Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Four

Księga Daniela - numer sto pięćdziesiąt cztery

Understanding Daniel’s Last Vision: The Significance of Belteshazzar and the Unveiling of Prophecy

Zrozumienie ostatniego widzenia Daniela: znaczenie Belteshazzara i odsłonięcie proroctwa

Author

Jeff Pippenger

Published

March 23, 2024

Formats

PDF
Word

The last vision of Daniel consists of the last three chapters. The first of those chapters, as with the last of those three chapters identifies the experience of Daniel, and the middle chapter identifies the prophetic history that addresses the final rise and fall of the counterfeit king of the north. The first chapter is as the last, and the middle chapter represents the rebellion of the counterfeit king of the north. Daniel’s last vision, the vision of the Hiddekel River, bears the signature of Alpha and Omega, who is the Truth. As we begin to address Daniel’s last vision, we will start with verse one.

Ostatnie widzenie Daniela składa się z trzech ostatnich rozdziałów. Pierwszy z tych rozdziałów, podobnie jak ostatni z owych trzech, opisuje doświadczenie Daniela, a środkowy rozdział przedstawia proroczą historię dotyczącą ostatecznego wzlotu i upadku fałszywego króla północy. Pierwszy rozdział jest taki jak ostatni, a środkowy rozdział przedstawia bunt fałszywego króla północy. Ostatnie widzenie Daniela, widzenie nad rzeką Hiddekel, nosi pieczęć Alfy i Omegi, który jest Prawdą. Przystępując do omówienia ostatniego widzenia Daniela, zaczniemy od wersetu pierwszego.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> W trzecim roku panowania Cyrusa, króla Persji, objawiono Danielowi, zwanemu Belteszassarem, pewną rzecz; a rzecz ta była prawdziwa, lecz wyznaczony czas był długi; i zrozumiał tę rzecz, i pojął widzenie. Daniel 10:1.

There are several truths wrapped up in this verse. The first is Daniel’s name of “Belteshazzar”.

W tym wersecie kryje się kilka prawd. Pierwszą z nich jest imię Daniela „Belteshazzar”.

> Unto whom the prince of the eunuchs gave names: for he gave unto Daniel the name of Belteshazzar; and to Hananiah, of Shadrach; and to Mishael, of Meshach; and to Azariah, of Abednego. Daniel 1:7.

> I przełożony nad eunuchami nadał im imiona: Danielowi nadał imię Belteszassar; Hananiaszowi — Szadrak; Miszaelowi — Meszak; a Azariaszowi — Abed-Nego. Daniela 1:7.

Daniel was given the name “Belteshazzar” in chapter one, and he is never identified as “Belteshazzar” again until his last vision is introduced. Belteshazzar is therefore his name in his first and last testimony. The change of a name in prophecy represents a symbol of the covenant relation between God and His people. When the Lord entered into covenant with Abram and Sarai, He changed their names to Abraham and Sarah. He changed Jacob’s name to Israel, and He promises to give His last day covenant people a new name.

W pierwszym rozdziale Danielowi nadano imię „Belteshazzar” i nie jest on już więcej nazywany „Belteshazzarem” aż do wprowadzenia jego ostatniego widzenia. „Belteshazzar” jest więc jego imieniem zarówno w pierwszym, jak i w ostatnim świadectwie. Zmiana imienia w proroctwie stanowi symbol relacji przymierza między Bogiem a Jego ludem. Gdy Pan zawarł przymierze z Abramem i Saraj, zmienił ich imiona na Abrahama i Sarę. Zmienił imię Jakuba na Izraela i obiecuje dać swojemu ludowi przymierza czasów ostatecznych nowe imię.

> For Zion’s sake will I not hold my peace, and for Jerusalem’s sake I will not rest, until the righteousness thereof go forth as brightness, and the salvation thereof as a lamp that burneth. And the Gentiles shall see thy righteousness, and all kings thy glory: and thou shalt be called by a new name, which the mouth of the Lord shall name. Isaiah 61:1, 2.

> Ze względu na Syjon nie zamilknę, a ze względu na Jerozolimę nie spocznę, aż jej sprawiedliwość wyjdzie jak blask, a jej zbawienie zapłonie jak lampa. I ujrzą narody twoją sprawiedliwość i wszyscy królowie twoją chwałę; i będą cię nazywać nowym imieniem, które wyznaczą usta Pana. Izajasza 61:1, 2.

To the Philadelphians, who are the one hundred and forty-four thousand of the last days, He also makes this promise.

Filadelfianom, którzy stanowią sto czterdzieści cztery tysiące z czasów ostatecznych, On również składa tę obietnicę.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:12, 13.

> Temu, kto zwycięża, uczynię go filarem w świątyni mojego Boga i już więcej z niej nie wyjdzie; i wypiszę na nim imię mojego Boga oraz imię miasta mojego Boga, nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od mojego Boga; i wypiszę na nim moje nowe imię. Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów. Objawienie 3:12, 13.

The prophets illustrate God’s people of the last days, and unlike Abraham, Sarah and Israel the precise meaning of Belteshazzar is unknown. The name God gives to His last day people to represent His covenant relationship is an unknown name until the time when He gives them the name. The name Belteshazzar is identifying Daniel as God’s covenant people of Philadelphia in the last days, but the actual name is hidden until the sealing, for the name is written upon their foreheads, which is also where the seal is written.

Prorocy ukazują lud Boży czasów ostatecznych, a w przeciwieństwie do Abrahama, Sary i Izraela dokładne znaczenie imienia Belteszassar jest nieznane. Imię, które Bóg nadaje swemu ludowi czasów ostatecznych, aby wyrazić Jego relację przymierza, pozostaje nieznane aż do chwili, gdy On im je nada. Imię Belteszassar identyfikuje Daniela jako lud przymierza Bożego Filadelfii w czasach ostatecznych, lecz właściwe imię jest ukryte aż do zapieczętowania, gdyż imię jest zapisane na ich czołach, gdzie zapisana jest także pieczęć.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. Revelation 14:1.

> I spojrzałem, i oto Baranek stał na górze Syjon, a wraz z Nim sto czterdzieści cztery tysiące, którzy mieli na swoich czołach wypisane imię Jego Ojca. Apokalipsa 14:1.

Daniel is called Belteshazzar in chapter one and then in chapter ten, thus identifying himself as a symbol of the movement of the first angel, and the movement of the third angel, for chapter one, represents the first angel’s message, as previously identified in detail in earlier articles. Chapter ten therefore represents the movement of the third angel, and the covenant people of the last days. The verse then identifies Belteshazzar as a symbol of those who understand the increase of knowledge that was unsealed in the reform movement that began in 1989. This is represented by the emphasis upon what Daniel (Belteshazzar) knew.

Daniel jest nazywany Belteszassarem w rozdziale pierwszym, a następnie w rozdziale dziesiątym, co wskazuje, że jest symbolem ruchu pierwszego anioła oraz ruchu trzeciego anioła, ponieważ rozdział pierwszy przedstawia poselstwo pierwszego anioła, jak szczegółowo wykazano w poprzednich artykułach. Dlatego rozdział dziesiąty przedstawia ruch trzeciego anioła oraz lud przymierza czasów ostatecznych. Werset ten identyfikuje zatem Belteszassara jako symbol tych, którzy rozumieją wzrost poznania, który został odpieczętowany w ruchu reformacyjnym rozpoczętym w 1989 roku. Wyraża się to przez nacisk położony na to, co Daniel (Belteszassar) wiedział.

Daniel is identified as knowing the “thing” which “was revealed unto Daniel,” “and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.” Daniel understood the “thing,” and also “the vision.” The Hebrew word “dabar,” is translated as “thing” in the verse, and it means “word.” Prophetically the “word” represents both the vision of the “seven times,” but also it represents Christ, who is the Word. Both the “seven times,” and Christ are the Rock which the builders rejected, and Daniel represents a people who understand both elements of the symbolism of the Word.

Daniel jest przedstawiony jako ten, który zna „rzecz”, która „została objawiona Danielowi”, „a rzecz była prawdziwa, ale wyznaczony czas był długi; i zrozumiał tę rzecz oraz miał zrozumienie widzenia.” Daniel rozumiał „rzecz”, a także „widzenie”. Hebrajskie słowo „dabar” jest w tym wersecie tłumaczone jako „rzecz” i oznacza „słowo”. Proroczo „słowo” reprezentuje zarówno widzenie „siedmiu czasów”, jak i Chrystusa, który jest Słowem. Zarówno „siedem czasów”, jak i Chrystus są Skałą, którą odrzucili budujący, a Daniel reprezentuje lud, który rozumie oba elementy symboliki Słowa.

In Daniel chapter nine, verse twenty-three we find one of the most important verses connected with the time prophecies of the twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years, which are represented by the question of Daniel chapter eight, verse thirteen, and the answer in verse fourteen. The question asks, “How long shall be the “chazon” vision identifying the trampling down of the sanctuary and host that was accomplished by paganism and then papalism?” The trampling down took twenty-five hundred and twenty years, in fulfillment of Leviticus twenty-six’s “seven times.”

W Księdze Daniela 9:23 znajdujemy jeden z najważniejszych wersetów związanych z proroctwami czasowymi o 2300 i 2520 latach, które są przedstawione przez pytanie z Daniela 8:13 oraz odpowiedź w 8:14. Pytanie brzmi: "Jak długo trwać będzie widzenie 'chazon', określające podeptanie świątyni i zastępu, którego dokonało najpierw pogaństwo, a następnie papiestwo?" Podeptanie trwało 2520 lat, w wypełnieniu "siedmiu czasów" z Księgi Kapłańskiej 26.

The answer to verse thirteen’s question was unto twenty-three hundred years, then shall the sanctuary that has been trampled down, be cleansed, and the “mareh” vision of twenty-three hundred years ties the two time prophecies together, and in verse twenty-three of Daniel nine, Gabriel is leading Daniel to understand the relation of the two visions.

Odpowiedź na pytanie z wersetu trzynastego brzmiała: aż do dwóch tysięcy trzystu lat; wtedy świątynia, która została zdeptana, zostanie oczyszczona, a widzenie „mareh” o dwóch tysiącach trzystu latach łączy oba proroctwa czasowe, i w wersecie dwudziestym trzecim dziewiątego rozdziału Daniela Gabriel prowadzi Daniela do zrozumienia związku między dwoma widzeniami.

> At the beginning of thy supplications the commandment came forth, and I am come to shew thee; for thou art greatly beloved: therefore understand the matter, and consider the vision. Daniel 9:23.

> Na początku twoich błagań wyszło słowo i przyszedłem, aby ci je oznajmić, gdyż jesteś bardzo umiłowany; zrozum więc tę sprawę i rozważ widzenie. Daniel 9:23.

The word translated both as “understand,” “consider” in the verse is the Hebrew word “biyn,” and it means “to mentally separate”. Gabriel informs Daniel to make a mental separation between “the matter” and “the vision.” The “vision” in the verse is the Hebrew word “mareh,” and it is the vision of the twenty-three hundred years that concluded on October 22, 1844. The Hebrew word translated as “matter,” is the same word translated as “thing,” in verse one of chapter ten. It is the Hebrew word “dabar,” and it represents the vision of the twenty-five hundred and twenty years that also concluded on October 22, 1844.

Słowo tłumaczone w tym wersecie zarówno jako "rozumieć", jak i "rozważać" to hebrajskie słowo "biyn" i oznacza "oddzielać w umyśle". Gabriel informuje Daniela, aby oddzielił w umyśle "sprawę" od "widzenia". "Widzenie" w tym wersecie to hebrajskie słowo "mareh" i jest to widzenie dwóch tysięcy trzystu lat, które zakończyło się 22 października 1844 roku. Hebrajskie słowo tłumaczone jako "sprawa" jest tym samym słowem, które w pierwszym wersecie rozdziału dziesiątego oddano jako "rzecz". Jest to hebrajskie słowo "dabar" i odnosi się do widzenia dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat, które również zakończyło się 22 października 1844 roku.

In verse one of chapter ten, God’s covenant people of the last days are represented by Belteshazzar, and they have understood the increase of knowledge that arrived at the time of the end in 1989, that allowed them to understand the connection of the two visions, which the Millerites of the movement of the first angel only partially understood. In the verse, the vision represented as the “thing” is identified as the longest of the two prophecies, because coupled in between the two references in the verse to the “thing,” Daniel identifies the time appointed to the “thing” (the dabar) was “long”, in relation to the vision (mareh).

W pierwszym wersecie dziesiątego rozdziału Boży lud przymierza czasów ostatecznych jest przedstawiony w osobie Belteszassara i zrozumiał wzrost poznania, który nadszedł w czasie końca w roku 1989, co umożliwiło mu zrozumienie związku dwóch widzeń, który milleryci ruchu pierwszego anioła pojmowali jedynie częściowo. W tym wersecie widzenie przedstawione jako „rzecz” jest określone jako dłuższe z dwóch proroctw, gdyż między dwiema wzmiankami w tym wersecie o „rzeczy” Daniel wskazuje, że wyznaczony dla „rzeczy” (dabar) czas był „długi” w odniesieniu do widzenia (mareh).

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> W trzecim roku panowania Cyrusa, króla Persji, objawiono Danielowi, zwanemu Belteszassarem, pewną rzecz; a rzecz ta była prawdziwa, lecz wyznaczony czas był długi; i zrozumiał tę rzecz, i pojął widzenie. Daniel 10:1.

The subtle truth that the “seven times,” is the longest time prophecy which the Millerites proclaimed, is denied by Laodicean Adventism, based upon a passage that they wrest to their own destruction. By rejecting the “seven times,” in the rebellion of 1863, they do not see the relation of the two prophecies, and can only, or will only, see the next passage as identifying the twenty-three hundred years.

Subtelna prawda, że "siedem czasów" jest najdłuższym proroctwem czasowym, które głosili milleriści, jest negowana przez adwentyzm laodycejski, na podstawie fragmentu, który przekręcają ku własnej zgubie. Odrzucając "siedem czasów" w buncie z 1863 roku, nie widzą związku między dwoma proroctwami i mogą jedynie, lub chcą jedynie, widzieć następny fragment jako określający dwa tysiące trzysta lat.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.” The Great Controversy, 351.

> Doświadczenie uczniów, którzy głosili „ewangelię o królestwie” przy pierwszym przyjściu Chrystusa, miało swój odpowiednik w doświadczeniu tych, którzy ogłaszali poselstwo o Jego powtórnym przyjściu. Jak uczniowie wyruszyli, głosząc: „Czas się wypełnił, bliskie jest królestwo Boże”, tak Miller i jego współpracownicy ogłaszali, że najdłuższy i ostatni proroczy okres przedstawiony w Biblii miał się wkrótce zakończyć, że sąd jest bliski, a wieczne królestwo miało zostać ustanowione. Głoszenie uczniów co do czasu opierało się na siedemdziesięciu tygodniach z Daniela 9. Poselstwo przekazane przez Millera i jego współpracowników zapowiadało zakończenie 2300 dni z Daniela 8:14, z których siedemdziesiąt tygodni stanowi część. Głoszenie jednych i drugich opierało się na wypełnieniu innej części tego samego wielkiego proroczego okresu. Wielki bój, 351.

Don’t miss the inherent logic of this last passage. Laodicean Adventism does not teach the world that the Millerites thought the sanctuary to be cleansed was the heavenly sanctuary, for they, and any who wish to look at the historical record, know that the Millerites believed the sanctuary to be cleansed was the earth. The passage Laodicean Adventism wrests to their own destruction is “so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire”, which they insist is the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen.

Nie przeocz wewnętrznej logiki tego ostatniego fragmentu. Adwentyzm laodycejski nie głosi światu, że milleriści sądzili, iż oczyszczaną świątynią była świątynia niebiańska, gdyż zarówno im, jak i każdemu, kto zechce zajrzeć do zapisów historycznych, wiadomo, że milleriści wierzyli, iż świątynią przeznaczoną do oczyszczenia była ziemia. Fragment, który adwentyzm laodycejski przeinacza ku własnej zgubie, brzmi: „tak więc Miller i jego współpracownicy ogłosili, że najdłuższy i ostatni okres prorocki ukazany w Biblii miał się wkrótce zakończyć”, przy czym uparcie twierdzą, że chodzi o dwa tysiące trzysta lat z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty.

Adventism’s own history books identify that the three hundred Millerite preachers ALL used the 1843 pioneer chart in their presentations, and it is crystal clear on the chart, in the rest of the historical testimony, that the “seven times,” (twenty-five hundred and twenty years), was the prophecy they identified as the “longest and last prophetic period,” which was “about to expire.” Due to their rebellion of 1863, when they rejected the foundation stone of the “seven times,” they now blindly insist that Sister White is re-writing established history in the passage from The Great Controversy.

Własne księgi historii adwentyzmu podają, że wszyscy spośród trzystu kaznodziejów millerytów używali w swoich wystąpieniach pionierskiego wykresu z 1843 roku, a z samego wykresu i z pozostałego świadectwa historycznego wynika jednoznacznie, że „siedem czasów” (dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat) było proroctwem, które określali jako „najdłuższy i ostatni okres proroczy”, mający „wkrótce się zakończyć”. Z powodu ich buntu z 1863 roku, kiedy odrzucili kamień węgielny „siedmiu czasów”, teraz ślepo utrzymują, że siostra White pisze na nowo ustaloną historię w fragmencie z „Wielkiego boju”.

In verse one of Daniel chapter ten, Belteshazzar represents God’s people of the last days, and they understand both the question and answer of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen, that Sister White identifies as the foundation and central pillar of the Advent faith. The portrayal that Daniel represents in the verse, he is marking a distinction between God’s covenant people of the last days, and Laodicean Adventism, for they are those who understand the increase of knowledge in 1989.

W pierwszym wersecie dziesiątego rozdziału Księgi Daniela Belteszassar przedstawia lud Boży czasów ostatecznych, który rozumie zarówno pytanie, jak i odpowiedź z ósmego rozdziału Księgi Daniela, wersetów 13 i 14, które Siostra White określa jako fundament i centralny filar wiary adwentowej. Obraz, jaki Daniel przedstawia w tym wersecie, zaznacza rozróżnienie między ludem Bożego przymierza czasów ostatecznych a laodycejskim adwentyzmem, gdyż to właśnie ów lud rozumie wzrost poznania w roku 1989.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> W trzecim roku panowania Cyrusa, króla Persji, objawiono Danielowi, zwanemu Belteszassarem, pewną rzecz; a rzecz ta była prawdziwa, lecz wyznaczony czas był długi; i zrozumiał tę rzecz, i pojął widzenie. Daniel 10:1.

Verse one is the beginning of the vision given by the Hiddekel River that ends in chapter twelve. It is there where we find the unsealing of the book of Daniel at the time of the end, so the representation of Daniel understanding both the “thing” and the “vision,” is connected with those who understand, and who are identified as the “wise,” in contrast with those who do not understand, and are identified as “wicked.” In verse ten of chapter twelve, the distinction between the two classes is represented.

Werset pierwszy jest początkiem widzenia udzielonego nad rzeką Hiddekel, które kończy się w rozdziale dwunastym. Tam właśnie znajdujemy odpieczętowanie księgi Daniela w czasie końca, dlatego ukazanie Daniela, który rozumie zarówno „sprawę”, jak i „widzenie”, wiąże się z tymi, którzy rozumieją i są określani jako „rozumni”, w przeciwieństwie do tych, którzy nie rozumieją i są określani jako „bezbożni”. W wersecie dziesiątym rozdziału dwunastego ukazane jest rozróżnienie między dwiema klasami.

> Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:10.

> Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych; lecz bezbożni będą postępować bezbożnie; a żaden z bezbożnych nie zrozumie; lecz mądrzy zrozumieją. Daniel 12:10.

The “wise” understand, and the wicked don’t understand, and the word translated as “understand” is the same word we identified in verse twenty-three of chapter nine. It is the Hebrew word “biyn,” which means to mentally separate. The wicked do not understand the increase of knowledge, for they are unwilling to make the mental separation of the two visions that are the truths which Belteshazzar is identified as understanding in verse one, when he is identified as Belteshazzar instead of Daniel. In verse one he is identified as God’s last day covenant people, and he is identified as those who understand the two visions, that God’s people are to make a mental distinction between. Jesus illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and in chapter twelve, the wise are those who understand the prophecy of twenty-three hundred years, and its direct relationship to “the longest and last” time prophecy, which is the twenty-five hundred and twenty years.

„Mądrzy” rozumieją, a niegodziwi nie rozumieją, a słowo tłumaczone jako „rozumieć” jest tym samym słowem, które wskazaliśmy w wersecie dwudziestym trzecim rozdziału dziewiątego. Jest to hebrajskie słowo „biyn”, które oznacza „oddzielać w umyśle”. Niegodziwi nie rozumieją wzrostu poznania, ponieważ nie chcą dokonać mentalnego rozróżnienia dwóch wizji, które są prawdami, o których w wersecie pierwszym stwierdza się, że Belteszassar je rozumie, gdy jest nazwany Belteszassarem zamiast Danielem. W wersecie pierwszym zostaje on przedstawiony jako Boży lud przymierza czasów ostatecznych oraz jako ci, którzy rozumieją te dwie wizje, między którymi lud Boży ma dokonać rozróżnienia w umyśle. Jezus ukazuje koniec rzeczy przez jej początek, a w rozdziale dwunastym mądrymi są ci, którzy rozumieją proroctwo dwóch tysięcy trzystu lat oraz jego bezpośredni związek z „najdłuższym i ostatnim” proroctwem czasowym, którym jest dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat.

We will continue our study of Daniel’s last vision in the next article.

Będziemy kontynuować nasze rozważania nad ostatnią wizją Daniela w następnym artykule.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Mój lud ginie z powodu braku poznania; ponieważ odrzuciłeś poznanie, i ja cię odrzucę, abyś nie był dla mnie kapłanem; skoro zapomniałeś prawa swego Boga, i ja zapomnę o twoich dzieciach. Ozeasz 4:6.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:5–10.

> Wy także, jak żywe kamienie, budowani jesteście jako dom duchowy, święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, miłe Bogu przez Jezusa Chrystusa. Dlatego też mówi Pismo: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, kosztowny; a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony. Dla was więc, którzy wierzycie, jest on cenny; lecz dla nieposłusznych: kamień, który odrzucili budujący, ten stał się głowicą węgła, i kamieniem potknięcia oraz skałą zgorszenia, dla tych, którzy potykają się o słowo, będąc nieposłuszni; na to też są przeznaczeni. Lecz wy jesteście rodem wybranym, królewskim kapłaństwem, narodem świętym, ludem nabytym, aby ogłaszać cnoty Tego, który was powołał z ciemności do swego przedziwnego światła; wy, którzy niegdyś nie byliście ludem, a teraz jesteście ludem Bożym; którzy nie dostąpiliście miłosierdzia, a teraz dostąpiliście miłosierdzia. 1 List Piotra 2:5-10.

> And account that the longsuffering of our Lord is salvation; even as our beloved brother Paul also according to the wisdom given unto him hath written unto you; As also in all his epistles, speaking in them of these things; in which are some things hard to be understood, which they that are unlearned and unstable wrest, as they do also the other scriptures, unto their own destruction. Ye therefore, beloved, seeing ye know these things before, beware lest ye also, being led away with the error of the wicked, fall from your own stedfastness. 2 Peter 3:15–17.

> I uznajcie, że cierpliwość naszego Pana jest zbawieniem, jak też nasz umiłowany brat Paweł, według mądrości, która została mu dana, napisał do was; tak również we wszystkich swoich listach, mówiąc w nich o tych sprawach, w których są niektóre rzeczy trudne do zrozumienia, które to nieuczeni i niestali przekręcają, jak i inne Pisma, ku własnej zgubie. Wy zatem, umiłowani, wiedząc to z góry, strzeżcie się, aby i wy, zwiedzeni błędem bezbożnych, nie odpadli od własnej stałości. 2 List Piotra 3:15–17.

> Of these things put them in remembrance, charging them before the Lord that they strive not about words to no profit, but to the subverting of the hearers. Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:14–16.

> O tych rzeczach przypominaj im, zaklinając ich przed Panem, aby nie wdawali się w spory o słowa, bez żadnego pożytku, prowadzące jedynie do zguby słuchaczy. Staraj się usilnie stanąć przed Bogiem jako wypróbowany, jako robotnik, który nie ma się czego wstydzić, poprawnie wykładający słowo prawdy. Unikaj natomiast bezbożnej i próżnej gadaniny, gdyż prowadzi ona do coraz większej bezbożności. 2 Tymoteusza 2:14-16.

Back to Articles