Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-One

Księga Daniela - numer dwadzieścia jeden

In Measure

Z umiarem

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word

We are working through Isaiah chapter twenty-seven, for it establishes the context for the following chapters of Isaiah. Those following chapters identify the latter rain as the correct biblical methodology. The methodology, when recognized and employed, reveals the prophetic message that if accepted produces a corresponding experience.

Omawiamy 27. rozdział Księgi Izajasza, ponieważ wyznacza on kontekst dla kolejnych rozdziałów tej księgi. Te kolejne rozdziały wskazują późny deszcz jako właściwą biblijną metodologię. Ta metodologia, gdy zostanie rozpoznana i zastosowana, odsłania prorocze poselstwo, które, jeśli zostanie przyjęte, prowadzi do odpowiadającego mu doświadczenia.

On September 11, 2001 the song that is to be sung unto the former covenant people of God, who are the Seventh-day Adventist people, is that they are being passed by as God’s people, for they have not brought forth the fruits that were intended by God for His vineyard to produce. The song was to be premised on the covenant relationship, represented by the vineyard which God had planted and also by their rejection of the stone of stumbling in 1863. They had become Laodicea in 1856, and for seven years, or “seven times”, or twenty-five hundred and twenty days, God sought entrance, but they closed the door against Him in 1863.

W dniu 11 września 2001 roku pieśń, która ma być zaśpiewana dawnemu ludowi przymierza Bożego, którym są Adwentyści Dnia Siódmego, głosi, że są oni pomijani jako lud Boży, ponieważ nie wydali owoców, które Bóg zamierzył, aby Jego winnica przyniosła. Pieśń miała być oparta na relacji przymierza, przedstawionej przez winnicę, którą Bóg zasadził, a także na ich odrzuceniu kamienia obrazy w 1863 roku. Stali się Laodyceą w 1856 roku, i przez siedem lat, czyli „siedem razy”, czyli dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni, Bóg szukał wejścia, lecz oni zamknęli przed Nim drzwi w 1863 roku.

Since September 11, 2001 they are being bound into bundles in advance of being spewed fully out of His mouth at the Sunday law. The message to be sung to Adventism since September 11, 2001 is the Laodicean message, which is the message of the vineyard that contains the stumbling stone that crushes any who refuse to “see” and “taste” the precious stone. The promise to the Laodiceans in Isaiah’s passage is that any Adventist who chooses to accept this final warning, still has time to “take hold of” Christ’s “strength, that” they “may make peace with” Christ, for Christ is still willing “to make peace with” them. But at the cry at midnight, just before the soon-coming Sunday law, that opportunity is forever over.

Od 11 września 2001 r. są wiązani w snopy, zanim zostaną całkowicie wypluci z Jego ust w czasie dekretu niedzielnego. Poselstwo, które od 11 września 2001 r. ma być śpiewane Adwentyzmowi, to poselstwo laodycejskie, czyli poselstwo winnicy, zawierające kamień potknięcia, który miażdży każdego, kto odmawia „zobaczenia” i „skosztowania” drogocennego kamienia. Obietnica dla Laodycejan w fragmencie Izajasza jest taka, że każdy Adwentysta, który postanowi przyjąć to ostateczne ostrzeżenie, wciąż ma czas, aby „uchwycić się” Chrystusowej „mocy”, aby „zawrzeć pokój z” Chrystusem, gdyż Chrystus wciąż jest gotów „zawrzeć z nimi pokój”. Lecz przy wołaniu o północy, tuż przed rychłym dekretem niedzielnym, ta sposobność skończy się na zawsze.

In the time period that began on September 11, 2001 God promised to make those who “in time past were not a people”, “a root out of a dry ground”, to “take root” “blossom and bud, and fill the face of the world with fruit.” What causes the root of Jesse to blossom and bud is the latter rain, for the root that is to blossom and bud is destined prophetically to be the ensign that is lifted up, and the ensign is the root of Jesse.

W okresie, który rozpoczął się 11 września 2001 roku, Bóg obiecał, że tych, którzy "niegdyś nie byli ludem", uczyni "korzeniem z suchej ziemi", aby "zapuścili korzenie", "zakwitli i wypuścili pąki i napełnili oblicze świata owocem". Tym, co sprawia, że korzeń Jessego zakwita i wypuszcza pąki, jest późny deszcz, gdyż korzeń, który ma zakwitnąć i wypuścić pąki, jest proroczo przeznaczony, by stać się chorągwią, która jest wzniesiona, a chorągiew jest korzeniem Jessego.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> I w owym dniu pojawi się korzeń Jessego, który stanie jako sztandar dla ludów; poganie będą go szukać, a jego spoczynek będzie chwalebny. Izajasza 11:10.

The latter rain caused the root of Jesse to blossom and bud beginning on September 11, 2001 and at the soon-coming Sunday law the root will fill the whole earth with fruit. The Sunday law in Isaiah chapter twenty-seven is the progressive history that is also represented in chapters one through three in the book of Daniel. The latter rain began to sprinkle when the nations were angered on September 11, 2001 with the release and then immediate restraint of Islam of the third Woe.

Późny deszcz sprawił, że korzeń Jessego zaczął rozkwitać i wypuszczać pąki, począwszy od 11 września 2001 roku, a gdy wkrótce zostanie wprowadzone prawo niedzielne, korzeń wypełni całą ziemię owocem. Prawo niedzielne w rozdziale dwudziestym siódmym Księgi Izajasza to historia postępująca, która jest również przedstawiona w rozdziałach od pierwszego do trzeciego Księgi Daniela. Późny deszcz zaczął pokrapywać, gdy narody rozgniewały się 11 września 2001 roku wskutek uwolnienia, a następnie natychmiastowego powstrzymania islamu związanego z trzecim biada.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> „Początek tego czasu ucisku”, o którym tu mowa, nie odnosi się do czasu, gdy plagi zaczną być wylewane, lecz do krótkiego okresu tuż przed ich wylaniem, podczas gdy Chrystus jest w świątyni. W owym czasie, gdy dzieło zbawienia będzie dobiegać końca, na ziemi zapanuje ucisk, a narody będą rozgniewane, lecz powstrzymywane, aby nie przeszkodzić dziełu trzeciego anioła. Wtedy przyjdzie „późny deszcz”, czyli pokrzepienie od oblicza Pana, aby dodać mocy donośnemu głosowi trzeciego anioła i przygotować świętych do wytrwania w okresie, gdy zostaną wylane ostatnie siedem plag. Early Writings, 85.

In the passage Sister White is clarifying that there is a short period when salvation is still open. The “time of trouble” she is addressing is distinct from the great time of trouble, that begins when probation fully closes. In Adventism it is rightly referred to as “the little time of trouble” in relation to the great time of trouble that begins when Michael stands up. The “little time of trouble” represents the period when national ruin begins at the soon-coming Sunday law, and continues until probation closes.

W tym fragmencie Siostra White wyjaśnia, że istnieje krótki okres, w którym droga zbawienia jest jeszcze otwarta. „Czas ucisku”, o którym mówi, różni się od wielkiego czasu ucisku, który zaczyna się, gdy czas łaski zostaje ostatecznie zamknięty. W adwentyzmie słusznie określa się go jako „mały czas ucisku” w odniesieniu do wielkiego czasu ucisku, który rozpoczyna się, gdy Michał powstanie. „Mały czas ucisku” oznacza okres, w którym narodowa ruina zaczyna się wraz z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną i trwa aż do zamknięcia czasu łaski.

In the history from September 11, 2001 through to the Sunday law the final cleansing and judgment of Adventism is illustrated as occurring during the “sprinkling” of the latter rain. That period when the latter rain, which is also the “refreshing,” begins as a “sprinkling”, but progresses unto the full outpouring at the Sunday law. In that period, which begins when Islam of the third Woe makes the nations angry, the latter rain begins to fall, and some recognize the latter rain and receive it, and some do not recognize the latter rain. Some recognize that something is happening, but they don’t understand what it is, and brace themselves against it.

W historii od 11 września 2001 roku aż do prawa niedzielnego ostateczne oczyszczenie i sąd adwentyzmu są ukazane jako odbywające się podczas „zraszania” późnego deszczu. To okres, w którym późny deszcz, który jest także „ochłodą”, zaczyna się jako „zraszanie”, lecz postępuje ku pełnemu wylaniu w czasie prawa niedzielnego. W tym okresie, który rozpoczyna się, gdy Islam trzeciego „Biada” rozgniewa narody, późny deszcz zaczyna padać i jedni go rozpoznają i przyjmują, a inni go nie rozpoznają. Niektórzy dostrzegają, że coś się dzieje, ale nie rozumieją, co to jest, i stawiają temu opór.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> Wielu w znacznym stopniu nie zdołało przyjąć wczesnego deszczu. Nie otrzymali wszystkich dobrodziejstw, jakie Bóg im w ten sposób zapewnił. Spodziewają się, że ów brak zostanie uzupełniony przez późny deszcz. Gdy zostanie udzielona największa obfitość łaski, zamierzają otworzyć swoje serca, by ją przyjąć. Popełniają straszny błąd. Dzieło, które Bóg rozpoczął w ludzkim sercu, udzielając Swojego światła i poznania, musi nieustannie posuwać się naprzód. Każdy musi uświadomić sobie własną potrzebę. Serce musi być opróżnione z wszelkiego skalania i oczyszczone na zamieszkanie Ducha Świętego. To przez wyznanie i porzucenie grzechu, gorliwą modlitwę i poświęcenie się Bogu pierwsi uczniowie przygotowali się na wylanie Ducha Świętego w Dniu Pięćdziesiątnicy. To samo dzieło, tylko w większym stopniu, musi zostać dokonane teraz. Wtedy człowiek miał tylko prosić o błogosławieństwo i czekać, aż Pan dopełni dzieła względem niego. To Bóg rozpoczął to dzieło i On je zakończy, czyniąc człowieka doskonałym w Jezusie Chrystusie. Ale nie wolno zaniedbywać łaski wczesnego deszczu. Tylko ci, którzy żyją zgodnie ze światłem, które mają, otrzymają większe światło. Jeśli nie będziemy codziennie postępować w urzeczywistnianiu czynnych chrześcijańskich cnót, nie rozpoznamy przejawów Ducha Świętego w późnym deszczu. Może on spadać na serca wokół nas, ale my go nie dostrzeżemy ani nie przyjmiemy. Świadectwa dla kaznodziejów, 506, 507.

The latter rain is now falling and there are those who recognize it and therefore receive it, and there are those who do not recognize it, and therefore do not receive it. The latter rain must be recognized to be received. The latter rain is not just an experience only, it is an experience that is produced by a message, but the message can only be received when the correct methodology is employed to establish the message. Without recognizing the methodology which establishes the message of the latter rain, it is virtually impossible to understand the prophetic lessons that are represented in the rise and fall of kingdoms set forth in the books of Daniel and Revelation.

Teraz spada późny deszcz; jedni go rozpoznają i dlatego go otrzymują, inni go nie rozpoznają, a więc go nie otrzymują. Późny deszcz trzeba rozpoznać, aby go otrzymać. Późny deszcz nie jest tylko doświadczeniem; jest doświadczeniem zrodzonym przez poselstwo, lecz poselstwo to można przyjąć jedynie wtedy, gdy zastosuje się właściwą metodologię jego ustalania. Bez rozpoznania metodologii, która ustala poselstwo późnego deszczu, praktycznie niemożliwe jest zrozumienie lekcji proroczych ukazanych we wzroście i upadku królestw przedstawionych w Księdze Daniela i Apokalipsie.

The ensign that is lifted up to the world is identified by Isaiah as the “root of Jesse”, and in chapter twenty-seven those who “come of Jacob” “take root.” Those that are the “root of Jesse” are also identified there as “Israel,” and they are those who first blossom and bud, and thereafter fill the world with fruit. The laws of nature do not contradict the laws of prophecy, for it is the same Law-Giver that produced both nature and prophecy. Before a plant bears fruit, it must first come out of dormancy as evidenced by the buds, and thereafter the blossoms. Spiritual Israel, who is the “root of Jesse” receives a progressive outpouring of rain. It begins with a “sprinkling” and escalates to a full outpouring when the world is filled with the fruit presented by the ensign.

Sztandar wzniesiony dla świata jest przez Izajasza określony jako „korzeń Jessego”, a w rozdziale dwudziestym siódmym ci, którzy „pochodzą z Jakuba”, „zapuszczają korzenie”. Ci, którzy są „korzeniem Jessego”, są tam także określeni jako „Izrael” i to oni najpierw kwitną i wypuszczają pąki, a następnie napełniają świat owocem. Prawa natury nie stoją w sprzeczności z prawami proroctwa, gdyż ten sam Prawodawca ustanowił zarówno naturę, jak i proroctwo. Zanim roślina wyda owoc, musi najpierw wyjść ze stanu spoczynku, co potwierdzają pąki, a następnie kwiaty. Duchowy Izrael, który jest „korzeniem Jessego”, otrzymuje postępujące wylanie deszczu. Zaczyna się ono od „pokropienia” i przeradza się w pełne wylanie, gdy świat zostaje napełniony owocem, który ukazuje sztandar.

In Isaiah chapter twenty-seven, the starting point of the sprinkling of the rain is represented as taking place when the buds “shooteth forth.” When they first “shooteth forth,” the rain is identified as being poured out “in measure.” “In measure, when it shooteth forth.” On September 11, 2001 the sprinkling of the latter rain began to be poured out “in measure,” for at that time the wheat and tares, or the wise and the foolish were still mixed together.

W 27. rozdziale Księgi Izajasza początek skrapiania deszczu jest przedstawiony jako mający miejsce, gdy pąki „wybijają”. Gdy po raz pierwszy „wybijają”, deszcz jest określony jako wylewany „w miarę”. „W miarę, gdy wybija.” 11 września 2001 roku rozpoczęło się wylewanie deszczu późnego „w miarę”, gdyż w tym czasie pszenica i kąkol, czyli mądrzy i głupi, wciąż byli ze sobą pomieszani.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> Wielkie wylanie Ducha Bożego, które rozświetla całą ziemię Swoją chwałą, nie nastąpi, dopóki nie będziemy mieli oświeconego ludu, który z doświadczenia wie, co znaczy być współpracownikami Boga. Kiedy będziemy mieli całkowite, z całego serca poświęcenie się służbie Chrystusa, Bóg zaznaczy to wylaniem Swego Ducha bez miary; lecz tak się nie stanie, dopóki największa część Kościoła nie będzie współpracować z Bogiem. Bóg nie może wylać Swego Ducha, gdy egoizm i pobłażanie sobie są tak jawne; gdy panuje duch, który, przełożony na słowa, wyraziłby odpowiedź Kaina — 'Czyż jestem stróżem brata mego?' Jeśli prawda na ten czas, jeśli znaki, które narastają ze wszystkich stron, świadczące, że koniec wszystkiego jest bliski, nie są wystarczające, by obudzić drzemiącą energię tych, którzy utrzymują, że znają prawdę, wówczas ciemność proporcjonalna do światła, które świeciło, ogarnie te dusze. Nie ma nawet pozoru usprawiedliwienia dla ich obojętności, który mogliby przedłożyć Bogu w owym wielkim dniu ostatecznego rozrachunku. Nie będzie też powodu do przedstawienia, dlaczego nie żyli, nie chodzili i nie pracowali w świetle świętej prawdy Słowa Bożego, i w ten sposób nie ukazali pogrążonemu w grzechu światu poprzez swoje postępowanie, współczucie i zapał, że mocy i realności ewangelii nie da się podważyć. Review and Herald, 21 lipca 1896 r.

Isaiah twenty-seven identifies the history of the beginning of the outpouring of the latter rain, when the root buds out of a dry ground, and then all the way through until the earth is filled with fruit. The chapter identifies that “in measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” When the latter rain is being measured as a “sprinkling”, Sister White states that the latter rain, “may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.”

Izajasz 27 przedstawia historię początku wylania późnego deszczu, gdy korzeń wypuszcza pęd z suchej ziemi, a następnie aż do chwili, gdy ziemia zostaje napełniona owocem. Rozdział wskazuje, że „w miarę, gdy wypuszcza pędy, będziesz się z nim spierać”. Gdy późny deszcz jest mierzony jako „pokropienie”, Siostra White stwierdza, że późny deszcz „może padać na serca wokół nas, ale my go nie rozeznamy ani nie przyjmiemy”.

In so doing she identifies a church that is mixed with those that recognize and others who do not recognize the falling of the rain. In the previous passage she identifies that when God pours the latter rain out without measure it marks when there is no longer a mixture of wise and foolish virgins by stating, “When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God.”

W ten sposób wskazuje na Kościół, w którym są wymieszani ci, którzy uznają, i ci, którzy nie uznają wylania deszczu. W poprzednim fragmencie wskazuje, że gdy Bóg wyleje późny deszcz bez miary, będzie to oznaczało, że nie ma już wymieszania mądrych i głupich panien, stwierdzając: „Gdy będziemy mieć całkowite, z całego serca poświęcenie się służbie Chrystusowi, Bóg potwierdzi to wylaniem swego Ducha bez miary; lecz tak się nie stanie, dopóki przeważająca część Kościoła nie będzie współpracować z Bogiem.”

The larger portion of the church, or the majority of the church, are represented in Matthew twenty-five as foolish virgins, for biblically “many” are called but “few” are chosen. The wise and the foolish are providentially separated at the crisis at midnight, that precedes the soon-coming Sunday law. The separation creates a people who can then receive the full outpouring of the Spirit in the latter rain and become the “nation that is born in a day”. Then the root of Jesse will be lifted up as an ensign and fill the world with fruit.

Większa część Kościoła, czyli jego większość, jest przedstawiona w Ewangelii Mateusza 25 jako głupie panny, gdyż w Biblii „wielu” jest powołanych, lecz „mało” wybranych. Mądre i głupie panny zostają opatrznościowo oddzielone podczas kryzysu o północy, który poprzedza rychłe nadejście ustawy niedzielnej. To oddzielenie tworzy lud, który może wówczas przyjąć pełne wylanie Ducha w późnym deszczu i stać się „narodem, który rodzi się w jeden dzień”. Wtedy korzeń Isajego zostanie wzniesiony jak sztandar i napełni świat owocem.

Isaiah twenty-seven identifies that when the latter rain began to be poured out “in measure”, on September 11, 2001, “thou will debate with it.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it.” The event of September 11, 2001 became an immediate debate in the world and the church. To this very day–over twenty years later–there are still arguments against assigning those events to an act of Islam, as opposed to some form of a globalist conspiracy. The debate associated with the arrival of the sprinkling of the latter rain began on September 11, 2001, but the debates that are carried on in the world, are not the “debate” that is identified in God’s prophetic Word. The debate is about predictions such as the one that follows.

Księga Izajasza 27 wskazuje, że gdy późny deszcz zaczął być wylewany „w mierze”, 11 września 2001 roku, „będziesz z tym toczył spór.” „W mierze, gdy wypuści pędy, będziesz z tym toczył spór.” Wydarzenie z 11 września 2001 roku stało się natychmiast przedmiotem debaty na świecie i w Kościele. Po dziś dzień — ponad dwadzieścia lat później — wciąż wysuwa się argumenty przeciw przypisywaniu tamtych wydarzeń aktowi islamu, zamiast jakiejś formie globalistycznego spisku. Spór związany z nadejściem pokropienia późnego deszczu rozpoczął się 11 września 2001 roku, lecz debaty toczone w świecie nie są „sporem”, który jest wskazany w proroczym Słowie Bożym. Spór dotyczy przepowiedni takich jak ta, która następuje.

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> Pewnego razu, będąc w Nowym Jorku, nocą wezwano mnie, aby ujrzeć budynki wznoszące się piętro po piętrze ku niebu. Zapewniano, że te budynki są ognioodporne, i zostały wzniesione dla chwały ich właścicieli i budowniczych. Coraz wyżej i wyżej wznosiły się te budynki, a do ich budowy użyto najkosztowniejszych materiałów. Ci, do których należały te budynki, nie zadawali sobie pytania: 'Jak możemy najlepiej uwielbić Boga?' Pana nie było w ich myślach.

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> „Pomyślałem: ‘Och, gdyby ci, którzy w ten sposób inwestują swoje środki, mogli ujrzeć swój sposób postępowania tak, jak widzi go Bóg! Wznoszą wspaniałe gmachy, lecz jakże nierozumne w oczach Władcy wszechświata są ich plany i zamysły. Nie dociekają z całych sił serca i umysłu, jak mogą oddać chwałę Bogu. Zatracili z oczu to — pierwszy obowiązek człowieka.’”

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> Gdy te strzeliste budynki wznosiły się, właściciele radowali się chełpliwą dumą, że mieli pieniądze, które mogli użyć, by dogadzać sobie i wzbudzać zazdrość u swoich sąsiadów. Znaczna część pieniędzy, które w ten sposób inwestowali, została zdobyta przez wyzysk, przez gnębienie biednych. Zapomnieli, że w niebie prowadzi się zapis każdej transakcji handlowej; każdy niesprawiedliwy interes, każdy oszukańczy czyn jest tam odnotowany. Nadchodzi czas, gdy w swoim oszustwie i zuchwałości ludzie dojdą do granicy, której Pan nie pozwoli im przekroczyć, i dowiedzą się, że cierpliwość Jehowy ma granice.

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: “They are perfectly safe.” But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

> Kolejna scena, jaka stanęła mi przed oczami, to alarm pożarowy. Ludzie patrzyli na wysokie i rzekomo ognioodporne budynki i mówili: „Są całkowicie bezpieczne.” Lecz te budynki zostały strawione ogniem, jak gdyby były zrobione ze smoły. Strażackie pompy nie mogły nic zrobić, aby powstrzymać zniszczenie. Strażacy nie byli w stanie obsługiwać pomp. Świadectwa, tom 9, 12, 13.

The Adventist church immediately after September 11, 2001 sought to hide passages such as this from the world. How could this not be about New York City, and the enormously high buildings which the fire engines could not stop the ensuing fires? How could a passage such as this from the writings that the Adventist church professes to be written by a prophetess not be proclaimed from the rooftops after such a fulfillment as that?

Kościół adwentystyczny bezpośrednio po 11 września 2001 roku usiłował ukryć przed światem takie fragmenty jak ten. Jakże mogłoby to nie dotyczyć Nowego Jorku i ogromnie wysokich budynków, których pożarów nie zdołała opanować straż pożarna? Jak fragment taki jak ten, pochodzący z pism, które kościół adwentystyczny uważa za napisane przez prorokinię, mógł nie być głoszony z dachów po takim wypełnieniu się?

The arrival of the sprinkling of the latter rain, that marks the arrival of the prophetic “debate,” also identifies the final rebellion of Adventism, for it is there that they fully reject the clear and simple words of the one they identify as the prophetess to the remnant.

Nadejście pokropienia późnego deszczu, które wyznacza nadejście proroczej "debaty", wskazuje również na ostateczny bunt adwentyzmu, gdyż to właśnie tam w pełni odrzucają jasne i proste słowa tej, którą uważają za prorokinię dla resztki.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> Szatan ... nieustannie forsuje to, co fałszywe — aby odwieść od prawdy. Ostatnim zwiedzeniem Szatana będzie pozbawienie mocy świadectwa Ducha Bożego. „Gdzie nie ma objawienia, lud ginie” (Przypowieści 29:18). Szatan będzie działał pomysłowo, na różne sposoby i poprzez różne środki, aby zachwiać zaufaniem reszty ludu Bożego do prawdziwego świadectwa.

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> „Rozpali się nienawiść wobec Świadectw, która jest szatańska. Działanie szatana będzie polegało na zachwianiu wiary zborów w nie, z tego powodu: Szatan nie będzie miał tak łatwej drogi, aby wprowadzać swoje zwiedzenia i wiązać dusze swoimi złudzeniami, jeśli będzie się zważać na ostrzeżenia, napomnienia i rady Ducha Bożego.” Wybrane poselstwa, księga 1, 48.

The prophetic binding of both the wheat and the tares began on September 11, 2001, with the rebellion against the Spirit of Prophecy, which marked the conclusion of a progressive rebellion that began against the Bible in 1863.

Proroczne wiązanie zarówno pszenicy, jak i kąkolu rozpoczęło się 11 września 2001 roku wraz z buntem przeciwko Duchowi Proroctwa, który wyznaczył zakończenie postępującego buntu rozpoczętego przeciwko Biblii w 1863 roku.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> "My, jako lud, wyznajemy, że mamy prawdę wyższą niż każdy inny lud na ziemi. A zatem nasze życie i charakter powinny być w zgodzie z taką wiarą. Dzień już nadchodzi, gdy sprawiedliwi zostaną związani jak cenne ziarno w snopy do niebiańskiego spichlerza, podczas gdy bezbożni, niczym kąkol, zostaną zebrani na ognie ostatniego wielkiego dnia. Lecz pszenica i kąkol 'rosną razem aż do żniwa'." Testimonies, tom 5, 100.

How could Adventism ignore the following passage that states directly that when these buildings came down Revelation eighteen, verse one through three would be fulfilled?

Jak adwentyzm mógł zignorować następujący fragment, który wprost stwierdza, że gdy te budynki runęły, miały się wypełnić wersety od pierwszego do trzeciego z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia?

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Czy teraz rozchodzi się pogłoska, jakobym twierdziła, że Nowy Jork ma zostać zmieciony przez falę pływową? Tego nigdy nie powiedziałam. Powiedziałam natomiast, patrząc, jak wyrastają tam wielkie budowle, piętro po piętrze: "Jakie straszne sceny rozegrają się, gdy Pan powstanie, by straszliwie wstrząsnąć ziemią! Wówczas spełnią się słowa z Księgi Objawienia 18,1–3." Cały osiemnasty rozdział Księgi Objawienia jest ostrzeżeniem przed tym, co ma przyjść na ziemię. Nie mam jednak żadnego szczególnego światła co do tego, co ma przyjść na Nowy Jork; wiem tylko, że pewnego dnia wielkie budynki tam zostaną powalone za sprawą Bożej mocy, która wywraca i obala. Z otrzymanego światła wiem, że na świecie jest zniszczenie. Jedno słowo od Pana, jedno dotknięcie Jego potężnej mocy i te masywne budowle runą. Rozegrają się sceny, których grozy nie potrafimy sobie wyobrazić. Review and Herald, 5 lipca 1906.

The issue we are addressing here is not whether these passages were fulfilled on September 11, 2001, for they absolutely were, but the issue we are seeking to address is the “debate” that would begin at that time. The debate was over correct or incorrect methodology. The Adventist church began its rejection of the fourteen rules of prophetic interpretation of William Miller in 1863, and they have progressed to the point now where you cannot purchase a book of biblical study written by Adventist theologians that isn’t repeatedly endorsed by the theologians of apostate Protestantism and Roman Catholicism. From 1863 to 2001, and still today, the methodology that was originally represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation were set aside for the methodology of Roman Catholicism and apostate Protestantism. The prophetic “debate” that began when Revelation eighteen, verses one through three were fulfilled was over true or false methodology.

Kwestia, którą tu poruszamy, nie dotyczy tego, czy te fragmenty zostały wypełnione 11 września 2001 roku, bo bez wątpienia tak było, lecz kwestii „debaty”, która miała się wówczas rozpocząć. Spór dotyczył poprawnej lub błędnej metodologii. Kościół adwentystyczny rozpoczął w 1863 roku odrzucanie czternastu reguł interpretacji proroctw Williama Millera i doszło do tego, że dziś nie sposób kupić książki do studium biblijnego napisanej przez adwentystycznych teologów, która nie byłaby wielokrotnie popierana przez teologów odstępczego protestantyzmu i rzymskiego katolicyzmu. Od 1863 do 2001 roku, i nadal dziś, metodologia pierwotnie reprezentowana przez reguły interpretacji proroctw Williama Millera została odłożona na bok na rzecz metodologii rzymskiego katolicyzmu i odstępczego protestantyzmu. Prorocza „debata”, która rozpoczęła się, gdy wypełniły się wersety 1–3 osiemnastego rozdziału Apokalipsy, dotyczyła prawdziwej lub fałszywej metodologii.

We will continue our consideration of the “debate” of chapter twenty-seven of Isaiah in the next article.

Będziemy kontynuować nasze rozważania nad „debatą” rozdziału dwudziestego siódmego Księgi Izajasza w następnym artykule.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> Powinniśmy sami wiedzieć, na czym polega chrześcijaństwo, czym jest prawda, czym jest wiara, którą otrzymaliśmy, jakie są biblijne zasady – zasady dane nam przez najwyższy autorytet. Materiały z 1888 roku, 403.

Back to Articles