Article

# The Book of Daniel - Number Seven

Księga Daniela - liczba siedem

Seven Kings

Siedmiu królów

Author

Jeff Pippenger

Published

December 2, 2023

Formats

PDF
Word

The seven thunders represent the history of 1798, through to October 22, 1844. That history was typified by the last seven kings of the kingdom of Judah, from Manasseh in 677 BC through to Zedekiah in 586 BC.

Siedem gromów przedstawia historię od 1798 roku aż do 22 października 1844 roku. Historia ta została typologicznie przedstawiona przez siedmiu ostatnich królów królestwa Judy, od Manassesa w 677 r. p.n.e. do Sedecjasza w 586 r. p.n.e.

In the sacred reform lines, a characteristic of the empowerment of the first angel is a symbol which identifies something that is worldwide. On August 11, 1840, the first angel’s message was empowered and the message was then carried to every mission station in the world.

W świętych liniach reformy cechą wzmocnienia poselstwa pierwszego anioła jest symbol wskazujący na coś o zasięgu ogólnoświatowym. 11 sierpnia 1840 roku poselstwo pierwszego anioła zostało wzmocnione, a następnie rozesłane do każdej placówki misyjnej na świecie.

> “The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world.” The Great Controversy, 611.

> Ruch adwentowy z lat 1840–44 był wspaniałym objawieniem mocy Bożej; poselstwo pierwszego anioła dotarło do każdej placówki misyjnej na świecie. Wielki bój, 611.

Prophetically at that time, the angel of Revelation ten descended and placed one foot on the earth and the other on the sea. Sister White identified that as a symbol of the worldwide extent of the message.

W sensie proroczym w tamtym czasie anioł z 10. rozdziału Księgi Objawienia zstąpił i postawił jedną nogę na ziemi, a drugą na morzu. Siostra White uznała to za symbol światowego zasięgu przesłania.

> “The angel’s position, with one foot on the sea, the other on the land, signifies the wide extent of the proclamation of the message. It will cross the broad waters and be proclaimed in other countries, even to all the world.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> „Postawa anioła, z jedną stopą na morzu, a drugą na lądzie, oznacza szeroki zasięg głoszenia poselstwa. Przemierzy rozległe wody i będzie głoszone w innych krajach, nawet na całym świecie.” Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

Cyrus’s proclamation of the first decree was a worldwide decree.

Ogłoszony przez Cyrusa pierwszy dekret był dekretem ogólnoświatowym.

> Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord by the mouth of Jeremiah might be fulfilled, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, The Lord God of heaven hath given me all the kingdoms of the earth; and he hath charged me to build him an house at Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? his God be with him, and let him go up to Jerusalem, which is in Judah, and build the house of the Lord God of Israel, (he is the God,) which is in Jerusalem. And whosoever remaineth in any place where he sojourneth, let the men of his place help him with silver, and with gold, and with goods, and with beasts, beside the freewill offering for the house of God that is in Jerusalem. Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem. Ezra 1:1–4.

> A w pierwszym roku Cyrusa, króla Persji, aby spełniło się słowo Pana wypowiedziane ustami Jeremiasza, Pan pobudził ducha Cyrusa, króla Persji, tak że ogłosił on po całym swoim królestwie i spisał to także, mówiąc: Tak mówi Cyrus, król Persji: Pan, Bóg niebios, dał mi wszystkie królestwa ziemi i polecił mi zbudować Mu dom w Jerozolimie, która jest w Judzie. Kto więc spośród was należy do jego ludu? Niech jego Bóg będzie z nim; niech wyruszy do Jerozolimy, która jest w Judzie, i niech buduje dom Pana, Boga Izraela (On jest Bogiem), który jest w Jerozolimie. A każdego, kto pozostanie w jakimkolwiek miejscu, gdzie przebywa, niech ludzie tego miejsca wesprą srebrem i złotem, dobrami i bydłem, oprócz dobrowolnej ofiary na dom Boży, który jest w Jerozolimie. Wtedy powstali naczelnicy rodów Judy i Beniamina, kapłani i lewici wraz ze wszystkimi, których ducha Bóg pobudził, aby wyruszyć zbudować dom Pana, który jest w Jerozolimie. Ezdrasza 1:1-4.

Just as the first angel was carried to every mission station in the world on August 11, 1840, Cyrus identifies himself as the king of “all the kingdoms on earth,” as he proclaims the first decree. The descent of the angel of Revelation ten, the angel that Sister White identifies as “no less a personage than Jesus Christ,” possesses the same prophetic characteristics as the mighty angel of Revelation eighteen. Sister White identifies that the purpose of the first angel was the same as the purpose of the angel of Revelation eighteen.

Podobnie jak pierwszy anioł dotarł do każdej placówki misyjnej na świecie 11 sierpnia 1840 roku, Cyrus przedstawia się jako król „wszystkich królestw ziemi”, gdy ogłasza pierwszy dekret. Zstąpienie anioła z dziesiątego rozdziału Księgi Objawienia, anioła, którego Siostra White określa jako „nie kogo innego, jak Jezusa Chrystusa”, posiada te same prorocze cechy, co potężny anioł z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia. Siostra White stwierdza, że cel pierwszego anioła był taki sam jak cel anioła z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia.

> “Jesus commissioned a mighty angel to descend and warn the inhabitants of the earth to prepare for His second appearing. As the angel left the presence of Jesus in heaven, an exceedingly bright and glorious light went before him. I was told that his mission was to lighten the earth with his glory and warn man of the coming wrath of God.” Early Writings, 245.

> „Jezus polecił potężnemu aniołowi zstąpić i ostrzec mieszkańców ziemi, aby przygotowali się na Jego drugie przyjście. Gdy anioł opuszczał obecność Jezusa w niebie, poprzedzało go niezmiernie jasne i chwalebne światło. Powiedziano mi, że jego misją było rozświetlić ziemię swoją chwałą i ostrzec ludzi przed nadchodzącym gniewem Boga.” Wczesne pisma, 245.

The empowerment of the first angel is a symbol that emphasizes a worldwide element. The first message in the time of Christ was empowered at the baptism of Christ. The Scriptures identify that all of Israel went out to the wilderness to hear the message of John.

Wzmocnienie pierwszego anioła jest symbolem, który podkreśla ogólnoświatowy wymiar. Pierwsze poselstwo w czasach Chrystusa zostało wzmocnione podczas chrztu Chrystusa. Pismo Święte stwierdza, że cały Izrael wyszedł na pustynię, aby usłyszeć poselstwo Jana.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. Matthew 3:5, 6.

> Wtedy wychodzili do niego z Jerozolimy, z całej Judei i z całej okolicy wokół Jordanu, i byli przez niego chrzczeni w Jordanie, wyznając swoje grzechy. Mateusz 3:5, 6.

Christ’s ministry was directed to ancient Israel, and in that prophetic sense the entire world was drawn to the Jordan, the place of Christ’s baptism. Yet the rite of baptism, and what it represented when Christ was baptized, was directed at all the world.

Posługa Chrystusa była skierowana do starożytnego Izraela i w tym proroczym sensie cały świat został przyciągnięty nad Jordan, miejsce chrztu Chrystusa. Jednak obrzęd chrztu, wraz z tym, co oznaczał, gdy Chrystus został ochrzczony, był przeznaczony dla całego świata.

The name Jehoiakim means “God will rise”, and at the baptism of Christ, as John brought Christ up out of the water, the emblem of “rising up” out of a watery grave became an element of that empowerment. In the first four verses of Ezra that we have already cited, verse five identifies the response of those that heard the decree with the words, “Then rose up the chief of the fathers of Judah and Benjamin, and the priests, and the Levites, with all them whose spirit God had raised, to go up to build the house of the Lord which is in Jerusalem.” When the first message is empowered, there is a rising up, as represented by the name of Jehoiakim.

Imię Jojakim oznacza „Bóg powstanie”, a przy chrzcie Chrystusa, gdy Jan wyprowadził Chrystusa z wody, symbol „powstania” z wodnego grobu stał się elementem tego umocnienia. W pierwszych czterech wersetach Księgi Ezdrasza, które już cytowaliśmy, werset piąty opisuje reakcję tych, którzy usłyszeli dekret, słowami: „Wtedy powstali naczelnicy rodów Judy i Beniamina oraz kapłani i lewici, wraz ze wszystkimi, których ducha Bóg wzbudził, aby wyruszyć, by budować dom Pana, który jest w Jerozolimie.” Gdy pierwsze orędzie zostaje wzmocnione, następuje powstanie, jak ukazuje imię Jojakim.

On September 11, 2001, the first message of the mighty movement of the third angel was empowered as typified by the empowerment of the first message of the mighty movement of the first angel. Sister White comments on the destruction of the Twin Towers on that date.

11 września 2001 roku pierwsze poselstwo potężnego ruchu trzeciego anioła zostało wzmocnione, jak to było zapowiedziane typem przez wzmocnienie pierwszego poselstwa potężnego ruchu pierwszego anioła. Siostra White komentuje zniszczenie Wież Bliźniaczych tego dnia.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> Czy teraz rozchodzi się pogłoska, jakobym twierdziła, że Nowy Jork ma zostać zmieciony przez falę pływową? Tego nigdy nie powiedziałam. Powiedziałam natomiast, patrząc, jak wyrastają tam wielkie budowle, piętro po piętrze: "Jakie straszne sceny rozegrają się, gdy Pan powstanie, by straszliwie wstrząsnąć ziemią! Wówczas spełnią się słowa z Księgi Objawienia 18,1–3." Cały osiemnasty rozdział Księgi Objawienia jest ostrzeżeniem przed tym, co ma przyjść na ziemię. Nie mam jednak żadnego szczególnego światła co do tego, co ma przyjść na Nowy Jork; wiem tylko, że pewnego dnia wielkie budynki tam zostaną powalone za sprawą Bożej mocy, która wywraca i obala. Z otrzymanego światła wiem, że na świecie jest zniszczenie. Jedno słowo od Pana, jedno dotknięcie Jego potężnej mocy i te masywne budowle runą. Rozegrają się sceny, których grozy nie potrafimy sobie wyobrazić. Review and Herald, 5 lipca 1906.

At the empowerment of the first message in the history of the one hundred and forty-four thousand, the Lord “rose up” to “shake terribly the earth”. Jehoiakim’s name symbolizes the empowerment of the first message. On August 11, 1840, the Lord arose from his throne and descended to earth and stood upon the land and the sea. At the first decree of Cyrus, the faithful arose. Jehoiakim is a symbol of not simply the arrival of the first angel, but he also represents the empowerment of the first angel.

W momencie umocnienia pierwszego poselstwa w historii stu czterdziestu czterech tysięcy Pan "powstał", aby "strasznie wstrząsnąć ziemią". Imię Jehoiakima symbolizuje umocnienie pierwszego poselstwa. 11 sierpnia 1840 roku Pan powstał ze swego tronu i zstąpił na ziemię oraz stanął na lądzie i morzu. Wraz z pierwszym dekretem Cyrusa wierni powstali. Jehoiakim jest symbolem nie tylko przyjścia pierwszego anioła, lecz także reprezentuje umocnienie pierwszego anioła.

Jehoiakim represents the first of the last three kings, but he also represents the fifth of seven kings that lead to the destruction of Jerusalem. The names of those seven kings are very informative. Those seven kings were Manasseh, Amon, Josiah, Jehoahaz, Jehoiakim, Jehoiachin and Zedekiah.

Jojakim jest pierwszym z ostatnich trzech królów, ale jest też piątym z siedmiu królów, którzy doprowadzili do zniszczenia Jerozolimy. Imiona tych siedmiu królów są bardzo pouczające. Tymi siedmioma królami byli: Manasses, Amon, Jozjasz, Joachaz, Jojakim, Jojakin i Sedecjasz.

In the history of the Millerites, Manasseh represents the time of the end, in 1798. Manasseh means “causing to forget”, and it is in 1798 that the whore of Tyre is forgotten for seventy years. Manasseh was one of the most wicked kings, and possesses prophetic characteristics that should be considered.

W historii ruchu millerowskiego Manasses reprezentuje czas końca w 1798 roku. Manasses oznacza „powodujący zapomnienie” i to właśnie w 1798 roku nierządnica Tyru zostaje zapomniana na siedemdziesiąt lat. Manasses był jednym z najbardziej bezbożnych królów i posiada cechy prorocze, które należy wziąć pod uwagę.

The last seven kings of Judah represent the history of the seven thunders from 1798, through October 22, 1844. Manasseh was the first of the seven kings, and as the first king of seven, he typified Zedekiah, the last of the seven kings. Jesus always identifies the end with the beginning. Zedekiah, the last king of the seven, was carried into the slavery of Babylonian captivity. The first king of the seven last kings was also carried into Babylonian captivity, typifying the carrying of the last king into Babylonian captivity.

Siedmiu ostatnich królów Judy symbolizuje historię siedmiu gromów od 1798 roku aż do 22 października 1844 roku. Manasses był pierwszym z tych siedmiu królów i jako pierwszy z siedmiu był typem Sedekiasza, ostatniego z siedmiu królów. Jezus zawsze utożsamia koniec z początkiem. Sedekiasz, ostatni z tych siedmiu królów, został uprowadzony do niewoli babilońskiej. Pierwszy z siedmiu ostatnich królów również został uprowadzony do niewoli babilońskiej, będąc typem uprowadzenia ostatniego króla do niewoli babilońskiej.

> And the Lord spake to Manasseh, and to his people: but they would not hearken. Wherefore the Lord brought upon them the captains of the host of the king of Assyria, which took Manasseh among the thorns, and bound him with fetters, and carried him to Babylon. And when he was in affliction, he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, And prayed unto him: and he was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord he was God. 2 Chronicles 33:10–13.

> A Pan przemówił do Manassesa i do jego ludu, lecz oni nie słuchali. Dlatego Pan sprowadził na nich dowódców wojska króla Asyrii, którzy schwytali Manassesa pośród cierni, skuli go kajdanami i uprowadzili do Babilonu. A gdy był w ucisku, błagał Pana, swego Boga, i bardzo się upokorzył przed Bogiem swoich ojców, i modlił się do Niego; a On dał się ubłagać, wysłuchał jego błagania i przywrócił go do Jerozolimy, do jego królestwa. Wtedy Manasses poznał, że Pan jest Bogiem. 2 Księga Kronik 33:10-13.

The experience of Manasseh coming to know that the Lord was God, was accomplished by being removed from his kingdom, and then being restored to his kingdom. Nebuchadnezzar, as with Manasseh, came to know the Lord when he was removed from his kingdom and thereafter restored.

Doświadczenie Manassesa, dzięki któremu poznał, że Pan jest Bogiem, dokonało się przez usunięcie go z jego królestwa, a następnie przywrócenie do niego. Nabuchodonozor, podobnie jak Manasses, poznał Pana, gdy został usunięty ze swego królestwa, a potem przywrócony.

> And at the end of the days I Nebuchadnezzar lifted up mine eyes unto heaven, and mine understanding returned unto me, and I blessed the most High, and I praised and honoured him that liveth forever, whose dominion is an everlasting dominion, and his kingdom is from generation to generation: And all the inhabitants of the earth are reputed as nothing: and he doeth according to his will in the army of heaven, and among the inhabitants of the earth: and none can stay his hand, or say unto him, What doest thou? At the same time my reason returned unto me; and for the glory of my kingdom, mine honour and brightness returned unto me; and my counsellors and my lords sought unto me; and I was established in my kingdom, and excellent majesty was added unto me. Now I Nebuchadnezzar praise and extol and honour the King of heaven, all whose works are truth, and his ways judgment: and those that walk in pride he is able to abase. Daniel 4:34–37.

> A pod koniec tych dni ja, Nabuchodonozor, podniosłem oczy ku niebu i wrócił mi rozum; i błogosławiłem Najwyższego, i wielbiłem oraz czciłem Tego, który żyje na wieki, którego panowanie jest panowaniem wiecznym, a jego królestwo trwa z pokolenia na pokolenie: I wszyscy mieszkańcy ziemi są poczytywani za nic; i czyni według swojej woli w zastępach nieba i wśród mieszkańców ziemi; a nikt nie może powstrzymać jego ręki ani powiedzieć mu: Co czynisz? W tym samym czasie wrócił mi rozum; i dla chwały mojego królestwa wróciły mi dostojeństwo i świetność; a moi doradcy i moi możni zwrócili się do mnie; i zostałem utwierdzony w moim królestwie, a dodano mi jeszcze wspaniałego majestatu. Teraz ja, Nabuchodonozor, chwalę, wywyższam i czczę Króla nieba; wszystkie jego dzieła są prawdą, a jego drogi są sprawiedliwe; a tych, którzy chodzą w pysze, potrafi poniżyć. Daniela 4:34-37.

The experience of Manasseh was accomplished upon Nebuchadnezzar. Manasseh represents the “time of the end” in the history of the last three Judean kings, and the arrival of the prophecy of seventy years of captivity. Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the history of the three decrees, just as 1798 was the “time of the end” in the history of the seven thunders. In the verses just cited Nebuchadnezzar’s understanding returned to him at “the end of the days.” The “end of the days” is also referenced in Daniel chapter twelve.

Doświadczenie Manassesa spełniło się na Nabuchodonozorze. Manasses przedstawia „czas końca” w historii ostatnich trzech królów Judy oraz nadejście proroctwa o siedemdziesięcioletniej niewoli. Nabuchodonozor przedstawia „czas końca” w historii trzech dekretów, tak jak rok 1798 był „czasem końca” w historii siedmiu gromów. W przytoczonych właśnie wersetach rozum Nabuchodonozora powrócił do niego na „końcu dni”. „Koniec dni” jest również wspomniany w dwunastym rozdziale Księgi Daniela.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Lecz ty idź swoją drogą aż do końca; bo spoczniesz i powstaniesz do swego działu u kresu dni. Daniela 12:13.

The “end of the days” in Daniel chapter twelve is the “time of the end”, for Daniel was told to go “till the end be.” At that time Daniel would “stand in his lot.” To “stand in his lot” means to fulfill his purpose, which Daniel did when his book was unsealed at the end of the days, which is the “time of the end.” At that time there would be an “increase of knowledge” that the wise would understand. At the end of Nebuchadnezzar’s days his “understanding” returned unto him.

„Koniec dni” w dwunastym rozdziale Księgi Daniela to „czas końca”, bo Danielowi powiedziano, aby szedł „aż do końca”. Wtedy Daniel miał „stanąć w swoim losie”. „Stanąć w swoim losie” znaczy wypełnić swój cel, co Daniel uczynił, gdy jego księga została odpieczętowana na końcu dni, który jest „czasem końca”. W tym czasie nastąpi „wzrost poznania”, który mądrzy zrozumieją. Pod koniec dni Nebukadnezara jego „rozum” powrócił do niego.

> “When God gives a man a special work to do, he is to stand in his lot and place as did Daniel, ready to answer the call of God, ready to fulfill His purpose.” Manuscript Releases, volume 6, 108.

> "Kiedy Bóg daje człowiekowi szczególne dzieło do wykonania, ma on stanąć na swoim miejscu, jak uczynił to Daniel, gotów odpowiedzieć na Boże wezwanie, gotów wypełnić Jego zamysł." Manuscript Releases, tom 6, 108.

Manasseh represents the “time of the end” in the history of the three last kings of Judah, Nebuchadnezzar represents the “time of the end” in the three decrees. Manasseh was followed by his son Amon.

Manasses reprezentuje „czas końca” w historii trzech ostatnich królów Judy, a Nabuchodonozor reprezentuje „czas końca” w trzech dekretach. Po Manassesie panował jego syn Amon.

Amon means “training” and represents the period of time when there was an “increase of knowledge” that would train the “wise” in the message that was unsealed. Amon was then followed by Josiah, the only king of the seven that has a fairly good, though complicated prophetic history.

Amon oznacza "szkolenie" i reprezentuje okres, w którym nastąpił "wzrost wiedzy", mający wyszkolić "mądrych" w przesłaniu, które zostało odpieczętowane. Następnie po Amonie nastał Jozjasz, jedyny z siedmiu królów, który ma dość dobrą, choć skomplikowaną historię proroczą.

Josiah means “the foundation of God”, and represents the establishing of the truths that had been unsealed at the “time of the end”. The increase of knowledge that was represented by Amon was put together by William Miller, through the guidance of Gabriel and other holy angels. Miller’s work is represented by the name Josiah, for he established the foundations of the movement. There is much more to identify of Josiah, but we will move onto his son Jehoahaz.

Josiah oznacza „fundament Boga” i przedstawia ustanowienie prawd, które zostały odpieczętowane w „czasie końca”. Wzrost poznania, który był reprezentowany przez Amona, został opracowany przez Williama Millera, pod przewodnictwem Gabriela i innych świętych aniołów. Dzieło Millera jest reprezentowane przez imię Josiah, gdyż on ustanowił fundamenty ruchu. Jest jeszcze wiele do omówienia w odniesieniu do Josiah, ale przejdziemy do jego syna, Jehoahaza.

> Jehoahaz was twenty and three years old when he began to reign; and he reigned three months in Jerusalem. And his mother’s name was Hamutal, the daughter of Jeremiah of Libnah. And he did that which was evil in the sight of the Lord, according to all that his fathers had done. And Pharaohnechoh put him in bands at Riblah in the land of Hamath, that he might not reign in Jerusalem; and put the land to a tribute of an hundred talents of silver, and a talent of gold. And Pharaohnechoh made Eliakim the son of Josiah king in the room of Josiah his father, and turned his name to Jehoiakim, and took Jehoahaz away: and he came to Egypt, and died there. 2 Kings 23:31–34.

> Joachaz miał dwadzieścia trzy lata, gdy zaczął panować; panował w Jerozolimie trzy miesiące. Jego matka miała na imię Hamutal, była córką Jeremiasza z Libny. Czynił to, co złe w oczach Pana, tak jak czynili jego ojcowie. Faraon Necho uwięził go w Ribla, w ziemi Chamat, aby nie panował w Jerozolimie, i nałożył na kraj daninę: sto talentów srebra i jeden talent złota. Faraon Necho ustanowił Eljakima, syna Jozjasza, królem zamiast jego ojca Jozjasza i zmienił jego imię na Jojakim, a Joachaza zabrał; ten przybył do Egiptu i tam zmarł. 2 Księga Królewska 23:31–34.

Jehoahaz means “Jehovah has seized”, and he was seized by Pharaohnecho. Jehoahaz, the son of Josiah, was seized by Pharaohnechoh and replaced by his brother Eliakim, meaning the “God of raising”. Pharaohnechoh then changed Eliakim’s name to Jehoiakim, meaning “God will rise”. The change of a name is a symbol of a covenant relationship, and at the empowerment of the first message, God enters into covenant with a people, as He simultaneously passes by a former covenant people.

Jehoahaz oznacza „Jehowa pochwycił” i został pojmany przez faraona Necho. Jehoahaz, syn Josiah, został pojmany przez faraona Nechoh i zastąpiony przez swego brata, Eliakima, którego imię znaczy „Bóg podnoszenia”. Faraon Nechoh następnie zmienił imię Eliakima na Jehoiakim, co znaczy „Bóg powstanie”. Zmiana imienia jest symbolem relacji przymierza, a w czasie umocnienia pierwszego przesłania Bóg zawiera przymierze z ludem, jednocześnie pomijając dawny lud przymierza.

On August 11, 1840, the Ottoman Empire that had been represented by four winds that were loosed for three hundred and ninety-one years and fifteen days were restrained, or as Jehoahaz means, they were “seized”. At the same time, Eliakim was made king and his name changed to Jehoiakim, meaning “God will rise”. Jehoiakim was followed by his son Jehoiachin who has three names in the Scriptures.

11 sierpnia 1840 roku cztery wiatry, którymi symbolizowano Imperium Osmańskie i które były uwolnione przez trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni, zostały powstrzymane, czyli — jak oznacza imię Jehoahaz — zostały „pochwycone”. W tym samym czasie Eliakim został ustanowiony królem, a jego imię zmieniono na Jehoiakim, co znaczy „Bóg powstanie”. Po Jehoiakimie nastąpił jego syn Jehoiachin, który w Piśmie ma trzy imiona.

The name Jehoiachin means “the Lord will set up and establish”. He was the son of Jehoiakim and he marks the arrival of the second angel in the spring of 1844, as God “set up and established” the new, true, Protestant horn. The second angel’s message was empowered by the message of the Midnight Cry, and Jeconiah and Coniah mean “God will establish”. The three names, each with the same meaning, represent the joining of the Midnight Cry to the second angel’s message. It is in the final outpouring of the Holy Spirit during the Loud Cry that the one hundred and forty-four thousand are sealed. The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified in the Midnight Cry of the Millerite movement, and Jehoiachin, also called Jeconiah and Coniah, is a symbol of the sealing.

Imię Jojakin oznacza „Pan ustanowi i utwierdzi”. Był synem Jojakima i oznacza nadejście drugiego anioła wiosną 1844 roku, kiedy Bóg „ustanowił i utwierdził” nowy, prawdziwy, protestancki róg. Poselstwo drugiego anioła zostało wzmocnione poselstwem Wołania o Północy, a Jechoniasz i Koniasz oznaczają „Bóg ustanowi”. Trzy imiona, każde o tym samym znaczeniu, przedstawiają połączenie Wołania o Północy z poselstwem drugiego anioła. To podczas ostatecznego wylania Ducha Świętego w czasie Głośnego Wołania następuje zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy. Zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy miało swój obraz w Wołaniu o Północy ruchu millerowskiego, a Jojakin, zwany też Jechoniaszem i Koniaszem, jest symbolem zapieczętowania.

> As I live, saith the Lord, though Coniah the son of Jehoiakim king of Judah were the signet upon my right hand, yet would I pluck thee thence; And I will give thee into the hand of them that seek thy life, and into the hand of them whose face thou fearest, even into the hand of Nebuchadrezzar king of Babylon, and into the hand of the Chaldeans. And I will cast thee out, and thy mother that bare thee, into another country, where ye were not born; and there shall ye die. But to the land whereunto they desire to return, thither shall they not return. Is this man Coniah a despised broken idol? is he a vessel wherein is no pleasure? wherefore are they cast out, he and his seed, and are cast into a land which they know not? O earth, earth, earth, hear the word of the Lord. Jeremiah 22:24–29.

> Jakom żyw — mówi Pan — choćby Koniasz, syn Jojakima, króla Judy, był pierścieniem na mojej prawej ręce, zerwę cię stamtąd; i wydam cię w ręce tych, którzy nastają na twoje życie, w ręce tych, przed których obliczem się lękasz, w ręce Nabuchodonozora, króla Babilonu, i w ręce Chaldejczyków. I wyrzucę ciebie i twoją matkę, która cię urodziła, do innego kraju, gdzieście się nie urodzili; tam umrzecie. Lecz do ziemi, do której pragną powrócić, nie powrócą. Czy ten człowiek, Koniasz, jest wzgardzonym, rozbitym bożkiem? Czy jest naczyniem, w którym nie ma upodobania? Dlaczego on i jego potomstwo zostali wygnani i zaprowadzeni do ziemi, której nie znają? Ziemio, ziemio, ziemio, słuchaj słowa Pana. Jeremiasz 22:24–29.

Jehoiachin, Jeconiah and Coniah represent the sealing time, when the second angel is joined by the message of the Midnight Cry. He represents the sealing time of the foolish. The evil king represents those that are the foolish Laodicean virgins who in the sealing time are destined to receive the mark of the beast as they are forever spewed out of the mouth of the Lord.

Jehoiachin, Jeconiah i Coniah reprezentują czas pieczętowania, gdy do poselstwa drugiego anioła dołącza się poselstwo wołania o północy. On reprezentuje czas pieczętowania głupich. Zły król reprezentuje głupie laodycejskie panny, które w czasie pieczętowania są przeznaczone, by przyjąć znamię bestii, ponieważ na zawsze zostają wyplute z ust Pana.

The signet on God’s right hand is His seal, and those that are spewed out of the mouth of the Lord during the sealing of the one hundred and forty-four thousand are contrasted with Zerubbabel, the man who had the plummet of the “seven times” in his hand.

Sygnet na prawicy Boga jest Jego pieczęcią, a ci, którzy zostają wypluci z ust Pana podczas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, są przeciwstawieni Zorobabelowi, mężowi, który miał w ręku pion „siedmiu czasów”.

> Speak to Zerubbabel, governor of Judah, saying, I will shake the heavens and the earth; And I will overthrow the throne of kingdoms, and I will destroy the strength of the kingdoms of the heathen; and I will overthrow the chariots, and those that ride in them; and the horses and their riders shall come down, every one by the sword of his brother. In that day, saith the Lord of hosts, will I take thee, O Zerubbabel, my servant, the son of Shealtiel, saith the Lord, and will make thee as a signet: for I have chosen thee, saith the Lord of hosts. Haggai 2:21–23.

> Powiedz Zorobabelowi, namiestnikowi Judy, mówiąc: Poruszę niebiosa i ziemię; i obalę tron królestw, i zniszczę moc królestw pogan; i obalę rydwany i tych, którzy na nich jeżdżą; i konie oraz ich jeźdźcy padną, każdy od miecza swego brata. W owym dniu, mówi Pan Zastępów, wezmę cię, Zorobabelu, mój sługo, synu Szealtiela, mówi Pan, i uczynię cię jak sygnet; gdyż ciebie wybrałem, mówi Pan Zastępów. Aggeusza 2:21-23.

The “stone of stumbling” that is the “seven times” is the “plummet” in the hand of Zerubbabel, and he is represented as the “signet” that God employs to seal the one hundred and forty-four thousand. The signet, or the “sign”, is placed upon those that “sigh and cry” for the abominations that are done in Jerusalem. The sighing and crying identifies the experience of those that are sealed, and the signing and crying is the symbol of their internal response to the remedy of the “seven times.” It is confession for their sins and for the sins of their fathers. It is the acknowledgment that they have not been walking with God and that God has not been walking with them ever since the disappointment of July 18, 2020. It is the test that was failed in 1863, during the period of time when Philadelphia was transitioning unto Laodicea. It typified the period of time when those represented by Coniah are forever established as foolish Laodicean virgins, and those represented by Zerubbabel are forever established as wise Philadelphian virgins.

„Kamień potknięcia”, którym jest „siedem razy”, jest „pionem” w ręku Zorobabela, a on jest przedstawiony jako „sygnet”, którego Bóg używa, aby zapieczętować sto czterdzieści cztery tysiące. Sygnet, czyli „znak”, jest nakładany na tych, którzy „wzdychają i płaczą” z powodu obrzydliwości popełnianych w Jerozolimie. Wzdychanie i płacz określa doświadczenie tych, którzy są zapieczętowani, a znakowanie i płacz jest symbolem ich wewnętrznej odpowiedzi na remedium „siedmiu razy”. Jest to wyznanie ich grzechów i grzechów ich ojców. Jest to uznanie, że nie chodzili z Bogiem i że Bóg nie chodził z nimi od czasu rozczarowania z 18 lipca 2020 roku. Jest to test, który został oblany w 1863 roku, w okresie, gdy Filadelfia przechodziła w Laodyceę. Było to typem okresu, w którym ci, których przedstawia Koniasz, zostają na zawsze utwierdzeni jako głupie laodycejskie panny, a ci, których przedstawia Zorobabel, zostają na zawsze utwierdzeni jako mądre filadelfijskie panny.

Jehoichin was followed by Zedekiah, the last of the seven kings. As Manasseh represented 1798, and the “time of the end,” Zedekiah must represent October 22, 1844, when the vision would “speak, and not lie”. Zedekiah is a name made up of the combination of two Hebrew words. The one word is “Jehovah”, and it is combined with the word that is translated in Daniel chapter eight, and verse fourteen as “cleansed.” Zedekiah means the cleansing of God’s temple, which began on October 22, 1844.

Po Jehoichinie nastąpił Zedekiah, ostatni z siedmiu królów. Skoro Manasseh reprezentował rok 1798 i „czas końca”, Zedekiah musi reprezentować 22 października 1844 roku, kiedy widzenie „przemówi i nie skłamie”. Zedekiah to imię złożone z połączenia dwóch hebrajskich słów. Jedno z nich to „Jehovah”, połączone ze słowem, które w Księdze Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty, tłumaczone jest jako „oczyszczone”. Zedekiah oznacza oczyszczenie świątyni Bożej, które rozpoczęło się 22 października 1844 roku.

The last seven kings of Judah represent the progressive history of 1798 to October 22, 1844. Jehoiakim is the symbol of August 11, 1840, which in turn represents September 11, 2001. He is a symbol of the empowerment of the first angel’s message, and he is introduced in the first verse of Daniel chapter one. Thus, the setting and context of Daniel chapter one, is the empowerment of the first angel’s message, as represented in Revelation chapter ten. In Revelation chapter ten Christ descended with a little book in His hand that John was commanded to eat. This is why the first test in the book of Daniel has to do with eating.

Siedmiu ostatnich królów Judy obrazuje stopniowy bieg historii od 1798 roku do 22 października 1844 roku. Jojakim jest symbolem 11 sierpnia 1840 roku, co z kolei reprezentuje 11 września 2001 roku. Jest symbolem wzmocnienia poselstwa pierwszego anioła i zostaje przedstawiony w pierwszym wersecie pierwszego rozdziału Księgi Daniela. A zatem tłem i kontekstem pierwszego rozdziału Księgi Daniela jest wzmocnienie poselstwa pierwszego anioła, przedstawione w dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia. W dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia Chrystus zstąpił z małą książeczką w swojej ręce, którą Jan miał zjeść. Dlatego pierwsza próba w Księdze Daniela dotyczy jedzenia.

We will continue these subjects in the next article.

Będziemy kontynuować te tematy w następnym artykule.

> And he said unto me, Son of man, cause thy belly to eat, and fill thy bowels with this roll that I give thee. Then did I eat it; and it was in my mouth as honey for sweetness. Ezekiel 3:3.

> I rzekł do mnie: Synu człowieczy, nakarm swój brzuch i napełnij swoje wnętrzności tym zwojem, który ci daję. Wtedy go zjadłem; i był w moich ustach jak miód dla słodyczy. Ezechiel 3:3.

Back to Articles