Article

# Elijah - Number Five

Eliasz – Numer Pięć

Prophetic Silence

Prorocza cisza

Author

Jeff Pippenger

Published

October 3, 2023

Formats

PDF
Word

When Elijah had Ahab summon all Israel to Carmel it prefigured God bringing the church out of the Dark Ages in 1798 after three and a half years of persecution and leading them to 1844 and thereafter to 1863. Those three dates are the final three waymarks of the structure of the “seven times” as set forth by Isaiah in chapter seven.

Gdy Eliasz polecił Achabowi zwołać cały Izrael na górę Karmel, było to zapowiedzią tego, jak Bóg w 1798 roku, po trzech i pół roku prześladowań, wyprowadzi Kościół z ciemnych wieków i poprowadzi go do roku 1844, a następnie do 1863. Te trzy daty są trzema ostatnimi drogowskazami struktury „siedmiu czasów”, jak przedstawia to Izajasz w rozdziale siódmym.

The same history of 1798, 1844 and 1863 was also typified when Moses led the children of Israel out of the slavery of Egypt unto Mount Sinai. The history of the first and second angels represent the Millerite movement which began at the time of the end in 1798 and continued until the movement became a church in 1863. Elijah and Moses are the two primary witnesses of the Millerite history, and they are the two primary witnesses in the book of Revelation during the history of the third angel.

Ta sama historia z lat 1798, 1844 i 1863 została również ukazana typologicznie, gdy Mojżesz wyprowadził synów Izraela z niewoli egipskiej na górę Synaj. Historia pierwszego i drugiego anioła przedstawia ruch millerystów, który rozpoczął się w czasie końca w 1798 roku i trwał aż do 1863 roku, kiedy ruch stał się kościołem. Eliasz i Mojżesz są dwoma głównymi świadkami historii millerystów, a także dwoma głównymi świadkami w Księdze Objawienia w okresie historii trzeciego anioła.

The Millerite movement marks the beginning of the everlasting gospel of Revelation fourteen and Future for America marks the ending. Between the beginning movement of the Millerites and the ending movement, we find the Seventh-day Adventist church. According to Adventist church historians in 1856, the remnant of the Millerite movement entered into the Laodicean condition, thus ending the Philadelphian period that represented 1798 through 1856.

Ruch millerowski wyznacza początek wiecznej ewangelii z czternastego rozdziału Księgi Objawienia, a Future for America wyznacza jej zakończenie. Pomiędzy początkiem ruchu millerowskiego a ruchem końcowym znajduje się Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Według historyków Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, w roku 1856 pozostała część ruchu millerowskiego weszła w stan laodycejski, kończąc tym samym okres filadelfijski, który obejmował lata 1798–1856.

In the previous article we demonstrated that inspiration aligned the disappointment of the Red Sea crossing with the great disappointment of 1844. At that point the test of the Sabbath as represented by the manna arrived in the history of Moses. At the same prophetic point, the light that came from the Most Holy Place began a process of testing and purification starting with the Sabbath, for those who had crossed the sea and entered by faith into the Most Holy Place. The testing process that preceded 1844 began in Moses’ history at his birth and for the Millerites in 1798 with the increase of knowledge that Daniel identified would produce a three-step testing process that led to judgment.

W poprzednim artykule wykazaliśmy, że natchnienie zestawiło rozczarowanie związane z przejściem przez Morze Czerwone z wielkim rozczarowaniem roku 1844. W tym momencie w historii Mojżesza pojawiła się próba szabatu, przedstawiona przez mannę. W tym samym proroczym momencie światło pochodzące z Najświętszego Miejsca zapoczątkowało proces próby i oczyszczania, począwszy od szabatu, dla tych, którzy przeszli przez morze i weszli przez wiarę do Najświętszego Miejsca. Proces próby, który poprzedził rok 1844, rozpoczął się w historii Mojżesza przy jego narodzinach, a dla millerystów w 1798 roku wraz ze wzrostem poznania, który, jak wskazał Daniel, miał przynieść trzyetapowy proces próby prowadzący do sądu.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych; lecz bezbożni będą postępować bezbożnie; a żaden z bezbożnych nie zrozumie; lecz mądrzy zrozumieją. Daniel 12:10.

The opening of the judgment on October 22, 1844 was typified by the judgment of Pharaoh beginning with the firstborn of Egypt and ending in the waters of the Red Sea. Once the wise entered into the Most Holy Place by faith, or crossed through the Red Sea, the testing process that had begun at the time of the end in 1798 continued on beyond 1844. In the history of Moses, it was represented by ten tests, which Israel failed at every step. The last of the ten tests was when the twelve spies searched out the Promised Land. The first test in Moses’ history was the manna test that represents the Sabbath, and for the Millerites the Sabbath was identified as the first test after October 22, 1844. The first test being the Sabbath in both parallel histories, the following nine tests in the history of Moses identifies that post-1844, there would be a series of tests that would lead to the entrance of either the Promised Land or the wilderness of death. 1863 represents the final test for the Millerite movement. We will begin this consideration when the twelve spies return with their reports of the Promised Land.

Otwarcie sądu 22 października 1844 roku było typologicznie przedstawione przez sąd nad faraonem, poczynając od pierworodnych Egiptu, a kończąc w wodach Morza Czerwonego. Gdy tylko mądrzy weszli przez wiarę do Najświętszego Miejsca lub przeszli przez Morze Czerwone, proces prób, który rozpoczął się w czasie końca w 1798 roku, trwał dalej po 1844 roku. W historii Mojżesza był on reprezentowany przez dziesięć prób, które Izrael zawiódł na każdym kroku. Ostatnią z dziesięciu prób był moment, gdy dwunastu zwiadowców zbadało Ziemię Obiecaną. Pierwszą próbą w historii Mojżesza była próba z manną, która symbolizuje Szabat, a dla millerystów Szabat został zidentyfikowany jako pierwsza próba po 22 października 1844 roku. Skoro pierwszą próbą był Szabat w obu równoległych historiach, kolejne dziewięć prób w historii Mojżesza wskazuje, że po 1844 roku nastąpi seria prób, które doprowadzą albo do wejścia do Ziemi Obiecanej, albo na pustynię śmierci. Rok 1863 stanowi ostatnią próbę dla ruchu millerystów. Rozpoczniemy to rozważanie w momencie, gdy dwunastu zwiadowców powróci ze swoimi relacjami z Ziemi Obiecanej.

> And they returned from searching of the land after forty days. And they went and came to Moses, and to Aaron, and to all the congregation of the children of Israel, unto the wilderness of Paran, to Kadesh; and brought back word unto them, and unto all the congregation, and showed them the fruit of the land. And they told him, and said, We came unto the land whither thou sentest us, and surely it floweth with milk and honey; and this is the fruit of it. Nevertheless the people be strong that dwell in the land, and the cities are walled, and very great: and moreover we saw the children of Anak there. The Amalekites dwell in the land of the south: and the Hittites, and the Jebusites, and the Amorites, dwell in the mountains: and the Canaanites dwell by the sea, and by the coast of Jordan. And Caleb stilled the people before Moses, and said, Let us go up at once, and possess it; for we are well able to overcome it. But the men that went up with him said, We be not able to go up against the people; for they are stronger than we. And they brought up an evil report of the land which they had searched unto the children of Israel, saying, The land, through which we have gone to search it, is a land that eateth up the inhabitants thereof; and all the people that we saw in it are men of a great stature. And there we saw the giants, the sons of Anak, which come of the giants: and we were in our own sight as grasshoppers, and so we were in their sight. Numbers 13:25–33.

> I wrócili z rozpoznania ziemi po czterdziestu dniach. I przyszli do Mojżesza, do Aarona i do całego zgromadzenia synów Izraela na pustynię Paran, do Kadesz; i zdali im, a także całemu zgromadzeniu, relację oraz pokazali im owoce tej ziemi. I opowiedzieli mu, mówiąc: Przyszliśmy do ziemi, do której nas posłałeś, i rzeczywiście opływa ona w mleko i miód; a to są jej owoce. Jednak lud mieszkający w tej ziemi jest silny, a miasta są obwarowane i bardzo wielkie; nadto widzieliśmy tam synów Anaka. Amalekici mieszkają w ziemi na południu, Chetyci, Jebusyci i Amoryci mieszkają w górach, a Kananejczycy mieszkają nad morzem i nad brzegiem Jordanu. Wtedy Kaleb uciszył lud wobec Mojżesza i powiedział: Wyruszmy natychmiast i posiądźmy ją, gdyż z pewnością zdołamy ją pokonać. Lecz mężowie, którzy poszli z nim, rzekli: Nie możemy wyruszyć przeciw temu ludowi, bo jest silniejszy od nas. I rozpuścili wśród synów Izraela złą wieść o ziemi, którą zbadali, mówiąc: Ziemia, przez którą przeszliśmy, aby ją zbadać, to ziemia, która pożera swoich mieszkańców, a cały lud, który w niej widzieliśmy, to mężowie wielkiego wzrostu. Widzieliśmy tam też olbrzymów, synów Anaka, pochodzących od olbrzymów; i w naszych oczach byliśmy jak szarańcza, i tacy byliśmy w ich oczach. Księga Liczb 13:25-33.

This passage from Numbers has some very important truths to take note of, that might be easily overlooked when not considering the history represented therein as typifying the Millerite movement. One point is that the rebels with the “evil report” were failing their tenth and final test, and at that final test two classes of people were manifested. The two classes which have been developing through the history of the previous nine tests manifested their characters based upon which “report” they choose to accept. In 1863, Millerite Adventism rejected Moses’ report as represented by the prophecy of slavery in Leviticus twenty-six. The report presented by Joshua and Caleb was simply the repetition of God’s “report” throughout the history of their deliverance from slavery. From the birth of Moses onward, God had promised that He would take them out of slavery and into the land that had been promised to Abraham centuries before. Joshua and Caleb represent those who stood upon the foundational report, the other ten spies rejected that God had actually given that report.

Ten fragment z Księgi Liczb zawiera kilka bardzo ważnych prawd, na które warto zwrócić uwagę, a które można łatwo przeoczyć, jeśli nie rozpatruje się przedstawionej tam historii jako typologii ruchu millerowskiego. Jedna kwestia jest taka, że buntownicy ze „złą wieścią” oblali swoją dziesiątą i ostatnią próbę, a podczas tej ostatecznej próby ujawniły się dwie klasy ludzi. Te dwie klasy, rozwijające się w historii poprzednich dziewięciu prób, ujawniły swoje charaktery w zależności od tego, którą „wieść” zdecydowały się przyjąć. W 1863 roku adwentyzm millerowski odrzucił wieść Mojżesza, jaką przedstawia proroctwo o niewoli w 26. rozdziale Księgi Kapłańskiej. Wieść przedstawiona przez Jozuego i Kaleba była po prostu powtórzeniem Bożej „wieści” w całej historii ich wyzwolenia z niewoli. Od narodzin Mojżesza Bóg obiecywał, że wyprowadzi ich z niewoli i wprowadzi do ziemi, która została obiecana Abrahamowi wieki wcześniej. Jozue i Kaleb reprezentują tych, którzy opierali się na podstawowej wieści; pozostali dziesięciu zwiadowców odrzucili fakt, że Bóg rzeczywiście dał taką wieść.

> And all the congregation lifted up their voice, and cried; and the people wept that night. And all the children of Israel murmured against Moses and against Aaron: and the whole congregation said unto them, Would God that we had died in the land of Egypt! or would God we had died in this wilderness! And wherefore hath the Lord brought us unto this land, to fall by the sword, that our wives and our children should be a prey? were it not better for us to return into Egypt? And they said one to another, Let us make a captain, and let us return into Egypt. Numbers 14:1–4.

> I całe zgromadzenie podniosło swój głos i krzyczało; a lud płakał tej nocy. I wszyscy synowie Izraela szemrali przeciw Mojżeszowi i przeciw Aaronowi; i całe zgromadzenie mówiło do nich: Obyśmy pomarli w ziemi Egiptu! albo obyśmy pomarli na tej pustyni! I czemuż Pan przyprowadził nas do tej ziemi, abyśmy padli od miecza, by nasze żony i nasze dzieci stały się łupem? Czy nie lepiej byłoby nam wrócić do Egiptu? I mówili jeden do drugiego: Obierzmy sobie wodza i wróćmy do Egiptu. Księga Liczb 14:1-4.

When in 1863 James White wrote an article in the Review and Herald rejecting Miller’s understanding of the “seven times” and in the same year Uriah Smith published the counterfeit chart that was void of any reference to the “seven times” of Leviticus, both White and Smith set aside the work of William Miller and employed the biblical methodology of apostate Protestantism. The methodology of apostates who they had recently identified as the “daughters of Babylon,” was employed as the argument to reject the message of Miller that had been directed by the angel Gabriel. At the tenth test for ancient Israel they directly said, “Let us make a captain, and let us return to Egypt.” The failure at the tenth and final test is based upon a rejection of the “report” that was consistent with the report from the beginning, and a desire to return to the slavery of Egypt. When Jeremiah symbolically represented those who had been disappointed at the failed prediction of 1843, God specifically called him to return to God and his previous fervor for the message, but also commanded him to never return to those who had been identified as the daughters of Babylon.

Gdy w 1863 roku James White napisał artykuł w piśmie Review and Herald, odrzucający rozumienie Millera dotyczące „siedmiu czasów”, a w tym samym roku Uriah Smith opublikował sfałszowany wykres pozbawiony jakichkolwiek odniesień do „siedmiu czasów” z Księgi Kapłańskiej, zarówno White, jak i Smith odłożyli na bok dzieło Williama Millera i posłużyli się metodologią biblijną właściwą dla odstępczego protestantyzmu. Metodologia odstępców, których niedawno określili mianem „córek Babilonu”, została użyta jako argument do odrzucenia poselstwa Millera, które było skierowane przez anioła Gabriela. Podczas dziesiątej próby starożytnego Izraela powiedzieli wprost: „Uczyńmy sobie wodza i wróćmy do Egiptu”. Porażka przy dziesiątej, ostatniej próbie wynika z odrzucenia „wieści”, która była zgodna z wieścią od początku, oraz z pragnienia powrotu do niewoli egipskiej. Gdy Jeremiasz symbolicznie przedstawiał tych, którzy rozczarowali się z powodu niespełnionej zapowiedzi roku 1843, Bóg wprost wezwał go, by powrócił do Boga i do swej wcześniejszej gorliwości dla poselstwa, a także nakazał mu, by nigdy nie wracał do tych, którzy zostali określeni jako córki Babilonu.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Dlatego tak mówi Pan: Jeśli się nawrócisz, przyprowadzę cię z powrotem i będziesz stał przede mną; a jeśli wydobędziesz to, co cenne, z tego, co podłe, będziesz jak moje usta. Niech oni zwrócą się do ciebie, lecz ty nie zwracaj się do nich. Jeremiasza 15:19.

In 1863, James White and Uriah Smith appointed a new captain to lead them back to where they had been commanded not to go. Joshua and Caleb represent those who desired to go forward, White and Smith represent those who desired to go back.

W 1863 roku James White i Uriah Smith mianowali nowego kapitana, aby poprowadził ich z powrotem tam, dokąd zakazano im iść. Jozue i Kaleb reprezentują tych, którzy pragnęli iść naprzód, a White i Smith reprezentują tych, którzy pragnęli wrócić.

Another point that needs to be marked in the passage from the passage in Numbers is that the final rebellion which condemns all the rebels to die in the wilderness over the next forty years, is one of the two primary references that establish the day for a year principle of Bible prophecy, which was perhaps the most essential prophetic rule that Miller was used to open up the message of the everlasting gospel and the first angel. The other biblical witness to the rule is found in the book of Ezekiel.

Kolejna kwestia, na którą należy zwrócić uwagę w fragmencie z Księgi Liczb, to fakt, że ostateczny bunt, który skazuje wszystkich buntowników na śmierć na pustyni w ciągu następnych czterdziestu lat, stanowi jedno z dwóch podstawowych odniesień ustanawiających zasadę „dzień za rok” w proroctwach biblijnych, która była być może najistotniejszą regułą prorocką, z której Miller korzystał, aby wyjaśnić poselstwo wiecznej ewangelii i pierwszego anioła. Drugie biblijne świadectwo tej zasady znajduje się w Księdze Ezechiela.

> And when thou hast accomplished them, lie again on thy right side, and thou shalt bear the iniquity of the house of Judah forty days: I have appointed thee each day for a year. Ezekiel 4:6.

> A gdy je wypełnisz, połóż się znowu na swoim prawym boku i będziesz ponosił winę domu Judy przez czterdzieści dni; wyznaczyłem ci każdy dzień za rok. Ezechiel 4:6.

What is often unnoticed with the two verses that established the day for a year principle is the historical context of both verses.

Często pomijany jest historyczny kontekst dwóch wersetów, które ustanowiły zasadę dzień za rok.

> After the number of the days in which ye searched the land, even forty days, each day for a year, shall ye bear your iniquities, even forty years, and ye shall know my breach of promise. Numbers 14:34.

> Według liczby dni, w których badaliście tę ziemię, mianowicie czterdzieści dni, za każdy dzień rok, będziecie ponosić wasze nieprawości przez czterdzieści lat i poznacie moje złamanie obietnicy. Liczb 14:34.

The verse in Numbers occurred at the beginning of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people, and the verse in Ezekiel occurred at the end of ancient Israel and represented the rebellion of God’s covenant people. The punishment in the beginning was death in the wilderness and the punishment at the end was slavery in their enemies’ land. The day for a year principle emphasizes the rebellion of a covenant people. Two punishments, one at the beginning and one at the ending, but both different. The first was death by attrition while journeying through the wilderness, the last was captivity and slavery in literal Babylon.

Werset z Księgi Liczb pojawił się na początku dziejów starożytnego Izraela i przedstawiał bunt ludu Bożego przymierza, a werset z Księgi Ezechiela pojawił się pod koniec dziejów starożytnego Izraela i przedstawiał bunt ludu Bożego przymierza. Karą na początku była śmierć na pustyni, a karą na końcu była niewola w ziemi ich wrogów. Zasada dzień za rok podkreśla bunt ludu Bożego przymierza. Dwie kary: jedna na początku, druga na końcu, lecz obie różne. Pierwsza była śmiercią wskutek stopniowego wymierania podczas wędrówki przez pustynię, ostatnia zaś była niewolą i niewolnictwem w dosłownym Babilonie.

> Then Moses and Aaron fell on their faces before all the assembly of the congregation of the children of Israel. And Joshua the son of Nun, and Caleb the son of Jephunneh, which were of them that searched the land, rent their clothes: And they spake unto all the company of the children of Israel, saying, The land, which we passed through to search it, is an exceeding good land. If the Lord delight in us, then he will bring us into this land, and give it us; a land which floweth with milk and honey. Only rebel not ye against the Lord, neither fear ye the people of the land; for they are bread for us: their defence is departed from them, and the Lord is with us: fear them not. But all the congregation bade stone them with stones. And the glory of the Lord appeared in the tabernacle of the congregation before all the children of Israel. And the Lord said unto Moses, How long will this people provoke me? and how long will it be ere they believe me, for all the signs which I have showed among them? I will smite them with the pestilence, and disinherit them, and will make of thee a greater nation and mightier than they. And Moses said unto the Lord, Then the Egyptians shall hear it, (for thou broughtest up this people in thy might from among them;) And they will tell it to the inhabitants of this land: for they have heard that thou Lord art among this people, that thou Lord art seen face to face, and that thy cloud standeth over them, and that thou goest before them, by day time in a pillar of a cloud, and in a pillar of fire by night. Now if thou shalt kill all this people as one man, then the nations which have heard the fame of thee will speak, saying, Because the Lord was not able to bring this people into the land which he sware unto them, therefore he hath slain them in the wilderness. And now, I beseech thee, let the power of my Lord be great, according as thou hast spoken, saying, The Lord is longsuffering, and of great mercy, forgiving iniquity and transgression, and by no means clearing the guilty, visiting the iniquity of the fathers upon the children unto the third and fourth generation. Pardon, I beseech thee, the iniquity of this people according unto the greatness of thy mercy, and as thou hast forgiven this people, from Egypt even until now. Numbers 14:5–19.

> Wtedy Mojżesz i Aaron padli na twarze przed całym zgromadzeniem synów Izraela. A Jozue, syn Nuna, i Kaleb, syn Jefunnego, którzy należeli do tych, co badali tę ziemię, rozdarli swoje szaty. I rzekli do całego zgromadzenia synów Izraela: Ziemia, którą przemierzaliśmy, aby ją zbadać, jest ziemią nader dobrą. Jeśli Pan ma w nas upodobanie, wprowadzi nas do tej ziemi i nam ją da — ziemię opływającą mlekiem i miodem. Tylko nie buntujcie się przeciw Panu ani nie lękajcie się ludu tej ziemi, bo są dla nas jak chleb; ich obrona odstąpiła od nich, a Pan jest z nami. Nie bójcie się ich. Lecz całe zgromadzenie kazało ich ukamienować. I chwała Pana ukazała się w Namiocie Zgromadzenia wobec wszystkich synów Izraela. I Pan rzekł do Mojżesza: Jak długo ten lud będzie mnie obrażał? I jak długo nie będą mi wierzyć mimo wszystkich znaków, które wśród nich uczyniłem? Dotknę ich zarazą, pozbawię ich dziedzictwa i uczynię z ciebie naród większy i potężniejszy niż oni. A Mojżesz powiedział do Pana: Wtedy Egipcjanie o tym usłyszą (bo Ty w swojej mocy wyprowadziłeś ten lud spośród nich); i opowiedzą o tym mieszkańcom tej ziemi; gdyż słyszeli, że Ty, Panie, jesteś pośród tego ludu, że Ty, Panie, ukazujesz się twarzą w twarz, że Twój obłok stoi nad nimi i że idziesz przed nimi: za dnia w słupie obłoku, a w nocy w słupie ognia. A jeśli zabijesz cały ten lud jak jednego człowieka, wtedy narody, które słyszały o Twojej sławie, powiedzą: Ponieważ Pan nie był w stanie wprowadzić tego ludu do ziemi, którą im przysiągł, dlatego zgładził ich na pustyni. A teraz, proszę Cię, niech będzie wielka moc mojego Pana, jak powiedziałeś, mówiąc: Pan jest cierpliwy i pełen wielkiego miłosierdzia, przebacza nieprawość i występek, lecz winnych nie pozostawia bez kary; nawiedza nieprawość ojców na dzieciach do trzeciego i czwartego pokolenia. Przebacz, proszę Cię, nieprawość tego ludu według wielkości Twego miłosierdzia, tak jak przebaczałeś temu ludowi od Egiptu aż po dziś dzień. Księga Liczb 14:5-19.

The history represented in these verses became a biblical symbol that is called “the day of provocation.” The “day of provocation” is referenced in Psalm ninety-five, Jeremiah thirty-two and Hebrews three, but we will not address that symbol at this time. There is an important principle identified in the previous passage that must be recognized. The principle is also illustrated by the prophet Samuel, Lucifer, Ellen White and of course Moses in this passage.

Historia przedstawiona w tych wersetach stała się biblijnym symbolem zwanym „dniem prowokacji”. „Dzień prowokacji” jest wspomniany w Psalmie 95, w Księdze Jeremiasza 32 i w Liście do Hebrajczyków 3, lecz nie będziemy się teraz tym symbolem zajmować. W poprzednim fragmencie wskazano ważną zasadę, którą należy zauważyć. Zasada ta jest również zilustrowana przez proroka Samuela, Lucyfera, Ellen White, a w tym fragmencie oczywiście przez Mojżesza.

> And said unto him, Behold, thou art old, and thy sons walk not in thy ways: now make us a king to judge us like all the nations. But the thing displeased Samuel, when they said, Give us a king to judge us. And Samuel prayed unto the Lord. And the Lord said unto Samuel, Hearken unto the voice of the people in all that they say unto thee: for they have not rejected thee, but they have rejected me, that I should not reign over them. According to all the works which they have done since the day that I brought them up out of Egypt even unto this day, wherewith they have forsaken me, and served other gods, so do they also unto thee. Now therefore hearken unto their voice: howbeit yet protest solemnly unto them, and show them the manner of the king that shall reign over them. And Samuel told all the words of the LORD unto the people that asked of him a king. And he said, This will be the manner of the king that shall reign over you: He will take your sons, and appoint them for himself, for his chariots, and to be his horsemen; and some shall run before his chariots. And he will appoint him captains over thousands, and captains over fifties; and will set them to ear his ground, and to reap his harvest, and to make his instruments of war, and instruments of his chariots. And he will take your daughters to be confectionaries, and to be cooks, and to be bakers. And he will take your fields, and your vineyards, and your oliveyards, even the best of them, and give them to his servants. And he will take the tenth of your seed, and of your vineyards, and give to his officers, and to his servants. And he will take your menservants, and your maidservants, and your goodliest young men, and your asses, and put them to his work. He will take the tenth of your sheep: and ye shall be his servants. And ye shall cry out in that day because of your king which ye shall have chosen you; and the Lord will not hear you in that day. Nevertheless the people refused to obey the voice of Samuel; and they said, Nay; but we will have a king over us; That we also may be like all the nations; and that our king may judge us, and go out before us, and fight our battles. And Samuel heard all the words of the people, and he rehearsed them in the ears of the Lord. And the Lord said to Samuel, Hearken unto their voice, and make them a king. And Samuel said unto the men of Israel, Go ye every man unto his city. 1 Samuel 8:5–22.

> I rzekli do niego: Oto jesteś stary, a twoi synowie nie postępują twoimi drogami; ustanów nam więc króla, aby nas sądził, jak wszystkie narody. Lecz ta sprawa nie podobała się Samuelowi, gdy mówili: Daj nam króla, aby nas sądził. I Samuel modlił się do Pana. A Pan rzekł do Samuela: Wysłuchaj głosu ludu we wszystkim, co ci mówią; bo nie ciebie odrzucili, lecz mnie odrzucili, abym nie królował nad nimi. Zgodnie ze wszystkimi ich czynami, jakie popełniali od dnia, gdy ich wyprowadziłem z Egiptu aż do dziś dnia — że mnie opuścili i służyli innym bogom — tak czynią i tobie. Teraz więc wysłuchaj ich głosu; wszakże uroczyście ich ostrzeż i pokaż im, jaki będzie sposób postępowania króla, który będzie nad nimi panował. I Samuel przekazał wszystkie słowa PANA ludowi, który prosił go o króla. I powiedział: Taki będzie sposób postępowania króla, który będzie nad wami panował: Weźmie waszych synów i przeznaczy ich dla siebie do swoich rydwanów i jako swoich jeźdźców; a niektórzy będą biegać przed jego rydwanami. I ustanowi sobie dowódców nad tysiącami i dowódców nad pięćdziesiątkami; i przeznaczy ich, aby orali jego ziemię i zbierali jego plony oraz wyrabiali jego narzędzia wojenne i sprzęt do jego rydwanów. Weźmie wasze córki na perfumistki, kucharki i piekarki. Weźmie wasze pola, wasze winnice i wasze gaje oliwne, nawet te najlepsze, i da je swoim sługom. Weźmie dziesięcinę z waszego ziarna i z waszych winnic i da swoim urzędnikom i swoim sługom. Weźmie waszych służących i służące, waszych najlepszych młodzieńców i wasze osły i zaprzągnie ich do swojej pracy. Weźmie dziesięcinę z waszych owiec, a wy będziecie jego sługami. I będziecie w owym dniu wołać z powodu waszego króla, którego sobie wybierzecie, lecz Pan nie wysłucha was w owym dniu. Jednak lud nie chciał słuchać głosu Samuela i powiedzieli: Nie! Lecz król będzie nad nami, abyśmy i my byli jak wszystkie narody; i aby nasz król nas sądził, wychodził przed nami i prowadził nasze wojny. I Samuel wysłuchał wszystkich słów ludu i powtórzył je w uszach Pana. A Pan rzekł do Samuela: Wysłuchaj ich głosu i ustanów im króla. I Samuel powiedział do mężów Izraela: Niech każdy wraca do swego miasta. 1 Samuela 8:5-22.

In this passage ancient Israel rejected God as their king, and the history points forward to the time when they proclaimed they had no king but Caesar. They rejected God’s theocracy, and insisted that they be given a king from their own people, only to ultimately proclaim that their king was a Roman king. The Roman king in the last days is the pope of Rome.

W tym fragmencie starożytny Izrael odrzucił Boga jako swojego króla, a historia wskazuje na czas, kiedy ogłosili, że nie mają innego króla, tylko cesarza. Odrzucili Bożą teokrację i domagali się, aby dano im króla spośród ich własnego ludu, tylko po to, by ostatecznie ogłosić, że ich królem był król rzymski. Rzymskim królem w czasach ostatecznych jest papież Rzymu.

> But they cried out, Away with him, away with him, crucify him. Pilate saith unto them, Shall I crucify your King? The chief priests answered, We have no king but Caesar. John 19:15.

> Lecz oni krzyczeli: Precz z nim, precz z nim, ukrzyżuj go. Piłat rzekł do nich: Czy mam ukrzyżować waszego króla? Arcykapłani odpowiedzieli: Nie mamy króla, tylko cesarza. Jana 19:15.

The rejection of the theocracy was so offensive and personal to Samuel that he understood it as a rejection of his prophetic office. But God made sure that Samuel understood that their rejection was of God, and not the prophet. These two passages which set forth Moses’ and Samuel’s prophetic relationship to the rebellion of ancient Israel, the punishment for the rebellion that followed was not the end for ancient Israel. There was still a group represented by Joshua and Caleb that would enter the Promised Land, and in the story of Samuel the end of ancient Israel was at the conclusion of Israel’s kings, not the beginning.

Odrzucenie teokracji było dla Samuela tak obraźliwe i tak osobiste, że odebrał je jako odrzucenie swego urzędu prorockiego. Ale Bóg dopilnował, aby Samuel zrozumiał, że odrzucili Boga, a nie proroka. Te dwa fragmenty, które ukazują prorocki stosunek Mojżesza i Samuela do buntu starożytnego Izraela, wskazują, że kara za bunt, która po nim nastąpiła, nie była końcem dla starożytnego Izraela. Wciąż istniała grupa reprezentowana przez Jozuego i Kaleba, która miała wejść do Ziemi Obiecanej, a w opowieści o Samuelu koniec starożytnego Izraela nastąpił wraz z zakończeniem panowania królów Izraela, a nie na jego początku.

Moses reasoned with God to continue to work with ancient Israel, for Moses reasoned to bring them to a conclusion at that point would misrepresent the sacred history of the deliverance of His people and His promise to lead them into the land God had promised to Abraham. The point here is that God chooses to allow rebellion to both occur and continue when He intends to use the rebellion as witness of the truth.

Mojżesz przekonywał Boga, by nadal prowadził starożytny Izrael, ponieważ rozumował, że położenie im kresu w tym momencie zafałszowałoby świętą historię wybawienia Jego ludu oraz Jego obietnicę wprowadzenia ich do ziemi, którą Bóg obiecał Abrahamowi. Chodzi o to, że Bóg postanawia pozwolić, by bunt zarówno zaistniał, jak i trwał, kiedy zamierza użyć tego buntu jako świadectwa prawdy.

The attitude of righteous indignation manifested by Samuel was also manifested by Ellen White.

Postawę słusznego oburzenia, jaką przejawiał Samuel, przejawiała również Ellen White.

> “Never before have I seen among our people such firm self-complacency and unwillingness to accept and acknowledge light as was manifested at Minneapolis. I have been shown that not one of the company who cherished the spirit manifested at that meeting would again have clear light to discern the preciousness of the truth sent them from heaven until they humbled their pride and confessed that they were not actuated by the Spirit of God, but that their minds and hearts were filled with prejudice. The Lord desired to come near to them, to bless them and heal them of their backslidings, but they would not hearken. They were actuated by the same spirit that inspired Korah, Dathan, and Abiram. Those men of Israel were determined to resist all evidence that would prove them to be wrong, and they went on and on in their course of disaffection until many were drawn away to unite with them.

> Nigdy dotąd nie widziałam wśród naszego ludu tak zatwardziałego samozadowolenia i takiej niechęci do przyjęcia i uznania światła, jaka ujawniła się w Minneapolis. Pokazano mi, że nikt z grona tych, którzy pielęgnowali ducha okazanego na tym zgromadzeniu, nie otrzyma ponownie jasnego światła, aby rozpoznać drogocenność prawdy zesłanej im z nieba, dopóki nie ukorzą swojej pychy i nie wyznają, że nie kierował nimi Duch Boży, lecz że ich umysły i serca były przepełnione uprzedzeniami. Pan pragnął zbliżyć się do nich, pobłogosławić im i uleczyć ich z odstępstw, lecz nie chcieli słuchać. Kierował nimi ten sam duch, który inspirował Koracha, Datana i Abirama. Ci mężowie Izraela postanowili opierać się wszelkim dowodom, które wykazałyby, że byli w błędzie, i brnęli dalej w swoim buncie, aż wielu zostało odciągniętych, by przyłączyć się do nich.

> “Who were these? Not the weak, not the ignorant, not the unenlightened. In that rebellion there were two hundred and fifty princes famous in the congregation, men of renown. What was their testimony? ‘all the congregation are holy, every one of them, and the Lord is among them: wherefore then lift ye up yourselves above the congregation of the Lord?’ [Numbers 16:3]. When Korah and his companions perished under the judgment of God, the people whom they had deceived saw not the hand of the Lord in this miracle. The whole congregation the next morning charged Moses and Aaron, ‘Ye have killed the people of the Lord’ [verse 41], and the plague was upon the congregation, and more than fourteen thousand perished.

> Kim oni byli? Nie słabi, nie nieświadomi, nie nieoświeceni. W tym buncie było dwustu pięćdziesięciu książąt, sławnych w zgromadzeniu, mężów poważanych. Jakie było ich świadectwo? „Całe zgromadzenie jest święte, każdy z nich, a Pan jest pośród nich; dlaczego więc wynosicie się ponad zgromadzenie Pana?” [Księga Liczb 16:3]. Gdy Korah i jego towarzysze zginęli pod sądem Bożym, lud, który zwiedli, nie dostrzegł ręki Pana w tym cudzie. Całe zgromadzenie nazajutrz oskarżyło Mojżesza i Aarona: „Zabiliście lud Pana” [werset 41], i zaraza dotknęła zgromadzenie, i zginęło ponad czternaście tysięcy.

> “When I purposed to leave Minneapolis, the angel of the Lord stood by me and said: ‘Not so; God has a work for you to do in this place. The people are acting over the rebellion of Korah, Dathan, and Abiram. I have placed you in your proper position, which those who are not in the light will not acknowledge; they will not heed your testimony; but I will be with you; My grace and power shall sustain you. It is not you they are despising, but the messengers and the message I send to My people. They have shown contempt for the word of the Lord. Satan has blinded their eyes and perverted their judgment; and unless every soul shall repent of this their sin, this unsanctified independence that is doing insult to the Spirit of God, they will walk in darkness. I will remove the candlestick out of his place except they repent and be converted, that I should heal them. They have obscured their spiritual eyesight. They would not that God would manifest His Spirit and His power; for they have a spirit of mockery and disgust at My word. Lightness, trifling, jesting, and joking are daily practiced. They have not set their hearts to seek Me. They walk in the sparks of their own kindling, and unless they repent they shall lie down in sorrow. Thus saith the Lord: Stand at your post of duty; for I am with thee, and will not leave thee nor forsake thee.’ These words from God I have not dared to disregard.” The 1888 Materials, 1067.

> „Gdy postanowiłam opuścić Minneapolis, stanął przy mnie anioł Pana i powiedział: ‘Bynajmniej; Bóg ma dla ciebie dzieło do wykonania w tym miejscu. Lud powtarza bunt Koracha, Datana i Abirama. Umieściłam cię na właściwym miejscu, którego ci, którzy nie są w świetle, nie uznają; nie zważą na twoje świadectwo; lecz Ja będę z tobą; Moja łaska i moc będą cię podtrzymywać. To nie tobą gardzą, lecz posłańcami i poselstwem, które posyłam do Mojego ludu. Okazali pogardę słowu Pana. Szatan zaślepił ich oczy i wypaczył ich osąd; i jeśli każda dusza nie upamięta się z tego swojego grzechu, tej nieuświęconej niezależności, która znieważa Ducha Bożego, będą chodzić w ciemności. Usunę świecznik z jego miejsca, chyba że się upamiętają i nawrócą, abym ich uzdrowił. Zaciemnili swój duchowy wzrok. Nie chcieli, aby Bóg objawił swojego Ducha i swoją moc; bo mają ducha szyderstwa i odrazy wobec Mojego słowa. Lekkomyślność, błahość, żarty i dowcipkowanie są praktykowane na co dzień. Nie skierowali swoich serc, aby Mnie szukać. Chodzą wśród iskier własnego rozniecenia, a jeśli się nie upamiętają, położą się w zgryzocie. Tak mówi Pan: Trwaj na swoim posterunku; bo Ja jestem z tobą i nie opuszczę cię ani nie porzucę.’ Tych słów od Boga nie ośmieliłam się zlekceważyć.” The 1888 Materials, 1067.

Sister White paralleled Samuel’s attitude and was told to remain with the rebels and their rebellion and “stand at” the “post” of her “duty.” She was commanded to stand her post, after she (the prophetess) had determined to leave the rebels and their rebellion unto themselves.

Siostra White postąpiła podobnie jak Samuel i polecono jej pozostać wśród buntowników i ich buntu oraz „stać na” „posterunku” swego „obowiązku”. Nakazano jej trwać na swoim posterunku po tym, jak ona (prorokini) postanowiła zostawić buntowników i ich bunt samym sobie.

The rule of first mention, which is a primary component of the principle of Alpha and Omega, identifies that the first time a subject is mentioned is of supreme importance. Connected with the very beginning of Lucifer’s rebellion was the fact that if God had wanted to, He had all the power necessary to eliminate Lucifer at Lucifer’s very first selfish thought that had originated within Lucifer’s mind. God could have removed Lucifer from the creation and He has the power that had He chosen to do so, He could have done it in such a fashion that no other angels would have even known what had happened. Of course, He did not do that, for among other things it would have been a denial of His character, but He does possess the creative power that would have allowed Him to do that very thing. But he didn’t do it. He patiently allowed the rebellion to become part of the witness of His character, part of the testimony of the controversy that had begun in heaven and was to ultimately come to the earth. This is what Moses’ dialogue accomplished for ancient Israel. God allowed the generation of rebels to die in the wilderness and used that history as a biblical example to further the truths connected with the everlasting gospel.

Zasada pierwszej wzmianki, będąca podstawowym elementem zasady Alfy i Omegi, stwierdza, że pierwsze wspomnienie jakiegoś zagadnienia ma najwyższą wagę. Z samym początkiem buntu Lucyfera wiąże się fakt, że gdyby Bóg chciał, miał wszelką potrzebną moc, by wyeliminować Lucyfera już przy jego pierwszej samolubnej myśli, która zrodziła się w jego umyśle. Bóg mógł usunąć Lucyfera ze stworzenia i ma taką moc, że gdyby postanowił to uczynić, mógłby zrobić to w taki sposób, iż żaden inny anioł nawet nie dowiedziałby się, co się stało. Oczywiście, tego nie uczynił, bo między innymi byłoby to zaprzeczeniem Jego charakteru, lecz On posiada stwórczą moc, która pozwoliłaby Mu uczynić właśnie to. Jednak tego nie zrobił. Cierpliwie pozwolił, by bunt stał się częścią świadectwa Jego charakteru, częścią świadectwa sporu, który rozpoczął się w niebie i ostatecznie miał zejść na ziemię. Tego właśnie dokonał dialog Mojżesza dla starożytnego Izraela. Bóg pozwolił, by pokolenie buntowników zmarło na pustyni, i wykorzystał tę historię jako biblijny przykład, by dalej rozwinąć prawdy związane z wieczną ewangelią.

So too, with the rejection of God as king in the days of Samuel. Samuel was instructed to go ahead and stand his post of duty, in spite of Samuel’s personal convictions and prophetic knowledge. This element of God’s prophetic and historical oversight is also recognized in the rebuilding of the temple after the Babylonian captivity. God predicted and governed every element of the seventy years of captivity; the return to Jerusalem, the rebuilding of Jerusalem, the temple and the streets and walls. He set forth the time prophecies that identified when they would be freed from captivity. He identified how many decrees there would be to mark the beginning of the twenty-three hundred years. He identified Cyrus by name, the heathen king that would begin the process with the first decree. All the elements of rebuilding Jerusalem and the temple were specifically identified and He raised up righteous men and prophets to accomplish the work.

Tak też było z odrzuceniem Boga jako króla za dni Samuela. Samuel otrzymał polecenie, by iść naprzód i trwać na wyznaczonym posterunku, mimo własnych przekonań i wiedzy proroczej. Ten aspekt Bożego proroczego i historycznego nadzoru widoczny jest także przy odbudowie świątyni po niewoli babilońskiej. Bóg zapowiedział i kierował każdym elementem siedemdziesięciu lat niewoli: powrotem do Jerozolimy, odbudową Jerozolimy, świątyni oraz ulic i murów. Wyznaczył proroctwa czasowe, które wskazywały, kiedy zostaną wyzwoleni z niewoli. Określił, ile będzie dekretów, które wyznaczą początek dwóch tysięcy trzystu lat. Z imienia wskazał Cyrusa, pogańskiego króla, który zapoczątkuje ten proces pierwszym dekretem. Wszystkie elementy odbudowy Jerozolimy i świątyni zostały precyzyjnie określone, a On powołał sprawiedliwych mężów i proroków, aby wykonać to dzieło.

In spite of all the obvious divine prophetic foreknowledge and intervention, the rebellion that had led to the captivity in Babylon had already brought to a conclusion His personal presence with the people of God. The shekinah glory never returned to the temple that was rebuilt. The entire history was employed to provide prophetic structure to the history at the end of the world, though the temple never again was blessed by the presence of the shekinah in the Most Holy Place. In that sense, the temple that was rebuilt was testimony not of God’s presence, but of Israel’s rebellion. Yet the prophets of that history, like as Samuel and Sister White at Minneapolis continued to serve in the capacity of prophets.

Mimo całej oczywistej Bożej proroczej przedwiedzy i interwencji bunt, który doprowadził do niewoli w Babilonie, już położył kres Jego osobistej obecności pośród ludu Bożego. Chwała Szekiny nigdy nie powróciła do odbudowanej świątyni. Cała ta historia posłużyła do nadania proroczej struktury historii końca świata, choć świątynia nigdy więcej nie została pobłogosławiona obecnością Szekiny w Miejscu Najświętszym. W tym sensie odbudowana świątynia była świadectwem nie obecności Boga, lecz buntu Izraela. A jednak prorocy tamtego okresu, podobnie jak Samuel oraz siostra White w Minneapolis, nadal pełnili funkcję proroków.

The rebellion of Lucifer is the first thing mentioned in the great controversy between Christ and Satan, and God allowed the rebellion to continue for His own purposes. Samuel, in spite of his righteous indignation against Israel’s desire to be like the other nations was directed to participate in anointing the first two kings. And the prophets of God participated in rebuilding God’s temple, the temple that would never again have the shekinah presence of God.

Bunt Lucyfera jest pierwszym wątkiem wspomnianym w wielkim konflikcie między Chrystusem a Szatanem, a Bóg pozwolił, by bunt ten trwał dalej dla swoich celów. Samuel, mimo swego słusznego oburzenia na pragnienie Izraela, by być jak inne narody, otrzymał polecenie uczestniczenia w namaszczeniu dwóch pierwszych królów. A prorocy Boży uczestniczyli w odbudowie świątyni Bożej, świątyni, w której nigdy już nie miała przebywać Boża Szekina.

Those that employ their “dishes of fables” against the prophetic Word, in an attempt to cover up the rebellion of Adventism in 1863, and who choose to base their argument upon the logic that if anything happened wrong in 1863, the prophetess would have forbidden it, are willfully ignorant of the first principle that is identified in the very first mention of rebellion against God. God allows rebellion for His own purposes and if He chooses for His prophets to remain neutral or silent in the rebellions that might arrive, that is His choice.

Ci, którzy posługują się swoimi „potrawami z bajek” przeciwko Słowu prorockiemu, usiłując zatuszować bunt adwentyzmu w 1863 roku, i którzy wybierają oparcie swojej argumentacji na logice, że gdyby w 1863 roku wydarzyło się coś niewłaściwego, prorokini by tego zakazała, są celowo nieświadomi pierwszej zasady, wskazanej już przy pierwszej wzmiance o buncie przeciwko Bogu. Bóg dopuszcza bunt dla swoich własnych celów i jeśli postanowi, by Jego prorocy pozostali neutralni lub milczący wobec buntów, które mogą nadejść, jest to Jego wybór.

As we begin to consider the testing process of 1844 through 1863, that has been typified by the ten tests ancient Israel failed after they crossed the Red Sea, it is essential to understand this biblical fact. God’s prophets function as His prophets in times of obedience and disobedience, and at times they do not protest issues that would appear on the surface as something a prophet would be expected to protest. At times they are obviously aware of the rebellion but are restrained and at other times the Lord holds His hand over their eyes in regard to the rebellion. When that perspective is recognized, 1863 becomes a significant waymark in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, for both the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

Gdy zaczynamy rozważać okres próby lat 1844–1863, który został zobrazowany przez dziesięć prób, których starożytny Izrael nie przeszedł po przejściu przez Morze Czerwone, niezbędne jest zrozumienie tego biblijnego faktu. Boży prorocy pełnią swoją misję zarówno w czasach posłuszeństwa, jak i nieposłuszeństwa, i niekiedy nie sprzeciwiają się kwestiom, wobec których na pierwszy rzut oka oczekiwano by od proroka sprzeciwu. Czasem są wyraźnie świadomi buntu, lecz są powstrzymywani, a innym razem Pan zasłania im oczy w odniesieniu do tego buntu. Gdy tę perspektywę się dostrzeże, rok 1863 staje się ważnym kamieniem milowym w historii szóstego królestwa proroctwa biblijnego, zarówno dla rogu protestantyzmu, jak i rogu republikanizmu.

> I have also spoken by the prophets, and I have multiplied visions, and used similitudes, by the ministry of the prophets. Hosea 12:10.

> Również przemawiałem przez proroków, mnożyłem widzenia i za pośrednictwem proroków posługiwałem się podobieństwami. Ozeasza 12:10.

Back to Articles