Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Ninety-Seven

Księga Daniela - numer sto dziewięćdziesiąt siedem

Prophetic Unfolding’s: Christ’s Second Gathering and the Eschatological Role of Islam in Revelation’s Narrative

Proroczne odsłanianie: drugie zgromadzenie Chrystusa oraz eschatologiczna rola islamu w narracji Apokalipsy

Author

Jeff Pippenger

Published

April 29, 2024

Formats

PDF
Word

We are now identifying that one of the events represented by the Seven Thunders is the work of Christ gathering His people a second time, which He began to do in July 2023. Millerite history identifies that this work is accomplished with the warfare of Islam as the backdrop of the message.

Obecnie rozpoznajemy, że jednym z wydarzeń przedstawionych przez Siedem Gromów jest dzieło Chrystusa polegające na zgromadzeniu Jego ludu po raz drugi, które rozpoczął w lipcu 2023 roku. Historia ruchu millerowskiego wskazuje, że to dzieło dokonuje się w kontekście działań wojennych islamu, stanowiących tło tego poselstwa.

The message is the Revelation of Jesus Christ, which is unsealed just before probation closes, but that message is carried by (placed within the context of) the message of the Third Woe. At the very time the Lord was stretching His hand a second time in 1849, Sister White was commenting upon the shaking of the angry nations, which is a symbol of Islam.

Poselstwo jest Objawieniem Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu łaski, lecz to poselstwo jest niesione przez (umieszczone w kontekście) poselstwo Trzeciego Biada. Właśnie w tym czasie, gdy Pan po raz drugi wyciągał swą rękę w 1849 roku, Siostra White komentowała wstrząs rozgniewanych narodów, który jest symbolem islamu.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> 16 grudnia 1848 roku Pan dał mi widzenie poruszenia mocy niebios. Zostało mi ukazane, że gdy Pan, podając znaki zapisane przez Mateusza, Marka i Łukasza, mówił „niebo”, miał na myśli niebo, a gdy mówił „ziemia”, miał na myśli ziemię. Mocami niebios są słońce, księżyc i gwiazdy. One panują w niebiosach. Mocami ziemi są te siły, które rządzą na ziemi. Moce niebios zostaną poruszone na głos Boga. Wtedy słońce, księżyc i gwiazdy zostaną poruszone ze swoich miejsc. Nie przeminą, lecz zostaną wstrząśnięte głosem Boga.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> "Ciemne, ciężkie chmury nadciągnęły i zderzyły się ze sobą. Atmosfera rozstąpiła się i cofnęła; wtedy mogliśmy spojrzeć w górę przez otwartą przestrzeń w Orionie, skąd dochodził głos Boga. Święte Miasto zstąpi przez tę otwartą przestrzeń. Zostało mi ukazane, że moce ziemi są teraz wstrząsane i że wydarzenia następują w określonej kolejności. Wojna i wieści o wojnie, miecz, głód i zaraza jako pierwsze wstrząsną mocami ziemi, potem głos Boga wstrząśnie słońcem, księżycem i gwiazdami, a także tą ziemią. Zostało mi ukazane, że wstrząs mocy w Europie nie jest, jak niektórzy uczą, wstrząsem mocy niebios, lecz wstrząsem rozgniewanych narodów." Wczesne Pisma, 41.

The historians confirm that what was shaking the nations of Europe in 1848, was the activities of the armies of Islam, for prophetically they are symbolized as the power that angers the nations. In the first witness to the Lord stretching out His hand a second time in the history of 1840 to 1844, the message of the Midnight Cry arrived at the Exeter camp meeting. From there unto October 22, 1844 the message swept across the eastern seaboard of the United States like a tidal wave. That movement had been typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem, and it was an ass that carried Christ into Jerusalem.

Historycy potwierdzają, że tym, co w 1848 roku wstrząsało narodami Europy, była działalność wojsk islamu, gdyż proroczo są one symbolizowane jako siła, która pobudza narody do gniewu. W pierwszym świadectwie tego, że Pan po raz drugi wyciąga swoją rękę, w latach 1840–1844 poselstwo Okrzyku o Północy dotarło na zjazd obozowy w Exeter. Stamtąd aż do 22 października 1844 roku poselstwo przetoczyło się niczym fala pływowa wzdłuż wschodniego wybrzeża Stanów Zjednoczonych. Ruch ten został zobrazowany typologicznie przez triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy, a niósł Go tam osioł.

The message of the Midnight Cry represents the entire prophetic message of the Revelation of Jesus Christ, but that Revelation is placed within the context of Islam of the Third Woe angering the nations, for it is Islam that carries the message that is the Revelation of Jesus Christ. Jesus is the Lion of the tribe of Judah, and He is bound to the message of the “ass.”

Poselstwo Wołania o północy reprezentuje całe prorocze przesłanie Objawienia Jezusa Chrystusa, lecz to Objawienie jest osadzone w kontekście islamu Trzeciego Biada, doprowadzającego narody do gniewu, gdyż to islam niesie poselstwo, które jest Objawieniem Jezusa Chrystusa. Jezus jest Lwem z pokolenia Judy i jest związany z poselstwem „osła”.

> Judah, thou art he whom thy brethren shall praise: thy hand shall be in the neck of thine enemies; thy father’s children shall bow down before thee. Judah is a lion’s whelp: from the prey, my son, thou art gone up: he stooped down, he couched as a lion, and as an old lion; who shall rouse him up? The sceptre shall not depart from Judah, nor a lawgiver from between his feet, until Shiloh come; and unto him shall the gathering of the people be. Binding his foal unto the vine, and his ass’s colt unto the choice vine; he washed his garments in wine, and his clothes in the blood of grapes: His eyes shall be red with wine, and his teeth white with milk. Genesis 49:8–12.

> Judo, ty jesteś tym, którego będą chwalić twoi bracia; twoja ręka będzie na karku twoich nieprzyjaciół; synowie twego ojca oddadzą ci pokłon. Juda jest lwiątkiem; z łupu, synu mój, wracasz; schylił się, legł jak lew i jak stary lew; któż odważy się go zbudzić? Nie będzie odjęte berło od Judy ani prawodawca spomiędzy jego nóg, aż przyjdzie Szilo; do niego zbiorą się ludy. Przywiąże swe źrebię do winnego krzewu, a oślę do wybornej latorośli; wypierze swe szaty w winie, a swe odzienie we krwi winogron. Jego oczy będą zaczerwienione od wina, a zęby białe od mleka. Księga Rodzaju 49:8-12.

It is through Judah that “the gathering of the people” is accomplished. Christ, as Judah, is also the “Vine,” and the “choice vine,” is bound to the “ass’s colt.” His “garments” are washed in “wine,” which was “the blood of grapes.” Christ began shedding His blood in Gethsemane, when He sweat blood, and Gethsemane means the “olive press.” From Gethsemane to the cross He shed His precious blood to gather all men unto Himself.

To przez Judę dokonuje się "zgromadzenie ludu". Chrystus, jako Juda, jest także "Winoroślą" i "szlachetną winoroślą", przywiązaną do "oślęcia". Jego "szaty" są wyprane w "winie", które było "krwią winogron". Chrystus zaczął przelewać Swą krew w Gethsemane, gdy pocił się krwią, a Gethsemane oznacza "tłocznię oliwy". Od Gethsemane aż po krzyż przelewał Swą drogocenną krew, aby zgromadzić wszystkich ludzi przy Sobie.

> Now is the judgment of this world: now shall the prince of this world be cast out. And I, if I be lifted up from the earth, will draw all men unto me. This he said, signifying what death he should die. John 12:31–33.

> Teraz jest sąd nad tym światem; teraz władca tego świata zostanie wyrzucony precz. A Ja, gdy zostanę wywyższony nad ziemię, pociągnę wszystkich do siebie. To powiedział, dając do zrozumienia, jaką śmiercią miał umrzeć. Jan 12:31-33.

Christ’s work of drawing all men unto Himself is a twostep process, for He first gathers the “outcasts of Israel,” and then uses them as an ensign to draw His other flock.

Dzieło Chrystusa, polegające na pociąganiu wszystkich ludzi do siebie, jest procesem dwuetapowym, gdyż najpierw zbiera On "wygnańców Izraela", a następnie posługuje się nimi jako sztandarem, aby pociągnąć Jego inną trzodę.

> I am the good shepherd, and know my sheep, and am known of mine. As the Father knoweth me, even so know I the Father: and I lay down my life for the sheep. And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:14–16.

> Ja jestem dobrym pasterzem i znam moje owce, a moje mnie znają. Jak mnie zna Ojciec, tak i ja znam Ojca; i oddaję życie za owce. Mam też inne owce, które nie są z tej owczarni; i te muszę przyprowadzić, i będą słuchać mojego głosu; i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. Jan 10:14-16.

The one hundred and forty-four thousand are the “sheep” who know Him. The “other sheep” are His flock that come out of Babylon when they see and hear the ensign. Before He lifts up His ensign, which are His sheep, He first gathers them a second time. That line of sacred history aligns with verses thirteen through fifteen of Daniel chapter eleven, and is therefore aligned with the hidden history of verse forty. It represents the line of the true Protestant horn which runs within the history of the apostate Protestant horn, the apostate Republican horn and the arrival of the whore of Tyre, just before the Sunday law of verse forty-one. The line of the true Protestant horn represents both the history and also the message where the one hundred and forty-four thousand are sealed.

Sto czterdzieści cztery tysiące to „owce”, które Go znają. „Inne owce” to Jego trzoda, która wychodzi z Babilonu, gdy widzi i słyszy chorągiew. Zanim podniesie swoją chorągiew, którą są Jego owce, najpierw zbiera je po raz drugi. Ta linia świętej historii współgra z wersetami od trzynastego do piętnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela i dlatego współgra z ukrytą historią wersetu czterdziestego. Przedstawia linię prawdziwego protestanckiego rogu, która biegnie w obrębie historii odstępczego protestanckiego rogu, odstępczego republikańskiego rogu oraz nadejścia nierządnicy z Tyru, tuż przed ustawą niedzielną wersetu czterdziestego pierwszego. Linia prawdziwego protestanckiego rogu przedstawia zarówno historię, jak i poselstwo, w którym sto czterdzieści cztery tysiące zostają zapieczętowani.

The “outcasts of Israel” represent a line in contrast with the “assembly of mockers”, as Jeremiah identifies them, or as the “synagogue of Satan” as John identifies them in Revelation chapters two and three where the church of Smyrna and Philadelphia are addressed. The Philadelphians represent the “one hundred and forty-four thousand” of Revelation chapter seven, and Smyrna is “the great multitude” of the same chapter, who cannot be numbered. The two classes of redeemed in the last days are in controversy with those who lie, and who are in the synagogue of Satan, and claim they are God’s people, for they say they are Jews.

„Wygnańcy Izraela” stanowią przeciwieństwo wobec „zgromadzenia szyderców”, jak nazywa ich Jeremiasz, albo „synagogi szatana”, jak nazywa ich Jan w rozdziałach drugim i trzecim Księgi Objawienia, gdzie zwraca się do kościołów w Smyrnie i Filadelfii. Zbór w Filadelfii reprezentuje „sto czterdzieści cztery tysiące” z siódmego rozdziału Objawienia, a zbór w Smyrnie to „wielki tłum” z tego samego rozdziału, którego nie można policzyć. Dwie klasy odkupionych w dniach ostatecznych pozostają w sporze z tymi, którzy kłamią, należą do synagogi szatana i twierdzą, że są ludem Bożym, bo mówią, że są Żydami.

The line of the true Protestant horn consists of the controversy that exists between themselves and the former covenant people who are then being passed by. In the same history the faithful are also in controversy with the line of apostate Protestantism and Catholicism. Those three religious entities represent the dragon, the beast and the false prophet at the micro level within the line of the true Protestant horn.

Linia prawdziwego protestanckiego rogu składa się ze sporu istniejącego między nimi a dawnym ludem przymierza, który następnie zostaje pominięty. W tej samej historii wierni pozostają również w sporze z linią odstępczego protestantyzmu oraz z katolicyzmem. Te trzy byty religijne reprezentują smoka, bestię i fałszywego proroka na poziomie mikro w obrębie linii prawdziwego protestanckiego rogu.

> “I saw the nominal church and nominal Adventists, like Judas, would betray us to the Catholics to obtain their influence to come against the truth. The saints then will be an obscure people, little known to the Catholics; but the churches and nominal Adventists who know of our faith and customs (for they hated us on account of the Sabbath, for they could not refute it) will betray the saints and report them to the Catholics as those who disregard the institutions of the people; that is, that they keep the Sabbath and disregard Sunday.” Spalding and Magan, 1, 2.

> "Widziałam, że kościół nominalny i nominalni adwentyści, jak Judasz, zdradzą nas katolikom, aby zdobyć ich wpływy, by wystąpić przeciwko prawdzie. Święci będą wówczas ludem nieznacznym, mało znanym katolikom; lecz kościoły i nominalni adwentyści, którzy znają naszą wiarę i zwyczaje (bo nienawidzili nas z powodu Sabatu, gdyż nie mogli go obalić), zdradzą świętych i doniosą katolikom, że są tymi, którzy lekceważą ustanowienia narodu; to jest, że zachowują Sabat i lekceważą niedzielę." Spalding i Magan, 1, 2.

We have dealt with this passage before, and in so doing identified that the expression “nominal church” and the expression “nominal Adventist” would have had a different meaning and application when Sister White penned the words. Yet the prophets spoke more for the last days than they did for their own history, so in this passage the nominal church in the last days would be apostate Protestantism. The word “nominal” means “in name only”.

Już wcześniej omawialiśmy ten fragment i w ten sposób ustaliliśmy, że wyrażenia „kościół nominalny” i „nominalny adwentysta” miały inne znaczenie i zastosowanie w czasie, gdy Siostra White pisała te słowa. Jednak prorocy mówili więcej o dniach ostatecznych niż o własnych dziejach, więc w tym fragmencie kościół nominalny w dniach ostatecznych byłby odstępczym protestantyzmem. Słowo „nominalny” znaczy „tylko z nazwy”.

The so-called Protestant church ceased to protest Rome in 1844, when they rebelled against entering into the Most Holy Place by faith, where they could have recognized the seventh-day Sabbath is the correct day of worship. Instead, they retained the worship of the sun, which is the mark of Catholicism. It is impossible to “protest” Rome, which is the only definition of the word “Protestant,” if you have accepted her symbol of authority, which the Roman church has repeatedly identified as her authority to change the day of worship in the Bible from the seventh-day Sabbath unto Sunday.

Tak zwany Kościół protestancki przestał sprzeciwiać się Rzymowi w roku 1844, gdy zbuntował się przeciwko wejściu przez wiarę do Miejsca Najświętszego, gdzie mógł uznać, że siódmy dzień, sabat, jest właściwym dniem kultu. Zamiast tego zachował kult słońca, który jest znamieniem katolicyzmu. Nie można "protestować" przeciwko Rzymowi — co jest jedyną definicją słowa "protestant" — jeśli przyjęło się symbol władzy Kościoła rzymskiego, który Kościół ten wielokrotnie wskazywał jako dowód swej władzy do zmiany dnia kultu w Biblii z siódmego dnia, sabatu, na niedzielę.

“Nominal Adventists” are those who profess to be Seventh-day Adventists, but they are also identified as Judas, who is the symbol of a disciple that has betrayed his profession. The nominal Seventh-day Adventist church will hate the “saints” and those saints “will” then “be an obscure people.” They hate the obscure saints, “on account of the Sabbath,” truth they cannot “refute.” The Sabbath truth in Sister White’s history was the seventh-day Sabbath, but it typifies the Sabbath truth of the last days, which cannot be refuted, and that is the doctrine that was first rejected by Laodicean Seventh-day Adventism in their rebellion in 1863. That doctrine was the first foundational truth discovered by William Miller, and it represents the foundational truths of Adventism that the nominal Adventists refuse to walk in, as represented by Jeremiah’s old paths. That Sabbath truth is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

„Nominalni adwentyści” to ci, którzy podają się za Adwentystów Dnia Siódmego, ale są też utożsamiani z Judaszem, który jest symbolem ucznia, który zdradził swoje wyznanie wiary. Nominalny Kościół Adwentystów Dnia Siódmego będzie nienawidził „świętych”, a ci święci „będą” wtedy „ludem nieznanym”. Nienawidzą tych nieznanych świętych „z powodu Sabatu”, prawdy, której nie mogą „obalić”. Prawda o Sabacie w historii Siostry White była Sabatem siódmego dnia, lecz jest typem prawdy o Sabacie dni ostatecznych, której nie można obalić, a jest to doktryna, którą laodycejski adwentyzm dnia siódmego po raz pierwszy odrzucił w swoim buncie w 1863 roku. Ta doktryna była pierwszą prawdą fundamentalną odkrytą przez Williama Millera i reprezentuje podstawowe prawdy adwentyzmu, w których nominalni adwentyści odmawiają kroczyć, jak to przedstawiają „stare ścieżki” Jeremiasza. Tą prawdą o Sabacie jest „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty.

The line of true Protestantism that is made up of Philadelphia and Smyrna are betrayed by those represented as Judas. Judas covenanted to betray Jesus three times, thus identifying a progressive betrayal that preceded and concluded at the cross. Verse sixteen of Daniel eleven represents the Sunday law, which was typified by the cross. Therefore, in the verses leading to the Sunday law of verse sixteen, which is also the Sunday law of verse forty-one, a three-step betrayal is brought upon the saints of the last days. The betrayal occurs during the period when the Lord is gathering His last-day ensign a second time.

Linia prawdziwego protestantyzmu, na którą składają się Filadelfia i Smyrna, zostaje zdradzona przez tych przedstawionych jako Judasz. Judasz zawarł układ, by trzykrotnie zdradzić Jezusa, w ten sposób wskazując na stopniową zdradę, która poprzedzała i kulminowała na krzyżu. Szesnasty werset jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawia prawo niedzielne, które zostało typologicznie zapowiedziane przez krzyż. Dlatego w wersetach poprzedzających prawo niedzielne z wersetu szesnastego, które jest też prawem niedzielnym z wersetu czterdziestego pierwszego, na świętych czasów ostatecznych sprowadzona zostaje trzystopniowa zdrada. Zdrada ta ma miejsce w okresie, gdy Pan po raz drugi gromadzi swój sztandar czasów ostatecznych.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. But they shall fly upon the shoulders of the Philistines toward the west; they shall spoil them of the east together: they shall lay their hand upon Edom and Moab; and the children of Ammon shall obey them. Isaiah 11:10–14.

> A w owym dniu korzeń Isajego stanie jako sztandar dla ludów; do niego poganie będą się zwracać, a miejsce jego spoczynku będzie chwalebne. W owym dniu Pan po raz drugi wyciągnie swą rękę, aby odzyskać resztkę swego ludu, która pozostanie, z Asyrii, z Egiptu, z Patros, z Kusz, z Elamu, z Szinear, z Chamat i z wysp morza. Wzniesie sztandar dla narodów, zgromadzi wygnańców Izraela i zbierze rozproszonych Judy z czterech krańców ziemi. Zazdrość Efraima przeminie, a przeciwnicy Judy zostaną wytraceni; Efraim nie będzie zazdrościł Judzie, a Juda nie będzie gnębił Efraima. Lecz polecą na barki Filistyńczyków ku zachodowi, razem złupią synów wschodu; położą swą rękę na Edomie i Moabie, a synowie Ammonu będą im posłuszni. Izajasz 11:10-14.

Isaiah identifies the historical setting for this passage in verse ten, with the expression “in that day.” That “day” has therefore been identified in the verses that preceded verse ten. When we trace this particular prophetic narrative back to a reference that allows us to identify when “that day” is, we come to verse one, of chapter ten.

Izajasz określa historyczny kontekst tego fragmentu w wersecie dziesiątym, używając wyrażenia „w owym dniu”. Ów „dzień” został więc określony w wersetach poprzedzających werset dziesiąty. Gdy prześledzimy tę konkretną narrację prorocką wstecz do miejsca, które pozwala nam ustalić, kiedy przypada „ów dzień”, dochodzimy do pierwszego wersetu dziesiątego rozdziału.

> Woe unto them that decree unrighteous decrees, and that write grievousness which they have prescribed. Isaiah 10:1.

> Biada tym, którzy ustanawiają niesprawiedliwe ustawy i spisują krzywdzące przepisy. Izajasza 10:1.

Sister White identifies the “unrighteous decree” of this verse as the soon coming Sunday law:

Siostra White określa „nieprawy dekret” z tego wersetu jako wkrótce nadchodzące prawo niedzielne:

> “An idol sabbath has been set up, as the golden image was set up in the plains of Dura. And as Nebuchadnezzar, the king of Babylon, issued a decree that all who would not bow down and worship this image should be killed, so a proclamation will be made that all who will not reverence the Sunday institution will be punished with imprisonment and death. Thus the Sabbath of the Lord is trampled underfoot. But the Lord has declared, ‘Woe unto them that decree unrighteous decrees, and write grievousness which they have prescribed’ [Isaiah 10:1]. [Zephaniah 1:14–18]” Manuscript Releases, volume 14, 92.

> "Został ustanowiony bałwochwalczy sabat, jak złoty posąg został postawiony na równinie Dura. I jak Nabuchodonozor, król Babilonu, wydał dekret, że wszyscy, którzy nie padną na twarz i nie oddadzą czci temu posągowi, mają zostać zabici, tak też zostanie ogłoszone, że wszyscy, którzy nie będą okazywać czci niedzielnej instytucji, zostaną ukarani więzieniem i śmiercią. W ten sposób Sabat Pana jest deptany pod nogami. Lecz Pan oznajmił: 'Biada tym, którzy ustanawiają bezprawne dekrety i spisują ucisk, który sami przepisali' [Izajasza 10:1]. [Sofoniasza 1:14-18]" Manuscript Releases, tom 14, 92.

The context of the Lord gathering His people a second time is placed in the history of the approaching Sunday law crisis, for in verse twelve of chapter ten, Isaiah speaks of the Lord finishing a work among His people before, He brings His Executive Judgment at the unrighteous decree, which is the Sunday law.

Kontekst ponownego zgromadzenia Jego ludu przez Pana jest osadzony w historii zbliżającego się kryzysu prawa niedzielnego, gdyż w dwunastym wersecie dziesiątego rozdziału Izajasz mówi o tym, że Pan zakończy dzieło pośród swego ludu, zanim przyniesie swój sąd wykonawczy w czasie niesprawiedliwego dekretu, którym jest prawo niedzielne.

> Wherefore it shall come to pass, that when the Lord hath performed his whole work upon mount Zion and on Jerusalem, I will punish the fruit of the stout heart of the king of Assyria, and the glory of his high looks. Isaiah 10:12.

> Przeto stanie się, że gdy Pan dokona całego swego dzieła na górze Syjon i w Jerozolimie, ukarzę pychę serca króla Asyrii i wyniosłość jego oczu. Izajasza 10:12.

The “work upon Zion and on Jerusalem”, which the Lord “performs” before the punishment of the papacy begins at the Sunday law, is the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In Ezekiel chapter nine, the man with the writer’s inkhorn goes through Jerusalem placing a mark upon those “that sigh and cry for the abominations done in the land” and in the church. That work includes the process of the Lord gathering together the outcasts of Israel a second time. He gathers them from the four corners of the earth, and the “four corners of earth” is represented by eight geographical areas. Eight is the symbol of the testing process of the image of the beast, thus identifying that the final gathering of those who would be the ensign takes place during the period when the image of the beast test is being accomplished in the earth.

„Dzieło nad Syjonem i nad Jerozolimą”, które Pan „wykonuje” zanim wraz z prawem niedzielnym rozpocznie się ukaranie papiestwa, jest opieczętowaniem stu czterdziestu czterech tysięcy. W dziewiątym rozdziale Ezechiela mąż z kałamarzem pisarskim przechodzi przez Jerozolimę, oznaczając znakiem tych, „którzy wzdychają i płaczą z powodu obrzydliwości popełnianych w kraju” i w kościele. To dzieło obejmuje proces ponownego zgromadzenia przez Pana wygnańców Izraela. On gromadzi ich z czterech krańców ziemi, a „cztery krańce ziemi” są reprezentowane przez osiem obszarów geograficznych. Liczba osiem jest symbolem procesu próby obrazu bestii, co wskazuje, że ostateczne zgromadzenie tych, którzy mieliby stać się sztandarem, ma miejsce w okresie, gdy na ziemi przeprowadzana jest próba obrazu bestii.

The unity represented by “Ephraim” “not envying Judah, and Judah” “not vexing Ephraim,” occurs when the adversaries of Judah are cut off. Prophetically, the former covenant people, represented by Judas, or the synagogue of Satan, or the assembly of mockers, or the Protestants of Millerite history, or the Jews of Christ’s history are “cut off” at the first disappointment. When Jeremiah represents that very history, he was instructed that he could never return to the assembly of mockers, though they could return to him if they chose to repent.

Jedność, wyrażona słowami: „Efraim nie zazdrości Judzie, a Juda nie dręczy Efraima”, następuje, gdy przeciwnicy Judy zostają wytraceni. Proroczo dawny lud przymierza, reprezentowany przez Judasza, albo synagogę szatana, albo zgromadzenie szyderców, albo protestantów z historii millerystów, albo Żydów z historii Chrystusa, zostaje „odcięty” przy pierwszym rozczarowaniu. Gdy Jeremiasz przedstawia właśnie tę historię, został pouczony, że nigdy nie może wrócić do zgromadzenia szyderców, choć oni mogliby wrócić do niego, gdyby zdecydowali się pokutować.

From July 18, 2020 unto the Sunday law the Lord gathers His last-day people a second time. He gathers them from around the world, during a period when He is finishing His whole work on Judah and Jerusalem. In that sealing time, God’s last-day people will be obscure, but will never-the-less be confronted by a threefold union which opposes their work.

Od 18 lipca 2020 roku aż do czasu prawa niedzielnego Pan po raz drugi gromadzi swój lud czasów ostatecznych. Gromadzi ich z całego świata, w okresie, gdy doprowadza do końca całe swoje dzieło dotyczące Judy i Jerozolimy. W tym czasie pieczętowania lud Boży czasów ostatecznych będzie niepozorny, lecz mimo to stanie w obliczu potrójnego sojuszu, który sprzeciwia się ich pracy.

Catholicism is the beast of the threefold union, and one of her daughters is the class Sister White identifies as the nominal church. They represent the false prophet. The nominal Laodicean Adventists, represented by Judas, are the dragon in this representation. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of ancient Israel at the first Kadesh, when they chose to reject the message of Joshua and Caleb and return to Egypt. Egypt is a symbol of the dragon.

Katolicyzm jest bestią potrójnego sojuszu, a jedną z jego córek jest klasa, którą siostra White identyfikuje jako nominalny kościół. Córki te reprezentują fałszywego proroka. Nominalni adwentyści laodycejscy, reprezentowani przez Judasza, są w tym przedstawieniu smokiem. Bunt z 1863 roku został typologicznie zilustrowany buntem starożytnego Izraela podczas pierwszego Kadeszu, kiedy postanowili odrzucić poselstwo Jozuego i Kaleba i wrócić do Egiptu. Egipt jest symbolem smoka.

> Son of man, set thy face against Pharaoh king of Egypt, and prophesy against him, and against all Egypt: Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:2, 3.

> Synu człowieczy, zwróć swoje oblicze przeciw faraonowi, królowi Egiptu, i prorokuj przeciw niemu i przeciw całemu Egiptowi: Mów i powiedz: Tak mówi Pan Bóg; Oto jestem przeciwko tobie, faraonie, królu Egiptu, wielki smoku, który leży pośród swoich rzek, który powiedział: Moja rzeka należy do mnie, i ja ją dla siebie uczyniłem. Ezechiel 29:2, 3.

The rebellion at Kadesh represented the tenth test in a testing process that brought about the rejection and death of the chosen people who had been brought out of Egypt, and typified the final test of a testing process that was brought upon Philadelphian Millerite Adventism on October 22, 1844 and concluded with the rebellion of 1863. At the very end of ancient Israel’s history, the Jews “cried out, ‘Away with him, away with him, crucify him’. Pilate saith unto them, ‘Shall I crucify your King?’ The chief priests answered, ‘We have no king but Caesar.’” In the first rebellion and the last rebellion the former covenant people chose to identify a symbol of the dragon (Egypt and pagan Rome) as their king.

Bunt w Kadesz stanowił dziesiątą próbę w serii prób, która doprowadziła do odrzucenia i śmierci ludu wybranego, wyprowadzonego z Egiptu, i był typem ostatecznej próby w serii prób, które zostały nałożone na filadelfijski adwentyzm millerowski 22 października 1844 r. i zakończyły się buntem z 1863 r. U samym końcu historii starożytnego Izraela Żydzi wołali: "Precz z nim, precz z nim, ukrzyżuj go". Piłat rzekł do nich: "Czy mam ukrzyżować waszego Króla?" Arcykapłani odpowiedzieli: "Nie mamy króla poza Cezarem". W pierwszym i ostatnim buncie dawny lud przymierza wybrał symbol smoka (Egipt i pogański Rzym) na swego króla.

On July 18, 2020, the “adversaries of Judah” were “cut off,” and the temple of the one hundred and forty-four thousand was set up. All that was left was for the temple to be cleansed, in advance of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple. The temple of Millerite history was erected in forty-six years from 1798 unto 1844. At the first disappointment of April 19, 1844 the Protestants were cut off and became part of the synagogue of Satan, the assembly of mockers, a daughter of Rome. From that point until October 22, 1844 a purification process occurred in advance of the faithful following Christ into the Most Holy Place, that He might accomplish the work of joining His divinity to their humanity.

18 lipca 2020 roku „przeciwnicy Judy” zostali „odcięci”, a świątynia stu czterdziestu czterech tysięcy została ustanowiona. Pozostało już tylko, aby świątynia została oczyszczona, zanim Posłaniec Przymierza nagle przyjdzie do Jego świątyni. W historii millerowskiej świątynię wznoszono przez czterdzieści sześć lat, od 1798 aż do 1844. Podczas pierwszego rozczarowania, 19 kwietnia 1844 r., protestanci zostali odcięci i stali się częścią synagogi szatana — zgromadzenia szyderców, córki Rzymu. Od tego momentu aż do 22 października 1844 r. zachodził proces oczyszczania, poprzedzający wejście wiernych za Chrystusem do Miejsca Najświętszego, aby mógł On dokonać dzieła połączenia swojej boskości z ich człowieczeństwem.

The history of the true Protestant horn, that is gathered a second time just before the unrighteous decree, that they might be the ensign that God employs to call His other flock out of Babylon, occurs in the same period where the apostate Republican and Protestant horns are joining together, committing spiritual fornication, thus becoming one flesh, or one temple, which is the image of the beast. God’s temple is simultaneously forming the image of Christ.

Historia prawdziwego protestanckiego rogu, który zostaje zebrany po raz drugi tuż przed niesprawiedliwym dekretem, aby był sztandarem, którego Bóg używa, by wezwać swoją inną trzodę z Babilonu, ma miejsce w tym samym okresie, gdy odstępcze rogi republikański i protestancki łączą się, dopuszczając się duchowego nierządu, stając się w ten sposób jednym ciałem, czyli jedną świątynią, która jest obrazem bestii. Świątynia Boża równocześnie kształtuje obraz Chrystusa.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. For if ye throughly amend your ways and your doings; if ye throughly execute judgment between a man and his neighbour; If ye oppress not the stranger, the fatherless, and the widow, and shed not innocent blood in this place, neither walk after other gods to your hurt: Then will I cause you to dwell in this place, in the land that I gave to your fathers, for ever and ever. Behold, ye trust in lying words, that cannot profit. Will ye steal, murder, and commit adultery, and swear falsely, and burn incense unto Baal, and walk after other gods whom ye know not; And come and stand before me in this house, which is called by my name, and say, We are delivered to do all these abominations? Is this house, which is called by my name, become a den of robbers in your eyes? Behold, even I have seen it, saith the Lord.

> Słowo, które doszło Jeremiasza od Pana: Stań w bramie domu Pana i ogłoś tam to słowo, i powiedz: Słuchajcie słowa Pana, wszyscy z Judy, którzy wchodzicie przez te bramy, aby oddawać cześć Panu. Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie wasze drogi i wasze uczynki, a pozwolę wam mieszkać w tym miejscu. Nie ufajcie kłamliwym słowom: To świątynia Pana, świątynia Pana, świątynia Pana! Bo jeśli naprawdę poprawicie swoje drogi i swoje uczynki, jeśli naprawdę będziecie wykonywać sprawiedliwy sąd między człowiekiem a jego bliźnim; jeśli nie będziecie uciskać przybysza, sieroty i wdowy, i nie będziecie przelewać niewinnej krwi w tym miejscu ani chodzić za innymi bogami na własną zgubę, wtedy pozwolę wam mieszkać w tym miejscu, w ziemi, którą dałem waszym ojcom, na wieki wieków. Oto ufacie kłamliwym słowom, które nie przynoszą pożytku. Czy będziecie kraść, zabijać, cudzołożyć, krzywoprzysięgać, palić kadzidło Baalowi i chodzić za innymi bogami, których nie znacie, a potem przychodzić i stawać przede Mną w tym domu, który jest nazwany moim imieniem, i mówić: Jesteśmy wybawieni, aby czynić wszystkie te obrzydliwości? Czy ten dom, który jest nazwany moim imieniem, stał się w waszych oczach jaskinią zbójców? Oto Ja sam to widziałem — mówi Pan.

> But go ye now unto my place which was in Shiloh, where I set my name at the first, and see what I did to it for the wickedness of my people Israel. And now, because ye have done all these works, saith the Lord, and I spake unto you, rising up early and speaking, but ye heard not; and I called you, but ye answered not; Therefore will I do unto this house, which is called by my name, wherein ye trust, and unto the place which I gave to you and to your fathers, as I have done to Shiloh. And I will cast you out of my sight, as I have cast out all your brethren, even the whole seed of Ephraim. Therefore pray not thou for this people, neither lift up cry nor prayer for them, neither make intercession to me: for I will not hear thee. Seest thou not what they do in the cities of Judah and in the streets of Jerusalem? Jeremiah 7:1–17.

> Lecz idźcie teraz do mojego miejsca, które było w Szilo, gdzie na początku umieściłem moje imię, i zobaczcie, co z nim uczyniłem z powodu niegodziwości mojego ludu Izraela. A teraz, ponieważ uczyniliście wszystkie te rzeczy, mówi Pan, i przemawiałem do was, wstając wcześnie i mówiąc, lecz nie słuchaliście; i wołałem do was, lecz nie odpowiedzieliście; przeto uczynię z tym domem, który nazwany jest moim imieniem, w którym pokładacie ufność, i z tym miejscem, które dałem wam i waszym ojcom, jak postąpiłem z Szilo. I odrzucę was sprzed mojego oblicza, jak odrzuciłem wszystkich waszych braci, całe potomstwo Efraima. Dlatego nie módl się za ten lud, nie wznos też za nich wołania ani modlitwy, ani nie wstawiaj się u mnie: bo cię nie wysłucham. Czy nie widzisz, co czynią w miastach Judy i na ulicach Jerozolimy? Jeremiasz 7:1-17.

Back to Articles