reprezentujący Kościół Boży, jest ostatecznym przejawem Jego Kościoła, który napełnia ziemię Jego chwałą, a ten Kościół Bóg używa jako swego topora bojowego, aby uderzyć w stopy posągu i zamienić te królestwa w „plewy z letnich klepisk”. Te królestwa zostają rozwiane przez wiatr.

> Then was the iron, the clay, the brass, the silver, and the gold, broken to pieces together, and became like the chaff of the summer threshingfloors; and the wind carried them away, that no place was found for them: and the stone that smote the image became a great mountain, and filled the whole earth. Daniel 2:35.

> Wtedy żelazo, glina, miedź, srebro i złoto zostały razem rozbite na kawałki i stały się jak plewy z letnich klepisk; wiatr je uniósł, tak że nie znaleziono dla nich miejsca; a kamień, który uderzył w posąg, stał się wielką górą i wypełnił całą ziemię. Daniela 2:35.

It was needful to place the symbolism of the woman in the context of the ensign that is lifted up to heaven, for Revelation chapter twelve identifies the beginning of a war between Christ and Satan that began in heaven, and in so doing it is identifying a war in heaven that identifies the end of the great controversy between Christ and Satan. Revelation chapters twelve and thirteen illustrate the final war of the great controversy, and they do so by illustrating Satan’s representatives and the one hundred and forty-four thousand battling in the heavens.

Należało umieścić symbolikę kobiety w kontekście sztandaru wzniesionego ku niebu, ponieważ dwunasty rozdział Apokalipsy wskazuje początek wojny między Chrystusem a szatanem, która rozpoczęła się w niebie, a tym samym wskazuje na wojnę w niebie, która oznacza kres wielkiego boju między Chrystusem a szatanem. Dwunasty i trzynasty rozdział Apokalipsy ilustrują ostateczną wojnę wielkiego boju, czyniąc to poprzez ukazanie przedstawicieli szatana oraz stu czterdziestu czterech tysięcy walczących w niebiosach.

In the next article, we will proceed to address the war in heaven in the “last days” that was typified by the war in heaven that began in the beginning.

W następnym artykule przystąpimy do omówienia wojny w niebie w „ostatnich dniach”, której typem była wojna w niebie, rozpoczęta na początku.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name. Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> I ujrzałem inną bestię, wychodzącą z ziemi; miała dwa rogi podobne do baranka, a mówiła jak smok. I sprawuje całą władzę pierwszej bestii na jej oczach i sprawia, że ziemia i ci, którzy na niej mieszkają, oddają cześć pierwszej bestii, której śmiertelna rana została uleczona. I czyni wielkie znaki, tak że sprawia, iż ogień z nieba zstępuje na ziemię na oczach ludzi, i zwodzi mieszkańców ziemi przez te cuda, które dano jej czynić na oczach bestii, mówiąc mieszkańcom ziemi, aby uczynili obraz bestii, która miała ranę od miecza, a jednak żyła. I dano jej moc, aby tchnąć życie w obraz bestii, tak by obraz bestii przemówił i sprawił, że wszyscy, którzy nie oddadzą czci obrazowi bestii, zostaną zabici. I sprawia, że wszyscy, mali i wielcy, bogaci i ubodzy, wolni i niewolnicy, otrzymują znamię w prawej ręce albo na czołach; i że nikt nie może kupować ani sprzedawać, jak tylko ten, kto ma znamię, albo imię bestii, albo liczbę jej imienia. Tu jest mądrość. Kto ma rozum, niech obliczy liczbę bestii; jest to bowiem liczba człowieka, a liczba jego to sześćset sześćdziesiąt sześć. Objawienie 13:11–18.

Back to Articles