Article

# Laodicea - Number One

Laodicea - numer jeden

Isaiah’s Prophecy of Doom for the Valley of Vision

Proroctwo Izajasza o zagładzie Doliny Widzenia

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2023

Formats

PDF
Word

> The burden of the valley of vision. What aileth thee now, that thou art wholly gone up to the housetops? Thou that art full of stirs, a tumultuous city, a joyous city: thy slain men are not slain with the sword, nor dead in battle. All thy rulers are fled together, they are bound by the archers: all that are found in thee are bound together, which have fled from far. Therefore said I, Look away from me; I will weep bitterly, labour not to comfort me, because of the spoiling of the daughter of my people. For it is a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains. Isaiah 22:1–5.

> Wyrocznia o Dolinie Widzenia. Cóż ci teraz, że cała wyszłaś na dachy? Ty, pełna zgiełku, miasto wzburzone, miasto radosne: twoi zabici nie zostali zabici mieczem ani nie polegli w bitwie. Wszyscy twoi władcy uciekli razem, zostali związani przez łuczników; wszyscy, których u ciebie znaleziono, zostali razem związani, ci, którzy uciekli z daleka. Dlatego powiedziałem: Odwróćcie wzrok ode mnie; będę gorzko płakał; nie trudźcie się, by mnie pocieszać, z powodu spustoszenia córki mojego ludu. Gdyż jest to dzień trwogi, zdeptania i zamieszania od Pana, Boga Zastępów, w Dolinie Widzenia, burzenia murów i wołania do gór. Izajasza 22:1-5.

In the book of Isaiah, the word “burden” is found eighteen times. Eleven of those references are directly identifying prophecies of doom, and the other seven references refer to a burden as something that is carried upon the shoulder. Only one of the references translated as “burden” represents something that is carried on the shoulder and is also a prophecy of doom. I intend to address that one reference that is the Hebrew word identifying something that is carried, but is also a prophecy of doom, so I am identifying the distinction from the start, though we will not return to these facts until later.

W Księdze Izajasza słowo „brzemię” występuje osiemnaście razy. Jedenaście z tych wzmianek odnosi się bezpośrednio do proroctw zagłady, a pozostałych siedem dotyczy brzemienia jako czegoś noszonego na ramieniu. Tylko jedna z wzmianek tłumaczonych jako „brzemię” dotyczy czegoś noszonego na ramieniu, a zarazem jest proroctwem zagłady. Zamierzam omówić tę jedną wzmiankę, w której hebrajskie słowo oznacza coś niesionego, a jednocześnie jest to proroctwo zagłady, dlatego już na wstępie zaznaczam to rozróżnienie, choć do tych faktów wrócimy dopiero później.

The chapter is not vague about the definition of the “valley of vision” for it is identified as the “City of David” and also as “Jerusalem.” The valley of vision is a reference to Laodicean Adventism during the history of the last six verses of Daniel eleven. Isaiah set the context for this doom with the history represented in chapter twenty by describing the progressive conquering of the world by the Assyrian king who had sent a military leader named Tartan to capture a city in Egypt called Ashdod.

Rozdział nie pozostawia wątpliwości co do definicji „doliny widzenia”, gdyż jest ona utożsamiona z „Miastem Dawida”, a także z „Jerozolimą”. „Dolina widzenia” jest odniesieniem do adwentyzmu laodycejskiego w czasie historii ostatnich sześciu wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Izajasz nakreślił kontekst tej zagłady historią przedstawioną w rozdziale dwudziestym, opisując stopniowe podbijanie świata przez króla asyryjskiego, który wysłał dowódcę wojskowego o imieniu Tartan, aby zdobył miasto w Egipcie o nazwie Aszdod.

The Sunday law is identified in Daniel eleven verse forty-one and it identifies three groups that “escape” the hand of the papacy at the Sunday law.

Prawo niedzielne jest wskazane w Księdze Daniela 11:41 i wymieniono tam trzy grupy, które „uchodzą” z ręki papiestwa w związku z prawem niedzielnym.

> In the year that Tartan came unto Ashdod, (when Sargon the king of Assyria sent him,) and fought against Ashdod, and took it; At the same time spake the Lord by Isaiah the son of Amoz, saying, Go and loose the sackcloth from off thy loins, and put off thy shoe from thy foot. And he did so, walking naked and barefoot. And the Lord said, Like as my servant Isaiah hath walked naked and barefoot three years for a sign and wonder upon Egypt and upon Ethiopia; So shall the king of Assyria lead away the Egyptians prisoners, and the Ethiopians captives, young and old, naked and barefoot, even with their buttocks uncovered, to the shame of Egypt. And they shall be afraid and ashamed of Ethiopia their expectation, and of Egypt their glory. And the inhabitant of this isle shall say in that day, Behold, such is our expectation, whither we flee for help to be delivered from the king of Assyria: and how shall we escape? Isaiah 20:1–6.

> W roku, gdy Tartan przybył do Ashdod (gdy Sargon, król Asyrii, posłał go) i walczył przeciwko Ashdod i je zdobył; w tym samym czasie Pan przemówił przez Izajasza, syna Amosa, mówiąc: Idź i zdejmij wór z bioder twoich i zdejmij sandał ze stopy twojej. I uczynił tak, chodząc nagi i boso. I Pan rzekł: Jak mój sługa Izajasz chodził nagi i boso trzy lata na znak i cud nad Egiptem i nad Etiopią; tak król Asyrii poprowadzi Egipcjan jako jeńców i Etiopczyków jako pojmanych, młodych i starych, nagich i bosych, nawet z obnażonymi pośladkami, ku hańbie Egiptu. I będą się bać i wstydzić Etiopii, swojej nadziei, i Egiptu, swojej chwały. A mieszkaniec tej wyspy powie w owym dniu: Oto taka jest nasza nadzieja, dokąd uciekamy po pomoc, aby zostać wybawieni od króla Asyrii; i jakże ujdziemy? Izajasz 20:1-6.

The question raised by the inhabitants of the isle is how do they escape from the king of Assyria, which is also represented as the king of the north in Daniel eleven.

Pytanie postawione przez mieszkańców wyspy brzmi: jak mają uciec przed królem Asyrii, który jest również przedstawiony jako król północy w jedenastym rozdziale Księgi Daniela.

> He [the king of the north] shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> On [król północy] wkroczy także do ziemi chwalebnej, a wiele krajów zostanie obalonych; lecz ci ujdą z jego ręki: Edom, Moab i naczelnicy spośród synów Ammonu. Daniela 11:41.

In this verse the Sunday law in the United States is identified, and there are some subtle nuances in Daniel’s passage that are worth considering. There are three verses in a row in Daniel eleven verse forty to forty-three that all identify “countries.” In verse forty the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States in 1989. Modern historians confirm this fact.

W tym wersecie zidentyfikowano prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych, a w fragmencie Daniela są pewne subtelne niuanse, które warto rozważyć. W Księdze Daniela, rozdział 11, wersety 40–43, znajdują się trzy kolejne wersety, które wszystkie identyfikują „kraje”. W wersecie czterdziestym kraje byłego ZSRR zostały zmiecione przez papiestwo i Stany Zjednoczone w 1989 roku. Współcześni historycy potwierdzają ten fakt.

Then in verse forty-two we find the word “countries” representing all the countries of planet earth, as the king of the north (the papacy) captures Egypt, representing the entire world. That is one of the nuances. The other of the two nuances I am referring to in the three verses involve the word “escape” in verse forty-one and then again in verse forty-two. They are two different Hebrew words, though both are translated as “escape.” The Hebrew word translated as “escape” in verse forty-two means finding no deliverance, for when the “ten kings” representing the United Nations agree to give their one-world government over to the control of the papal beast, there is no escape—no deliverance.

Następnie w wersecie czterdziestym drugim znajdujemy słowo „kraje”, reprezentujące wszystkie kraje Ziemi, gdy król północy (papstwo) opanowuje Egipt, reprezentujący cały świat. To jeden z niuansów. Drugi z dwóch niuansów, do których się odnoszę w tych trzech wersetach, dotyczy słowa „ucieczka” w wersecie czterdziestym pierwszym, a następnie ponownie w wersecie czterdziestym drugim. To dwa różne hebrajskie słowa, choć oba tłumaczy się jako „ucieczka”. Hebrajskie słowo oddane jako „ucieczka” w wersecie czterdziestym drugim oznacza brak wybawienia, ponieważ gdy „dziesięciu królów” reprezentujących Organizację Narodów Zjednoczonych zgodzi się przekazać swój jednolity rząd światowy pod kontrolę papieskiej bestii, nie ma ucieczki — nie ma wybawienia.

> And the ten horns which thou sawest are ten kings, which have received no kingdom as yet; but receive power as kings one hour with the beast. These have one mind, and shall give their power and strength unto the beast. These shall make war with the Lamb, and the Lamb shall overcome them: for he is Lord of lords, and King of kings: and they that are with him are called, and chosen, and faithful. And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. And the ten horns which thou sawest upon the beast, these shall hate the whore, and shall make her desolate and naked, and shall eat her flesh, and burn her with fire. For God hath put in their hearts to fulfil his will, and to agree, and give their kingdom unto the beast, until the words of God shall be fulfilled. Revelation 17:12–17.

> A dziesięć rogów, które widziałeś, to dziesięciu królów, którzy jeszcze nie otrzymali królestwa; lecz otrzymają władzę jako królowie na jedną godzinę wraz z Bestią. Ci są jednej myśli i oddadzą Bestii swoją moc i władzę. Ci będą walczyć z Barankiem, a Baranek ich zwycięży, bo jest Panem panów i Królem królów; a ci, którzy są z Nim, to powołani, wybrani i wierni. I rzekł do mnie: Wody, które widziałeś, gdzie zasiada nierządnica, to ludy i tłumy, narody i języki. A dziesięć rogów, które widziałeś na Bestii, te znienawidzą nierządnicę, uczynią ją spustoszoną i nagą, pożrą jej ciało i spalą ją w ogniu. Bo Bóg włożył w ich serca, aby wykonali Jego wolę, byli jednomyślni i oddali swoje królestwo Bestii, aż wypełnią się słowa Boga. Objawienie 17:12-17.

These “ten kings” are referenced repeatedly in God’s word and in the story of Elijah, Ahab, the king of Israel was the head of ten tribes, and he was married to Jezebel. Jezebel is the papacy at the end of the world, Elijah is the messengers of the third angel’s message and Ahab is the head of a ten-king alliance. Ahab represents the United States as the leader of the United Nations during the prophetic history of the Sunday law. When Egypt is captured by Assyria, the king of the north in Daniel eleven forty-two has just forced the ten kings to agree to surrender their kingdom unto the papal power.

O tych „dziesięciu królach” wielokrotnie wspomina się w Słowie Bożym. W historii Eliasza Achab, król Izraela, był głową dziesięciu pokoleń i był żonaty z Izebel. Izebel to papiestwo u kresu świata, Eliasz to posłańcy poselstwa trzeciego anioła, a Achab jest głową sojuszu dziesięciu królów. Achab reprezentuje Stany Zjednoczone jako przywódcę Organizacji Narodów Zjednoczonych podczas proroczej historii ustawy niedzielnej. Gdy Egipt zostaje zdobyty przez Asyrię, król północy w Księdze Daniela 11:42 właśnie zmusił dziesięciu królów, by zgodzili się oddać swoje królestwo władzy papieskiej.

> “As we approach the last crisis, it is of vital moment that harmony and unity exist among the Lord’s instrumentalities. The world is filled with storm and war and variance. Yet under one head—the papal power—the people will unite to oppose God in the person of His witnesses. This union is cemented by the great apostate. While he seeks to unite his agents in warring against the truth he will work to divide and scatter its advocates. Jealousy, evil surmising, evilspeaking, are instigated by him to produce discord and dissension.” Testimonies, volume 7, 182.

> "Gdy zbliżamy się do ostatniego kryzysu, sprawą najwyższej wagi jest, aby wśród narzędzi Pana panowały harmonia i jedność. Świat jest pełen burz, wojen i niezgody. A jednak pod jednym przywódcą — władzą papieską — ludzie zjednoczą się, by sprzeciwić się Bogu w osobie Jego świadków. To zjednoczenie spaja wielki odstępca. Podczas gdy stara się jednoczyć swoich popleczników w walce przeciwko prawdzie, będzie działał, by dzielić i rozpraszać jej obrońców. Zazdrość, złe podejrzenia i obmowa są przez niego podsycane, aby wywołać niezgodę i rozdźwięk." Świadectwa, tom 7, 182.

In verse forty-one we find the word “escape” and we also find the word “escape” in verse forty-two, but they are two different Hebrew words. The word translated as “escape” in verse forty-one means to escape as if by slipperiness. This is the word translated as “escape” in verse six of Isaiah chapter twenty. “In that day” “the inhabitant of this isle” ask how they can escape from the Assyrian who “in that day” is progressively conquering the world as illustrated in Daniel eleven and several other passages of Scripture.

W wersecie 41 znajdujemy słowo „escape” i w wersecie 42 również znajdujemy słowo „escape”, lecz są to dwa różne hebrajskie słowa. Słowo oddane jako „escape” w wersecie 41 oznacza uciec, jakby wyślizgując się. Tego właśnie słowa użyto w przekładzie jako „escape” w wersecie 6 dwudziestego rozdziału Księgi Izajasza. „W owym dniu” „mieszkaniec tej wyspy” pyta, jak można uciec przed Asyryjczykiem, który „w owym dniu” stopniowo podbija świat, co ukazane jest w rozdziale 11 Księgi Daniela i w kilku innych fragmentach Pisma.

In Daniel eleven verse forty-one when the papacy, or as Daniel represents him, the king of the north, or as Isaiah represents him the Assyrian, is conquering the “glorious land” representing the United States, there are two groups that are identified.

W Księdze Daniela 11:41, gdy papiestwo — czyli, jak u Daniela: król północy, a jak u Izajasza: Asyryjczyk — podbija „chwalebną ziemię”, symbolizującą Stany Zjednoczone, zostają wymienione dwie grupy.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Wejdzie także do wspaniałej ziemi, a wiele krajów zostanie obalonych; lecz ci ujdą z jego ręki: Edom, Moab i naczelni spośród synów Ammonu. Daniela 11:41.

One is the “many” who are overthrown and the other group is represented as “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon.” At the Sunday law, Revelation eighteen verse four, calls those still in Babylon to “come out.”

Jedna grupa to „liczni”, którzy zostają obaleni, a druga jest przedstawiona jako „Edom, Moab i przywódca synów Ammona”. Gdy zostanie wprowadzone prawo niedzielne, Objawienie 18:4 wzywa tych, którzy wciąż są w Babilonie: „Wyjdźcie”.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. Revelation 18:4.

> A usłyszałem inny głos z nieba, który mówił: Wyjdźcie z niej, ludu mój, abyście nie uczestniczyli w jej grzechach i aby was nie dotknęły jej plagi. Objawienie 18:4.

Edom, Moab and the chief of the children of Ammon are those who escape by slipperiness, as the peoples of the isle in Isaiah twenty are hoping to do.

Edom, Moab i książę synów Ammona to ci, którzy wyślizgują się przebiegle, jak mają nadzieję to uczynić ludy wyspy w dwudziestym rozdziale Izajasza.

In verse forty-one the other nuance I am referring to is that in verse forty, forty-one and forty-two we find the word “countries,” but in verse forty-one it is a supplied word, not in the original words of Daniel and does not belong there. Many countries were overthrown in fulfillment of verse forty at the collapse of the Soviet Union and many countries are captured when the papacy takes over the United Nations. But at the Sunday law in the United States the “many” who are overthrown, are not many countries, they can only be Seventh-day Adventists.

W wersecie czterdziestym pierwszym innym niuansem, do którego się odnoszę, jest to, że w wersetach czterdziestym, czterdziestym pierwszym i czterdziestym drugim znajdujemy słowo „kraje”, lecz w wersecie czterdziestym pierwszym jest ono słowem dodanym, nieobecnym w oryginalnych słowach Daniela i nie powinno się tam znajdować. Wiele krajów zostało obalonych w wypełnieniu wersetu czterdziestego w czasie upadku Związku Radzieckiego, a wiele krajów zostaje podporządkowanych, gdy papiestwo przejmuje kontrolę nad Organizacją Narodów Zjednoczonych. Lecz przy ustawie niedzielnej w Stanach Zjednoczonych „wielu”, którzy zostają obaleni, to nie liczne kraje; mogą to być jedynie Adwentyści Dnia Siódmego.

> “If the light of truth has been presented to you, revealing the Sabbath of the fourth commandment, and showing that there is no foundation in the Word of God for Sunday observance, and yet you still cling to the false sabbath, refusing to keep holy the Sabbath which God calls ‘My holy day,’ you receive the mark of the beast. When does this take place? When you obey the decree that commands you to cease from labor on Sunday and worship God, while you know that there is not a word in the Bible showing Sunday to be other than a common working day, you consent to receive the mark of the beast, and refuse the seal of God.” Review and Herald, July 13, 1897.

> "Jeśli zostało ci przedstawione światło prawdy, ukazujące sabat czwartego przykazania i wykazujące, że w Słowie Bożym nie ma podstaw do święcenia niedzieli, a mimo to wciąż trzymasz się fałszywego sabatu, odmawiając święcenia sabatu, który Bóg nazywa 'Moim świętym dniem', przyjmujesz znamię bestii. Kiedy to następuje? Gdy podporządkowujesz się dekretowi nakazującemu ci zaprzestać pracy w niedzielę i oddawać cześć Bogu, choć wiesz, że w Biblii nie ma ani słowa wskazującego, iż niedziela jest czym innym niż zwykłym dniem roboczym, wyrażasz zgodę na przyjęcie znamienia bestii i odrzucasz pieczęć Bożą." Review and Herald, 13 lipca 1897.

Any member of the Seventh-day Adventist church accepted the Sabbath doctrine when they first became baptized members of the church and they are held accountable to the “light of truth” concerning the Sabbath.

Każdy członek Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego zaakceptował naukę o sabacie, gdy po raz pierwszy przyjął chrzest i został członkiem Kościoła, i ponosi odpowiedzialność wobec "światła prawdy" dotyczącego sabatu.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Romish church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Zmiana szabatu jest znakiem lub znamieniem władzy Kościoła rzymskiego. Ci, którzy, rozumiejąc wymagania czwartego przykazania, postanawiają obchodzić fałszywy szabat zamiast prawdziwego, tym samym oddają hołd tej władzy, która jako jedyna nakazuje jego obchodzenie. Znamię bestii to papieski szabat, który został przyjęty przez świat w miejsce dnia ustanowionego przez Boga.

> “No one has yet received the mark of the beast. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit sabbath, and the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast.

> Nikt jeszcze nie otrzymał znamienia bestii. Czas próby jeszcze nie nadszedł. W każdym kościele są prawdziwi chrześcijanie, nie wyłączając Kościoła rzymskokatolickiego. Nikt nie jest potępiony, dopóki nie otrzymał światła i nie uznał obowiązku czwartego przykazania. Lecz gdy zostanie wydany dekret narzucający fałszywy sabat, a głośne wołanie trzeciego anioła ostrzeże ludzi przed oddawaniem czci bestii i jej obrazowi, wyraźnie zostanie nakreślona linia między fałszem a prawdą. Wtedy ci, którzy nadal będą trwać w przewinieniu, otrzymają znamię bestii.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Manuscript 51, 1899.

> "Szybkimi krokami zbliżamy się do tego czasu. Gdy kościoły protestanckie zjednoczą się z władzą świecką, aby podtrzymać fałszywą religię, za sprzeciw wobec której ich przodkowie znosili najokrutniejsze prześladowania, wówczas papieski sabat zostanie narzucony połączonym autorytetem kościoła i państwa. Nastąpi narodowe odstępstwo, które zakończy się jedynie narodową ruiną." Manuskrypt 51, 1899.

At the Sunday law the only people held accountable for the light of the third angel is Seventh-day Adventists, for it is only then that those outside of Adventism will have the test of the third angel presented to them. The “many” overthrown at the Sunday law are Laodicean Adventists, for “judgment begins at the house of God.”

Podczas ustawy niedzielnej jedynymi ludźmi pociąganymi do odpowiedzialności za światło trzeciego anioła są Adwentyści Dnia Siódmego, gdyż dopiero wtedy ci spoza adwentyzmu zostaną poddani próbie trzeciego anioła. Owi „wielu”, którzy upadną podczas ustawy niedzielnej, to adwentyści laodycejscy, ponieważ „sąd zaczyna się od domu Bożego”.

> So the last shall be first, and the first last: for many be called, but few chosen. Matthew 20:16.

> Tak więc ostatni będą pierwszymi, a pierwsi ostatnimi; bo wielu jest powołanych, lecz mało wybranych. Mateusz 20:16.

Isaiah is a “sign and a wonder” for Egypt and Ethiopia concerning the papacies progressive conquering of the world. Egypt is the United Nations; Ethiopia is the United States and Assyria is the papacy. In the setting of that prophetic history Isaiah begins to set forth a series of prophecies of doom. Chapter twenty-two is about the Laodiceans that are overthrown at the Sunday law and the Philadelphians that call “Edom, Moab and the chief of the children of Ammon” out of Babylon.

Izajasz jest „znakiem i cudem” dla Egiptu i Etiopii w kwestii postępującego podboju świata przez papiestwo. Egipt to Organizacja Narodów Zjednoczonych; Etiopia to Stany Zjednoczone, a Asyria to papiestwo. W kontekście tej proroczej historii Izajasz zaczyna przedstawiać serię proroctw zagłady. Rozdział dwudziesty drugi dotyczy Laodycejczyków, którzy zostają obaleni w czasie wprowadzenia prawa niedzielnego, oraz Filadelfian, którzy wzywają „Edom, Moab i naczelną część synów Ammona” do wyjścia z Babilonu.

Laodicean Adventism lacks the necessary character to be saved, and they are spewed out of the mouth of the Lord at the Sunday law. I note this fact, only to emphasize the next point. Isaiah twenty-two represents another reason that Laodicea is lost, for the prophecy of doom is against the valley of “vision.” There are two primary Hebrew words that are translated as “vision.” One represents the prophetic sequence of events and the other represents a vision of Christ. One is external to the church and the other is internal to the church. The word in chapter twenty-two is the vision representing prophetic events, and it is the same word translated as “vision” in the book of Proverbs.

Adwentyzm laodycejski nie ma niezbędnego charakteru, aby zostać zbawionym, i zostają wypluci z ust Pana w momencie wprowadzenia prawa niedzielnego. Zaznaczam ten fakt tylko po to, by podkreślić następny punkt. Księga Izajasza, rozdział dwudziesty drugi, przedstawia kolejny powód, dla którego Laodycea jest zgubiona, ponieważ proroctwo zagłady jest skierowane przeciw dolinie „widzenia”. Istnieją dwa podstawowe hebrajskie słowa tłumaczone jako „widzenie”. Jedno oznacza proroczy ciąg wydarzeń, a drugie oznacza widzenie Chrystusa. Jedno jest zewnętrzne wobec kościoła, a drugie wewnętrzne wobec kościoła. Słowo w rozdziale dwudziestym drugim to „widzenie” oznaczające prorocze wydarzenia i jest to to samo słowo tłumaczone jako „widzenie” w Księdze Przysłów.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Gdzie nie ma objawienia, lud ginie; lecz szczęśliwy jest ten, kto strzeże prawa. Księga Przysłów 29:18.

The “burden of the valley of vision” is the prophecy identifying two classes of worshippers in God’s church at the end of the world. One class represented by Shebna is Laodicea and the other class is Philadelphia represented by Eliakim the son of Hilkiah. The distinction between the two classes in the chapter is of course the same distinction as the parable of the ten virgins. One class has the oil at midnight and the other class does not. The “oil” as a symbol represents different truths depending on the context where it is found, but in Isaiah twenty-two the “oil” of the ten virgins is represented by the word “vision.” One class has the “oil” the other does not.

"Brzemię Doliny Widzenia" to proroctwo identyfikujące dwie klasy czcicieli w Bożym Kościele na końcu świata. Jedna klasa, reprezentowana przez Szebnę, to Laodycea, a druga to Filadelfia, reprezentowana przez Eliakima, syna Chilkiasza. Rozróżnienie między dwiema klasami w tym rozdziale jest oczywiście tym samym rozróżnieniem co w przypowieści o dziesięciu pannach. Jedna klasa ma olej o północy, a druga go nie ma. "Olej" jako symbol przedstawia różne prawdy w zależności od kontekstu, w którym się pojawia, lecz w Izajaszu 22 "olej" dziesięciu panien jest reprezentowany przez słowo "widzenie". Jedna klasa ma "olej", druga nie.

> “The anointed ones standing by the Lord of the whole earth, have the position once given to Satan as covering cherub. By the holy beings surrounding his throne, the Lord keeps up a constant communication with the inhabitants of the earth. The golden oil represents the grace with which God keeps the lamps of believers supplied, that they shall not flicker and go out. Were it not that this holy oil is poured from heaven in the messages of God’s Spirit, the agencies of evil would have entire control over men.

> Namaszczeni, stojący przy Panu całej ziemi, zajmują stanowisko niegdyś powierzone Szatanowi jako cherubowi osłaniającemu. Za pośrednictwem świętych istot otaczających Jego tron Pan utrzymuje stałą łączność z mieszkańcami ziemi. Złoty olej przedstawia łaskę, dzięki której Bóg zaopatruje lampy wierzących, aby nie migotały i nie gasły. Gdyby nie to, że ten święty olej jest wylewany z nieba poprzez poselstwa Ducha Bożego, siły zła miałyby całkowitą kontrolę nad ludźmi.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness. When the call shall come, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ those who have not received the holy oil, who have not cherished the grace of Christ in their hearts, will find, like the foolish virgins, that they are not ready to meet their Lord. They have not, in themselves, the power to obtain the oil, and their lives are wrecked. But if God’s Holy Spirit is asked for, if we plead, as did Moses, ‘Show me thy glory,’ the love of God will be shed abroad in our hearts. Through the golden pipes, the golden oil will be communicated to us. ‘Not by might, nor by power, but by my Spirit, saith the Lord of Hosts.’ By receiving the bright beams of the Sun of Righteousness, God’s children shine as lights in the world.” Review and Herald, July 20, 1897.

> Bóg jest znieważany, gdy nie przyjmujemy poselstw, które nam posyła. W ten sposób odrzucamy złotą oliwę, którą chciałby wlać w nasze dusze, aby została przekazana tym, którzy są w ciemności. Gdy nadejdzie wezwanie: „Oto oblubieniec nadchodzi; wyjdźcie mu na spotkanie”, ci, którzy nie przyjęli świętej oliwy, którzy nie pielęgnowali łaski Chrystusa w swoich sercach, przekonają się, jak panny głupie, że nie są gotowi spotkać swego Pana. Nie mają w sobie mocy, by zdobyć oliwę, i ich życie jest zrujnowane. Lecz jeśli będziemy prosić Boga o Ducha Świętego, jeśli będziemy błagać, jak Mojżesz: „Okaż mi swoją chwałę”, miłość Boża zostanie rozlana w naszych sercach. Przez złote przewody zostanie nam przekazana złota oliwa. „Nie siłą ani mocą, lecz moim Duchem — mówi Pan Zastępów.” Przyjmując jasne promienie Słońca Sprawiedliwości, dzieci Boże świecą jako światła w świecie. Review and Herald, 20 lipca 1897 r.

The spirits of the prophets agree with one another, and Zechariah’s two anointed ones are also the two witnesses of Revelation eleven.

Duchy proroków są zgodne ze sobą, a dwaj pomazańcy Zachariasza są także dwoma świadkami z jedenastego rozdziału Apokalipsy.

> “Concerning the two witnesses the prophet declares further: ‘These are the two olive trees, and the two candlesticks standing before the God of the earth.’ ‘Thy word,’ said the psalmist, ‘is a lamp unto my feet, and a light unto my path.’ Revelation 11:4; Psalm 119:105. The two witnesses represent the Scriptures of the Old and the New Testament. Both are important testimonies to the origin and perpetuity of the law of God. Both are witnesses also to the plan of salvation. The types, sacrifices, and prophecies of the Old Testament point forward to a Saviour to come. The Gospels and Epistles of the New Testament tell of a Saviour who has come in the exact manner foretold by type and prophecy.” The Great Controversy, 267.

> "Odnośnie do dwóch świadków prorok oświadcza dalej: 'To są dwa drzewa oliwne i dwa świeczniki, stojące przed Bogiem ziemi.' 'Słowo Twoje,' powiedział psalmista, 'jest lampą dla moich stóp i światłem na mojej ścieżce.' Objawienie 11:4; Psalm 119:105. Dwaj świadkowie przedstawiają Pisma Starego i Nowego Testamentu. Oba stanowią ważne świadectwa pochodzenia i trwałości prawa Bożego. Oba są również świadkami planu zbawienia. Typy, ofiary i proroctwa Starego Testamentu wskazują na mającego przyjść Zbawiciela. Ewangelie i Listy Nowego Testamentu mówią o Zbawicielu, który przyszedł dokładnie tak, jak zapowiadały typy i proroctwa." Wielki bój, 267.

Zechariah’s two anointed ones represent the communication process that is illustrated in Revelation chapter one. The “oil” which is the prophetic “vision” of historical events is conveyed through the Old and New Testaments. In Revelation eleven these two witnesses are identified by context as Moses and Elijah. Moses and Elijah are a symbol unto themselves.

Dwaj pomazańcy u Zachariasza reprezentują proces komunikacji, który jest zobrazowany w pierwszym rozdziale Księgi Objawienia. „Olej”, czyli prorocza „wizja” wydarzeń historycznych, jest przekazywany przez Stary i Nowy Testament. W jedenastym rozdziale Księgi Objawienia z kontekstu wynika, że tymi dwoma świadkami są Mojżesz i Eliasz. Mojżesz i Eliasz sami w sobie stanowią symbol.

When represented together as at the Mount of Transfiguration or Revelation eleven they are symbols of two different truths. At the mount they represent the martyrs during the Sunday law crisis and the one hundred and forty-four thousand, whereas in Revelation eleven they represent the Old and New Testaments. But for Adventism they represent even more. The two witnesses for the Jews were the “law and the prophets” representing the Old Testament, and the two witnesses for Christians were the Old and New Testaments, but for Adventism the two witnesses are the word of God and the testimony of Jesus. This is why John was in Patmos.

Gdy są przedstawieni razem, jak na Górze Przemienienia lub w Apokalipsie 11, są symbolami dwóch różnych prawd. Na Górze Przemienienia reprezentują męczenników podczas kryzysu prawa niedzielnego oraz sto czterdzieści cztery tysiące, natomiast w Apokalipsie 11 reprezentują Stary i Nowy Testament. Ale dla adwentyzmu reprezentują jeszcze więcej. Dla Żydów dwiema świadkami były „Prawo i Prorocy”, reprezentujące Stary Testament, a dla chrześcijan dwiema świadkami były Stary i Nowy Testament; natomiast dla adwentyzmu dwaj świadkowie to Słowo Boże i świadectwo Jezusa. Dlatego Jan był na wyspie Patmos.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. Revelation 1:9.

> Ja, Jan, wasz brat i współuczestnik w ucisku, w królestwie i w wytrwałości w Jezusie Chrystusie, byłem na wyspie zwanej Patmos z powodu słowa Bożego i świadectwa Jezusa Chrystusa. Apokalipsa 1:9.

In Isaiah twenty-two the two witnesses of Moses and Elijah are represented, though it can only be recognized if you apply the principle of Alpha and Omega to the chapter. Consider where Jesus started His explanation of the “vision” of prophetic events to His disciples on the road to Emmaus.

W Księdze Izajasza, w rozdziale dwudziestym drugim, są przedstawieni dwaj świadkowie: Mojżesz i Eliasz, choć można to rozpoznać tylko wtedy, gdy zastosuje się do tego rozdziału zasadę Alfy i Omegi. Zastanów się, od czego Jezus zaczął wyjaśniać swoim uczniom na drodze do Emaus „wizję” wydarzeń proroczych.

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself.” Desire of Ages, 796.

> Począwszy od Mojżesza, tej właśnie Alfy historii biblijnej, Chrystus wykładał we wszystkich Pismach to, co odnosiło się do Niego. Tęsknota wieków, 796.

Elijah is the prophet that appears before the great and dreadful day of the Lord, with a message based upon the principle of Alpha and Omega, turning the hearts of the fathers (alpha) unto the children (omega). Moses and Elijah represent the alpha and omega of Bible prophecy. If you can hear it Moses was William Miller. Both Moses and Miller died, and both were identified by inspiration as saved. Moses is of course resurrected right after his death, but angels are waiting around the grave of Miller until his resurrection. Elijah represents the last messenger before the coming of the great and dreadful day of the Lord.

Eliasz jest prorokiem, który pojawia się przed wielkim i strasznym dniem Pana, z przesłaniem opartym na zasadzie Alfy i Omegi, zwracającym serca ojców (alfa) ku dzieciom (omega). Mojżesz i Eliasz reprezentują alfę i omegę proroctwa biblijnego. Jeśli możesz to usłyszeć, Mojżesz był Williamem Millerem. Zarówno Mojżesz, jak i Miller zmarli i obaj zostali przez natchnienie wskazani jako zbawieni. Mojżesz, rzecz jasna, został wskrzeszony zaraz po swojej śmierci, ale aniołowie czekają przy grobie Millera aż do jego zmartwychwstania. Eliasz reprezentuje ostatniego posłańca przed nadejściem wielkiego i strasznego dnia Pana.

> “The Jews tried to stop the proclamation of the message that had been predicted in the Word of God; but prophecy must be fulfilled. The Lord says, ‘Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord’ (Malachi 4:5). Somebody is to come in the spirit and power of Elijah, and when he appears, men may say, ‘You are too earnest, you do not interpret the Scriptures in the proper way. Let me tell you how to teach your message.’

> Żydzi próbowali powstrzymać głoszenie orędzia zapowiedzianego w Słowie Bożym; lecz proroctwo musi się wypełnić. Pan mówi: "Oto poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem wielkiego i strasznego dnia Pana" (Malachiasz 4:5). Ktoś ma przyjść w duchu i mocy Eliasza, a gdy się pojawi, ludzie mogą powiedzieć: "Jesteś zbyt gorliwy, nie interpretujesz Pisma Świętego we właściwy sposób. Pozwól, że powiem ci, jak masz głosić swoje orędzie."

> “There are many who cannot distinguish between the work of God and that of man. I shall tell the truth as God gives it to me, and I say now, If you continue to find fault, to have a spirit of variance, you will never know the truth, Jesus said to His disciples, ‘I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now’ ( John 16:12). They were not in a condition to appreciate sacred and eternal things; but Jesus promised to send the Comforter, who would teach them all things, and bring all things to their remembrance, whatsoever He had said unto them. Brethren, we must not put our dependence in man. ‘Cease ye from man, whose breath is in his nostrils: for wherein is he to be accounted of?’ (Isaiah 2:22). You must hang your helpless souls upon Jesus. It does not become us to drink from the fountain of the valley, when there is a fountain in the mountain. Let us leave the lower streams; let us come to the higher springs. If there is a point of truth that you do not understand, upon which you do not agree, investigate, compare scripture with scripture, sink the shaft of truth down deep into the mine of God’s Word. You must lay yourselves and your opinions on the altar of God, put away your preconceived ideas, and let the Spirit of Heaven guide you into all truth.” Selected Messages, book 1, 412.

> Jest wielu, którzy nie potrafią odróżnić dzieła Boga od dzieła człowieka. Powiem prawdę, jak Bóg mi ją daje, i mówię teraz: jeśli nadal będziecie wytykać błędy, żywić ducha niezgody, nigdy nie poznacie prawdy. Jezus powiedział do swoich uczniów: „Mam wam jeszcze wiele do powiedzenia, lecz teraz nie możecie tego znieść” (Jana 16:12). Nie byli w takim stanie, by docenić rzeczy święte i wieczne; lecz Jezus obiecał posłać Pocieszyciela, który nauczy ich wszystkiego i przypomni im wszystko, cokolwiek im powiedział. Bracia, nie wolno nam pokładać ufności w człowieku. „Przestańcie polegać na człowieku, którego tchnienie jest w jego nozdrzach; bo czymże on jest?” (Izajasza 2:22). Musicie powierzyć swoje bezradne dusze Jezusowi. Nie przystoi nam pić ze źródła w dolinie, gdy jest źródło na górze. Porzućmy dolne strumienie; podejdźmy do górnych źródeł. Jeśli jest jakiś punkt prawdy, którego nie rozumiecie, co do którego się nie zgadzacie, badajcie, porównujcie Pismo z Pismem, opuszczajcie szyb prawdy głęboko w kopalnię Słowa Bożego. Musicie złożyć siebie i swoje poglądy na ołtarzu Bożym, odrzucić swoje z góry powzięte wyobrażenia i pozwolić Duchowi Nieba wprowadzić was we wszelką prawdę. Wybrane poselstwa, księga 1, 412.

In Isaiah twenty-two Shebna and Eliakim represent the wise and foolish within Adventism at the end of the world when the king of the north is marching upon Jerusalem. Eliakim the son of Hilkiah possessed the “vision,” Shebna didn’t.

W Księdze Izajasza, rozdziale 22, Szebna i Eliakim reprezentują mądrych i głupich wewnątrz adwentyzmu na końcu świata, gdy król północy maszeruje przeciw Jerozolimie. Eliakim, syn Chilkiasza, miał „widzenie”, Szebna nie.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> Gdzie nie ma objawienia, lud ginie; lecz szczęśliwy jest ten, kto strzeże prawa. Księga Przysłów 29:18.

The prophetic message, that is the “vision” of this verse addresses two things. You understand the increase of prophetic light and you live, and if you don’t—you die. If you don’t understand, then you cannot be prepared to keep the Sabbath at the Sunday law test. It will be, “too late.” When Laodicean Adventists are overthrown at the Sunday law, they reject the law because they rejected the “vision of truth.” They have no oil, they do not understand the increase of knowledge that is unsealed just before probation closes.

Prorocze przesłanie, czyli "widzenie" tego wersetu, porusza dwie kwestie. Jeśli rozumiesz wzrost prorockiego światła, żyjesz, a jeśli nie — umierasz. Jeśli nie rozumiesz, nie będziesz przygotowany, by zachować sabat podczas próby prawa niedzielnego. Będzie już "za późno". Gdy laodycejscy adwentyści upadną na teście prawa niedzielnego, odrzucą prawo, ponieważ odrzucili "widzenie prawdy". Nie mają oliwy, nie rozumieją wzrostu poznania, który zostaje odpieczętowany tuż przed zamknięciem czasu próby.

> Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:17.

> Ponieważ mówisz: Jestem bogaty, wzbogaciłem się i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, że jesteś nędzny i godny pożałowania, biedny, ślepy i nagi. Objawienie 3:17.

Isaiah’s sign is that he walked naked and barefoot for three years. He did so to warn those who would be warned by his prophetic message, that if you do not understand the vision of prophetic events, you will come to the Sunday law and become a captive that is led off in a wretched, miserable, poor, blind and naked condition. Isaiah was a sign and wonder for Isaiah’s history, but more so for the end of the world.

Znakiem Izajasza jest to, że przez trzy lata chodził nagi i boso. Uczynił to, aby ostrzec tych, którzy mieli zostać ostrzeżeni jego proroczym przesłaniem, że jeśli nie rozumiecie wizji wydarzeń proroczych, doprowadzi was to do ustawy niedzielnej i staniecie się jeńcami, prowadzonymi w niewolę w stanie opłakanym, nędznym, ubogim, ślepym i nagim. Izajasz był znakiem i cudem w czasach Izajasza, ale tym bardziej dla końca świata.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> A to wszystko przydarzyło się im dla przykładu i zostało spisane ku naszej przestrodze, na których przyszły końce świata. 1 List do Koryntian 10:11.

In the first five verses of chapter twenty-two Jerusalem, the city of David is identified as a “tumultuous,” “joyous city” that is full of “stirs.” A classic biblical statement that is even employed by worldlings is used in this chapter to represent the “joyful” “tumultuous” city that is full of “stirs,” when those in verse thirteen joyfully say, “let us eat and drink; for tomorrow we shall die.” Yet, though they are joyous, their men are slain, but not with a sword, nor in battle, and therefore Isaiah poses the question, “What aileth thee?”

W pierwszych pięciu wersetach rozdziału dwudziestego drugiego Jerozolima, miasto Dawida, jest przedstawiona jako „zgiełkliwe”, „radosne miasto”, pełne „wrzawy”. Klasyczne biblijne powiedzenie, którego używają nawet ludzie światowi, jest w tym rozdziale wykorzystane, by przedstawić „radosne”, „zgiełkliwe” miasto pełne „wrzawy”, gdy w trzynastym wersecie radośnie mówią: „Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy”. Jednak choć są radośni, ich mężowie zostali zabici, lecz nie mieczem ani w bitwie, i dlatego Izajasz stawia pytanie: „Cóż ci jest?”

Whatever ails them, it has caused them to go to the housetops. Housetops is a symbol of worshipping the sun, moon and stars, it’s a symbol of spiritualism. Adventism is under a spiritual delusion in the passage.

Cokolwiek ich trapi, sprawiło, że weszli na dachy domów. Dachy domów są symbolem kultu słońca, księżyca i gwiazd, są symbolem spirytyzmu. Adwentyzm w tym fragmencie znajduje się pod wpływem duchowego zwiedzenia.

> And them that worship the host of heaven upon the housetops; and them that worship and that swear by the Lord, and that swear by Malcham; And them that are turned back from the Lord; and those that have not sought the Lord, nor inquired for him.

> A tych, którzy czczą zastępy niebios na dachach; i tych, którzy oddają pokłon i przysięgają na Pana, a także przysięgają na Malchama; i tych, którzy odwrócili się od Pana; oraz tych, którzy nie szukali Pana ani o Niego nie pytali.

> Hold thy peace at the presence of the Lord God: for the day of the Lord is at hand: for the Lord hath prepared a sacrifice, he hath bid his guests. And it shall come to pass in the day of the Lord’s sacrifice, that I will punish the princes, and the king’s children, and all such as are clothed with strange apparel. In the same day also will I punish all those that leap on the threshold, which fill their masters’ houses with violence and deceit. Zephaniah 1:5–9.

> Zamilknij przed obliczem Pana Boga, bo bliski jest dzień Pana; Pan przygotował ofiarę, zaprosił swoich gości. I stanie się w dniu ofiary Pana, że ukarzę książąt i synów królewskich oraz wszystkich, którzy są odziani w obce szaty. Tego samego dnia ukarzę także wszystkich, którzy przeskakują próg, którzy napełniają domy swoich panów gwałtem i podstępem. Sofoniasza 1:5-9.

At the Sunday law crisis Adventism, represented as Jerusalem are in “the valley of vision.” Those who reject the prophetic message represented by the “oil” or “vision” are practicing spiritualism, which is addressed by Paul in Second Thessalonians. There we also find those (Shebna) that received not the love of the truth.

W czasie kryzysu ustawy niedzielnej adwentyzm, przedstawiony jako Jerozolima, znajduje się w "dolinie widzenia". Ci, którzy odrzucają prorocze poselstwo, reprezentowane przez "olej" lub "widzenie", praktykują spirytyzm, o którym pisze Paweł w Drugim Liście do Tesaloniczan. Tam znajdujemy także tych (Szebna), którzy nie przyjęli miłości prawdy.

> And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2: 11, 12.

> Dlatego Bóg ześle na nich silne zwiedzenie, aby uwierzyli kłamstwu; aby zostali potępieni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, lecz mieli upodobanie w nieprawości. 2 Tesaloniczan 2:11–12.

Of course, the word “truth” that Paul employs is the Greek word that is taken from the Hebrew word “truth” that is created by combining the three Hebrew letters that represent the Alpha and Omega. The rejection of the “truth” represented as the principle of Alpha and Omega, brings strong delusion upon the Laodiceans, and that delusion is spiritualism.

Oczywiście, słowo „prawda”, którego używa Paweł, jest słowem greckim zaczerpniętym z hebrajskiego słowa „prawda”, które powstaje przez połączenie trzech hebrajskich liter reprezentujących Alfę i Omegę. Odrzucenie „prawdy” przedstawionej jako zasada Alfy i Omegi sprowadza na Laodycejczyków mocne zwiedzenie, a zwiedzeniem tym jest spirytyzm.

> “Says the prophet Isaiah: ‘When they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’ Isaiah 8:19, 20. If men had been willing to receive the truth so plainly stated in the Scriptures concerning the nature of man and the state of the dead, they would see in the claims and manifestations of spiritualism the working of Satan with power and signs and lying wonders. But rather than yield the liberty so agreeable to the carnal heart, and renounce the sins which they love, multitudes close their eyes to the light and walk straight on, regardless of warnings, while Satan weaves his snares about them, and they become his prey. ‘Because they received not the love of the truth, that they might be saved,’ therefore ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie.’ 2 Thessalonians 2:10, 11.” The Great Controversy, 559.

> Mówi prorok Izajasz: "Gdy wam będą mówić: Radźcie się wywoływaczy duchów i czarowników, którzy szepczą i mruczą: czyż lud nie powinien radzić się swego Boga? Czy ma się radzić umarłych w sprawie żywych? Do zakonu i do świadectwa: jeśli nie mówią według tego słowa, to dlatego, że nie ma w nich światła." Izajasz 8:19, 20. Gdyby ludzie byli gotowi przyjąć prawdę tak jasno przedstawioną w Piśmie o naturze człowieka i stanie umarłych, dostrzegaliby w roszczeniach i przejawach spirytyzmu działanie szatana z mocą, znakami i kłamliwymi cudami. Lecz zamiast zrezygnować z wolności tak miłej cielesnemu sercu i porzucić grzechy, które kochają, rzesze zamykają oczy na światło i idą naprzód, nie zważając na ostrzeżenia, podczas gdy szatan oplata ich swoimi sidłami, a oni stają się jego łupem. "Ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, aby byli zbawieni", dlatego "Bóg ześle na nich silne zwiedzenie, aby uwierzyli kłamstwu." 2 Tesaloniczan 2:10, 11. Wielki bój, 559.

In Isaiah twenty-two the men of the joyous city are slain, but not by battle or the sword, they are bound together and slain with the leaders who have fled.

W dwudziestym drugim rozdziale Księgi Izajasza mężowie radosnego miasta zostają zabici, lecz nie w bitwie ani od miecza; zostają związani razem i zabici wraz z przywódcami, którzy uciekli.

> “If the church pursue a course similar to that of the world, they will share the same fate. Nay, rather, as they have received greater light, their punishment will be greater than that of the impenitent.

> Jeśli Kościół będzie postępował podobnie jak świat, podzieli los świata. A raczej, ponieważ Kościół otrzymał większe światło, jego kara będzie większa niż kara niepokutujących.

> “We as a people profess to have truth in advance of every other people upon the earth. Then our life and character should be in harmony with such a faith. The day is just upon us when the righteous shall be bound like precious grain in bundles for the heavenly garner, while the wicked are, like the tares, gathered for the fires of the last great day. But the wheat and tares ‘grow together until the harvest.’” Testimonies, volume 5, 100.

> "My, jako lud, wyznajemy, że mamy prawdę wyższą niż każdy inny lud na ziemi. A zatem nasze życie i charakter powinny być w zgodzie z taką wiarą. Dzień już nadchodzi, gdy sprawiedliwi zostaną związani jak cenne ziarno w snopy do niebiańskiego spichlerza, podczas gdy bezbożni, niczym kąkol, zostaną zebrani na ognie ostatniego wielkiego dnia. Lecz pszenica i kąkol 'rosną razem aż do żniwa'." Testimonies, tom 5, 100.

The leadership in Isaiah twenty-two has been bound together by “the archers.” Shebna is identified as a leader over the house, and his position will be given to Eliakim, the son of Hilkiah. In Isaiah twenty-two the prophetic message represented by the “vision” of prophetic events has produced two classes of worshippers in Jerusalem as the king of the north approaches. One class is being bound for the heavenly garner and the other for the fires of the last days. What has bound the wicked is “the archers,” which is one of the many symbols of Islam in God’s Word.

Przywództwo w dwudziestym drugim rozdziale Księgi Izajasza zostało związane przez „łuczników”. Shebna jest wskazany jako przełożony nad domem, a jego stanowisko zostanie przekazane Eliakimowi, synowi Hilkiah. W dwudziestym drugim rozdziale Księgi Izajasza przesłanie prorocze, przedstawione przez „widzenie” wydarzeń proroczych, doprowadziło do powstania dwóch klas czcicieli w Jerozolimie, gdy zbliża się król północy. Jedna klasa jest wiązana do niebiańskiego spichlerza, a druga na ogień dni ostatecznych. Tym, co związało bezbożnych, są „łucznicy”, jeden z wielu symboli islamu w Słowie Bożym.

> And the residue of the number of archers, the mighty men of the children of Kedar, shall be diminished: for the Lord God of Israel hath spoken it. Isaiah 21:17.

> A resztka z liczby łuczników, mężów walecznych spośród synów Kedaru, zmaleje; gdyż Pan, Bóg Izraela, to powiedział. Izajasza 21:17.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> A oto imiona synów Izmaela, według ich imion, według ich rodów: pierworodny Izmaela, Nebajot; oraz Kedar, Adbeel i Mibsam; Miszma, Duma i Massa; Hadar i Tema; Jetur, Nafisz i Kedma. To są synowie Izmaela, a oto ich imiona, według ich miast i warowni: dwunastu książąt według ich narodów. Księga Rodzaju 25:13-16.

The leadership of Adventism was bound by archers when they rejected the message that Islam attacked the United States on September 11, 2001, in fulfillment of Bible prophecy. The attack on 9/11 was the confirmation of the message that was unsealed in 1989, at the collapse of the Soviet Union. Islam’s attack on 9/11 paralleled August 11, 1840, when a prophecy about Islam being restrained empowered the first angels’ message by confirming Miller’s primary prophetic rule, that a day represented a year. August 11, 1840 was a fulfillment of a predicted event that was based upon the day for a year principle. When it was fulfilled the first angels’ message was carried to every mission station in the world.

Przywództwo adwentyzmu zostało związane przez łuczników, kiedy odrzuciło poselstwo, że islam zaatakował Stany Zjednoczone 11 września 2001 roku, w wypełnieniu proroctwa biblijnego. Atak z 11 września był potwierdzeniem poselstwa, które zostało odpieczętowane w 1989 roku, w czasie upadku Związku Radzieckiego. Atak islamu 11 września stanowił paralelę do 11 sierpnia 1840 roku, kiedy proroctwo o powstrzymaniu islamu wzmocniło poselstwo pierwszego anioła, potwierdzając podstawową regułę proroczą Millera, że dzień oznacza rok. 11 sierpnia 1840 roku było wypełnieniem zapowiedzianego wydarzenia, opartego na zasadzie „dzień za rok”. Gdy się wypełniło, poselstwo pierwszego anioła zostało zaniesione do każdej stacji misyjnej na świecie.

9/11 confirmed the primary rule of the “vision” given to Adventism to proclaim. That rule is that history repeats. When the day for a year principle was confirmed on August 11, 1840, the mighty angel of Revelation ten descended marking the empowerment of Miller’s judgment hour message, thus typifying when the angel of Revelation eighteen descended on 9/11.

Wydarzenia z 11 września potwierdziły podstawową zasadę "wizji" powierzonej adwentyzmowi do ogłaszania. Zasada ta mówi, że historia się powtarza. Gdy 11 sierpnia 1840 r. potwierdzono zasadę dzień za rok, potężny anioł z Objawienia 10 zstąpił, co oznaczyło umocnienie millerowskiego poselstwa o godzinie sądu, tym samym typologicznie zapowiadając zstąpienie anioła z Objawienia 18 w dniu 11 września.

> “How comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Skąd wzięła się wieść, że oświadczyłam, iż Nowy Jork ma zostać zmieciony przez falę pływową? Tego nigdy nie powiedziałam. Powiedziałam, gdy patrzyłam na wielkie budynki wznoszone tam, piętro po piętrze: "Jakie straszne sceny rozegrają się, gdy Pan powstanie, aby straszliwie wstrząsnąć ziemią! Wtedy spełnią się słowa z Objawienia 18,1-3." Cały osiemnasty rozdział Objawienia jest ostrzeżeniem przed tym, co nadchodzi na ziemię. Nie mam jednak szczególnego światła co do tego, co czeka Nowy Jork; wiem tylko, że pewnego dnia wielkie budynki tam zostaną powalone przez Bożą moc, która obraca i obala. Z danego mi światła wiem, że na świecie jest zniszczenie. Jedno słowo od Pana, jedno dotknięcie Jego potężnej mocy i te masywne budowle runą. Rozegrają się sceny, których straszliwości nie potrafimy sobie wyobrazić. Review and Herald, 5 lipca 1906.

There is of course much more to say about Islam, but Shebna represents those who reject the “vision” of prophetic history that is based upon the repetition of history, accompanied with the primary truth of the repetition of history—that the beginning of a thing illustrates the end of a thing. The restraint of Islam on August 11, 1840 brought the angel of Revelation ten down and the release of Islam on 9/11 brought the angel of Revelation eighteen down.

Oczywiście można powiedzieć o islamie o wiele więcej, ale Shebna reprezentuje tych, którzy odrzucają „wizję” historii prorockiej opartą na powtarzaniu się historii, połączoną z podstawową prawdą powtarzania się historii — że początek rzeczy ilustruje jej koniec. Powściągnięcie islamu 11 sierpnia 1840 roku sprawiło, że zstąpił anioł z Apokalipsy 10, a uwolnienie islamu 11 września sprawiło, że zstąpił anioł z Apokalipsy 18.

> And I said, Hear, I pray you, O heads of Jacob, and ye princes of the house of Israel; Is it not for you to know judgment? Who hate the good, and love the evil; who pluck off their skin from off them, and their flesh from off their bones; Who also eat the flesh of my people, and flay their skin from off them; and they break their bones, and chop them in pieces, as for the pot, and as flesh within the caldron. Then shall they cry unto the Lord, but he will not hear them: he will even hide his face from them at that time, as they have behaved themselves ill in their doings. Thus saith the Lord concerning the prophets that make my people err, that bite with their teeth, and cry, Peace; and he that putteth not into their mouths, they even prepare war against him. Therefore night shall be unto you, that ye shall not have a vision; and it shall be dark unto you, that ye shall not divine; and the sun shall go down over the prophets, and the day shall be dark over them. Then shall the seers be ashamed, and the diviners confounded: yea, they shall all cover their lips; for there is no answer of God. But truly I am full of power by the spirit of the Lord, and of judgment, and of might, to declare unto Jacob his transgression, and to Israel his sin. Hear this, I pray you, ye heads of the house of Jacob, and princes of the house of Israel, that abhor judgment, and pervert all equity. They build up Zion with blood, and Jerusalem with iniquity. The heads thereof judge for reward, and the priests thereof teach for hire, and the prophets thereof divine for money: yet will they lean upon the Lord, and say, Is not the Lord among us? none evil can come upon us. Micah 3:1–11.

> I rzekłem: Słuchajcie, proszę was, wy zwierzchnicy Jakuba i wy, książęta domu Izraela; czyż nie do was należy znać sprawiedliwy sąd? Którzy nienawidzicie dobra, a miłujecie zło; którzy zdzieracie z nich skórę i mięso z ich kości; którzy też jedzą ciało mojego ludu i zdzierają z nich skórę; i łamią ich kości, i siekają je na kawałki, jak do garnka, jak mięso do kotła. Wtedy będą wołać do Pana, lecz On ich nie wysłucha; w owym czasie nawet zakryje przed nimi swoje oblicze, ponieważ źle postępowali w swoich uczynkach. Tak mówi Pan o prorokach, którzy wprowadzają mój lud w błąd, którzy gryzą zębami i wołają: Pokój; a przeciw temu, kto nie wkłada im do ust, przygotowują wojnę. Dlatego będzie dla was noc, tak że nie będziecie mieć widzenia; i zapadnie dla was ciemność, tak że nie będziecie wróżyć; słońce zajdzie nad prorokami, a dzień się nad nimi ściemni. Wtedy widzący będą zawstydzeni, a wróżbici zmieszani; tak, wszyscy zakryją usta, bo nie ma odpowiedzi od Boga. Lecz ja naprawdę jestem pełen mocy przez Ducha Pana, oraz sądu i mocy, aby ogłosić Jakubowi jego przestępstwo, a Izraelowi jego grzech. Słuchajcie tego, proszę was, wy głowy domu Jakuba i książęta domu Izraela, którzy brzydzicie się sądem i przekręcacie wszelką prawość. Budują Syjon krwią, a Jerozolimę nieprawością. Jej zwierzchnicy sądzą za zapłatę, jej kapłani nauczają za wynagrodzenie, a jej prorocy wróżą za pieniądze; a jednak opierają się na Panu i mówią: Czy Pan nie jest pośród nas? Nie przyjdzie na nas żadne zło. Micheasz 3:1–11.

> And the multitude of all the nations that fight against Ariel [Jerusalem], even all that fight against her and her munition, and that distress her, shall be as a dream of a night vision. It shall even be as when an hungry man dreameth, and, behold, he eateth; but he awaketh, and his soul is empty: or as when a thirsty man dreameth, and, behold, he drinketh; but he awaketh, and, behold, he is faint, and his soul hath appetite: so shall the multitude of all the nations be, that fight against mount Zion. Stay yourselves, and wonder; cry ye out, and cry: they are drunken, but not with wine; they stagger, but not with strong drink. For the Lord hath poured out upon you the spirit of deep sleep, and hath closed your eyes: the prophets and your rulers, the seers hath he covered. And the vision of all is become unto you as the words of a book that is sealed, which men deliver to one that is learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I cannot; for it is sealed: And the book is delivered to him that is not learned, saying, Read this, I pray thee: and he saith, I am not learned. Wherefore the Lord said, Forasmuch as this people draw near me with their mouth, and with their lips do honour me, but have removed their heart far from me, and their fear toward me is taught by the precept of men: Therefore, behold, I will proceed to do a marvellous work among this people, even a marvellous work and a wonder: for the wisdom of their wise men shall perish, and the understanding of their prudent men shall be hid. Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Surely your turning of things upside down shall be esteemed as the potter’s clay: for shall the work say of him that made it, He made me not? or shall the thing framed say of him that framed it, He had no understanding? Isaiah 29:7–16.

> A mnogość wszystkich narodów, które walczą przeciw Ariel [Jerozolima], nawet wszyscy, którzy walczą przeciw niej i jej warowni i którzy ją uciskają, będzie jak sen, nocne widzenie. Będzie jak wtedy, gdy głodny śni i oto je; lecz budzi się, a jego dusza jest pusta; albo jak wtedy, gdy spragniony śni i oto pije; lecz budzi się, a oto jest omdlały i jego dusza pragnie; tak będzie z mnogością wszystkich narodów, które walczą przeciw górze Syjon. Zatrzymajcie się i zdumiejcie się; krzyczcie i wołajcie: są pijani, lecz nie winem; chwieją się, lecz nie od mocnego napoju. Bo Pan wylał na was ducha głębokiego snu i zamknął wasze oczy: proroków i waszych władców — widzących — zakrył. A widzenie wszystkiego stało się dla was jak słowa księgi zapieczętowanej, którą podaje się uczonemu, mówiąc: Przeczytaj to, proszę; a on mówi: Nie mogę, bo jest zapieczętowana. A księgę podaje się temu, który nie umie czytać, mówiąc: Przeczytaj to, proszę; a on mówi: Nie umiem czytać. Dlatego Pan powiedział: Ponieważ ten lud zbliża się do mnie ustami i wargami oddaje mi cześć, lecz swoje serce oddalił ode mnie, a ich bojaźń przede mną jest wyuczona według nakazu ludzi, przeto, oto, przystąpię, aby uczynić pośród tego ludu dzieło przedziwne — dzieło przedziwne i cud; gdyż mądrość ich mędrców zginie, a rozum ich roztropnych zostanie ukryty. Biada tym, którzy głęboko kryją swój zamysł przed Panem, których dzieła dzieją się w ciemności i którzy mówią: Kto nas widzi? i kto nas zna? O, jakże przewracacie rzeczy do góry nogami! Czy garncarz ma być uważany za glinę? Czy dzieło powie o tym, który je uczynił: Nie uczynił mnie? Albo czy ulepione powie o tym, który je ukształtował: Nie miał rozumu? Izajasza 29:7–16.

The valley of vision, according to Isaiah is “a day of trouble, and of treading down, and of perplexity by the Lord God of hosts in the valley of vision, breaking down the walls, and of crying to the mountains.” Isaiah therefore weeps bitterly, just as did Jesus.

Dolina widzenia, według Izajasza, to "dzień utrapienia, deptania i zamieszania z ręki Pana Boga Zastępów w dolinie widzenia, burzenia murów i wołania ku górom". Dlatego Izajasz gorzko płacze, tak jak Jezus.

> “The tears of Jesus were not in anticipation of His own suffering. Just before Him was Gethsemane, where soon the horror of a great darkness would overshadow Him. The sheepgate also was in sight, through which for centuries the beasts for sacrificial offerings had been led. This gate was soon to open for Him, the great Antitype, toward whose sacrifice for the sins of the world all these offerings had pointed. Nearby was Calvary, the scene of His approaching agony. Yet it was not because of these reminders of His cruel death that the Redeemer wept and groaned in anguish of spirit. His was no selfish sorrow. The thought of His own agony did not intimidate that noble, self-sacrificing soul. It was the sight of Jerusalem that pierced the heart of Jesus—Jerusalem that had rejected the Son of God and scorned His love, that refused to be convinced by His mighty miracles, and was about to take His life. He saw what she was in her guilt of rejecting her Redeemer, and what she might have been had she accepted Him who alone could heal her wound. He had come to save her; how could He give her up?

> Łzy Jezusa nie wypływały z przewidywania Jego własnego cierpienia. Tuż przed Nim leżało Getsemane, gdzie wkrótce ogarnie Go groza wielkiej ciemności. W zasięgu wzroku była także Brama Owcza, przez którą od wieków prowadzono zwierzęta na ofiary. Ta brama miała się wkrótce otworzyć przed Nim, wielkim Antytypem, na którego ofiarę za grzechy świata wskazywały wszystkie te ofiary. W pobliżu była Golgota, miejsce Jego zbliżającej się agonii. A jednak nie z powodu tych przypomnień Jego okrutnej śmierci Odkupiciel płakał i jęczał w udręce ducha. Nie był to smutek samolubny. Myśl o własnej agonii nie zatrwożyła tej szlachetnej, ofiarnej duszy. To widok Jerozolimy przeszył serce Jezusa—Jerozolimy, która odrzuciła Syna Bożego i wzgardziła Jego miłością, która nie dała się przekonać Jego potężnymi cudami i wkrótce miała odebrać Mu życie. Widział, jaka była w swej winie odrzucenia swego Odkupiciela, i czym mogłaby być, gdyby przyjęła Tego, który jedynie mógł uleczyć jej ranę. Przyszedł, aby ją zbawić; jakże mógłby ją porzucić?

> “Israel had been a favored people; God had made their temple His habitation; it was ‘beautiful for situation, the joy of the whole earth.’ Psalm 48:2. The record of more than a thousand years of Christ’s guardian care and tender love, such as a father bears his only child, was there. In that temple the prophets had uttered their solemn warnings. There had the burning censers waved, while incense, mingled with the prayers of the worshipers, had ascended to God. There the blood of beasts had flowed, typical of the blood of Christ. There Jehovah had manifested His glory above the mercy seat. There the priests had officiated, and the pomp of symbol and ceremony had gone on for ages. But all this must have an end.

> Izrael był narodem uprzywilejowanym; Bóg uczynił ich świątynię swoim mieszkaniem; była „piękna ze względu na położenie, radość całej ziemi.” Psalm 48:2. Tam znajdowało się świadectwo ponad tysiąca lat opiekuńczej troski i czułej miłości Chrystusa, takiej, jaką ojciec darzy swoje jedyne dziecko. W tej świątyni prorocy wypowiadali swoje uroczyste ostrzeżenia. Tam kołysały się rozżarzone kadzielnice, a kadzidło, zmieszane z modlitwami czcicieli, wznosiło się do Boga. Tam płynęła krew zwierząt, będąca typem krwi Chrystusa. Tam Jehowa objawiał swoją chwałę nad przebłagalnią. Tam kapłani sprawowali swoją służbę, a okazałość symbolu i ceremonii trwała przez wieki. Ale temu wszystkiemu musiał nadejść kres.

> “Jesus raised His hand,—that had so often blessed the sick and suffering,—and waving it toward the doomed city, in broken utterances of grief exclaimed: ‘If thou hadst known, even thou, at least in this thy day, the things which belong unto thy peace!—’ Here the Saviour paused, and left unsaid what might have been the condition of Jerusalem had she accepted the help that God desired to give her,—the gift of His beloved Son. If Jerusalem had known what it was her privilege to know, and had heeded the light which Heaven had sent her, she might have stood forth in the pride of prosperity, the queen of kingdoms, free in the strength of her God-given power. There would have been no armed soldiers standing at her gates, no Roman banners waving from her walls. The glorious destiny that might have blessed Jerusalem had she accepted her Redeemer rose before the Son of God. He saw that she might through Him have been healed of her grievous malady, liberated from bondage, and established as the mighty metropolis of the earth. From her walls the dove of peace would have gone forth to all nations. She would have been the world’s diadem of glory.

> Jezus podniósł swoją rękę — tę, która tak często błogosławiła chorych i cierpiących — i, kierując ją ku skazanemu miastu, w urywanych słowach żalu zawołał: «Gdybyś i ty, przynajmniej w tym swoim dniu, poznała to, co służy twemu pokojowi! —» Tu Zbawiciel zatrzymał się i przemilczał, jakie byłoby położenie Jerozolimy, gdyby przyjęła pomoc, którą Bóg pragnął jej dać — dar swego umiłowanego Syna. Gdyby Jerozolima wiedziała to, co było jej przywilejem poznać, i przyjęła światło, które Niebo jej zesłało, mogłaby stanąć w dumie pomyślności, królowa królestw, wolna dzięki Bogu danej mocy. U jej bram nie staliby uzbrojeni żołnierze, na jej murach nie powiewałyby rzymskie sztandary. Chwalebny los, który mógłby stać się udziałem Jerozolimy, gdyby przyjęła swego Odkupiciela, stanął przed oczyma Syna Bożego. Widział, że przez Niego mogłaby zostać uleczona z ciężkiej choroby, uwolniona z niewoli i ustanowiona potężną metropolią ziemi. Z jej murów wyszłaby do wszystkich narodów gołębica pokoju. Byłaby diademem chwały świata.

> “But the bright picture of what Jerusalem might have been fades from the Saviour’s sight. He realizes what she now is under the Roman yoke, bearing the frown of God, doomed to His retributive judgment. He takes up the broken thread of His lamentation: ‘But now they are hid from thine eyes. For the days shall come upon thee, that thine enemies shall cast a trench about thee, and compass thee round, and keep thee in on every side, and shall lay thee even with the ground, and thy children within thee; and they shall not leave in thee one stone upon another; because thou knewest not the time of thy visitation.’

> "Lecz jasny obraz tego, czym Jerozolima mogła się stać, blaknie sprzed oczu Zbawiciela. Uświadamia sobie, czym jest teraz pod rzymskim jarzmem, pod niełaską Boga, skazana na Jego sąd odpłaty. Podejmuje przerwany wątek swego lamentu: 'Lecz teraz są zakryte przed twoimi oczami. Albowiem przyjdą na ciebie dni, gdy twoi wrogowie usypią wokół ciebie wał, otoczą cię i będą cię trzymać w zamknięciu ze wszystkich stron i zrównają z ziemią ciebie i twoje dzieci w tobie; i nie pozostawią w tobie kamienia na kamieniu, dlatego że nie rozpoznałaś czasu swego nawiedzenia.'"

> “Christ came to save Jerusalem with her children; but Pharisaical pride, hypocrisy, jealousy, and malice had prevented Him from accomplishing His purpose. Jesus knew the terrible retribution which would be visited upon the doomed city. He saw Jerusalem encompassed with armies, the besieged inhabitants driven to starvation and death, mothers feeding upon the dead bodies of their own children, and both parents and children snatching the last morsel of food from one another, natural affection being destroyed by the gnawing pangs of hunger. He saw that the stubbornness of the Jews, as evinced in their rejection of His salvation, would also lead them to refuse submission to the invading armies. He beheld Calvary, on which He was to be lifted up, set with crosses as thickly as forest trees. He saw the wretched inhabitants suffering torture on the rack and by crucifixion, the beautiful palaces destroyed, the temple in ruins, and of its massive walls not one stone left upon another, while the city was plowed like a field. Well might the Saviour weep in agony in view of that fearful scene.

> Chrystus przyszedł, aby zbawić Jerozolimę wraz z jej dziećmi; lecz faryzejska pycha, obłuda, zazdrość i złość przeszkodziły Mu w spełnieniu Jego zamiaru. Jezus wiedział o straszliwej karze, jaka miała spaść na skazane miasto. Widział Jerozolimę otoczoną przez wojska, oblężonych mieszkańców doprowadzonych do głodu i śmierci, matki żywiące się martwymi ciałami własnych dzieci, a rodzice i dzieci wyrywający sobie nawzajem ostatni kęs pożywienia, gdy gryzące męki głodu niszczyły naturalne uczucia. Widział, że upór Żydów, ujawniony w ich odrzuceniu Jego zbawienia, doprowadzi ich także do odmowy poddania się najeźdźczym wojskom. Ujrzał Kalwarię, na której miał zostać wywyższony, usianą krzyżami tak gęsto, jak drzewa w lesie. Widział nieszczęsnych mieszkańców cierpiących tortury na ławie tortur i przez ukrzyżowanie, piękne pałace zniszczone, świątynię w ruinach, i że z jej potężnych murów nie pozostanie kamień na kamieniu, podczas gdy miasto zostanie przeorane jak pole. Nic dziwnego, że Zbawiciel płakał w udręce na widok tego przerażającego obrazu.

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!” Desire of Ages, 576–578.

> Jerozolima była dzieckiem Jego troski, a jak czuły ojciec opłakuje zbłąkanego syna, tak Jezus płakał nad umiłowanym miastem. Jak mogę cię oddać? Jak mogę patrzeć, jak zostajesz skazana na zagładę? Czy muszę pozwolić ci odejść, by dopełniła się miara twojej nieprawości? Jedna dusza ma taką wartość, że w porównaniu z nią światy tracą znaczenie; lecz tu miał zginąć cały naród. Gdy szybko zniżające się ku zachodowi słońce zniknie na niebie, dzień łaski dla Jerozolimy dobiegnie końca. Gdy pochód zatrzymał się na grzbiecie Góry Oliwnej, dla Jerozolimy wciąż nie było jeszcze za późno na pokutę. Anioł miłosierdzia już składał swoje skrzydła, by zstąpić ze złotego tronu i ustąpić miejsca sprawiedliwości oraz szybko nadchodzącemu sądowi. Lecz wielkie serce Chrystusa, pełne miłości, wciąż wstawiało się za Jerozolimą, która wzgardziła Jego miłosierdziem, zlekceważyła Jego ostrzeżenia i miała za chwilę splamić swoje ręce Jego krwią. Gdyby tylko Jerozolima okazała skruchę, wciąż nie byłoby za późno. Gdy ostatnie promienie zachodzącego słońca wciąż spoczywały na świątyni, wieży i iglicy, czyż jakiś dobry anioł nie poprowadziłby jej ku miłości Zbawiciela i nie odwrócił jej zguby? Piękne i nieświęte miasto, które kamienowało proroków, które odrzuciło Syna Bożego, które swoją niepokutą zamykało się w pęta niewoli — jego dzień miłosierdzia był już niemal wyczerpany! Pragnienie wieków, 576–578.

As the warfare against Jerusalem is described by Isaiah in chapter twenty-two those attacking “set themselves in array at the gate.” Elam and Kir are at the gate with weapons ready and they then discover Jerusalem’s covering. In Isaiah the “covering” that is discovered by the enemies at the gate is the shadow of Egypt.

Gdy Izajasz w rozdziale dwudziestym drugim opisuje wojnę przeciw Jerozolimie, napastnicy „ustawiają się w szyku u bramy”. Elam i Kir stoją przy bramie z gotową bronią, a następnie odkrywają osłonę Jerozolimy. U Izajasza „osłoną”, którą wrogowie odkrywają u bramy, jest cień Egiptu.

> Woe to the rebellious children, saith the Lord, that take counsel, but not of me; and that cover with a covering, but not of my spirit, that they may add sin to sin: That walk to go down into Egypt, and have not asked at my mouth; to strengthen themselves in the strength of Pharaoh, and to trust in the shadow of Egypt! Isaiah 30:1, 2.

> Biada synom buntowniczym, mówi Pan, którzy zasięgają rady, lecz nie u Mnie, i okrywają się osłoną, lecz nie z mojego ducha, aby dodawać grzech do grzechu; którzy wyruszają, aby zejść do Egiptu, nie radząc się moich ust, aby wzmocnić się mocą faraona i pokładać ufność w cieniu Egiptu! Izajasza 30:1, 2.

It is recognized by Jerusalem’s enemies that those represented by Shebna have placed their trust in Egypt, thinking Egypt would protect them, whereas those represented by Eliakim the son of Hilkiah trust not in the “shadow of Egypt” but are covered with covering of God’s Spirit and trust in the “shadow of the Most High.”

Wrogowie Jerozolimy dostrzegają, że ci, których reprezentuje Sebna, pokładają ufność w Egipcie, sądząc, że Egipt ich ochroni, natomiast ci, których reprezentuje Eliakim, syn Chilkiasza, nie pokładają ufności w "cieniu Egiptu", lecz są okryci osłoną Ducha Bożego i pokładają ufność w "cieniu Najwyższego".

> He that dwelleth in the secret place of the most High shall abide under the shadow of the Almighty. I will say of the Lord, He is my refuge and my fortress: my God; in him will I trust. Psalms 91:1, 2.

> Kto mieszka w ukryciu Najwyższego, spocznie w cieniu Wszechmocnego. Powiem o Panu: On jest moją ucieczką i moją twierdzą; moim Bogiem, któremu zaufam. Psalm 91:1-2.

At the Sunday law crisis, the wise virgins represented by Eliakim the son of Hilkiah are trusting the shadow of the most High, and the foolish virgins represented by Shebna are trusting in the shadow of Egypt. The word translated as “discovered” means to strip down and take into captivity. The enemies at the gate recognize that the protection of Jerusalem has been removed, and Shebna and his cohorts then begin to try and save themselves, for they see “the breaches of the city of David” and they see there are many breaches that will allow the enemy to enter. In a panic, as represented in the parable of the ten virgins, the foolish begin to search for protection, but they have none.

Podczas kryzysu prawa niedzielnego mądre panny, reprezentowane przez Eliakima, syna Chilkiasza, ufają cieniowi Najwyższego, a głupie panny, reprezentowane przez Szebnę, ufają cieniowi Egiptu. Słowo oddane jako „discovered” znaczy ogołocić i uprowadzić do niewoli. Wrogowie u bramy rozpoznają, że ochrona Jerozolimy została zdjęta, i Szebna wraz ze swymi poplecznikami zaczynają się wtedy ratować, gdyż widzą „wyłomy miasta Dawidowego” i widzą, że jest wiele wyłomów, które pozwolą wrogowi wejść. W panice, jak przedstawia przypowieść o dziesięciu pannach, głupie panny zaczynają szukać ochrony, lecz jej nie mają.

Shebna looks to the “the armour of the forest” to save him, but it is too late. He counts the houses in Jerusalem and begins to tear them down to fortify the wall, but it is too late. They gather together water from the lower pool and try to connect with the water of the old pool, but it is too late. Water being a primary symbol of the Holy Spirit identifies that they are desperately looking for oil, but its too late. In all their efforts they forgot the Creator of the pools, and that he made those “pools” of truth long ago. They forgot that it was the Rock of Ages that provided the message in the old times. They chose not to walk in the old paths, represented by the foundations that were established through the work of William Miller.

Szebna spogląda na „zbroję lasu”, aby go ocaliła, ale jest już za późno. Liczy domy w Jerozolimie i zaczyna je burzyć, aby umocnić mur, ale jest już za późno. Zbierają razem wodę z dolnego stawu i próbują połączyć ją z wodą starego stawu, ale jest już za późno. To, że woda jest podstawowym symbolem Ducha Świętego, wskazuje, że desperacko szukają oliwy, ale jest już za późno. We wszystkich swoich wysiłkach zapomnieli o Stwórcy stawów i o tym, że On dawno temu uczynił te „stawy” prawdy. Zapomnieli, że to Skała Wieków przekazała orędzie w dawnych czasach. Postanowili nie kroczyć starymi ścieżkami, reprezentowanymi przez fundamenty, które zostały ustanowione dzięki pracy Williama Millera.

> “The enemy is seeking to divert the minds of our brethren and sisters from the work of preparing a people to stand in these last days. His sophistries are designed to lead minds away from the perils and duties of the hour. They estimate as nothing the light that Christ came from heaven to give to John for His people. They teach that the scenes just before us are not of sufficient importance to receive special attention. They make of no effect the truth of heavenly origin and rob the people of God of their past experience, giving them instead a false science.

> Nieprzyjaciel stara się odwrócić umysły naszych braci i sióstr od dzieła przygotowania ludu, aby mógł się ostać w tych ostatnich dniach. Jego sofizmaty mają na celu odwieść umysły od niebezpieczeństw i obowiązków chwili. Uważają za nic światło, które Chrystus zstąpił z nieba, aby przekazać Janowi dla Jego ludu. Uczą, że wydarzenia, które stoją tuż przed nami, nie są dostatecznie ważne, by poświęcać im szczególną uwagę. Unieważniają prawdę pochodzącą z nieba i okradają lud Boży z jego dotychczasowego doświadczenia, dając mu zamiast tego fałszywą naukę.

> “‘Thus saith the Lord, Stand ye in the ways, and see, and ask for the old paths, where is the good way, and walk therein.’ Jeremiah 6:16.

> 'Tak mówi Pan: Stańcie na drogach, rozejrzyjcie się i pytajcie o dawne ścieżki, gdzie jest dobra droga, i chodźcie nią.' Jeremiasza 6:16.

> “Let none seek to tear away the foundations of our faith—the foundations that were laid at the beginning of our work by prayerful study of the word and by revelation. Upon these foundations we have been building for the last fifty years. Men may suppose that they have found a new way and that they can lay a stronger foundation than that which has been laid. But this is a great deception. Other foundation can no man lay than that which has been laid.

> Niech nikt nie próbuje burzyć fundamentów naszej wiary — fundamentów, które zostały położone na początku naszej pracy przez modlitewne studium słowa i objawienie. Na tych fundamentach budujemy od pięćdziesięciu lat. Ludzie mogą mniemać, że znaleźli nową drogę i że mogą położyć mocniejszy fundament niż ten, który już został położony. Ale to wielkie zwiedzenie. Nikt nie może położyć innego fundamentu niż ten, który już został położony.

> “In the past many have undertaken the building of a new faith, the establishment of new principles. But how long did their building stand? It soon fell, for it was not founded upon the Rock.

> W przeszłości wielu podejmowało się budowy nowej wiary, ustanowienia nowych zasad. Lecz jak długo stała ich budowla? Wkrótce runęła, bo nie była zbudowana na Opoce.

> “Did not the first disciples have to meet the sayings of men? Did they not have to listen to false theories, and then, having done all, to stand firm, saying: ‘Other foundation can no man lay than that is laid’? 1 Corinthians 3:11.

> Czyż pierwsi uczniowie nie musieli zmierzyć się z ludzkimi naukami? Czyż nie musieli wysłuchiwać fałszywych teorii, a potem, uczyniwszy wszystko, stać mocno, mówiąc: „Nikt nie może położyć innego fundamentu niż ten, który jest położony”? 1 Koryntian 3:11.

> “So we are to hold the beginning of our confidence steadfast unto the end. Words of power have been sent by God and by Christ to this people, bringing them out from the world, point by point, into the clear light of present truth. With lips touched with holy fire, God’s servants have proclaimed the message. The divine utterance has set its seal to the genuineness of the truth proclaimed.” Testimonies, volume 8, 296, 297.

> „A zatem mamy niewzruszenie trwać przy początkowej ufności aż do końca. Słowa pełne mocy zostały posłane przez Boga i Chrystusa do tego ludu, wyprowadzając go ze świata, punkt po punkcie, w jasne światło obecnej prawdy. Ustami dotkniętymi świętym ogniem słudzy Boży głosili poselstwo. Boskie słowo przypieczętowało prawdziwość głoszonej prawdy.” Świadectwa, tom 8, 296, 297.

The “day” which that all this takes place is the biblical “day” which Isaiah identifies as the that the Lord God of Hosts called for “weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding of sackcloth.”

„Dzień”, w którym to wszystko ma miejsce, jest biblijnym „dniem”, który Izajasz określa jako ten, do którego Pan Bóg Zastępów wezwał „do płaczu, do żałoby, do łysiny i do przepasania się worem.”

> And the Lord spake unto Moses, saying, Also on the tenth day of this seventh month there shall be a day of atonement: it shall be an holy convocation unto you; and ye shall afflict your souls, and offer an offering made by fire unto the Lord. And ye shall do no work in that same day: for it is a day of atonement, to make an atonement for you before the Lord your God. For whatsoever soul it be that shall not be afflicted in that same day, he shall be cut off from among his people. And whatsoever soul it be that doeth any work in that same day, the same soul will I destroy from among his people. Ye shall do no manner of work: it shall be a statute forever throughout your generations in all your dwellings. It shall be unto you a sabbath of rest, and ye shall afflict your souls: in the ninth day of the month at even, from even unto even, shall ye celebrate your sabbath. Leviticus 23:26–32.

> I Pan rzekł do Mojżesza, mówiąc: Także dziesiątego dnia tego siódmego miesiąca będzie Dzień Przebłagania; będzie to dla was święte zgromadzenie; umartwicie wasze dusze i złożycie Panu ofiarę spalaną w ogniu. A w tymże dniu nie będziecie wykonywać żadnej pracy, gdyż jest to Dzień Przebłagania, aby dokonać za was przebłagania przed Panem, waszym Bogiem. Gdyż każdy, kto w tymże dniu nie umartwi swojej duszy, zostanie wyłączony spośród swego ludu. A ktokolwiek w tymże dniu wykona jakąkolwiek pracę, tego człowieka wytracę spośród jego ludu. Nie będziecie wykonywać żadnej pracy: będzie to dla was ustawa wieczna przez wszystkie wasze pokolenia we wszystkich waszych siedzibach. Będzie to dla was sabat odpoczynku i umartwicie wasze dusze: dziewiątego dnia miesiąca wieczorem, od wieczora do wieczora, będziecie obchodzić wasz sabat. Księga Kapłańska 23:26-32.

The day that is illustrated by Shebna and Eliakim the son of Hilkiah is the antitypical Day of Atonement, which covers the history of 1844 until Michael stands up. In that period of time Adventism has been called to “afflict” their souls, or as Isaiah represents it is call “to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth.”

Dzień przedstawiony przez Szebnę i Eljakima, syna Chilkiasza, jest antytypowym Dniem Pojednania, który obejmuje okres od roku 1844 aż do chwili, gdy Michał powstanie. W tym czasie adwentyści zostali wezwani do "umartwiania" swoich dusz, albo, jak ujmuje to Izajasz, do "płaczu, do żałoby, do ogolenia głowy i do przepasania się worem."

> “In 1844 our great High Priest entered the most holy place of the heavenly sanctuary, to begin the work of the investigative judgment. The cases of the righteous dead have been passing in review before God. When that work shall be completed, judgment is to be pronounced upon the living. How precious, how important are these solemn moments! Each of us has a case pending in the court of heaven. We are individually to be judged according to the deeds done in the body. In the typical service, when the work of atonement was performed by the high priest in the most holy place of the earthly sanctuary, the people were required to afflict their souls before God, and confess their sins, that they might be atoned for and blotted out. Will any less be required of us in this antitypical day of atonement, when Christ in the sanctuary above is pleading in behalf of His people, and the final, irrevocable decision is to be pronounced upon every case?

> W roku 1844 nasz wielki Arcykapłan wszedł do Najświętszego Miejsca niebiańskiej świątyni, aby rozpocząć dzieło sądu śledczego. Sprawy zmarłych sprawiedliwych były kolejno rozpatrywane przed Bogiem. Gdy to dzieło zostanie zakończone, zapadnie wyrok nad żyjącymi. Jak cenne, jak ważne są te uroczyste chwile! Każdy z nas ma sprawę toczącą się w sądzie niebiańskim. Każdy z nas będzie sądzony indywidualnie według uczynków dokonanych w ciele. W służbie typicznej, gdy arcykapłan wykonywał dzieło pojednania w Najświętszym Miejscu ziemskiej świątyni, od ludu wymagano, aby umartwiał swoje dusze przed Bogiem i wyznawał swoje grzechy, aby za nie dokonano przebłagania i aby zostały wymazane. Czy w tym antytypowym Dniu Pojednania będzie się od nas wymagać mniej, kiedy Chrystus w niebiańskiej świątyni oręduje za swoim ludem, a nad każdą sprawą ma zapaść ostateczna, nieodwołalna decyzja?

> “What is our condition in this fearful and solemn time? Alas, what pride is prevailing in the church, what hypocrisy, what deception, what love of dress, frivolity, and amusement, what desire for the supremacy! All these sins have clouded the mind, so that eternal things have not been discerned. Shall we not search the Scriptures, that we may know where we are in this world’s history? Shall we not become intelligent in regard to the work that is being accomplished for us at this time, and the position that we as sinners should occupy while this work of atonement is going forward? If we have any regard for our souls’ salvation, we must make a decided change. We must seek the Lord with true penitence; we must with deep contrition of soul confess our sins, that they may be blotted out.” Selected Messages, book 1, 124, 125.

> "Jaki jest nasz stan w tym pełnym grozy i powagi czasie? Biada, jak wielka pycha panuje w Kościele, jaka obłuda, jakie oszustwo, jakie umiłowanie stroju, lekkomyślności i rozrywki, jakie pragnienie wyższości! Wszystkie te grzechy przyćmiły umysł, tak że sprawy wieczne nie są dostrzegane. Czyż nie powinniśmy badać Pismo Święte, aby wiedzieć, gdzie znajdujemy się w historii tego świata? Czyż nie powinniśmy zdobyć zrozumienie odnośnie do dzieła, które jest dla nas w tym czasie dokonywane, oraz miejsca, jakie my, jako grzesznicy, powinniśmy zajmować, gdy to dzieło pojednania postępuje naprzód? Jeśli mamy jakąkolwiek troskę o zbawienie naszych dusz, musimy dokonać zdecydowanej zmiany. Musimy szukać Pana w prawdziwej pokucie; musimy z głębokim skruszeniem serca wyznać nasze grzechy, aby zostały wymazane." Wybrane poselstwa, księga 1, 124, 125.

> And in that day did the Lord God of hosts call to weeping, and to mourning, and to baldness, and to girding with sackcloth: And behold joy and gladness, slaying oxen, and killing sheep, eating flesh, and drinking wine: let us eat and drink; for tomorrow we shall die. Isaiah 22:12, 13.

> A w owym dniu Pan, Bóg Zastępów, wezwał do płaczu i żałoby, do ogolenia głów i przepasania się worem; lecz oto radość i wesele, ubijanie wołów i zabijanie owiec, jedzenie mięsa i picie wina: Jedzmy i pijmy, bo jutro pomrzemy. Izajasza 22:12–13.

The Lord called Shebna to afflict his soul, but he chose to eat and drink and party on. The Lord “revealed” in his “ears” that Shebna’s sin would not be purged. The word translated as “purged” is the word used in Leviticus for “atonement.” This sin of Laodicean Adventism will not be atoned for. Now Isaiah begins to address the relationship of Shebna (Laodicean Adventists) with Eliakim, the son of Hilkiah (Philadelphian Adventists).

Pan wezwał Szebnę, aby umartwił swoją duszę, lecz on wolał jeść, pić i dalej się bawić. Pan „objawił” w jego „uszach”, że grzech Szebny nie zostanie przebłagany. Słowo przetłumaczone jako „przebłagany” to słowo używane w Księdze Kapłańskiej na „przebłaganie”. Ten grzech adwentyzmu laodycejskiego nie zostanie przebłagany. Teraz Izajasz zaczyna mówić o relacji Szebny (adwentyści laodycejscy) z Eliakimem, synem Chilkiasza (adwentyści filadelfijscy).

Shebna is the “treasurer” as was Judas. And Tobiah in the days of Nehemiah was living in God’s sanctuary in a chamber (treasury) where the offerings were to be kept. When Nehemiah cleansed the temple, he cast out Tobiah and his stuff. Shebna is also to be thrown out. Both illustrate the spewing out of Laodicean Adventism at the Sunday law.

Szebna jest „skarbnikiem”, podobnie jak Judasz. A Tobiasz za dni Nehemiasza mieszkał w świątyni Bożej, w komnacie (skarbcu), gdzie miały być przechowywane ofiary. Gdy Nehemiasz oczyścił świątynię, wyrzucił Tobiasza i jego rzeczy. Szebna ma również zostać wyrzucony. Obaj ilustrują wyplucie laodycejskiego adwentyzmu w momencie wprowadzenia prawa niedzielnego.

> “Because of the cruelty and treachery of the Ammonites and Moabites toward Israel, God had declared through Moses that they should be forever shut out from the congregation of His people. See Deuteronomy 23:3–6. In defiance of this word, the high priest had cast out the offerings stored in the chamber of God’s house, to make a place for this representative of a proscribed race. Greater contempt for God could not have been shown than to confer such a favor on this enemy of God and His truth.

> Z powodu okrucieństwa i zdrady Ammonitów i Moabitów wobec Izraela Bóg przez Mojżesza ogłosił, że na zawsze mają być wyłączeni ze zgromadzenia Jego ludu. Zob. Powtórzonego Prawa 23:3–6. Na przekór temu słowu arcykapłan wyrzucił z komory domu Bożego przechowywane tam ofiary, aby zrobić miejsce dla tego przedstawiciela wyklętego narodu. Nie można było okazać Bogu większej pogardy, niż wyświadczyć taką przysługę temu wrogowi Boga i Jego prawdy.

> “On returning from Persia, Nehemiah learned of the bold profanation and took prompt measures to expel the intruder. ‘It grieved me sore,’ he declares; ‘therefore I cast forth all the household stuff of Tobiah out of the chamber. Then I commanded, and they cleansed the chambers: and thither brought I again the vessels of the house of God, with the meat offering and the frankincense.’

> Po powrocie z Persji Nehemiasz dowiedział się o zuchwałej profanacji i podjął bezzwłoczne kroki, aby wypędzić intruza. 'Bardzo mnie to zasmuciło' — powiada — 'przeto wyrzuciłem z komnaty wszystkie domowe sprzęty Tobiasza. Potem rozkazałem i oczyszczono komnaty; i tam ponownie wniosłem naczynia domu Bożego, wraz z ofiarą pokarmową i kadzidłem.'

> “Not only had the temple been profaned, but the offerings had been misapplied. This had tended to discourage the liberalities of the people. They had lost their zeal and fervor, and were reluctant to pay their tithes. The treasuries of the Lord’s house were poorly supplied; many of the singers and others employed in the temple service, not receiving sufficient support, had left the work of God to labor elsewhere.” Prophets and Kings, 670.

> Nie tylko zbezczeszczono świątynię, lecz także niewłaściwie rozdysponowano ofiary. To zniechęcało lud do ofiarności. Stracili zapał i gorliwość i niechętnie oddawali dziesięcinę. Skarbnice domu Pańskiego były niedostatecznie zaopatrzone; wielu śpiewaków i innych zatrudnionych przy służbie świątynnej, nie otrzymując należytego wsparcia, porzuciło dzieło Boże, by pracować gdzie indziej. Prorocy i królowie, 670.

Shebna, Judas and Tobiah all represent Laodicean Adventists at the end of time.

Szebna, Judasz i Tobiasz wszyscy trzej reprezentują laodycejskich adwentystów u kresu czasów.

> Thus saith the Lord God of hosts, Go, get thee unto this treasurer, even unto Shebna, which is over the house, and say, What hast thou here? and whom hast thou here, that thou hast hewed thee out a sepulchre here, as he that heweth him out a sepulchre on high, and that graveth an habitation for himself in a rock? Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:15–19.

> Tak mówi Pan, Bóg Zastępów: Idź, udaj się do tego skarbnika, do Szebny, który jest nad domem, i powiedz: Cóż masz tu? I kogo masz tu, że wykułeś tu sobie grobowiec, jak ten, który wykuwa sobie grobowiec na wysokości i rzeźbi sobie mieszkanie w skale? Oto Pan porwie cię w potężną niewolę i na pewno cię zawinie. Na pewno gwałtownie cię obróci i rzuci jak piłkę do rozległego kraju: tam umrzesz, a tam rydwany twej chwały będą hańbą domu twego pana. I wypędzę cię z twego stanowiska, a z twego urzędu On cię obali. Izajasz 22:15-19.

As the king of the north is approaching Jerusalem, and it is to be remembered that the approach is a progressive approach which the citizens of Jerusalem knew was coming. This is what is identified in Isaiah chapter twenty when Tartan the Assyrian commander conquered Ashdod in Egypt. They knew what was coming and Shebna spent his time making himself a fancy grave. Archeologists found Shebna’s grave and removed the written statement that was upon the grave entrance, and it is now in a British Museum. Amazingly enough, when Shebna got removed and Eliakim the son of Hilkiah took over Shebna’s leadership position, Eliakim the son of Hilkiah received a royal seal that he could use to endorse his name on official documents. That seal was also found by archeologists and is in the same museum in England. Shebna is in the museum represented by his grave, the mark of death, and Eliakim, the son of Hilkiah’s is in the museum with the representation of the seal of life.

Gdy król północy zbliża się do Jerozolimy, należy pamiętać, że to zbliżanie ma charakter stopniowy, o którym mieszkańcy Jerozolimy wiedzieli, że nadchodzi. To właśnie zostało wskazane w dwudziestym rozdziale Księgi Izajasza, gdy Tartan, asyryjski dowódca, podbił Ashdod w Egipcie. Wiedzieli, co nadchodzi, a Shebna spędzał czas, przygotowując sobie wystawny grób. Archeolodzy znaleźli grób Shebny i usunęli napis umieszczony przy wejściu do grobu; znajduje się on teraz w British Museum. Co zadziwiające, gdy Shebna został usunięty, a Eliakim, syn Hilkiah, przejął przywódcze stanowisko Shebny, Eliakim, syn Hilkiah, otrzymał królewską pieczęć, której mógł używać do sygnowania swoim imieniem dokumentów urzędowych. Tę pieczęć również znaleźli archeolodzy i znajduje się w tym samym muzeum w Anglii. Shebna jest w muzeum reprezentowany przez swój grób, znak śmierci, a Eliakim, syn Hilkiah, jest w muzeum reprezentowany przez symbol pieczęci życia.

For Shebna’s rejection of the warning message concerning the king of the north, he was spewed out of the mouth of the Lord, and the word translated as “spewed” in Revelation’s warning to Laodicea actually means projectile vomiting. With Nehemiah he cast out Tobiah and his stuff and with Shebna he was violently tossed like a ball into a far country. Shebna is Laodicean Adventists who are rejecting the prophetic message that was unsealed in 1989 and preparing for the grave—the mark of the beast, and Eliakim the son of Hilkiah, is Philadelphia Adventism that receive the seal of God.

Za odrzucenie przez Szebnę ostrzegawczego przesłania dotyczącego króla północy został wypluty z ust Pana, a słowo tłumaczone jako „wypluty” w ostrzeżeniu z Objawienia skierowanym do Laodycei w rzeczywistości oznacza chlustające wymioty. Za czasów Nehemiasza wyrzucił Tobiasza wraz z jego rzeczami, a Szebnę gwałtownie cisnął jak piłkę do dalekiego kraju. Szebna to adwentyści laodycejscy, którzy odrzucają prorocze poselstwo odpieczętowane w 1989 roku i przygotowują się na grób — znamię bestii, a Eliakim, syn Chilkiasza, to adwentyzm filadelfijski, który otrzymuje pieczęć Boga.

> And it shall come to pass in that day, that I will call my servant Eliakim the son of Hilkiah: And I will clothe him with thy robe, and strengthen him with thy girdle, and I will commit thy government into his hand: and he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah. Isaiah 22:20, 21.

> I stanie się w owym dniu, że wezwę mojego sługę Eliakima, syna Chilkiasza; i przyodzieję go twoją szatą, i przepaszę go twoim pasem, i powierzę w jego ręce twoją władzę; i będzie ojcem dla mieszkańców Jerozolimy i dla domu Judy. Izajasz 22:20, 21.

At the Sunday law the wheat and tares of Adventism are separated, and the leadership of the church triumphant is given to Eliakim the son of Hilkiah, and the Lord then lifts up His church as an ensign as the third angel’s message swells to a loud cry. I have been perhaps too redundant by including the phrase “the son of Hilkiah,” when I could simply say Eliakim. But together the father and his child are a symbol of the Elijah message before the seven last plagues. Elijah’s message employs the symbolism of fathers and children to represent the first (father) and the last (son). This prophetic relationship contributes to the final riddles in chapter twenty-two. The promise to Eliakim, the son of Hilkiah is that the Lord would lay upon his shoulder the key of the house of David.

W czasie ustawy niedzielnej następuje rozdzielenie pszenicy i kąkolu w adwentyzmie, a przywództwo Kościoła triumfującego zostaje przekazane Eliakimowi, synowi Chilkiasza, i wtedy Pan wywyższa swój Kościół jako sztandar, gdy poselstwo trzeciego anioła narasta do głośnego wołania. Być może byłem zbyt rozwlekły, włączając wyrażenie „syn Chilkiasza”, kiedy mógłbym po prostu powiedzieć: Eliakim. Lecz razem ojciec i jego dziecko są symbolem poselstwa Eliasza przed siedmioma ostatnimi plagami. Poselstwo Eliasza posługuje się symboliką ojców i dzieci, aby przedstawiać pierwszego (ojca) i ostatniego (syna). Ta prorocza relacja ma znaczenie dla ostatnich zagadek w rozdziale dwudziestym drugim. Obietnica dana Eliakimowi, synowi Chilkiasza, brzmi, że Pan położy na jego ramieniu klucz domu Dawida.

The “house of David” is the message of father and son that Jesus referred to in his final conversation with the rebellious Jews. It is also where He closes the book of Revelation. The house of David had a key, that if nothing else is used on October 22, 1844, for the only place in the Scriptures that references this key is in the message to the Philadelphian church.

„Dom Dawida” jest przesłaniem ojca i syna, do którego Jezus odwołał się w swojej ostatniej rozmowie ze zbuntowanymi Żydami. Tam również On zamyka Księgę Objawienia. Dom Dawida miał klucz, który, jeśli nic innego, został użyty 22 października 1844 roku, bo jedynym miejscem w Piśmie, które wspomina o tym kluczu, jest przesłanie do zboru w Filadelfii.

> And the key of the house of David will I lay upon his shoulder; so he shall open, and none shall shut; and he shall shut, and none shall open. Isaiah 22:22.

> Położę na jego ramieniu klucz domu Dawida; gdy on otworzy, nikt nie zamknie; gdy on zamknie, nikt nie otworzy. Izajasza 22,22.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–12.

> Aniołowi kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdziwy, Ten, który ma klucz Dawida, który otwiera, a nikt nie zamyka, i zamyka, a nikt nie otwiera. Znam twoje uczynki: oto postawiłem przed tobą otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć, bo chociaż masz niewielką moc, zachowałeś moje słowo i nie zaparłeś się mego imienia. Oto sprawię, że ci z synagogi szatana, którzy mówią, że są Żydami, a nimi nie są, lecz kłamią, przyjdą i oddadzą pokłon u twych stóp, i poznają, że umiłowałem ciebie. Ponieważ zachowałeś słowo mojej cierpliwości, ja także zachowam cię od godziny próby, która ma przyjść na cały świat, aby doświadczyć mieszkańców ziemi. Oto przychodzę wkrótce: trzymaj mocno to, co masz, aby nikt nie odebrał twojej korony. Tego, kto zwycięży, uczynię filarem w świątyni mojego Boga i już z niej nie wyjdzie; i wypiszę na nim imię mojego Boga oraz imię miasta mojego Boga, Nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od mojego Boga; i wypiszę na nim moje nowe imię. Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów. Objawienie 3:7-12.

Eliakim represents a Philadelphian during the Millerite movement that opens the Most Holy Place on October 22, 1844. I know that it was Christ our High Priest that opened that dispensational door, but Christ laid the key on the shoulder of Eliakim the son of Hilkiah, and states that “he shall open.” We have reached the point I pointed out at the beginning of this article.

Eliakim reprezentuje Filadelfianina podczas ruchu millerystów, który 22 października 1844 roku otwiera Najświętsze Miejsce. Wiem, że to Chrystus, nasz Arcykapłan, otworzył tamte dyspensacyjne drzwi, ale Chrystus położył klucz na ramieniu Eliakima, syna Hilkiaha, i stwierdza, że "on otworzy". Doszliśmy do punktu, na który wskazałem na początku tego artykułu.

There are eighteen times in Isaiah that we find the word “burden,” but seven of those times represent something that is carried upon the shoulder and eleven times it represents a prophecy of doom. One of those eighteen times the word that means a prophecy of doom is also simultaneously used to represent a burden that is carried upon the shoulder.

W Księdze Izajasza słowo „brzemię” pojawia się osiemnaście razy, ale siedem z tych przypadków odnosi się do czegoś niesionego na ramieniu, a jedenaście do proroctwa zagłady. W jednym z tych osiemnastu przypadków słowo oznaczające proroctwo zagłady jest jednocześnie użyte na określenie brzemienia niesionego na ramieniu.

The story of the valley of vision is about a message of doom that creates two classes of worshippers in Jerusalem. The prophetic message that identified the opening of the judgment was presented by Father Miller and it is the first angel’s message that ended when the holy place door was shut and the Most Holy Place was opened on October 22, 1844. The “burden” that was placed upon William Miller’s shoulder, that he was commissioned to carry to the world was the first angel’s message, a prophecy of doom that ended on October 22, 1844 with the arrival of the third angel’s message.

Historia Doliny Widzenia opowiada o poselstwie zagłady, które tworzy dwie klasy czcicieli w Jerozolimie. Prorocze poselstwo, które wskazywało na otwarcie sądu, zostało przedstawione przez Ojca Millera i jest pierwszym poselstwem anielskim, które zakończyło się, gdy drzwi Miejsca Świętego zostały zamknięte, a Miejsce Najświętsze zostało otwarte 22 października 1844 roku. „Brzemię” nałożone na ramiona Williama Millera, które miał zanieść światu, było pierwszym poselstwem anielskim, proroctwem zagłady, które zakończyło się 22 października 1844 roku wraz z nadejściem trzeciego poselstwa anielskiego.

The “key of the house of David will I lay upon his shoulder,” and it says, “In that day,” “shall the nail that is fastened in the sure place be removed, and be cut down, and fall; and the burden that was upon it shall be cut off.”

„Klucz domu Dawidowego położę na jego ramieniu”, i jest powiedziane: „W owym dniu gwóźdź utwierdzony w miejscu pewnym zostanie usunięty, zostanie ścięty i upadnie; a brzemię, które na nim spoczywało, zostanie zdjęte.”

The word translated as “burden” here is the word identifying a prophecy of doom, but this prophecy of doom is not the Hebrew word Isaiah uses to represent something you carry on your shoulder. As the word for prophecy of doom it means that Eliakim, the son of Hilkiah would have the key of David placed upon his shoulder, and the burden that is upon his shoulder is a prophecy of doom. It is a profound play of words!

Słowo tłumaczone tutaj jako „brzemię” jest słowem oznaczającym proroctwo zagłady, ale owo „proroctwo zagłady” nie jest tym samym hebrajskim słowem, którego Izajasz używa na określenie czegoś, co nosi się na ramieniu. W tym znaczeniu oznacza ono, że Eliakim, syn Chilkiasza, będzie miał klucz Dawida umieszczony na ramieniu, a brzemię, które spoczywa na jego ramieniu, jest proroctwem zagłady. To głęboka gra słów!

Sister White says this about a key that is attached to the Bible.

Siostra White mówi to o kluczu przymocowanym do Biblii.

> “Connected with the Word of God there is a key that unlocks the precious casket, to our satisfaction and delight. I feel thankful for every ray of light. In the future, experiences now to us very mysterious will be explained. Some experiences we may never fully comprehend until this mortal shall put on immortality.” Manuscript Releases, volume 17, 261.

> "Ze Słowem Bożym związany jest klucz, który otwiera drogocenną szkatułę, ku naszemu zadowoleniu i radości. Jestem wdzięczny za każdy promień światła. W przyszłości zostaną wyjaśnione doświadczenia, które są dla nas teraz bardzo tajemnicze. Niektórych doświadczeń być może nigdy w pełni nie pojmiemy, dopóki to, co śmiertelne, nie przyodzieje się w nieśmiertelność." Manuscript Releases, tom 17, s. 261.

Miller’s opening remarks about his dream says this.

Uwagi wstępne Millera na temat jego snu brzmią tak.

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.” Early Writings, 81.

> „Śniło mi się, że Bóg, niewidzialną ręką, zesłał mi misternie wykonaną szkatułkę o długości około dziesięciu cali, o przekroju sześć na sześć cali, z hebanu, misternie inkrustowaną perłami. Do szkatułki był przymocowany klucz. Natychmiast wzięłam klucz i otworzyłam szkatułkę; ku mojemu zdumieniu i zaskoczeniu znalazłam ją wypełnioną klejnotami wszelkiego rodzaju i rozmiarów, diamentami, drogocennymi kamieniami oraz złotymi i srebrnymi monetami wszelkich rozmiarów i wartości, pięknie ułożonymi na swoich miejscach w szkatułce; a tak ułożone odbijały blask i chwałę, którym dorównać mogło jedynie słońce.” Wczesne pisma, 81.

In James White’s footnotes of the dream, he says this of the key.

W przypisach Jamesa White'a dotyczących snu tak pisze o kluczu.

> The “‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.” James White.

> „‘Dołączony klucz’ był jego sposobem interpretowania prorockiego Słowa — porównywania Pisma z Pismem — Biblia jest swoim własnym interpretatorem. Tym kluczem Brat Miller otworzył ‘szkatułkę’, czyli wielką prawdę o adwencie dla świata.” James White.

James White commented on this dream, and in so doing he wrote an introduction. It is most important to recognize that Miller had his dream and published it in 1847, at least two years after the Great Disappointment, when the formerly unified Millerite Adventist’s had been scattered. Miller was separated from the movement, and the “little flock” that was “scattered abroad” were still suffering from the disappointment. Miller’s dream spoke to the situation and James White commented upon it and Ellen White referred to it in an absolutely positive manner. James White wrote an introduction to his dream, included his dream and then added a few footnotes. His introduction, the dream and the footnotes will be at the end of this article for those needing access to this information.

James White skomentował ten sen i przy tej okazji napisał wstęp. Najważniejsze jest, aby zauważyć, że Miller miał ten sen i opublikował go w 1847 roku, co najmniej dwa lata po Wielkim Rozczarowaniu, kiedy dawniej zjednoczeni adwentyści milleryci zostali rozproszeni. Miller był oddzielony od ruchu, a „mała trzódka”, która została „rozproszona”, wciąż cierpiała z powodu rozczarowania. Sen Millera odnosił się do tej sytuacji, a James White go skomentował, i Ellen White odniosła się do niego w sposób absolutnie pozytywny. James White napisał wstęp do tego snu, zamieścił sam sen, a następnie dodał kilka przypisów. Jego wstęp, sen i przypisy znajdą się na końcu tego artykułu dla tych, którzy potrzebują dostępu do tych informacji.

Isaiah twenty-two is an illustration of the beginning and ending of Adventism. In both histories there was and will be a separation that occurred on October 22, 1844 and then again at the Sunday law. The separation in both instances, the beginning and ending, is a fulfillment of the parable of the ten virgins. Sister White informs us the foolish virgins are Laodiceans. Shebna represents Laodicean Adventists in the beginning and ending of Adventism. Eliakim, the son of Hilkiah represents Philadelphian Adventists.

22. rozdział Księgi Izajasza jest ilustracją początku i końca adwentyzmu. W obu tych historiach miało miejsce i będzie miało miejsce oddzielenie: 22 października 1844 roku, a następnie ponownie przy ustawie niedzielnej. Oddzielenie w obu przypadkach, na początku i na końcu, jest wypełnieniem przypowieści o dziesięciu pannach. Siostra White informuje nas, że głupie panny to Laodycejczycy. Szebna reprezentuje laodycejskich adwentystów na początku i na końcu adwentyzmu. Eliakim, syn Chilkiasza, reprezentuje filadelfijskich adwentystów.

But Hilkiah also represents the father of Adventism for “he shall be a father to the inhabitants of Jerusalem, and to the house of Judah.” William Miller was respectfully called “Father Miller.” Miller had “the key of David” placed upon his shoulder, which represents his method of studying the Scriptures, “line upon line.”

Ale Hilkiah także reprezentuje ojca adwentyzmu, ponieważ "będzie ojcem mieszkańców Jerozolimy i domu Judy." William Miller był z szacunkiem nazywany "Ojcem Millerem." Millerowi nałożono na ramię "klucz Dawida", co symbolizuje jego metodę studiowania Pisma: "werset po wersecie."

The casket being the Bible, he used the “key of David” representing the rules of prophetic interpretation that he employed to open the truths of the first angel. Those rules, (the key of David) and his prophecy of doom (the burden) that was understood with the key of David were hung “as a nail in a sure place” in the sanctuary. The “nail” was the date of October 22, 1844. The word “nail” means a pin, a nail or a stake, representing a waymark. The “burden,” or the prophecy of doom that was hung upon that nail was the first angel’s message and that message came to a conclusion on October 22, 1844, when the prophecy of doom had been fulfilled and was removed, cut down and it fell. It was removed for the prophetic message of doom had become past tense, and the nail then had to be moved into the Most Holy Place, where another burden of doom would be hung upon it.

Szkatułką była Biblia; użył więc „klucza Dawida”, oznaczającego zasady interpretacji proroctw, którymi posługiwał się, aby odsłonić prawdy pierwszego anioła. Te zasady (klucz Dawida) oraz jego proroctwo zagłady (brzemię), zrozumiane dzięki kluczowi Dawida, zostały zawieszone na „gwoździu w miejscu pewnym” w świątyni. „Gwoździem” była data 22 października 1844 roku. Słowo „gwóźdź” oznacza szpilę, gwóźdź lub pal, reprezentując kamień milowy. „Brzemię”, czyli proroctwo zagłady, które zostało zawieszone na tym gwoździu, było poselstwem pierwszego anioła, a to poselstwo dobiegło końca 22 października 1844 roku, kiedy proroctwo zagłady się wypełniło i zostało usunięte, odcięte i upadło. Zostało usunięte, ponieważ prorocze przesłanie o zagładzie stało się przeszłością, a gwóźdź następnie musiał zostać przeniesiony do Miejsca Najświętszego, gdzie miało zostać na nim zawieszone inne brzemię zagłady.

Miller’s prophecy of doom, that was understood by the prophetic rules represented as “the key of David” would place a nail in the holy place that would hold all the glory of his father’s house. The word “glory” in the passage means weight. What holds the weight of a house is the house’s foundation. Miller’s foundational work holds the weight of all the additional light of the third angel’s message represented by the “offspring and the issue.” It holds the weight of all the various vessels of the temple. And the foundation was laid for a temple to place a glorious throne.

Proroctwo zagłady Millera, rozumiane według proroczych zasad przedstawionych jako „klucz Dawida”, osadziłoby w Miejscu Świętym gwóźdź, który utrzyma całą chwałę domu jego ojca. Słowo „chwała” w tym fragmencie oznacza ciężar. Ciężar domu dźwiga jego fundament. Fundament położony przez Millera dźwiga ciężar całego dodatkowego światła poselstwa trzeciego anioła, przedstawionego jako „potomstwo i odrośl”. On dźwiga też ciężar wszystkich rozmaitych naczyń świątyni. I położono fundament pod świątynię, aby umieścić w niej chwalebny tron.

Eliakim the son of Hilkiah represents the Philadelphian church. Eliakim means the God of raising, for Eliakim, the father of Jerusalem represents William Miller who God used to raise up the foundations of God’s chosen covenant people. He is the son of Hilkiah which is derived from two words, the second being God and the first meaning “smoothness” as in smoothness of speaking. Hilkiah represents God’s Word or voice and His son represents the raising of the temple.

Eliakim, syn Chilkiasza, reprezentuje kościół filadelfijski. Eliakim oznacza „Boga podnoszącego”, ponieważ Eliakim, ojciec Jerozolimy, reprezentuje Williama Millera, którego Bóg użył, aby podźwignąć fundamenty wybranego ludu przymierza Bożego. Jest synem Chilkiasza, którego imię wywodzi się z dwóch słów: drugie to „Bóg”, a pierwsze oznacza „gładkość”, w sensie gładkości mówienia. Chilkiasz reprezentuje Słowo lub głos Boży, a jego syn reprezentuje wzniesienie świątyni.

At the end of Adventism there must be a prophecy of doom, and that prophecy is the third angel of Revelation fourteen. There must be a key at the end that was typified by Miller’s key. The “key” in our day is based upon the repetition of history, and especially the rule of first mention, which includes or is the principle represented by Christ Himself as the Alpha and Omega. There must be a son of Miller. Miller then as the father becomes Hilkiah the Word of the Lord, and the son of Miller is Eliakim, meaning the God of raising. Father Miller raised the temple and the son of Miller identifies when Laodicea and Philadelphia are separated and the Philadelphians are raised up as an ensign. There must be a nail that is fastened, but not in the holy place as in Miller’s history, but in the Most Holy Place. That nail and the burden that is hung upon it will be cut off at the end of the third angel’s message as it was at the end of the first angel’s message. When Michael stands up and human probation closes the prophecy of doom will be past tense, removed, cut off and fallen.

Na końcu adwentyzmu musi pojawić się proroctwo zagłady, a tym proroctwem jest trzeci anioł z czternastego rozdziału Apokalipsy. Na końcu musi być klucz, którego typem był klucz Millera. „Klucz” w naszych dniach opiera się na powtarzaniu się historii, a zwłaszcza na zasadzie pierwszej wzmianki, która obejmuje lub stanowi zasadę ukazaną przez samego Chrystusa jako Alfa i Omega. Musi być syn Millera. Miller więc jako ojciec staje się Chilkiaszem, Słowem Pańskim, a syn Millera jest Eliakimem, co znaczy Bóg, który podnosi. Ojciec Miller podniósł świątynię, a syn Millera wskazuje, kiedy Laodycea i Filadelfia zostają rozdzielone, a Filadelfianie zostają podniesieni jako sztandar. Musi być gwóźdź, który zostaje przytwierdzony, ale nie w Miejscu Świętym, jak w historii Millera, lecz w Miejscu Najświętszym. Ten gwóźdź i brzemię, które na nim wisi, zostaną odcięte na końcu poselstwa trzeciego anioła, tak jak stało się to na końcu poselstwa pierwszego anioła. Gdy Michał powstanie i zakończy się czas łaski dla ludzi, proroctwo zagłady będzie już przeszłością: usunięte, odcięte i upadłe.

The separation or scattering after the passing of time in 1844 will be repeated at the Sunday law. Isaiah twenty-two is an illustration of the circumstances that lead to the separation of Laodicean Adventists from Philadelphian Adventists that takes place at the Sunday law crisis.

Oddzielenie lub rozproszenie po upływie czasu w 1844 roku powtórzy się przy prawie niedzielnym. Księga Izajasza, rozdział 22, jest ilustracją okoliczności prowadzących do oddzielenia adwentystów laodycejskich od adwentystów filadelfijskich, do którego dochodzi podczas kryzysu prawa niedzielnego.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–22.

> I napisz do anioła kościoła w Laodycei: To mówi Amen, świadek wierny i prawdziwy, początek stworzenia Bożego: Znam twoje uczynki, że nie jesteś ani zimny, ani gorący; obyś był zimny albo gorący! A tak, ponieważ jesteś letni, a nie zimny ani gorący, wypluję cię z moich ust. Mówisz bowiem: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję; a nie wiesz, że jesteś nędzny i godny politowania, i biedny, i ślepy, i nagi. Radzę ci, abyś u mnie kupił złota w ogniu wypróbowanego, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się przyodział i aby nie ujawnił się wstyd twojej nagości; oraz namaść swoje oczy maścią, abyś widział. Tych, których miłuję, karcę i smagam; bądź więc gorliwy i upamiętaj się. Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną. Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jak i ja zwyciężyłem i zasiadłem z moim Ojcem na Jego tronie. Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów. Objawienie 3:7-22.

After the introduction to the dream James White, then includes the dream with footnotes. I have no problems with James White’s application of Miller’s dream, in spite of the fact that we have published often an interpretation of his dream that differs somewhat from James White’s. The basic approach of James White that differs from what we have published is that he places the “jewels” in the context of God’s people, and we understand the jewels are prophetic truths. There is no contradiction for a man reflects what he believes, and the scattering of the jewels after the Great Disappointment typifies the scattering of God’s people PRIOR to the Sunday law. But this fact is for a future study.

Po wstępie do snu James White zamieszcza następnie sam sen z przypisami. Nie mam zastrzeżeń do zastosowania przez Jamesa White’a snu Millera, mimo że często publikowaliśmy interpretację tego snu, która nieco różni się od ujęcia Jamesa White’a. Podstawowa różnica w podejściu Jamesa White’a polega na tym, że umieszcza on „klejnoty” w kontekście ludu Bożego, a my rozumiemy klejnoty jako prawdy prorocze. Nie ma tu sprzeczności, bo człowiek odzwierciedla to, w co wierzy, a rozproszenie klejnotów po Wielkim Rozczarowaniu obrazuje rozproszenie ludu Bożego PRZED ustawą niedzielną. Ale ten fakt zostawiamy do przyszłego studium.

## James White’s introduction to William Miller’s Dream

Wstęp Jamesa White'a do "Snu Williama Millera"

> “The following dream was published in the Advent Herald, more than two years since. I then saw that it clearly marked out our past second advent experience, and that God gave the dream for the benefit of the scattered flock.

> Poniższy sen został opublikowany w Advent Heraldzie ponad dwa lata temu. Wtedy zobaczyłem, że wyraźnie nakreślił nasze minione doświadczenie związane z Drugim Przyjściem i że Bóg dał ten sen dla dobra rozproszonej trzody.

> “Among the signs of the near approach of the great and the terrible day of the Lord, God has placed dreams. See Joel 2:28–31; Acts 2:17–20. Dreams may come in three ways; first, ‘through the multitude of business.’ See Ecclesiastes 5:3. Second, those who are under the foul spirit and deception of Satan, may have dreams through his influence. See Deuteronomy 8:1–5; Jeremiah 23:25–28; 27:9; 29:8; Zechariah 10:2; Jude 8. And third, God has always taught, and still teaches his people more or less by dreams, which come through the agency of angels and the Holy Spirit. Those who stand in the clear light of truth will know when God gives them a dream; and such will not be deceived and led astray by false dreams.

> Wśród znaków bliskiego nadejścia wielkiego i strasznego dnia Pana Bóg umieścił sny. Zob. Księga Joela 2:28-31; Dzieje Apostolskie 2:17-20. Sny mogą przychodzić na trzy sposoby; po pierwsze: „z powodu natłoku zajęć”. Zob. Księga Kaznodziei 5:3. Po drugie, ci, którzy znajdują się pod wpływem nieczystego ducha i zwiedzenia szatana, mogą mieć sny za jego sprawą. Zob. Księga Powtórzonego Prawa 8:1-5; Księga Jeremiasza 23:25-28; 27:9; 29:8; Księga Zachariasza 10:2; List Judy 8. A po trzecie, Bóg zawsze uczył i nadal uczy swój lud w mniejszym lub większym stopniu przez sny, które przychodzą za pośrednictwem aniołów i Ducha Świętego. Ci, którzy stoją w jasnym świetle prawdy, rozpoznają, kiedy Bóg daje im sen; i tacy nie zostaną oszukani ani sprowadzeni na manowce przez fałszywe sny.

> “And he said, Hear now my words; if there be a prophet among you, I the LORD will make myself known unto him in a vision, and will speak unto him in a dream. Numbers 12:5.

> I rzekł: Posłuchajcie teraz moich słów; jeśli jest wśród was prorok, Ja, Pan, objawię mu się w widzeniu i będę mówił do niego we śnie. Księga Liczb 12:5.

> “Said Jacob, ‘The angel of the Lord spake unto me in a dream.’ Genesis 31:2. ‘And God came to Laban the Syrian in a dream by night.’ Genesis 31:24. Read the dreams of Joseph, in Genesis 37:5–9, and then the interesting story of their fulfilment in Egypt.

> Powiedział Jakub: "Anioł Pana przemówił do mnie we śnie." Księga Rodzaju 31:2. "I Bóg przyszedł do Labana Syryjczyka we śnie nocą." Księga Rodzaju 31:24. Przeczytaj sny Józefa, w Księdze Rodzaju 37:5-9, a potem interesującą opowieść o ich spełnieniu w Egipcie.

> “In Gibeon the Lord appeared to Solomon in a dream by night. 1 Kings 3:5. The great important image of the second chapter of Daniel was given in a dream, also the four beasts, etc. of the seventh chapter. When Herod sought to destroy the infant Saviour Joseph was warned in a dream to flee into Egypt. Matthew 2:13.

> W Gibeonie Pan ukazał się Salomonowi we śnie w nocy. 1 Księga Królewska 3:5. Wielki i ważny posąg z drugiego rozdziału Księgi Daniela został ukazany we śnie, podobnie cztery bestie itd. z rozdziału siódmego. Gdy Herod usiłował zgładzić niemowlę Zbawiciela, Józef został ostrzeżony we śnie, aby uciec do Egiptu. Mateusza 2:13.

> “And it shall come to pass in the LAST DAYS, saith God, I will pour out of my Spirit upon all flesh: and your sons and your daughters shall prophesy, and your young men shall see visions, and your old men shall dream dreams. Acts 2:17.

> I stanie się w OSTATNICH DNIACH, mówi Bóg, że wyleję mojego Ducha na wszelkie ciało: wasi synowie i wasze córki będą prorokować, wasi młodzieńcy będą mieć widzenia, a wasi starcy będą śnić sny. Dzieje Apostolskie 2:17.

> “The gift of prophecy, by dreams and visions, is here the fruit of the Holy Spirit, and in the last days is to be manifested sufficiently to constitute a sign. It is one of the gifts of the gospel church.

> Dar proroctwa, poprzez sny i widzenia, jest tutaj owocem Ducha Świętego i w dniach ostatecznych ma się objawić w stopniu wystarczającym, aby stanowić znak. Jest jednym z darów Kościoła ewangelii.

> “And he gave some apostles; and some PROPHETS; and some evangelists; and some pastors and teachers; For the perfecting of the saints, for the work of the ministry, for the edifying of the body of Christ. Ephesians 4:11, 12.

> I On ustanowił jednych apostołami; innych PROROKAMI; innych ewangelistami; a innych pasterzami i nauczycielami; dla udoskonalenia świętych, do dzieła służby, do budowania ciała Chrystusowego. Efezjan 4:11, 12.

> “And God hath set some in the church, first apostles, secondarily PROPHETS, etc. 1 Corinthians 7:28.

> I Bóg ustanowił w Kościele najpierw apostołów, następnie PROROKÓW, itd. 1 List do Koryntian 7:28.

> “Despise not PROPHESYINGS. 1 Thessalonians 5:20. See also Acts 13:1; 21:9; Romans 12:6; 1 Corinthians 14:1, 24, 39. Prophets or prophesyings are for the edification of the church of Christ; and there is no evidence that can be produced from the word of God, that they were to cease before evangelists, pastors and teachers were to cease. But says the objector, ‘There has been so many false visions and dreams that I cannot have confidence in anything of the kind.’ It is true that Satan has his counterfeit. He always had false prophets, and certainly we may expect them now in this his last hour of deception and triumph. Those who reject such special revelations because the counterfeit exists, may with equal propriety go a little farther and deny that God ever revealed himself to man in a dream or a vision, for the counterfeit always existed.

> Nie gardźcie PROROCTWAMI. 1 Tesaloniczan 5:20. Zobacz także Dzieje Apostolskie 13:1; 21:9; Rzymian 12:6; 1 Koryntian 14:1, 24, 39. Prorocy i proroctwa są ku zbudowaniu Kościoła Chrystusowego; i nie ma żadnego dowodu, który można by wykazać na podstawie Słowa Bożego, że miały ustać wcześniej, niż mieli ustać ewangeliści, pasterze i nauczyciele. Lecz — powie oponent — „Było tyle fałszywych widzeń i snów, że nie mogę mieć zaufania do czegokolwiek tego rodzaju.” To prawda, że szatan ma swoje podróbki. Zawsze miał fałszywych proroków i z pewnością możemy spodziewać się ich teraz, w tej jego ostatniej godzinie zwiedzenia i triumfu. Ci, którzy odrzucają takie szczególne objawienia, ponieważ istnieją podróbki, mogą z równą słusznością posunąć się krok dalej i zaprzeczyć, że Bóg kiedykolwiek objawił się człowiekowi we śnie lub w widzeniu, bo podróbki istniały zawsze.

> “Dreams and visions are the medium through which God has revealed himself to man. Through this medium he spake to the prophets; he has placed the gift of prophecy among the gifts of the gospel church, and has classed dreams and visions with the other signs of the ‘LAST DAYS.’ Amen.

> Sny i widzenia są środkiem, przez który Bóg objawił się człowiekowi. Za jego pośrednictwem przemawiał do proroków; umieścił dar proroctwa wśród darów kościoła ewangelii i zaliczył sny i widzenia do innych znaków „OSTATNICH DNI”. Amen.

> “My object in the above remarks has been to remove objections in a scriptural manner, and prepare the mind of the reader for the following.” James White, Brother Miller’s Dream, 1–3.

> „Moim celem w powyższych uwagach było usunięcie zarzutów w sposób zgodny z Pismem oraz przygotowanie umysłu czytelnika na to, co nastąpi.” James White, Sen brata Millera, 1-3.

## William Miller’s Second Dream

Drugi sen Williama Millera

> “I dreamed that God, by an unseen hand, sent me a curiously wrought casket about ten inches long by six square, made of ebony and pearls curiously inlaid. To the casket there was a key attached. I immediately took the key and opened the casket, when, to my wonder and surprise, I found it filled with all sorts and sizes of jewels, diamonds, precious stones, and gold and silver coin of every dimension and value, beautifully arranged in their several places in the casket; and thus arranged they reflected a light and glory equaled only to the sun.

> Śniło mi się, że Bóg, niewidzialną ręką, zesłał mi misternie wykonaną szkatułkę o długości około dziesięciu cali i wymiarach sześć na sześć cali, sporządzoną z hebanu, misternie inkrustowaną perłami. Do szkatułki był przymocowany kluczyk. Natychmiast wziąłem kluczyk i otworzyłem szkatułkę; ku mojemu zdumieniu i zaskoczeniu znalazłem ją wypełnioną wszelkiego rodzaju i rozmiaru klejnotami, diamentami, kamieniami szlachetnymi oraz złotymi i srebrnymi monetami wszelkich rozmiarów i wartości, pięknie ułożonymi na swoich miejscach w szkatułce; i tak ułożone odbijały blask i chwałę, którym dorównać mogło jedynie słońce.

> “I thought it was not my duty to enjoy this wonderful sight alone, although my heart was overjoyed at the brilliancy, beauty, and value of its contents. I therefore placed it on a center table in my room and gave out word that all who had a desire might come and see the most glorious and brilliant sight ever seen by man in this life.

> Uznałem, że nie powinienem sam jeden rozkoszować się tym wspaniałym widokiem, choć moje serce było przepełnione radością z powodu blasku, piękna i wartości jego zawartości. Położyłem więc to na stoliku stojącym na środku mojego pokoju i dałem znać, że każdy, kto zechce, może przyjść i zobaczyć najwspanialszy i najbardziej olśniewający widok, jaki człowiek kiedykolwiek widział w tym życiu.

> “The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd. When they first looked into the casket, they would wonder and shout for joy. But when the spectators increased, everyone would begin to trouble the jewels, taking them out of the casket and scattering them on the table. I began to think that the owner would require the casket and the jewels again at my hand; and if I suffered them to be scattered, I could never place them in their places in the casket again as before; and felt I should never be able to meet the accountability, for it would be immense. I then began to plead with the people not to handle them, nor to take them out of the casket; but the more I pleaded, the more they scattered; and now they seemed to scatter them all over the room, on the floor and on every piece of furniture in the room.

> Ludzie zaczęli wchodzić, początkowo nieliczni, lecz liczba ich rosła, aż zebrał się tłum. Gdy po raz pierwszy zaglądali do szkatułki, dziwili się i krzyczeli z radości. Lecz gdy przybywało widzów, każdy zaczynał grzebać w klejnotach, wyjmując je ze szkatułki i rozsypując na stole. Zacząłem myśleć, że właściciel upomni się u mnie o szkatułkę i klejnoty; a jeśli pozwolę, by je rozsypano, nigdy nie zdołam ułożyć ich z powrotem na właściwych miejscach w szkatułce jak przedtem; i czułem, że nigdy nie zdołam sprostać odpowiedzialności, bo byłaby ogromna. Zacząłem więc błagać ludzi, by ich nie dotykali ani nie wyjmowali ze szkatułki; lecz im bardziej błagałem, tym bardziej je rozrzucali; i teraz zdawało się, że rozrzucają je po całym pokoju, na podłodze i na każdym meblu w pokoju.

> “I then saw that among the genuine jewels and coin they had scattered an innumerable quantity of spurious jewels and counterfeit coin. I was highly incensed at their base conduct and ingratitude, and reproved and reproached them for it; but the more I reproved, the more they scattered the spurious jewels and false coin among the genuine.

> Wtedy zobaczyłem, że pośród prawdziwych klejnotów i monet rozrzucili niezliczoną ilość podrabianych klejnotów i fałszywych monet. Byłem wielce oburzony ich podłym postępowaniem i niewdzięcznością i zganiłem ich oraz czyniłem im wyrzuty; lecz im bardziej ganiłem, tym więcej rozrzucali podrabianych klejnotów i fałszywych monet wśród prawdziwych.

> “I then became vexed in my physical soul and began to use physical force to push them out of the room; but while I was pushing out one, three more would enter and bring in dirt and shavings and sand and all manner of rubbish, until they covered every one of the true jewels, diamonds, and coins, which were all excluded from sight. They also tore in pieces my casket and scattered it among the rubbish. I thought no man regarded my sorrow or my anger. I became wholly discouraged and disheartened, and sat down and wept.

> Wtedy rozgniewałem się w mojej cielesnej duszy i zacząłem używać siły fizycznej, by wypchnąć ich z pokoju; ale kiedy jednego wypychałem, wchodziło jeszcze trzech następnych, przynosząc brud, wióry i piasek oraz wszelkiego rodzaju śmieci, aż przykryli nimi wszystkie prawdziwe klejnoty, diamenty i monety, tak że całkiem zniknęły z oczu. Podarli także moją szkatułkę na kawałki i rozrzucili ją pośród śmieci. Myślałem, że nikt nie zważa na mój smutek ani na mój gniew. Całkowicie się zniechęciłem i straciłem ducha, usiadłem i zapłakałem.

> “While I was thus weeping and mourning for my great loss and accountability, I remembered God, and earnestly prayed that He would send me help. Immediately the door opened, and a man entered the room, when the people all left it; and he, having a dirt brush in his hand, opened the windows, and began to brush the dirt and rubbish from the room.

> Kiedy tak płakałem i ubolewałem nad moją wielką stratą i odpowiedzialnością, przypomniałem sobie o Bogu i usilnie modliłem się, aby zesłał mi pomoc. Natychmiast otworzyły się drzwi i do pokoju wszedł mężczyzna, a wszyscy ludzie go opuścili; on zaś, trzymając w ręku szczotkę do zamiatania, otworzył okna i zaczął wymiatać z pokoju brud i śmieci.

> “I cried to him to forbear, for there were some precious jewels scattered among the rubbish.

> "Krzyknąłem do niego, by się powstrzymał, bo wśród śmieci leżały porozrzucane drogocenne klejnoty.

> “He told me to ‘fear not,’ for he would ‘take care of them.’

> Powiedział mi: „Nie lękaj się”, bo „zajmie się nimi”.

> “Then, while he brushed the dirt and rubbish, false jewels and counterfeit coin, all rose and went out of the window like a cloud, and the wind carried them away. In the bustle I closed my eyes for a moment; when I opened them, the rubbish was all gone. The precious jewels, the diamonds, the gold and silver coins, lay scattered in profusion all over the room.

> Wtedy, gdy zmiatał brud i śmieci, fałszywe klejnoty i podrobione monety, wszystko to uniosło się i wyleciało przez okno niczym chmura, a wiatr poniósł je precz. W zamieszaniu na moment zamknąłem oczy; kiedy je otworzyłem, śmieci całkiem zniknęły. Cenne klejnoty, diamenty, złote i srebrne monety leżały porozrzucane w wielkiej obfitości po całym pokoju.

> “He then placed on the table a casket, much larger and more beautiful than the former, and gathered up the jewels, the diamonds, the coins, by the handful, and cast them into the casket, till not one was left, although some of the diamonds were not bigger than the point of a pin.

> Następnie postawił na stole szkatułkę, znacznie większą i piękniejszą od poprzedniej, garściami zgarniał klejnoty, diamenty, monety i wrzucał je do szkatułki, aż nie pozostał ani jeden, choć niektóre diamenty nie były większe niż czubek szpilki.

> “He then called upon me to ‘come and see.’

> Następnie wezwał mnie: „Przyjdź i zobacz.”

> “I looked into the casket, but my eyes were dazzled with the sight. They shone with ten times their former glory. I thought they had been scoured in the sand by the feet of those wicked persons who had scattered and trod them in the dust. They were arranged in beautiful order in the casket, every one in its place, without any visible pains of the man who cast them in. I shouted with very joy, and that shout awoke me.” Early Writings, 81–83.

> „Zajrzałem do szkatułki, lecz olśnił mnie ten widok. Błyszczały dziesięciokrotnie większym blaskiem niż dawniej. Myślałem, że stopy owych niegodziwców, którzy je rozrzucili i wdeptali w proch, wyszorowały je w piasku. Były ułożone w szkatułce w pięknym porządku, każdy na swoim miejscu, bez żadnego widocznego wysiłku ze strony człowieka, który je tam wrzucił. Krzyknąłem z samej radości i ten okrzyk mnie obudził.” Wczesne pisma, 81-83.

## James White’s Footnotes

Przypisy dolne Jamesa White’a

> “The ‘casket’ represents the great truths of the Bible, relative to the second advent of our Lord Jesus Christ, which were given Brother Miller to publish to the world.

> „Szkatułka” symbolizuje wielkie prawdy Biblii, dotyczące drugiego przyjścia naszego Pana Jezusa Chrystusa, które zostały powierzone bratu Millerowi, aby ogłosił je światu.

> “The ‘key attached’ was his manner of interpreting the prophetic Word—Comparing scripture with scripture—the Bible its own interpreter. With this key Brother Miller opened the ‘casket,’ or the great truth of the advent to the world.

> „Dołączony klucz” był jego sposobem interpretacji prorockiego Słowa — porównywanie Pisma z Pismem — Biblia sama siebie tłumaczy. Tym kluczem Brat Miller otworzył przed światem „szkatułkę”, czyli wielką prawdę o adwencie.

> “‘The people began to come in, at first few in number, but increasing to a crowd.’ When the advent doctrine was first preached by Brother Miller, and a very few others, it had but little effect, and but very few were waked up by it; but from 1840 to 1844, wherever it was preached, the whole community was aroused.

> "'Ludzie zaczęli się schodzić, początkowo nielicznie, lecz ich liczba rosła, aż utworzyli tłum.' Gdy nauka adwentowa została po raz pierwszy głoszona przez brata Millera i kilku innych, wywarła niewielki wpływ i bardzo niewielu zostało nią przebudzonych; lecz w latach 1840–1844, gdziekolwiek ją głoszono, cała społeczność została poruszona."

> “The ‘jewels, diamonds, etc.’ of ‘all sorts and sizes’ so ‘beautifully arranged in their several places in the casket’ represent the children of God, [Malachi 3:17,] from all the churches, and from almost every station, and situation of life, who received the advent faith, and were seen to take a bold stand in their several stations, in the holy cause of truth. While moving in this order, each attending to his own duty, and walking humbly before God, ‘they reflected a light and glory’ to the world, equaled only by the church in the days of the apostles. The message, [Revelation 14:6, 7] went as it were, upon the wings of the wind, and the invitation, ‘Come, for all things are now ready,’ [Luke 14:17.] went abroad with power and effect.

> „Klejnoty, diamenty itd.” „wszelkiego rodzaju i rozmiarów”, tak „pięknie ułożone na swoich miejscach w szkatułce”, przedstawiają dzieci Boże [Malachiasza 3:17] ze wszystkich kościołów i z niemal każdego stanu i sytuacji życiowej, którzy przyjęli wiarę adwentową i na swoich miejscach zajęli odważną postawę w świętej sprawie prawdy. Gdy postępowali w takim porządku, każdy wypełniając swój obowiązek i chodząc pokornie przed Bogiem, „roztaczali wobec świata światło i chwałę”, której dorównywał jedynie kościół w dniach apostołów. Poselstwo [Objawienie 14:6–7] biegło, jakby na skrzydłach wiatru, a zaproszenie: „Pójdźcie, bo wszystko już jest gotowe” [Łukasza 14:17] rozchodziło się z mocą i skutkiem.

> “When the flying angel [Revelation 14:6, 7.] first began to preach the everlasting good news, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come,’ many shouted for joy in view of the coming of Jesus, and the restitution, who afterwards opposed and scoffed, and ridiculed the truth that a little before filled them with joy. They troubled and scattered the jewels. This brings us to the autumn of 1844, when the scattering time commenced. Mark this: It was those who once ‘shouted for joy’ that troubled and scattered the jewels. And none have so effectually scattered the flock, and led them astray since 1844, as those who once preached the truth, and rejoiced in it; but have since denied the work of God, and the fulfilment of prophecy in our past advent experience.

> Gdy lecący anioł [Objawienie 14:6, 7.] po raz pierwszy zaczął głosić wieczną dobrą nowinę: 'Bójcie się Boga i oddajcie Mu chwałę, gdyż nadeszła godzina Jego sądu', wielu krzyczało z radości w obliczu przyjścia Jezusa i odnowienia; ci później sprzeciwiali się, szydzili i wyśmiewali prawdę, która jeszcze niedawno napełniała ich radością. Wzburzyli i rozproszyli klejnoty. To prowadzi nas do jesieni 1844 roku, kiedy rozpoczął się czas rozproszenia. Zwróćcie uwagę: To właśnie ci, którzy niegdyś 'krzyczeli z radości', wzburzyli i rozproszyli klejnoty. I nikt od 1844 roku nie rozproszył trzody ani tak skutecznie nie sprowadził jej na manowce, jak ci, którzy niegdyś głosili prawdę i radowali się nią, lecz później zaparli się dzieła Bożego oraz wypełnienia proroctwa w naszym minionym adwentowym doświadczeniu.

> “Brother Miller’s testimony, for a number of months after the Midnight cry, at the seventh month, 1844, was that the door was shut, and that the advent movement was a fulfilment of prophecy, and that we had been right in preaching time. He then exhorted his brethren, through the Advent Herald to hold fast, to be patient, and not grudge against one another; and God would soon justify them for preaching time. In this way he plead for the jewels, while he felt his ‘accountability’ for them, and that ‘it would be immense.’

> Świadectwo brata Millera, przez kilka miesięcy po Wołaniu o Północy, w siódmym miesiącu 1844 roku, było takie, że drzwi zostały zamknięte, że ruch adwentowy był wypełnieniem proroctwa i że mieliśmy rację, głosząc czas. Następnie za pośrednictwem Advent Herald nawoływał swoich braci, aby trwali, byli cierpliwi i nie szemrali jedni przeciw drugim; a Bóg wkrótce ich usprawiedliwi za to, że głosili czas. W ten sposób wstawiał się za klejnoty, czując swoją 'odpowiedzialność' za nie i że 'będzie ona ogromna.'

> “The ‘spurious jewels and counterfeit coin’ that were scattered among the genuine, clearly represent false converts, or ‘strange children,’ [Hosea 5:7.] since the door was shut in 1844.

> Te 'fałszywe klejnoty i podrobione monety', które były rozsiane wśród prawdziwych, wyraźnie przedstawiają fałszywych nawróconych albo 'obce dzieci' [Hosea 5:7.], od czasu, gdy drzwi zostały zamknięte w 1844 roku.

> “The second ‘casket much larger and more beautiful than the former’ into which the scattered ‘jewels,’ ‘diamonds,’ and ‘coins’ were gathered, represents the broad field of living present truth into which the scattered flock will be gathered, even 144,000, all of them having the seal of the living God. Not one of the precious diamonds will be left in the dark. Although some are ‘not bigger than the point of a pin,’ they will not be overlooked, and left out in this day when God is making up his jewels. [Malachi 3:16–18.] He can send his angels and haste them out as he did Lot out of Sodom. ‘A short work will the Lord make upon the earth.’ ‘He will cut it short in righteousness.’ See Romans 9:28.

> Druga „szkatuła, znacznie większa i piękniejsza niż poprzednia”, do której zebrano rozproszone „klejnoty”, „diamenty” i „monety”, przedstawia rozległe pole żywej teraźniejszej prawdy, do którego zostanie zgromadzone rozproszone stado, nawet 144 000, wszyscy mający pieczęć żywego Boga. Żaden z cennych diamentów nie pozostanie w ciemności. Chociaż niektóre są „nie większe niż czubek szpilki”, nie zostaną przeoczone ani pominięte w tym dniu, gdy Bóg gromadzi swoje klejnoty. [Malachiasza 3:16-18.] Może posłać swoich aniołów i pospieszyć ich wyprowadzenie, tak jak wyprowadził Lota z Sodomy. „Pan uczyni na ziemi krótkie dzieło.” „Skróci je w sprawiedliwości.” Zob. Rzymian 9:28.

> “The ‘dirt and shavings, sand and all manner of rubbish,’ represent the various and numerous errors that have been brought in among second advent believers, since the autumn of 1844. Here I will notice a few of them.

> „Brud i wióry, piasek i wszelkiego rodzaju śmieci” symbolizują rozmaite i liczne błędy, które zostały wprowadzone wśród wierzących w powtórne przyjście od jesieni 1844 roku. Tutaj wspomnę o kilku z nich.

> “1. The stand that some of the ‘shepherds’ presumptuously took immediately after the Midnight cry was given, that the solemn melting power of the Holy Ghost that attended the seventh month movement was a mesmeric influence. George Storrs was among the first to take this stand. See his writings in the latter part of 1844, in the Midnight Cry, then published in New York city. J. V. Himes, at the Albany Conference in the spring of 1845, said that the seventh month movement produced mesmerism seven feet deep. This I am told by one who was present, and heard the remark. Others who took an active part in the seventh month cry have since pronounced that movement the work of the Devil. Attributing the work of Christ and the Holy Ghost to the Devil, was in the days of our Saviour, blasphemy, and it is blasphemy now.

> 1. Stanowisko, jakie niektórzy 'pasterze' zuchwale zajęli zaraz po ogłoszeniu okrzyku o północy, że uroczysta, krusząca serca moc Ducha Świętego, która towarzyszyła ruchowi siódmego miesiąca, była wpływem mesmerycznym. George Storrs był jednym z pierwszych, którzy zajęli takie stanowisko. Zobacz jego pisma z końca 1844 roku w "Midnight Cry", wówczas wydawanym w Nowym Jorku. J. V. Himes na konferencji w Albany wiosną 1845 roku powiedział, że ruch siódmego miesiąca spowodował mesmeryzm głęboki na siedem stóp. Powiedział mi to ktoś, kto był obecny i słyszał tę uwagę. Inni, którzy czynnie uczestniczyli w okrzyku siódmego miesiąca, odtąd uznali ten ruch za dzieło Diabła. Przypisywanie dzieła Chrystusa i Ducha Świętego Diabłu było w czasach naszego Zbawiciela bluźnierstwem i jest nim także teraz.

> “2. The many experiments on definite time. Since the 2300 days ended in 1844, quite a number of times have been set, by different individuals, for their termination. In doing this they have removed the ‘landmarks,’ and have thrown darkness and doubt over the whole advent movement.

> 2. Liczne próby wyznaczania określonego czasu. Od czasu, gdy 2300 dni dobiegły końca w 1844 roku, zostało wyznaczonych przez różne osoby dość wiele terminów ich zakończenia. Postępując w ten sposób, usunęli „kamienie milowe” i sprowadzili ciemność oraz wątpliwości na cały ruch adwentowy.

> “3. Spiritualism with all its fancies and extravagances. This wile of the Devil, which has accomplished an awful work of death, is very fitly represented by ‘shavings,’ and ‘all manner of rubbish.’ Many of those who drank down the poison of spiritualism admitted the truth of our past advent experience, and from this fact many have been made to believe that spiritualism was the natural fruit of believing that God conducted the great advent movements in 1843 and 1844. Peter, speaking of those who should ‘bring in damnable heresies, even denying the Lord that bought them,’ says, ‘BY REASON OF WHOM THE WAY OF TRUTH SHALL BE EVIL SPOKEN OF.’

> 3. Spirytyzm ze wszystkimi jego fantazjami i ekstrawagancjami. Ten podstęp Diabła, który dokonał straszliwego dzieła śmierci, jest bardzo trafnie przedstawiony przez 'wióry' i 'wszelkiego rodzaju śmieci'. Wielu z tych, którzy wypili truciznę spirytyzmu, uznało prawdziwość naszych minionych doświadczeń adwentowych i na podstawie tego faktu wielu zostało doprowadzonych do przekonania, że spirytyzm był naturalnym owocem wiary, iż Bóg kierował wielkimi ruchami adwentowymi w latach 1843 i 1844. Piotr, mówiąc o tych, którzy 'wprowadzą zgubne herezje, zapierając się nawet Pana, który ich odkupił', mówi: 'Z ICH POWODU DROGA PRAWDY BĘDZIE ZNIESŁAWIANA.'

> “4. S. S. Snow professing to be ‘Elijah the Prophet’” This man in his strange and wild career, has also acted his part in this work of death, and his course has had a tendency to bring the true position for the waiting saints into disrepute, in the minds of many honest souls.

> 4. S. S. Snow podający się za „proroka Eliasza” Ten człowiek, w swojej dziwnej i szalonej karierze, również odegrał swoją rolę w tym dziele śmierci, a jego postępowanie sprzyjało zdyskredytowaniu prawdziwego stanowiska oczekujących świętych w umysłach wielu szczerych dusz.

> “To this catalogue of errors I might add many more, such as the ‘thousand years’ of Revelation 20:4, 7, in the past, the 144,000 of Revelation 7:4; 14:1, those who ‘arose and came out of the graves’ after Christ’s resurrection, the no-work doctrine, the doctrine of the destruction of infants, &c. &c.

> Do tego katalogu błędów mógłbym dodać wiele innych, takich jak „tysiąc lat” z Objawienia 20:4, 7, w przeszłości, 144 000 z Objawienia 7:4; 14:1, ci, którzy „powstali i wyszli z grobów” po zmartwychwstaniu Chrystusa, doktryna „bez uczynków”, doktryna o zagładzie niemowląt itd. itd.

> “These errors were so industriously propagated, and urged upon the waiting flock that, at the time Brother Miller had the dream, the true jewels were ‘excluded from sight,’ and the words of the prophet were applicable—’And judgment is turned away backward, and justice standeth afar off,’ &c. &c. See Isaiah 59:14. At that time there was not an advent paper in the land that advocated the cause of present truth. The Day-Dawn, was the last to defend the true position of the little flock; but that died a number of months before the Lord gave Bro. Miller this dream; and in its last dying struggle pointed the weary sighing saints to 1877, then thirty years in the future, as the time of their final deliverance. Alas! alas! No wonder that Brother Miller in his dream, ‘sat down and wept’ over this sad state of things.

> Błędy te były tak wytrwale propagowane i tak natarczywie narzucane oczekującej trzódce, że w czasie, gdy Brat Miller miał sen, prawdziwe klejnoty były „usunięte z pola widzenia”, a słowa proroka miały zastosowanie — „A sąd się cofnął, a sprawiedliwość stoi z daleka”, itd., itd. Zob. Izajasza 59:14. W tym czasie nie było w kraju żadnego adwentowego pisma, które popierałoby sprawę teraźniejszej prawdy. The Day-Dawn było ostatnim, które broniło prawdziwego stanowiska małej trzódki; lecz przestało wychodzić na kilka miesięcy przed tym, jak Pan dał br. Millerowi ten sen; a w swoim ostatnim konającym zrywie wskazało utrudzonym, wzdychającym świętym rok 1877, wówczas odległy o trzydzieści lat, jako czas ich ostatecznego wybawienia. Biada! Biada! Nic dziwnego, że Brat Miller we śnie „usiadł i zapłakał” nad tym smutnym stanem rzeczy.

> “Brother Miller closed his eyes in death, December 22, 1849, which fulfilled the following words in his dream, ‘In the bustle I closed my eyes for a moment.’ This wonderful fulfilment is so plain that none will fail to see it.

> Brat Miller zamknął oczy na zawsze 22 grudnia 1849 roku, co spełniło następujące słowa z jego snu: „W zgiełku na chwilę zamknąłem oczy.” To cudowne spełnienie jest tak oczywiste, że nikt nie zdoła go przeoczyć.

> “The casket, represents the advent truth that Brother Miller published to the world, as is marked out by the parable of the ten virgins. [Matthew 25:1–11.] First, the time, 1843; second, the tarrying time; third, the midnight cry, at the seventh month, 1844, and fourth, the shut door. No one who has read the second advent papers since 1843, will deny that Brother Miller has advocated these four important points in advent history. This harmonious system of truth or ‘casket’ has been torn in pieces, and scattered among the rubbish by those who have rejected their own experience, and have denied the very truths that they, with Brother Miller so fearlessly preached to the world.

> Szkatułka przedstawia prawdę adwentową, którą Brat Miller ogłosił światu, jak to jest przedstawione w przypowieści o dziesięciu pannach. [Mateusz 25:1-11.] Po pierwsze, czas, 1843; po drugie, czas zwłoki; po trzecie, okrzyk o północy, w siódmym miesiącu 1844 roku, i po czwarte, zamknięte drzwi. Nikt, kto czytał pisma o powtórnym adwencie od 1843 roku, nie zaprzeczy, że Brat Miller głosił te cztery ważne punkty w historii adwentu. Ten harmonijny system prawdy, czyli „szkatułka”, został rozszarpany na kawałki i rozrzucony pośród rupieci przez tych, którzy odrzucili własne doświadczenie i zaprzeczyli samym prawdom, które wraz z Bratem Millerem tak nieustraszenie głosili światu.

> “The church will then be pure and ‘without fault before the throne of God,’ having confessed all their errors, faults and sins, and having had them washed away by the blood of Christ and blotted out, they will be without ‘spot or wrinkle, or any such thing.’ Then they will shine with ‘ten times their former glory.’” JAMES WHITE Oswego, May, 1850.

> „Kościół będzie wtedy czysty i ‘bez skazy przed tronem Bożym’, wyznawszy wszystkie swoje błędy, przewinienia i grzechy, a gdy zostaną one obmyte krwią Chrystusa i zgładzone, będzie bez ‘zmazy lub zmarszczki ani czegoś w tym rodzaju’. Wtedy zabłyśnie ‘dziesięciokrotnie większą chwałą niż dawniej’.” JAMES WHITE Oswego, maj 1850.

Back to Articles