Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-One

Księga Daniela - numer siedemdziesiąt jeden

The Prophetic Tapestry: Unveiling the Four Abominations of Ezekiel Chapter Eight and Their Significance in the Modern Era

Proroczy gobelin: odsłonięcie czterech obrzydliwości z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela i ich znaczenie we współczesnych czasach

Author

Jeff Pippenger

Published

February 4, 2024

Formats

PDF
Word

The four abominations of Ezekiel chapter eight, represent the four generations of modern Israel, and the beginning of modern Israel was typified by the beginning of ancient Israel. Both of those beginning histories testify to the ending of modern Israel at the soon coming Sunday law. The two beginnings of Israel, both ancient literal, and modern spiritual, are witnessed to by the beginning history of the northern kingdom of Israel as it separated from Judah.

Cztery obrzydliwości z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela reprezentują cztery pokolenia współczesnego Izraela, a początek współczesnego Izraela został typologicznie przedstawiony przez początek starożytnego Izraela. Obie te początkowe historie świadczą o końcu współczesnego Izraela wraz z rychłym nadejściem ustawy niedzielnej. Oba początki Izraela — starożytny, literalny, i współczesny, duchowy — znajdują potwierdzenie w początkach północnego królestwa Izraela, gdy odłączyło się od Judy.

When ancient Israel erected the golden calf, they had just come out of Egypt in fulfillment of a prophecy identifying that God would make them a kingdom. The story of Jeroboam, the first king of the northern kingdom of Israel, includes those very characteristics. Jeroboam had fled to Egypt from the wrath of Solomon. He had been given a prophetic promise that he would be made king over ten of the twelve tribes, by the prophet Ahijah. Before the prophecy was fulfilled, Jeroboam would flee into Egypt to put distance between himself and Solomon, until Solomon died.

Gdy starożytny Izrael wzniósł złotego cielca, dopiero co wyszedł z Egiptu, w wypełnieniu proroctwa zapowiadającego, że Bóg uczyni z niego królestwo. Historia Jeroboama, pierwszego króla północnego królestwa Izraela, zawiera właśnie te cechy. Jeroboam uciekł do Egiptu przed gniewem Salomona. Prorok Ahijah udzielił mu proroczej obietnicy, że zostanie królem nad dziesięcioma z dwunastu pokoleń. Zanim proroctwo się spełniło, Jeroboam uciekł do Egiptu, aby oddalić się od Salomona, i pozostał tam aż do śmierci Salomona.

> And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:) Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there.

> I stało się w owym czasie, gdy Jeroboam wyszedł z Jerozolimy, że prorok Achiasz Szilonita spotkał go w drodze; a on miał na sobie nową szatę, i oni dwaj byli sami na polu. I Achiasz chwycił nową szatę, którą miał na sobie, i rozdarł ją na dwanaście części. I rzekł do Jeroboama: Weź dla siebie dziesięć części, bo tak mówi Pan, Bóg Izraela: Oto wyrwę królestwo z ręki Salomona i dam tobie dziesięć pokoleń. (Lecz jemu pozostawię jedno pokolenie ze względu na mojego sługę Dawida i ze względu na Jerozolimę, miasto, które wybrałem spośród wszystkich pokoleń Izraela), ponieważ mnie opuścili i oddawali cześć Asztarte, bogini Sydończyków, Kemoszowi, bogu Moabitów, i Milkomowi, bogu Ammonitów, i nie chodzili moimi drogami, aby czynić to, co prawe w moich oczach, i strzec moich ustaw i moich praw, jak czynił Dawid, jego ojciec. Jednak nie odbiorę całego królestwa z jego ręki, lecz uczynię go władcą przez wszystkie dni jego życia ze względu na Dawida, mojego sługę, którego wybrałem, ponieważ zachowywał moje przykazania i moje ustawy. Lecz odbiorę królestwo z ręki jego syna i dam je tobie, mianowicie dziesięć pokoleń. A jego synowi dam jedno pokolenie, aby Dawid, mój sługa, miał zawsze lampę przede mną w Jerozolimie, mieście, które wybrałem dla siebie, aby tam umieścić moje imię.

> And I will take thee, and thou shalt reign according to all that thy soul desireth, and shalt be king over Israel. And it shall be, if thou wilt hearken unto all that I command thee, and wilt walk in my ways, and do that is right in my sight, to keep my statutes and my commandments, as David my servant did; that I will be with thee, and build thee a sure house, as I built for David, and will give Israel unto thee. And I will for this afflict the seed of David, but not for ever. Solomon sought therefore to kill Jeroboam. And Jeroboam arose, and fled into Egypt, unto Shishak king of Egypt, and was in Egypt until the death of Solomon. And the rest of the acts of Solomon, and all that he did, and his wisdom, are they not written in the book of the acts of Solomon? And the time that Solomon reigned in Jerusalem over all Israel was forty years. And Solomon slept with his fathers, and was buried in the city of David his father: and Rehoboam his son reigned in his stead. 1 Kings 11:28–43.

> A Ja cię wezmę i będziesz panował według wszystkiego, czego zapragnie twoja dusza, i będziesz królem nad Izraelem. A stanie się tak, jeśli będziesz słuchał wszystkiego, co ci nakazuję, i będziesz chodził moimi drogami, i czynił to, co prawe w moich oczach, zachowując moje ustawy i moje przykazania, jak czynił Dawid, mój sługa; wtedy będę z tobą i zbuduję ci trwały dom, jak zbudowałem Dawidowi, i dam ci Izraela. I za to utrapię potomstwo Dawida, lecz nie na zawsze. Dlatego Salomon usiłował zabić Jeroboama. A Jeroboam powstał i uciekł do Egiptu, do Sziszaka, króla Egiptu, i przebywał w Egipcie aż do śmierci Salomona. A czyż pozostałe dzieje Salomona, wszystko, co uczynił, i jego mądrość, nie są zapisane w Księdze Dziejów Salomona? A czas, przez który Salomon panował w Jerozolimie nad całym Izraelem, wynosił czterdzieści lat. I spoczął Salomon ze swymi ojcami i został pochowany w mieście Dawida, swego ojca, a Roboam, jego syn, królował w jego miejsce. 1 Księga Królewska 11:28–43.

At the death of king Solomon, the kingdom was to be divided and Jeroboam was to be king over the ten northern tribes, and Solomon’s son, Rehoboam was to be king at Jerusalem. Before the division of the tribes occurred, Jeroboam needed to come out of Egypt.

Po śmierci króla Salomona królestwo miało zostać podzielone, a Jeroboam miał zostać królem nad dziesięcioma północnymi plemionami, zaś syn Salomona, Roboam, miał być królem w Jerozolimie. Zanim nastąpił podział plemion, Jeroboam musiał wrócić z Egiptu.

> And Rehoboam went to Shechem: for all Israel were come to Shechem to make him king. And it came to pass, when Jeroboam the son of Nebat, who was yet in Egypt, heard of it, (for he was fled from the presence of king Solomon, and Jeroboam dwelt in Egypt;) That they sent and called him. And Jeroboam and all the congregation of Israel came, and spake unto Rehoboam, saying, Thy father made our yoke grievous: now therefore make thou the grievous service of thy father, and his heavy yoke which he put upon us, lighter, and we will serve thee. And he said unto them, Depart yet for three days, then come again to me. And the people departed. 1 Kings 12:1–5.

> A Roboam udał się do Sychem, bo cały Izrael przybył do Sychem, aby uczynić go królem. A gdy o tym usłyszał Jeroboam, syn Nebata, który był jeszcze w Egipcie (albowiem uciekł sprzed oblicza króla Salomona i Jeroboam przebywał w Egipcie;), wtedy posłano, aby go wezwać. I przybyli Jeroboam i całe zgromadzenie Izraela, i rzekli do Roboama, mówiąc: Twój ojciec uczynił nasze jarzmo uciążliwym; teraz więc ulżyj uciążliwej służbie twojego ojca i jego ciężkiemu jarzmu, które nałożył na nas, a będziemy ci służyć. A on rzekł do nich: Idźcie jeszcze na trzy dni, potem wróćcie do mnie. I lud odszedł. 1 Księga Królewska 12:1-5.

The story of how foolish Rehoboam acted during the three days, lays the blame upon his foolish rejection of the old men’s counsel, but the separation of the tribes had been prophesied, so it would have happened one way or another. It is worth noting here for a future article that the separation process was specifically identified as three days. The two kingdoms become one kingdom again during the history of the Millerites, and when the northern and southern tribes become one kingdom during the Millerite history, which is the period of time of the arrival of the three angels of Revelation chapter fourteen. Those three angels in the Millerite history were typified by the three days of Rehoboam’s decision. Those forty-six years when the three angels arrived from 1798 unto 1844, were also the three symbolic days, that Christ had stated in John chapter two, would be required for Him to raise a destroyed temple, but that portion of the study is for a future article.

Opowieść o tym, jak głupio postąpił Roboam podczas owych trzech dni, przypisuje winę jego nierozsądnemu odrzuceniu rady starszych, lecz rozdzielenie plemion zostało zapowiedziane proroctwem, więc tak czy inaczej by do niego doszło. Warto tu odnotować, z myślą o przyszłym artykule, że sam proces rozdzielenia został wyraźnie określony jako trzy dni. Dwa królestwa ponownie stają się jednym królestwem w historii millerystów; to właśnie wtedy północne i południowe plemiona stają się jednym królestwem, a okres ten to czas przybycia trzech aniołów z czternastego rozdziału Księgi Objawienia. Owych trzech aniołów w historii millerystów zapowiadały trzy dni decyzji Roboama. Owe czterdzieści sześć lat, kiedy trzej aniołowie przybyli, od 1798 do 1844 roku, były także trzema symbolicznymi dniami, o których Chrystus powiedział w drugim rozdziale Ewangelii Jana, że będą potrzebne, aby On mógł wznieść zburzoną świątynię, ale ta część studium jest przeznaczona na przyszły artykuł.

When Rehoboam gave his foolish pronouncement at the end of three days the kingdoms were divided.

Gdy Roboam po trzech dniach wygłosił swoje głupie oświadczenie, królestwa zostały podzielone.

> So when all Israel saw that the king hearkened not unto them, the people answered the king, saying, What portion have we in David? neither have we inheritance in the son of Jesse: to your tents, O Israel: now see to thine own house, David. So Israel departed unto their tents. But as for the children of Israel which dwelt in the cities of Judah, Rehoboam reigned over them. Then king Rehoboam sent Adoram, who was over the tribute; and all Israel stoned him with stones, that he died. Therefore king Rehoboam made speed to get him up to his chariot, to flee to Jerusalem. So Israel rebelled against the house of David unto this day. And it came to pass, when all Israel heard that Jeroboam was come again, that they sent and called him unto the congregation, and made him king over all Israel: there was none that followed the house of David, but the tribe of Judah only. 1 Kings 12:16–20.

> A gdy cały Izrael zobaczył, że król ich nie wysłuchał, lud odpowiedział królowi, mówiąc: Jakiż mamy udział w Dawidzie? Nie mamy też dziedzictwa w synu Jessego. Do namiotów, Izraelu! Teraz dbaj o swój dom, Dawidzie. I Izrael rozszedł się do swoich namiotów. Lecz nad synami Izraela, którzy mieszkali w miastach Judy, królował Rechabeam. Wtedy król Rechabeam posłał Adorama, który był nad daniną; a cały Izrael ukamienował go kamieniami, tak że umarł. Dlatego król Rechabeam pośpiesznie wsiadł na swój rydwan, aby uciec do Jerozolimy. Tak więc Izrael zbuntował się przeciw domowi Dawida aż do dnia dzisiejszego. I stało się, gdy cały Izrael usłyszał, że Jeroboam powrócił, posłali i wezwali go na zgromadzenie i ustanowili go królem nad całym Izraelem; nikt nie poszedł za domem Dawida, tylko plemię Judy. 1 Księga Królewska 12:16-20.

The prophecy that Jeroboam would be given a kingdom had been fulfilled, and it was fulfilled at the time he had come out of Egypt. Jealous that God’s sanctuary was in the city of Jerusalem, the city which God had chosen to place his name, Jeroboam set about to counterfeit the sanctuary, the priesthood and worship service that was ordained to only be accomplished in Jerusalem. The work of Jeroboam in setting up a counterfeit system of worship in the northern ten tribes, is a direct parallel to the rebellion of Aaron and the golden calf, and thus provides another witness, not only to the soon-coming Sunday law, but also to the rebellion of 1863.

Proroctwo, że Jeroboam otrzyma królestwo, wypełniło się — wypełniło się wtedy, gdy wyszedł z Egiptu. Zazdrosny o to, że świątynia Boża znajdowała się w Jerozolimie, mieście, które Bóg wybrał, aby tam umieścić swoje imię, Jeroboam przystąpił do ustanowienia fałszywych odpowiedników świątyni, kapłaństwa i służby kultowej, które przeznaczone były do sprawowania wyłącznie w Jerozolimie. Działalność Jeroboama, polegająca na ustanowieniu fałszywego systemu kultu w północnych dziesięciu plemionach, stanowi bezpośrednią paralelę buntu Aarona i złotego cielca i tym samym dostarcza kolejnego świadectwa nie tylko o rychło nadchodzącym prawie niedzielnym, lecz także o buncie z 1863 roku.

> And Jeroboam said in his heart, Now shall the kingdom return to the house of David: If this people go up to do sacrifice in the house of the Lord at Jerusalem, then shall the heart of this people turn again unto their lord, even unto Rehoboam king of Judah, and they shall kill me, and go again to Rehoboam king of Judah. Whereupon the king took counsel, and made two calves of gold, and said unto them, It is too much for you to go up to Jerusalem: behold thy gods, O Israel, which brought thee up out of the land of Egypt. And he set the one in Bethel, and the other put he in Dan. And this thing became a sin: for the people went to worship before the one, even unto Dan. And he made an house of high places, and made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi. And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. 1 Kings 12:26–33.

> A Jeroboam mówił w swoim sercu: Teraz królestwo wróci do domu Dawida. Jeśli ten lud będzie chodził, aby składać ofiary w domu Pana w Jerozolimie, wtedy serce tego ludu zwróci się z powrotem do ich pana, do Roboama, króla Judy; a mnie zabiją i wrócą do Roboama, króla Judy. Toteż król naradził się i sporządził dwa złote cielce, i rzekł do ludu: Za ciężko wam chodzić do Jerozolimy. Oto twoi bogowie, Izraelu, którzy cię wyprowadzili z ziemi egipskiej. I jednego postawił w Betelu, a drugiego umieścił w Dan. I rzecz ta stała się grzechem, gdyż lud chodził oddawać pokłon przed jednym z nich, aż do Dan. I zbudował dom na wyżynach oraz ustanowił kapłanów spośród najniższego stanu ludu, którzy nie byli z synów Lewiego. I Jeroboam ustanowił święto w ósmym miesiącu, piętnastego dnia miesiąca, na wzór święta, które jest w Judzie, i składał ofiary na ołtarzu. Tak uczynił w Betelu, składając ofiary cielcom, które uczynił; i osadził w Betelu kapłanów wyżyn, które uczynił. A piętnastego dnia ósmego miesiąca, w miesiącu, który wymyślił według własnego serca, złożył ofiary na ołtarzu, który uczynił w Betelu, i ustanowił święto dla synów Izraela; składał ofiary na ołtarzu i spalał kadzidło. 1 Księga Królewska 12:26-33.

Jeroboam’s rebellion provides another line of truth to lay over the rebellion of Aaron, the rebellion of the Protestant horn in 1863, and the rebellion of the Republican horn at the soon-coming Sunday law, and in so doing it broadens the prophetic testimony. In the rebellion of Aaron’s golden calf, the Lord changed the ordained method of selecting the priesthood.

Bunt Jeroboama dostarcza kolejnej linii prawdy, którą można nałożyć na bunt Aarona, bunt protestanckiego rogu w 1863 roku oraz bunt republikańskiego rogu przy wkrótce nadchodzącym prawie niedzielnym, i w ten sposób poszerza prorocze świadectwo. W buncie złotego cielca Aarona Pan zmienił ustanowioną metodę wyboru kapłaństwa.

Prior to the rebellion the firstborn of any tribe was to become part of the priesthood. But in Aaron’s golden calf rebellion, it was only the tribe of Levi that stood with Moses. For this reason God changed the ordained method of supplying men for the priesthood, and from that point on it was only the family of Levi that would make up the priesthood.

Przed buntem pierworodni z każdego plemienia mieli należeć do kapłaństwa. Lecz podczas buntu Aarona ze złotym cielcem tylko plemię Lewiego stanęło po stronie Mojżesza. Z tego powodu Bóg zmienił ustanowiony sposób powoływania mężczyzn do kapłaństwa i odtąd jedynie ród Lewiego miał je tworzyć.

> And when Moses saw that the people were naked; (for Aaron had made them naked unto their shame among their enemies:) Then Moses stood in the gate of the camp, and said, Who is on the Lord’s side? let him come unto me. And all the sons of Levi gathered themselves together unto him. And he said unto them, Thus saith the Lord God of Israel, Put every man his sword by his side, and go in and out from gate to gate throughout the camp, and slay every man his brother, and every man his companion, and every man his neighbour. And the children of Levi did according to the word of Moses: and there fell of the people that day about three thousand men. Exodus 32:25–28.

> A gdy Mojżesz zobaczył, że lud był obnażony (bo Aaron ich obnażył, ku ich hańbie wobec ich nieprzyjaciół), wtedy Mojżesz stanął w bramie obozu i rzekł: Kto jest po stronie Pana? Niech przyjdzie do mnie. I zebrali się przy nim wszyscy synowie Lewiego. I rzekł do nich: Tak mówi Pan, Bóg Izraela: Niech każdy przypasze swój miecz do boku, idźcie od bramy do bramy po całym obozie i niech każdy zabije swego brata, każdy swego towarzysza i każdy swego bliźniego. I synowie Lewiego uczynili zgodnie ze słowem Mojżesza; i tego dnia padło spośród ludu około trzech tysięcy mężczyzn. Księga Wyjścia 32:25–28.

Jeroboam counterfeited the work God had accomplished in the rebellion of Aaron when God had raised up a new priesthood from the tribe of Levi, for Jeroboam “made priests of the lowest of the people, which were not of the sons of Levi.” The rebellion at the beginning of the kingdom of the northern ten tribes, parallels the rebellion of Aaron and the dancing fools. The rebellion took place after coming out of Egypt, in fulfillment of a prophecy that promised a kingdom would be established. In both cases a new priesthood was established, that was a change from the former order of selecting priests.

Jeroboam podrobił dzieło, którego Bóg dokonał podczas buntu Aarona, gdy Bóg wzbudził nowe kapłaństwo z pokolenia Lewiego, ponieważ Jeroboam „ustanowił kapłanami najniższych spośród ludu, którzy nie byli z synów Lewiego”. Bunt na początku królestwa dziesięciu północnych pokoleń odpowiada buntowi Aarona i tańczących głupców. Bunt nastąpił po wyjściu z Egiptu, w wypełnieniu proroctwa, które zapowiadało ustanowienie królestwa. W obu przypadkach ustanowiono nowe kapłaństwo, co stanowiło zmianę w stosunku do dawnego porządku wybierania kapłanów.

Aaron’s golden calf rebellion was repeated, but it was doubled by Jeroboam, for he made two golden calves and placed them in two cities. The city of Dan, represents statecraft, for Dan means “to judge”, and the city of Bethel represents churchcraft, for Bethel means “the house of God”. The golden calves possessed the same symbolism as Aaron’s calf, but with the added witness of the union of Church and State as represented by the two cities. A calf was the highest form of pagan offering, and therefore represents a counterfeit offering of Christ. Gold is a symbol of Babylon, and the calf was an image of a beast. Just as Aaron ordained a false day of worship, Jeroboam also ordained a feast, and made sure the date for the feast did not agree with the time of the true worship in Jerusalem.

Bunt Aarona ze złotym cielcem został powtórzony, lecz Jeroboam go podwoił, ponieważ sporządził dwa złote cielce i umieścił je w dwóch miastach. Miasto Dan reprezentuje władzę państwową, gdyż Dan znaczy „sądzić”, a miasto Betel reprezentuje władzę kościelną, ponieważ Betel znaczy „dom Boży”. Złote cielce miały tę samą symbolikę co cielec Aarona, lecz z dodatkowym świadectwem zjednoczenia Kościoła i Państwa, reprezentowanego przez te dwa miasta. Cielec był najwyższą formą pogańskiej ofiary, a zatem stanowi fałszywy odpowiednik ofiary Chrystusa. Złoto jest symbolem Babilonu, a cielec był wizerunkiem bestii. Podobnie jak Aaron ustanowił fałszywy dzień kultu, Jeroboam również ustanowił święto i dopilnował, aby termin tego święta nie zgadzał się z czasem prawdziwego kultu w Jerozolimie.

All the elements of the soon-coming Sunday law are represented in Jeroboam’s testimony of rebellion; the false sacrifice (calf), the false Christ (the altar), the image of the beast (combination of Church and State), false day of worship (Sunday) and a counterfeit priesthood.

W świadectwie buntu Jeroboama przedstawione są wszystkie elementy zbliżającego się prawa niedzielnego: fałszywa ofiara (cielec), fałszywy Chrystus (ołtarz), obraz bestii (połączenie Kościoła i Państwa), fałszywy dzień czci (niedziela) oraz fałszywe kapłaństwo.

The beginning of ancient Israel, the beginning of the ten northern tribes as a kingdom, and the beginning of Adventism all possess the same prophetic elements, and together they identify the prophetic elements of the soon-coming Sunday law. Ancient Israel had come out of the bondage of Egypt, Jeroboam came out of Egypt where he had fled to escape the persecution of Solomon, and Millerite Adventism had just come out of the bondage of the papacy.

Początek starożytnego Izraela, początek dziesięciu północnych plemion jako królestwa oraz początek adwentyzmu mają te same elementy prorocze i razem wskazują na elementy prorocze zbliżającego się prawa niedzielnego. Starożytny Izrael wyszedł z niewoli Egiptu, Jeroboam wyszedł z Egiptu, dokąd uciekł, aby uniknąć prześladowań ze strony Salomona, a adwentyzm millerowski dopiero co wyszedł z niewoli papiestwa.

The priesthood of Levi was established at Aaron’s rebellion, the counterfeit priesthood of the lowest of men was set up in Jeroboam’s testimony, and when the Lord entered into covenant with Millerite Adventism, according to Peter, the Millerites were “a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light.” The light the Millerites had been called unto was the light of Miller’s jewels represented upon Habakkuk’s two tables that had been typified in the history of Aaron’s rebellion by the two tables of the Ten Commandments. The darkness they were called out of was the Dark Ages of papal rule, that had been typified by the darkness of Egyptian bondage.

Kapłaństwo Lewiego zostało ustanowione podczas buntu Aarona, fałszywe kapłaństwo spośród najpodlejszych ludzi zostało ustanowione w świadectwie Jeroboama, a gdy Pan zawarł przymierze z adwentyzmem millerowskim, według Piotra milleriści byli „rodzajem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem szczególnym; abyście ogłaszali chwałę Tego, który was powołał z ciemności do swojej przedziwnej światłości”. Światłość, do której zostali powołani milleriści, była światłością klejnotów Millera przedstawionych na dwóch tablicach Habakuka, które zostały typologicznie zapowiedziane w historii buntu Aarona przez dwie tablice Dziesięciu Przykazań. Ciemnością, z której zostali powołani, były Ciemne Wieki rządów papiestwa, które zostały typologicznie zapowiedziane przez ciemność egipskiej niewoli.

When Christ raised up the temple that had been trodden down by both paganism and papalism, He did so in forty-six years from 1798 to 1844. When he had erected the temple, then as the Messenger of the Covenant, He suddenly came to His temple on October 22, 1844, for He had erected the temple that had been trodden down and destroyed, and He also purified a priesthood that was represented by the tribe of Levi.

Gdy Chrystus odbudował świątynię, która została zdeptana zarówno przez pogaństwo, jak i przez papizm, uczynił to w ciągu czterdziestu sześciu lat, od 1798 do 1844 roku. Gdy już ją odbudował, wówczas jako Posłaniec Przymierza nagle przyszedł do swojej świątyni 22 października 1844 roku, gdyż odbudował świątynię, która była zdeptana i zniszczona, a także oczyścił kapłaństwo reprezentowane przez pokolenie Lewiego.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–4.

> Ale któż wytrzyma dzień jego przyjścia? I kto się ostoi, gdy się ukaże? Bo jest jak ogień topiciela i jak ług folusznika. I zasiądzie jak topiciel i oczyszczający srebro; oczyści synów Lewiego i przetopi ich jak złoto i srebro, aby składali Panu ofiarę w sprawiedliwości. Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy będzie miła Panu, jak za dawnych dni i jak w minionych latach. Malachiasza 3:2-4.

On October 22, 1844 Christ suddenly came to His temple and entered into covenant with a people who were represented by the Levitical priesthood, yet by 1863, they had repeated the rebellion of Aaron, and the Millerite priesthood transitioned to the Laodicean priesthood, as represented by Jeroboam’s priesthood of the lowest of men, and Aaron’s dancing fools. Yet the testimony of Jeroboam’s rebellion has a larger testimony of the rebellion of 1863. When Jeroboam inaugurated his false system of worship a prophet from Jerusalem was sent to rebuke Jeroboam’s rebellion, as typified by Millerite Adventism being led to accept the Sabbath of the Ten Commandments as the day of rest.

22 października 1844 roku Chrystus nagle przyszedł do swej świątyni i zawarł przymierze z ludem, który był reprezentowany przez kapłaństwo lewickie, jednak do roku 1863 powtórzyli oni bunt Aarona, a kapłaństwo millerytów przeszło w kapłaństwo laodycejskie, przedstawione przez kapłaństwo Jeroboama, ustanowione spośród najpospolitszych ludzi, oraz przez tańczących głupców Aarona. Jednak świadectwo buntu Jeroboama stanowi jeszcze większe świadectwo buntu z 1863 roku. Gdy Jeroboam zainaugurował swój fałszywy system kultu, posłano proroka z Jerozolimy, aby zganić bunt Jeroboama, co ilustruje fakt, że adwentyzm millerycki został doprowadzony do przyjęcia szabatu Dziesięciorga Przykazań jako dnia odpoczynku.

When Adventism accepted the light of the third angel and the sanctuary they represented a rebuke to those Protestants that had rejected the increasing light of the unsealing that began at the time of the end in 1798. Just as ancient Israel had forgotten the Sabbath while in their Egyptian bondage, the church in the wilderness had forgotten the Sabbath by the time 1798 arrived. The increasing light of the judgment-hour message brought by the Millerites ultimately led to the sanctuary and the law of God.

Gdy adwentyzm przyjął światło trzeciego anioła i świątyni, stało się ono naganą dla tych protestantów, którzy odrzucili narastające światło odpieczętowania, które rozpoczęło się w czasie końca w roku 1798. Podobnie jak starożytny Izrael zapomniał o szabacie podczas swojej egipskiej niewoli, tak Kościół na pustyni do czasu nadejścia roku 1798 zapomniał o szabacie. Narastające światło poselstwa godziny sądu, głoszonego przez millerystów, ostatecznie doprowadziło do świątyni i prawa Bożego.

That light arrived on October 22, 1844, and represented a rebuke of false worship to those who had been called to come all the way out of the false doctrines of Catholicism. The worship of the sun is the mark of Catholicism’s authority over the churches who returned to her fold. That rebuke is represented at Jeroboam’s inauguration of his false system of worship.

To światło nadeszło 22 października 1844 roku i stanowiło potępienie fałszywego kultu dla tych, którzy zostali wezwani, by całkowicie wyjść z fałszywych doktryn katolicyzmu. Kult słońca jest znakiem władzy katolicyzmu nad kościołami, które powróciły do jego owczarni. To potępienie znajduje odzwierciedlenie w ustanowieniu przez Jeroboama jego fałszywego systemu kultu.

> And Jeroboam ordained a feast in the eighth month, on the fifteenth day of the month, like unto the feast that is in Judah, and he offered upon the altar. So did he in Bethel, sacrificing unto the calves that he had made: and he placed in Bethel the priests of the high places which he had made. So he offered upon the altar which he had made in Bethel the fifteenth day of the eighth month, even in the month which he had devised of his own heart; and ordained a feast unto the children of Israel: and he offered upon the altar, and burnt incense. And, behold, there came a man of God out of Judah by the word of the Lord unto Bethel: and Jeroboam stood by the altar to burn incense. And he cried against the altar in the word of the Lord, and said, O altar, altar, thus saith the Lord; Behold, a child shall be born unto the house of David, Josiah by name; and upon thee shall he offer the priests of the high places that burn incense upon thee, and men’s bones shall be burnt upon thee. And he gave a sign the same day, saying, This is the sign which the Lord hath spoken; Behold, the altar shall be rent, and the ashes that are upon it shall be poured out. And it came to pass, when king Jeroboam heard the saying of the man of God, which had cried against the altar in Bethel, that he put forth his hand from the altar, saying, Lay hold on him.

> I Jeroboam ustanowił święto w ósmym miesiącu, piętnastego dnia miesiąca, podobne do święta, które jest w Judzie, i składał ofiary na ołtarzu. Tak uczynił w Betel, składając ofiary cielcom, których uczynił; i ustanowił w Betel kapłanów wyżyn, które zbudował. Składał więc ofiary na ołtarzu, który uczynił w Betel, piętnastego dnia ósmego miesiąca, w miesiącu, który sam obmyślił w swoim sercu; i ustanowił święto dla synów Izraela; i składał ofiary na ołtarzu oraz palił kadzidło. I oto przyszedł z Judy do Betel mąż Boży według słowa Pana; a Jeroboam stał przy ołtarzu, aby kadzić. I zawołał przeciw ołtarzowi na słowo Pana, mówiąc: Ołtarzu, ołtarzu, tak mówi Pan: Oto urodzi się domowi Dawida syn, imieniem Jozjasz; na tobie złoży w ofierze kapłanów wyżyn, którzy na tobie kadzą, i na tobie spalone będą kości ludzkie. I dał tego samego dnia znak, mówiąc: To jest znak, o którym mówił Pan: Oto ołtarz się rozpadnie, a popiół, który jest na nim, wysypie się. A gdy król Jeroboam usłyszał słowa męża Bożego, który wołał przeciw ołtarzowi w Betel, wyciągnął rękę od ołtarza, mówiąc: Schwytajcie go.

> And his hand, which he put forth against him, dried up, so that he could not pull it in again to him. The altar also was rent, and the ashes poured out from the altar, according to the sign which the man of God had given by the word of the Lord. And the king answered and said unto the man of God, Intreat now the face of the Lord thy God, and pray for me, that my hand may be restored me again. And the man of God besought the Lord, and the king’s hand was restored him again, and became as it was before. And the king said unto the man of God, Come home with me, and refresh thyself, and I will give thee a reward. And the man of God said unto the king, If thou wilt give me half thine house, I will not go in with thee, neither will I eat bread nor drink water in this place: For so was it charged me by the word of the Lord, saying, Eat no bread, nor drink water, nor turn again by the same way that thou camest. So he went another way, and returned not by the way that he came to Bethel. 1 Kings 12:32–13:10.

> A jego ręka, którą wyciągnął przeciw niemu, uschła, tak że nie mógł jej już cofnąć do siebie. Ołtarz też się rozpadł, a popiół wysypał się z ołtarza, według znaku, który mąż Boży dał na słowo Pana. A król odezwał się i rzekł do męża Bożego: Błagaj teraz oblicze Pana, Boga twego, i módl się za mnie, aby moja ręka została mi znowu przywrócona. I mąż Boży błagał Pana, i ręka króla została mu znowu przywrócona i stała się taka jak przedtem. I król rzekł do męża Bożego: Chodź ze mną do domu i pokrzep się, a dam ci nagrodę. Lecz mąż Boży rzekł do króla: Choćbyś mi dał połowę swego domu, nie wejdę z tobą ani nie będę jadł chleba, ani pił wody w tym miejscu; gdyż tak mi nakazano słowem Pana, mówiąc: Nie jedz chleba ani nie pij wody i nie wracaj tą samą drogą, którą przyszedłeś. Poszedł więc inną drogą i nie wrócił drogą, którą przyszedł do Betel. 1 Księga Królewska 12:32-13:10.

Along with the rebellion of the golden calves in the testimony of Aaron and Jeroboam, the actual inauguration of the false system of worship that Jeroboam ordained is included in his testimony. That inauguration represents the distinction between the worship that was to be carried out in Jerusalem, and Jeroboam’s counterfeit system. From 1798 through to 1844, the Lord brought his people out of the darkness of papal rule into the marvelous prophetic light represented by the three angels of Revelation fourteen. The Protestant churches rejected that light and in so doing became the daughters of Catholicism in 1844.

Obok buntu złotych cielców w świadectwie Aarona i Jeroboama, w świadectwie Jeroboama zawarta jest również sama inauguracja fałszywego systemu kultu, który ustanowił. Ta inauguracja przedstawia rozróżnienie między kultem, który miał być sprawowany w Jerozolimie, a fałszywym systemem Jeroboama. Od 1798 do 1844 roku Pan wyprowadzał swój lud z ciemności rządów papieskich do cudownego proroczego światła, przedstawionego przez trzech aniołów z czternastego rozdziału Apokalipsy. Kościoły protestanckie odrzuciły to światło i w ten sposób w 1844 roku stały się córkami katolicyzmu.

Jeroboam’s worship typified the Catholic system of worship, and in his story the northern kingdom of Israel represents the false system of Catholicism that the Protestants of Millerite history chose to remain in. The symbol of that system is the worship of the sun.

Kult Jeroboama symbolizował katolicki system kultu, a w jego historii północne królestwo Izraela przedstawia fałszywy system katolicyzmu, w którym protestanci z czasów ruchu millerystów zdecydowali się pozostać. Symbolem tego systemu jest kult słońca.

The faithful and wise virgins that entered into the Most Holy Place on October 22, 1844, represented a rebuke to the Protestants who had just returned to the influence of Catholicism, and became the daughters of Rome. In the inauguration of Jeroboam’s counterfeit system of worship a prophet came from Judah and rebuked Jeroboam, thus typifying the faithful virgins who entered into the Most Holy Place and were led to recognize the law of God. The story of that prophet and his rebuke to Jeroboam is highly informative when considering the rebellion of 1863, yet the story needs to wait until an ending is placed along with a beginning.

Wierne i mądre panny, które weszły do Miejsca Najświętszego 22 października 1844 roku, stanowiły upomnienie dla protestantów, którzy właśnie powrócili pod wpływy katolicyzmu i stali się córkami Rzymu. Podczas inauguracji fałszywego systemu kultu Jeroboama przyszedł prorok z Judy i zgromił Jeroboama, tym samym symbolizując wierne panny, które weszły do Miejsca Najświętszego i zostały poprowadzone do uznania prawa Bożego. Opowieść o tym proroku i jego upomnieniu skierowanym do Jeroboama jest niezwykle pouczająca, gdy rozważamy bunt z 1863 roku, jednak opowieść ta musi zaczekać, aż zestawimy zakończenie z początkiem.

The beginnings of ancient Israel, Jeroboam’s kingdom, and modern Israel all align and together they provide three witnesses of the end of the earth beast of Revelation thirteen, at the soon-coming Sunday law. The faithful of Millerite Adventism on October 22, 1844, became the true Protestant horn of the earth beast, and they did so in the history which began at the time of the end in 1798. 1798 was the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the United States, and the establishment of the true Protestant horn of Adventism in the United States. In that beginning history represents the ending history of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

Początki starożytnego Izraela, królestwo Jeroboama oraz współczesny Izrael są ze sobą zbieżne i razem stanowią trzech świadków końca bestii z ziemi z Apokalipsy 13, w obliczu rychło nadchodzącej ustawy niedzielnej. Wierni adwentyzmu millerowskiego 22 października 1844 roku stali się prawdziwym protestanckim rogiem bestii z ziemi i uczynili to w historii, która rozpoczęła się w czasie końca w 1798 roku. Rok 1798 był początkiem szóstego królestwa proroctwa biblijnego, Stanów Zjednoczonych, i czasem ustanowienia prawdziwego protestanckiego rogu adwentyzmu w Stanach Zjednoczonych. Tamta historia początków obrazuje końcową historię Stanów Zjednoczonych, ponieważ Jezus zawsze ilustruje koniec czegoś jego początkiem.

The three beginning witnesses of ancient, modern and Jeroboam’s Israel illustrate the end of the earth beast, but there is also another ending that needs to be put in place in advance of laying out the testimony of the prophet that came from Judah and rebuked Jeroboam. The ending history that needs to be included is the ending of the northern and southern kingdoms of Israel as represented by the prophet Ezekiel.

Trzej świadkowie początku starożytnego Izraela, współczesnego Izraela i Izraela Jeroboama ilustrują koniec bestii z ziemi, ale istnieje także inne zakończenie, które należy uwzględnić, zanim przedstawi się świadectwo proroka, który przyszedł z Judy i zganił Jeroboama. Historia końca, którą należy uwzględnić, to zakończenie północnego i południowego królestwa Izraela, ukazane przez proroka Ezechiela.

It should not be forgotten that what we are now illustrating is that the rebellion of 1863 is marked by the first abomination of Ezekiel chapter eight, which was the image of jealousy. Once we address the ending of the northern and southern kingdoms as represented by Ezekiel we will have more than enough evidence to uphold that the rebellion of 1863 was illustrated by Aaron and Jeroboam’s rebellion, and that it identifies the beginning of the first of four generations of Laodicean Adventism.

Nie należy zapominać, że to, co teraz przedstawiamy, to fakt, iż bunt z 1863 roku jest naznaczony pierwszą obrzydliwością z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela, którą był posąg zazdrości. Gdy omówimy zakończenie królestw północnego i południowego, tak jak przedstawia je Ezechiel, będziemy mieli aż nadto dowodów, by potwierdzić, że bunt z 1863 roku został zilustrowany buntem Aarona i Jeroboama oraz że wskazuje on na początek pierwszego z czterech pokoleń laodycejskiego adwentyzmu.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land:

> I doszło mnie znowu słowo Pana, mówiąc: Nadto, synu człowieczy, weź sobie jeden kij i napisz na nim: Dla Judy i dla synów Izraela, jego towarzyszy; potem weź drugi kij i napisz na nim: Dla Józefa, kij Efraima, i dla całego domu Izraela, jego towarzyszy; a złącz je jeden z drugim w jeden kij, i staną się jednym w twojej ręce. A gdy synowie twego ludu przemówią do ciebie, mówiąc: Czy nie pokażesz nam, co przez to rozumiesz? — powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto wezmę kij Józefa, który jest w ręce Efraima, oraz plemiona Izraela, jego towarzyszy, i przyłączę ich do niego, do kija Judy, i uczynię z nich jeden kij, i będą jednym w mojej ręce. A kije, na których napiszesz, będą w twojej ręce na ich oczach. I powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto wezmę synów Izraela spośród narodów, dokądkolwiek poszli, i zgromadzę ich ze wszystkich stron, i przyprowadzę ich do ich własnej ziemi.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> I uczynię z nich jeden naród w ziemi, na górach Izraela; i jeden król będzie królem nad nimi wszystkimi; i nie będą już więcej dwoma narodami ani nie będą się już więcej dzielić na dwa królestwa. Nie będą się już kalać swymi bożkami ani swymi obrzydliwościami, ani żadnym ze swoich występków; lecz wybawię ich ze wszystkich miejsc zamieszkania, w których grzeszyli, i oczyszczę ich. I będą moim ludem, a Ja będę ich Bogiem. A Dawid, mój sługa, będzie nad nimi królem; i wszyscy będą mieć jednego pasterza; będą też postępować według moich praw, przestrzegać moich ustaw i wykonywać je. I będą mieszkać w ziemi, którą dałem mojemu słudze Jakubowi, w której mieszkali wasi ojcowie; będą w niej mieszkać oni, ich dzieci i dzieci ich dzieci na wieki, a mój sługa Dawid będzie ich księciem na wieki. Ponadto zawrę z nimi przymierze pokoju; będzie to przymierze wieczne z nimi; osiedlę ich i rozmnożę, a moją świątynię umieszczę pośród nich na wieki. Mój przybytek również będzie z nimi; tak, będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I narody poznają, że Ja, Pan, uświęcam Izraela, gdy moja świątynia będzie pośród nich na wieki. Ezechiela 37:15-28.

Back to Articles