Article

# Panium - Number Six

Panium - Numer sześć

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

Prorocze drogowskazy w 11. rozdziale Księgi Daniela: rozpad ZSRR, prawo niedzielne i wzrost współczesnego Rzymu

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

Wraz z upadkiem Związku Radzieckiego w 1989 roku wypełnił się werset czterdziesty jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Werset czterdziesty pierwszy to ustawa niedzielna w Stanach Zjednoczonych, podobnie jak werset szesnasty. Od 1989 roku aż do ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych werset czterdziesty pozostaje pusty. Upadek Związku Radzieckiego w 1989 roku został również wskazany w wersecie dziesiątym jedenastego rozdziału Księgi Daniela, który pierwotnie został wypełniony przez Antiocha Wielkiego.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

Antioch III Wielki, Seleucydzki "król północy", panował w latach 223–187 p.n.e. i dążył do odzyskania terytoriów utraconych na rzecz Ptolemeuszy ("króla południa") po Trzeciej wojnie syryjskiej (246–241 p.n.e.). Jego kampania w czasie Czwartej wojny syryjskiej (219–217 p.n.e.) miała na celu ponowne zajęcie Celesyrii, Fenicji i Palestyny. W 219 r. p.n.e. Antioch pomaszerował na południe, zdobywając Seleucję w Pierii, Tyr i Ptolemais (Akkę), odzyskując nadbrzeżne twierdze. W 218 r. p.n.e. posunął się dalej, zajmując Filadelfię (Amman) i nacierając ku granicy Egiptu, zamierzając odzyskać utracone ziemie Seleucydów aż po Gazę. Antioch wstrzymał marsz w 218 r. p.n.e., konsolidując zdobycze i przygotowując się do decydującego natarcia. Ptolemeusz IV Filopator, król ptolemejski, zebrał armię, by stawić mu czoła, wzmocnioną egipskimi żołnierzami. Dziesiąty werset jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawia ten ruch Antiocha, w ten sposób zapowiadając upadek ZSRR w 1989 roku i stanowiąc typ dla wersetu czterdziestego.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Lecz jego synowie zostaną pobudzeni i zgromadzą wielkie siły; a jeden z nich z pewnością nadciągnie, przetoczy się i przejdzie; potem zawróci i będzie walczył aż do jego twierdzy. Daniela 11:10.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

Kiedy król północy w wersecie czterdziestym „zalewa i przechodzi ponad”, jest to zgodne z opisem króla północy w wersecie dziesiątym: „zalewający i przechodzący przez”. W obu wersetach występują identyczne hebrajskie słowa, po prostu przetłumaczone nieco inaczej. To to samo wyrażenie, które znajduje się w Księdze Izajasza 8:8.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> I przejdzie przez Judę; wyleje się i przejdzie, sięgnie aż do szyi; a rozpostarcie jego skrzydeł wypełni rozległość twojej ziemi, o Immanuelu. Izajasza 8:8.

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

Każdy z trzech wersetów wskazuje na sytuację, w której król południa zostaje pokonany przez króla północy. Antioch, król północy, zwycięża Ptolemeusza, króla południa, tak jak Sennacheryb zwyciężył Judę, króla południa, i tak jak król północy w wersecie czterdziestym zmiótł ZSRR w 1989 roku. Trzy wersety, wraz z trzema historycznymi wypełnieniami tych wersetów, wskazują na „czas końca” w 1989 roku. A zatem werset dziesiąty to rok 1989, a werset szesnasty to ustawa niedzielna w Stanach Zjednoczonych, podobnie jak werset czterdziesty pierwszy.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

Wersety od jedenastego do piętnastego stanowią fragment Pisma, który ma również historyczne wypełnienie, identyfikujące konkretne prorocze kamienie milowe w ukrytej historii wersetu czterdziestego. Przed ustawą niedzielną w Stanach Zjednoczonych, lecz po roku 1989, bitwa pod Raphią i jej następstwa są przedstawione w wersetach jedenastym i dwunastym, a bitwa pod Panium jest przedstawiona w wersetach od trzynastego do piętnastego.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

Ustawa niedzielna jest wyznaczonym czasem; gdyż to wtedy zostaje uleczona śmiertelna rana papiestwa, a papież powraca na tron ziemi. To nadanie władzy zostało zobrazowane przez intronizację papiestwa w 538 roku oraz przez intronizację pogańskiego Rzymu w bitwie pod Akcjum. Gdy pogański Rzym został proroczo intronizowany, panował niepodzielnie przez 360 lat. Gdy papiestwo zostało intronizowane w 538 roku, panowało niepodzielnie przez 1260 lat. Gdy śmiertelna rana zostanie uleczona w momencie ustawy niedzielnej, papiestwo będzie panować niepodzielnie przez symboliczne 42 miesiące.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> I widziałem jedną z jej głów jakby śmiertelnie ranioną; lecz jej śmiertelna rana została uleczona; i cała ziemia zdumiewała się i poszła za bestią. I oddawali pokłon smokowi, który dał władzę bestii, i oddawali pokłon bestii, mówiąc: Któż jest podobny do bestii? Któż może z nią walczyć? I dano jej usta mówiące wielkie rzeczy i bluźnierstwa; i dano jej władzę, aby działała czterdzieści dwa miesiące. Apokalipsa 13:3-5.

Verse 27 says “both” of these kings:

Werset 27 mówi, że „obaj” ci królowie:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> I serca tych dwóch królów będą skłonne do czynienia zła i będą mówić kłamstwa przy jednym stole; lecz to się nie powiedzie, bo koniec nastąpi dopiero w wyznaczonym czasie. Daniela 11:27.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

Dwaj królowie w wersecie dwudziestym siódmym to ci sami królowie z poprzednich dwóch wersetów, którzy następnie stoczyli bitwę pod Akcjum.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> I on pobudzi swoją siłę i swoją odwagę przeciw królowi południa z wielkim wojskiem; a król południa pobudzi się do bitwy z bardzo wielkim i potężnym wojskiem; lecz się nie ostoi, gdyż obmyślą przeciw niemu zamysły. Nawet ci, którzy żywią się jego pokarmem, zgubią go, a jego wojsko rozleje się; i wielu padnie zabitych. Daniela 11:25, 26.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

Werset dwudziesty siódmy zatem stwarza anomalię, którą należy zrozumieć, zanim przejdziemy dalej. W wersecie dwudziestym czwartym „czas” oznacza 360-letni okres rozpoczynający się wraz z bitwą pod Akcjum i kończący się w wyznaczonym czasie w roku 330.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

Królem południa w tej bitwie była Kleopatra, która pozostawała w przymierzu z Markiem Antoniuszem. Oktawiusz był królem północy, który miał pokonać ich oboje. W wyznaczonym czasie (31 r. p.n.e.) ci dwaj królowie, którzy wcześniej zasiadali przy jednym stole i mówili sobie nawzajem kłamstwa, mieli stanąć naprzeciw siebie w bitwie pod Akcjum.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

Dwaj królowie przy stole odpowiadają historii bitwy pod Panium (wersety 13–15), gdzie istniał sojusz Antiocha Magnusa i Filipa z Macedonii. Ten historyczny sojusz odpowiada symbolicznemu sojuszowi reprezentowanemu w nazwie Panium w czasach Chrystusa — Cezarea Filipowa. Sojusz jest także przedstawiony w wersecie czterdziestym, gdy ZSRR zostaje zmieciony w 1989 roku dzięki sojuszowi między Reaganem a papieżem Janem Pawłem II. Dwaj królowie kłamią sobie nawzajem przed 31 r. p.n.e., co odpowiada prawu niedzielnemu w Stanach Zjednoczonych, a zatem ich kłamstwa mają miejsce przed wersetem szesnastym, w czasie historii przedstawionej w wersetach od trzynastego do piętnastego, które wypełniły się w bitwie pod Panium siedemnaście lat po bitwie pod Rafią i sto trzydzieści siedem lat przed tym, jak Pompejusz zdobył Jerozolimę, w wypełnieniu wersetu szesnastego.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

W wersecie dwudziestym ósmym Oktawian, zwycięzca nad Kleopatrą (królem południa) i Markiem Antoniuszem, „powróci do swojej ziemi z wielkimi bogactwami; i jego serce będzie przeciwko świętemu przymierzu; i dokona wielkich czynów, po czym wróci do swojej ziemi”. Uriah Smith utożsamia te dwa zwycięstwa z Akcjum w 31 r. p.n.e. oraz zburzeniem Jerozolimy w 70 r. n.e. Werset dwudziesty ósmy wskazuje zatem na historię, która rozpoczyna się bitwą pod Akcjum, będącą początkiem 360 lat, oraz zburzeniem Jerozolimy w 70 r. n.e.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> Wtedy powróci do swojej ziemi z wielkim bogactwem; a jego serce zwróci się przeciw świętemu przymierzu; i będzie działał, i powróci do swojej ziemi. Daniela 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

Ostatnie wyrażenie wersetu dwudziestego czwartego (nawet na pewien czas) rozpoczyna linię historyczną, która zaczęła się w 31 r. p.n.e., i kończy się na ostatnim wyrażeniu wersetu trzydziestego pierwszego (ustanowią ohydę spustoszenia), które wypełniło się w 538 r. Linia ta zaczyna się bitwą pod Akcjum, która oznacza początek okresu, gdy pogański Rzym panował niepodzielnie przez trzysta sześćdziesiąt lat. Linia kończy się w 538 r., gdy papieski Rzym zaczyna panować niepodzielnie przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat. W obrębie wersetów i historii, która je wypełniła, data wyznaczona na rok 330 oznacza podział w historii pogańskiego Rzymu jako czwartego królestwa proroctwa biblijnego. Po początkowym okresie niepodzielnych rządów przez trzysta sześćdziesiąt lat następuje dwieście osiem lat rozpadu imperium, poprzedzających objęcie tronu przez papiestwo, opisane w wersecie trzydziestym pierwszym, w roku 538. W sekwencji tych ośmiu wersetów tylko werset dwudziesty siódmy wskazuje na historyczne wypełnienie, które nastąpiło przed bitwą pod Akcjum w 31 r. p.n.e.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

Werset dwudziesty siódmy wskazuje na spotkanie dwóch królów przed „wyznaczonym czasem”, a werset dwudziesty dziewiąty wskazuje na „wyznaczony czas”. „Wyznaczony czas” z wersetu dwudziestego siódmego to początek okresu trzystu sześćdziesięciu lat, a „wyznaczony czas” z wersetu dwudziestego dziewiątego to zakończenie okresu trzystu sześćdziesięciu lat. Początek i zakończenie stanowią „wyznaczony czas”.

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

Umocnienie potęgi pogańskiego Rzymu rozpoczęło się, gdy Rzym pokonał trzecią przeszkodę geograficzną, jak to przedstawiono w Księdze Daniela 8:9.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> A z jednego z nich wyłonił się mały róg, który urósł ogromnie ku południu, ku wschodowi i ku pięknej ziemi. Daniel 8:9.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

Umocnienie rozpoczęło się w bitwie pod Akcjum, a następnie nastąpiło podporządkowanie króla południa (Egiptu), opisane w wersecie dziewiątym rozdziału ósmego.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

Kres rządów pogańskiego Rzymu jako czwartego królestwa proroctwa biblijnego nastąpił w roku 538, kiedy papieski Rzym pokonał swoją trzecią przeszkodę geograficzną. Cały pięćset sześćdziesięcioośmioletni okres od bitwy pod Akcjum aż do roku 538 rozpoczyna się, gdy pogański Rzym pokonuje swoją trzecią przeszkodę i staje się czwartym królestwem proroctwa biblijnego, a kończy się, gdy papieski Rzym pokonuje swoją trzecią przeszkodę geograficzną.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

Jako czwarte królestwo proroctwa biblijnego, przedstawiona historia wyróżnia dwa okresy: pierwszy, gdy Rzym się wywyższa, a po nim okres opisujący upadek Rzymu. Początek pierwszego okresu wywyższenia jest zarazem początkiem całego okresu, w którym pogański Rzym panował jako czwarte królestwo proroctwa biblijnego. Pierwszy okres wywyższenia Rzymu rozpoczyna się i kończy w wyznaczonym czasie, a także zaczyna się od połączenia królestw północnego i południowego. Kończy się podziałem na królestwo wschodnie i królestwo zachodnie. Rozpoczęcie i zakończenie w wyznaczonym czasie, a także sam początek i koniec, reprezentują cztery części królestwa Aleksandra.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

Dwa wyznaczone czasy z wersetów dwudziestego siódmego i dwudziestego dziewiątego stanowią punkty orientacyjne wyznaczające początek i koniec okresu, kiedy Rzym panuje niepodzielnie. W momencie wprowadzenia ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych, w wypełnieniu wersetu czterdziestego pierwszego i wersetu szesnastego jedenastego rozdziału Księgi Daniela, rozpoczyna się okres, w którym współczesny Rzym będzie panował niepodzielnie przez czterdzieści dwa symboliczne miesiące. Pierwszy wyznaczony czas z wersetu dwudziestego siódmego to ustawa niedzielna w Stanach Zjednoczonych, a drugi wyznaczony czas oznacza moment, w którym ostatni naród na ziemi idzie za przykładem Stanów Zjednoczonych i egzekwuje ostatnią ustawę niedzielną, tym samym oznaczając ogólnoświatowe narzucenie obowiązku przestrzegania bałwochwalczego sabatu.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

Te dwa prorocze kamienie milowe to ustawa niedzielna w Stanach Zjednoczonych aż po światowe egzekwowanie ustawy niedzielnej, a te dwie ustawy niedzielne to dwa czasy wyznaczone w wersetach dwudziestym siódmym i dwudziestym dziewiątym. Pierwszy czas wyznaczony z wersetu dwudziestego siódmego został również typologicznie przedstawiony przez ustawę niedzielną Konstantyna z 321 roku, a papieska ustawa niedzielna na soborze w Orleanie w 538 roku przedstawia światową ustawę niedzielną.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

W kontekście wersetów od trzynastego do piętnastego bitwa pod Panium stanowi historię, która poprzedza prawo niedzielne z wersetu szesnastego. W ramach tej historii wypełnia się spotkanie dwóch królów, którzy kłamią sobie nawzajem. Wersety od trzynastego do piętnastego są częścią historii przedstawionej w wersetach od dziesiątego do szesnastego. Wersety identyfikują czwartą wojnę syryjską w wersecie dziesiątym, bitwę pod Raphią w wersecie jedenastym oraz następstwa tej bitwy w wersecie dwunastym. Wersety od trzynastego do piętnastego przedstawiają historię roku 200 p.n.e., kiedy wypełniła się bitwa pod Panium, oraz kiedy pogański Rzym, przedstawiony jako rabusie twego ludu, wchodzi do narracji proroczej.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

Księga Daniela 11:40 wskazuje na rozpad ZSRR w 1989 roku, a werset szesnasty wskazuje na prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych. Spotkanie dwóch królów, którzy okłamują się nawzajem przed wyznaczonym czasem, którym była bitwa pod Akcjum, odbywa się w obrębie historii wersetu czterdziestego, następującej po czasie końca w 1989 roku i kończącej się przy prawie niedzielnym w Stanach Zjednoczonych. Werset dwudziesty siódmy jest kamieniem milowym w ukrytej historii wersetu czterdziestego, mającym miejsce po 1989 roku, lecz przed prawem niedzielnym. "Spotkanie" z wersetu dwudziestego siódmego jest kamieniem milowym poprzedzającym umocnienie Rzymu przy prawie niedzielnym. Istnieje kilka kamieni milowych prowadzących do umocnienia władzy papiestwa w 538 roku i kamienie te również mają miejsce przed wyznaczonym czasem. Jednym z tych proroczych kamieni milowych jest dekret Justyniana z 533 roku, który wypełnił słowa wersetu trzydziestego o "porozumieniu z tymi, którzy porzucają przymierze".

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

Inne drogowskazy, które prowadzą do wyznaczonego czasu w historii pogańskiego Rzymu, to rok 330, kiedy pogański Rzym został obalony i jednocześnie przekazał "siedzibę" władzy papieskiej. W roku 496 Clovis oddał swoją "moc" papiestwu. W wypełnieniu siódmego rozdziału Daniela pogański Rzym usunął "trzy rogi" na rzecz papiestwa, z których ostatnim było usunięcie Ostrogotów z miasta Rzymu w roku 538. W roku 508 pogaństwo zostało odsunięte jako religia państwowa królestwa i zastąpione katolicyzmem. Rok 538 reprezentuje ustawę niedzielną z wersetu czterdziestego pierwszego, a 496 reprezentuje 1989, kiedy Reagan, podobnie jak Clovis, oddał swoją władzę papieżowi Rzymu. Rok 330 wskazuje na ustawę niedzielną, bo właśnie wtedy papiestwo powraca do siedziby władzy.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

To wskazuje, że zarówno 538, jak i 330 oznaczają wyznaczony czas, o którym mowa w wersetach 16 i 41. 496 oznacza rok 1989, w którym wypełniły się wersety 10 i 40 w Daniela 11 oraz Izajasza 8:8. 508 określa moment, gdy religia państwowa została odłożona na rzecz katolicyzmu. Począwszy od Clovisa w 496 roku aż do 508, zobrazowano stopniowe usuwanie i zastępowanie religii państwowej. W historii rozpoczynającej się w 330 roku stopniowy upadek Zachodniego Rzymu przedstawiają pierwsze cztery trąby, wskazując tym samym na stopniowe zniszczenie, które zaczyna się wraz z prawem niedzielnym w Stanach Zjednoczonych.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

Stopniowy upadek pogańskiego Rzymu po wprowadzeniu przez Konstantyna prawa niedzielnego w 321 roku ilustruje upadek Stanów Zjednoczonych jako szóstego królestwa proroctw biblijnych, które dochodzi do ustanowienia prawa niedzielnego. Następnie na Stany Zjednoczone zostaną zesłane cztery sądy trąb, jak wskazała Siostra White, gdy stwierdza, że „po narodowym odstępstwie nastąpi narodowa ruina”. Ezechiel daje świadectwo o czterorakiej karze.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> I znowu doszło mnie słowo Pana: Synu człowieczy, gdy kraj zgrzeszy przeciwko Mnie, dopuszczając się ciężkiej niewierności, wtedy wyciągnę przeciw niemu swoją rękę, złamię laskę jego chleba, ześlę na niego głód i wytracę z niego ludzi i bydło. Choćby byli w nim ci trzej mężowie: Noe, Daniel i Hiob, uratowaliby jedynie własne dusze dzięki swojej sprawiedliwości — mówi Pan Bóg. Jeśli dopuszczę, by przez kraj przeszły złe dzikie zwierzęta i spustoszyły go tak, że stanie się pustkowiem i nikt nie będzie mógł przez niego przechodzić z powodu zwierząt — choćby ci trzej mężowie byli w nim, jakom żyw — mówi Pan Bóg — nie uratują ani synów, ani córek; oni sami tylko zostaną uratowani, lecz kraj będzie pustkowiem. Albo jeśli sprowadzę na ten kraj miecz i powiem: Mieczu, przejdź przez kraj — tak że wytracę z niego ludzi i bydło — choćby ci trzej mężowie byli w nim, jakom żyw — mówi Pan Bóg — nie uratują ani synów, ani córek; tylko oni sami zostaną ocaleni. Albo jeśli ześlę na ten kraj zarazę i wyleję nań mój gniew w rozlewie krwi, aby wytracić z niego ludzi i bydło — choćby Noe, Daniel i Hiob byli w nim, jakom żyw — mówi Pan Bóg — nie wyratują ani syna, ani córki; ocalą tylko własne dusze dzięki swojej sprawiedliwości. Gdyż tak mówi Pan Bóg: O ileż bardziej, gdy ześlę na Jerozolimę moje cztery srogie wyroki: miecz, głód, złe dzikie zwierzęta i zarazę, aby wytracić z niej ludzi i bydło? Jednak oto pozostanie w niej resztka, która zostanie wyprowadzona — synowie i córki; oto przyjdą do was i zobaczycie ich drogę i ich czyny, i zostaniecie pocieszeni z powodu zła, które sprowadziłem na Jerozolimę, z powodu wszystkiego, co na nią sprowadziłem. I oni was pocieszą, gdy ujrzycie ich drogi i ich czyny; i poznacie, że nie bez przyczyny uczyniłem wszystko, co w niej uczyniłem — mówi Pan Bóg. Ezechiel 14:12–23.

We will continue these considerations in the next article.

Te rozważania będziemy kontynuować w następnym artykule.

Back to Articles