Article

# The Book of Daniel - Number Sixty-Five

Księga Daniela - numer sześćdziesiąt pięć

The Prophetic Unveiling: Understanding the July 18, 2020 Disappointment and the Unfolding Message of the Midnight Cry in the Last Days

Prorocze odsłonięcie: Zrozumienie rozczarowania z 18 lipca 2020 r. i rozwijającego się przesłania wołania o północy w czasach ostatecznych

Author

Jeff Pippenger

Published

January 29, 2024

Formats

PDF
Word

On July 18, 2020, the first disappointment for God’s last-day reformatory movement arrived. It marked a waymark in the history of the third Woe, which is the history of the latter rain, and also the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history has been represented by every reformatory movement of sacred history, and it was more specifically represented by the history of the Millerite movement, and illustrated by the parable of the ten virgins, and it represents the prophetic history which every prophet identified.

18 lipca 2020 roku dla Bożego ruchu reformacyjnego dni ostatecznych nadeszło pierwsze rozczarowanie. Wyznaczyło to kamień milowy w historii trzeciego Biada, czyli historii późnego deszczu, a także historii pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Ta historia była przedstawiana przez każdy ruch reformacyjny świętej historii; bardziej szczegółowo została ukazana w historii ruchu millerowskiego i zilustrowana przypowieścią o dziesięciu pannach; przedstawia też proroczą historię, którą wskazał każdy prorok.

July 18, 2020, represents the first disappointment of the movement, and as such it marks the arrival of the tarrying time in the parable of the ten virgins and Habakkuk. In the Millerite history the same evidence that led to their erroneous proclamation was seen to identify the true date. The tarrying time of the parable of the ten virgins was then seen as present truth, and that tarrying time was the same tarrying time in Habakkuk two. The parable of the ten virgins is repeated to the very letter, and that reality identifies that only those who were involved with the disappointment are candidates to either be a wise or foolish virgin.

18 lipca 2020 roku stanowi pierwsze rozczarowanie ruchu i jako takie wyznacza nadejście czasu zwłoki w przypowieści o dziesięciu pannach oraz w Księdze Habakuka. W historii millerystów te same dowody, które doprowadziły do ich błędnego ogłoszenia, uznano za wskazujące właściwą datę. Czas zwłoki z przypowieści o dziesięciu pannach został wówczas uznany za prawdę na obecny czas i ten czas zwłoki był tym samym czasem zwłoki, o którym mowa w drugim rozdziale Księgi Habakuka. Przypowieść o dziesięciu pannach powtarza się co do litery, a ta rzeczywistość wskazuje, że tylko ci, którzy doświadczyli rozczarowania, są kandydatami na mądre lub głupie panny.

The great body of Laodicean Adventism was tested by the arrival of the third Woe on September 11, 2001, and when the failed prediction of July 18, 2020 passed, Laodicean Adventism was left behind to drift aimlessly back toward Rome, as were the Protestants in Millerite history.

Większa część laodycejskiego adwentyzmu została poddana próbie przez nadejście trzeciego Biada 11 września 2001 r., a gdy minęła niespełniona przepowiednia z 18 lipca 2020 r., laodycejski adwentyzm pozostał w tyle, dryfując bez celu z powrotem w stronę Rzymu, podobnie jak protestanci w historii milleryzmu.

Not only did the Millerites identify the tarrying time as the fulfillment of the parable of the ten virgins, but they saw that in Habakkuk the command to wait for the vision, though it tarried, was the same prophetic waymark. Habakkuk then confirms that the vision that had been erroneously presented and which had produced the first disappointment was the vision that would “speak” at the end.

Nie tylko Millerowcy zidentyfikowali czas zwłoki jako wypełnienie przypowieści o dziesięciu pannach, ale dostrzegli również, że u Habakuka nakaz czekania na widzenie, choć się odwlekało, był tym samym proroczym drogowskazem. Habakuk następnie potwierdza, że widzenie, które zostało błędnie przedstawione i które wywołało pierwsze rozczarowanie, było widzeniem, które miało „przemówić” na końcu.

> For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:3.

> Albowiem widzenie jest jeszcze na czas wyznaczony, lecz u kresu przemówi i nie skłamie; choćby się odwlekało, czekaj na nie, bo z pewnością przyjdzie, nie opóźni się. Habakuk 2:3.

The message that produced the first disappointment was the same message that was to be recognized as being fulfilled in the near future, but it was a message that was still based upon the previous prophetic arguments that were employed in the first erroneous proclamation.

Orędzie, które spowodowało pierwsze rozczarowanie, było tym samym orędziem, które miano uznać za wypełnione w niedalekiej przyszłości, lecz wciąż opierało się ono na wcześniejszej prorockiej argumentacji, wykorzystanej w pierwszym błędnym ogłoszeniu.

In the Millerite history the former covenant people were first tested, thereafter the new covenant people were tested. The test began for the Protestants when the first angel of Revelation ten and the first angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on August 11, 1840. Their test concluded with the first disappointment and arrival of the second angel of Revelation fourteen.

W historii ruchu millerowskiego najpierw poddano próbie dawny lud przymierza, a następnie lud nowego przymierza. Próba dla protestantów rozpoczęła się, gdy 11 sierpnia 1840 roku zstąpił pierwszy anioł z Objawienia 10, będący zarazem pierwszym aniołem z Objawienia 14. Ich próba zakończyła się pierwszym rozczarowaniem oraz nadejściem drugiego anioła z Objawienia 14.

In Millerite history the test for the Millerites began with the arrival of the second angel at the first disappointment and concluded with the arrival of the Midnight Cry, which Sister White portrays as a multitude of angels, who join the second angel. Under the power of the Holy Spirit, the Millerites who recognized and accepted the message of the Midnight Cry, were then separated from the Millerites who did not recognize the message that was falling all around them. On October 22, 1844, the third angel arrived and the vision that had tarried then spoke.

W historii millerytów próba rozpoczęła się wraz z nadejściem drugiego anioła podczas pierwszego rozczarowania i zakończyła się wraz z nadejściem Wołania o północy, które Siostra White przedstawia jako mnóstwo aniołów dołączających do drugiego anioła. Pod wpływem Ducha Świętego milleryci, którzy rozpoznali i przyjęli poselstwo Wołania o północy, zostali wówczas oddzieleni od tych, którzy nie rozpoznali poselstwa, które rozbrzmiewało wszędzie wokół nich. 22 października 1844 roku nadszedł trzeci anioł i widzenie, które zwlekało, przemówiło.

In the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, the former covenant people were first tested, then the new covenant people. The test began for Laodicean Adventism when the first voice of the angel of Revelation eighteen and the third angel of Revelation fourteen (for they are the same angel), descended on September 11, 2001. Their test concluded with the disappointment of July 18, 2020.

W historii pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy najpierw został poddany próbie lud starego przymierza, a następnie lud nowego przymierza. Próba dla adwentyzmu laodycejskiego rozpoczęła się, gdy pierwszy głos anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia i trzeci anioł z czternastego rozdziału Objawienia (gdyż jest to ten sam anioł) zstąpił 11 września 2001 roku. Ich próba zakończyła się rozczarowaniem z dnia 18 lipca 2020 roku.

In the movement of the third angel, the test for the one hundred and forty-four thousand began with the arrival of the first disappointment, and will conclude with the arrival of the message of the Midnight Cry. Under the power of the Holy Spirit those who now recognize and accept the message of the Midnight Cry, are then separated from the foolish and wicked who did not recognize the multifaceted message that is now falling all around them.

W ruchu trzeciego anioła próba dla stu czterdziestu czterech tysięcy rozpoczęła się wraz z nadejściem pierwszego rozczarowania i zakończy się wraz z nadejściem poselstwa Wołania o Północy. Mocą Ducha Świętego ci, którzy teraz rozpoznają i przyjmują poselstwo Wołania o Północy, zostają wówczas oddzieleni od głupich i niegodziwych, którzy nie rozpoznali wielorakiego poselstwa, które teraz zewsząd na nich spada.

At the soon-coming Sunday law, the second “voice” of the angel of Revelation eighteen speaks, which is also the vision that “tarried” speaking. It also represents the third angel’s message that “swells” to the loud cry.

W obliczu rychło nadchodzącego prawa niedzielnego przemawia drugi "głos" anioła z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, który jest też widzeniem, które "zwlekało" z przemówieniem. Reprezentuje on również poselstwo trzeciego anioła, które "narasta" do głośnego okrzyku.

The Midnight Cry is represented as many angels that join with the previous angel. The message of the Midnight Cry has several elements that contribute to the entire message, and angels are symbols of messages. In Millerite history the pioneer identified as leading out in bringing the message of the true Midnight Cry together was Samuel S. Snow. In that history it is well documented that Snow’s understanding of the message of the Midnight Cry developed over a period of time.

Wołanie o Północy ukazane jest w postaci wielu aniołów, którzy dołączają do poprzedniego anioła. Poselstwo Wołania o Północy ma kilka elementów, które współtworzą całość, a aniołowie są symbolami poselstw. W historii millerystów pionierem uznawanym za tego, który przewodził w zebraniu w całość poselstwa prawdziwego Wołania o Północy, był Samuel S. Snow. W tamtej historii dobrze udokumentowano, że zrozumienie przez Snowa poselstwa Wołania o Północy rozwijało się z czasem.

That history is repeated to the very letter, and the message of the final Midnight Cry has been publicly developing since the end of July, 2023. It is not simply the message of Islam, but it also includes the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. It includes the revelation that the two horns of the earth beast, both go through a “death and resurrection”, as they parallel the image of the beast, that in the same history fulfills the prophetic riddle that “the eighth is of the seven”. It includes the revelations associated with the “hidden history” of the Seven Thunders, and it fulfills the prophetic riddle of the “stone” that was rejected becoming “the head of the corner”, as the “seven times” of Leviticus twenty-six is revealed to be the thread that weaves all the truths of Miller’s history together, with the truths that were unsealed at the time of the end in 1989. The Psalmist says it this way:

Ta historia powtarza się co do joty, a poselstwo ostatecznego Wołania o północy publicznie rozwija się od końca lipca 2023 roku. To nie jest po prostu poselstwo islamu, lecz obejmuje także poselstwo zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Obejmuje ono objawienie, że dwa rogi bestii z ziemi oba przechodzą "śmierć i zmartwychwstanie", równolegle do obrazu bestii, który w tej samej historii wypełnia proroczą zagadkę, że "ósmy jest z siedmiu". Obejmuje ono objawienia związane z "ukrytą historią" Siedmiu Gromów i wypełnia proroczą zagadkę o "kamieniu", który został odrzucony, a stał się "kamieniem węgielnym", gdy "siedem razy" z Księgi Kapłańskiej dwudziestej szóstej okazuje się nicią, która splata wszystkie prawdy historii Millera z prawdami odpieczętowanymi w czasie końca w 1989 roku. Psalmista ujmuje to tak:

> The stone which the builders refused is become the head stone of the corner. This is the Lord’s doing; it is marvellous in our eyes. This is the day which the Lord hath made; we will rejoice and be glad in it. Psalms 118:22–24.

> Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym. To jest dzieło Pana; jest to przedziwne w naszych oczach. To jest dzień, który Pan uczynił; weselmy się i radujmy się w nim. Psalm 118:22-24.

The “stone”, which was the first “jewel” William Miller discovered (and jewels are stones), is the “day which the Lord hath made.” It has been shown in previous articles that the structure, and the words of the Sabbath commandment are identical to the structure to the sacred cycle of seven, as set forth in Leviticus chapter twenty-five. Resting on the seventh day typified the land resting on the seventh year, and when the two commandments are considered in this fashion, they provide a witness that a day represents a year in Bible prophecy.

Ów „kamień”, który był pierwszym „klejnotem”, jaki odkrył William Miller (a klejnoty to kamienie), to „dzień, który Pan uczynił”. Wykazano w poprzednich artykułach, że struktura i brzmienie przykazania o szabacie są identyczne ze strukturą świętego cyklu siódemek, przedstawionego w Księdze Kapłańskiej, w rozdziale dwudziestym piątym. Odpoczynek siódmego dnia był obrazem odpoczynku ziemi w siódmym roku, a gdy te dwa przykazania rozpatruje się w ten sposób, stanowią świadectwo, że dzień w proroctwie biblijnym oznacza rok.

They also show that the understanding that Miller proclaimed concerning God’s indignation of “seven times,” in Leviticus twenty-six is represented as “a day”, for the Lord made the sacred cycle of seven years, as certainly as He made the heavens and earth in six days, and rested the seventh.

Pokazują też, że rozumienie, które Miller głosił odnośnie Bożego gniewu „siedem razy” w Księdze Kapłańskiej 26, jest przedstawione jako „dzień”, gdyż Pan ustanowił święty cykl siedmiu lat tak pewnie, jak stworzył niebo i ziemię w sześć dni, a siódmego odpoczął.

When Jesus concluded the parable of the vineyard He asked a question to the Pharisees.

Kiedy Jezus zakończył przypowieść o winnicy, zadał pytanie faryzeuszom.

> When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:40–45.

> Gdy więc przyjdzie pan winnicy, co uczyni z tymi dzierżawcami? Rzekli mu: Srogo wytraci tych złych ludzi i odda winnicę innym dzierżawcom, którzy będą mu oddawać plon w swoim czasie. Jezus rzekł do nich: Czy nigdy nie czytaliście w Pismach: „Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym; od Pana się to stało i jest cudem w naszych oczach”? Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże zostanie wam zabrane i dane narodowi, który przynosi jego owoce. A każdy, kto upadnie na ten kamień, rozbije się; a na kogo on spadnie, zetrze go na proch. A gdy arcykapłani i faryzeusze usłyszeli jego przypowieści, poznali, że mówił o nich. Mateusz 21:40-45.

The parable of the vineyard is the parable of the former chosen people being passed by, and the kingdom being given to a new chosen people. The “stone” which was rejected according to Jesus, is the “stone” that either saves or destroys, based upon how it is received. The “stone” must be a biblical truth in the context employed by Jesus, for it has the ability to bring forth righteous fruit, and the righteousness of Christ is only produced in men and women when they receive His Word of truth.

Przypowieść o winnicy to przypowieść o dawnym ludzie wybranym, który został odsunięty, oraz o królestwie przekazanym nowemu ludowi wybranemu. „Kamień”, który — według Jezusa — został odrzucony, jest „kamieniem”, który albo zbawia, albo niszczy, w zależności od tego, jak zostanie przyjęty. „Kamień” musi być prawdą biblijną w kontekście użytym przez Jezusa, ponieważ ma zdolność wydawania sprawiedliwego owocu, a sprawiedliwość Chrystusa kształtuje się w mężczyznach i kobietach tylko wtedy, gdy przyjmują Jego Słowo prawdy.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Uświęć ich w prawdzie twojej: słowo twoje jest prawdą. Jana 17:17.

The “stone” is a doctrine that is either accepted or rejected, and Jesus is the Word, and in the book of Acts, Peter identifies the “stone” as Christ.

„Kamień” jest nauką, którą albo się przyjmuje, albo odrzuca, a Jezus jest Słowem, a w Dziejach Apostolskich Piotr utożsamia „kamień” z Chrystusem.

> Be it known unto you all, and to all the people of Israel, that by the name of Jesus Christ of Nazareth, whom ye crucified, whom God raised from the dead, even by him doth this man stand here before you whole. This is the stone which was set at nought of you builders, which is become the head of the corner. Neither is there salvation in any other: for there is none other name under heaven given among men, whereby we must be saved. Acts 4:10–12.

> Niech będzie wam wszystkim wiadomo, i całemu ludowi Izraela, że w imię Jezusa Chrystusa z Nazaretu, którego wy ukrzyżowaliście, którego Bóg wskrzesił z martwych, dzięki niemu ten człowiek stoi tu przed wami zdrowy. To jest ten kamień, który wy, budujący, odrzuciliście, a który stał się kamieniem węgielnym. I nie ma w nikim innym zbawienia; nie ma bowiem pod niebem żadnego innego imienia danego ludziom, przez które musimy być zbawieni. Dzieje Apostolskie 4:10-12.

And then in first Peter, he takes the symbolism of the “stone,” even further, but he keeps it in the same context of the passing-by of a former covenant people and the selection of a new chosen people, who as he states, “in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy.”

A potem w Pierwszym Liście Piotra posuwa symbolikę „kamienia” jeszcze dalej, ale utrzymuje ją w tym samym kontekście odejścia dawnego ludu przymierza i wyboru nowego ludu wybranego, który, jak stwierdza, „niegdyś nie był ludem, lecz teraz jest ludem Bożym; nie dostąpił miłosierdzia, lecz teraz dostąpił miłosierdzia”.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded. Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed. 1 Peter 2:4–8.

> Zbliżając się do niego, do kamienia żywego, wprawdzie odrzuconego przez ludzi, lecz u Boga wybranego i drogocennego, wy również, jako żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, w święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, miłe Bogu przez Jezusa Chrystusa. Dlatego też w Piśmie jest powiedziane: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny; a kto w niego wierzy, nie będzie zawstydzony. Dla was więc, którzy wierzycie, jest on cenny; dla nieposłusznych zaś: kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym, kamieniem obrazy i skałą zgorszenia — dla tych, którzy potykają się o słowo, będąc nieposłuszni; do tego też zostali przeznaczeni. 1 List Piotra 2:4-8.

Peter says of the former chosen people, “unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.”

Piotr mówi o dawnym narodzie wybranym: "Dla nieposłusznych kamień, który odrzucili budujący, ten stał się głowicą węgła, a także kamieniem potknięcia i skałą zgorszenia — dla tych, którzy potykają się o słowo, będąc nieposłuszni; na to też zostali przeznaczeni."

Jesus is represented by every sacred illustration of the foundation.

Każda święta ilustracja fundamentu przedstawia Jezusa.

> For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:11.

> Nikt nie może położyć innego fundamentu niż ten, który jest położony, którym jest Jezus Chrystus. 1 Koryntian 3:11.

The foundation the Millerites built was the Rock of Ages (the Stone).

Fundament, który zbudowali milleryci, był Skałą Wieków (Kamieniem).

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> „Nadeszło ostrzeżenie: Nie wolno dopuścić do niczego, co zachwieje fundamentem wiary, na którym budujemy od chwili, gdy poselstwo nadeszło w latach 1842, 1843 i 1844. Byłam w tym poselstwie i odtąd stoję przed światem, wierna światłu, które Bóg nam dał. Nie zamierzamy schodzić z platformy, na której nasze stopy zostały postawione, gdy dzień po dniu szukaliśmy Pana w gorliwej modlitwie, prosząc o światło. Czy myślicie, że mogłabym porzucić światło, które Bóg mi dał? Ma być jak Skała Wieków. Od chwili, gdy mi je dano, prowadzi mnie.” Review and Herald, 14 kwietnia 1903.

The first jewel Miller discovered that became part of the Millerite foundation, which is as the Rock of Ages, was the “seven times” of Leviticus twenty-six, and the “seven times,” was the first foundational truth to be set aside by those Millerite pioneers who had just built the Millerite foundation. It was the builders that were to reject the foundational stone. That “stone,” which typifies Christ, is also the day which the Lord made, for he made the seventh day as a day of rest, and the seventh year as a year the land would rest. In 1863, the foundation stone was rejected, but it is to be made the “head of the corner” and the “stone of stumbling” for the disobedient.

Pierwszym klejnotem, który Miller odkrył i który stał się częścią milleryckiego fundamentu, który jest jak Opoka Wieków, było „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, a „siedem razy” było pierwszą prawdą fundamentalną, którą odłożyli na bok ci milleryccy pionierzy, którzy dopiero co zbudowali millerycki fundament. To budowniczowie mieli odrzucić kamień fundamentu. Ten „kamień”, który symbolizuje Chrystusa, jest także dniem, który Pan uczynił, gdyż uczynił siódmy dzień dniem odpoczynku, a siódmy rok rokiem, w którym ziemia odpoczywa. W 1863 roku kamień fundamentu został odrzucony, ale ma stać się „kamieniem węgielnym” i „kamieniem obrazy” dla nieposłusznych.

The message of Islam of the third woe is the theme for the reform movement of the one hundred and forty-four thousand, and the testing process began when the angel of Revelation eighteen descended, as the great buildings of New York City were thrown down on September 11, 2001. Adventism was silent concerning the prophetic identification that September 11, 2001, was the arrival of the “day of the east wind.” On July 18, 2020, they were left behind as the two witnesses of Revelation chapter eleven, were slain in the streets of that great city. The test of Adventism was over, and the test for those who had professed to recognize the message of Islam was under way.

Poselstwo islamu związane z trzecim biada jest tematem ruchu reformy stu czterdziestu czterech tysięcy, a próba rozpoczęła się, gdy zstąpił anioł z osiemnastego rozdziału Objawienia, kiedy 11 września 2001 roku runęły wielkie budynki Nowego Jorku. Adwentyzm milczał w sprawie proroczego rozpoznania, że 11 września 2001 roku oznaczał nadejście "dnia wschodniego wiatru". 18 lipca 2020 roku zostali pozostawieni w tyle, gdy dwaj świadkowie z jedenastego rozdziału Objawienia zostali zabici na ulicach tego wielkiego miasta. Próba adwentyzmu dobiegła końca, a próba dla tych, którzy deklarowali, że rozpoznali poselstwo islamu, była w toku.

After laying dead in the streets until the end of July, 2023, the dead dry bones were then aroused by the first message of Ezekiel. The second message of Ezekiel is the message of the four winds of Islam of the third Woe, representing the progressive unsealing of the message of the Midnight Cry, which is the vision that tarried, and the theme of the entire period of the movement. Various truths were then unsealed, for the message of the Midnight Cry represents a multifaceted message. The first truth that confronted the dead dry bones was the first truth rejected by Laodicean Adventism, and it represents the truth that marks the transition of Laodicea unto Philadelphia.

Po tym, jak aż do końca lipca 2023 roku martwe, wyschłe kości leżały na ulicach, zostały następnie ożywione przez pierwsze poselstwo Ezechiela. Drugie poselstwo Ezechiela to poselstwo czterech wiatrów islamu trzeciego Biada, reprezentujące stopniowe odpieczętowywanie poselstwa Wołania o północy, które jest widzeniem, które zwlekało, i tematem całego okresu tego ruchu. Wówczas zostały odpieczętowane rozmaite prawdy, gdyż poselstwo Wołania o północy stanowi wieloaspektowe poselstwo. Pierwszą prawdą, z którą zetknęły się martwe, wyschłe kości, była pierwsza prawda odrzucona przez adwentyzm laodycejski, i reprezentuje ona prawdę, która wyznacza przejście Laodycei ku Filadelfii.

The truth is the sealing message, and therefore needs to be settled into both intellectually and also spiritually. It is not enough to recognize the period the two witnesses were dead in the street is a symbol of the scattering of the “seven times,” it also requires an experiential acceptance of the truth.

Prawda jest poselstwem pieczętującym i dlatego musi zakorzenić się w nas zarówno intelektualnie, jak i duchowo. Nie wystarczy rozpoznać, że okres, w którym dwaj świadkowie leżeli martwi na ulicy, jest symbolem rozproszenia „siedmiu czasów”; wymaga to także przyjęcia prawdy w doświadczeniu.

Miller’s jewels, which represents the truths unsealed at the time of the end in 1798, become a test for the virgins of the last days. The experience of settling into the truth “spiritually” is represented by Miller’s first jewel, and the “intellectual” settling into the truth is represented by the message of Islam of the third woe. The calling for repentance and confession represented by the “seven times,” identifies a work that is carried out in conjunction with Christ in the Most Holy Place, and is represented by the “mareh” vision.

Klejnoty Millera, które reprezentują prawdy odpieczętowane w czasie końca w 1798 roku, stają się sprawdzianem dla panien ostatnich dni. Doświadczenie „duchowego” ugruntowania w prawdzie jest przedstawione przez pierwszy klejnot Millera, a „intelektualne” ugruntowanie w prawdzie jest reprezentowane przez poselstwo islamu trzeciego „biada”. Wezwanie do pokuty i wyznania, przedstawione przez „siedem razy”, wskazuje na dzieło wykonywane we współdziałaniu z Chrystusem w Miejscu Najświętszym i jest reprezentowane przez wizję „mareh”.

The “intellectual” understanding of Islam of the third Woe is represented by the “chazon” vision, and both are required for those who will be sealed. In 1863, Laodicean Adventism chose to rebuild Jericho, and left its work of restoring Jerusalem. Jericho is a symbol of affluence as also represented by the Laodicean blindness.

"Intelektualne" zrozumienie islamu związanego z trzecim "biada" jest przedstawione przez widzenie "chazon" i jedno i drugie jest wymagane dla tych, którzy zostaną zapieczętowani. W 1863 roku adwentyzm laodycejski wybrał odbudowę Jerycha i porzucił swoje dzieło odnowy Jerozolimy. Jerycho jest symbolem zamożności, co znajduje odzwierciedlenie także w laodycejskiej ślepocie.

> “One of the strongest fortresses in the land—the large and wealthy city of Jericho—lay just before them, but a little distance from their camp at Gilgal. On the border of a fertile plain abounding with the rich and varied productions of the tropics, its palaces and temples the abode of luxury and vice, this proud city, behind its massive battlements, offered defiance to the God of Israel. Jericho was one of the principal seats of idol worship, being especially devoted to Ashtaroth, the goddess of the moon. Here centered all that was vilest and most degrading in the religion of the Canaanites. The people of Israel, in whose minds were fresh the fearful results of their sin at Beth-peor, could look upon this heathen city only with disgust and horror.” Patriarchs and Prophets, 487.

> „Jedna z najsilniejszych twierdz w kraju — wielkie i bogate miasto Jerycho — znajdowała się tuż przed nimi, niedaleko ich obozu w Gilgal. Na skraju żyznej równiny, obfitującej w bogate i różnorodne plony strefy tropikalnej, jego pałace i świątynie były siedliskiem luksusu i występku; to wyniosłe miasto, osłonięte swymi potężnymi umocnieniami, rzucało wyzwanie Bogu Izraela. Jerycho było jednym z głównych ośrodków bałwochwalstwa, szczególnie poświęconym Asztarte, bogini księżyca. Tu skupiało się wszystko, co najpodlejsze i najbardziej poniżające w religii Kananejczyków. Lud Izraela, w którego pamięci wciąż były świeże straszliwe skutki ich grzechu w Bet-Peor, mógł patrzeć na to pogańskie miasto jedynie z odrazą i przerażeniem.” Patriarchowie i prorocy, 487.

The “stone” the builders rejected in 1863, as they rebuilt Jericho, was the “seven times” that in the last days would become the truth (jewel), that becomes “the head of the corner”, for it is the truth that weaves together the beginning of Adventism in the movement of the Millerites, with the end of Adventism in the movement of the one hundred and forty-four thousand. That jewel, which is the “seven times,” is also “the day which the Lord made”, and it is Christ himself, for He is the Word, and He is “Truth.” The subject of Islam is the theme which produces the cleansing of both the former and new chosen people, and the two-fold cleansing began on September 11, 2001, which was “the day of the east wind”. In that day the watchmen were to sing the very same song Christ sang, when He proclaimed the parable of the vineyard. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses (the “seven times”), and the song of the Lamb.

„Siedem razy” to był ów „kamień”, który budowniczowie odrzucili w 1863 roku, gdy odbudowywali Jerycho; w dniach ostatecznych miał on stać się prawdą (klejnotem), która staje się „głowicą węgła”, gdyż to ta prawda splata początek adwentyzmu w ruchu millerytów z końcem adwentyzmu w ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy. Ten klejnot, którym jest „siedem razy”, jest także „dniem, który uczynił Pan”, i jest nim sam Chrystus, gdyż On jest Słowem i On jest „Prawdą”. Temat islamu jest motywem, który przynosi oczyszczenie zarówno dawnego, jak i nowego ludu wybranego, a to podwójne oczyszczenie rozpoczęło się 11 września 2001 roku, który był „dniem wschodniego wiatru”. Tego dnia strażnicy mieli śpiewać tę samą pieśń, którą śpiewał Chrystus, gdy głosił przypowieść o winnicy. Sto czterdzieści cztery tysiące śpiewają pieśń Mojżesza („siedem razy”) i pieśń Baranka.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Revelation 15:2, 3.

> I ujrzałem jakby morze szklane, zmieszane z ogniem; i tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad zwierzęciem, nad jego obrazem, nad jego znamieniem i nad liczbą jego imienia, stojących na morzu szklanym, mających harfy Boże. I śpiewają pieśń Mojżesza, sługi Boga, i pieśń Baranka, mówiąc: Wielkie i przedziwne są Twoje dzieła, Panie Boże Wszechmogący; sprawiedliwe i prawdziwe są Twoje drogi, Królu świętych. Objawienie 15:2, 3.

The “Lamb” is Christ who was slain, and He was slain in the midst of twenty-five hundred and twenty days, thus threading together the sacrifice of His life and blood (where He confirmed the covenant), together with Moses’ “quarrel of His covenant,” in Leviticus twenty-six. The song of Moses and the Lamb is the song of the chazon of prophetic history and the song of the mareh of His “appearance”. It is the song of an intellectual and spiritual understanding as represented by the two visions of Daniel chapter eight. It is the song of a covenant people being judged and passed by, while a new chosen people are selected. The selection process, and therefore the song began on September 11, 2001.

„Baranek” to Chrystus, który został zabity, i to w środku okresu dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni, tym samym splatając ze sobą ofiarę Jego życia i krwi (gdzie potwierdził przymierze) z Mojżeszowym „sporem o Jego przymierze” w Księdze Kapłańskiej 26. Pieśń Mojżesza i Baranka jest pieśnią chazon historii proroczej oraz pieśnią mareh Jego „ukazania się”. Jest to pieśń intelektualnego i duchowego zrozumienia, reprezentowanego przez dwa widzenia z ósmego rozdziału Księgi Daniela. Jest to pieśń ludu przymierza, który jest osądzany i pomijany, podczas gdy wybierany jest nowy lud wybrany. Proces wyboru, a więc i pieśń, rozpoczął się 11 września 2001 roku.

> He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:6–13.

> Sprawi, że potomkowie Jakuba zapuszczą korzenie; Izrael zakwitnie i puści pąki, i napełni oblicze świata owocem. Czyż poraził go tak, jak poraził tych, którzy go porazili? Albo czy został zabity według rzezi tych, których on zabił? W miarę, gdy wypuszcza pędy, będziesz z nim rozprawiał; on powstrzymuje swój srogi wiatr w dniu wschodniego wiatru. Przez to więc będzie zgładzona nieprawość Jakuba; a to jest cały owoc: usunąć jego grzech; gdy uczyni wszystkie kamienie ołtarza jak kamienie wapienne rozbite na kawałki, gaje i posągi nie ostoją się. Jednak miasto obwarowane będzie spustoszone, a siedziba opuszczona, i pozostawiona jak pustkowie; tam cielę będzie się paść i tam się położy, i pożre jego gałęzie. Gdy jego konary uschną, zostaną odłamane; kobiety przyjdą i spalą je; albowiem jest to lud bez rozumu; dlatego ten, który ich uczynił, nie zmiłuje się nad nimi, a ten, który ich ukształtował, nie okaże im łaski. I stanie się w owym dniu, że Pan wymłóci od koryta Rzeki aż do potoku Egiptu, a wy, dzieci Izraela, będziecie zbierani jeden po jednym. I stanie się w owym dniu, że zadmą w wielką trąbę, i przyjdą ci, którzy byli bliscy zagłady w ziemi Asyrii, oraz wygnani w ziemi Egiptu, i będą oddawać cześć Panu na świętej górze w Jerozolimie. Izajasz 27:6–13.

Rightly understood these verses are identifying September 11, 2001, until the soon-coming Sunday law. Verse six identifies the entire history, by identifying the beginning of the plant which takes root, then blossoms and buds, and eventually fills the earth with fruit. The fruit that fills the earth does so during the “hour,” which is the Sunday law crisis. While Christ is then gathering his fruit into his garner, he is also bringing judgment upon Babylon. The judgment that occurs during the time when the earth is filled with fruit is represented in verse seven, when the two questions are asked, “Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him?”

Prawidłowo zrozumiane, te wersety wyznaczają okres od 11 września 2001 roku aż po wkrótce nadchodzące prawo niedzielne. Werset szósty obejmuje całą tę historię, wskazując początek rośliny, która zapuszcza korzenie, potem zakwita i wypuszcza pąki, a ostatecznie napełnia ziemię owocem. Owoc, który napełnia ziemię, czyni to podczas „godziny”, czyli kryzysu prawa niedzielnego. Gdy Chrystus zbiera wówczas swój owoc do swego spichlerza, jednocześnie sprowadza sąd na Babilon. Sąd, który ma miejsce w czasie, gdy ziemia jest napełniona owocem, przedstawia werset siódmy, gdy padają dwa pytania: „Czy poraził go tak, jak poraził tych, którzy go porazili? Albo czy został zabity rzezią na wzór rzezi tych, których on zabił?”

Then in verse eight, the sprinkling of the latter rain is marked with the expression, “In measure.” What causes the plants to shoot forth is the rain, and when the beginning of the latter rain is marked, it is marked as beginning “in measure, when it shooteth forth.” When the latter rain begins, it is poured out “in measure”, for it is not poured out without measure if the harvest is a mixture of true and false.

Następnie w wersecie ósmym zraszanie przez późny deszcz jest oznaczone wyrażeniem „W miarę”. To deszcz sprawia, że rośliny wypuszczają pędy, a gdy zaznacza się początek późnego deszczu, jest on oznaczony jako zaczynający się „w miarę, gdy wypuszcza pędy”. Gdy późny deszcz się zaczyna, jest wylewany „w miarę”, gdyż nie jest wylewany bez miary, jeśli żniwo jest mieszaniną tego, co prawdziwe, i tego, co fałszywe.

> “Every truly converted soul will be intensely desirous to bring others from the darkness of error into the marvelous light of the righteousness of Jesus Christ. The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> "Każda prawdziwie nawrócona dusza będzie gorąco pragnęła wyprowadzać innych z ciemności błędu do przedziwnego światła sprawiedliwości Jezusa Chrystusa. To wielkie wylanie Ducha Bożego, które rozświetla całą ziemię Jego chwałą, nie przyjdzie, dopóki nie będziemy mieli oświeconego ludu, który z doświadczenia wie, co znaczy być współpracownikami Boga. Gdy będziemy mieć całkowite, z całego serca oddanie służbie Chrystusowi, Bóg potwierdzi to przez wylanie swego Ducha bez miary; lecz tak się nie stanie, dopóki największa część Kościoła nie będzie współpracować z Bogiem. Bóg nie może wylewać swego Ducha, gdy egoizm i pobłażanie sobie są tak jawne; gdy panuje duch, który, ujęty w słowa, wyraziłby odpowiedź Kaina: 'Czy jestem stróżem mojego brata?' Jeśli prawda na ten czas, jeśli znaki, które gęstnieją ze wszystkich stron i świadczą, że koniec wszystkiego jest bliski, nie wystarczą, by poruszyć uśpioną energię tych, którzy utrzymują, że znają prawdę, wówczas ogarnie te dusze ciemność proporcjonalna do światła, które świeciło. Nie ma nawet pozoru wymówki dla ich obojętności, którą mogliby przedstawić Bogu w wielkim dniu ostatecznego rozrachunku. Nie będzie powodu, który można by przedłożyć, dlaczego nie żyli, nie chodzili i nie pracowali w świetle świętej prawdy słowa Bożego, i tym samym nie objawiali światu pogrążonemu w grzechu, poprzez swoje postępowanie, współczucie i zapał, że mocy i realności Ewangelii nie da się podważyć." Review and Herald, 21 lipca 1896.

Sister White identifies the passage as the point when the angel of Revelation descends, for she says, “the great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory.” In another passage we have often cited in these articles, she identified that when “the great buildings of New York” “are thrown down,” “Revelation chapter eighteen, verses one through three will be fulfilled.”

Siostra White uznaje ten fragment za moment, w którym zstępuje anioł z Apokalipsy, bo mówi: "wielkie wylanie Ducha Bożego, które rozświetla całą ziemię Jego chwałą." W innym fragmencie, który często cytowaliśmy w tych artykułach, stwierdziła, że gdy "wielkie budynki Nowego Jorku" "zostaną zburzone", "Apokalipsa, rozdział osiemnasty, wersety od pierwszego do trzeciego, zostaną wypełnione."

We will continue these thoughts in the next article.

Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–7.

> Teraz zaśpiewam mojemu umiłowanemu pieśń mego umiłowanego o jego winnicy. Mój umiłowany ma winnicę na bardzo urodzajnym wzgórzu; ogrodził ją, usunął z niej kamienie, zasadził w niej najszlachetniejszą winorośl, zbudował pośrodku niej wieżę i sporządził w niej także tłocznię; oczekiwał, że wyda winogrona, a ona wydała dzikie winogrona. A teraz, mieszkańcy Jerozolimy i mężowie Judy, proszę, osądźcie między mną a moją winnicą. Cóż jeszcze można było uczynić dla mojej winnicy, czego bym w niej nie uczynił? Dlaczego więc, gdy oczekiwałem, że wyda winogrona, wydała dzikie winogrona? A teraz posłuchajcie: powiem wam, co uczynię z moją winnicą: usunę jej ogrodzenie i zostanie oddana na pastwę; zburzę jej mur, a będzie deptana. Spustoszę ją: nie będzie przycinana ani okopywana; lecz wyrosną w niej ciernie i osty. Rozkażę również obłokom, aby nie zsyłały na nią deszczu. Albowiem winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a mężowie Judy jego rozkoszną latoroślą; oczekiwał sądu, a oto ucisk; sprawiedliwości, a oto krzyk. Izajasz 5:1–7.

Back to Articles