Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Two

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - Numer dwadzieścia dwa

Number Twenty-Two

Numer dwadzieścia dwa

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2026

Formats

PDF
Word

We were half way through the four references of ancient Israel, as the generation of “vipers” in the previous article. In Matthew, both John and Jesus label the Pharisees and Sadducees as the generation of vipers. John represents the beginning of a testing process that is identified when he taught that Jesus, who would follow him—would thoroughly purge His floor. Jesus added to the testing process of John, by including the judgment process, as He referenced the queen of Sheba and Nineveh. Judgment takes place in the fourth generation, and one class in the judgment manifests as serpents, for their father is the devil. Jesus added the issue of the fourth generation seeking a sign, when the sign was in plain sight.

W poprzednim artykule byliśmy w połowie omawiania czterech odniesień do starożytnego Izraela jako „plemienia żmijowego”. W Ewangelii Mateusza zarówno Jan, jak i Jezus nazywają faryzeuszy i saduceuszów plemieniem żmijowym. Jan reprezentuje początek procesu próby, co stało się widoczne, gdy nauczał, że Jezus, który przyjdzie po nim, dokładnie oczyści swoje klepisko. Jezus rozwinął proces próby Jana, włączając w niego proces sądu, gdy odwołał się do królowej z Saby i Niniwy. Sąd ma miejsce w czwartym pokoleniu, a jedna grupa w czasie sądu objawia się jako żmije, ponieważ ich ojcem jest diabeł. Jezus dodał też kwestię czwartego pokolenia, które domaga się znaku, choć znak był na oczach.

In Matthew twenty-three the “woes” upon the Pharisees and Sadducees are set forth, and the process of testing and judgment is again associated with the final generation. Chapter twenty-two prepares the setting of the woes of chapter twenty-three.

W Ewangelii Mateusza, w rozdziale dwudziestym trzecim, wypowiedziane zostają słowa „biada” wobec faryzeuszy i saduceuszy, a proces próby i sądu znów zostaje powiązany z ostatnim pokoleniem. Rozdział dwudziesty drugi przygotowuje tło dla „biada” z rozdziału dwudziestego trzeciego.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> Gdy faryzeusze zebrali się razem, Jezus zapytał ich: Co myślicie o Chrystusie? Czyim jest synem?

> They say unto him, The Son of David.

> Mówią mu: Syn Dawida.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> Mówi do nich: Jakże więc Dawid w duchu nazywa go Panem, mówiąc: Rzekł Pan Panu memu: Siądź po prawicy mojej, aż uczynię twoich nieprzyjaciół podnóżkiem nóg twoich? Jeśli więc Dawid nazywa go Panem, jakże jest on jego synem?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> I nikt nie zdołał odpowiedzieć mu ani słowem, ani też od tego dnia nikt nie odważył się już więcej zadawać mu pytań. Mateusz 22:41-46.

When the door closed to any further interaction, Jesus then sets forth eight woes in the following chapter. In verse thirteen the woe is for shutting the doors to the kingdom of heaven. It is from Heaven’s doors that the latter rain is poured out. The eight woes are about those who profess to open the door which no man can open and close the door which no man can close. In vision, Sister White was shown those who did not follow Christ into the Most Holy Place sending their prayers to the empty holy place where Satan, pretending to be Christ, led them to believe everything was OK. They had re-opened the holy place, and closed the Most Holy Place.

Kiedy drzwi zamknęły się na wszelki dalszy kontakt, Jezus w następnym rozdziale wygłasza osiem „biada”. W wersecie trzynastym „biada” dotyczy zamykania drzwi do Królestwa Niebieskiego. To przez drzwi nieba wylewany jest późny deszcz. Owe osiem „biada” odnosi się do tych, którzy twierdzą, że otwierają drzwi, których nikt nie może otworzyć, i zamykają drzwi, których nikt nie może zamknąć. W widzeniu Siostrze White pokazano tych, którzy nie poszli za Chrystusem do Miejsca Najświętszego, kierujących swoje modlitwy do pustego Miejsca Świętego, gdzie szatan, udając Chrystusa, sprawiał, że wierzyli, iż wszystko jest w porządku. Na nowo otworzyli Miejsce Święte, a zamknęli Miejsce Najświętsze.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> Wielu patrzy z przerażeniem na postępowanie Żydów, którzy odrzucili i ukrzyżowali Chrystusa; a czytając historię Jego haniebnego traktowania, myślą, że Go miłują i że nie zaparliby się Go jak Piotr ani nie ukrzyżowaliby Go jak Żydzi. Lecz Bóg, który czyta serca wszystkich, poddał próbie tę miłość do Jezusa, do której się przyznawali. Całe niebo z najgłębszym zainteresowaniem obserwowało przyjęcie pierwszego anielskiego poselstwa. Lecz wielu, którzy wyznawali miłość do Jezusa i roniło łzy, czytając opowieść o krzyżu, szydziło z dobrej nowiny o Jego przyjściu. Zamiast przyjąć to poselstwo z radością, ogłosili je zwiedzeniem. Nienawidzili tych, którzy miłowali Jego przyjście, i wykluczali ich z kościołów. Ci, którzy odrzucili pierwsze poselstwo, nie mogli odnieść korzyści z drugiego; nie skorzystali też z wołania o północy, które miało przygotować ich do wejścia wraz z Jezusem przez wiarę do miejsca najświętszego niebiańskiej świątyni. A odrzucając dwa wcześniejsze poselstwa, tak zaciemnili swoje zrozumienie, że nie widzą żadnego światła w trzecim anielskim poselstwie, które wskazuje drogę do miejsca najświętszego. Widziałam, że tak jak Żydzi ukrzyżowali Jezusa, tak kościoły z nazwy ukrzyżowały te poselstwa, i dlatego nie mają poznania drogi do miejsca najświętszego i nie mogą korzystać ze wstawiennictwa Jezusa tam. Podobnie jak Żydzi, którzy składali swoje bezużyteczne ofiary, oni zanoszą swoje bezużyteczne modlitwy do pomieszczenia, które Jezus opuścił; a szatan, zadowolony z tego zwiedzenia, przybiera religijny pozór i kieruje umysły tych rzekomych chrześcijan ku sobie, działając swoją mocą, swoimi znakami i kłamliwymi cudami, aby pochwycić ich w swoje sidła. Wczesne pisma, 258-261.

Verse fourteen is a woe for devouring widows houses and long prayers. Verse fifteen’s woe is for making their converts twice as mush the children of hell as they were. Verses sixteen through twenty-two the wicked are swearing by the temple.

Werset czternasty to biada za pożeranie domów wdów i za długie modlitwy. Werset piętnasty to biada za to, że sprawiają, iż ich nawróceni są dwa razy bardziej dziećmi piekła, niż oni sami byli. W wersetach od szesnastego do dwudziestego drugiego niegodziwi przysięgają na świątynię.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> To nie są słowa Siostry White, lecz słowa Pana, a Jego posłaniec przekazał mi je, by zostały wam przeze mnie przekazane. Bóg wzywa was, abyście już dłużej nie działali wbrew Niemu. Udzielono wielu napomnień dotyczących ludzi podających się za chrześcijan, którzy ujawniają atrybuty Szatana, przeciwstawiają się w duchu, słowie i czynie szerzeniu prawdy i z pewnością kroczą drogą, na którą prowadzi ich Szatan. W zatwardziałości serca przywłaszczyli sobie władzę, która w żaden sposób do nich nie należy i której nie powinni sprawować. Mówi wielki Nauczyciel: 'Wywrócę, wywrócę, wywrócę.' Ludzie w Battle Creek mówią: 'Świątynia Pana, świątynia Pana — to my', lecz używają zwykłego ognia. Ich serca nie są zmiękczone i poskromione łaską Bożą. Wydania rękopisów, tom 13, 222.

In verse twenty-three and twenty-four the woe is for neglecting justice, mercy and faithfulness. Verses twenty-five and twenty-six is about the pretention of cleaning the outside of the cup, but not the inside.

W wersetach dwudziestym trzecim i dwudziestym czwartym biada dotyczy zaniedbywania sprawiedliwości, miłosierdzia i wierności. Wersety dwudziesty piąty i dwudziesty szósty mówią o pozorze czyszczenia zewnętrza kielicha, a nie jego wnętrza.

> “‘We have this treasure,’ the apostle continued, ‘in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of us.’ God could have proclaimed His truth through sinless angels, but this is not His plan. He chooses human beings, men compassed with infirmity, as instruments in the working out of His designs. The priceless treasure is placed in earthen vessels. Through men His blessings are to be conveyed to the world. Through them His glory is to shine forth into the darkness of sin.” Acts of the Apostles, 330.

> „Mamy ten skarb — kontynuował apostoł — w glinianych naczyniach, aby przemożna moc była z Boga, a nie z nas. Bóg mógłby ogłosić swoją prawdę przez bezgrzesznych aniołów, lecz nie taki jest Jego plan. On wybiera istoty ludzkie, ludzi obarczonych słabością, jako narzędzia w urzeczywistnianiu swoich zamierzeń. Bezcenny skarb zostaje złożony w glinianych naczyniach. Przez ludzi Jego błogosławieństwa mają być przekazywane światu. Przez nich Jego chwała ma rozbłysnąć w ciemnościach grzechu.” Dzieje Apostolskie, 330.

Then verses twenty-seven and twenty-eight identifies the wicked as whitewashed tombs, connecting with Shebna of Isaiah chapter twenty-two where Shebna was exalting in the wonderful tomb he was making, but would never be in, for God was to cast him out of His mouth into a far field. The far field is represented by the tomb of the lying prophet of Bethel that led the disobedient prophet to be buried in the same tomb. Then the eighth woe says:

Potem wersety dwudziesty siódmy i dwudziesty ósmy określają niegodziwych jako groby pobielane, nawiązując do Szebny z dwudziestego drugiego rozdziału Księgi Izajasza, gdzie Szebna chełpił się wspaniałym grobowcem, który wznosił, lecz w którym nigdy nie miał spocząć, bo Bóg miał go wypluć ze swoich ust na odległe pole. To odległe pole jest przedstawione przez grób kłamliwego proroka z Betel, który doprowadził do tego, że nieposłuszny prorok został pochowany w tym samym grobie. Potem ósme biada mówi:

> Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! because ye build the tombs of the prophets, and garnish the sepulchres of the righteous, And say, If we had been in the days of our fathers, we would not have been partakers with them in the blood of the prophets. Wherefore ye be witnesses unto yourselves, that ye are the children of them which killed the prophets. Fill ye up then the measure of your fathers.

> Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy! Bo budujecie groby proroków i przyozdabiacie grobowce sprawiedliwych, i mówicie: Gdybyśmy żyli za dni naszych ojców, nie bylibyśmy ich wspólnikami w rozlewie krwi proroków. A tak świadczycie sami przeciw sobie, że jesteście synami tych, którzy pozabijali proroków. Dopełnijcie więc miary waszych ojców.

> Ye serpents, ye generation of vipers, how can ye escape the damnation of hell?

> Węże, plemię żmijowe, jakże unikniecie potępienia w piekle?

> Wherefore, behold, I send unto you prophets, and wise men, and scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some of them shall ye scourge in your synagogues, and persecute them from city to city: That upon you may come all the righteous blood shed upon the earth, from the blood of righteous Abel unto the blood of Zacharias son of Barachias, whom ye slew between the temple and the altar.

> Dlatego oto posyłam do was proroków, mędrców i uczonych w Piśmie; niektórych z nich zabijecie i ukrzyżujecie, innych będziecie biczować w waszych synagogach i będziecie ich prześladować z miasta do miasta, aby na was przyszła cała sprawiedliwa krew przelana na ziemi, od krwi sprawiedliwego Abla aż do krwi Zachariasza, syna Barachiasza, którego zabiliście między świątynią a ołtarzem.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation. Matthew 23:29–36.

> Zaprawdę, powiadam wam: to wszystko przyjdzie na to pokolenie. Mateusz 23:29-36.

The serpents, who are the generation of vipers, are being judged in the passage. In the passage the judgment is not based upon the witnesses of the queen of Sheba and Ninevah, but by the blood of Abel to Zacharias. The fourth generation, who are vipers are judged by two witnesses from the external history of ancient Israel and two witnesses from the internal history of ancient Israel. Luke chapter three is the final of the four references to the vipers of the fourth and final generation and it is simply a parallel to Matthew chapter three. Four references that identify that during the final judgment of the house of God, during the fourth generation, one class will manifest their characters, as a sons and daughters of Satan, and the other class, as the sons and daughters of God. The testing process that begins the separation begins when the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant lifts up his voice in the wilderness.

Węże, które są plemieniem żmijowym, są w tym fragmencie osądzane. W tym fragmencie sąd nie opiera się na świadectwach królowej Saby i Niniwy, lecz na krwi Abla aż po Zachariasza. Czwarte pokolenie, które jest plemieniem żmijowym, jest sądzone przez dwóch świadków z zewnętrznej historii starożytnego Izraela i dwóch świadków z wewnętrznej historii starożytnego Izraela. Trzeci rozdział Ewangelii Łukasza jest ostatnim z czterech odniesień do żmij czwartego i ostatniego pokolenia i stanowi po prostu paralelę do trzeciego rozdziału Ewangelii Mateusza. Cztery odniesienia, które wskazują, że podczas ostatecznego sądu nad domem Bożym, w czwartym pokoleniu, jedna klasa ujawni swój charakter jako synowie i córki Szatana, a druga jako synowie i córki Boga. Proces próby, który rozpoczyna rozdzielenie, zaczyna się, gdy posłaniec, który przygotowuje drogę Posłańcowi Przymierza, podnosi swój głos na pustyni.

In the sacred weave of Scripture, names are not mere labels but whispered prophecies—second songs sung beneath history’s surface, revealing the heart of redemption. When the meanings of the descendants from Adam to Noah are organized into a statement, it produces a message that corresponds to the history represented by the genealogy. Adam means “man,” and Seth means “appointed.” Enosh means “mortal” (subject to death), and Kenan means “sorrow.” Through “the praise/blessing of God” (Mahalalel), Heaven would “come down” (Jared). Heaven came down as the “dedicated or anointed one” (Enoch), who proclaimed the judgment message through his son Methuselah (“when he dies, it shall be sent”). His death would be the climax of a “powerful” outpouring of the Holy Spirit, represented by Lamech (breath) joining Methuselah as the Midnight Cry joined the second angel. Methuselah was the second angel and Lamech the Midnight Cry that climaxed at the flood of Noah.

W świętym splocie Pisma imiona nie są tylko etykietami, lecz szeptanymi proroctwami — drugimi pieśniami śpiewanymi pod powierzchnią historii, odsłaniającymi serce odkupienia. Gdy znaczenia imion potomków od Adama do Noego ułoży się w jedno zdanie, powstaje przesłanie odpowiadające historii przedstawionej przez tę genealogię. Adam znaczy „człowiek”, a Set znaczy „ustanowiony”. Enosz znaczy „śmiertelny” (podlegający śmierci), a Kenan znaczy „smutek”. Przez „chwałę/błogosławieństwo Boga” (Mahalalel) Niebo miało „zstąpić” (Jered). Niebo zstąpiło jako „poświęcony lub namaszczony” (Henoch), który przez swego syna, Matuzalema („gdy umrze, zostanie posłane”), ogłosił przesłanie o sądzie. Jego śmierć miała stać się punktem kulminacyjnym „potężnego” wylania Ducha Świętego, przedstawionego przez Lameka (tchnienie) dołączającego do Matuzalema, tak jak Wołanie o północy połączyło się z drugim aniołem. Matuzalem był drugim aniołem, a Lamek — Wołaniem o północy, które osiągnęło swój punkt kulminacyjny podczas potopu za dni Noego.

Distilled further, the names declare: “Man was appointed mortal, subject to sorrow and death, in consequence of the first Adam; but through the blessing of God, Christ dedicated Himself to come down, proclaiming judgment through His death on the cross, which followed by the powerful outpouring of the Holy Spirit.”

Sprowadzając to do sedna, imiona głoszą: „Człowiek został uczyniony śmiertelnym, poddanym cierpieniu i śmierci, w następstwie pierwszego Adama; lecz dzięki błogosławieństwu Boga Chrystus poświęcił się, by zstąpić, ogłaszając sąd przez swoją śmierć na krzyżu, po czym nastąpiło potężne wylanie Ducha Świętego.”

These ten names encapsulate the gospel message while tracing earth’s history from creation to the latter rain, culminating in the Second Coming. This symbolism, hidden in the names finds its counterpart in Revelation. Genesis presents the alpha genealogy, and Revelation 7’s 144,000 presents the omega fulfillment in the sealed remnant.

Te dziesięć imion streszcza przesłanie ewangelii, ukazując zarazem dzieje ziemi od stworzenia aż po późny deszcz i ich kulminację w Powtórnym Przyjściu. Ta symbolika, ukryta w tych imionach, znajduje swój odpowiednik w Apokalipsie. Księga Rodzaju przedstawia rodowód alfa, a 144 000 z 7. rozdziału Apokalipsy stanowi wypełnienie omega w zapieczętowanej reszcie.

Judah means “praise,” Reuben means “behold, a son,” Gad means “good fortune/troop,” Asher means “happy/blessed,” and Naphtali means “wrestling.” Manasseh means “causing to forget,” Simeon means “hearing,” Levi means “joined/attached,” Issachar means “reward,” Zebulun means “honor/dwelling,” Joseph means “increase,” and Benjamin means “son of the right hand.”

Juda znaczy "pochwała", Ruben znaczy "oto syn", Gad znaczy "szczęście/zastęp", Aser znaczy "szczęśliwy/błogosławiony", a Neftali znaczy "zmaganie się". Manasses znaczy "sprawiający zapomnienie", Symeon znaczy "wysłuchanie", Lewi znaczy "złączony/przyłączony", Isachar znaczy "zapłata", Zabulon znaczy "cześć/mieszkanie", Józef znaczy "pomnożenie", a Beniamin znaczy "syn prawicy".

Those who follow the Lion of the tribe of Judah are the sons of God, blessed with good fortune as they pass through a testing process of wrestling with God as Jacob did. Through this struggle, their sins are forgotten in the sanctification process produced by hearing God’s Word, which in turns attaches them to Christ in a covenant relationship. Their reward is to dwell honorably with Christ on His throne, seated in heavenly places as God uses them to increase His kingdom—calling the great multitude out of Babylon as sons of His right hand.

Ci, którzy idą za Lwem z pokolenia Judy, są synami Bożymi i obdarzeni pomyślnością, gdy przechodzą próbę, zmagając się z Bogiem jak Jakub. Przez to zmaganie ich grzechy zostają zapomniane w procesie uświęcenia, który dokonuje się przez słuchanie Słowa Bożego, co z kolei wiąże ich z Chrystusem więzią przymierza. Ich nagrodą jest zaszczyt przebywania z Chrystusem na Jego tronie, zasiadając w miejscach niebiańskich, gdy Bóg używa ich, aby pomnażać swoje królestwo — wzywając wielką rzeszę z Babilonu jako synów Jego prawicy.

The six sons of Leah were Rueben, Judah, Simeon, Levi, Issachar and Zebulun. Her maid Zilpah, whose names means “a fragrant dropping,” had two sons—Gad and Asher. The two sons of Rachel were Joseph and Benjamin. Rachel’s maid Bilhah means “shy or timid” and her sons were Dan and Naphtali. Prophetically the genealogy here provides several lines to consider. Unlike the alpha and ten generations in Genesis chapter five, the omega has twelve descendants, with its own specific prophetic variables. In the one hundred and forty-four thousand, Dan is not mentioned and Manasseh replaced his brother Ephraim.

Sześciu synów Lei to Ruben, Juda, Symeon, Lewi, Issachar i Zabulon. Jej służąca Zilpa, której imię znaczy „pachnąca kropla”, miała dwóch synów — Gada i Aszera. Dwaj synowie Racheli to Józef i Beniamin. Imię służącej Racheli, Bilhy, znaczy „nieśmiała lub bojaźliwa”, a jej synami byli Dan i Naftali. Z proroczego punktu widzenia przedstawiona tu genealogia dostarcza kilku wątków do rozważenia. W odróżnieniu od alfy i dziesięciu pokoleń w piątym rozdziale Księgi Rodzaju, omega ma dwunastu potomków, z własnymi specyficznymi zmiennymi proroczymi. Wśród stu czterdziestu czterech tysięcy Dan nie jest wymieniony, a Manasses zastąpił swego brata Efraima.

Genesis’ alpha genealogy aligns with Revelation’s omega genealogy, for Genesis identifies Christ’s divine work in salvation, and Revelation identifies those who in the omega fulfillment of that alpha prophecy, perfectly fulfill the very promise and prophecy set forth in the alpha prophecy.

Rodowód alfa Księgi Rodzaju koresponduje z rodowodem omega Księgi Objawienia, gdyż Księga Rodzaju wskazuje na Boskie dzieło Chrystusa w zbawieniu, a Księga Objawienia wskazuje tych, którzy w spełnieniu omega owego proroctwa alfa doskonale wypełniają samą obietnicę i proroctwo przedstawione w proroctwie alfa.

The application of these two lines is often done by the theologians, but never with the perspective of line upon line methodology. The two genealogies in Genesis and Revelation provide two witnesses that God speaks at a secondary level. One language is the written testimony as it is recorded, and a secondary line within that testimony is set forth at a symbolic level. The theologians typically go no further than the surface observations about the message conveyed through the meanings of names in Genesis and Revelation. They treat what they see as a novelty that speaks more about their own human wisdom, as evidenced to by their sanctimonious ability to see the metaphor within the meanings of the names. They never see the message set forth in the twelve sons of Ishmael. They don’t see correctly the genealogies of Jesus in Matthew and Luke. They don’t see the genealogies of the last seven kings of Judah, and the last seven kings of Israel, the first seven kings of Judah or the first seven kings of Israel.

Zastosowanie tych dwóch linii jest często dokonywane przez teologów, lecz nigdy z perspektywy metodologii „linia po linii”. Dwie genealogie w Księdze Rodzaju i Księdze Objawienia dostarczają dwóch świadectw tego, że Bóg przemawia na poziomie wtórnym. Jednym językiem jest spisane świadectwo, takie, jak zostało zapisane, a wtórna linia w ramach tego świadectwa przedstawiona jest na poziomie symbolicznym. Teologowie zazwyczaj nie wychodzą poza powierzchowne spostrzeżenia dotyczące przesłania przekazywanego przez znaczenia imion w Księdze Rodzaju i Księdze Objawienia. Traktują to, co widzą, jako ciekawostkę, która mówi więcej o ich własnej ludzkiej mądrości, co potwierdza ich świątobliwa zdolność dostrzegania metafory w znaczeniach imion. Nigdy nie dostrzegają przesłania przedstawionego w dwunastu synach Izmaela. Nie widzą właściwie genealogii Jezusa u Mateusza i Łukasza. Nie dostrzegają genealogii ostatnich siedmiu królów Judy i ostatnich siedmiu królów Izraela, pierwszych siedmiu królów Judy ani pierwszych siedmiu królów Izraela.

When I am saying they don’t see, I mean if you ask Google if there are teachings about these genealogies, the answer is “yes,” to Genesis’s Adam to Noah, and “yes” to the one hundred and forty-four thousand. But do they apply the ten descendants of Abram in Genesis eleven in this fashion? No. Do they apply the genealogy of Cain and the genealogy of Seth? Yes, but so far from the actual meaning, that it is as if they are on another subject. They no doubt address the genealogies of Christ in Matthew and Luke, but once again, they miss the mark by a mile. Why does that matter, you ask? Because I intend to give an overview of these prophetic lines of genealogies, and I want to be clear from the outset that I am trying to identify the significance of the fourth generation as a symbol of biblical prophecy. The overview of these genealogies will help in that regard, but it would be negligence on anyone’s part, if they thought the simple summary of these things which shall follow, is all there is to understand about these lines of genealogies.

Kiedy mówię, że oni nie widzą, mam na myśli, że jeśli zapytasz Google'a, czy istnieją nauczania na temat tych rodowodów, odpowiedź brzmi „tak” w odniesieniu do rodowodu od Adama do Noego w Księdze Rodzaju oraz „tak” w odniesieniu do stu czterdziestu czterech tysięcy. Czy jednak w ten sposób traktują dziesięciu potomków Abrama w jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju? Nie. Czy odnoszą to do rodowodu Kaina i rodowodu Seta? Tak, ale tak daleko od rzeczywistego znaczenia, jakby mówili o zupełnie innym temacie. Z pewnością poruszają też rodowody Chrystusa u Mateusza i Łukasza, ale i tu grubo chybiają. Zapytasz: dlaczego to ma znaczenie? Ponieważ zamierzam przedstawić przegląd tych proroczych linii rodowych i chcę od razu jasno powiedzieć, że staram się wskazać znaczenie czwartego pokolenia jako symbolu biblijnego proroctwa. Taki przegląd tych rodowodów w tym pomoże, ale byłoby zaniedbaniem z czyjejkolwiek strony uznać, że proste streszczenie rzeczy, które za chwilę przedstawię, to wszystko, co można zrozumieć o tych liniach rodowych.

After the genealogy of Adam to Noah, we find two lines of genealogies in chapters four and five of Genesis. Those two lines are represented by the descendants of Cain and the descendants of Seth. Unlike the genealogy of Adam to Noah which represented ten descendants, the line of Seth and Cain both identify eight descendants. For this reason, they are to be treated as two periods of four. Seth and Cain are covenant symbols, and Cain represents those who in Isaiah twenty-eight and twenty-nine, make a covenant of death, that is to be disannulled at the overflowing scourge. They are those who build their houses upon sand. Those who build upon the Rock, make a covenant of life as represented in first Peter, chapter two as those who have tasted that the Lord is good, and are the “chosen generation.” The “many” build upon the sand, but “few” are chosen.

Po genealogii od Adama do Noego znajdujemy w rozdziałach czwartym i piątym Księgi Rodzaju dwie linie genealogiczne. Te dwie linie są reprezentowane przez potomków Kaina i potomków Seta. W odróżnieniu od genealogii od Adama do Noego, która obejmowała dziesięciu potomków, linie Seta i Kaina wymieniają po ośmiu potomków. Dlatego należy je traktować jako dwie sekwencje po cztery. Set i Kain są symbolami przymierza, a Kain reprezentuje tych, którzy w rozdziałach dwudziestym ósmym i dwudziestym dziewiątym Księgi Izajasza zawierają przymierze ze śmiercią, które ma zostać unieważnione, gdy nadejdzie przetaczająca się chłosta. To ci, którzy budują swoje domy na piasku. Ci zaś, którzy budują na Skale, zawierają przymierze życia, jak ukazano w Pierwszym Liście Piotra, rozdziale drugim: to ci, którzy zakosztowali, że Pan jest dobry, i są „wybranym rodem”. „Wielu” buduje na piasku, lecz „niewielu” jest wybranych.

Cain’s genealogy is a rebellious chord in the symphony of names, for the names represent human glory that is vain, leading to aimless wandering, after being smitten by heaven. Disregarding the warning Cain’s line professes a false divinity, cloaked in vengeful human power, represented by the arts of humanity, that forges an iron culture; beautiful, but violent, and barren of hope. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Cain that is derived from the names.

Rodowód Kaina jest buntowniczym akordem w symfonii imion, ponieważ imiona symbolizują próżną ludzką chwałę, która po ciosie zadanym przez niebiosa prowadzi do tułaczki bez celu. Lekceważąc przestrogę, ród Kaina głosi fałszywą boskość, spowitą mściwą ludzką potęgą, wyrażaną przez ludzkie sztuki i rzemiosła, które wykuwają żelazną kulturę; piękną, lecz brutalną i pozbawioną nadziei. To ostatnie stwierdzenie stanowi zarys przesłania zawartego w ośmiu pokoleniach Kaina, wywiedzionego z imion.

Seth’s line answers Cain’s line with grace. In the human frailty that has been appointed to mankind, those who call on God will have their sorrow turned to praise as heaven descends. Faithfully walking the path that rises to glory, during a probationary period, until the cry of “hope,” brings rest, through waters of deliverance. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Seth that is derived from the names.

Ród Seta odpowiada rodowi Kaina łaską. W ludzkiej słabości, jaka została przypisana rodzajowi ludzkiemu, ci, którzy wzywają Boga, doświadczą przemiany smutku w uwielbienie, gdy niebo zstąpi. Wiernie krocząc drogą, która wznosi się ku chwale, w okresie próby, aż okrzyk „nadzieja” przyniesie odpoczynek przez wody wybawienia. To ostatnie stwierdzenie jest zarysem przesłania, zawartego w ośmiu pokoleniach Seta, wywiedzionego z imion.

The reason for dividing the eight generations into two sets of four generations is established in the first step of the covenant, when the prophecy of bondage in Egypt is identified as 400 years and also that the 400 years, would end in the fourth generation. When Paul’s testimony is incorporated into the alpha covenant prophecy, it produces two periods of 215 years that were made up of four generations in each period. The eight generations, in the 430 years represents two periods of 215 years. The first period is represented by the good Pharaoh who knew Joseph. 215 years later, there was a new Pharaoh, that knew not Joseph. Then the next set of four generations began.

Powód podziału ośmiu pokoleń na dwie grupy po cztery pokolenia zostaje ustalony w pierwszym kroku przymierza, gdy proroctwo o niewoli w Egipcie zostaje określone na 400 lat, a także gdy stwierdza się, że te 400 lat zakończy się w czwartym pokoleniu. Gdy świadectwo Pawła zostaje włączone do proroctwa przymierza alfa, powstają dwa okresy po 215 lat, z których każdy obejmuje cztery pokolenia. Osiem pokoleń w ciągu 430 lat reprezentuje dwa okresy po 215 lat. Pierwszy okres jest reprezentowany przez dobrego faraona, który znał Józefa. 215 lat później pojawił się nowy faraon, który Józefa nie znał. Wówczas rozpoczęła się następna grupa czterech pokoleń.

Eight generations divided equally into two periods, distinctly marked as its own period of four generations, upholds applying the eight generations of Cain and of Seth in the same fashion. When that application is made, you have Seth’s eight generations aligned with Cain’s eight generations. Cain represents the many who receive the mark of the beast, and Seth represents the few who receive the seal of God. Cain is the sign of humanity, and Seth is the sign of humanity combined with Divinity in the context of the covenant of Noah, whereas; the line of Joseph and Moses is in the context of the covenant of Abram.

Osiem pokoleń, równo podzielonych na dwa okresy, z których każdy jest wyraźnie wyodrębniony jako własny okres czterech pokoleń, potwierdza zasadność stosowania ośmiu pokoleń Kaina i Seta w jednakowy sposób. Gdy zastosuje się to podejście, osiem pokoleń Seta zostaje zestawionych z ośmioma pokoleniami Kaina. Kain reprezentuje wielu, którzy otrzymują znamię bestii, a Set reprezentuje nielicznych, którzy otrzymują pieczęć Boga. Kain jest znakiem ludzkości, a Set jest znakiem ludzkości połączonej z boskością w kontekście przymierza Noego, natomiast ród Józefa i Mojżesza jest w kontekście przymierza Abrama.

Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word. An application of a genealogy that is not taken up by the theologians, is the genealogy of Ishmael, the symbol of Islam.

Następnie w rozdziale jedenastym rodowód narodu wybranego jest przedstawiony przez dziesięć imion od Sema do Abrama. Rozdział jedenasty to opowieść o wieży Babel, ale także rodowód narodu wybranego, reprezentowanego przez Abrahama. Rozdział jedenasty wprowadza naród wybrany, który miał wejść w potrójne przymierze z Bogiem. Trzecim i ostatnim krokiem była ofiara Izaaka w rozdziale dwudziestym drugim. Rozdział „jedenasty” jest początkiem alfa, a rozdział „dwudziesty drugi” zakończeniem omega. Wiara potrzebna, aby usłyszeć głos Boga w znaczeniu imion, nie różni się od wiary potrzebnej, aby usłyszeć Jego głos w numeracji Jego Słowa. Zastosowaniem rodowodu, którym teologowie się nie zajmują, jest rodowód Izmaela, symbolu islamu.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> A oto imiona synów Izmaela, według ich imion, według ich rodowodów: pierworodny Izmaela, Nebajot; Kedar, Adbeel, Mibsam, Miszma, Duma, Massa, Hadar, Tema, Jetur, Nafisz i Kedema. To są synowie Izmaela, a takie są ich imiona według ich miast i ich zamków; dwunastu książąt według ich narodów. Księga Rodzaju 25:13–16.

When the definitions of these twelve names are set forth into a statement, it reads as, “Prophetically the descendants of Ishmael are a fruitful dark-skinned people that are renowned as warriors, but are grieved historically and prophetically on August 11, 1840 and thereafter on September 11, 2001. They are called the children of the east in biblical history. They originated from Arabia where the fragrant spices employed in the Hebrew sanctuary services are grown. The word “assassins” is derived from Islamic history and represents death that is brought about in silence. In the time of the Crusades Islam enclosed, encircled and besieged Catholic Europe, but their subsequent restraint marked the arrival of the refreshing of 1840 through 1844, and also from 9/11 through to the Sunday law crisis. The definitions of the twelve names of Ishmael’s sons are all represented in the previous statement by the bold-faced type.

Gdy definicje tych dwunastu imion zostaną ujęte w jedno stwierdzenie, brzmi ono następująco: „Proroczo potomkowie Izmaela są płodnym, ciemnoskórym ludem, słynącym jako wojownicy, lecz doznają cierpienia w wymiarze historycznym i proroczym 11 sierpnia 1840 r., a następnie 11 września 2001 r. W historii biblijnej są nazywani dziećmi Wschodu. Wywodzą się z Arabii, gdzie rosną wonne przyprawy używane w obrzędach świątynnych Hebrajczyków. Słowo „asasyni” wywodzi się z historii islamu i oznacza śmierć, która nadchodzi po cichu. W czasie krucjat islam ogarnął, okrążył i obległ katolicką Europę, lecz ich późniejsze powstrzymanie wyznaczyło nadejście odnowienia z lat 1840–1844, a także od 9/11 aż do kryzysu ustawy niedzielnej. Definicje dwunastu imion synów Izmaela zostały wszystkie przedstawione w powyższym stwierdzeniu pogrubionym drukiem.”

The twelve names of the line of Ishmael represent thirteen, if you include Ishmael on the list. Thirteen is the symbolic number of “rebellion,” which is what Hagar did, that brought about Abraham allowing Hagar and Ishmael to be cast out. Paul uses that incident to describe the casting out of ancient Israel as God’s covenant people, at the same time that He was establishing a covenant with His Christian bride.

Dwanaście imion rodu Izmaela daje w sumie trzynaście, jeśli na liście uwzględnić samego Izmaela. Trzynaście to symboliczna liczba „buntu”, którego dopuściła się Hagar, co doprowadziło do tego, że Abraham pozwolił, by Hagar i Izmael zostali wypędzeni. Paweł wykorzystuje to wydarzenie, by opisać odrzucenie starożytnego Izraela jako Bożego ludu przymierza, w tym samym czasie, gdy Bóg ustanawiał przymierze ze swoją chrześcijańską oblubienicą.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–31.

> Albowiem jest napisane, że Abraham miał dwóch synów: jednego z niewolnicy, a drugiego z wolnej. Lecz ten z niewolnicy urodził się według ciała, a ten z wolnej — na podstawie obietnicy. Rzeczy te mają znaczenie alegoryczne: są to dwa przymierza; jedno z góry Synaj, rodzące ku niewoli, to jest Agar. Ta Agar to góra Synaj w Arabii i odpowiada teraźniejszemu Jeruzalem, które jest w niewoli wraz ze swymi dziećmi. Natomiast Jeruzalem, które jest w górze, jest wolne i jest matką nas wszystkich. Albowiem napisano: Wesel się, niepłodna, która nie rodzisz; wykrzyknij i zawołaj, ty, która nie doznajesz bólów rodzenia, bo opuszczona ma o wiele więcej dzieci niż ta, która ma męża. A my, bracia, jak Izaak, jesteśmy dziećmi obietnicy. Lecz jak wówczas ten, który urodził się według ciała, prześladował tego, który urodził się według Ducha, tak jest i teraz. Lecz co mówi Pismo? Wypędź niewolnicę i jej syna; albowiem syn niewolnicy nie będzie dziedzicem razem z synem wolnej. A zatem, bracia, nie jesteśmy dziećmi niewolnicy, lecz wolnej. List do Galatów 4:22–31.

Ishmael is a symbol of Islam, and Hagar, Ishmael’s mother is the symbol of the church of the covenant of death. Isaac is a symbol of Christianity, and Sarah is the symbol of the church of the covenant of life. For this reason, Ishmael had twelve sons, for twelve is a symbol of God’s covenant people, and Islam is a counterfeit of God’s covenant people.

Izmael jest symbolem islamu, a Hagar, matka Izmaela, jest symbolem kościoła przymierza śmierci. Izaak jest symbolem chrześcijaństwa, a Sara jest symbolem kościoła przymierza życia. Z tego powodu Izmael miał dwunastu synów, bo dwanaście jest symbolem ludu Bożego przymierza, a islam jest fałszywą imitacją ludu Bożego przymierza.

There are two genealogies for Christ in the gospels. One in Matthew and another in Luke.

W Ewangeliach są dwa rodowody Chrystusa. Jeden u Mateusza, a drugi u Łukasza.

> And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ. So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations. Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Matthew 1:16–18.

> A Jakub zrodził Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem. Tak więc wszystkich pokoleń od Abrahama do Dawida jest czternaście pokoleń; i od Dawida aż do uprowadzenia do Babilonu jest czternaście pokoleń; i od uprowadzenia do Babilonu aż do Chrystusa jest czternaście pokoleń. A narodzenie Jezusa Chrystusa było tak: Gdy jego matka Maryja była zaręczona z Józefem, zanim się zeszli, okazało się, że jest brzemienna z Ducha Świętego. Mateusz 1:16-18.

Matthew’s genealogy identifies three equal periods of fourteen which make up one period of forty-two. Christ is the omega of covenant history in relation to Moses as the alpha of covenant history. Moses prophesies that Christ would be “like unto himself.” Moses had three periods of forty years in his one-hundred-and-twenty-year life. Each forty-year period of Moses’ life, when placed line upon line, concludes at Kadesh, a symbol of 1863 and the Sunday law. Christ’s three periods end at David, the captivity in Babylon and Christ confirming the covenant with His blood at the cross. David represents the lifting up of the church triumphant at the Sunday law, and the second line identifies the foolish virgins being carried to Babylon, at the Sunday law. The third period ends at the cross, which once again, typifies the Sunday law where Christ confirms Abraham’s covenant with the one hundred and forty-four thousand and Noah’s covenant with the great multitude.

Genealogia Mateusza wskazuje trzy równe okresy po czternaście, które razem tworzą okres czterdziestu dwóch. Chrystus jest omegą historii przymierza, a Mojżesz — jej alfą. Mojżesz prorokuje, że Chrystus będzie „podobny do niego”. Mojżesz miał trzy okresy po czterdzieści lat w swoim stu dwudziestoletnim życiu. Każdy czterdziestoletni okres życia Mojżesza, zestawiony linia po linii, kończy się w Kadeszu, symbolu roku 1863 i prawa niedzielnego. Trzy okresy Chrystusa kończą się na Dawidzie, na niewoli babilońskiej oraz na potwierdzeniu przez Chrystusa przymierza Jego krwią na krzyżu. Dawid reprezentuje wywyższenie Kościoła triumfującego w czasie prawa niedzielnego, a druga linia wskazuje na głupie panny zabierane do Babilonu w czasie prawa niedzielnego. Trzeci okres kończy się na krzyżu, który ponownie typologicznie wskazuje na prawo niedzielne, podczas którego Chrystus potwierdza przymierze Abrahama ze stu czterdziestoma czterema tysiącami oraz przymierze Noego z wielkim tłumem.

What can be understood when these two lines are laid over the top of one another is amazing. Moses’ one hundred and twenty years connects with Noah’s 120 years, and Christ’s forty-two generations connects with the antichrist reigning for forty-two symbolic months at the Sunday law.

Jest zdumiewające, co można zrozumieć, gdy nałoży się te dwie linie jedna na drugą. Sto dwadzieścia lat Mojżesza łączy się ze stu dwudziestoma latami Noego, a czterdzieści dwa pokolenia Chrystusa łączą się z panowaniem Antychrysta przez czterdzieści dwa symboliczne miesiące w czasie prawa niedzielnego.

> And the Lord said, My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years. Genesis 6:3.

> I rzekł Pan: Mój duch nie będzie zawsze spierał się z człowiekiem, gdyż i on jest ciałem; jednak jego dni będą wynosić sto dwadzieścia lat. Księga Rodzaju 6:3.

Along with the genealogy of Matthew, which emphasizes the covenant of Abraham, the genealogy of Christ, as set forth by Luke goes all the way to creation, thus emphasizing the covenant of life that Adam broke in Eden. Luke’s genealogy begins with Jesus, and goes backward through His genealogy all the way to Adam, who is identified as the son of God. The line ends with the perfect second Adam, and it begins with the perfect first Adam. From the first Adam unto the second Adam is set forth as 77 generations.

Wraz z rodowodem Mateusza, który podkreśla przymierze zawarte z Abrahamem, rodowód Chrystusa przedstawiony przez Łukasza sięga aż do stworzenia, podkreślając w ten sposób przymierze życia, które Adam złamał w Edenie. Rodowód Łukasza zaczyna się od Jezusa i cofa się przez Jego rodowód aż do Adama, który jest nazwany synem Bożym. Linia rodowa kończy się na doskonałym drugim Adamie, a zaczyna się na doskonałym pierwszym Adamie. Od pierwszego Adama do drugiego Adama ukazano 77 pokoleń.

The genealogies of Scripture represent lines of truth. We have just identified several that far exceed the necessary witnesses needed to establish a truth. The genealogical lines contain the voice of historical fulfillments and future predictions, and they contain the voice of Palmoni, the Wonderful Numberer of secrets, as the numerical enigmas which were placed within the lines provide a second voice. Those two voices are heard with another third voice, the voice of the Wonderful Linguist, who created and controls all things, including the names of people, places and things.

Genealogie Pisma Świętego stanowią linie prawdy. Właśnie zidentyfikowaliśmy kilka, które znacznie przekraczają liczbę koniecznych świadków potrzebnych do ustalenia prawdy. Linie genealogiczne zawierają głos historycznych spełnień i przyszłych przepowiedni, a także głos Palmoniego, Cudownego Rachmistrza tajemnic, gdyż zagadki liczbowe, które zostały umieszczone w tych liniach, dostarczają drugiego głosu. Te dwa głosy słychać wraz z trzecim głosem, głosem Cudownego Lingwisty, który stworzył i panuje nad wszystkim, łącznie z imionami osób, nazwami miejsc i rzeczy.

When John turned to see the voice behind him, it was as the voice of many waters, and when Daniel had the same vision, His voice was the voice of a multitude. The surface message of the Scriptures, as well as the names found with the message, and also the numbering within the message are three voices in one passage. When you take a line with the three voices and lay it over the top of a parallel line, three voices become many voices.

Gdy Jan odwrócił się, by zobaczyć głos za sobą, był on jak głos wielu wód, a gdy Daniel miał to samo widzenie, Jego głos był głosem mnóstwa. Powierzchowna treść Pism, a także imiona towarzyszące temu przekazowi oraz numeracja w obrębie przekazu to trzy głosy w jednym fragmencie. Gdy weźmiesz linię z trzema głosami i nałożysz ją na równoległą linię, trzy głosy stają się wieloma głosami.

> And a voice came out of the throne, saying, Praise our God, all ye his servants, and ye that fear him, both small and great. And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Revelation 19:5, 6.

> A z tronu rozległ się głos, mówiący: Chwalcie naszego Boga, wszyscy jego słudzy, i wy, którzy się go boicie, mali i wielcy. I usłyszałem jakby głos wielkiego tłumu, i jakby szum wielu wód, i jakby łoskot potężnych gromów, mówiących: Alleluja! Bo Pan Bóg Wszechmogący króluje. Objawienie 19:5, 6.

Some of the most significant genealogies are found in the kings of Israel. The first seven kings of Israel, the northern kingdom, end with Ahab, Jezebel and Elijah, thus representing the Sunday law. The line of the last seven kings of the northern tribes, begins at the Sunday law and ends at the close of human probation, when Michael stands up in Daniel 12. The first seven kings of Judah illustrate the history from the Sunday law until Michael stands up, and the last seven kings identify the history that leads to the Sunday law. Two genealogical lines, both possessing an alpha history and an omega history. The alpha history is the period of 9/11 unto the Sunday law, and the omega period is the Sunday law until the close of probation. The first seven kings of Israel, align with the last seven kings of Judah; and the last seven kings of Israel, align with the first seven kings of Judah.

Niektóre z najważniejszych genealogii znajdują się wśród królów Izraela. Pierwsza siódemka królów Izraela, królestwa północnego, kończy się na Achabie, Jezabel i Eliaszu, tym samym reprezentując prawo niedzielne. Linia ostatnich siedmiu królów plemion północnych rozpoczyna się od prawa niedzielnego i kończy się zamknięciem czasu łaski dla ludzkości, gdy Michał powstaje w 12. rozdziale Księgi Daniela. Pierwsza siódemka królów Judy ilustruje historię od prawa niedzielnego aż do powstania Michała, a ostatnia siódemka królów wskazuje historię, która prowadzi do prawa niedzielnego. Dwie linie genealogiczne, obie posiadające historię alfa i historię omega. Historia alfa to okres od 11 września do prawa niedzielnego, a okres omega to czas od prawa niedzielnego do zamknięcia czasu łaski. Pierwsza siódemka królów Izraela odpowiada ostatniej siódemce królów Judy, a ostatnia siódemka królów Izraela odpowiada pierwszej siódemce królów Judy.

We will continue in the next article.

Będziemy kontynuować w następnym artykule.

> “Be Steadfast Unto the End

> Wytrwaj do końca

> “[Revelation 1:1, 2, quoted.] The whole Bible is a revelation; for all revelation to men comes through Christ, and all centers in him. God has spoken unto us by His Son, whose we are by creation and by redemption. Christ came to John exiled on the Isle of Patmos to give him the truth for these last days, to show him that which must shortly come to pass. Jesus Christ is the great trustee of divine revelation. It is through him that we have a knowledge of what we are to look for in the closing scenes of this earth’s history. God gave this revelation to Christ, and Christ communicated the same to John.

> [Objawienie 1:1, 2, cytowane.] Cała Biblia jest objawieniem; ponieważ wszelkie objawienie dane ludziom przychodzi przez Chrystusa i wszystko skupia się w Nim. Bóg przemówił do nas przez swego Syna, do którego należymy z tytułu stworzenia i odkupienia. Chrystus przyszedł do Jana, zesłanego na wyspę Patmos, aby przekazać mu prawdę na te dni ostateczne, aby ukazać mu to, co wkrótce musi się stać. Jezus Chrystus jest wielkim powiernikiem Bożego objawienia. To przez Niego wiemy, czego mamy oczekiwać w końcowych scenach historii tej ziemi. Bóg dał to objawienie Chrystusowi, a Chrystus przekazał je Janowi.

> “John, the beloved disciple, was the one chosen to receive this revelation. He was the last survivor of the first chosen disciples. Under the New Testament dispensation he was honored as the prophet Daniel was honored under the Old Testament dispensation.

> Jan, umiłowany uczeń, został wybrany, aby otrzymać to objawienie. Był ostatnim żyjącym spośród pierwszych wybranych uczniów. W czasach Nowego Testamentu cieszył się takim poważaniem jak prorok Daniel w czasach Starego Testamentu.

> “The instruction to be communicated to John was so important that Christ came from heaven to give it to His servant, telling him to send it to the churches. This instruction is to be the object of our careful and prayerful study; for we are living in a time when men who are not under the teaching of the Holy Spirit will bring in false theories. These men have been standing in high places, and they have ambitious projects to carry out. They seek to exalt themselves, and to revolutionize the whole showing of things. God has given us special instruction to guard us against such ones. He bade John write in a book that which should take place in the closing scenes of this earth’s history.

> Pouczenie, które miało być przekazane Janowi, było tak ważne, że Chrystus zstąpił z nieba, aby dać je swemu słudze, nakazując mu posłać je do kościołów. To pouczenie powinno być przedmiotem naszego uważnego, modlitewnego studium; żyjemy bowiem w czasie, gdy ludzie, którzy nie poddają się nauczaniu Ducha Świętego, będą wprowadzać fałszywe teorie. Ludzie ci od dawna zajmują wysokie stanowiska i mają ambitne zamierzenia do zrealizowania. Dążą do wywyższenia siebie i do zrewolucjonizowania całego porządku rzeczy. Bóg dał nam szczególne pouczenie, aby nas przed takimi ustrzec. Polecił Janowi zapisać w księdze to, co ma się wydarzyć w ostatnich scenach historii tej ziemi.

> “After the passing of the time, God entrusted to His faithful followers the precious principles of present truth. These principles were not given to those who had had no part in the giving of the first and second angel’s messages. They were given to the workers who had had a part in the cause from the beginning.

> Po upływie tego czasu Bóg powierzył swoim wiernym wyznawcom drogocenne zasady teraźniejszej prawdy. Zasady te nie zostały dane tym, którzy nie mieli udziału w głoszeniu pierwszego i drugiego poselstwa anielskiego. Zostały dane pracownikom, którzy mieli udział w sprawie od początku.

> “Those who passed through these experiences are to be as firm as a rock to the principles that have made us Seventh-day Adventists. They are to be workers together with God, binding up the testimony and sealing the law among His disciples. Those who took part in the establishment of our work upon a foundation of Bible truth, those who know the waymarks that have pointed out the right path, are to be regarded as workers of the highest value. They can speak from personal experience regarding the truths entrusted to them. These men are not to permit their faith to be changed to infidelity; they are not to permit the banner of the third angel to be taken from their hands. They are to hold the beginning of their confidence firm unto the end.

> Ci, którzy przeszli przez te doświadczenia, powinni być niewzruszeni jak skała wobec zasad, które uczyniły nas Adwentystami Dnia Siódmego. Mają być współpracownikami Boga, związywać świadectwo i pieczętować prawo wśród Jego uczniów. Ci, którzy brali udział w ustanowieniu naszej pracy na fundamencie biblijnej prawdy, ci, którzy znają drogowskazy, które wskazały właściwą drogę, powinni być uważani za pracowników najwyższej wartości. Mogą mówić z osobistego doświadczenia o prawdach im powierzonych. Ci mężowie nie mają dopuścić, by ich wiara została przemieniona w niewiarę; nie mają pozwolić, by sztandar trzeciego anioła został im odebrany z rąk. Mają zachować początek swojej ufności niewzruszenie aż do końca.

> “The Lord has declared that the history of the past shall be rehearsed as we enter upon the closing work. Every truth that He has given for these last days is to be proclaimed to the world. Every pillar that He has established is to be strengthened. We cannot now step off the foundation that God has established. We cannot now enter into any new organization; for this would mean apostasy from the truth.

> Pan oświadczył, że historia przeszłości ma być przypominana, gdy wkraczamy w dzieło końcowe. Każda prawda, którą On dał na te ostatnie dni, ma być ogłoszona światu. Każdy filar, który ustanowił, ma być umocniony. Nie możemy teraz zejść z fundamentu, który Bóg ustanowił. Nie możemy teraz wchodzić w jakąkolwiek nową organizację, gdyż oznaczałoby to odstępstwo od prawdy.

> “The medical missionary work needs to be purified and cleansed from everything that would weaken the faith of believers in the past experience of the people of God. Eden, beautiful Eden, was degraded by the introduction of sin. There is need now to rehearse the experience of the men who acted a part in the establishment of our work at the beginning.

> Działalność medyczno-misyjna musi zostać oczyszczona i uwolniona od wszystkiego, co osłabiłoby wiarę wierzących w doświadczenia z przeszłości ludu Bożego. Eden, piękny Eden, został skażony przez wprowadzenie grzechu. Trzeba teraz przywołać doświadczenia ludzi, którzy na początku odegrali rolę w ustanowieniu naszego dzieła.

> “From time to time we read the death notices of the great men of the world. Their time came suddenly, as in a moment. Many, supposed to be in good health, die after a feast, or after laying selfish plans for their own exaltation. The word goes forth, ‘He is joined to his idols; let him alone.’ This means that the Lord no longer guards him from harm. Sudden death comes, and what is his lifework worth? His life has been a failure. The tree falls because the power that has sustained it leaves it to its idolatrous sacrifice.

> Od czasu do czasu czytamy nekrologi wielkich ludzi tego świata. Ich czas nadszedł nagle, jak w jednej chwili. Wielu, uważanych za zdrowych, umiera po uczcie albo po obmyślaniu egoistycznych planów własnego wywyższenia. Pada słowo: 'Przylgnął do swoich bożków; zostawcie go'. To znaczy, że Pan już go nie strzeże przed złem. Przychodzi nagła śmierć, i cóż warte jest jego dzieło życia? Jego życie okazało się porażką. Drzewo pada, ponieważ moc, która je podtrzymywała, pozostawia je samej jego bałwochwalczej ofierze.

> “Men and women are absorbed in searching for something to enjoy. They sell their souls for naught, and God withdraws His longsuffering forbearance. They are left to their choice.

> Mężczyźni i kobiety są pochłonięci poszukiwaniem czegoś, co mogłoby im sprawić przyjemność. Sprzedają swoje dusze za nic, a Bóg cofa swoją cierpliwą wyrozumiałość. Są pozostawieni swojemu wyborowi.

> “There are those who, while professing to believe present truth have degraded their faith and refused to walk in the light. Who will now lay aside their selfish, worldly principles? Who will now strive to realize the worth of the soul? What shall it profit a man, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? Or what shall a man give in exchange for his soul? Are you hungering and thirsting for the bread of life and the water of salvation? Do you realize the value of the souls for whom Christ died? Are those who are supposed to be Christians living up to their profession of faith? Are they conscious of the worth of the soul? Are they striving to purify their souls through obedience to the truth?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.

> "Są tacy, którzy, utrzymując, że wierzą w teraźniejszą prawdę, zdegradowali swoją wiarę i odmówili kroczenia w świetle. Kto teraz porzuci swoje samolubne, światowe zasady? Kto teraz będzie się starał uświadomić sobie wartość duszy? Cóż pomoże człowiekowi, jeśli cały świat zyska, a swoją duszę utraci? Albo co da człowiek w zamian za swoją duszę? Czy łakniecie i pragniecie chleba życia i wody zbawienia? Czy uświadamiacie sobie wartość dusz, za które Chrystus umarł? Czy ci, którzy mienią się chrześcijanami, żyją zgodnie ze swoim wyznaniem wiary? Czy są świadomi wartości duszy? Czy starają się oczyszczać swoje dusze przez posłuszeństwo prawdzie?" Manuscript Releases, tom 20, 150, 151.

Back to Articles