Article

# The Book of Daniel - Number Five

Księga Daniela - Numer pięć

Seventy Years

Siedemdziesiąt lat

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

Jojakim był pierwszym z ostatnich trzech królów Judy i kiedy został podbity przez Babilończyków, rozpoczęło się siedemdziesiąt lat niewoli dla królestwa południowego. Te siedemdziesiąt lat wyznacza okres, w którym Babilon, pierwsze królestwo proroctwa biblijnego, miał panować. W 23. rozdziale Księgi Izajasza nierządnica z Tyru miała być zapomniana na siedemdziesiąt symbolicznych lat, które proroczo określono jako dni jednego króla. W proroctwie biblijnym król oznacza królestwo, a jedynym królestwem w proroctwie biblijnym, którego dni wyniosły siedemdziesiąt lat, był Babilon.

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

W tamtym okresie dziejów nierządnica z Tyru, która reprezentuje papiestwo, zostałaby zapomniana. Pod koniec siedemdziesięciu symbolicznych lat przypomniano by o niej i wyszłaby, by uprawiać nierząd ze wszystkimi królestwami ziemi. Duchowy nierząd to bezprawny związek Kościoła z państwem. Pod koniec siedemdziesięciu symbolicznych lat papiestwo weszłoby w relację z Organizacją Narodów Zjednoczonych, reprezentowaną przez wszystkich królów, z którymi nierządnica z Tyru uprawia nierząd pod koniec siedemdziesięciu symbolicznych lat. Królestwo, które panuje podczas siedemdziesięciu symbolicznych lat, to Stany Zjednoczone, bestia z ziemi o dwóch rogach.

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

Rozdziały od pierwszego do piątego Księgi Daniela przedstawiają historię siedemdziesięciu lat Babilonu, a zatem te rozdziały reprezentują historię obu rogów bestii z ziemi. Rozdziały czwarty i piąty wskazują pierwszego i ostatniego króla Babilonu, a razem te dwa rozdziały przedstawiają historię bestii z ziemi i jej dwóch rogów. Sąd nad dwoma rogami i nad samą bestią z ziemi jest przedstawiony przez sąd nad pierwszym i ostatnim królem. Wyrokiem wobec Nabuchodonozora było wygnanie na „siedem czasów”; żył jak dzikie zwierzę przez dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni, żywiąc się trawą i moknąc od rosy. Wyrok na Belszazara został napisany na ścianie i utożsamiony z liczbą dwa tysiące pięćset dwadzieścia, co wskazuje, że sąd nad bestią z ziemi i jej dwoma rogami jest przedstawiony przez „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty. Opiera się to na świadectwie dwóch królów, a ci dwaj świadkowie reprezentują pierwszego i ostatniego.

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

„Siedem czasów” stanowi kamień obrazy dla adwentyzmu, dlatego nie jest uznawane, choć jest tam wyraźnie — dla tych, którzy chcą to dostrzec. Jest symbolem sądu nad narodem (Babilonem), który panował przez siedemdziesiąt lat, oraz symbolem sądu nad królestwem, które panuje przez siedemdziesiąt symbolicznych lat. Kiedy William Miller przedstawił swoje rozumienie „siedmiu czasów” z rozdziału 26 Księgi Kapłańskiej, posłużył się okresem dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni, gdy Nabuchodonozor żył jak zwierzę (rozdział 4 Księgi Daniela), jako jednym z proroczych świadectw potwierdzających „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej 26. „Siedem czasów” jest zarówno kamieniem węgielnym, jak i kamieniem szczytowym w rozdziale 4 Księgi Zachariasza. Jezus, siostra White, Izajasz i Piotr identyfikują je jako kamień, który staje się kamieniem węgielnym. Jest to koronna doktryna proroctw biblijnych, choć zasadniczo pozostaje niewidoczna dla tych, którzy podają się za posłańców trzeciego anioła.

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

Rozpoczynając rozważanie pierwszych sześciu rozdziałów Księgi Daniela, należy zauważyć, że już od samego początku zostaje wskazany okres „siedmiu czasów”. Gdy Jojakim został obalony przez Babilon, rozpoczęła się siedemdziesięcioletnia niewola. Księga Kronik wyjaśnia, dlaczego zostali uprowadzeni do niewoli na siedemdziesiąt lat.

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> Sedekiasz miał dwadzieścia jeden lat, gdy zaczął królować, i królował jedenaście lat w Jerozolimie. I czynił to, co złe w oczach Pana, swego Boga, i nie ukorzył się przed prorokiem Jeremiaszem, który przemawiał z ust Pana. I zbuntował się także przeciw królowi Nebukadnezarowi, który kazał mu przysiąc na Boga; lecz zatwardził swój kark i uczynił swoje serce nieugiętym, aby nie zwrócić się do Pana, Boga Izraela. Ponadto wszyscy naczelnicy kapłanów i lud bardzo się sprzeniewierzyli, naśladując wszystkie obrzydliwości pogan, i zbezcześcili dom Pana, który On poświęcił w Jerozolimie. A Pan, Bóg ich ojców, posyłał do nich przez swoich posłańców, wstając wcześnie i posyłając, gdyż litował się nad swoim ludem i nad swoim mieszkaniem; lecz oni szydzili z posłańców Bożych, gardzili Jego słowami i znieważali Jego proroków, aż zapłonął gniew Pana przeciw Jego ludowi, tak że nie było już ratunku. Sprowadził więc na nich króla Chaldejczyków, który wytracił ich młodzieńców mieczem w domu ich przybytku i nie ulitował się ani nad młodzieńcem, ani nad dziewicą, ani nad starcem, ani nad tym, który się z wiekiem garbi; wszystkich wydał w jego rękę. I wszystkie naczynia domu Bożego, wielkie i małe, oraz skarby domu Pana i skarby króla i jego książąt — to wszystko zawiózł do Babilonu. I spalili dom Boży, i zburzyli mur Jerozolimy, spalili ogniem wszystkie jej pałace i zniszczyli wszystkie jej kosztowne naczynia. A tych, którzy ocaleli od miecza, uprowadził do Babilonu, gdzie byli sługami jego i jego synów aż do panowania królestwa Persji; aby się spełniło słowo Pana wypowiedziane przez usta Jeremiasza, dopóki ziemia nie odprawi swoich sabatów; przez cały czas swego spustoszenia obchodziła sabat, aż dopełniło się siedemdziesiąt lat. A w pierwszym roku Cyrusa, króla Persji, aby spełniło się słowo Pana wypowiedziane przez usta Jeremiasza, Pan pobudził ducha Cyrusa, króla Persji, tak że ogłosił on obwieszczenie w całym swoim królestwie i także wydał je na piśmie, mówiąc: Tak mówi Cyrus, król Persji: Wszystkie królestwa ziemi dał mi Pan, Bóg niebios, i On nakazał mi zbudować Mu dom w Jerozolimie, która jest w Judzie. Kto jest pośród was ze wszystkiego Jego ludu? Niech Pan, jego Bóg, będzie z nim, i niech wstąpi. 2 Kronik 36:11–23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

Siedemdziesiąt lat niewoli miało wypełnić słowo Jeremiasza: „aż ziemia nacieszy się swoimi szabatami; przez cały czas swego spustoszenia miała szabat”. Poza wersetem z Kronik, który cytujemy, jest tylko jeden fragment w Słowie Bożym, który odnosi się do tego, że ziemia „nacieszy się” swoimi szabatami. Ten fragment znajduje się w Księdze Kapłańskiej, rozdziałach dwudziestym piątym i dwudziestym szóstym. Rozdział dwudziesty piąty zawiera wskazania, jak pozwolić ziemi cieszyć się jej odpoczynkiem szabatowym, a rozdział dwudziesty szósty opisuje przekleństwo „siedem razy”, jeśli tych nakazów przymierza nie przestrzegano.

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

Los Jojakima oznaczał początek niewoli, która stanowi element tego, co Daniel w rozdziale dziewiątym nazwał „klątwą” i „przysięgą” Mojżesza. Daniel rozumiał klątwę „siedmiu czasów”, gdyż w rozdziale dziewiątym daje świadectwo, że dzięki studiowaniu proroctwa Jeremiasza o siedemdziesięciu latach zrozumiał liczbę lat, przez które lud Boży miał przebywać w niewoli w Babilonie.

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> W pierwszym roku jego panowania ja, Daniel, zrozumiałem z ksiąg liczbę lat, o których mówiło słowo Pana przekazane prorokowi Jeremiaszowi, że dopełni się siedemdziesiąt lat spustoszenia Jerozolimy. Daniel 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

Daniel zrozumiał z ksiąg liczbę siedemdziesięciu lat, a nie tylko z Księgi Jeremiasza. Drugą „księgą”, którą rozumiał, były pisma Mojżesza, gdyż w swojej modlitwie wskazuje, że „klątwa” siedemdziesięciu lat niewoli była „przysięgą” Mojżesza. Słowo w dziewiątym rozdziale Księgi Daniela, tłumaczone jako „przysięga”, jest tym samym słowem, które w Księdze Kapłańskiej 26 tłumaczy się jako „siedem razy”. Niewola Judy w Babilonie przez siedemdziesiąt lat była wypełnieniem klątwy „siedem razy”, niezależnie od tego, co twierdziłby którykolwiek współczesny teolog. To jasne jak słońce, ale tylko jeśli zechcesz to dostrzec.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> I Pan rzekł do Mojżesza na górze Synaj: Przemów do synów Izraela i powiedz im: Gdy wejdziecie do ziemi, którą wam daję, wtedy ziemia będzie obchodzić szabat dla Pana. Przez sześć lat będziesz obsiewał swoje pole i przez sześć lat będziesz przycinał swoją winnicę i zbierał jej plon; lecz w siódmym roku będzie dla ziemi szabat odpoczynku, szabat dla Pana: nie będziesz obsiewał swego pola ani przycinał swojej winnicy. Tego, co samo wyrośnie z twoich żniw, nie będziesz żął, ani nie będziesz zbierał winogron z nieprzycinanej winorośli, bo to jest rok odpoczynku dla ziemi. To, co ziemia wyda podczas szabatu, będzie dla was pokarmem: dla ciebie i dla twojego sługi, i dla twojej służebnicy, i dla twojego najemnika, i dla przybysza, który u ciebie mieszka, oraz dla twojego bydła i dla zwierząt, które są w twojej ziemi; cały jej urodzaj będzie pokarmem. Policzysz sobie siedem szabatów lat, siedem razy po siedem lat; a czas siedmiu szabatów lat będzie ci czterdzieści dziewięć lat. Potem, dziesiątego dnia siódmego miesiąca, każesz zabrzmieć trąbie jubileuszowej; w Dniu Przebłagania niech rozlegnie się dźwięk trąby po całej waszej ziemi. Księga Kapłańska 25:1–9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

Warto zauważyć, że w zaleceniach dotyczących pozostawienia ziemi na odpoczynek siedem cykli składających się z sześciu lat uprawy ziemi i jednego roku pozwolenia ziemi na odpoczynek trwa aż do czterdziestego dziewiątego roku, kiedy miał nastąpić jubileusz oznaczający dopełnienie siedmiu cykli po siedem lat. Kluczowe jest dostrzeżenie, że zabrzmienie trąby jubileuszowej miało nastąpić w Dniu Pojednania, co wskazuje, iż gdy 22 października 1844 roku rozpoczął się antytypowy Dzień Pojednania, wówczas miała zabrzmieć trąba jubileuszowa reprezentująca cykl „siedem razy”. „Siedem razy”, które zaczęło się, gdy Manasses został uprowadzony do Babilonu w 677 r. p.n.e., oznaczało dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, które zakończyły się w antytypowym Dniu Pojednania. Tego powiązania nie dostrzegą jedynie ci, którzy nie chcą go zobaczyć. Cykl „siedem razy” jest powiązany z dwoma tysiącami trzystu lat.

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

Trzeba też zauważyć, że w nakazach przymierza zawartych w pierwszych dziewięciu wersetach dwudziestego piątego rozdziału Księgi Kapłańskiej znajduje się najgłębsza ilustracja zasady dzień za rok w Słowie Bożym. Zbieranina bajek, którą teologowie podrzucają, by utrzymać trzodę otumanioną babilońskim winem, głosi, że zapowiedź kary „siedem razy” w rozdziale dwudziestym szóstym jest błędnym rozumieniem hebrajskiego znaczenia słowa tłumaczonego jako „siedem razy”. Ten argument nie jest prawdziwy. Hebrajskie znaczenie tego słowa w pełni zawiera w swojej definicji uzasadnienie dla zastosowania go w sensie liczbowym, lecz ich błędny wywód, który podpierają chybioną przesłanką opartą na ich samozwańczej biegłości w gramatyce hebrajskiej, jest po prostu próbą odwrócenia uwagi.

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

Sąd przedstawiony jako „siedem razy” w rozdziale dwudziestym szóstym rozpoznaje się na podstawie kontekstu danego fragmentu, a nie dzięki temu, że jacyś współcześni teologowie naginają język hebrajski. William Miller doszedł do swojego wniosku bez odwoływania się do języka hebrajskiego, a natchnienie potwierdziło, że jego zrozumienie było poprawne. Aniołowie kierowali jego zrozumieniem na podstawie kontekstu rozdziału, w którym znajduje się sąd określony jako „siedem razy”, a nie na podstawie języka hebrajskiego.

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

W rozdziale dwudziestym piątym zostają określone nakazy przymierza, a rozdział dwudziesty szósty następnie przedstawia obiecane błogosławieństwo za przestrzeganie tych nakazów przymierza, a potem wskazuje to, co Daniel nazywa "klątwą Mojżesza" za nieposłuszeństwo tym nakazom.

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

Kontekst dotyczy zasady „dzień za rok” w proroctwach biblijnych. Te początkowe wersety z dwudziestego piątego rozdziału Księgi Kapłańskiej wskazują, że w proroctwach biblijnych dzień oznacza rok. W Księdze Wyjścia Mojżesz wyraźnie wskazuje związek między szabatowym odpoczynkiem siódmego dnia dla człowieka i zwierząt a szabatowym odpoczynkiem siódmego roku dla ziemi.

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> Przez sześć lat będziesz obsiewał swoją ziemię i zbierał jej plony; lecz siódmego roku zostawisz ją odłogiem, by odpoczęła, aby ubodzy z twojego ludu mogli jeść, a co pozostawią, zjedzą zwierzęta polne. Tak samo postąpisz ze swoją winnicą i ze swoim gajem oliwnym. Sześć dni będziesz wykonywał swoją pracę, a siódmego dnia odpoczniesz, aby odpoczął twój wół i twój osioł oraz aby wytchnęli syn twojej służebnicy i przybysz. Księga Wyjścia 23:10-12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

W owych trzech wersetach można dostrzec, że dzień odpoczynku dla ludzi i zwierząt odpowiada rokowi odpoczynku dla ziemi. W Księdze Kapłańskiej, w rozdziale dwudziestym piątym, w pierwszych pięciu wersetach, znajdujemy identyczną strukturę gramatyczną jak w przykazaniu szabatu z Księgi Wyjścia, rozdział dwudziesty, wersety od ósmego do jedenastego.

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> I przemówił Pan do Mojżesza na górze Synaj, mówiąc: Powiedz synom Izraela: Gdy wejdziecie do ziemi, którą wam daję, niech ziemia obchodzi sabat dla Pana. Sześć lat będziesz obsiewał swoje pole i sześć lat będziesz przycinał swoją winnicę i zbierał jej plon; ale w siódmym roku będzie dla ziemi sabat odpoczynku, sabat dla Pana: nie będziesz obsiewał swego pola ani przycinał swojej winnicy. Tego, co samo wyrośnie po swym żniwie, nie będziesz żął, ani nie będziesz zbierał winogron ze swej nieprzycinanej winorośli; gdyż jest to rok odpoczynku dla ziemi. Księga Kapłańska 25:1–5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał całą swoją pracę, lecz siódmy dzień jest szabatem Pana, Boga twego; w nim nie będziesz wykonywał żadnej pracy: ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służebnica, ani twoje bydło, ani obcy przybysz, który jest w twoich bramach. Bo w sześć dni Pan uczynił niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest, a dnia siódmego odpoczął; dlatego Pan pobłogosławił dzień szabatu i uświęcił go. Księga Wyjścia 20,8-11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

Razem dwa przykazania dotyczące szabatu określają kontekst Księgi Kapłańskiej 25 i 26. Zestawione wers po wersie świadczą, że przez "sześć dni będziesz pracował i wykonywał całą swoją pracę", a przez "sześć lat będziesz obsiewał swoje pole i sześć lat będziesz przycinał swoją winnicę i zbierał jego plon." "Lecz siódmy dzień jest szabatem Pana, Boga twego", oraz "siódmy rok będzie szabatem odpoczynku dla ziemi, szabatem dla Pana".

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

Oba wystąpienia słowa tłumaczonego jako „siódmy” w przykazaniach dotyczących szabatu — czy chodzi o szabat dla ludzi, czy o szabat dla ziemi — są tym samym hebrajskim słowem, które w rozdziale dwudziestym szóstym Księgi Kapłańskiej tłumaczone jest jako „siedem razy”. Kontekst rozdziałów dwudziestego piątego i dwudziestego szóstego Księgi Kapłańskiej osadzony jest w proroczej zasadzie, że dzień w proroctwie biblijnym oznacza rok. Równie istotna jest prorocza zasada pierwszej wzmianki.

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

Pierwszą rzeczą wspomnianą w tych dwóch rozdziałach jest zasada dzień za rok. William Miller został poprowadzony przez Gabriela i innych aniołów, aby rozpoznać "siedem czasów" z Księgi Kapłańskiej jako symbol dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat, co w pełni zgadza się z kontekstem tych rozdziałów, czyli z zasadą dzień za rok przedstawioną w pierwszych pięciu wersetach rozdziału dwudziestego piątego.

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

Gdy autor Ksiąg Kronik wskazał powód, dla którego Babilonowi pozwolono uprowadzić południowe królestwo Judy do niewoli, powiedział, że było to po to, aby ziemia mogła zaznać swego szabatowego odpoczynku. Jedynym innym miejscem w Słowie Bożym, które stwierdza, że ziemia cieszy się odpoczynkiem, są rozdziały dwudziesty piąty i dwudziesty szósty Księgi Kapłańskiej. Siedemdziesiąt lat panowania Babilonu jako pierwszego królestwa w proroctwie biblijnym nie tylko przedstawia symboliczne lata, przez które bestia z ziemi miałaby panować jako szóste królestwo w proroctwie biblijnym, lecz także stanowi bezpośrednie odniesienie do "siedmiu razy" przekleństwa Mojżesza.

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

Gdy zaczynamy studiować proroctwa zawarte w pierwszych sześciu rozdziałach Księgi Daniela, konieczne jest, aby wiedzieć, że zarówno przekleństwo „siedmiu czasów”, jak i błogosławieństwo „siedmiu czasów” stanowią element każdego z tych rozdziałów.

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

Warto również pamiętać, że seria siedmiu siedmioletnich cykli jest wyznaczana zatrąbieniem w trąbę jubileuszową dziesiątego dnia siódmego miesiąca, czyli w Dniu Przebłagania. Ten fakt łączy „siedem razy” z dwoma tysiącami trzystu dni z ósmego rozdziału Księgi Daniela, w wersecie czternastym. Warto również pamiętać, że rok proroczy to trzysta sześćdziesiąt dni, a jeśli dodamy trzysta sześćdziesiąt dni, raz po raz, przez „siedem razy”, daje to dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni.

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

Gdy Daniel z ksiąg zrozumiał liczbę lat wskazaną przez Jeremiasza, rozpoczął modlitwę, która obejmuje każdy element pokutnej odpowiedzi uznanej za konieczną, jeśli lud Boży kiedykolwiek uświadomi sobie, że znajduje się w niewoli w kraju wroga. Pod koniec modlitwy Daniela z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, ukazał się Gabriel, aby dać Danielowi zrozumienie widzenia, które "słyszał", widzenia o dwóch tysiącach trzystu dniach. Gabriel zaczął od poinformowania Daniela, że dla ludu Daniela "wyznaczono" siedemdziesiąt tygodni.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono dla twojego ludu i dla twojego świętego miasta, aby doprowadzić do końca występek, położyć kres grzechom, dokonać pojednania za nieprawość, wprowadzić wieczną sprawiedliwość, zapieczętować widzenie i proroctwo oraz namaścić Najświętsze. Daniela 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

Słowo oddane w wersecie jako „determined” oznacza „odcięte”, a zatem znaczy to, że od dwóch tysięcy trzystu dni należało odciąć siedemdziesiąt tygodni. Począwszy od trzeciego dekretu z roku 457 p.n.e., lud Daniela miał do dyspozycji siedemdziesiąt proroczych tygodni jako czas próby. Siedemdziesiąt proroczych tygodni to czterysta dziewięćdziesiąt lat. Czterysta dziewięćdziesiąt lat po trzecim dekrecie, w roku 34, starożytny Izrael ukamienował Szczepana i został ostatecznie odłączony od Boga.

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

Niewola, która poprzedziła trzy dekrety wyznaczające punkt początkowy czterystu dziewięćdziesięciu lat czasu próby, trwała siedemdziesiąt lat. Te siedemdziesiąt lat miało pozwolić ziemi zaznać szabatowych odpoczynków, których starożytny Izrael nigdy nie przestrzegał. Siedemdziesiąt lat szabatowych odpoczynków dla ziemi było skutkiem czterystu dziewięćdziesięciu lat (czyli siedemdziesięciu tygodni lat) buntu przeciwko przysiędze Mojżesza.

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

Czterysta dziewięćdziesiąt lat buntu przeciwko przymierzu z Księgi Kapłańskiej 25 przyniosło siedemdziesiąt lat niewoli, aby ziemia mogła zaznać swego odpoczynku. Siedemdziesiąt lat niewoli doprowadziło do trzech dekretów, które wyznaczyły kolejne czterysta dziewięćdziesiąt lat czasu próby dla starożytnego Izraela. A zatem widzimy dwa okresy próby po czterysta dziewięćdziesiąt lat każdy. Te trzy dekrety są typem trzech poselstw anielskich, z których pierwsze nadeszło w 1798 roku, na końcu pierwszego okresu „siedmiu czasów” gniewu wymierzonego w północne królestwo. Trzeci anioł nadszedł dwa tysiące trzysta lat po trzecim dekrecie, 22 października 1844 roku, kiedy nadszedł również „ostatni koniec gniewu”.

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

W ciągu czterdziestu sześciu lat między końcem pierwszego gniewu a końcem ostatniego gniewu Jezus położył fundament świątyni millerystów, a kamieniem węgielnym było „siedem czasów”. Ten kamień miał być albo kamieniem węgielnym (albo kamieniem obrazy) dla adwentyzmu na początku, a na końcu albo kamieniem szczytowym i zwieńczeniem (albo kamieniem nagrobnym) dla adwentyzmu. Trzy dekrety, które przedstawiają nadejście poselstw trzech aniołów w historii od 1798 do 1844 roku, przedstawiają również pierwsze trzy rozdziały Księgi Daniela.

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

Zaczniemy omawiać pierwsze sześć rozdziałów w następnym artykule.

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> Gdy Księgi Daniela i Objawienia będą lepiej rozumiane, wierzący będą mieli zupełnie inne doświadczenie religijne. … Jedno z pewnością zostanie zrozumiane z badania Księgi Objawienia: że więź między Bogiem a Jego ludem jest bliska i pewna. The Faith I Live By, 345.

Back to Articles