Article

# The Hour of God's Judgment is Come - Number One

Godzina sądu Bożego nadeszła – Numer pierwszy

The Judgment of the Living and the Prophetic Significance of 9/11

Sąd nad żywymi i prorocze znaczenie 11 września

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2024

Formats

PDF
Word

For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?

Od dłuższego czasu, właściwie od razu po 11 września, konsekwentnie nauczamy, że sąd nad żywymi rozpoczął się 11 września. Zrozumieliśmy ten fakt na podstawie licznych świadectw biblijnych, które potwierdzały go z zupełnie różnych perspektyw. Od lipca 2023 roku poznaliśmy jeszcze więcej szczegółów dotyczących sądu nad żywymi, który rozpoczął się 11 września, w porównaniu z tymi, które odkryliśmy wkrótce po 11 września. Dlaczego sąd nad żywymi rozpoczął się 11 września? Czym jest biblijny sąd nad żywymi?

In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.

W pierwszym rozdziale Księgi Objawienia najważniejszą wskazaną cechą Chrystusa jest to, że On jest Alfą i Omegą, Początkiem i Końcem, Pierwszym i Ostatnim. Daje On przykład tej właśnie cechy Jego charakteru, gdy nakazał Janowi zapisać to, co było, a czyniąc to, Jan zapisywał także to, co miało nadejść. Jezus zawsze ukazuje koniec poprzez początek. Taki On jest.

The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.

Biblia przedstawia Jezusa jako Słowo. Pierwsza księga Biblii, Księga Rodzaju, oznacza „początek”. Ostatnią księgą Biblii jest Księga Objawienia, a prawdy po raz pierwszy przedstawione w Księdze Rodzaju są poruszone w Księdze Objawienia. Księga Rodzaju jest Alfą, a Księga Objawienia Omegą, i razem stanowią Słowo, a Słowo jest Jezusem, który jest Alfą i Omegą. Podpis Boga, czyli Jego imię, jest zapisany w każdym fragmencie biblijnego proroctwa. Ten podpis potwierdza, że światło zawarte w tym fragmencie jest prawdą.

If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?

Jeśli interpretacja jakiegoś fragmentu proroctwa nie nosi podpisu Boga — to znaczy Jego imienia, Jego charakteru — to interpretacja ta jest błędna. Istnieją inne kryteria, które należy stosować przy interpretowaniu proroczego Słowa Bożego, ale niezależnie od tego, jakie kryterium ktoś zastosuje, powinno ono być zdefiniowane w Słowie Bożym. Jeśli nie ma ludzkich, stworzonych przez człowieka kryteriów, tym mniej jest ludzkich interpretacji. Więc dlaczego? A co? Czy to biblijny sąd nad żywymi, który rozpoczął się 11 września?

When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.

Gdy Chrystus przedstawia się w Księdze Objawienia, określa siebie jako początek i koniec oraz posługuje się prorokiem Janem, aby zilustrować, co oznacza ten atrybut Jego charakteru. Określa przesłanie całej księgi jako objawienie samego siebie. Nakazuje Janowi zapisać to, co wówczas istniało w świecie Jana, a czyniąc to, Jan zanotuje to, co będzie na końcu świata. Jan był jednym z dwunastu przywódców u początków Kościoła chrześcijańskiego, i dlatego Jan obrazuje zakończenie Kościoła chrześcijańskiego, przedstawione przez sto czterdzieści cztery tysiące oraz wielki tłum w rozdziale siódmym Księgi Objawienia.

The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.

Logika biblijna jest taka: Jezus jest Słowem, przez które wszystko zostało stworzone, Słowem, które od zawsze istniało u Jego Ojca, a On jest także Biblią, ponieważ jest Słowem Bożym. Pierwszą cechą charakteru Chrystusa, którą przedstawia ostatnie przesłanie Słowa Bożego, jest to, że ilustruje On koniec jakiejś rzeczy jej własnym początkiem. Jeśli tej prawdy o Bożym charakterze nie zastosuje się w badaniu Biblii, człowiek nie może naprawdę poznać, czym jest sąd nad żywymi, dlaczego rozpoczął się 11 września i, co ważniejsze, dlaczego jest już niemal zakończony.

As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.

Jako przykład zasady Alfy i Omegi, starożytny Izrael jest typem współczesnego Izraela, co jest prawdą proroczą, którą można też określić tak, że dosłowny Izrael jest typem duchowego Izraela. Jakkolwiek by to ująć, zarówno starożytny dosłowny Izrael, jak i współczesny duchowy Izrael mają historię początkową i historię końcową. Trzy z czterech tych historii należą już do przeszłości, a my znajdujemy się teraz w czwartej, ostatniej.

The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.

Trzy przeszłe historie reprezentują trzech świadków ostatniego pokolenia dziejów ziemi. Te trzy przeszłe historie identyfikują pokolenie, które w Księdze Objawienia jest przedstawione jako sto czterdzieści cztery tysiące. Istnieją też inne prorocze linie historii, które również odnoszą się do stu czterdziestu czterech tysięcy, lecz sama liczba stu czterdziestu czterech tysięcy zawiera symbolikę proroczą, zgodnie z którą sto czterdzieści cztery tysiące to ci, którzy są proroczo przedstawieni przez pomnożenie dwunastu plemion starożytnego, dosłownego Izraela przez dwunastu uczniów współczesnego, duchowego Izraela.

As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.

Jako kolejny przykład Alfy i Omegi, trzej aniołowie z czternastego rozdziału Apokalipsy reprezentują początek i koniec historii. Ruch millerowski reprezentuje początkową historię trzech aniołów, a ruch stu czterdziestu czterech tysięcy reprezentuje historię u kresu poselstwa trzeciego anioła. Ruch alfa ogłosił otwarcie sądu śledczego 22 października 1844 r. Ruch omega ogłosił otwarcie sądu nad żywymi, określając jego rozpoczęcie jako 9/11.

A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.

Trzeci przykład Alfy i Omegi, który łatwo potwierdzić natchnieniem, jest taki, że na początku, w alfie ruchu millerytów, przypowieść o dziesięciu pannach spełniła się co do joty. Siostra White przedstawia historię millerytów w książce Wielki bój w kontekście wypełnienia się tej przypowieści w tamtym czasie. Uczy, że ruch omega stu czterdziestu czterech tysięcy także wypełni przypowieść o dziesięciu pannach co do joty. Trzy krótkie świadectwa Chrystusa utożsamiające koniec z początkiem.

At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.

U zarania starożytnego Izraela Pan zawarł przymierze z Hebrajczykami, a symbolem tego była krew na odrzwiach; jest to oczywiście pierwsza w ogóle wzmianka o wołaniu o północy w Słowie Bożym. Chrzest jest symbolem przymiernej relacji z Chrystusem, a Paweł uczy nas, że Hebrajczycy, którzy wyszli z Egiptu, wszyscy zostali ochrzczeni 'w "obłoku" i w Czerwonym "Morzu".' Gdy znaleźli się po drugiej stronie morza, otrzymali mannę, która między innymi jest symbolem szabatu siódmego dnia w kontekście tego, że stanowiła próbę.

The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.

„Manna” symbolizuje ich pierwszą próbę, a gdy nie zdali swojej dziesiątej, ostatniej próby, odrzucając przesłanie Jozuego i Kaleba, Pan wówczas odrzucił ich jako swój lud przymierza i zawarł przymierze z Jozuem i Kalebem. Gdy w końcu weszli do Ziemi Obiecanej, nie dokonywano obrzezania u mężczyzn urodzonych w ciągu tych czterdziestu lat, gdyż zaprzestano tego obrzędu podczas buntu w Kadesz, a przywrócono go w Kadesz tuż przed wejściem. To jest znak Alfy i Omegi.

The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.

Czterdziestoletnia wędrówka po pustyni zaczęła się buntem przeciw przesłaniu Jozuego i Kaleba, a zakończyła buntem Mojżesza, który uderzył w Skałę i w ten sposób fałszywie przedstawił charakter Boga i Jego dzieło. Początek starożytnego Izraela obrazuje koniec starożytnego Izraela.

At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.

U kresu starożytnego Izraela Jezus jako "Posłaniec Przymierza" z trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza przyszedł, aby potwierdzić "przymierze" z wieloma na jeden tydzień, w wypełnieniu dziewiątego rozdziału Księgi Daniela. Jako Posłaniec Przymierza Chrystus wszedł w przymierze z Kościołem chrześcijańskim właśnie w tym czasie, gdy pominął dawny lud przymierza. Na początku starożytnego Izraela jako Bożego ludu przymierza Pan pominął dawny lud przymierza i wszedł w przymierze z nowym, wybranym ludem. Uczynił dokładnie to samo pod koniec starożytnego Izraela.

A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?

Małżeństwo jest symbolem przymierza, a proroctwo, od narodzin Chrystusa aż do zburzenia Jerozolimy w 70 r. n.e., ukazuje postępujący rozwód Boga ze starożytnym, literalnym Izraelem. Zatem kiedy ten rozwód faktycznie wszedł w życie: przy Jego narodzinach, Jego śmierci, ukamienowaniu Szczepana czy zburzeniu Jerozolimy?

> “Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

> Tymczasem czciciele ze wszystkich narodów udawali się do świątyni, która była poświęcona oddawaniu czci Bogu. Lśniąc złotem i drogimi kamieniami, świątynia była wizją piękna i wspaniałości. Ale Jehowy nie można już było znaleźć w tym pałacu piękna. Izrael jako naród rozwiódł się z Bogiem. Gdy Chrystus, pod koniec swojej ziemskiej służby, spojrzał po raz ostatni na wnętrze świątyni, powiedział: 'Oto wasz dom zostaje wam pusty.' Mateusza 23:38. Dotąd nazywał świątynię domem swego Ojca; lecz gdy Syn Boży wyszedł poza te mury, obecność Boga na zawsze opuściła świątynię zbudowaną dla Jego chwały. Dzieje Apostołów, 145.

The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.

Dzień po triumfalnym wjeździe Chrystus ogłosił, że dom Żyda był opustoszały oraz że rozwód został sfinalizowany. A zatem rozwód został sfinalizowany, kiedy słońce zaszło w dniu triumfalnego wjazdu.

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!

> Jerozolima była dzieckiem Jego troski, i jak czuły ojciec opłakuje marnotrawnego syna, tak Jezus płakał nad umiłowanym miastem. Jakże mogę cię porzucić? Jak mogę widzieć cię przeznaczoną na zagładę? Czy muszę pozwolić ci odejść, by dopełnił się kielich twojej nieprawości? Jedna dusza ma taką wartość, że w porównaniu z nią światy tracą wszelkie znaczenie; lecz tu miał przepaść cały naród. Gdy szybko chylące się ku zachodowi słońce zniknie z niebios, dzień łaski Jerozolimy dobiegnie końca. Gdy orszak zatrzymał się na zboczu Góry Oliwnej, dla Jerozolimy nie było jeszcze za późno, by się upamiętała. Anioł miłosierdzia składał już wtedy skrzydła, by zstąpić ze złotego tronu i ustąpić miejsca sprawiedliwości oraz rychło nadchodzącemu sądowi. Lecz wielkie serce miłości Chrystusa wciąż wstawiało się za Jerozolimą, która wzgardziła Jego miłosierdziem, zlekceważyła Jego przestrogi i miała niebawem splamić swe ręce Jego krwią. Gdyby tylko Jerozolima się upamiętała, nie byłoby jeszcze za późno. Gdy ostatnie promienie zachodzącego słońca spoczywały na świątyni, wieży i iglicy, czyż jakiś dobry anioł nie poprowadziłby jej ku miłości Zbawiciela i nie odwrócił jej zguby? Piękne, a nieświęte miasto, które kamienowało proroków, które odrzuciło Syna Bożego, które brakiem skruchy zakuwało się w kajdany niewoli — jej dzień miłosierdzia był już niemal wyczerpany!

> “Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.

> Po raz kolejny Duch Boży przemawia do Jerozolimy. Zanim dzień dobiegnie końca, zostaje złożone kolejne świadectwo o Chrystusie. Podnosi się głos świadectwa, odpowiadając na wezwanie z prorockiej przeszłości. Jeśli Jerozolima usłyszy to wezwanie, jeśli przyjmie Zbawiciela, który wchodzi przez jej bramy, może jeszcze zostać zbawiona.

> “Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:

> Do zwierzchników w Jerozolimie dotarły wieści, że Jezus zbliża się do miasta z wielkim tłumem ludzi. Lecz Syna Bożego nie zamierzają witać. Ze strachu wychodzą Mu naprzeciw, licząc, że rozproszą tłum. Gdy orszak ma właśnie zejść z Góry Oliwnej, zostaje zatrzymany przez zwierzchników. Pytają o przyczynę burzliwej radości. Gdy dociekają: «Kto to jest?», uczniowie, napełnieni duchem natchnienia, odpowiadają na to pytanie. W wymownych słowach przytaczają proroctwa dotyczące Chrystusa:

> “Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.

> Adam ci powie: to potomstwo niewiasty zmiażdży głowę węża.

> “Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.

> Zapytaj Abrahama, a on ci powie: to jest „Melchizedek, król Szalemu”, Król Pokoju. Księga Rodzaju 14:18.

> “Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.

> Jakub ci powie: On jest Szilo z pokolenia Judy.

> “Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.

> Izajasz powie ci: „Immanuel”, „Przedziwny, Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju.” Izajasz 7:14; 9:6.

> “Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.

> Jeremiasz wam powie: Odrośl Dawida, „Pan naszą sprawiedliwością”. Jeremiasza 23:6.

> “Daniel will tell you, He is the Messiah.

> Daniel powie ci, że On jest Mesjaszem.

> “Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.

> „Ozeasz powie ci: On jest ‘Panem, Bogiem Zastępów; Pan jest Jego pamiątką.’ Ozeasz 12:5.”

> “John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.

> Jan Chrzciciel powie ci: On jest „Barankiem Bożym, który gładzi grzech świata”. Jan 1:29.

> “The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.

> Wielki Jehowa obwieścił ze Swego tronu: „To jest Mój umiłowany Syn.” Mateusza 3:17.

> “We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.

> My, Jego uczniowie, oświadczamy: To jest Jezus, Mesjasz, Książę życia, Odkupiciel świata.

> “And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

> I książę potęg ciemności uznaje Go, mówiąc: 'Wiem, kim jesteś: Święty Boży.' Marka 1:24. Pragnienie wieków, 577-579.

The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.

Historia triumfalnego wjazdu Chrystusa była typem historii wołania o północy w czasie ruchu millerystów. Fragment u Siostry White wskazuje, że gdy wjazd się rozpoczął, lud znalazł się pod natchnieniem Ducha Świętego, a następnie Chrystus zatrzymał się i zapłakał nad Jerozolimą. Następnie kontynuował wjazd, po czym zmierzył się z przywódcami żydowskimi. Chciałbym wyodrębnić pewne cechy tej historii, aby zidentyfikować punkty orientacyjne, które powtarzają się w historii millerystów. Ale najpierw chcę zwrócić uwagę na początek i zakończenie. To, co właśnie zacytowaliśmy u Siostry White, stanowi zakończenie rozdziału, a otwarcie następnego rozdziału brzmi następująco.

> “The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.

> Triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy był bladą zapowiedzią Jego przyjścia na obłokach nieba z mocą i chwałą, pośród triumfu aniołów i radości świętych. Wtedy spełnią się słowa Chrystusa skierowane do kapłanów i faryzeuszy: «Nie ujrzycie Mnie odtąd, aż powiecie: Błogosławiony, który przychodzi w imieniu Pana». Mateusza 23:39. W proroczej wizji Zachariaszowi ukazano ten dzień ostatecznego triumfu; ujrzał on także los tych, którzy przy pierwszym przyjściu odrzucili Chrystusa: «Będą patrzeć na Mnie, którego przebodli, i będą Go opłakiwać, jak opłakuje się jedynaka, i będą w gorzkiej żałobie po Nim, jak w gorzkiej żałobie po pierworodnym». Zachariasza 12:10. Tę scenę Chrystus przewidział, gdy ujrzał miasto i zapłakał nad nim. W doczesnym upadku Jerozolimy ujrzał ostateczne zniszczenie tego ludu, który był winien krwi Syna Bożego.

> “The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.

> Uczniowie widzieli nienawiść Żydów do Chrystusa, ale jeszcze nie dostrzegali, do czego to doprowadzi. Nie rozumieli jeszcze prawdziwego stanu Izraela ani nie pojmowali kary, która miała spaść na Jerozolimę. Chrystus ukazał im to za pomocą wymownej lekcji poglądowej.

> “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.

> Ostatnie wezwanie do Jerozolimy okazało się daremne. Kapłani i władcy usłyszeli, jak tłum, odpowiadając na pytanie: „Kto to jest?”, odbija echem proroczy głos przeszłości, lecz nie uznali go za głos Natchnienia. W gniewie i zdumieniu próbowali uciszyć lud. W tłumie byli rzymscy oficerowie, a wobec nich Jego wrogowie oskarżyli Jezusa o przywództwo buntu. Twierdzili, że wkrótce obejmie w posiadanie świątynię i będzie panował jako król w Jerozolimie. Pragnienie wieków, 580.

The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”

Myśl, której nie chciałem pominąć, jest taka, że triumfalny wjazd Chrystusa do Jerozolimy jest typem nie tylko wołania o północy w historii milleryzmu, ale także końca świata. Jest on związany z powrotem Chrystusa na początku tysiąclecia opisanego w dwudziestym rozdziale Apokalipsy, a także z Jego powrotem wraz z Nowym Jeruzalem na końcu tysiąclecia. Wiąże się również ze śmiercią bezbożnych podczas Jego powtórnego przyjścia oraz z ich ostatecznym sądem na końcu tysiąclecia. Na początku ostatniego akapitu czytamy: "Ostatni apel do Jerozolimy okazał się daremny. Kapłani i władcy usłyszeli proroczy głos przeszłości, powtórzony przez tłum w odpowiedzi na pytanie: 'Kto to jest?', lecz nie uznali go za głos Natchnienia."

The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.

Ostatnie wezwanie okazało się daremne, a wezwanie to przedstawiano jako „proroczy głos przeszłości”. Tłumy w czasach Chrystusa odrzuciły swoje ostatnie wezwanie, gdyż odrzuciły radę Jeremiasza, by powrócić do dawnych ścieżek. Odrzuciły też metodologię „wers po wersie”, ponieważ uczniowie odpowiedzieli na pytanie „Kim on jest”, gromadząc razem kilku świadków, wers po wersie, tu trochę i tam trochę.

When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.

Gdy Chrystus rozpoczyna wjazd do Jerozolimy, zatrzymuje się po drodze. Zaczyna się to od wypełnienia proroctwa, gdy uczniowie przyprowadzają osiołka, na którym Chrystus ma jechać. On nigdy wcześniej nie jeździł na zwierzęciu, a to zwierzę nigdy nie było dosiadane. Sama logika wskazuje na cud: które zwierzę pozwala się dosiąść za pierwszym razem i kto potrafi od razu poradzić sobie z jazdą na osiołku, którego nikt przedtem nie dosiadał. To podobne do sytuacji, gdy Filistyni umieścili ofiarę na wozie razem z Arką, zaprzągli do niego dwie krowy, które karmiły cielęta i nigdy wcześniej nie ciągnęły wozu, a one natychmiast porzuciły cielęta i ruszyły, by odwieźć Arkę Hebrajczykom. Arka jest w drodze do Jerozolimy, a gdy Dawid w końcu wprowadza ją do Jerozolimy, zapowiada tym triumfalny wjazd Chrystusa.

Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.

Gdy tylko Chrystus dosiada osła, ludzie zaczynają wyściełać drogę swoimi płaszczami, ścinając gałęzie palmowe, a rozlegają się okrzyki: „Hosanna Synowi Dawida! Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana! Hosanna na wysokościach.” (Mateusz 21:9) Przywódcy sprzeciwiają się i żądają, by Jezus uciszył tłum. Ruszają dalej, a Jezus zatrzymuje się, by zapłakać nad zagubioną ludzkością, której symbolem jest Jerozolima. Następnie procesja rusza dalej, a przywódcy ponownie interweniują, domagając się odpowiedzi, kim jest Jezus. Wtedy uczniowie odpowiadają świadectwem proroków, werset po wersecie.

The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.

Wydarzenia, które teraz rozważamy, poprzedziło wskrzeszenie Łazarza, które wyznacza pierwsze rozczarowanie w linii proroczej zilustrowanej przypowieścią o dziesięciu pannach, oraz dotknięcie Arki przez Uzzę, w linii triumfalnego wjazdu Dawida do Jerozolimy. Pierwsze rozczarowanie wiąże się z czasem zwłoki, i Chrystus zwlekał, gdy po raz pierwszy usłyszał, że Łazarz jest chory, podobnie jak Dawid zwlekał, pozostawiając Arkę tam, gdzie Uzza zginął, aż później ją stamtąd sprowadził. Łazarz umarł, a następnie został wskrzeszony. Łazarz jest tym, który następnie prowadzi osła, na którym Jezus wjeżdża do Jerozolimy.

In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.

W historii ruchu millerowskiego drugi anioł pojawił się 19 kwietnia 1844 roku, podczas pierwszego rozczarowania, które oznaczało początek czasu zwłoki. Następnie Samuel Snow zaczął stopniowo rozwijać poselstwo okrzyku o północy. Stopniowy rozwój tego poselstwa jest przedstawiony przez wjazd Chrystusa do Jerozolimy. Postęp pracy Snowa jest także zobrazowany w wędrówkach Arki Przymierza: od Filistynów, na wóz, przez Uzzę i ostatecznie do Jerozolimy.

The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.

Wejście zaczyna się od proklamacji ludu, gdy przywódcy kazali Chrystusowi uciszyć tłum, po czym następuje płacz Chrystusa, a następnie proklamacja uczniów, gdy zatwardziali przywódcy zapytali, kim jest Chrystus. Przejaw natchnienia wśród ludu, który wywołał pierwszą reakcję zatwardziałych przywódców, został powtórzony przez uczniów, gdy przedstawili "linia za linią" cały szereg proroczych świadectw z przeszłości. Gdy tamtego dnia słońce zaszło, starożytny Izrael został rozwiedziony z Bogiem.

In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.

W tej relacji dowiadujemy się, że uczniowie nie "rozumieli odpłaty, która miała spaść na Jerozolimę." "Odpłata", która miała "spaść na Jerozolimę", została zilustrowana uczniom "wymowną lekcją poglądową." Tą wymowną lekcją poglądową było przeklęcie figowca. Zniszczenie Jerozolimy, którego uczniowie jeszcze nie rozumieli, zostało zilustrowane przeklęciem figowca, a także przypowieścią, w której Chrystus wcześniej nauczał o figowcu.

> “The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.

> To ostrzeżenie jest na wszystkie czasy. Czyn Chrystusa polegający na przeklęciu drzewa, które Jego własna moc stworzyła, stanowi ostrzeżenie dla wszystkich kościołów i wszystkich chrześcijan. Nikt nie może żyć według Bożego prawa, nie służąc innym. Jednak wielu nie naśladuje miłosiernego, bezinteresownego życia Chrystusa. Niektórzy, którzy uważają się za doskonałych chrześcijan, nie rozumieją, na czym polega służba Bogu. Planują i rozważają, jak dogodzić sobie. Działają wyłącznie z myślą o sobie. Czas ma dla nich wartość tylko o tyle, o ile mogą dzięki niemu coś dla siebie zyskać. We wszystkich sprawach życia jest to ich cel. Nie innym, lecz sobie samym służą. Bóg stworzył ich, aby żyli w świecie, w którym trzeba pełnić bezinteresowną służbę. Przeznaczył ich do tego, by pomagać bliźnim na wszelki możliwy sposób. Ale ich 'ja' jest tak wielkie, że nie widzą niczego poza nim. Nie mają więzi z ludźmi. Ci, którzy tak żyją dla siebie, podobni są do drzewa figowego, które czyniło wszelkie pozory, lecz było bezowocne. Przestrzegają form kultu, ale bez pokuty i wiary. W deklaracjach czczą prawo Boże, lecz brak im posłuszeństwa. Mówią, lecz nie czynią. W wyroku wypowiedzianym nad drzewem figowym Chrystus pokazuje, jak w Jego oczach wstrętne jest to próżne udawanie. Oświadcza, że jawny grzesznik jest mniej winny niż ten, kto twierdzi, że służy Bogu, lecz nie przynosi owocu ku Jego chwale.

> “The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.

> Przypowieść o drzewie figowym, opowiedziana przed przybyciem Chrystusa do Jerozolimy, miała bezpośredni związek z nauką, której udzielił, przeklinając bezowocne drzewo. Tęsknota wieków, 584.

After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.

Po ostatniej konfrontacji z przywódcami Jezus oddalił się, by modlić się przez całą noc, a następnego ranka, gdy mijał drzewo figowe, przeklął je.

> “It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.

> Nie był to czas dojrzałych fig, z wyjątkiem niektórych okolic; a na wyżynach wokół Jerozolimy można było rzeczywiście powiedzieć: „Czas fig jeszcze nie nadszedł”. Jednak w sadzie, do którego przyszedł Jezus, jedno drzewo zdawało się wyprzedzać wszystkie pozostałe. Było już okryte liśćmi. Taka jest natura figowca, że zanim rozwiną się liście, pojawiają się owoce. Dlatego to drzewo, w pełni ulistnione, dawało obietnicę dobrze rozwiniętych owoców. Lecz jego wygląd był zwodniczy. Gdy przeszukał jego gałęzie, od najniższego konaru po najwyższą gałązkę, Jezus znalazł „nic prócz liści”. Była to masa liści na pokaz, i nic więcej.

> “Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’

> Chrystus rzucił na nią klątwę, skazując ją na uschnięcie. „Niech nikt już na wieki nie je z ciebie owocu” — rzekł. Nazajutrz rano, gdy Zbawiciel wraz z uczniami znów byli w drodze do miasta, ich uwagę przyciągnęły uschłe gałęzie i zwisłe liście. „Mistrzu — rzekł Piotr — oto drzewo figowe, które przekląłeś, uschło.”

> “Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.

> Czyn Chrystusa, przeklęcie figowca, zdumiał uczniów. Wydawało im się to niezgodne z Jego sposobem postępowania i dziełami. Często słyszeli, jak oświadczał, że nie przyszedł potępić świata, lecz aby świat przez Niego był zbawiony. Przypominali sobie Jego słowa: „Syn Człowieczy nie przyszedł, aby zatracać życie ludzi, lecz aby je zbawić”. Łuk. 9:56. Jego cudowne dzieła były dokonywane, by przywracać, nigdy po to, by niszczyć. Uczniowie znali Go jedynie jako Odnowiciela, Uzdrowiciela. Ten czyn był wyjątkiem. Jaki był jego cel? — pytali.

> “God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.

> „Bóg ma upodobanie w miłosierdziu.” „Jak żyję — mówi Pan Bóg — nie mam upodobania w śmierci bezbożnego.” Micheasza 7:18; Ezechiela 33:11. Dla Niego zarówno dzieło zniszczenia, jak i zapowiedź sądu stanowią „obce dzieło”. Izajasza 28:21. Lecz z miłosierdzia i z miłości uchyla zasłonę przyszłości i ukazuje ludziom skutki drogi grzechu.

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.

> Przeklęcie drzewa figowego było przypowieścią ukazaną czynem. To jałowe drzewo, obnoszące się swoim okazałym ulistnieniem tuż przed obliczem Chrystusa, było symbolem narodu żydowskiego. Zbawiciel pragnął jasno ukazać swoim uczniom przyczynę i pewność zguby Izraela. W tym celu obdarzył drzewo cechami moralnymi i uczynił je wykładnikiem Bożej prawdy. Żydzi wyróżniali się spośród wszystkich innych narodów, wyznając wierność Bogu. Zostali przez Niego szczególnie uprzywilejowani, a rościli sobie prawo do sprawiedliwości ponad wszystkimi innymi ludami. Lecz zepsuła ich miłość świata i chciwość zysku. Chełpili się swoją wiedzą, lecz nie znali wymagań Boga i byli pełni obłudy. Jak to nieurodzajne drzewo, rozpościerali wysoko swoje okazałe gałęzie, z pozoru bujni i piękni dla oka, lecz przynosili "nic prócz liści". Religia żydowska, ze swą wspaniałą świątynią, świętymi ołtarzami, kapłanami w mitrach i imponującymi ceremoniami, była wprawdzie piękna w zewnętrznym wyglądzie, ale brakowało jej pokory, miłości i dobroczynności. The Desire of Ages, 581, 582.

We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”

Zaczęliśmy od postawienia dwóch pytań, na które teraz odpowiadamy. Tymi pytaniami były: „Dlaczego sąd nad żywymi rozpoczął się 11 września? Czym jest biblijny sąd nad żywymi?”

The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.

Kilka linii proroctwa, które właśnie przedstawiliśmy, jest biblijnymi świadectwami sądu nad żywymi. Te linie proroctwa obejmują znacznie więcej niż tylko „ABC” sądu, ale najpierw odpowiadamy na pytania dotyczące 9/11 i sądu nad żywymi.

> “‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.

> „Patrzyłem — mówi prorok Daniel — aż postawiono trony, a Przedwieczny zasiadł: Jego szata była biała jak śnieg, a włosy Jego głowy jak czysta wełna; Jego tron — ogniste płomienie, a koła tego tronu — płonący ogień. Ognisty strumień wypływał i wychodził sprzed Niego: tysiące tysięcy służyły Mu, a dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy stało przed Nim: zasiadł sąd i otwarto księgi.” Daniela 7:9, 10, R.V.

> “Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.

> Tak ukazano prorokowi w widzeniu wielki i uroczysty dzień, kiedy charaktery i życie ludzi zostaną rozpatrzone przed Sędzią całej ziemi, a każdemu człowiekowi zostanie oddane "według jego uczynków." Przedwieczny to Bóg Ojciec. Mówi psalmista: "Zanim góry powstały, zanim ukształtowałeś ziemię i świat, od wieczności po wieczność Ty jesteś Bogiem." Psalm 90:2. To On, źródło wszelkiego bytu i wszelkiego prawa, ma przewodniczyć sądowi. A święci aniołowie jako słudzy i świadkowie, w liczbie "dziesięć tysięcy razy dziesięć tysięcy i tysiące tysięcy", towarzyszą temu wielkiemu trybunałowi.

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.

> "I oto z obłokami nieba przyszedł ktoś podobny do Syna Człowieczego i podszedł do Przedwiecznego, i przyprowadzono Go przed Niego. I dano Mu panowanie, chwałę i królestwo, aby wszyscy ludzie, narody i języki Mu służyli; Jego panowanie jest panowaniem wiecznym, które nie przeminie." Daniela 7:13–14. Opisane tu przyjście Chrystusa nie jest Jego powtórnym przyjściem na ziemię. Przychodzi On do Przedwiecznego w niebie, aby otrzymać panowanie, chwałę i królestwo, które zostaną Mu dane u kresu Jego dzieła jako Pośrednika. To właśnie to przyjście, a nie Jego drugie przyjście na ziemię, zostało zapowiedziane w proroctwie jako mające nastąpić przy zakończeniu 2300 dni w roku 1844. W otoczeniu aniołów niebiańskich nasz wielki Arcykapłan wchodzi do Miejsca Najświętszego i staje tam przed obliczem Boga, aby podjąć ostatnie czynności swojej posługi dla człowieka: wykonać dzieło sądu śledczego i dokonać pojednania za wszystkich, którzy okażą się uprawnieni do jego dobrodziejstw.

> “In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.

> W symbolicznej służbie jedynie ci, którzy stawali przed Bogiem z wyznaniem i skruchą, a których grzechy przez krew ofiary za grzech zostały przeniesione do świątyni, mieli udział w obrzędzie Dnia Pojednania. Tak też w wielkim dniu ostatecznego pojednania i sądu śledczego rozpatrywane są jedynie sprawy tych, którzy wyznają, że są ludem Bożym. Sąd nad bezbożnymi jest dziełem odrębnym i oddzielnym i odbywa się w późniejszym czasie. 'Sąd musi się zacząć od domu Bożego; a jeśli najpierw zacznie się od nas, jaki będzie koniec tych, którzy nie są posłuszni ewangelii?' 1 Piotra 4:17.

> “The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.

> Niebiańskie księgi, w których zapisane są imiona i czyny ludzi, mają rozstrzygnąć o wyrokach sądu. Mówi prorok Daniel: „Zasiadł sąd i otwarto księgi.” Objawiciel, opisując tę samą scenę, dodaje: „I otwarto inną księgę, to jest księgę życia; i umarli zostali osądzeni na podstawie tego, co zapisano w księgach, według swoich uczynków.” Objawienie 20:12.

> “The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.

> Księga życia zawiera imiona wszystkich, którzy kiedykolwiek przystąpili do służby Bożej. Jezus rzekł do swoich uczniów: „Radujcie się, bo wasze imiona są zapisane w niebie.” Łukasza 10:20. Paweł wspomina o swoich wiernych współpracownikach, „których imiona są w księdze życia.” Filipian 4:3. Daniel, spoglądając ku „czasowi ucisku, jakiego nigdy nie było”, oświadcza, że lud Boży będzie wybawiony, „każdy, kto zostanie znaleziony zapisany w księdze.” A Objawiciel mówi, że do miasta Bożego wejdą tylko ci, których imiona „są zapisane w księdze życia Baranka.” Daniela 12:1; Objawienie 21:27.

> “‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.

> „Księga pamięci” jest spisywana przed Bogiem; zapisane są w niej dobre uczynki „tych, którzy boją się Pana i rozważają Jego imię”. Malachiasza 3:16. Ich słowa wiary, ich czyny miłości są zapisywane w niebie. Do tego nawiązuje Nehemiasz, gdy mówi: „Pamiętaj o mnie, mój Boże, ... i nie wymazuj moich dobrych czynów, które uczyniłem dla domu mojego Boga”. Nehemiasza 13:14. W księdze Bożej pamięci każdy czyn sprawiedliwości jest uwieczniony. Tam wiernie odnotowano każdą odpartą pokusę, każde zło przezwyciężone, każde wypowiedziane słowo czułego współczucia. I każdy akt ofiary, każde cierpienie i smutek zniesione ze względu na Chrystusa, są zapisane. Psalmista mówi: „Ty liczysz moje tułaczki; zbierz moje łzy do swego bukłaka — czyż nie są w Twojej księdze?” Psalm 56:8.

> “There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.

> Istnieje także zapis grzechów ludzi. "Albowiem Bóg przywiedzie każdy uczynek na sąd wraz z każdą sprawą tajną, czy dobrą, czy złą." "Z każdego próżnego słowa, które ludzie wypowiedzą, zdadzą z niego sprawę w dniu sądu." Mówi Zbawiciel: "Bo na podstawie słów twoich będziesz usprawiedliwiony i na podstawie słów twoich będziesz potępiony." Kaznodziei 12:14; Mateusza 12:36, 37. Tajne zamysły i motywy widnieją w nieomylnym rejestrze; gdyż Bóg "wydobędzie na światło to, co ukryte w ciemności, i ujawni zamysły serc." 1 Koryntian 4:5. "Oto jest napisane przede Mną, ... wasze nieprawości i nieprawości waszych ojców razem, mówi Pan." Izajasza 65:6, 7.

> “Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.

> Wszystkie czyny każdego człowieka są przed Bogiem poddawane ocenie i zapisywane jako świadectwo wierności bądź niewierności. Przy każdym imieniu w księgach niebios z przerażającą dokładnością wpisywane jest każde złe słowo, każdy samolubny czyn, każdy niewypełniony obowiązek i każdy skryty grzech, a także wszelka wyrafinowana obłuda. Zaniedbane ostrzeżenia lub napomnienia zesłane z nieba, zmarnowane chwile, niewykorzystane sposobności, wpływ wywierany ku dobru lub ku złu wraz z jego dalekosiężnymi skutkami — wszystko to jest odnotowywane przez anioła kronikarza.

> “The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.

> Prawo Boże jest normą, według której na sądzie będą oceniane charaktery i życia ludzi. Mówi mędrzec: „Bój się Boga i zachowuj Jego przykazania, bo to jest cały obowiązek człowieka. Gdyż Bóg przywiedzie każdy czyn na sąd”. Księga Koheleta 12:13, 14. Apostoł Jakub napomina braci: „Mówcie i czyńcie tak, jak ci, którzy będą sądzeni przez prawo wolności”. List Jakuba 2:12.

> “Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.

> Ci, którzy na sądzie zostaną „uznani za godnych”, będą mieli udział w zmartwychwstaniu sprawiedliwych. Jezus powiedział: „Ci, którzy zostaną uznani za godnych dostąpienia tamtego świata i zmartwychwstania z martwych, ... są równi aniołom i są dziećmi Bożymi, będąc dziećmi zmartwychwstania.” Łukasza 20:35, 36. I znowu oświadcza, że „ci, którzy czynili dobro”, wyjdą „ku zmartwychwstaniu życia”. Jana 5:29. Sprawiedliwi zmarli zostaną wskrzeszeni dopiero po sądzie, na którym zostaną uznani za godnych „zmartwychwstania życia”. Dlatego nie będą osobiście obecni na trybunale, gdy ich zapisy będą badane i ich sprawy rozstrzygane.

> “Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.

> Jezus ukaże się jako ich orędownik, aby wstawiać się za nimi przed Bogiem. „Jeśli kto zgrzeszy, mamy orędownika u Ojca, Jezusa Chrystusa Sprawiedliwego.” 1 Jana 2:1. „Chrystus bowiem nie wszedł do miejsc świętych zbudowanych rękami, które są obrazem tego, co prawdziwe, lecz do samego nieba, aby teraz ukazać się przed obliczem Boga dla nas.” „Dlatego też może całkowicie zbawić tych, którzy przez Niego przychodzą do Boga, ponieważ zawsze żyje, aby się wstawiać za nimi.” Hebrajczyków 9:24; 7:25.

> “As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

> „Gdy podczas sądu otwierane są księgi zapisów, życia wszystkich, którzy uwierzyli w Jezusa, stają przed Bogiem do rozpatrzenia. Począwszy od tych, którzy pierwsi żyli na ziemi, nasz Orędownik przedstawia sprawy kolejnych pokoleń i kończy na żyjących. Każde imię zostaje wymienione, każda sprawa jest wnikliwie zbadana. Jedne imiona są przyjmowane, inne odrzucane. Gdy czyjekolwiek grzechy pozostają w księgach zapisów, nieodpokutowane i nieprzebaczone, ich imiona zostaną wymazane z księgi życia, a zapis ich dobrych uczynków zostanie usunięty z księgi Bożej pamięci. Pan oświadczył Mojżeszowi: „Kto zgrzeszył przeciwko Mnie, tego wymażę z Mojej księgi”. Wyjścia 32:33. I mówi prorok Ezechiel: „Gdy sprawiedliwy odstąpi od swojej sprawiedliwości i popełni nieprawość, ... cała jego sprawiedliwość, którą pełnił, nie będzie wspomniana”. Ezechiela 18:24.” Wielki bój, 479–483.

We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.

Będziemy kontynuować to badanie, a na postawione pytania odpowiemy w kolejnym artykule tej serii.

Back to Articles