Article

# Future for America and July 18, 2020 - Number Two

Przyszłość dla Ameryki i 18 lipca 2020 – Numer drugi

Eating the Message

Zjadanie wiadomości

Author

Jeff Pippenger

Published

August 24, 2023

Formats

PDF
Word

Just before probation closes a command is made to “seal not the sayings of the prophecy of this book.”

Tuż przed zamknięciem czasu łaski zostaje wydane polecenie: "Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi."

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> I rzekł do mnie: Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi, bo czas jest bliski. Kto czyni nieprawość, niech dalej czyni nieprawość; a kto jest nieczysty, niech dalej będzie nieczysty; a kto jest sprawiedliwy, niech dalej postępuje sprawiedliwie; a kto jest święty, niech dalej się uświęca. Objawienie 22:10–11.

In chapter five of Revelation, God the Father is seated upon His throne and He has a book in His hand that is sealed with seven seals.

W piątym rozdziale Apokalipsy Bóg Ojciec zasiada na swoim tronie i trzyma w ręku księgę zapieczętowaną siedmioma pieczęciami.

> And I saw in the right hand of him that sat on the throne a book written within and on the backside, sealed with seven seals. Revelation 5:1.

> I widziałem w prawej ręce Tego, który zasiadał na tronie, księgę zapisaną wewnątrz i na odwrocie, zapieczętowaną siedmioma pieczęciami. Objawienie 5:1.

As the narrative from verse one, continues on through to chapter seven, we find that Jesus, represented as the Lion of the tribe of Judah is the One who takes the book from His Father’s hand and begins to progressively open the seals. When He opens the sixth seal and presents the message represented by the seal, chapter six ends. It ends with a question that leads into chapter seven, where we find the answer to the question raised in the last verse of chapter six.

W miarę jak narracja od wersu pierwszego toczy się dalej aż do rozdziału siódmego, odkrywamy, że Jezus, przedstawiony jako Lew z pokolenia Judy, jest Tym, który bierze księgę z ręki swego Ojca i zaczyna stopniowo otwierać pieczęcie. Gdy otwiera szóstą pieczęć i przedstawia przesłanie reprezentowane przez tę pieczęć, rozdział szósty się kończy. Kończy się pytaniem, które prowadzi do rozdziału siódmego, w którym znajdujemy odpowiedź na pytanie postawione w ostatnim wersecie rozdziału szóstego.

> For the great day of his wrath is come; and who shall be able to stand? Revelation 6:17.

> Nastał bowiem wielki dzień jego gniewu; któż zdoła się ostać? Objawienie 6:17.

Chapter seven introduces the one hundred and forty-four thousand and the “great multitude.” After God’s people are presented in chapter seven, then we find the seventh and final of the seals being removed. The only other prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the seven thunders of chapter ten. The simple point is that the only prophecy in the book of Revelation that is sealed up and can be unsealed before probation closes is the “seven thunders.”

Siódmy rozdział przedstawia sto czterdzieści cztery tysiące oraz „wielką rzeszę”. Po przedstawieniu ludu Bożego w rozdziale siódmym widzimy, że siódma, ostatnia pieczęć zostaje zdjęta. Jedynym innym proroctwem w Księdze Objawienia, które zostało zapieczętowane, jest „siedem gromów” z rozdziału dziesiątego. Sedno sprawy jest takie, że jedynym proroctwem w Księdze Objawienia, które jest zapieczętowane i może zostać odpieczętowane przed zamknięciem czasu próby, jest „siedem gromów”.

For years, if not decades Future for America has identified what the “seven thunders” represent. The “seven thunders” represent the history of the Millerite movement from August 11, 1840 through to October 22, 1844. Sister White confirms this fact and adds that the “seven thunders” also represent “future events that will be disclosed in their order.” A detailed presentation of these facts can be found in Habakkuk’s Tables, for any that are unfamiliar with these prophetic realities.

Od lat, jeśli nie od dziesięcioleci, Future for America określa, co oznacza "siedem grzmotów". Wyrażenie "siedem grzmotów" odnosi się do historii ruchu millerowskiego od 11 sierpnia 1840 roku aż do 22 października 1844 roku. Siostra White potwierdza ten fakt i dodaje, że "siedem grzmotów" oznacza również "przyszłe wydarzenia, które zostaną ujawnione w odpowiedniej kolejności". Szczegółowe przedstawienie tych faktów można znaleźć w Tablicach Habakuka dla wszystkich, którzy nie są zaznajomieni z tymi proroczymi rzeczywistościami.

The truth of the seven thunders that has been presented in the past is still truth, but since August of this year the Lord has removed His hand from these subjects and more understanding has been revealed. We will begin with chapter ten of Revelation, then consider Sister White’s commentary on the chapter. Before we do this, we must identify two points unrelated to the consideration of the seven thunders.

Prawda o siedmiu gromach, która była przedstawiana w przeszłości, pozostaje prawdą, lecz od sierpnia tego roku Pan odjął swoją rękę od tych zagadnień i zostało objawione większe zrozumienie. Zaczniemy od dziesiątego rozdziału Apokalipsy, a następnie rozważymy komentarz Siostry White do tego rozdziału. Zanim to uczynimy, musimy wskazać dwa punkty niezwiązane z rozważaniem siedmiu gromów.

The first point is that the identification of the truth of the seven thunders that is now opened up requires several lines of truth to put everything the seven thunders represent in place. Here I pray, is the patience of the saints. The second point connected with this is that the program that produces the audio presentation of these articles has a limitation on the amount of time it can read and speak. The articles must each fit within that period of time. From the outset of this study, I am informing you that it will require a few articles to establish the truth represented by the seven thunders. Now to chapter ten.

Pierwsza kwestia jest taka, że rozpoznanie prawdy o siedmiu gromach, która została teraz odsłonięta, wymaga rozpatrzenia kilku aspektów prawdy, aby wszystko, co siedem gromów przedstawia, trafiło na swoje miejsce. Tu, modlę się, objawia się wytrwałość świętych. Drugą, z tym związaną kwestią jest to, że program, który przygotowuje prezentację audio tych artykułów, ma ograniczenie czasu, przez jaki może czytać i mówić. Każdy artykuł musi się zmieścić w tym czasie. Od początku tego studium informuję, że potrzeba kilku artykułów, aby ustalić prawdę reprezentowaną przez siedem gromów. Teraz przejdźmy do rozdziału dziesiątego.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:1–11.

> A ujrzałem innego potężnego anioła zstępującego z nieba, odzianego w obłok; a tęcza była nad jego głową, a jego oblicze jak słońce, a jego stopy jak słupy ognia. I miał w swej ręce otwartą książeczkę; i postawił swą prawą stopę na morzu, a lewą na ziemi. I zawołał donośnym głosem, jak gdy ryczy lew; a gdy zawołał, siedem gromów wydało swe głosy. A gdy siedem gromów wydało swe głosy, zamierzałem pisać; lecz usłyszałem głos z nieba mówiący do mnie: Zapieczętuj to, co powiedziało siedem gromów, i nie zapisuj tego. A anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł swą rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię, i to, co na niej jest, i morze, i to, co w nim jest, że czasu już więcej nie będzie; lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dopełni się tajemnica Boga, jak oznajmił swym sługom, prorokom. I głos, który słyszałem z nieba, przemówił do mnie ponownie i rzekł: Idź, weź książeczkę, która jest otwarta w ręce anioła stojącego na morzu i na ziemi. I poszedłem do anioła i rzekłem do niego: Daj mi tę książeczkę. A on powiedział do mnie: Weź ją i zjedz; uczyni gorzkimi twoje wnętrzności, lecz w ustach będzie słodka jak miód. I wziąłem książeczkę z ręki anioła i zjadłem ją; i była w ustach moich słodka jak miód, lecz gdy ją zjadłem, moje wnętrzności stały się gorzkie. I powiedział do mnie: Musisz jeszcze prorokować przed wieloma ludami i narodami, i językami, i królami. Objawienie 10:1-11.

Commenting on chapter ten, Sister White states:

Komentując dziesiąty rozdział, siostra White stwierdza:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.

> Potężny anioł, który pouczał Jana, nie był nikim innym, jak samym Jezusem Chrystusem. To, że stawia On prawą stopę na morzu, a lewą na suchym lądzie, ukazuje rolę, jaką odgrywa w końcowych scenach wielkiego sporu z Szatanem. Ta postawa oznacza Jego najwyższą moc i władzę nad całą ziemią. Spór narastał w siłę i determinację z wieku na wiek i będzie tak nadal, aż do scen końcowych, gdy mistrzowskie działanie mocy ciemności osiągnie swój szczyt. Szatan, sprzymierzony ze złymi ludźmi, zwiedzie cały świat oraz kościoły, które nie przyjmują miłości prawdy. Lecz potężny anioł domaga się uwagi. Woła donośnym głosem. Ma On okazać moc i autorytet Jego głosu tym, którzy połączyli się z Szatanem, aby sprzeciwiać się prawdzie.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order. Daniel shall stand in his lot at the end of the days. John sees the little book unsealed. Then Daniel’s prophecies have their proper place in the first, second, and third angels’ messages to be given to the world. The unsealing of the little book was the message in relation to time.

> Po tym, jak siedem gromów wydało swe głosy, do Jana, tak jak do Daniela, przychodzi nakaz dotyczący książeczki: "Zapieczętuj to, co wypowiedziało siedem gromów." Dotyczą one przyszłych wydarzeń, które zostaną ujawnione w należytej kolejności. Daniel stanie do swego losu u kresu dni. Jan widzi odpieczętowaną książeczkę. Wówczas proroctwa Daniela zajmują właściwe miejsce w poselstwach pierwszego, drugiego i trzeciego anioła, które mają być ogłoszone światu. Odpieczętowanie książeczki było poselstwem dotyczącym czasu.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.

> Księgi Daniela i Apokalipsy stanowią jedność. Jedna jest proroctwem, druga objawieniem; jedna księgą zapieczętowaną, druga księgą otwartą. Jan usłyszał tajemnice wypowiedziane przez gromy, lecz nakazano mu, aby ich nie zapisywał.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed. The first and second angels’ messages were to be proclaimed, but no further light was to be revealed before these messages had done their specific work. This is represented by the angel standing with one foot on the sea, proclaiming with a most solemn oath that time should be no longer.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> „To szczególne światło dane Janowi, wyrażone w siedmiu gromach, było zarysem wydarzeń, które miały się rozegrać w ramach pierwszego i drugiego poselstwa anielskiego. Nie było rzeczą najlepszą, by lud wiedział o tych sprawach, gdyż jego wiara musiała zostać koniecznie poddana próbie. W porządku Bożym miały być głoszone najwspanialsze i bardziej rozwinięte prawdy. Pierwsze i drugie poselstwo anielskie miały być ogłoszone, lecz żadne dalsze światło nie miało być objawione, dopóki te poselstwa nie wykonają swojego szczególnego dzieła. Przedstawia to anioł stojący z jedną stopą na morzu, ogłaszający najuroczystszą przysięgą, że czasu już nie będzie.” Komentarz Biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

The “mighty angel” who descended on August 11, 1840 was Christ, and he had a message in his hand that John was told to eat. What John ate was a message, but it was distinctly a message that was to be taken to God’s people, and not the world. It is important to recognize who the target audience is in the passage, for even though Christ descended on August 11, 1840, marking the empowerment of the first angel’s message, and thus identifying when the first angel’s message would be carried to the entire world, the little book that John was to eat is identifying when Protestantism surrendered the mantle of Protestantism unto the Millerites. When Christ descended with the little book, He was terminating His covenant relationship with the church from the wilderness and simultaneously identifying the Millerite people as His new chosen covenant people. The Millerites were a people who had formerly not been the people of God. The prophets never contradict each other.

„Potężnym aniołem”, który zstąpił 11 sierpnia 1840 roku, był Chrystus i On miał w ręku poselstwo, które Janowi polecono zjeść. To, co Jan spożył, było poselstwem, ale było to wyraźnie poselstwo przeznaczone dla ludu Bożego, a nie dla świata. Ważne jest, aby rozpoznać, kto jest adresatem tego fragmentu, bo chociaż Chrystus zstąpił 11 sierpnia 1840 roku, oznaczając napełnienie mocą poselstwa pierwszego anioła, a tym samym wskazując, kiedy poselstwo pierwszego anioła miało zostać zaniesione całemu światu, to jednak książeczka, którą Jan miał spożyć, wskazuje, kiedy protestantyzm oddał mandat protestantyzmu millerystom. Gdy Chrystus zstąpił z książeczką, zakończył Swój związek przymierza z Kościołem na pustyni i równocześnie wskazał lud millerystów jako Swój nowy wybrany lud przymierza. Milleriści byli ludem, który wcześniej nie był ludem Bożym. Prorocy nigdy sobie nie przeczą.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me wh en he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. And he said unto me, Son of man, I send thee to the children of Israel, to a rebellious nation that hath rebelled against me: they and their fathers have transgressed against me, even unto this very day. For they are impudent children and stiffhearted. I do send thee unto them; and thou shalt say unto them, Thus saith the Lord God. And they, whether they will hear, or whether they will forbear, (for they are a rebellious house,) yet shall know that there hath been a prophet among them. And thou, son of man, be not afraid of them, neither be afraid of their words, though briers and thorns be with thee, and thou dost dwell among scorpions: be not afraid of their words, nor be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. And thou shalt speak my words unto them, whether they will hear, or whether they will forbear: for they are most rebellious. But thou, son of man, hear what I say unto thee; Be not thou rebellious like that rebellious house: open thy mouth, and eat that I give thee. And when I looked, behold, an hand was sent unto me; and, lo, a roll of a book was therein; And he spread it before me; and it was written within and without: and there was written therein lamentations, and mourning, and woe. Moreover he said unto me, Son of man, eat that thou findest; eat this roll, and go speak unto the house of Israel. So I opened my mouth, and he caused me to eat that roll. And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. And he said unto me, Son of man, go, get thee unto the house of Israel, and speak with my words unto them. For thou art not sent to a people of a strange speech and of an hard language, but to the house of Israel; Not to many people of a strange speech and of an hard language, whose words thou canst not understand. Surely, had I sent thee to them, they would have hearkened unto thee. But the house of Israel will not hearken unto thee; for they will not hearken unto me: for all the house of Israel are impudent and hardhearted. Behold, I have made thy face strong against their faces, and thy forehead strong against their foreheads. As an adamant harder than flint have I made thy forehead: fear them not, neither be dismayed at their looks, though they be a rebellious house. Moreover he said unto me, Son of man, all my words that I shall speak unto thee receive in thine heart, and hear with thine ears. Ezekiel 2:1–3:10.

> I rzekł do mnie: Synu człowieczy, stań na nogi swoje, a będę mówił do ciebie. I duch wszedł we mnie, gdy mówił do mnie, i postawił mnie na nogi, tak że słyszałem tego, który mówił do mnie. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, posyłam cię do synów Izraela, do narodu buntowniczego, który zbuntował się przeciwko mnie; oni i ich ojcowie wystąpili przeciwko mnie aż do dnia dzisiejszego. Bo są to dzieci zuchwałe i zatwardziałego serca. Posyłam cię do nich; i powiesz im: Tak mówi Pan Bóg. A oni, czy będą słuchać, czy też zaniechają (bo są domem buntowniczym), poznają jednak, że był wśród nich prorok. A ty, synu człowieczy, nie bój się ich ani nie lękaj się ich słów, choć wokół ciebie są osty i ciernie i choć mieszkasz wśród skorpionów; nie bój się ich słów ani nie trwóż się ich spojrzeń, choć są domem buntowniczym. A będziesz mówił do nich moje słowa, czy będą słuchać, czy też zaniechają; bo są bardzo buntowniczy. Lecz ty, synu człowieczy, słuchaj, co mówię do ciebie; nie bądź buntowniczy jak ten dom buntowniczy; otwórz usta i zjedz to, co ci daję. I gdy spojrzałem, oto była do mnie wyciągnięta ręka, a w niej zwój księgi; i rozwinął go przede mną; a był zapisany wewnątrz i na zewnątrz; i były na nim napisane skargi, narzekania i biadania. Potem rzekł do mnie: Synu człowieczy, zjedz, co znajdziesz; zjedz ten zwój i idź, mów do domu Izraela. Otworzyłem więc usta, a On sprawił, że zjadłem ten zwój. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, napełnij swój brzuch i wypełnij swoje wnętrzności tym zwojem, który ci daję. Wtedy go zjadłem, a w moich ustach był jak miód, słodki. I rzekł do mnie: Synu człowieczy, idź, udaj się do domu Izraela i przemawiaj do nich moimi słowami. Bo nie jesteś posłany do ludu o obcej mowie i twardym języku, lecz do domu Izraela; nie do wielu ludów o obcej mowie i twardym języku, których słów nie możesz zrozumieć. Zaprawdę, gdybym ciebie do nich posłał, posłuchaliby ciebie. Lecz dom Izraela nie posłucha ciebie, bo i mnie nie chcą słuchać; cały bowiem dom Izraela jest zuchwały i zatwardziałego serca. Oto uczyniłem twoje oblicze twardym przeciw ich obliczom, a twoje czoło twardym przeciw ich czołom. Jak diament, twardszy niż krzemień, uczyniłem twoje czoło; nie lękaj się ich ani nie trwóż się ich spojrzeń, choć są domem buntowniczym. I dalej rzekł do mnie: Synu człowieczy, wszystkie moje słowa, które będę mówił do ciebie, przyjmij w swoim sercu i usłysz swoimi uszami. Ezechiel 2:1–3:10.

When Christ descended with the little book which John took and ate, it was in his “mouth as honey for sweetness.” John the Revelator and Ezekiel, both take a message from Christ’s “hand.” Ezekiel, and therefore John had a message to deliver to “the house of Israel,” not to those outside of Israel. If those outside Israel would have heard the message, they would have accepted it, but not Israel, for “all the house” of Israel “are impudent and hardhearted.” The complete house of Israel (all the house) was totally rebellious. Israel in 1840 was represented in Revelation chapter ten as the church in the wilderness. They had filled the cup of their probationary time.

Gdy Chrystus zstąpił z książeczką, którą Jan wziął i zjadł, była ona w jego ustach słodka jak miód. Jan Objawiciel i Ezechiel obaj wzięli poselstwo z „ręki” Chrystusa. Ezechiel, a zatem i Jan, mieli poselstwo do przekazania „domowi Izraela”, a nie tym spoza Izraela. Gdyby ci spoza Izraela usłyszeli to poselstwo, przyjęliby je, lecz nie Izrael, gdyż „cały dom” Izraela jest „zuchwały i zatwardziały w sercu”. Cały dom Izraela (cały dom) był całkowicie zbuntowany. Izrael w roku 1840 został przedstawiony w dziesiątym rozdziale Objawienia jako Kościół na pustyni. Dopełnił miary swego czasu próby.

Though the message would not be heard by Israel, the prophet was still commanded to take them the message of the little book, for the purpose of holding them accountable for rejecting the light of the first angel. In the books of judgment, they were to be held accountable for refusing to hear the message of the “prophet” that had been “among them.” Rejecting the prophet is to reject the message that had been given to the prophet by the angel Gabriel, who had himself received that message from Christ, who had received it from the Father. When Christ descended with the message of the little book in His hand it paralleled when the Holy Spirit descended at His baptism. That had been prefigured by Moses at the burning bush, and that very same waymark that exists in every reformatory movement.

Chociaż poselstwo nie miało być wysłuchane przez Izrael, prorok mimo to otrzymał nakaz zanieść im poselstwo małej książeczki, aby pociągnąć ich do odpowiedzialności za odrzucenie światła pierwszego anioła. W księgach sądu mieli zostać pociągnięci do odpowiedzialności za odmowę wysłuchania poselstwa "proroka", który był "pośród nich". Odrzucenie proroka jest odrzuceniem poselstwa, które prorokowi przekazał anioł Gabriel, który sam otrzymał to poselstwo od Chrystusa, a On otrzymał je od Ojca. Gdy Chrystus zstąpił z poselstwem małej książeczki w swojej ręce, odpowiadało to zstąpieniu Ducha Świętego podczas Jego chrztu. Zostało to zapowiedziane przez Mojżesza przy gorejącym krzewie i jest tym samym drogowskazem, który istnieje w każdym ruchu reformacyjnym.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> Dzieło Boże na ziemi, od wieku do wieku, wykazuje uderzające podobieństwo w każdej wielkiej reformie czy ruchu religijnym. Zasady postępowania Boga z ludźmi są zawsze takie same. Ważne ruchy współczesności mają swoje odpowiedniki w tych z przeszłości, a doświadczenie Kościoła w dawnych wiekach niesie lekcje wielkiej wartości dla naszych czasów. Wielki bój, 343.

The demise of the Ottoman supremacy on August 11, 1840, (which is when John and Ezekiel ate the little book that was in Christ’s “hand,”) marks the “empowerment” of the first angel’s message that had “arrived” at the “time of the end” in 1798. It was “empowered” by the confirmation of the premier prophetic rule of the Millerites; the year for a day principle. Christ then began to erect the Millerite temple foundation, as He had done at His baptism.

Upadek dominacji osmańskiej 11 sierpnia 1840 r. (w którym to czasie Jan i Ezechiel zjedli małą księgę, która była w „ręku” Chrystusa) oznacza „umocnienie” przesłania pierwszego anioła, które „nadeszło” w „czasie końca” w 1798 r. Zostało ono „umocnione” przez potwierdzenie naczelnej reguły proroczej millerytów; zasady „rok za dzień”. Następnie Chrystus zaczął kłaść fundament świątyni millerytów, tak jak uczynił to przy swoim chrzcie.

> “Nathanael’s wavering faith was now strengthened, and he answered and said, ‘Rabbi, thou art the son of God; thou art the King of Israel. Jesus answered and said unto him, Because I said unto thee, I saw thee under the fig tree, believest thou? Thou shalt see greater things than these. And he saith unto him, Verily, verily, I say unto you, Hereafter ye shall see Heaven open, and the angels of God ascending and descending upon the Son of Man.’

> Chwiejna wiara Natanaela została teraz umocniona i odpowiedział, mówiąc: «Rabbi, Tyś Synem Bożym; Tyś Królem Izraela». Jezus odpowiedział mu: «Czy wierzysz dlatego, że powiedziałem ci: Widziałem cię pod drzewem figowym? Ujrzysz większe rzeczy niż te». I rzekł do niego: «Zaprawdę, zaprawdę, powiadam wam: odtąd ujrzycie niebo otwarte i aniołów Bożych wstępujących i zstępujących na Syna Człowieczego».

> “In these first few disciples the foundation of the Christian church was being laid by individual effort. John first directed two of his disciples to Christ. Then one of these finds a brother, and brings him to Christ. He then calls Philip to follow him, and he went in search of Nathanael.” Spirit of Prophecy, volume 2, 66.

> "W tych kilku pierwszych uczniach fundament Kościoła chrześcijańskiego był kładziony dzięki osobistemu wysiłkowi. Jan najpierw skierował dwóch ze swoich uczniów do Chrystusa. Potem jeden z nich odnalazł brata i przyprowadził go do Chrystusa. Następnie Chrystus powołał Filipa, aby poszedł za Nim, a ten udał się na poszukiwanie Natanaela." Duch Proroctwa, tom 2, 66.

When Christ descended on August 11, 1840 with the little book open in His hand, it had been prefigured in the reform movement of Christ’s earthly history, for every reform movement possesses the identical waymarks. Moses and the reformatory movement he led out in had the same waymark. The experience of Moses at the burning bush typified the Holy Spirit descending at Christ baptism, that in turn typified 1840, which in turn typifies September 11, 2001 when the mighty angel of Revelation eighteen descended.

Gdy Chrystus zstąpił 11 sierpnia 1840 roku z otwartą książeczką w swojej ręce, wydarzenie to było już typologicznie zapowiedziane w ruchu reformacyjnym z okresu ziemskiego życia Chrystusa, ponieważ każdy ruch reformacyjny posiada te same drogowskazy. Mojżesz i ruch reformacyjny, który prowadził, mieli ten sam drogowskaz. Doświadczenie Mojżesza przy gorejącym krzewie stanowiło typ zstąpienia Ducha Świętego przy chrzcie Chrystusa, co z kolei było typem roku 1840, który z kolei zapowiada 11 września 2001 roku, kiedy zstąpił potężny anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia.

The “arrival” of the first angel’s message, and the “arrival” of the second angel’s message and the “arrival” of the third angel’s message are all represented by angels. The first angel has a little book in his hand, the second had a writing in his hand and the third had a parchment in his hand. Upon the testimony of two or three a truth is established. All three angels, whether at their arrival or empowerment have a message in their hand.

„Przybycie” poselstwa pierwszego anioła, „przybycie” poselstwa drugiego anioła oraz „przybycie” poselstwa trzeciego anioła — wszystkie są przedstawione przez aniołów. Pierwszy anioł ma w ręku małą księgę, drugi miał w ręku pismo, a trzeci miał w ręku pergamin. Na podstawie świadectwa dwóch lub trzech prawda zostaje ustanowiona. Wszyscy trzej aniołowie, zarówno w chwili ich przybycia, jak i obdarzenia mocą, mają w ręku poselstwo.

John and Ezekiel represent those that ate the message when the first angel’s message was “empowered,” which is a different historical waymark than when the first angel’s message “arrived” in 1798.

Jan i Ezechiel reprezentują tych, którzy spożyli poselstwo, gdy poselstwo pierwszego anioła zostało „wzmocnione”, co jest innym historycznym kamieniem milowym niż chwila, gdy poselstwo pierwszego anioła „nadeszło” w 1798 roku.

The difference between the “arrival” of a message and its “empowerment” is an extremely important distinction to note. As we consider the following passage take note that the purpose of the first angel is identical to the purpose of the angel in Revelation eighteen that lightens the earth with his glory. Also note that each message causes a division producing two classes of worshippers.

Różnica między „nadejściem” poselstwa a jego „wzmocnieniem” jest niezwykle istotnym rozróżnieniem, na które należy zwrócić uwagę. Rozważając poniższy fragment, zwróć uwagę, że cel pierwszego anioła jest identyczny z celem anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia, który oświeca ziemię swoją chwałą. Zwróć też uwagę, że każde poselstwo powoduje podział, tworząc dwie klasy czcicieli.

> “I was shown the interest which all heaven had taken in the work going on upon the earth. Jesus commissioned a mighty angel [the first angel] to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God. Multitudes received the light. Some of these seemed to be very solemn, while others were joyful and enraptured. All who received the light turned their faces toward heaven and glorified God. Though it was shed upon all, some merely came under its influence, but did not heartily receive it. Many were filled with great wrath. Ministers and people united with the vile and stoutly resisted the light shed by the mighty angel. But all who received it withdrew from the world and were closely united with one another.

> Pokazano mi zainteresowanie, jakie całe niebo okazywało wobec dzieła dokonującego się na ziemi. Jezus powierzył potężnemu aniołowi [pierwszemu aniołowi] misję, aby zstąpił i ostrzegł mieszkańców ziemi, by przygotowali się na Jego drugie przyjście. Gdy anioł opuszczał w niebie obecność Jezusa, poprzedzało go nadzwyczaj jasne i chwalebne światło. Powiedziano mi, że jego misją było rozświetlić ziemię swoją chwałą i ostrzec ludzi przed nadchodzącym gniewem Bożym. Rzesze przyjęły to światło. Niektórzy z nich wydawali się bardzo poważni, podczas gdy inni byli radośni i zachwyceni. Wszyscy, którzy przyjęli światło, zwrócili swe oblicza ku niebu i uwielbiali Boga. Choć zostało wylane na wszystkich, niektórzy jedynie znaleźli się pod jego wpływem, lecz nie przyjęli go z całego serca. Wielu ogarnął wielki gniew. Duchowni i lud zjednoczyli się z niegodziwymi i stanowczo sprzeciwiali się światłu rozlanemu przez potężnego anioła. Lecz wszyscy, którzy je przyjęli, odłączyli się od świata i ściśle zjednoczyli się ze sobą.

> “Satan and his angels were busily engaged in seeking to attract the minds of as many as possible from the light. The company who rejected it were left in darkness. I saw the angel of God watching with the deepest interest His professed people, to record the character which they developed as the message of heavenly origin was presented to them. And as very many who professed love for Jesus turned from the heavenly message with scorn, derision, and hatred, an angel with a parchment in his hand made the shameful record. All heaven was filled with indignation that Jesus should be thus slighted by His professed followers.

> Szatan i jego aniołowie gorliwie zabiegali o to, by odciągnąć umysły jak największej liczby ludzi od światła. Ci, którzy je odrzucili, pozostali w ciemności. Pokazano mi anioła Bożego, który z najgłębszym zainteresowaniem obserwował Jego rzekomy lud, aby zapisać, jaki charakter przejawiali, gdy przedstawiano im poselstwo niebiańskiego pochodzenia. A gdy bardzo wielu, którzy wyznawali miłość do Jezusa, odwróciło się od niebiańskiego poselstwa z pogardą, szyderstwem i nienawiścią, anioł z pergaminem w ręku sporządził haniebny zapis. Całe niebo napełniło się oburzeniem, że Jezus miał być w ten sposób lekceważony przez swoich rzekomych wyznawców.

> “I saw the disappointment of the trusting ones, as they did not see their Lord at the expected time. It had been God’s purpose to conceal the future and to bring His people to a point of decision. Without the preaching of definite time for the coming of Christ, the work designed of God would not have been accomplished. Satan was leading very many to look far in the future for the great events connected with the judgment and the end of probation. It was necessary that the people be brought to seek earnestly for a present preparation.

> Widziałem rozczarowanie tych, którzy ufali, gdy nie ujrzeli swego Pana w oczekiwanym czasie. Zamysłem Boga było ukrycie przyszłości i doprowadzenie Jego ludu do momentu podjęcia decyzji. Bez głoszenia określonego czasu przyjścia Chrystusa dzieło zamierzone przez Boga nie zostałoby dokonane. Szatan skłaniał bardzo wielu, by spoglądali daleko w przyszłość, oczekując wielkich wydarzeń związanych z sądem i końcem okresu próby. Konieczne było, aby lud został doprowadzony do gorliwego zabiegania o przygotowanie na czas obecny.

> “As the time passed, those who had not fully received the light of the angel united with those who had despised the message, and they turned upon the disappointed ones with ridicule. Angels marked the situation of Christ’s professed followers. The passing of the definite time had tested and proved them, and very many were weighed in the balance and found wanting. They loudly claimed to be Christians, yet in almost every particular failed to follow Christ. Satan exulted at the state of the professed followers of Jesus.

> Z biegiem czasu ci, którzy nie przyjęli w pełni światła anioła, zjednoczyli się z tymi, którzy wzgardzili poselstwem, i zwrócili się przeciw rozczarowanym, szydząc z nich. Aniołowie odnotowali stan rzekomych naśladowców Chrystusa. Upływ wyznaczonego czasu wystawił ich na próbę i sprawdził, a bardzo wielu zostało zważonych na wadze i znalezionych lekkimi. Głośno twierdzili, że są chrześcijanami, a jednak niemal pod każdym względem nie naśladowali Chrystusa. Szatan triumfował, widząc stan rzekomych naśladowców Jezusa.

> “He had them in his snare. He had led the majority to leave the straight path, and they were attempting to climb up to heaven some other way. Angels saw the pure and holy mixed up with sinners in Zion and with world-loving hypocrites. They had watched over the true disciples of Jesus; but the corrupt were affecting the holy. Those whose hearts burned with an intense desire to see Jesus were forbidden by their professed brethren to speak of His coming. Angels viewed the scene and sympathized with the remnant who loved the appearing of their Lord.

> Miał ich w sidłach. Sprawił, że większość zeszła z prostej drogi, i próbowali wejść do nieba inną drogą. Aniołowie widzieli, jak czyści i święci mieszali się z grzesznikami w Syjonie oraz z miłującymi świat obłudnikami. Czuwali nad prawdziwymi uczniami Jezusa; lecz zepsuci wpływali na świętych. Tym, których serca płonęły gorącym pragnieniem ujrzenia Jezusa, ich rzekomi bracia zabraniali mówić o Jego przyjściu. Aniołowie patrzyli na tę scenę i współczuli resztce, która umiłowała Jego przyjście.

> “Another mighty angel [the second angel] was commissioned to descend to earth. Jesus placed in his hand a writing, and as he came to the earth, he cried, ‘Babylon is fallen, is fallen.’ Then I saw the disappointed ones again raise their eyes to heaven, looking with faith and hope for their Lord’s appearing. But many seemed to remain in a stupid state, as if asleep; yet I could see the trace of deep sorrow upon their countenances. The disappointed ones saw from the Scriptures that they were in the tarrying time, and that they must patiently wait the fulfillment of the vision. The same evidence which led them to look for their Lord in 1843, led them to expect Him in 1844. Yet I saw that the majority did not possess that energy which marked their faith in 1843. Their disappointment had dampened their faith.

> Inny potężny anioł [drugi anioł] otrzymał polecenie, by zstąpić na ziemię. Jezus podał mu pismo, a gdy zstąpił na ziemię, zawołał: „Babilon upadł, upadł”. Wtedy ujrzałem rozczarowanych, jak znów wznoszą oczy ku niebu, oczekując z wiarą i nadzieją ukazania się swego Pana. Lecz wielu zdawało się pozostawać w otępieniu, jakby spali; jednak mogłem dostrzec ślad głębokiego smutku na ich obliczach. Rozczarowani zrozumieli z Pisma, że znajdują się w czasie zwłoki i że muszą cierpliwie czekać na wypełnienie się widzenia. Te same dowody, które skłoniły ich do wypatrywania swego Pana w roku 1843, skłoniły ich do oczekiwania Go w roku 1844. Jednak ujrzałem, że większości brakowało tej energii, która cechowała ich wiarę w roku 1843. Ich rozczarowanie ostudziło ich wiarę.

> “As the people of God united in the cry of the second angel, the heavenly host marked with the deepest interest the effect of the message. They saw many who bore the name of Christians turn with scorn and derision upon those who had been disappointed. As the words fell from mocking lips, ‘You have not gone up yet!’ an angel wrote them. Said the angel, ‘They mock God.’ I was pointed back to a similar sin committed in ancient times. Elijah had been translated to heaven, and his mantle had fallen upon Elisha. Then wicked youth, who had learned from their parents to despise the man of God, followed Elisha, and mockingly cried, ‘Go up, thou bald head; go up, thou bald head.’ In thus insulting His servant, they insulted God and met their punishment then and there. In like manner, those who have scoffed and mocked at the idea of the saints’ going up, will be visited with the wrath of God, and will be made to feel that it is not a light thing to trifle with their Maker.

> Gdy lud Boży zjednoczył się w zawołaniu drugiego anioła, zastępy niebiańskie z najgłębszym zainteresowaniem obserwowały skutki tego poselstwa. Widzieli wielu, którzy nosili miano chrześcijan, jak z pogardą i szyderstwem zwracali się przeciw tym, którzy zostali rozczarowani. Gdy z szyderczych ust padały słowa: „Jeszcze nie poszliście w górę!”, anioł je zapisywał. Anioł rzekł: „Drwią z Boga.” Zwrócono mi uwagę na podobny grzech popełniony w dawnych czasach. Eliasz został wzięty do nieba, a jego płaszcz spoczął na Elizeuszu. Wtedy źli młodzieńcy, którzy od rodziców nauczyli się pogardzać mężem Bożym, poszli za Elizeuszem i szyderczo wołali: „Wstąp, łysku; wstąp, łysku.” Znieważając w ten sposób Jego sługę, znieważyli Boga i zostali tam i wtedy ukarani. Podobnie ci, którzy drwili i szydzili z idei wstąpienia świętych, doświadczą gniewu Bożego i przekonają się, że nie jest rzeczą błahą igrać ze swoim Stwórcą.

> “Jesus commissioned other angels to fly quickly to revive and strengthen the drooping faith of His people and prepare them to understand the message of the second angel and the important move which was soon to be made in heaven. I saw these angels receive great power and light from Jesus and fly quickly to earth to fulfill their commission to aid the second angel in his work. A great light shone upon the people of God as the angels cried, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ Then I saw these disappointed ones rise and in harmony with the second angel proclaim, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ The light from the angels penetrated the darkness everywhere. Satan and his angels sought to hinder this light from spreading and having its designed effect. They contended with the angels from heaven, telling them that God had deceived the people, and that with all their light and power they could not make the world believe that Christ was coming. But notwithstanding Satan strove to hedge up the way and draw the minds of the people from the light, the angels of God continued their work….

> Jezus zlecił innym aniołom, aby szybko polecieli, by ożywić i wzmocnić słabnącą wiarę Jego ludu oraz przygotować go do zrozumienia poselstwa drugiego anioła i ważnego kroku, który wkrótce miał zostać podjęty w niebie. Było mi ukazane, że ci aniołowie otrzymali od Jezusa wielką moc i światło i szybko polecieli na ziemię, aby wypełnić swe posłannictwo, wspomagając drugiego anioła w jego dziele. Potężne światło zajaśniało nad ludem Bożym, gdy aniołowie wołali: "Oto nadchodzi Oblubieniec; wyjdźcie Mu na spotkanie." Potem ukazano mi, jak ci zawiedzeni powstali i, w jedności z drugim aniołem, ogłaszali: "Oto nadchodzi Oblubieniec; wyjdźcie Mu na spotkanie." Światło od aniołów przenikało wszędzie panującą ciemność. Szatan i jego aniołowie usiłowali przeszkodzić, by to światło się rozprzestrzeniało i osiągnęło zamierzony skutek. Sprzeczali się z aniołami z nieba, mówiąc im, że Bóg zwiódł ludzi i że mimo całego ich światła i mocy nie zdołają sprawić, by świat uwierzył, że Chrystus nadchodzi. Jednak mimo że Szatan usiłował zagradzać drogę i odciągać umysły ludzi od światła, aniołowie Boży kontynuowali swoje dzieło....

> “As the ministration of Jesus closed in the holy place, and He passed into the holiest, and stood before the ark containing the law of God, He sent another mighty angel with a third message to the world. A parchment was placed in the angel’s hand, and as he descended to the earth in power and majesty, he proclaimed a fearful warning, with the most terrible threatening ever borne to man. This message was designed to put the children of God upon their guard, by showing them the hour of temptation and anguish that was before them. Said the angel, ‘They will be brought into close combat with the beast and his image. Their only hope of eternal life is to remain steadfast. Although their lives are at stake, they must hold fast the truth.’ The third angel closes his message thus: ‘Here is the patience of the saints: here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ As he repeated these words, he pointed to the heavenly sanctuary. The minds of all who embrace this message are directed to the most holy place, where Jesus stands before the ark, making His final intercession for all those for whom mercy still lingers and for those who have ignorantly broken the law of God. This atonement is made for the righteous dead as well as for the righteous living. It includes all who died trusting in Christ, but who, not having received the light upon God’s commandments, had sinned ignorantly in transgressing its precepts.” Early Writings, 245–254.

> Gdy służba Jezusa w Miejscu Świętym dobiegła końca i przeszedł On do Miejsca Najświętszego, stając przed arką zawierającą Prawo Boże, posłał do świata innego potężnego anioła z trzecim poselstwem. W dłoń anioła włożono pergamin, a gdy zstępował na ziemię w mocy i majestacie, ogłosił straszliwe ostrzeżenie, z najstraszliwszą groźbą, jaką kiedykolwiek przyniesiono ludziom. To poselstwo miało postawić dzieci Boże w stan czujności, ukazując im godzinę pokuszenia i udręki, która była przed nimi. Anioł powiedział: „Wejdą w bezpośrednie starcie z Bestią i jej obrazem. Ich jedyną nadzieją życia wiecznego jest pozostanie niezachwianymi. Choć ich życie będzie na szali, muszą mocno trzymać się prawdy.” Trzeci anioł kończy swoje poselstwo słowami: „Tu jest wytrwałość świętych: tu ci, którzy zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusa.” Powtarzając te słowa, wskazał na niebiańską świątynię. Umysły wszystkich, którzy przyjmują to poselstwo, kierowane są do Miejsca Najświętszego, gdzie Jezus stoi przed arką, dokonując swego ostatecznego wstawiennictwa za wszystkich, dla których wciąż trwa miłosierdzie, oraz za tych, którzy nieświadomie złamali Prawo Boże. To pojednanie dokonywane jest zarówno za sprawiedliwych zmarłych, jak i za sprawiedliwych żyjących. Obejmuje ono wszystkich, którzy umarli, ufając Chrystusowi, lecz nie otrzymawszy światła na temat przykazań Bożych, nieświadomie grzeszyli, przekraczając ich nakazy. Wczesne pisma, 245-254.

A few pages later in the same book, addressing the same concepts just referred to, Sister White identifies that the rejection of the three messages in Millerite history had been typified in the history of Christ. She there provides two witnesses that identify a progressive testing process that requires victory at each test in order to proceed to the next test.

Kilka stron dalej w tej samej książce, odnosząc się do tych samych, właśnie wspomnianych zagadnień, siostra White wskazuje, że odrzucenie trzech poselstw w historii millerystów znalazło swój odpowiednik w historii Chrystusa. Tam przedstawia dwóch świadków, którzy wskazują na stopniowy proces prób, wymagający zwycięstwa w każdej próbie, aby przejść do następnej.

> “I saw a company who stood well-guarded and firm, giving no countenance to those who would unsettle the established faith of the body. God looked upon them with approbation. I was shown three steps—the first, second, and third angels’ messages. Said my accompanying angel, ‘Woe to him who shall move a block or stir a pin of these messages. The true understanding of these messages is of vital importance. The destiny of souls hangs upon the manner in which they are received.’ I was again brought down through these messages, and saw how dearly the people of God had purchased their experience. It had been obtained through much suffering and severe conflict. God had led them along step by step, until He had placed them upon a solid, immovable platform. I saw individuals approach the platform and examine the foundation. Some with rejoicing immediately stepped upon it. Others commenced to find fault with the foundation. They wished improvements made, and then the platform would be more perfect, and the people much happier. Some stepped off the platform to examine it and declared it to be laid wrong. But I saw that nearly all stood firm upon the platform and exhorted those who had stepped off to cease their complaints; for God was the Master Builder, and they were fighting against Him. They recounted the wonderful work of God, which had led them to the firm platform, and in union raised their eyes to heaven and with a loud voice glorified God. This affected some of those who had complained and left the platform, and they with humble look again stepped upon it.

> Widziałam grupę, która stała dobrze strzeżona i niewzruszona, nie udzielając żadnego poparcia tym, którzy chcieliby zachwiać ustaloną wiarą wspólnoty. Bóg patrzył na nich z aprobatą. Pokazano mi trzy stopnie — pierwsze, drugie i trzecie poselstwo anielskie. Mój towarzyszący anioł powiedział: 'Biada temu, kto przesunie choćby kamień lub poruszy kołek w tych poselstwach. Prawdziwe zrozumienie tych poselstw ma żywotne znaczenie. Los dusz zależy od tego, w jaki sposób zostaną one przyjęte.' Znowu przeprowadzono mnie przez te poselstwa i zobaczyłam, jak drogo lud Boży okupił swoje doświadczenie. Zostało ono zdobyte przez wiele cierpień i ciężkie zmagania. Bóg prowadził ich krok po kroku, aż postawił ich na solidnej, niewzruszonej platformie. Widziałam, jak poszczególne osoby podchodziły do platformy i badały fundament. Niektórzy z radością natychmiast na nią wstępowali. Inni zaczęli wyszukiwać wady w fundamencie. Chcieli wprowadzenia ulepszeń, a wtedy platforma byłaby doskonalsza, a ludzie znacznie szczęśliwsi. Niektórzy zeszli z platformy, aby ją zbadać, i oświadczyli, że została źle położona. Lecz widziałam, że niemal wszyscy stali niewzruszenie na platformie i napominali tych, którzy z niej zeszli, aby zaprzestali narzekań; bo Bóg był Mistrzem Budowniczym, a oni walczyli przeciwko Niemu. Przypominali cudowne dzieło Boże, które doprowadziło ich do trwałej platformy, i zgodnie wznosili oczy ku niebu, donośnym głosem wielbiąc Boga. To poruszyło niektórych z tych, którzy narzekali i opuścili platformę, i z pokornym wyrazem twarzy ponownie na nią weszli.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah [typifying the first angel’s message] to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus [typifying the second angel’s message]. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ [typifying the third angel’s message]. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, [typifying the angel of Revelation eighteen] which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rending of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> Wskazano mi na zwiastowanie pierwszego przyjścia Chrystusa. Jan został posłany w duchu i mocy Eliasza [symbolizującego pierwsze poselstwo anielskie], aby przygotować drogę Jezusowi. Ci, którzy odrzucili świadectwo Jana, nie odnieśli korzyści z nauk Jezusa [symbolizujących drugie poselstwo anielskie]. Ich sprzeciw wobec poselstwa zapowiadającego Jego przyjście postawił ich w takim położeniu, że nie mogli łatwo przyjąć najmocniejszych dowodów, iż był On Mesjaszem. Szatan poprowadził tych, którzy odrzucili poselstwo Jana, jeszcze dalej — do odrzucenia i ukrzyżowania Chrystusa [symbolizujące trzecie poselstwo anielskie]. Czyniąc to, postawili się w położeniu, w którym nie mogli otrzymać błogosławieństwa w dniu Pięćdziesiątnicy [symbolizującego anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia], które nauczyłoby ich drogi do niebiańskiego sanktuarium. Rozdarcie zasłony świątyni wskazywało, że żydowskie ofiary i obrzędy nie będą już przyjmowane. Wielka Ofiara została złożona i przyjęta, a Duch Święty, który zstąpił w dniu Pięćdziesiątnicy, przeniósł myśli uczniów z ziemskiego sanktuarium do niebiańskiego, do którego Jezus wszedł przez własną krew, aby wylać na swoich uczniów dobrodziejstwa Jego pojednania. Lecz Żydzi pozostali w całkowitej ciemności. Utracili całe światło, jakie mogli mieć na temat planu zbawienia, i nadal ufali swoim bezużytecznym ofiarom i darom. Niebiańskie sanktuarium zajęło miejsce ziemskiego, jednak nie mieli świadomości tej zmiany. Dlatego nie mogli skorzystać z pośrednictwa Chrystusa w miejscu świętym.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> Wielu patrzy z przerażeniem na postępowanie Żydów, którzy odrzucili i ukrzyżowali Chrystusa; a czytając historię Jego haniebnego traktowania, myślą, że Go miłują i że nie zaparliby się Go jak Piotr ani nie ukrzyżowaliby Go jak Żydzi. Lecz Bóg, który czyta serca wszystkich, poddał próbie tę miłość do Jezusa, do której się przyznawali. Całe niebo z najgłębszym zainteresowaniem obserwowało przyjęcie pierwszego anielskiego poselstwa. Lecz wielu, którzy wyznawali miłość do Jezusa i roniło łzy, czytając opowieść o krzyżu, szydziło z dobrej nowiny o Jego przyjściu. Zamiast przyjąć to poselstwo z radością, ogłosili je zwiedzeniem. Nienawidzili tych, którzy miłowali Jego przyjście, i wykluczali ich z kościołów. Ci, którzy odrzucili pierwsze poselstwo, nie mogli odnieść korzyści z drugiego; nie skorzystali też z wołania o północy, które miało przygotować ich do wejścia wraz z Jezusem przez wiarę do miejsca najświętszego niebiańskiej świątyni. A odrzucając dwa wcześniejsze poselstwa, tak zaciemnili swoje zrozumienie, że nie widzą żadnego światła w trzecim anielskim poselstwie, które wskazuje drogę do miejsca najświętszego. Widziałam, że tak jak Żydzi ukrzyżowali Jezusa, tak kościoły z nazwy ukrzyżowały te poselstwa, i dlatego nie mają poznania drogi do miejsca najświętszego i nie mogą korzystać ze wstawiennictwa Jezusa tam. Podobnie jak Żydzi, którzy składali swoje bezużyteczne ofiary, oni zanoszą swoje bezużyteczne modlitwy do pomieszczenia, które Jezus opuścił; a szatan, zadowolony z tego zwiedzenia, przybiera religijny pozór i kieruje umysły tych rzekomych chrześcijan ku sobie, działając swoją mocą, swoimi znakami i kłamliwymi cudami, aby pochwycić ich w swoje sidła. Wczesne pisma, 258-261.

The passages from the book Early Writings have been repeatedly taught through the ministry of Future for America. But there are truths these passages illustrate that have been unnoticed.

Fragmenty z książki Early Writings były wielokrotnie omawiane w ramach służby Future for America. Jednak istnieją prawdy, które te fragmenty ilustrują, a które pozostawały niezauważone.

The waymarks of the history of the Millerite movement are established upon several reformatory movements in the Bible. Without some familiarity with the waymarks found in every reformatory movement, it is fairly improbable that someone would understand the significance of the distinction of when a message “arrives” and when it is “empowered.” It is also probable that many of those who are familiar with the parallel reformatory movements have missed some very important attributes of the various waymarks of reformatory movements.

Drogowskazy w historii ruchu millerowskiego są oparte na kilku ruchach reformatorskich opisanych w Biblii. Bez choćby pewnej znajomości drogowskazów występujących w każdym ruchu reformatorskim dość nieprawdopodobne jest, by ktoś zrozumiał znaczenie rozróżnienia między chwilą, gdy poselstwo "przychodzi", a chwilą, gdy zostaje "obdarzone mocą". Jest też prawdopodobne, że wielu spośród tych, którzy są zaznajomieni z równoległymi ruchami reformatorskimi, przeoczyło niektóre bardzo ważne cechy różnych drogowskazów ruchów reformatorskich.

The “seven thunders” which represent the events at the beginning of Adventism and the events at the end of Adventism, is the light that is unsealed just before probation closes. We are informed that the “seven thunders” represents both “a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages,” and “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” contain the signature of Alpha and Omega.

„Siedem gromów”, które reprezentują wydarzenia na początku adwentyzmu oraz wydarzenia na jego końcu, jest światłem, które zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu łaski. Dowiadujemy się, że „siedem gromów” przedstawia zarówno „zarys wydarzeń, które miały się rozegrać w ramach poselstw pierwszego i drugiego anioła”, jak i „przyszłe wydarzenia, które zostaną ujawnione we właściwej kolejności”. „Siedem gromów” zawiera podpis Alfy i Omegi.

The “delineation of events” that transpired “under the first and second angels’ messages,” typify the events that transpire under the third angel’s message. When John was commanded to write not what the seven thunders uttered, the command had been typified by the command that was given to Daniel to seal up his book, for we are informed that after the “seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’”

"Zarys wydarzeń", które rozegrały się "pod pierwszym i drugim poselstwem anielskim", stanowi typ wydarzeń, które rozgrywają się pod trzecim poselstwem anielskim. Gdy Jan otrzymał nakaz, aby nie pisać tego, co przemówiło siedem gromów, nakaz ten był zobrazowany przez polecenie dane Danielowi, by zapieczętował swoją księgę, albowiem dowiadujemy się, że po tym, jak "siedem gromów wydało swoje głosy", do Jana — podobnie jak do Daniela — przychodzi nakaz dotyczący małej książeczki: 'Zapieczętuj to, co powiedziało siedem gromów.'

Ezekiel and John both illustrate God’s people eating the message at the empowerment of the first angel in 1840, and the prophet Jeremiah illustrates the disappointment that took place among God’s people when the first angel’s message appeared to fail.

Ezechiel i Jan obaj ilustrują lud Boży spożywający poselstwo przy nadaniu mocy pierwszemu aniołowi w 1840 roku, a prorok Jeremiasz ilustruje rozczarowanie, które miało miejsce wśród ludu Bożego, gdy poselstwo pierwszego anioła wydawało się zawieść.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:16–21.

> Gdy znalazłem Twoje słowa, zjadłem je; a Twoje słowo stało się dla mnie radością i weselem mojego serca, gdyż nazwano mnie Twoim imieniem, Panie, Boże Zastępów. Nie zasiadałem w zgromadzeniu szyderców ani się nie weseliłem; siedziałem samotnie z powodu Twojej ręki, bo napełniłeś mnie oburzeniem. Dlaczego mój ból jest nieustanny, a moja rana nieuleczalna, nie chce się zagoić? Czy będziesz mi zupełnie jak kłamca i jak wody zawodzące? Dlatego tak mówi Pan: Jeśli się nawrócisz, przywrócę cię i staniesz przede Mną; a jeśli oddzielisz to, co cenne, od tego, co podłe, będziesz jak Moje usta. Niech oni wrócą do ciebie, ale ty nie wracaj do nich. I uczynię cię dla tego ludu warownym miedzianym murem; będą walczyć przeciw tobie, lecz cię nie przemogą, bo Ja jestem z tobą, aby cię zbawić i wybawić — mówi Pan. I wyrwę cię z ręki niegodziwych i wykupię cię z ręki okrutników. Jeremiasza 15:16-21.

Jeremiah had found the words of the little book as had John and Ezekiel, and he too had eaten the message, but the message had become a message (water) that had failed. It was as if God had lied, which is of course impossible, but the accusation of a “lie” provides the key to locate Jeremiah at the first Millerite disappointment that was represented in Habakkuk.

Jeremiasz odnalazł słowa małej książeczki, podobnie jak Jan i Ezechiel, i on również zjadł to poselstwo, lecz poselstwo stało się poselstwem — wodą — która zawiodła. Było tak, jakby Bóg skłamał, co oczywiście jest niemożliwe, lecz oskarżenie o „kłamstwo” daje klucz do umiejscowienia Jeremiasza w czasie pierwszego rozczarowania millerowskiego, które zostało przedstawione w Księdze Habakuka.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> Stanę na mojej straży, ustawię się na baszcie i będę wypatrywał, aby zobaczyć, co mi powie, i co odpowiem, gdy zostanę upomniany. A Pan odpowiedział mi i rzekł: Napisz widzenie i wyryj je wyraźnie na tablicach, aby biegnący mógł je przeczytać. Bo widzenie dotyczy jeszcze wyznaczonego czasu, lecz u kresu przemówi i nie skłamie; choćby zwlekało, czekaj na nie, bo z pewnością przyjdzie, nie spóźni się. Habakuk 2:1-3.

The vision of the first angel’s message was written on the 1843 pioneer chart which was directed by the “hand” of God.

Widzenie poselstwa pierwszego anioła zostało zapisane na pionierskiej tablicy z 1843 roku, którą pokierowała "ręka" Boga.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> "Widziałam, że tablica z 1843 roku została pokierowana ręką Pana i że nie należy jej zmieniać; że liczby były takie, jak On chciał; że Jego ręka była nad nią i ukryła błąd w niektórych liczbach, tak że nikt nie mógł go dostrzec, dopóki Jego ręka nie została cofnięta." Wczesne Pisma, 74.

The “appointed time” of 1843 was represented upon the chart, and that is why it is called the 1843 chart. It was published in 1842, in fulfillment of the command in Habakkuk to “write the vision, and make it plain upon tables.” The vision was to be made plain upon “tables,” in the plural, thus identifying that after the Lord removed His hand from the mistake on the 1843 chart it would be corrected upon the 1850 pioneer chart. The mistake produced the first disappointment and Jeremiah represents those who had eaten the little book on August 11, 1840 and were disappointed when the appointed time of 1843 failed.

„Wyznaczony czas” roku 1843 był przedstawiony na tablicy i dlatego nazywa się ją tablicą z 1843 roku. Została opublikowana w 1842 roku, w wypełnieniu nakazu w Księdze Habakuka: „napisz widzenie i uczyń je czytelnym na tablicach”. Widzenie miało być uczynione czytelnym na „tablicach”, w liczbie mnogiej, co wskazuje, że po tym, jak Pan odjął swoją rękę od błędu na tablicy z 1843 roku, zostanie on skorygowany na pionierskiej tablicy z 1850 roku. Błąd ten spowodował pierwsze rozczarowanie, a Jeremiasz przedstawia tych, którzy zjedli małą książeczkę 11 sierpnia 1840 roku i zostali rozczarowani, gdy wyznaczony czas roku 1843 nie spełnił się.

When Jeremiah had eaten the little book in 1840 it was “the joy and rejoicing” of his heart, but when the disappointment arrived, he no longer “rejoiced,” and he “sat alone because of” God’s “hand.” God’s hand had covered “a mistake in some of the figures,” thus causing Jeremiah to consider the possibility that God had lied. The promise given to Jeremiah was that if he would “return,” from his despondency, God would make Jeremiah as God’s “mouth.” If Jeremiah would return to God from his disappointment and recognize that he was in the tarrying time of the parable of the ten virgins, God would use him to be the mouthpiece that would identify exactly when the vision should arrive and no longer tarry.

Gdy Jeremiasz zjadł małą książeczkę w 1840 roku, była ona „radością i weselem” jego serca, lecz gdy nadeszło rozczarowanie, już się nie „radował” i „siedział samotnie z powodu” Bożej „ręki”. Ręka Boża zakryła „błąd w niektórych obliczeniach”, skłaniając tym samym Jeremiasza do rozważenia możliwości, że Bóg skłamał. Obietnica dana Jeremiaszowi brzmiała, że jeśli „powróci” z przygnębienia, Bóg uczyni Jeremiasza Bożymi „ustami”. Jeśli Jeremiasz powróciłby do Boga po swoim rozczarowaniu i uznał, że znajdował się w czasie zwłoki z przypowieści o dziesięciu pannach, Bóg użyłby go jako usta, które wskażą dokładnie, kiedy widzenie ma nadejść i już dłużej nie będzie zwlekać.

The purpose of laying these facts out here, is to establish that with all the angel’s messages, their “arrivals” and “empowerments” present a life-or-death message that produces two classes of worshippers. The three angels are three steps of a progressive testing process. More important to our intended point is that even though the understanding of the seven thunders was recognized shortly after the arrival of the “time of the end” in 1989 when the last six verses of Daniel were unsealed announcing the close of the judgment, there is another unsealing of the seven thunders at the end of history of the third angel.

Celem przedstawienia tutaj tych faktów jest wykazanie, że w przypadku wszystkich poselstw anielskich ich „przyjścia” i „wzmocnienia” stanowią przesłanie będące kwestią życia lub śmierci, które tworzy dwie klasy czcicieli. Trzej aniołowie to trzy etapy stopniowego procesu próby. Co ważniejsze dla naszego argumentu, mimo że zrozumienie siedmiu gromów zostało rozpoznane wkrótce po nadejściu „czasu końca” w 1989 roku, kiedy odpieczętowano ostatnie sześć wersetów Księgi Daniela zapowiadających zakończenie sądu, na końcu historii trzeciego anioła następuje kolejne odpieczętowanie siedmiu gromów.

The history of the beginning of Adventism starts at the unsealing of the first angel in 1798, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He thereafter removed His hand (unsealed), and revealed the message of the tarrying time.

Historia początków adwentyzmu zaczyna się od odpieczętowania pierwszego anioła w 1798 roku i kończy się odpieczętowaniem prawdy, nad którą Pan trzymał swoją rękę, aby spowodować rozczarowanie. Następnie usunął swoją rękę (odpieczętował) i objawił poselstwo czasu zwłoki.

The history of the ending of Adventism starts at the unsealing of the third angel’s message in 1989, and it ends with the unsealing of a truth the Lord held his hand over in order to produce a disappointment. He is now removing His hand, and thus unsealing the message of the first disappointment and tarrying time. He is unsealing the purpose of July 18, 2020.

Historia zakończenia adwentyzmu zaczyna się od rozpieczętowania poselstwa trzeciego anioła w 1989 roku, a kończy się rozpieczętowaniem prawdy, którą Pan zakrył swoją ręką, aby doprowadzić do rozczarowania. Teraz usuwa swoją rękę, a tym samym rozpieczętowuje poselstwo pierwszego rozczarowania i czasu zwłoki. Rozpieczętowuje cel 18 lipca 2020 roku.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. And I will make thee unto this people a fenced brasen wall: and they shall fight against thee, but they shall not prevail against thee: for I am with thee to save thee and to deliver thee, saith the Lord. And I will deliver thee out of the hand of the wicked, and I will redeem thee out of the hand of the terrible. Jeremiah 15:19–21.

> Dlatego tak mówi Pan: Jeśli powrócisz, przywrócę cię i będziesz stał przede Mną; a jeśli odłączysz to, co cenne, od tego, co marne, będziesz moimi ustami. Niech oni się zwrócą do ciebie, lecz ty do nich się nie zwracaj. I uczynię cię dla tego ludu warownym murem ze spiżu; będą walczyć przeciw tobie, lecz cię nie przemogą, bo Ja jestem z tobą, aby cię ocalić i wybawić — mówi Pan. Wyrwę cię z ręki niegodziwych i uwolnię cię z ręki okrutnych. Jeremiasza 15:19-21.

Back to Articles