Article

# The Book of Daniel - Number Three

Księga Daniela - Numer Trzy

Double Visions

Podwójne wizje

Author

Jeff Pippenger

Published

November 25, 2023

Formats

PDF
Word

We are currently addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six in the book of Daniel. It is hidden to those who have chosen to close their eyes, but it is there for those who wish to see. We will begin in Daniel chapter eight, and verse thirteen.

Obecnie omawiamy „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26 w Księdze Daniela. Jest to ukryte przed tymi, którzy postanowili zamknąć oczy, ale jest tam dla tych, którzy chcą widzieć. Zaczniemy w Księdze Daniela, rozdział ósmy, werset trzynasty.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Potem usłyszałem, jak jeden święty mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i występku spustoszenia, aby oddać zarówno świątynię, jak i zastęp na podeptanie? Daniela 8:13.

The verse begins with the word “then,” and is making a distinction between the vision of prophetic history Daniel has just seen in the previous ten verses. Verse one and two of the chapter, identify the year when Daniel received the vision and also that he received it by the Ulai river. From verse three to verse twelve, he “sees” the vision of prophetic history. “Then” he “hears” a heavenly dialogue consisting of a question and an answer. In verse fifteen, he begins to seek what the vision of prophetic history that he had just “seen” represented. It is essential to recognize the distinction between the vision that Daniel “saw” in verses three through twelve, and the heavenly dialogue, which he “heard”—for they are two different visions.

Werset zaczyna się od słowa "potem" i zaznacza różnicę względem wizji proroczej historii, którą Daniel właśnie ujrzał w poprzednich dziesięciu wersetach. Wersety pierwszy i drugi tego rozdziału wskazują rok, w którym Daniel otrzymał tę wizję, oraz to, że otrzymał ją nad rzeką Ulaj. Od wersetu trzeciego do dwunastego "widzi" wizję proroczej historii. "Potem" "słyszy" niebiański dialog składający się z pytania i odpowiedzi. W wersecie piętnastym zaczyna dociekać, co przedstawiała wizja proroczej historii, którą właśnie "widział". Istotne jest rozróżnienie między wizją, którą Daniel "zobaczył" w wersetach od trzeciego do dwunastego, a niebiańskim dialogiem, który "usłyszał" - gdyż są to dwie różne wizje.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. Matthew 13:16.

> Lecz błogosławione są wasze oczy, bo widzą, i wasze uszy, bo słyszą. Mateusza 13:16.

The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision,” and the word translated as “vision” is a different Hebrew word than the word translated as “vision” in verse sixteen.

Pytanie w wersecie trzynastym brzmi: „Jak długo potrwa widzenie?” Słowo tłumaczone jako „widzenie” jest innym hebrajskim słowem niż słowo tłumaczone jako „widzenie” w wersecie szesnastym.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:16.

> I usłyszałem głos mężczyzny między brzegami Ulaju, który zawołał i powiedział: Gabrielu, spraw, aby ten człowiek zrozumiał widzenie. Daniela 8:16.

By translating two different Hebrew words into the English word “vision,” the “seven times” of Leviticus twenty-six, became “hidden in plain sight”. Biblical students who are satisfied to simply skim the surface consider these two different Hebrew words as the same word, but they do so at their own peril.

Na skutek przetłumaczenia dwóch różnych hebrajskich słów na angielskie słowo "vision" "siedem razy" z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej stało się "ukryte na widoku". Badacze Biblii, którzy zadowalają się jedynie ślizganiem się po powierzchni, uważają te dwa różne hebrajskie słowa za to samo, ale czynią to na własne ryzyko.

> “To skim over the surface will do little good. Thoughtful investigation and earnest, taxing study are required to comprehend it. There are truths in the word which are like veins of precious ore concealed beneath the surface. By digging for them, as the man digs for gold and silver, the hidden treasures are discovered. Be sure that the evidence of truth is in the Scripture itself. One scripture is the key to unlock other scriptures. The rich and hidden meaning is unfolded by the Holy Spirit of God, making plain the word to our understanding: ‘The entrance of Thy words giveth light; it giveth understanding unto the simple.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

> Prześlizgiwanie się po powierzchni przyniesie niewiele pożytku. Aby to pojąć, potrzebne są rozważne dociekania i gorliwe, wytężone studium. W Słowie są prawdy, które są jak żyły cennej rudy ukryte pod powierzchnią. Kopiąc w ich poszukiwaniu, tak jak kopie się za złotem i srebrem, ukryte skarby zostają odkryte. Upewnij się, że świadectwo prawdy jest w samym Piśmie. Jeden tekst Pisma jest kluczem do otwierania innych tekstów. Bogate i ukryte znaczenie odsłania Duch Boży, czyniąc Słowo jasnym dla naszego zrozumienia: 'Wejście Twoich słów daje światło; daje zrozumienie prostaczkom.' Podstawy chrześcijańskiego wychowania, 390.

We are informed that “every fact has its bearing” in the Word of God, and if we choose to ignore the fact there are two different Hebrew words translated as “vision” in chapter eight, we are responsible for inflicting Laodicean blindness upon ourselves. The old adage is, “there are none so blind as those who will not see.”

Dowiadujemy się, że „każdy fakt ma swoje znaczenie” w Słowie Bożym, a jeśli postanowimy zignorować fakt, że w rozdziale ósmym dwa różne hebrajskie słowa zostały przetłumaczone jako „widzenie”, ponosimy odpowiedzialność za sprowadzenie na siebie laodycejskiej ślepoty. Stare przysłowie mówi: „nie ma bardziej ślepych niż ci, którzy nie chcą widzieć”.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> Biblia zawiera wszystkie zasady, które ludzie muszą zrozumieć, aby być przygotowanymi zarówno do tego życia, jak i do życia przyszłego. A zasady te mogą być zrozumiane przez wszystkich. Nikt, kto ma usposobienie, by docenić jej naukę, nie przeczyta choćby jednego fragmentu Biblii, nie wynosząc z niego jakiejś pożytecznej myśli. Jednak najcenniejszej nauki Biblii nie zdobywa się przez okazjonalne ani oderwane studium. Jej wielki system prawdy nie jest przedstawiony w taki sposób, by mógł być rozpoznany przez czytelnika pośpiesznego lub niedbałego. Wiele jej skarbów leży głęboko pod powierzchnią i można je wydobyć jedynie dzięki wytrwałemu badaniu i stałemu wysiłkowi. Prawdy, które składają się na tę wielką całość, trzeba wyszukiwać i gromadzić, 'tu trochę, tam trochę.' Izajasza 28:10.

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> "Gdy w ten sposób zostaną odnalezione i zebrane razem, okaże się, że doskonale do siebie pasują. Każda Ewangelia jest uzupełnieniem pozostałych, każde proroctwo wyjaśnieniem innego, każda prawda rozwinięciem jakiejś innej prawdy. Typy żydowskiego systemu stają się jasne dzięki Ewangelii. Każda zasada w słowie Bożym ma swoje miejsce, każdy fakt — swoje znaczenie. A cała budowla, zarówno w zamyśle, jak i w wykonaniu, świadczy o swoim Autorze. Takiej budowli nie mógł wymyślić ani ukształtować żaden umysł poza Nieskończonym." Wychowanie, 123.

The word “vision” occurs ten times in Daniel chapter eight, but those ten times consist of two different Hebrew words, and the meanings of those words are not the same. If they meant the same thing, Daniel would have only used one of those words in each of the ten occurrences. Daniel wrote two words, for each of those two words possess their own meanings, and one represents a vision Daniel “saw”, and the other a vision he “heard”. In verse thirteen, the word translated as “vision” is châzôn, and it means “a sight”, or “a vision”, “a dream” or “an oracle”. I call it the “vision of prophetic history” based upon its definition and on how Daniel employs it.

Słowo „widzenie” pojawia się dziesięć razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, ale w tych dziesięciu miejscach użyto dwóch różnych hebrajskich wyrazów i nie oznaczają one tego samego. Gdyby oznaczały to samo, Daniel użyłby tylko jednego z nich w każdym z tych dziesięciu miejsc. Daniel zapisał dwa słowa, ponieważ każde z nich ma własne znaczenie: jedno odnosi się do widzenia, które Daniel „widział”, a drugie do widzenia, które „usłyszał”. W wersecie trzynastym słowo tłumaczone jako „widzenie” to châzôn i oznacza „widok” lub „widzenie”, „sen” albo „wyrocznię”. Nazywam je „widzeniem historii proroczej” na podstawie jego definicji oraz sposobu, w jaki Daniel się nim posługuje.

In verse one, of Daniel chapter eight, Daniel says “a vision appeared unto me,” and in verse two he twice states that he “saw in a vision.” Then in verse thirteen, the question is raised of “how long shall be the vision.” All of those usages are the Hebrew word “châzôn.” Then in verse fifteen, we come to perhaps the most important time Daniel used that very same word, for he says, “when I”…“had seen the vision and sought for the meaning.” After Daniel had seen the châzôn vision, he wanted to understand what it meant. This is a fact that has great bearing on the hiding of the “seven times” of Leviticus twenty-six in the chapter.

W pierwszym wersecie ósmego rozdziału Księgi Daniela Daniel mówi: „ukazało mi się widzenie”, a w drugim wersecie dwukrotnie stwierdza, że „widziałem w widzeniu”. Następnie w wersecie trzynastym pada pytanie: „jak długo potrwa to widzenie?”. We wszystkich tych miejscach użyto hebrajskiego słowa „châzôn”. A w wersecie piętnastym dochodzimy może do najważniejszego przypadku użycia przez Daniela tego samego słowa, gdyż mówi: „kiedy zobaczyłem widzenie i szukałem jego znaczenia”. Gdy Daniel zobaczył widzenie châzôn, chciał zrozumieć, co ono znaczy. Jest to fakt, który ma wielkie znaczenie dla ukrycia „siedmiu czasów” z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej w tym rozdziale.

He also uses the word châzôn in verses seventeen and twenty-six. The word “vision” appears ten times in Daniel chapter eight, and the word châzôn represents seven of those occurrences. Daniel uses the other Hebrew word that is translated as “vision” four times. The other Hebrew word is mar’eh, and means “appearance”.

Używa on także słowa châzôn w wersetach siedemnastym i dwudziestym szóstym. Słowo „widzenie” pojawia się dziesięć razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, a słowo châzôn występuje w siedmiu z tych miejsc. Daniel czterokrotnie używa innego hebrajskiego słowa tłumaczonego jako „widzenie”. Tym innym hebrajskim słowem jest mar'eh i oznacza „wygląd”.

Châzôn is found seven times in Daniel chapter eight, and mar’eh is found four times, and together they represent the ten times the English word “vision” occurs in Daniel chapter eight. Seven plus four is eleven, for one of the times Daniel employed the word mar’eh, it was translated just as it is defined, for in verse fifteen, when Daniel “sought for the meaning” of the châzôn vision of prophetic history, there “stood before” him “as the appearance of a man.” The word “appearance” is mar’eh. Therefore, mar’eh is used by Daniel four times in Daniel eight, and it is translated once in agreement with its primary definition of “appearance,” and the other three times it is translated as “vision.”

Châzôn występuje siedem razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, a mar'eh występuje cztery razy, i razem reprezentują dziesięć przypadków, w których angielskie słowo "vision" pojawia się w ósmym rozdziale Księgi Daniela. Siedem plus cztery to jedenaście, ponieważ w jednym z przypadków, gdy Daniel użył słowa mar'eh, przetłumaczono je dokładnie zgodnie z jego definicją: w wersecie piętnastym, gdy Daniel "szukał znaczenia" widzenia châzôn dotyczącego historii proroczej, "stanął przed" nim "jako wygląd mężczyzny". Słowo "appearance" to mar'eh. Dlatego mar'eh jest użyte przez Daniela cztery razy w rozdziale ósmym, przy czym raz zostało przetłumaczone zgodnie ze swoim podstawowym znaczeniem "appearance", a pozostałe trzy razy jako "vision".

I am not suggesting any criticism of the men who translated the King James Bible. It needs to be noted though, that in verse thirteen, is found the only added word in the King James Bible (sacrifice), that inspiration states definitively, “does not belong to the text.” Inspiration further states that the added word had been “added by human wisdom.” In the very same chapter, two different Hebrew words are both translated as the same English word. The reason it is essential to recognize the distinction between these two words is profoundly important.

Nie sugeruję żadnej krytyki pod adresem mężczyzn, którzy przetłumaczyli Biblię Króla Jakuba. Należy jednak zauważyć, że w wersecie trzynastym znajduje się jedyne dodane słowo w Biblii Króla Jakuba (sacrifice), które, jak natchnienie stwierdza jednoznacznie, "nie należy do tekstu". Ponadto natchnienie stwierdza, że to dodane słowo zostało "dodane przez ludzką mądrość". W tym samym rozdziale dwa różne hebrajskie słowa są przetłumaczone jako to samo angielskie słowo. Powód, dla którego konieczne jest rozróżnienie tych dwóch słów, jest niezwykle istotny.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> I stało się, gdy ja, ja Daniel, ujrzałem widzenie i dociekałem jego znaczenia, oto stanął przede mną ktoś na podobieństwo męża. I usłyszałem głos męski między brzegami rzeki Ulai, który zawołał i rzekł: Gabrielu, spraw, aby ten mąż zrozumiał widzenie. Daniela 8:15, 16.

As Daniel “sought for the meaning” of the “châzôn vision” which he had just “seen,” Christ informs Gabriel to “make” Daniel to understand the “mar’eh vision” which he had just “heard”. Daniel wanted to understand the vision of prophetic history, but Christ, who had been identified in verse thirteen as Palmoni (that certain saint which spake), instructed Gabriel to make Daniel understand the “mar’eh vision”, not the “châzôn vision”. In verses fifteen and sixteen, the stated purpose for Gabriel is that he is to make Daniel understand the “mar’eh vision”, which is the word translated as “vision” which means “appearance,” not the vision of prophetic history which Daniel wanted to understand. Without recognizing Gabriel’s job assignment, the “seven times” of Leviticus twenty-six is hidden in plain sight.

Gdy Daniel „szukał znaczenia” „widzenia châzôn”, które właśnie „ujrzał”, Chrystus informuje Gabriela, by „sprawił”, aby Daniel zrozumiał „widzenie mar'eh”, które właśnie „usłyszał”. Daniel chciał zrozumieć widzenie historii proroczej, lecz Chrystus, który został w wersecie trzynastym określony jako Palmoni (owy pewien święty, który mówił), polecił Gabrielowi, aby sprawił, by Daniel zrozumiał „widzenie mar'eh”, a nie „widzenie châzôn”. W wersetach piętnastym i szesnastym wyraźnie stwierdzono, że zadaniem Gabriela jest sprawić, by Daniel zrozumiał „widzenie mar'eh”, które jest słowem tłumaczonym jako „widzenie”, znaczącym „ukazanie się”, a nie widzenie historii proroczej, które Daniel chciał zrozumieć. Bez rozpoznania zadania powierzonego Gabrielowi „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26 pozostaje ukryte na widoku.

In verse twenty-six both Hebrew words that are translated as “vision” are located in the same verse, and the verse becomes one of the primary keys to opening the truth of Daniel’s testimony of the “seven times.”

W wersecie dwudziestym szóstym oba hebrajskie słowa tłumaczone jako „widzenie” występują razem, a werset ten staje się jednym z głównych kluczy do odsłonięcia prawdy świadectwa Daniela o „siedmiu czasach”.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> A widzenie o wieczorze i poranku, które zostało powiedziane, jest prawdziwe; dlatego zapieczętuj to widzenie, bo dotyczy wielu dni. Daniela 8:26.

In verse twenty-six, the “vision of the evening and mornings” is the mar’eh vision, meaning “appearance”, but the vision that was to be “shut up,” is the châzôn vision of prophetic history. The expression “evening and mornings” is what isolates and identifies the distinction between the two visions. It does so with another illustration of the human factor in producing the Bible. The human factor consisted of both the prophets that recorded the words of the Bible, but also of those that translated the Bible. The Bible, as with Christ, represents a combination of divinity and humanity. That humanity descended down through history, from Adam after he sinned to those who recorded and translated the Bible. Christ and the Bible are both the Word of God, and the Word of God’s is pure, for the divinity of the combination always overruled any limitations that existed in the flesh.

W wersecie dwudziestym szóstym „widzenie wieczorów i poranków” to widzenie mar'eh, oznaczające „ukazanie się”, lecz widzenie, które miało być „zamknięte”, to widzenie châzôn historii proroczej. To właśnie wyrażenie „wieczory i poranki” wyodrębnia i identyfikuje różnicę między tymi dwoma widzeniami. Czyni to poprzez kolejną ilustrację czynnika ludzkiego w powstawaniu Biblii. Czynnik ludzki obejmował zarówno proroków, którzy zapisywali słowa Biblii, jak i tych, którzy ją tłumaczyli. Biblia, podobnie jak Chrystus, stanowi połączenie boskości i człowieczeństwa. To człowieczeństwo przewija się przez dzieje, od Adama po tym, jak zgrzeszył, aż do tych, którzy zapisywali i tłumaczyli Biblię. Chrystus i Biblia są oboje Słowem Bożym, a Słowo Boże jest czyste, gdyż boskość tego połączenia zawsze przezwyciężała wszelkie ograniczenia istniejące w ciele.

> Paul, a servant of Jesus Christ, called to be an apostle, separated unto the gospel of God, (Which he had promised afore by his prophets in the holy scriptures,) Concerning his Son Jesus Christ our Lord, which was made of the seed of David according to the flesh. Romans 1:1–3.

> Paweł, sługa Jezusa Chrystusa, powołany na apostoła, oddzielony dla Ewangelii Bożej, (którą przedtem obiecał przez swoich proroków w Pismach Świętych), o Jego Synu, Jezusie Chrystusie, naszym Panu, który według ciała pochodzi z potomstwa Dawida. Rzymian 1:1-3.

The expression “evening and morning” is found repeatedly in God’s Word, and it is always translated as “evening and morning,” as it is in verse twenty-six, and as it is so often translated in the creation story in Genesis that repeatedly states, “and the evening and the morning were….” In fact, and every fact has its bearing (and this fact is essential to understand), the only place in the Bible that the expression “evening and morning” is not translated as “evening and morning” (as it is in verse twenty-six), is in verse fourteen of Daniel eight. There, and only there in God’s Word the phrase “evening and morning” is translated as simply “days.”

Wyrażenie „wieczór i poranek” pojawia się wielokrotnie w Słowie Bożym i zawsze jest tłumaczone jako „wieczór i poranek”, jak w wersecie dwudziestym szóstym, oraz tak, jak często tłumaczone jest w opisie stworzenia w Księdze Rodzaju, który wielokrotnie stwierdza: „I tak upłynął wieczór i poranek...”. W rzeczy samej (a każdy fakt ma swoje znaczenie — i ten fakt jest kluczowy do zrozumienia), jedynym miejscem w Biblii, gdzie wyrażenie „wieczór i poranek” nie jest tłumaczone jako „wieczór i poranek” (tak jak w wersecie dwudziestym szóstym), jest werset czternasty ósmego rozdziału Księgi Daniela. Tam, i tylko tam w Słowie Bożym, zwrot „wieczór i poranek” jest przetłumaczony po prostu jako „dni”.

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:14.

> I rzekł do mnie: Aż do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona. Daniela 8:14.

Twelve verses later, in the same chapter of Daniel, the Hebrew phrase “evening and morning” is translated as it always is; but in the verse that is the central pillar and foundation of Adventism, the phrase is simply translated as “days.” What influence led the translators of the King James Bible to make such a glaring contradiction? They had translated the phrase in verse twenty-six in agreement with every other occurrence of the phrase in the rest of the Bible. But twelve verses before verse twenty-six, in verse fourteen, their humanity placed a special distinction upon the answer to the question of verse thirteen. And the question of verse thirteen, included the one word (sacrifice), that was not to be added to the Bible. God wanted verse fourteen, to stand out in a very profound and distinctive way. In doing so, he also identified what Gabriel was instructed to make Daniel understand.

Dwanaście wersetów później, w tym samym rozdziale Księgi Daniela, hebrajskie wyrażenie „wieczór i poranek” jest przetłumaczone tak, jak zawsze; lecz w wersecie, który jest centralnym filarem i fundamentem Adwentyzmu, wyrażenie to zostaje po prostu przetłumaczone jako „dni”. Co skłoniło tłumaczy Biblii Króla Jakuba do popełnienia tak rażącej sprzeczności? Przetłumaczyli to wyrażenie w wersecie dwudziestym szóstym zgodnie ze wszystkimi innymi wystąpieniami tego wyrażenia w pozostałej części Biblii. Ale dwanaście wersetów wcześniej, w wersecie czternastym, ich ludzka natura nadała szczególne wyróżnienie odpowiedzi na pytanie z wersetu trzynastego. A pytanie z wersetu trzynastego zawierało to jedno słowo (ofiara), którego nie należało dodawać do Biblii. Bóg chciał, aby werset czternasty wyróżniał się w sposób bardzo głęboki i wyjątkowy. Czyniąc to, wskazał również, co nakazano Gabrielowi wyjaśnić Danielowi.

In verse sixteen, Jesus commanded Gabriel to make Daniel understand the mar’eh vision, in spite of the fact that Daniel was seeking to understand the châzôn vision of prophetic history. Verse twenty-six says the “vision of the evenings and mornings which was told” was “true.” The châzôn vision had been a prophetic “sight”, but the mar’eh vision was “told,” for it had been spoken. It had been spoken in verse fourteen when Palmoni said “unto two thousand and three hundred evenings and mornings; then shall the sanctuary be cleansed.” Verse twenty-six, employs the expression “evening and mornings,” as it identifies it as the vision that had been “spoken” to identify the distinction between the two visions in Daniel chapter eight. The vision of prophetic history that Daniel had “seen”, and that Daniel wished to understand, was different from the vision that was “spoken” which Daniel had “heard”. More importantly, the vision that Daniel “heard” was the vision that Gabriel was to give Daniel understanding of.

W wersecie szesnastym Jezus nakazał Gabrielowi, aby sprawił, by Daniel zrozumiał widzenie mar'eh, mimo że Daniel starał się zrozumieć widzenie châzôn dotyczące historii proroczej. Werset dwudziesty szósty mówi, że „widzenie o wieczorach i porankach, które zostało powiedziane” było „prawdziwe”. Widzenie châzôn było proroczym „obrazem”, natomiast widzenie mar'eh zostało „powiedziane”, gdyż zostało wypowiedziane. Zostało wypowiedziane w wersecie czternastym, gdy Palmoni powiedział: „aż do dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków; wtedy świątynia zostanie oczyszczona”. Werset dwudziesty szósty używa wyrażenia „wieczorów i poranków”, wskazując, że chodzi o widzenie, które zostało „wypowiedziane”, aby zaznaczyć różnicę między dwoma widzeniami w ósmym rozdziale Daniela. Widzenie historii proroczej, które Daniel „widział” i które pragnął zrozumieć, różniło się od widzenia, które było „wypowiedziane”, a które Daniel „usłyszał”. Co ważniejsze, widzenie, które Daniel „usłyszał”, było tym, którego zrozumienie Gabriel miał dać Danielowi.

The humanity that participated in creating the Holy Bible recorded the word “vision” ten times in Daniel chapter eight, and in so doing it hid the distinction of a vision that was “seen” and another vision that was “heard”. In doing so, it obscured the emphasis that identifies that Christ’s intent was for Daniel to understand the vision he had “heard”, above understanding the vision he had “seen”. We can now consider what Gabriel does in order to fulfill his job assignment.

Ludzie, którzy uczestniczyli w powstaniu Pisma Świętego, zapisali słowo „widzenie” dziesięć razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, i tym samym ukryli rozróżnienie między widzeniem „widzianym” a innym widzeniem „słyszanym”. W ten sposób zatarli nacisk wskazujący, że zamiarem Chrystusa było, aby Daniel zrozumiał widzenie, które „usłyszał”, ponad zrozumienie widzenia, które „zobaczył”. Teraz możemy rozważyć, co robi Gabriel, aby wypełnić powierzone mu zadanie.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> Wtedy zbliżył się do miejsca, gdzie stałem; a gdy przyszedł, zląkłem się i padłem na twarz. Lecz rzekł do mnie: Zrozum, synu człowieczy, bo widzenie dotyczy czasu końca. A kiedy mówił ze mną, byłem pogrążony w głębokim śnie, twarzą ku ziemi; lecz dotknął mnie i postawił mnie na nogi. I rzekł: Oto oznajmię ci, co będzie na końcu gniewu, bo koniec nastąpi w czasie wyznaczonym. Daniela 8:17-19.

Gabriel now begins his work of making Daniel to understand the vision of the twenty-three hundred evenings and mornings, which is true. He first informs him that the vision of prophetic history, the châzôn vision, would be at the “time of the end.” Then, while Daniel was in a prophetic sleep, Gabriel touched Daniel and set him upright. He informs him “I will make thee know.”

Gabriel teraz rozpoczyna swoje dzieło, aby Daniel zrozumiał widzenie dwóch tysięcy trzystu wieczorów i poranków, które jest prawdziwe. Najpierw informuje go, że widzenie historii proroczej, widzenie châzôn, będzie dotyczyć „czasu końca”. Następnie, gdy Daniel był w proroczym śnie, Gabriel dotknął Daniela i postawił go na nogi. Oznajmia mu: „Dam ci poznać”.

That is what Palmoni (Christ), had told Gabriel to do, when he said, “Gabriel, make this man to understand the mar’eh vision” of the evening and mornings. Gabriel says that he will make Daniel “know what shall be in the last end of the indignation.” There it is! There is the “seven times” of Leviticus twenty-six! It is hidden by the very prophetic technique which Gabriel had led the prophets repeatedly to testify to and employ in their writings! That technique is “line upon line, here a little and there a little”.

Tak właśnie Palmoni (Chrystus) nakazał Gabrielowi, mówiąc: "Gabrielu, spraw, aby ten mąż zrozumiał wizję mar'eh" dotyczącą wieczorów i poranków. Gabriel mówi, że sprawi, iż Daniel "pozna, co będzie w ostatecznym kresie oburzenia." Oto jest! Oto "siedem razy" z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej! Jest to ukryte przez tę samą proroczą technikę, do której Gabriel wielokrotnie prowadził proroków, aby o niej świadczyli i stosowali ją w swoich pismach! Ta technika to "wers po wersie, tu trochę i tam trochę".

In the book “Thoughts on Daniel and the Revelation”, by Uriah Smith (which all Adventists, and even their neighbors, should be familiar with), Smith comments on verses seventeen to nineteen of Daniel chapter eight:

W książce „Myśli o Danielu i Objawieniu” autorstwa Uriaha Smitha (z którą powinni być zaznajomieni wszyscy adwentyści, a nawet ich sąsiedzi) Smith komentuje wersety od 17 do 19 z ósmego rozdziału Księgi Daniela:

> “With a general statement that at the time appointed the end shall be, and that he will make him to know what shall be in the last end of the indignation, he enters upon an interpretation of the vision. The indignation must be understood to cover a period of time. What time? God told his people Israel that he would pour upon them his indignation for their wickedness; and thus he gave directions concerning the ‘profane wicked prince of Israel:’ ‘Remove the diadem, and take off the crown. . . . I will overturn, overturn, overturn it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him.’ Ezekiel 21:25–27, 31.

> Rozpoczyna wyjaśnienie widzenia od ogólnego stwierdzenia, że w wyznaczonym czasie nastanie koniec i że da mu poznać, co będzie przy ostatecznym kresie gniewu. Gniew należy rozumieć jako obejmujący pewien okres czasu. Jaki czas? Bóg powiedział swemu ludowi Izraelowi, że za ich niegodziwość wyleje na nich swój gniew; i w ten sposób wydał polecenia dotyczące 'bezbożnego, niegodziwego księcia Izraela': 'Zdejmij diadem i zdejmij koronę. . . . Obalę, obalę, obalę ją; i nie będzie jej więcej, aż przyjdzie ten, któremu przysługuje prawo; i jemu ją dam.' Ezechiel 21:25-27, 31.

> “Here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot. The diadem was removed, and the crown taken off, when Israel was subjected to the kingdom of Babylon. It was overturned again by the Medes and Persians, again by the Grecians, again by the Romans, corresponding to the three times the word is repeated by the prophet. The Jews then, having rejected Christ, were soon scattered abroad over the face of the earth; and spiritual Israel has taken the place of the literal seed; but they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him. Then the indignation will have ceased. What shall take place in the last end of this period, the angel is now to make known to Daniel.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

> Oto okres gniewu Bożego przeciwko Jego ludowi przymierza; okres, w którym świątynia i zastęp mają być deptane. Diadem został zdjęty, a korona zabrana, gdy Izrael został poddany królestwu Babilonu. Zostało ono obalone ponownie przez Medów i Persów, ponownie przez Greków, ponownie przez Rzymian, co odpowiada trzykrotnemu powtórzeniu tego słowa przez proroka. Żydzi zaś, odrzuciwszy Chrystusa, wkrótce zostali rozproszeni po obliczu całej ziemi; a duchowy Izrael zajął miejsce dosłownego potomstwa; lecz pozostają podlegli ziemskim władzom i tak będzie, aż tron Dawida znów zostanie ustanowiony — aż przyjdzie Ten, który jest jego prawowitym dziedzicem, Mesjasz, Książę Pokoju, i wtedy zostanie Mu on dany. Wtedy gniew ustanie. Co ma się wydarzyć na samym końcu tego okresu, anioł ma teraz objawić Danielowi. Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 201, 202.

The “indignation” that Smith is identifying, began when Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. Unfortunately, Smith takes Zedekiah’s overthrow in 586 BC and assigns that as the starting point of the period of the “indignation” of verse nineteen. Smith simply does not address what it means that the verse states “the last end of the indignation.” He treats it as simply “indignation,” though if there is a “last end” of the indignation, grammar and logic demand that there is also at minimum a “first end” of the indignation. Smith knew the seventy years of captivity began with the first attack of Nebuchadnezzar against Jehoiakim in 606 BC, but determined the starting for the period of the indignation was the third of Nebuchadnezzar’s attacks, which was carried out against Zedekiah, the last Judean king.

„Gniew”, który Smith identyfikuje, zaczął się, gdy Manasses został uprowadzony do Babilonu przez Asyryjczyków w 677 r. p.n.e. Niestety, Smith przyjmuje obalenie Sedecjasza w 586 r. p.n.e. i wyznacza to jako punkt początkowy okresu „gniewu” z wersetu dziewiętnastego. Smith po prostu nie odnosi się do tego, co znaczy stwierdzenie wersetu: „ostateczny kres gniewu”. Traktuje to po prostu jako „gniew”, choć jeśli istnieje „ostateczny kres” gniewu, gramatyka i logika wymagają, by istniał co najmniej „pierwszy kres” gniewu. Smith wiedział, że siedemdziesiąt lat niewoli zaczęło się wraz z pierwszym atakiem Nabuchodonozora na Jojakima w 606 r. p.n.e., lecz uznał, że początkiem okresu „gniewu” był trzeci z ataków Nabuchodonozora, przeprowadzony przeciwko Sedecjaszowi, ostatniemu królowi Judy.

> “Though we have a more minute account of his [Daniel’s] early life than is recorded of that of any other prophet, yet his birth and lineage are left in complete obscurity, except that he was of the royal line, probably of the house of David, which had at this time become very numerous. He first appears as one of the noble captives of Judah, in the first year of Nebuchadnezzar, king of Babylon, at the commencement of the seventy years’ captivity, BC 606. Jeremiah and Habakkuk were yet uttering their prophecies. Ezekiel commenced soon after, and a little later, Obadiah; but both these finished their work years before the close of the long and brilliant career of Daniel. Three prophets only succeeded him, Haggai and Zechariah, who exercised the prophetic office for a brief period contemporaneously, BC 520–518, and Malachi, the last of the Old Testament prophets, who flourished a little season about BC 397.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

> „Choć posiadamy bardziej szczegółowy opis jego [Daniela] wczesnego życia, niż zachował się w odniesieniu do jakiegokolwiek innego proroka, to jednak jego narodziny i pochodzenie pozostają całkowicie okryte niejasnością, z wyjątkiem tego, że pochodził z linii królewskiej, prawdopodobnie z domu Dawida, który w tym czasie bardzo się już rozrósł. Po raz pierwszy pojawia się jako jeden ze szlachetnie urodzonych jeńców Judy, w pierwszym roku Nebukadneccara, króla Babilonu, na początku siedemdziesięcioletniej niewoli, 606 r. p.n.e. Jeremiasz i Habakuk wciąż jeszcze wypowiadali swoje proroctwa. Ezechiel rozpoczął wkrótce potem, a nieco później Abdiasz; obaj jednak zakończyli swoje dzieło na wiele lat przed końcem długiej i świetnej działalności Daniela. Tylko trzej prorocy przyszli po nim: Aggeusz i Zachariasz, którzy sprawowali urząd prorocki przez krótki czas współcześnie, w latach 520–518 p.n.e., oraz Malachiasz, ostatni z proroków Starego Testamentu, który działał przez krótki okres około 397 r. p.n.e.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

Smith correctly identified the “indignation” of verse nineteen as a period of time. He correctly identified the period as the treading down of the sanctuary and host in agreement with Daniel chapter eight verse thirteen, and he correctly identified the ending point as October 22, 1844.

Smith trafnie zidentyfikował „gniew” z wersetu dziewiętnastego jako okres czasu. Trafnie zidentyfikował ten okres jako depczenie świątyni i wojska, zgodnie z Danielem 8:13, i trafnie wskazał punkt końcowy na 22 października 1844 roku.

Smith was partially correct, but missed the truth by doing what was the characteristic of his prophetic applications. He allowed history to guide his interpretation of the prophetic word, instead of allowing the prophetic word to guide his understanding of history. If we allow the Bible to define prophetic history, we then have the correct information to approach history.

Smith miał częściowo rację, ale minął się z prawdą, czyniąc to, co było charakterystyczne dla jego podejścia do proroctw. Pozwolił, by historia kierowała jego interpretacją słowa prorockiego, zamiast pozwolić, by słowo prorockie kierowało jego rozumieniem historii. Jeśli pozwolimy, aby Biblia definiowała historię prorocką, będziemy mieli właściwe informacje, aby odpowiednio podejść do historii.

The Bible teaches that by whom a man is overcome, he is that man’s servant.

Biblia uczy, że komu człowiek da się pokonać, temu staje się sługą.

> While they promise them liberty, they themselves are the servants of corruption: for of whom a man is overcome, of the same is he brought in bondage. 2 Peter 2:19.

> Podczas gdy obiecują im wolność, sami są sługami zepsucia; bo przez kogo człowiek zostaje pokonany, przez tego też jest wzięty w niewolę. 2 Piotra 2:19.

Manasseh was taken captive to Babylon in 677 BC. It is there that Judah was overcome and brought into bondage. This is the starting point that is represented on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as correct. Smith starts the treading down of Daniel chapter eight, and verse thirteen with Zedekiah, the last of Judah’s kings. Zedekiah was the end of a progressive judgment and not the beginning. Sister White identifies that Manasseh’s captivity in Babylon was an “earnest” of what was to come. An “earnest” is a down payment, and marks the beginning of a purchase that has other payments to follow.

Manasses został uprowadzony do Babilonu w 677 r. p.n.e. Właśnie wtedy Juda została pokonana i zaprowadzona w niewolę. To punkt początkowy przedstawiony na tablicach z 1843 i 1850 roku, które siostra White uznaje za poprawne. Smith zaczyna „deptanie” z Księgi Daniela 8:13 od Sedecjasza, ostatniego króla Judy. Sedecjasz był końcem postępującego sądu, a nie początkiem. Siostra White stwierdza, że niewola Manassesa w Babilonie była „zadatkiem” tego, co miało nadejść. „Zadatek” to wpłata wstępna i wyznacza początek zakupu, po którym następują kolejne płatności.

> “Faithfully the prophets continued their warnings and their exhortations; fearlessly they spoke to Manasseh and to his people; but the messages were scorned; backsliding Judah would not heed. As an earnest of what would befall the people should they continue impenitent, the Lord permitted their king to be captured by a band of Assyrian soldiers, who ‘bound him with fetters, and carried him to Babylon,’ their temporary capital. This affliction brought the king to his senses; ‘he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, and prayed unto Him: and He was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord He was God.’ 2 Chronicles 33:11–13. But this repentance, remarkable though it was, came too late to save the kingdom from the corrupting influence of years of idolatrous practices. Many had stumbled and fallen, never again to rise.” Prophets and Kings, 382.

> Prorocy wiernie nie ustawali w ostrzeżeniach i napomnieniach; nieustraszenie przemawiali do Manassesa i jego ludu; lecz poselstwa zostały wzgardzone; odstępcza Juda nie chciała słuchać. Jako zapowiedź tego, co spotka lud, jeśli nadal nie okaże skruchy, Pan pozwolił, aby ich król został pojmany przez oddział asyryjskich żołnierzy, którzy 'skuli go kajdanami i zaprowadzili do Babilonu', ich tymczasowej stolicy. To utrapienie przywiodło króla do opamiętania; 'błagał Pana, swego Boga, i bardzo się ukorzył przed Bogiem swoich ojców, i modlił się do Niego; a On dał się ubłagać, wysłuchał jego błagania i sprowadził go znów do Jerozolimy, do jego królestwa. Wtedy Manasses poznał, że Pan jest Bogiem.' 2 Kronik 33:11-13. Lecz ta skrucha, choć była niezwykła, przyszła zbyt późno, aby ocalić królestwo przed deprawującym wpływem wieloletnich praktyk bałwochwalczych. Wielu potknęło się i upadło, już nigdy nie powstając. Prorocy i królowie, 382.

Manasseh marked the “down payment” that began the “curse” of the “seven times,” which was the last “indignation,” for the “first indignation,” had already begun when the northern kingdom was taken into captivity in 723 BC. Then at Jehoiakim’s overthrow, when Daniel was carried into captivity, the seventy years of captivity that Jeremiah identified began in 606 BC. Two kings after Jehoiakim, Jerusalem was destroyed and the last Judean king, Zedekiah, watched as his sons were slain before him, then he had his eyes gouged out and was carried captive into Babylon.

Manasses stanowił "zadatek", od którego rozpoczęła się "klątwa" "siedmiu czasów", będąca ostatnim "gniewem", gdyż "pierwszy gniew" zaczął się już, gdy królestwo północne zostało uprowadzone do niewoli w 723 r. p.n.e. Następnie, podczas obalenia Jojakima, gdy Daniela uprowadzono do niewoli, w 606 r. p.n.e. rozpoczęło się siedemdziesiąt lat niewoli, które Jeremiasz określił. Dwa panowania po Jojakimie Jerozolima została zniszczona, a ostatni król Judy, Sedecjasz, patrzył, jak na jego oczach zabito jego synów; potem wyłupiono mu oczy i uprowadzono go w niewolę do Babilonu.

Smith assigned the entire progressive judgment to Zedekiah and employed the judgment of Zedekiah as the proof text for his supposition. The judgment of Zedekiah, who was the “wicked and profane prince,” did identify that the crown of Judah was to be removed until Christ came to set up a kingdom. Smith said, “they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him.” On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen, Christ, represented as the Son of man, came before the Father to receive a kingdom.

Smith przypisał cały postępujący sąd Sedekiaszowi i użył wyroku dotyczącego Sedekiasza jako tekstu dowodowego dla swojego przypuszczenia. Wyrok dotyczący Sedekiasza, który był „niegodziwym i bezbożnym księciem”, stwierdzał, że korona Judy miała zostać zdjęta, aż do przyjścia Chrystusa, który ustanowi królestwo. Smith powiedział: „są poddani władzom ziemskim i tak będzie, dopóki tron Dawida znów nie zostanie ustanowiony — aż przyjdzie Ten, który jest jego prawowitym dziedzicem, Mesjasz, Książę pokoju, a wtedy zostanie mu dany.” 22 października 1844 roku, w wypełnieniu siódmego rozdziału Księgi Daniela, wersetów 13 i 14, Chrystus, ukazany jako Syn Człowieczy, stanął przed Ojcem, aby otrzymać królestwo.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> Widziałem w nocnych widzeniach, a oto z obłokami nieba przyszedł ktoś podobny do Syna Człowieczego; przystąpił do Przedwiecznego i został przyprowadzony przed Jego oblicze. I dano mu panowanie, chwałę i królestwo, aby wszystkie ludy, narody i języki służyły mu: jego panowanie jest panowaniem wiecznym, które nie przeminie, a jego królestwo — takim, które nie będzie zniszczone. Daniela 7:13, 14.

Sister White confirms that Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen were fulfilled on October 22, 1844.

Siostra White potwierdza, że siódmy rozdział Księgi Daniela oraz wersety 13 i 14 wypełniły się 22 października 1844 roku.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> "Przyjście Chrystusa jako naszego arcykapłana do miejsca najświętszego, w celu oczyszczenia świątyni, ukazane w Daniela 8:14; przyjście Syna Człowieczego do Sędziwego, przedstawione w Daniela 7:13; oraz przyjście Pana do Jego świątyni, przepowiedziane przez Malachiasza, są opisami tego samego wydarzenia; a jest to także przedstawione przez przyjście oblubieńca na wesele, opisane przez Chrystusa w przypowieści o dziesięciu pannach, u Mateusza 25." Wielki bój, 426.

Smith did not address the key element of the “last end of the indignation.” He avoided the biblical principle that identified that Judah was overcome in the time of Manasseh, and that the captivity which began two kings before Zedekiah, also represented that Judah was already in subjection to Babylon, before Zedekiah met his fate. With these blatant omissions, he still stated, “here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot.” He therefore, directly associates “the period of God’s indignation” with Daniel chapter eight, and verse thirteen’s question of “how long.” The answer in verse fourteen, was until October 22, 1844.

Smith nie poruszył kluczowego elementu „ostatecznego kresu gniewu”. Pominął biblijną zasadę, która wskazywała, że królestwo Judy zostało pokonane za czasów Manassesa, oraz że niewola, która rozpoczęła się na dwa panowania przed Sedecjaszem, również oznaczała, że królestwo Judy było już poddane Babilonowi, zanim Sedecjasz poniósł swój los. Pomimo tych rażących pominięć wciąż twierdził: „oto okres Bożego gniewu przeciwko Jego ludowi przymierza; okres, w którym świątynia i zastęp mają być deptane.” Tym samym bezpośrednio łączy „okres Bożego gniewu” z ósmym rozdziałem Księgi Daniela oraz pytaniem z wersetu trzynastego: „jak długo?”. Odpowiedź w wersecie czternastym brzmiała: aż do 22 października 1844 roku.

The scattering into Babylonian slavery was a progressive history beginning in 677 BC, and continuing until 1844. That period equates to twenty-five hundred and twenty years, which is of course the “seven times” of Leviticus twenty-six. The end of that period of time on October 22, 1844 provided Daniel with a second witness to the “mar’eh vision” of the twenty-three hundred evening and mornings.

Rozproszenie do niewoli babilońskiej było stopniowym procesem, który rozpoczął się w 677 r. p.n.e. i trwał do 1844 r. Okres ten odpowiada dwóm tysiącom pięciuset dwudziestu latom, co jest oczywiście „siedmioma czasami” z Księgi Kapłańskiej 26. Zakończenie tego okresu 22 października 1844 r. dostarczyło Danielowi drugiego świadectwa dotyczącego „widzenia mar'eh” o dwóch tysiącach trzystu wieczorach i porankach.

Gabriel was told to make Daniel understand that vision, and what Gabriel did was provide a second witness to the termination date of October 22, 1844. Not only did he provide a second witness to establish the date of the fulfillments of both time prophecies, but as Smith correctly pointed out, the period of time associated with the second witness to 1844, had been identified in verse thirteen, as the period that the sanctuary and host were to be trodden under foot. The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” That period of time was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Gabriel otrzymał polecenie, by sprawić, aby Daniel zrozumiał to widzenie, a tym, co uczynił Gabriel, było dostarczenie drugiego świadectwa dla daty zakończenia 22 października 1844 roku. Nie tylko dostarczył drugiego świadectwa, aby ustalić datę wypełnienia obu proroctw czasowych, lecz, jak słusznie zauważył Smith, okres czasu związany z drugim świadectwem dotyczącym roku 1844 został wskazany w wersecie trzynastym jako okres, w którym świątynia i zastęp miały być deptane. Pytanie w wersecie trzynastym brzmi: "Jak długo potrwa widzenie dotyczące codziennej ofiary i przestępstwa spustoszenia, aby oddać zarówno świątynię, jak i zastęp na podeptanie?" Tym okresem było "siedem czasów" z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty.

What Smith did not see, or avoided identifying, was that the “indignation” of verse nineteen, was the “last end” of that indignation. If there is a “last” then there is also a “first”, and Daniel identifies when the “first indignation” ended, in chapter eleven. He is identifying the papacy reigning during the Dark Ages, and he states that the papacy would prosper until the indignation was accomplished, or ended.

Czego Smith nie dostrzegł albo czego nie chciał nazwać, to fakt, że „oburzenie” z wersetu dziewiętnastego było „ostatecznym kresem” tego oburzenia. Jeśli istnieje „ostatni”, to istnieje też „pierwszy”, a Daniel w rozdziale jedenastym wskazuje, kiedy zakończyło się „pierwsze oburzenie”. Wskazuje on na papiestwo panujące w okresie Ciemnych Wieków i stwierdza, że papiestwo będzie się pomyślnie rozwijać, aż oburzenie zostanie dopełnione lub zakończone.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> A król będzie czynił według swojej woli; i będzie się wywyższał, i wynosił się ponad każdego boga, i będzie mówił rzeczy nadzwyczajne przeciwko Bogu bogów, i będzie mu się powodzić, aż dopełni się oburzenie; gdyż to, co postanowione, zostanie wykonane. Daniela 11:36.

Verse thirty-six is widely understood to be the verse the apostle Paul paraphrases in his second letter to the Thessalonians.

Werset trzydziesty szósty jest powszechnie uznawany za ten, który apostoł Paweł parafrazuje w swoim drugim liście do Tesaloniczan.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi; bo ten dzień nie nadejdzie, dopóki najpierw nie nastąpi odstępstwo i nie zostanie objawiony człowiek grzechu, syn zatracenia, który sprzeciwia się i wynosi ponad wszystko, co zwie się Bogiem lub jest przedmiotem czci, tak że zasiądzie w świątyni Boga jako Bóg, pokazując, że sam jest Bogiem. 2 Tesaloniczan 2:3-4

Paul’s “man of sin” who is also “the son of perdition,” who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped,” is also the “king” who “shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god.” Both passages refer to the pope of Rome. Daniel writes that the pope would prosper, which means push forward, until the “indignation be accomplished.” The indignation in verse thirty-six had been “determined.” The word “determined” means “to wound”.

„Człowiek grzechu” u Pawła, który jest także „synem zatracenia”, który „sprzeciwia się i wywyższa się ponad wszystko, co nazywa się Bogiem albo jest czczone”, jest też „królem”, który „będzie czynił według swojej woli; i wywyższy się oraz będzie się wynosił ponad każdego boga”. Oba te fragmenty odnoszą się do papieża rzymskiego. Daniel pisze, że papież będzie miał powodzenie, co oznacza „popychać naprzód”, aż do czasu, gdy „oburzenie zostanie dopełnione”. Oburzenie w wersecie trzydziestym szóstym zostało „determined”. Słowo „determined” znaczy „zranić”.

The papacy received its “deadly wound” in 1798, and at that point the “first indignation” was accomplished or terminated. The word “accomplish” means to end or cease. The end of “the indignation” in chapter eight, and verse nineteen identified the end of the period that the sanctuary and host were to be trampled down. It ended in 1844, but the “first” indignation ended in 1798.

Papiestwo otrzymało swoją „śmiertelną ranę” w 1798 roku i w tym momencie „pierwsze oburzenie” zostało dopełnione lub zakończone. Słowo „accomplish” znaczy zakończyć lub ustać. Zakończenie „oburzenia” w rozdziale ósmym, wersecie dziewiętnastym, wyznaczało koniec okresu, w którym sanktuarium i zastęp miały być deptane. Zakończyło się to w 1844 roku, ale „pierwsze” oburzenie zakończyło się w 1798 roku.

The “last indignation” ended in 1844, twenty-five hundred and twenty years after king Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. The “first” indignation ended in 1798, twenty-five hundred and twenty years after the northern kingdom of Israel was carried into slavery by the Assyrians in 723 BC.

„Ostatnie oburzenie” zakończyło się w 1844 roku, dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat po tym, jak król Manasses został uprowadzony do Babilonu przez Asyryjczyków w 677 r. p.n.e. „Pierwsze” oburzenie zakończyło się w 1798 roku, dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat po tym, jak północne królestwo Izraela zostało uprowadzone w niewolę przez Asyryjczyków w 723 r. p.n.e.

There is more to say about the hidden “seven times” in the book of Daniel and we will address that in our next article.

Jest więcej do powiedzenia o ukrytych „siedmiu czasach” w Księdze Daniela i zajmiemy się tym w naszym następnym artykule.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> 'Aniołowi Kościoła w Laodycei napisz: To mówi Amen, Świadek wierny i prawdziwy, początek stworzenia Bożego; znam twoje uczynki, że nie jesteś ani zimny, ani gorący; obyś był zimny albo gorący. A tak, ponieważ jesteś letni, a nie zimny ani gorący, wypluję cię z ust Moich. Ponieważ mówisz: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję; a nie wiesz, że jesteś nędzny, pożałowania godny, ubogi, ślepy i nagi.'

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> Pan ukazuje nam tutaj, że poselstwo, które mają nieść Jego ludowi słudzy, których On powołał, by go ostrzec, nie jest poselstwem pokoju i bezpieczeństwa. Nie jest ono jedynie teoretyczne, lecz praktyczne pod każdym względem. Lud Boży jest w przesłaniu do Laodycejczyków przedstawiony jako znajdujący się w stanie cielesnego bezpieczeństwa. Są beztroscy, wierząc, że znajdują się na wyżynach duchowych osiągnięć. 'Ponieważ mówisz: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję; a nie wiesz, żeś nędzny i pożałowania godny, i ubogi, i ślepy, i nagi.'

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.” Testimonies, volume 3, 252.

> "Jakie większe zwiedzenie może ogarnąć ludzkie umysły niż przekonanie, że mają rację, gdy całkowicie się mylą! Poselstwo Prawdziwego Świadka zastaje lud Boży w smutnym zwiedzeniu, lecz szczerym w tym zwiedzeniu. Nie wiedzą, że ich stan jest opłakany w oczach Boga. Podczas gdy adresaci schlebiają sobie, że znajdują się w wysokim stanie duchowym, poselstwo Prawdziwego Świadka burzy ich poczucie bezpieczeństwa wstrząsającym potępieniem ich prawdziwego stanu duchowej ślepoty, ubóstwa i nędzy. Świadectwo, tak ostre i surowe, nie może być pomyłką, ponieważ mówi Prawdziwy Świadek, a Jego świadectwo musi być słuszne." Świadectwa, tom 3, 252.

Back to Articles