Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Four

Księga Daniela - Numer siedemdziesiąty czwarty

Unveiling the Prophetic Puzzle: Ezekiel’s Abominations, the Last Day Church, and the Mark of the Beast

Odsłonięcie proroczej układanki: obrzydliwości Ezechiela, kościół czasów ostatecznych i znamię bestii

Author

Jeff Pippenger

Published

February 7, 2024

Formats

PDF
Word

The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.

Cztery obrzydliwości z ósmego rozdziału Księgi Ezechiela doprowadzają do tego, że przywództwo laodycejskiego Kościoła Boga czasu końca oddaje pokłon słońcu, a tym samym przyjmuje znamie bestii. Następny rozdział, będący tą samą wizją, przedstawia tych w Kościele Boga czasu końca, którzy otrzymują pieczęć Bożą. Siostra White informuje nas, że pieczętowanie z dziewiątego rozdziału Księgi Ezechiela jest tym samym, co pieczętowanie przedstawione w siódmym rozdziale Księgi Objawienia. Bóg sądzi naród w jego trzecim i czwartym pokoleniu, a cztery obrzydliwości z Ezechiela wskazują na cztery pokolenia buntu, który rozpoczął się w 1863 roku, kiedy adwentyzm laodycejski wprowadził podróbkę dwóch tablic Habakuka, które zostały dane jako symbol przymiernej relacji między Bogiem a Jego ludem, tak jak dwie tablice Dziesięciu Przykazań zostały dane na początku starożytnego Izraela.

Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.

Złoty cielec Aarona był fałszywym wizerunkiem, symbolem buntu, który ujawnił się właśnie wtedy, gdy Bóg sporządzał dwie tablice, reprezentujące autentyczny wizerunek zazdrości. Złoty cielec Aarona prefigurował fałszywą planszę z 1863 roku, która usunęła z poselstwa „siedem czasów” z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej wraz z innymi proroctwami czasowymi. Tak więc adwentyzm laodycejski ustanowił wizerunek zazdrości już na samym początku swojej historii, jak uczynił to Aaron na początku historii starożytnego Izraela, i jak uczynił to Jeroboam na początku historii północnego królestwa Efraima.

The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.

„Siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej 26 było pierwszym proroctwem czasowym, które Miller zrozumiał, i było pierwszym klejnotem proroczego czasu odłożonym na bok w czasie buntu z 1863 roku. Rok 1863 wyznaczył początek zakrywania klejnotów ze snu Millera oraz wprowadzania fałszywych klejnotów i monet. „Siedem czasów” było kamieniem węgielnym, który odrzucili budowniczowie. W 1863 roku to ci, którzy byli budowniczymi świątyni millerystów, odłożyli na bok kamień węgielny „siedmiu czasów”, lecz w dniach ostatecznych ten kamień stał się głowicą węgła. Ten kamień przedstawiał Skałę Wieków i był również reprezentowany przez dzień, który Pan uczynił, gdyż był symbolem szabatniego odpoczynku dla ziemi. W 1844 roku adwentyzm millerystów zgromił fałszywy system kultu Jeroboama i odłączył się od „zgromadzenia szyderców”, którzy „radowali się” z powodu pierwszego rozczarowania.

The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.

Budowniczym nakazano, aby nigdy nie wracali do "zgromadzenia szyderców", tak jak prorok z Judy został pouczony, by wrócić do Jerozolimy inną drogą niż ta, która zaprowadziła go do 1844 roku. Droga, która zaprowadziła go do 1844 roku, była drogą, z której wyszedł, czyli protestantyzmem, a w tamtej historii protestantyzm stał się odstępczym protestantyzmem. Budowniczym rozkazano, aby nigdy nie wracali do "zgromadzenia szyderców", i polecono im, by nie jedli ich pokarmu ani nie pili ich wody. Budowniczowie zjedli małą książeczkę, która była w ręku anioła w 1840 roku, a ten pokarm był słodki w ich ustach.

The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.

Spożywanie proroctwa symbolizuje metodologię stosowaną do badania Biblii. Milleryci otrzymali szczególny sposób studiowania Słowa Bożego, a te reguły przyniosły całkowicie inny biblijny przekaz niż ten, który teologowie odstępczego protestantyzmu i katolicyzmu wytworzyli za pomocą swojej skażonej metodologii. Budowniczowie, którzy są także prorokiem z Judy, nie mieli wracać, by jeść ani pić z metodologii ani odstępczego protestantyzmu, ani katolicyzmu. Prorok z Judy uczynił właśnie to, wskazując w ten sposób, że adwentyzm laodycejski uczyni to samo w 1863 roku, gdyż w 1863 roku posłużono się teologicznymi argumentami odstępczego protestantyzmu, aby odrzucić millerowskie zastosowanie „siedmiu czasów”, i w ten sposób postawiono posągi zazdrości Aarona i Jeroboama. Wtedy rozpoczęło się pierwsze pokolenie adwentyzmu laodycejskiego.

After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.

Po tym, jak prorok z Judy zetknął się z Jeroboamem, wyruszył w drogę z powrotem do Judy, lecz nigdy tam nie dotarł. Prorok reprezentuje adwentyzm laodycejski, który, zgodnie z natchnieniem, pojawił się w ruchu millerowskim w 1856 roku. Siostra White nigdy nie wycofała się z określania adwentyzmu jako Laodycei i nie ma biblijnych dowodów na to, że Laodycea kiedykolwiek się zmienia. Są osoby, które porzucają swoje osobiste laodycejskie doświadczenie, ale jako Kościół Laodycea ma zostać wypluta z ust Pana, gdyż Laodycea oznacza „lud osądzony”. Adwentyzm używa tej definicji, aby twierdzić, że reprezentuje Kościół istniejący w okresie sądu w niebiańskiej świątyni. W swojej ślepocie uznają element Sądu Badawczego zawarty w znaczeniu Laodycei, lecz nie dostrzegają Sądu Wykonawczego, który jest wyraźnie przedstawiony w samej nazwie.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.

> A do anioła zboru w Laodycei napisz: To mówi Amen, świadek wierny i prawdziwy, początek stworzenia Bożego: Znam uczynki twoje, żeś ani zimny, ani gorący; obyś był zimny albo gorący! A tak, żeś letni, a nie gorący ani zimny, wypluję cię z ust moich. Ponieważ mówisz: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, żeś nędzny i pożałowania godny, i ubogi, i ślepy, i nagi. Objawienie 3:14–17.

The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.

Prorok z Judy zostaje pochowany razem z fałszywym prorokiem, który zwiódł go, aby zjadł jego pokarm i wypił jego napój. Obaj spoczywają w tym samym grobie, a kłamliwy prorok z Betelu (fałszywy kościół) nazywa go bratem, gdy tamten umiera.

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.

> A mieszkał w Betelu pewien stary prorok; i przyszli jego synowie i opowiedzieli mu wszystkie dzieła, których mąż Boży dokonał tego dnia w Betelu; także słowa, które wypowiedział do króla, opowiedzieli swemu ojcu. A ich ojciec rzekł do nich: Którędy poszedł? Bo jego synowie widzieli, którą drogą poszedł mąż Boży, który przyszedł z Judy. I rzekł do swoich synów: Osiodłajcie mi osła. I osiodłali mu osła, i pojechał na nim, i udał się za mężem Bożym, i znalazł go siedzącego pod dębem; i rzekł do niego: Czy ty jesteś mąż Boży, który przyszedł z Judy? A on rzekł: Ja jestem. Wtedy rzekł do niego: Chodź ze mną do domu i posil się chlebem. A on rzekł: Nie mogę wrócić z tobą ani wejść z tobą; nie będę też jadł chleba ani pił wody z tobą w tym miejscu; gdyż powiedziano mi słowem Pana: Nie będziesz tam jadł chleba ani pił wody, ani nie wrócisz, by iść tą drogą, którą przyszedłeś. On zaś rzekł do niego: I ja jestem prorokiem, jak ty; a anioł przemówił do mnie słowem Pana, mówiąc: Sprowadź go z powrotem z sobą do swego domu, aby jadł chleb i pił wodę. Lecz skłamał mu. Więc wrócił z nim i jadł chleb w jego domu, i pił wodę. A gdy siedzieli przy stole, słowo Pana przyszło do proroka, który go sprowadził z powrotem. I zawołał do męża Bożego, który przyszedł z Judy, mówiąc: Tak mówi Pan: Ponieważ nie byłeś posłuszny słowu Pana i nie zachowałeś przykazania, które Pan, twój Bóg, ci nakazał, lecz wróciłeś i jadłeś chleb oraz piłeś wodę w miejscu, o którym Pan ci powiedział: Nie jedz chleba i nie pij wody, twoje zwłoki nie spoczną w grobie twoich ojców. 1 Księga Królewska 13:11-22.

The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.

Poselstwo drugiego anioła latem 1844 roku polegało na stwierdzeniu, że kościoły protestanckie upadły i stały się córkami katolicyzmu. Adwentyzm millerowski wzywał mężczyzn i kobiety do opuszczenia tych wyznań, gdyż pozostanie w nich oznaczało duchową i wieczną śmierć. Kłamliwy prorok z Betel przedstawia system religijny ustanowiony w Betel przez Jeroboama. Był to system, który postawił obraz bestii, a bestia, którą naśladowano, to bestia katolicyzmu. Protestanci nadal nazywali siebie protestantami, ale także nadal obchodzili dzień słońca jako dzień kultu, co jest znakiem władzy katolicyzmu.

The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”

Protestanci utrzymują, że są protestantami, choć jedyną definicją protestanta jest protest wobec Rzymu, i w ten sposób ich deklaracja jest odbiciem Kościoła rzymskiego, gdyż on podaje się za instytucję chrześcijańską, choć nie ma na to biblijnego uzasadnienia. Jego twierdzenie opiera się na pustym autorytecie tradycji i zwyczaju — na tym samym fałszywym autorytecie, z którego korzysta protestantyzm, gdy rości sobie prawo do miana protestantów. To ta sama logika, która zaślepiła Adwentystów Dnia Siódmego, by wierzyli, że jako Laodycejczycy wciąż pozostają w bezpiecznej relacji przymierza. To ten sam fałszywy autorytet, na który powoływał się starożytny Izrael, kiedy mówił: "Świątynia Pana, świątynia Pana — to my."

> “The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

> Ostrzeżenie nie zostało wzięte sobie do serca przez lud żydowski. Zapomnieli o Bogu i stracili z oczu swój wzniosły przywilej bycia Jego przedstawicielami. Błogosławieństwa, które otrzymali, nie stały się błogosławieństwem dla świata. Wszystkie ich przywileje zostały zawłaszczone dla własnej chwały. Okradli Boga ze służby, której od nich wymagał, a swoich bliźnich okradli z przewodnictwa religijnego i świętego przykładu. Jak mieszkańcy świata przedpotopowego, wypełniali każdy zamysł swoich złych serc. W ten sposób sprawiali, że sprawy święte jawiły się jako farsa, mówiąc: 'Świątynia Pana, świątynia Pana, oto one' (Jeremiah 7:4), podczas gdy jednocześnie fałszywie przedstawiali charakter Boga, znieważali Jego imię i bezcześcili Jego świątynię.

> “The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.

> „Dzierżawcy, którym powierzono winnicę Pana, zawiedli powierzone im zaufanie. Kapłani i nauczyciele nie byli wiernymi przewodnikami ludu. Nie ukazywali ludowi dobroci i miłosierdzia Boga ani Jego prawa do ich miłości i służby. Ci dzierżawcy szukali własnej chwały. Pragnęli przywłaszczyć sobie owoce winnicy. Zabiegali o to, by kierować na siebie uwagę i odbierać cześć.” Lekcje poglądowe Chrystusa, 292.

In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.

W 1863 roku zakończył się ruch millerowski, ale już w 1856 roku przestał być ruchem filadelfijskim. Odrzucenie przesłania Mojżesza („siedem razy”), które zostało przedstawione przez Eliasza (Williama Millera), zostało odrzucone, a odrzucenie oparto na metodologii kłamliwego proroka z Betel. Rok 1863 był końcem sześćdziesięciu pięciu lat, które rozpoczęły się w 1798 roku, i był końcem proroctwa z siódmego rozdziału Księgi Izajasza.

> And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.

> I stało się za dni Achaza, syna Jotama, syna Ozjasza, króla Judy, że Resin, król Syrii, i Pekach, syn Remaliasza, król Izraela, wyruszyli przeciw Jerozolimie, aby prowadzić z nią wojnę, lecz nie zdołali jej zdobyć. I doniesiono domowi Dawida: Syria sprzymierzyła się z Efraimem. I zadrżało jego serce oraz serca jego ludu, jak drżą drzewa lasu od wiatru. Wtedy Pan rzekł do Izajasza: Wyjdź teraz naprzeciw Achazowi, ty i twój syn Szear-Jaszub, na koniec kanału górnego stawu, przy drodze Pola Folusznika; i powiedz mu: Uważaj i zachowaj spokój; nie bój się ani nie upadaj na duchu z powodu dwóch niedopałków tych dymiących głowni, z powodu zapalczywości Resina z Syrią oraz syna Remaliasza. Ponieważ Syria, Efraim i syn Remaliasza powzięli przeciw tobie złą radę, mówiąc: Wyruszmy przeciw Judzie, nastraszmy ją, zdobądźmy ją dla siebie i ustanówmy w niej króla — syna Tabeela. Tak mówi Pan Bóg: To się nie ostoi ani się nie stanie. Bo głową Syrii jest Damaszek, a głową Damaszku — Resin; a w ciągu sześćdziesięciu pięciu lat Efraim zostanie rozbity tak, że nie będzie narodem. Głową Efraima jest Samaria, a głową Samarii — syn Remaliasza. Jeśli nie uwierzycie, na pewno się nie ostaniecie. Izajasz 7:1-9.

The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).

Proroctwo sześćdziesięciu pięciu lat z wersetu ósmego stwierdza, że „w ciągu” okresu sześćdziesięciu pięciu lat północne królestwo dziesięciu plemion zostanie zabrane do niewoli. Widzenie zostało zapisane w roku 742 p.n.e., a dziewiętnaście lat później, w 723 p.n.e., Efraim został rozproszony i uprowadzony w niewolę przez Asyryjczyków. W 677 p.n.e., na końcu tych sześćdziesięciu pięciu lat, król Manasses został pojmany i uprowadzony do Babilonu. Punkt wyjścia w 742 p.n.e. wyznacza wojnę domową między północnym królestwem a południowymi królestwami Izraela, podobnie jak rok 1863 wyznacza sam środek wojny secesyjnej w Stanach Zjednoczonych między Północą a Południem. Proroctwo zostało ogłoszone przez Izajasza w dosłownej chwalebnej ziemi (Judzie), a proroctwo z 1863 roku wypełniło się w duchowej chwalebnej ziemi (Stanach Zjednoczonych).

There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.

W ramach sześćdziesięciopięcioletniego proroctwa są trzy kamienie milowe. Po wojnie domowej z 742 r. p.n.e., po upływie dziewiętnastu lat, nastąpiło rozproszenie królestwa północnego, w 723 r. p.n.e. Na końcu owych sześćdziesięciu pięciu lat rozproszone zostało królestwo południowe. Proroctwo, obejmując zarówno początek, jak i koniec, przedstawia oba "gniewy" Boga przeciwko królestwom północnemu i południowemu; każdy z tych gniewów ma u swojego początku poprzedzające go dziewiętnaście lat, a po jego wypełnieniu następuje kolejne dziewiętnaście lat.

The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.

Cała struktura chiastyczna wskazuje okres wojny domowej między północą a południem, który wyznacza początek i koniec. Pośrodku tego początku i końca obaj antagoniści wojny domowej zostali zaprowadzeni do niewoli, a w okresie sześćdziesięciu pięciu lat, w którym zostali zgromadzeni ze swego wzajemnego rozproszenia w niewoli w jeden naród, dotarli do roku 1863, czyli daty Proklamacji Emancypacyjnej, która uwolniła niewolników. Proroctwo wojny domowej w dosłownej Judzie dopełnia się na wojnie domowej w duchowej Judzie, ponieważ Jezus zawsze ukazuje koniec czegoś poprzez jego początek, gdyż jest Alfą i Omegą.

The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.

Historia roku 1863 została przedstawiona poprzez historię z 742 r. p.n.e., kiedy prorok Izajasz wraz ze swoim synem przekazał przesłanie bezbożnemu królowi Judy (Ahazowi). Rok 742 p.n.e. w tym fragmencie jest reprezentowany przez świadectwo króla Ahaza, który był królem Judy i który zamknął służbę w Bożym sanktuarium oraz polecił swemu arcykapłanowi wznieść kopię syryjskiej świątyni w samym obrębie ziemskiego sanktuarium Bożego.

In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.

W dziejach niegodziwego króla Achaza (datowanych przez proroctwo Izajasza na 742 r. p.n.e.) władca Jerozolimy wprowadził kult pogański (katolicyzm) do Kościoła Bożego, tak jak adwentyzm laodycejski powrócił do metodologii odstępczego protestantyzmu, aby odrzucić poselstwo Mojżesza, które zostało przekazane przez Eliasza. W 742 r. p.n.e. Izajasz stanął przed niegodziwym królem Judy na końcu kanału górnego zbiornika, przy polu folusznika, i przyprowadził ze sobą syna. Imię jego syna było znakiem, a gdy prorok z Judy stanął wobec króla Jeroboama, również dał mu znak.

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> Oto ja i dzieci, które dał mi Pan, jesteśmy znakami i cudami w Izraelu od Pana Zastępów, który mieszka na górze Syjon. Izajasza 8:18.

The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.

Imię syna Izajasza „Shearjashub” znaczy „resztka powróci”. Ci, którzy „powracają” i tworzą resztkę, to ci, którzy czekają na Pana w czasie zwłoki.

> And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.

> I będę oczekiwał Pana, który zakrywa swoje oblicze przed domem Jakuba, i będę Go szukał. Oto ja i dzieci, które Pan mi dał, jesteśmy znakami i cudami w Izraelu od Pana Zastępów, który mieszka na górze Syjon. Izajasz 8:17, 18.

When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.

Gdy Izajasz spotyka się z niegodziwym królem Achazem w roku 742 p.n.e., reprezentuje tych, którzy „czekali”, gdyż wszyscy prorocy mówią o dniach ostatecznych, a ci, którzy „czekają” w dniach ostatecznych, to ci, którzy doznali pierwszego rozczarowania. Jeremiasz uważał, że Bóg skłamał i wstrzymał deszcz, a Izajasz sądzi, że Bóg ukrył „swoje oblicze przed domem Jakuba”, lecz Izajasz postanawia, że będzie czekał i wypatrywał Pana, co przedstawia „mądrych” w czasie zwłoki widzenia. Ci, którzy rzeczywiście powrócili i oddzielili to, co cenne, od tego, co marne, którzy mieli stać się ustami Boga, zostali zapieczętowani i dlatego zostali przeciwstawieni tym, którzy przyjmują znamię bestii.

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.

> I wielu spośród nich się potknie, i upadnie, i się rozbije, i w sidła wpadnie, i będzie pojmanych. Zwiąż świadectwo, zapieczętuj prawo wśród moich uczniów. I będę oczekiwał Pana, który ukrywa swoje oblicze przed domem Jakuba, i będę go szukał. Oto ja i dzieci, które Pan mi dał, jesteśmy na znaki i na cuda w Izraelu od Pana Zastępów, który mieszka na górze Syjon. A gdy będą wam mówić: Zasięgajcie rady u wywoływaczy duchów i u czarowników, którzy szepczą i mruczą — czyż lud nie powinien szukać swego Boga? Czy dla żywych u umarłych? Do prawa i do świadectwa! Jeśli nie mówią według tego słowa, to dlatego, że nie ma w nich światła. Izajasz 8:16-20.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> To nie są słowa Siostry White, lecz słowa Pana, a Jego posłaniec przekazał mi je, by zostały wam przeze mnie przekazane. Bóg wzywa was, abyście już dłużej nie działali wbrew Niemu. Udzielono wielu napomnień dotyczących ludzi podających się za chrześcijan, którzy ujawniają atrybuty Szatana, przeciwstawiają się w duchu, słowie i czynie szerzeniu prawdy i z pewnością kroczą drogą, na którą prowadzi ich Szatan. W zatwardziałości serca przywłaszczyli sobie władzę, która w żaden sposób do nich nie należy i której nie powinni sprawować. Mówi wielki Nauczyciel: 'Wywrócę, wywrócę, wywrócę.' Ludzie w Battle Creek mówią: 'Świątynia Pana, świątynia Pana — to my', lecz używają zwykłego ognia. Ich serca nie są zmiękczone i poskromione łaską Bożą. Wydania rękopisów, tom 13, 222.

Back to Articles