Article

# Panium - Number Nineteen

Panium – Liczba dziewiętnaście

The Greats: Antiochus, Constantine, and the Last President

Wielcy: Antioch, Konstantyn i Ostatni Prezydent

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2026

Formats

PDF
Word

The key to rightly dividing verses ten through sixteen of Daniel eleven is found in the basic prophetic applications that were employed over thirty years ago, in 1996, when The Time of the End magazine was published. Thirty years later, the Lord has revealed that another prophetic message is to be formalized as was the Millerite message formalized in 1831. In the omega history of these thirty years the message to be formalized is represented as a correction of a previous message of Islam, as represented by Josiah Litch and also a corrected message of the closed door, as represented by Samuel Snow, which is the symbol of the parable of the ten virgins. A message of Islam, accompanied with a warning of the progressive closing doors of probation as Christ finishes His work of judgment will be proclaimed. The message is twofold, possessing and internal and external line, which in turn represent the first two steps of the three-step testing process that always occurs when a prophecy is unsealed, as was the revelation of Jesus Christ on December 31, 2023.

Klucz do należytego wyłożenia wersetów 10–16 jedenastego rozdziału Księgi Daniela tkwi w podstawowych zastosowaniach proroczych, którymi posłużono się ponad trzydzieści lat temu, w 1996 roku, gdy ukazało się czasopismo The Time of the End. Trzydzieści lat później Pan objawił, że kolejne prorocze poselstwo ma zostać sformalizowane, tak jak sformalizowano poselstwo millerytów w 1831 roku. W historii omega tych trzydziestu lat poselstwo, które ma zostać sformalizowane, jest przedstawione jako korekta wcześniejszego poselstwa o islamie, reprezentowanego przez Josiaha Litcha, oraz jako skorygowane poselstwo o zamkniętych drzwiach, reprezentowane przez Samuela Snowa — symbol przypowieści o dziesięciu pannach. Zostanie ogłoszone poselstwo o islamie, połączone z ostrzeżeniem o postępującym zamykaniu drzwi łaski, gdy Chrystus kończy swoje dzieło sądu. Poselstwo to ma charakter dwutorowy, posiada linię wewnętrzną i zewnętrzną, które z kolei reprezentują pierwsze dwa etapy trzystopniowego procesu próby, który zawsze zachodzi, gdy proroctwo zostaje odpieczętowane, jak miało to miejsce w przypadku objawienia Jezusa Chrystusa 31 grudnia 2023 roku.

The Time of the End magazine contains the basic overview of the future for America as represented in the last six verses of Daniel eleven which were unsealed at the time of the end in 1989. The magazine has been in the public record for thirty years and no one saw that a main theme of the magazine was the religious struggle between communism and the churches under the influence of Catholicism, especially in the Ukraine. That religious battle from the period of 1989, explains the context of the religious demise of Putin as represented by Ptolemy and Uzziah in the rebellion they both manifested at the temple in Jerusalem. The temple in Jerusalem was Uzziah’s temple, not Ptolemy’s temple. Both Putin and Zelenskyy desecrate the same temple in two different ways; one as an Egyptian and one as a Jew.

Czasopismo "The Time of the End" zawiera podstawowy zarys przyszłości Ameryki, przedstawionej w ostatnich sześciu wersetach jedenastego rozdziału Księgi Daniela, które zostały odpieczętowane w czasie końca w 1989 roku. Czasopismo jest publicznie dostępne od trzydziestu lat, a jednak nikt nie dostrzegł, że głównym jego motywem była religijna walka między komunizmem a kościołami pozostającymi pod wpływem katolicyzmu, zwłaszcza na Ukrainie. Owa religijna batalia z okresu 1989 roku wyjaśnia kontekst religijnego upadku Putina, ukazanego przez Ptolemeusza i Ozjasza w buncie, który obaj zamanifestowali w świątyni jerozolimskiej. Świątynia jerozolimska była świątynią Ozjasza, a nie Ptolemeusza. Zarówno Putin, jak i Zełenski bezczeszczą tę samą świątynię na dwa różne sposoby; jeden jako Egipcjanin, a drugi jako Żyd.

The church that was struggling against the king of the south in 1989 was the Catholic church. And why not? Atheism of France delivered the deadly wound to the king of the north in 1798, so why wouldn’t the papacy retaliate against atheism’s long-drawn-out persecution of the Catholic church, especially in the Ukraine? More significant is that this clear testimony about the Ukraine came from a publication in 1996, that was citing the secular historians about the history of 1989. Now that the Lord is unsealing the hidden history of verse forty, He has pointed to the struggle between two orthodox churches to provide the prophetic and historical context of the battle of Raphia and its aftermath, and He had already included the necessary insights in The Time of the End magazine that was published thirty years ago.

Kościół, który w 1989 roku toczył zmagania z królem południa, to Kościół katolicki. I dlaczegóż by nie? Francuski ateizm zadał królowi północy w 1798 roku śmiertelną ranę, więc dlaczegóż papiestwo nie miałoby odpowiedzieć na długotrwałe prześladowanie Kościoła katolickiego przez ateizm, zwłaszcza na Ukrainie? Jeszcze istotniejsze jest to, że to wyraźne świadectwo dotyczące Ukrainy pochodziło z publikacji z 1996 roku, która powoływała się na świeckich historyków w sprawie wydarzeń 1989 roku. Teraz, gdy Pan odpieczętowuje ukrytą historię wersetu czterdziestego, wskazał na zmagania między dwoma Kościołami prawosławnymi, aby dostarczyć proroczy i historyczny kontekst bitwy pod Rafią oraz jej następstw, a niezbędne spostrzeżenia zawarł już wcześniej w czasopiśmie The Time of the End, opublikowanym trzydzieści lat temu.

The demise of Napoleon aligns with the progressive demise of Lenin, Stalin and the system of the Soviet Union. When the prophetic southern kingdom moved its capital to Russia there were two major revolutions in 1917. The first is what is called the Russian revolution when the Czar was overthrown, and then in the same year the Bolshevik Revolution followed, which led to the civil war of 1917 unto 1922. In 1922 the Soviet Union was formed.

Upadek Napoleona zbiega się z postępującym schyłkiem Lenina, Stalina oraz systemu Związku Sowieckiego. Gdy prorocze królestwo południa przeniosło swą stolicę do Rosji, w roku 1917 miały miejsce dwie wielkie rewolucje. Pierwszą była tak zwana rewolucja rosyjska, podczas której obalono cara, a następnie w tym samym roku nastąpiła rewolucja bolszewicka, która doprowadziła do wojny domowej z lat 1917–1922. W roku 1922 powstał Związek Sowiecki.

The beginning of Russia as the spiritual king of the south represented a two-step revolution that led to civil war, then the formation of a confederacy of countries. The collapse of the Soviet Union was also two steps, beginning with the tearing down of the Berlin wall on November 9, 1989, which then led to the dissolution of the Soviet Union on December 31, 1991. As the last ruler of Russia, the king of the south, Vladimir Putin was typified by the first Russian ruler—Vladimir Lenin.

Początek Rosji jako duchowego króla południa stanowił dwuetapową rewolucję, która doprowadziła do wojny domowej, a następnie do utworzenia konfederacji państw. Upadek Związku Radzieckiego również miał charakter dwuetapowy: rozpoczął się zburzeniem muru berlińskiego 9 listopada 1989 r., które następnie doprowadziło do rozwiązania Związku Radzieckiego 31 grudnia 1991 r. Jako ostatni władca Rosji, król południa, Władimir Putin został typologicznie zapowiedziany przez pierwszego rosyjskiego władcę — Włodzimierza Lenina.

Vladimir means “a great leader” and Putin means “the path.” Lenin means “a great river,” but Vladimir Lenin chose the name of Lenin to hide his real name, which was Vladimir Ilyich Ulyanov. Ilyich means “son of Elijah,” and Ulyanov means “youthful son of Elijah.”

Włodzimierz znaczy „wielki przywódca”, a Putin znaczy „droga”. Lenin znaczy „wielka rzeka”, lecz Włodzimierz Lenin przyjął miano „Lenin”, aby ukryć swoje prawdziwe imię i nazwisko, które brzmiało Włodzimierz Iljicz Uljanow. Iljicz znaczy „syn Eliasza”, a Uljanow znaczy „młody syn Eliasza”.

The great Russian leader on the path, in the history represented by the battle of Raphia in 217 BC, was typified by the first leader of Russia, who as Vladimir Lenin was the great leader of the mighty river, but who hid his name. A name is a symbol of character, and for Vladimir to hide his two names represents a character that chose a great river of political thought, over a character represented by Elijah, which means “God is Jehovah.” The root of atheism is the denial of God, and atheism is a prime characteristic of the king of the south. The second and third given name of Lenin emphasize Elijah and his son, and the end of Russia as the king of the south is represented by Ptolemy IV, who was victorious at the battle of Raphia, but when Antiochus returned in 200 BC at the battle of Panium Ptolemy’s five-year-old son was then ruling. Lenin’s two original names identify Elijah and his son, and align with Ptolemy and his son. Elijah and the message to his children occurs in the latter days, just before “the great and dreadful day of the Lord;” which is where the battles of Raphia and Panium are also located.

Wielki rosyjski przywódca na drodze, w historii reprezentowanej przez bitwę pod Rafią w 217 r. p.n.e., został typologicznie przedstawiony przez pierwszego przywódcę Rosji, który jako Włodzimierz Lenin był wielkim przywódcą potężnej rzeki, lecz ukrył swoje imię. Imię jest symbolem charakteru, a fakt, że Włodzimierz ukrył swoje dwa imiona, przedstawia charakter, który wybrał wielką rzekę myśli politycznej zamiast charakteru reprezentowanego przez Eliasza, co znaczy „Bóg jest Jehową”. Korzeniem ateizmu jest zaprzeczenie Bogu, a ateizm jest naczelną cechą króla południa. Drugie i trzecie imię nadane Leninowi podkreślają Eliasza i jego syna, a koniec Rosji jako króla południa jest reprezentowany przez Ptolemeusza IV, który zwyciężył w bitwie pod Rafią, lecz gdy Antioch powrócił w 200 r. p.n.e. w bitwie pod Panium, wówczas rządził pięcioletni syn Ptolemeusza. Dwa pierwotne imiona Lenina identyfikują Eliasza i jego syna i odpowiadają Ptolemeuszowi i jego synowi. Eliasz i orędzie do jego dzieci pojawiają się w dniach ostatecznych, tuż przed „wielkim i strasznym dniem Pana”; tam też umiejscowione są bitwy pod Rafią i Panium.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Oto poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem wielkiego i strasznego dnia Pana: I on zwróci serca ojców ku dzieciom, a serca dzieci ku ich ojcom, abym nie przyszedł i nie obłożył ziemi klątwą. Malachiasza 4:5, 6.

The testimony of Uzziah and Ptolemy align in verse eleven of Daniel eleven, and Uzziah lived for eleven years after his rebellion and leprosy; whereas, Ptolemy ruled for a total of seventeen years, which is the same number of years between the battles of verse eleven and verse fifteen. The 250-year prophecy that began in 457 BC, ended in 207 BC in the middle of those two battles; ten years after Raphia and seven before Panium. Ptolemy IV’s reign began in 221 BC, and he died in 204 BC, so the seventeen years of Ptolemy are not the same line as the seventeen years from Raphia to Panium. Nor are they the same seventeen years that are represented by the conclusion of the 250-year prophecy beginning with Nero in 64 and ending in 313. From 313 to the first Sunday law in 321 is eight years, and nine years later in 330 Constantine divided the kingdom into east and west.

Świadectwo Ozjasza i Ptolemeusza jest zbieżne w wersecie jedenastym rozdziału jedenastego Księgi Daniela, a Ozjasz żył jeszcze jedenaście lat po swoim buncie i popadnięciu w trąd; natomiast Ptolemeusz panował łącznie siedemnaście lat, co stanowi tę samą liczbę lat między bitwami wspomnianymi w wersecie jedenastym i w wersecie piętnastym. Proroctwo 250-letnie, które rozpoczęło się w 457 r. p.n.e., zakończyło się w 207 r. p.n.e., w połowie między tymi dwiema bitwami; dziesięć lat po Rafii i siedem przed Panionem. Panowanie Ptolemeusza IV rozpoczęło się w 221 r. p.n.e., a zmarł w 204 r. p.n.e., zatem siedemnaście lat Ptolemeusza nie stanowi tej samej linii co siedemnaście lat od Rafii do Panionu. Nie są to też te same siedemnaście lat, które są reprezentowane przez zakończenie proroctwa 250-letniego, rozpoczynającego się za Nerona w roku 64 i kończącego się w 313. Od 313 do pierwszego prawa niedzielnego w 321 upływa osiem lat, a dziewięć lat później, w 330, Konstantyn podzielił królestwo na wschód i zachód.

In the very near future Putin and Russia will defeat Ukraine and the footsteps of Ptolemy and Uzziah will begin to repeat in the history represented by verse twelve. The two biblical witnesses place the final crisis for Putin in a church and state crisis. Their rebellion was manifested at the temple in Jerusalem, thus identifying Uzziah’s temple and religion as the point of prophetic reference.

W najbliższej przyszłości Putin i Rosja pokonają Ukrainę, a postępowanie Ptolemeusza i Ozjasza zacznie się powtarzać w historii ukazanej w wersecie dwunastym. Dwaj biblijni świadkowie umiejscawiają ostateczny kryzys Putina w kryzysie kościelno-państwowym. Ich bunt przejawił się w świątyni w Jerozolimie, tym samym identyfikując świątynię i religię Ozjasza jako punkt odniesienia prorockiego.

Zelenskyy, which means “green,” is the puppet of the globalist bureaucrats of the European Union and the United Nations, whose globalist agenda is aptly represented by the green political movement that worships mother earth. It is fitting that Zelenskyy was an actor, for he is clearly a proxy of other powers, and his name meaning “green” identifies the political philosophy that guides his movements on the chess board of human history. Checkmate is right around the corner for Zelenskyy.

Zelenskyy — nazwisko oznaczające „zielony” — jest marionetką globalistycznych biurokratów Unii Europejskiej i Organizacji Narodów Zjednoczonych, których globalistyczną agendę trafnie reprezentuje zielony ruch polityczny czczący Matkę Ziemię. Znamienne jest, że Zelenskyy był aktorem, gdyż w sposób oczywisty jest instrumentem innych potęg, a znaczenie jego nazwiska — „zielony” — wskazuje na filozofię polityczną, która kieruje jego posunięciami na szachownicy dziejów ludzkości. Mat dla Zelenskyy’ego jest tuż za rogiem.

In this final history the rebellion of Uzziah and Ptolemy will once again be acted out, but Ptolemy (Putin) died four years before the battle of Panium, and the last ruler of the king of the south is represented by a five-year-old child who is being handled by a series of corrupt and incompetent regents.

W tej ostatecznej historii bunt Ozjasza i Ptolemeusza zostanie ponownie odegrany, jednak Ptolemeusz (Putin) zmarł cztery lata przed bitwą pod Panium, a ostatniego władcę Króla Południa uosabia pięcioletnie dziecko, w imieniu którego władzę sprawuje szereg skorumpowanych i niekompetentnych regentów.

Ptolemy V was only about 5–6 years old when he ascended the throne in 204 BC (after his father’s mysterious death), and the Ptolemaic kingdom was paralyzed by a series of incompetent or corrupt regencies during his reign. The initial regency was from 204–202 BC, after Ptolemy IV’s death was concealed and his mother Arsinoe III murdered. The court favorites Sosibius, a longtime minister under Ptolemy IV, and Agathocles the brother of Ptolemy IV’s mistress Agathoclea, declared themselves regents. They forged or presented a will making them guardians, placed the young king under the care of Agathoclea and her family, and purged potential rivals. Sosibius handled much of the early administration.

Ptolemeusz V miał zaledwie około 5–6 lat, gdy w 204 r. p.n.e. (po tajemniczej śmierci ojca) wstąpił na tron, a królestwo Ptolemeuszy w czasie jego panowania zostało sparaliżowane przez serię nieudolnych lub skorumpowanych regencji. Pierwsza regencja przypadała na lata 204–202 p.n.e., po zatajeniu śmierci Ptolemeusza IV oraz po zamordowaniu matki Ptolemeusza V, Arsinoe III. Dworscy faworyci, Sosibios, wieloletni minister za panowania Ptolemeusza IV, oraz Agatokles, brat metresy Ptolemeusza IV, Agatoklei, ogłosili się regentami. Sfałszowali lub przedstawili testament ustanawiający ich opiekunami, oddali młodego króla pod opiekę Agatoklei i jej rodziny oraz wyeliminowali potencjalnych rywali. Sosibios w znacznej mierze kierował administracją w początkowym okresie.

A shift occurred around 202 BC, when Agathocles became the dominant regent, but was widely hated for debauchery and mismanagement. A popular uprising in Alexandria led to his brutal lynching by a mob, with the boy-king nominally approving. Subsequent regents were Tlepolemus the governor of Pelusium, and then Aristomenes. By the time of the battle of Panium in 200 BC, the kingdom was under this rotating series of regents and court advisors.

Przełom nastąpił około 202 r. p.n.e., gdy Agatokles stał się głównym regentem, lecz powszechnie go nienawidzono za rozwiązłość i nieudolne rządy. Powstanie ludowe w Aleksandrii doprowadziło do jego brutalnego zlinczowania przez tłum, przy nominalnej aprobacie młodocianego króla. Następnymi regentami byli Tlepolemus, namiestnik Peluzjum, a następnie Aristomenes. Do czasu bitwy pod Panion w 200 r. p.n.e. królestwo pozostawało pod rządami zmieniającego się grona regentów i doradców dworskich.

At the battle of Panium the Ptolemaic forces were led in the field by the general Scopas of Aetolia, a mercenary commander appointed under the regency, not by Ptolemy V himself. The young king had no real control—the decisions, military strategy, and kingdom’s overall weakness stemmed from the regents’ paralysis, internal revolts (like the native Egyptian uprisings), and court intrigue. This instability allowed Antiochus III the Great to decisively defeat Scopas at Panium, seizing Coele-Syria, including Judea permanently from Ptolemaic control.

W bitwie pod Panium siłami ptolemejskimi w polu dowodził generał Skopas z Etolii, dowódca najemników mianowany w okresie regencji, a nie przez samego Ptolemeusza V. Młody król nie sprawował rzeczywistej kontroli — decyzje, strategia wojskowa i ogólna słabość królestwa wynikały z paraliżu regentów, wewnętrznych buntów (jak rodzime powstania egipskie) oraz intryg dworskich. Ta niestabilność pozwoliła Antiochowi III Wielkiemu zdecydowanie pokonać Skopasa pod Panium i trwale odebrać Ptolemeuszom Coele-Syrię, w tym Judeę.

Historians discuss the probability that Ptolemy IV’s death was by poisoning, which is also part of the historical speculation concerning Vladimir Lenin, Joseph Stalin, as well as the queen of the south, Cleopatra. Putin prevails in the Ukrainian War, but then his demise begins with his desire to implement the controlling relationship that the Soviet Union formerly had with the Ukrainian church, which when removed in 1989, was the symbol of the victory of the king of the north over the king of the south.

Historycy rozważają prawdopodobieństwo, że śmierć Ptolemeusza IV nastąpiła wskutek otrucia, co również stanowi przedmiot spekulacji historycznych dotyczących Włodzimierza Lenina, Józefa Stalina, a także królowej południa, Kleopatry. Putin odnosi zwycięstwo w wojnie na Ukrainie, lecz następnie jego upadek rozpoczyna się od pragnienia przywrócenia relacji kontroli, jaką Związek Radziecki niegdyś sprawował nad Kościołem ukraińskim, relacji, która, gdy została zniesiona w 1989 roku, była symbolem zwycięstwa króla północy nad królem południa.

The Ukraine is the cradle of Eastern Slavic Orthodoxy. The baptism of Vladimir the Great took place in 988 in Kyiv. Moscow later claimed the title “Third Rome” after Constantinople fell, positioning itself as the rightful heir and spiritual guardian of all Russian lands, including the Ukraine as its “canonical territory”.

Ukraina jest kolebką wschodniosłowiańskiego prawosławia. Chrzest Włodzimierza Wielkiego odbył się w 988 roku w Kijowie. Moskwa później rościła sobie prawo do tytułu „Trzeciego Rzymu” po upadku Konstantynopola, sytuując się jako prawowity spadkobierca i duchowy strażnik wszystkich ziem ruskich, w tym Ukrainy jako swojego „terytorium kanonicznego”.

The Moscow Patriarchate has always viewed Ukraine as spiritually inseparable from Russia with the motto of “One people, one faith,” which is a phrase Putin himself has repeatedly used. Ukraine, especially since 2014/2022, increasingly sees Moscow’s oversight as colonial and imperial domination rather than true spiritual motherhood. As of February 2026, there are two competing Orthodox structures. One is the Orthodox Church of Ukraine, which since 2019 has been independent from Ecumenical Patriarch Bartholomew of Constantinople. In Kyiv the Orthodox Church of Ukraine is considered as the truly national church.

Patriarchat Moskiewski od zawsze postrzegał Ukrainę jako duchowo nierozerwalnie związaną z Rosją, z mottem „Jeden naród, jedna wiara”, hasłem, którego sam Putin wielokrotnie używał. Ukraina, zwłaszcza od 2014/2022 roku, coraz częściej postrzega zwierzchność Moskwy jako dominację kolonialną i imperialną, a nie jako prawdziwe macierzyństwo duchowe. Według stanu na luty 2026 roku istnieją dwie rywalizujące struktury prawosławne. Jedną z nich jest Prawosławna Cerkiew Ukrainy, która od 2019 roku jest niezależna od Patriarchy Ekumenicznego Konstantynopola, Bartłomieja. W Kijowie Prawosławna Cerkiew Ukrainy jest uważana za prawdziwie narodową cerkiew.

Reader beware: the Orthodox Church of Ukraine is a different church than the Ukrainian Orthodox church. The Ukrainian Orthodox church is connected with Russia’s orthodox church, and for this reason Zelenskyy has been attacking it. The Vatican opposes the attacks of Zelenskyy that are already underway, but Putin’s rebellion of verse twelve follows his victory at Raphia, and is yet future.

Uwaga dla czytelnika: Prawosławna Cerkiew Ukrainy jest inną Cerkwią niż Ukraińska Cerkiew Prawosławna. Ukraińska Cerkiew Prawosławna jest związana z Rosyjską Cerkwią Prawosławną i z tego powodu Zełenski ją atakuje. Watykan sprzeciwia się już trwającym atakom Zełenskiego, lecz bunt Putina z wersetu dwunastego następuje po jego zwycięstwie pod Rafią i wciąż należy do przyszłości.

The Ukrainian Orthodox Church was historically linked to the Moscow body. In the aftermath of the invasion of 2022, the Ukrainian Orthodox Church declared full autonomy in May 2022, but Ukrainian state investigations (DESS) have repeatedly argued it remains canonically and legally affiliated with Moscow. Ukraine passed a law in August 2024 (signed by Zelenskyy) banning any religious body tied to the Russian Orthodox Church (the “aggressor state”). The Ukrainian Orthodox Church has been ordered to fully sever ties or face court-ordered dissolution of its Kyiv Metropolis. As of late 2025 and early 2026, there are ongoing raids, parish transfers to the Ukrainian Orthodox Church (over 1,300 since 2022), court cases, and UN experts warning of religious-freedom concerns regarding the Ukrainian Orthodox Church.

Ukraińska Cerkiew Prawosławna była historycznie związana ze strukturą kościelną w Moskwie. W następstwie inwazji z 2022 r. Ukraińska Cerkiew Prawosławna ogłosiła w maju 2022 r. pełną autonomię, lecz ukraińskie dochodzenia państwowe (DESS) wielokrotnie utrzymywały, że pozostaje kanonicznie i prawnie związana z Moskwą. Ukraina uchwaliła w sierpniu 2024 r. (podpisaną przez Zełenskiego) ustawę zakazującą wszelkich wspólnot wyznaniowych powiązanych z Rosyjską Cerkwią Prawosławną („państwo-agresor”). Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej nakazano całkowite zerwanie więzi, w przeciwnym razie grozi rozwiązanie jej Metropolii Kijowskiej na mocy orzeczenia sądowego. Pod koniec 2025 r. i na początku 2026 r. trwają przeszukania, następują przeniesienia parafii do Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej (ponad 1300 od 2022 r.), toczą się sprawy sądowe, a eksperci ONZ ostrzegają o zagrożeniach dla wolności religijnej dotyczących Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej.

The Vatican has publicly opposed any forced dissolution of the Ukrainian Orthodox Church. Russia and Putin frame this as outright persecution of canonical Orthodoxy and have made protection of the “Russian Orthodox churches” an explicit demand in any peace negotiations. Russian propaganda consistently ties the Ukrainian Orthodox Church and the Ukrainian state attacks upon it as “Nazism” and as part of their “denazification” justification.

Watykan publicznie sprzeciwił się jakiemukolwiek przymusowemu rozwiązaniu Ukraińskiej Cerkwi Prawosławnej. Rosja i Putin przedstawiają to jako otwarte prześladowanie prawosławia kanonicznego i uczynili ochronę „rosyjskich cerkwi prawosławnych” wyraźnym żądaniem w jakichkolwiek negocjacjach pokojowych. Rosyjska propaganda konsekwentnie łączy Ukraińską Cerkiew Prawosławną oraz ataki państwa ukraińskiego na nią z „nazizmem” i ujmuje je jako część uzasadnienia „denazyfikacji”.

Putin will presumptuously “enter the temple” and claim full spiritual dominion over Ukrainian Orthodoxy in attempt to re-subordinate the entire Ukrainian church structure under Moscow, demanding recognition as the rightful spiritual head of the Russian orthodox world.

Putin zuchwale „wejdzie do świątyni” i będzie rościł sobie prawo do pełnej władzy duchowej nad ukraińskim prawosławiem, w próbie ponownego podporządkowania całej struktury Cerkwi na Ukrainie Moskwie, domagając się uznania za prawowitą głowę duchową świata rosyjskiego prawosławia.

This is the exact parallel to Ptolemy entering the Most Holy Place, while Uzziah is Zelenskyy seeking to burn incense. Ptolemy’s rebellion was in the Most Holy Place and Uzziah’s was in the holy place. A southern king, flushed with the victory of the “borderline,” ending the proxy-power of Nazism, and then overstepping into the place that belongs only to the realm of religion. Then will come a sudden providential humbling, and Putin will disappear from the scene (as Ptolemy IV died in 204 BC). After the power vacuum of a ‘weak-successors phase,’ the northern king returns with greater force and prevails at the modern battle of Panium in verse 15.

Jest to ścisła paralela do Ptolemeusza wchodzącego do Świętego Świętych, podczas gdy Ozjaszem jest Zełenski, usiłujący składać ofiarę kadzielną. Bunt Ptolemeusza miał miejsce w Świętym Świętych, a bunt Ozjasza — w Miejscu Świętym. Król południa, upojony zwycięstwem „na pograniczu”, kładący kres pośredniej potędze nazizmu, a następnie wkraczający do miejsca, które przynależy wyłącznie do dziedziny religii. Wówczas nastąpi nagłe, opatrznościowe upokorzenie, a Putin zniknie ze sceny (tak jak Ptolemeusz IV zmarł w 204 r. p.n.e.). Po próżni władzy okresu „słabych następców” król północy powróci z większą siłą i zwycięży we współczesnej bitwie pod Panium w wersecie 15.

## Seventeen

Siedemnaście

Seventeen years occurs three times in the history where the battles of Raphia and Panium merge together, line upon line. The seventeen years from the edict of Milan where the eastern and western thrones of the empire were brought together through marriage, until the kingdom was divided and divorced in 330. The seventeen years beginning and ending are waymarks of two other related prophetic periods. Beginning with Nero in the year 64 a period of persecution is marked that ended in the history of Constantine the Great. The transition from Nero’s period of persecution unto the compromise represented by Constantine identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos. 313 and the edict of Milan identify the end of the church of Smyrna, and the end of the seventeen-year period is the year 330, which was the fulfillment of the three-hundred-and-sixty-year prophecy of Daniel 11:24.

Siedemnastoletni okres pojawia się trzykrotnie w historii, w której bitwy pod Rafią i Panionem nakładają się na siebie, zestawione linia na linii. Siedemnastoletni okres biegnie od edyktu mediolańskiego, kiedy wschodni i zachodni trony imperium zostały scalone poprzez mariaż, aż do roku 330, gdy królestwo zostało podzielone i rozwiedzione. Początek i koniec tych siedemnastu lat stanowią kamienie milowe dwóch innych, powiązanych okresów proroczych. Począwszy od Nerona w roku 64, zostaje wyznaczony okres prześladowań, który zakończył się w historii Konstantyna Wielkiego. Przejście od okresu prześladowań Nerona ku kompromisowi reprezentowanemu przez Konstantyna wyznacza przejście od Kościoła w Smyrnie do Kościoła w Pergamie. Rok 313 i edykt mediolański wyznaczają koniec Kościoła w Smyrnie, a zakończeniem siedemnastoletniego okresu jest rok 330, który był wypełnieniem trzystusześćdziesięcioletniego proroctwa z Daniela 11:24.

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Wejdzie w pokoju nawet do najtłustszych miejsc prowincji; i uczyni to, czego nie uczynili jego ojcowie ani ojcowie jego ojców; rozdzieli między nimi łupy, zdobycze i bogactwa; zaiste, będzie obmyślał swoje zamysły przeciwko twierdzom, i to przez pewien czas. Daniela 11:24.

The seventeen years from 313 and the edict of Milan, begins with a fulfillment of prophecy and ends at the fulfillment of another prophecy. The first prophetic fulfillment which marks the beginning, identifies the transition from the church of Smyrna unto the church of Pergamos, and the prophecy that marks the end of those seventeen years, identifies the division of Rome into eastern and western Rome. The seventeen years is identified by prophetic history, not by any specific seventeen-year proclamation. The alpha of the division of the second church from the third church aligned with the division of the empire into east and west at the fulfillment of the time prophecy of 360 years. Those two prophecies establish a period of seventeen years, and they need to be established as a legitimate prophetic period based upon the witness of two or three; if seventeen is a valid prophetic symbol.

Okres siedemnastu lat, liczony od roku 313 i edyktu mediolańskiego, rozpoczyna się wypełnieniem proroctwa, a kończy wypełnieniem innego proroctwa. Pierwsze wypełnienie prorocze, które wyznacza początek, identyfikuje przejście od Kościoła w Smyrnie do Kościoła w Pergamonie, a proroctwo, które wyznacza kres owych siedemnastu lat, identyfikuje podział Rzymu na wschodni i zachodni Rzym. Ów okres siedemnastu lat jest rozpoznany na podstawie historii proroczej, a nie na mocy jakiejkolwiek szczególnej proklamacji siedemnastoletniego okresu. Alfa rozdzielenia drugiego Kościoła od trzeciego zbiegła się z podziałem cesarstwa na wschód i zachód przy wypełnieniu proroctwa czasowego wynoszącego 360 lat. Te dwa proroctwa wyznaczają okres siedemnastu lat, który należy potwierdzić jako uprawniony okres proroczy na podstawie świadectwa dwóch lub trzech świadków, jeśli liczba siedemnaście jest ważnym symbolem proroczym.

Those witnesses exist in another 250-year period which began in 457 BC. On that date the 2,300-year prophecy of Daniel 8:14 began. 457 BC is a prophetic starting point, and an established prophetic waymark. Extending 250 years into the future brings you to 207 BC, which is the history between the battles of Raphia and Panium. The battle of Raphia and Panium cannot be separated, for they are both engaged in by Antiochus the Great. From the battle of Raphia in 217 BC unto the battle of Panium in 200 BC is seventeen years. The 2,300-year prophecy identifies a change of dispensation at the beginning, when the third decree restored Judah’s national sovereignty and then at the ending there was a change of dispensation when Christ moved from the holy place to the Most Holy Place. 207 BC represents the change of dispensation of Egyptian rule over Judea, unto the Seleucid dispensation of rule over the glorious land. The dispensation of Seleucid control over the glorious land produced the revolt of the Maccabees in 167 BC.

Ci świadkowie występują w innym 250‑letnim okresie, który rozpoczął się w 457 r. p.n.e. Tego dnia rozpoczęło się 2300‑letnie proroctwo z Księgi Daniela 8:14. 457 r. p.n.e. jest proroczym punktem początkowym oraz ustanowionym proroczym kamieniem milowym. Przedłużenie o 250 lat w przyszłość prowadzi do 207 r. p.n.e., co stanowi okres dziejów pomiędzy bitwami pod Rafią i Panium. Bitwy pod Rafią i pod Panium nie mogą być rozdzielone, gdyż w obu uczestniczył Antioch Wielki. Od bitwy pod Rafią w 217 r. p.n.e. do bitwy pod Panium w 200 r. p.n.e. upływa siedemnaście lat. Proroctwo o 2300 latach wskazuje na zmianę dyspensacji na początku, kiedy trzeci dekret przywrócił narodową suwerenność Judy, a na końcu — na zmianę dyspensacji, gdy Chrystus przeszedł z Miejsca Świętego do Miejsca Najświętszego. 207 r. p.n.e. oznacza zmianę dyspensacji egipskiego panowania nad Judeą na seleucydzką dyspensację panowania nad ziemią chwalebną. Dyspensacja seleucydzkiej kontroli nad ziemią chwalebną doprowadziła do powstania Machabeuszy w 167 r. p.n.e.

The Nero period of 250 years ends with the history of Constantine the GREAT and the 250 years that conclude between the two battles is the history of Antiochus the GREAT. At the battle of Raphia, Ptolemy IV defeated Antiochus the Great and Ptolemy reigned for seventeen years. Both 250-year periods contain a distinct seventeen-year period. Both end in the history of a ruler who is known as the GREAT. Both 250-year periods begin at an established prophetic waymark and they both end at an established prophetic waymark.

Dwustu pięćdziesięcioletni okres Nerona kończy się wraz z historią Konstantyna Wielkiego, a dwustu pięćdziesięcioletni okres, który dopełnia się między dwiema bitwami, stanowi historię Antiocha Wielkiego. W bitwie pod Rafią Ptolemeusz IV pokonał Antiocha Wielkiego, a Ptolemeusz panował przez siedemnaście lat. Oba dwustu pięćdziesięcioletnie okresy zawierają odrębny siedemnastoletni okres. Oba kończą się w historii władcy, określanego mianem Wielkiego. Oba dwustu pięćdziesięcioletnie okresy rozpoczynają się na ustanowionym proroczym kamieniu milowym i oba kończą się na ustanowionym proroczym kamieniu milowym.

The United States began on July 4, 1776 and 250 years later brings you to July 4, 2026 when Donald Trump, who is known as the one seeking to make America “great,” is going to celebrate those 250 years. 2026, like unto the 250 years from 457 BC concludes in the middle of the history of the modern battles of Raphia and Panium, known as the Ukrainian and Third World War. The reign of a southern king, the period of the first Sunday law and the period from the battle of Raphia to Panium provide three periods of seventeen years that are all connected with the same prophetic history. Three 250-year periods all arrive together in the same prophetic histories. The three periods of 250 years establish three lines of prophetic truth with history associated with Donald Trump, represented as either Constantine the Great, or Antiochus the Great.

Stany Zjednoczone powstały 4 lipca 1776 roku; 250 lat później, 4 lipca 2026 roku, Donald Trump, znany z dążenia do uczynienia Ameryki „wielką”, będzie obchodził te 250 lat. Rok 2026, podobnie jak zakończenie 250 lat liczonych od 457 r. p.n.e., przypada na środek historii współczesnych bitew pod Rafią i Panium, znanych jako wojna ukraińska i III wojna światowa. Panowanie króla południa, okres pierwszej ustawy niedzielnej oraz okres od bitwy pod Rafią do Panium wyznaczają trzy siedemnastoletnie okresy, wszystkie powiązane z tą samą historią proroczą. Trzy okresy po 250 lat zbiegają się jednocześnie w tych samych historiach proroczych. Te trzy okresy 250 lat ustanawiają trzy linie prawdy proroczej, z historią związaną z Donaldem Trumpem, reprezentowanym jako Konstantyn Wielki albo Antioch Wielki.

The three lines of 250 years provide three different, but complementary illustrations of the latter days. Nero’s line identifies the seventeen-year history of compromise that perfectly speaks to the prophetic characteristics of the formation of the image of the beast.

Trzy 250-letnie linie przedstawiają trzy różne, lecz wzajemnie się uzupełniające ilustracje dni ostatecznych. Linia Nerona wskazuje na siedemnastoletnią historię kompromisu, która doskonale odpowiada proroczym cechom formowania obrazu bestii.

> “The Lord has shown me clearly that the image of the beast will be formed before probation closes; for it is to be the great test for the people of God, by which their eternal destiny will be decided. Your position is such a jumble of inconsistencies that but few will be deceived.

> Pan jasno mi ukazał, że obraz bestii zostanie utworzony, zanim zamknie się czas łaski; gdyż ma to być wielka próba dla ludu Bożego, przez którą rozstrzygnie się ich wieczny los. Twoje stanowisko jest taką plątaniną sprzeczności, że tylko nieliczni dadzą się zwieść.

> “In Revelation 13 this subject is plainly presented; [Revelation 13:11–17, quoted].

> W Objawieniu 13 to zagadnienie jest jasno przedstawione; [Objawienie 13:11-17, cytowane].

> “This is the test that the people of God must have before they are sealed. All who proved their loyalty to God by observing His law, and refusing to accept a spurious sabbath, will rank under the banner of the Lord God Jehovah, and will receive the seal of the living God. Those who yield the truth of heavenly origin and accept the Sunday sabbath, will receive the mark of the beast.” Manuscript Releases, volume 15, 15.

> To jest próba, którą lud Boży musi przejść, zanim zostanie opieczętowany. Wszyscy, którzy dowiedli swej wierności Bogu, zachowując Jego prawo i odmawiając przyjęcia fałszywego sabatu, staną pod sztandarem Pana Boga Jehowy i otrzymają pieczęć Boga żywego. Ci, którzy porzucą prawdę pochodzącą z nieba i przyjmą niedzielny sabat, otrzymają znamię bestii. Manuscript Releases, tom 15, 15.

The image of the beast is the combination of church and state, with the church in control of the relationship. The compromise of Constantine in attempting to bring paganism together with Christianity is the classic example of the compromise of the latter days.

Obraz Bestii to połączenie Kościoła i państwa, przy czym Kościół sprawuje kontrolę nad tym związkiem. Kompromis Konstantyna, polegający na próbie połączenia pogaństwa z chrześcijaństwem, stanowi klasyczny przykład kompromisu czasów ostatecznych.

> “In the movements now in progress in the United States to secure for the institutions and usages of the church the support of the state, Protestants are following in the steps of papists. Nay, more, they are opening the door for the papacy to regain in Protestant America the supremacy which she has lost in the Old World. And that which gives greater significance to this movement is the fact that the principal object contemplated is the enforcement of Sunday observance—a custom which originated with Rome, and which she claims as the sign of her authority. It is the spirit of the papacy—the spirit of conformity to worldly customs, the veneration for human traditions above the commandments of God—that is permeating the Protestant churches and leading them on to do the same work of Sunday exaltation which the papacy has done before them.

> W trwających obecnie w Stanach Zjednoczonych ruchach, mających na celu zapewnienie instytucjom i zwyczajom kościoła poparcia ze strony państwa, protestanci idą w ślady papistów. Co więcej, otwierają drogę papiestwu do odzyskania w protestanckiej Ameryce prymatu, który utraciło w Starym Świecie. A tym, co nadaje temu ruchowi większe znaczenie, jest fakt, że głównym zamierzonym celem jest egzekwowanie święcenia niedzieli — zwyczaju, który wywodzi się z Rzymu i który Rzym uważa za znak swojej władzy. To duch papiestwa — duch konformizmu wobec światowych zwyczajów, czci dla ludzkich tradycji ponad przykazaniami Bożymi — przenika kościoły protestanckie i prowadzi je do wykonywania tego samego dzieła wywyższania niedzieli, którego papiestwo dokonało przed nimi.

> “If the reader would understand the agencies to be employed in the soon-coming contest, he has but to trace the record of the means which Rome employed for the same object in ages past. If he would know how papists and Protestants united will deal with those who reject their dogmas, let him see the spirit which Rome manifested toward the Sabbath and its defenders.

> Jeśli czytelnik pragnie zrozumieć siły i środki, które zostaną użyte w rychło nadchodzącej walce, wystarczy, że prześledzi zapis tego, jakich środków Rzym używał w dawnych wiekach dla tego samego celu. Jeśli chce wiedzieć, jak papiści i protestanci, zjednoczeni, będą postępować z tymi, którzy odrzucają ich dogmaty, niech przyjrzy się duchowi, jaki Rzym okazywał wobec sabatu i jego obrońców.

> “Royal edicts, general councils, and church ordinances sustained by secular power were the steps by which the pagan festival attained its position of honor in the Christian world. The first public measure enforcing Sunday observance was the law enacted by Constantine. (A.D. 321) This edict required townspeople to rest on ‘the venerable day of the sun,’ but permitted countrymen to continue their agricultural pursuits. Though virtually a heathen statute, it was enforced by the emperor after his nominal acceptance of Christianity.” The Great Controversy, 574.

> "Królewskie edykty, sobory powszechne oraz kościelne zarządzenia, wspierane przez władzę świecką, stanowiły etapy, dzięki którym pogańskie święto uzyskało zaszczytne miejsce w świecie chrześcijańskim. Pierwszym publicznym aktem prawnym wymuszającym święcenie niedzieli było prawo wydane przez Konstantyna (321 r. n.e.). Edykt ten nakazywał mieszkańcom miast odpoczynek w 'czcigodny dzień Słońca', lecz pozwalał mieszkańcom wsi kontynuować zajęcia rolnicze. Choć w istocie była to pogańska ustawa, została ona egzekwowana przez cesarza po jego nominalnym przyjęciu chrześcijaństwa." Wielki spór, 574.

The progression of compromise that led to, and will again lead to the Sunday law is represented with the seventeen-year period from 313 to 330, with the first Sunday law of 321 as the midpoint of the history. At the beginning was a marriage of east and west, and at the end was the divorce of east and west. The first Sunday law is the middle waymark representing rebellion, just as the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, when preceded by the first letter and followed by the twenty-second and last letter of the alphabet makes up the Hebrew word truth. Marriage at the beginning and divorce at the end identifies the alpha letter in agreement with the omega letter. The period of 250-years that began with Nero has the signature of Christ, and it speaks to a subject of present truth in the latter days.

Postępujący proces kompromisu, który doprowadził i ponownie doprowadzi do ustawy niedzielnej, przedstawiony jest poprzez siedemnastoletni okres od roku 313 do 330, z pierwszą ustawą niedzielną z roku 321 jako punktem środkowym tej historii. Na początku było małżeństwo Wschodu i Zachodu, a na końcu nastąpił rozwód Wschodu i Zachodu. Pierwsza ustawa niedzielna jest środkowym kamieniem milowym reprezentującym bunt, tak jak trzynasta litera alfabetu hebrajskiego, gdy poprzedza ją pierwsza litera, a po niej następuje dwudziesta druga, ostatnia litera alfabetu, tworzy hebrajskie słowo „prawda”. Małżeństwo na początku i rozwód na końcu wskazują, że litera alfa pozostaje w zgodzie z literą omega. Okres 250 lat, który rozpoczął się za Nerona, nosi podpis Chrystusa i mówi o zagadnieniu prawdy obecnej w dniach ostatecznych.

The 250-year period that begins with 457 BC is emphasizing the statecraft represented by Antiochus the Great as he stands within the seventeen-year period from Raphia to Panium. We understand it as statecraft, for in 457 BC a prophecy of 2,300 years also began. The 2,300 years is the internal line of prophecy that speaks to God’s work of redemption, which aligns with a symbol of churchcraft. Unlike the 250-year period that began with Nero, the period that begins in 457 BC is addressing the political role of the last American president who is seeking to make America and then the world great, as he promotes the erroneous Catholic concept of a golden age of a thousand years of peace.

Okres 250 lat, który rozpoczyna się w 457 r. p.n.e., akcentuje wymiar państwowy reprezentowany przez Antiocha Wielkiego, umiejscowionego w siedemnastoletnim okresie od Rafii do Panion. Pojmujemy go jako wymiar państwowy, gdyż w 457 r. p.n.e. rozpoczęło się także proroctwo trwające 2300 lat. Owe 2300 lat stanowią wewnętrzną linię proroctwa, która mówi o Bożym dziele odkupienia i odpowiada symbolowi władzy kościelnej. W odróżnieniu od 250‑letniego okresu, który rozpoczął się za panowania Nerona, okres zaczynający się w 457 r. p.n.e. odnosi się do politycznej roli ostatniego prezydenta amerykańskiego, który dąży do uczynienia Ameryki wielką, a następnie świata wielkim, promując zarazem błędną katolicką koncepcję złotego wieku tysiącletniego pokoju.

The 250 years of the United States, who is the earth beast of Revelation thirteen identifies the conclusion of the sixth kingdom of Bible prophecy, that ends where it began, in the midst of war. The victors of history, define the record of history that is preserved. The globalist dragon powered Democrats, view the current anarchy as a revolution, and the all-talk and no action Republicans view this current history as a civil war. The Democrats are representatives of the dragon of Bible prophecy, and the Republicans are represented as apostate Protestants, or in the terms of John in Revelation sixteen, they are the false prophet. The United States began in a war of revolution and it ends with a war of revolution. The Republican party began in a civil war and they end in a civil war. Republicans see the civil war that Democrats call a revolution.

Dwieście pięćdziesiąt lat istnienia Stanów Zjednoczonych, które są bestią z ziemi z trzynastego rozdziału Objawienia, wskazuje na zakończenie szóstego królestwa proroctwa biblijnego, które kończy się tam, gdzie się zaczęło — pośród wojny. Zwycięzcy dziejów określają zapis historii, który zostaje zachowany. Globalistyczni Demokraci, zasilani mocą smoka, postrzegają obecną anarchię jako rewolucję, a Republikanie, wiele mówiący, lecz bezczynni, widzą ten obecny etap historii jako wojnę domową. Demokraci są reprezentantami smoka proroctwa biblijnego, a Republikanie są przedstawieni jako odstępczy protestanci, albo — używając terminów Jana w szesnastym rozdziale Objawienia — są fałszywym prorokiem. Stany Zjednoczone zrodziły się z wojny rewolucyjnej i kończą się wojną rewolucyjną. Partia Republikańska narodziła się podczas wojny domowej i kończy się wojną domową. Republikanie widzą w tym wojnę domową, którą Demokraci nazywają rewolucją.

Trump, as the last Republican president possesses the prophetic attributes of the first Republican president, who arrived in the external history of the Civil War. Lincoln’s external Civil War was also the internal history of Isaiah’s prophecy of chapter seven, verse eight that ended in 1863, the very year of the Emancipation Proclamation. The distinction between the two parties is a primary and foundational prophetic principle. It began with Cain and Abel, who in the time of Christ were represented by the Sadducees and the Pharisees, two classes of Cain who were to murder one Abel.

Trump, jako ostatni republikański prezydent, posiada prorocze atrybuty pierwszego republikańskiego prezydenta, który pojawił się w zewnętrznej historii wojny secesyjnej. Zewnętrzna wojna secesyjna Lincolna była zarazem wewnętrzną historią proroctwa Izajasza z rozdziału siódmego, wersetu ósmego, którego finał przypadł na rok 1863, właśnie w roku Proklamacji Emancypacyjnej. Rozróżnienie między dwiema partiami jest naczelną i fundamentalną zasadą prorocką. Zaczęło się od Kaina i Abla, którzy w czasach Chrystusa byli reprezentowani przez saduceuszów i faryzeuszów, dwie klasy Kaina, które miały zamordować jednego Abla.

The Pharisees and Sadducees represent those who agreed to crucify their Messiah, for different reasons, but agreement—just the same. The Pharisees professed to uphold the law, but didn’t, as with Republicans. The Pharisees professed to uphold the original divine law, but interpreted the law through their own bigoted logic. The original Law for the Pharisees is the Constitution for the Republicans, the very Constitution they claim to support, but don’t. The Sadducees rejected the power of God, and though a smaller sect than the Pharisees, the Sadducees controlled the religious and political landscape of Judea in the time of Christ. The Democrats are a smaller sect than the Republicans, so small they must cheat to stay in power, but stay in power they do, for their opponents who profess to uphold equal justice for all, do nothing to enforce the principles of the law they profess to uphold.

Faryzeusze i saduceusze reprezentują tych, którzy zgodzili się na ukrzyżowanie swego Mesjasza — z różnych przyczyn, lecz w zgodzie mimo to. Faryzeusze deklarowali wierność Prawu, lecz jej nie dochowywali, podobnie jak Republikanie. Faryzeusze wyznawali wierność pierwotnemu Prawu Bożemu, lecz interpretowali to Prawo według własnej, zaślepionej uprzedzeniami logiki. Tym, czym pierwotne Prawo było dla faryzeuszy, jest Konstytucja dla Republikanów — ta właśnie Konstytucja, której wierność deklarują, lecz której wierności nie dochowują. Saduceusze odrzucali moc Boga i, choć byli mniejszą sektą niż faryzeusze, w czasach Chrystusa kontrolowali religijny i polityczny krajobraz Judei. Demokraci są mniejszą sektą niż Republikanie, tak małą, że muszą oszukiwać, by utrzymać się u władzy, lecz u władzy pozostają, ponieważ ich przeciwnicy, którzy deklarują wierność zasadzie równej sprawiedliwości dla wszystkich, nie czynią nic, by egzekwować zasady prawa, których przestrzeganie deklarują.

There is nothing new under the sun, and the two political parties in the United States are as much a part of the prophetic landscape as were the Pharisees and Sadducees. There are of course many other parallels along this prophetic line, but it is only when you see the prophetic relationship of the two unholy powers, who though adversaries, become united against holiness, that you then see Ptolemy and Uzziah in the proper light. Both southern kings attempted to sacrifice at the same temple, but Ptolemy, from Egypt represents a dragon power—the Democrats. Uzziah, as king of Judea is the leader of the glorious land, who is apostate Protestantism, or the false prophet—the Republicans.

Nie ma nic nowego pod słońcem, a dwie partie polityczne w Stanach Zjednoczonych są tak samo częścią krajobrazu prorockiego, jak Faryzeusze i Saduceusze. Istnieje oczywiście wiele innych paralel na tej linii prorockiej, lecz dopiero gdy rozpozna się proroczą relację dwóch nieświętych mocy, które, choć są przeciwnikami, jednoczą się przeciwko świętości, wówczas ujrzy się Ptolemeusza i Ozjasza we właściwym świetle. Obaj królowie południa usiłowali złożyć ofiarę w tej samej świątyni, lecz Ptolemeusz, z Egiptu, reprezentuje smoczą potęgę — Demokratów. Ozjasz, jako król Judy, jest przywódcą ziemi chwalebnej — odstępczego protestantyzmu, czyli fałszywego proroka — Republikanów.

The relationship of the dragon and false prophet is classically represented at Mount Carmel. At the mount, Ahab represented the dragon and Jezebel’s prophets of Baal and Ashtaroth represented the false prophets who stood against Elijah. The beast that is Jezebel was still behind the scenes in Samaria. The dragon united with the false prophet was also represented by pagan Rome and the Jews unification at the cross, as will be the unification of the Democrats and the Republicans at the Sunday law. The elements of a united power are represented by the Democrats and Republicans within the Republican horn of the earth beast. Those two unholy political powers are represented by Cain, and the line of Abel also possesses a twofold division.

Związek smoka i fałszywego proroka został klasycznie przedstawiony na górze Karmel. Na górze Achab reprezentował smoka, a prorocy Baala i Asztarte Izebel reprezentowali fałszywych proroków, którzy stanęli przeciw Eliaszowi. Bestia, czyli Izebel, wciąż pozostawała za kulisami w Samarii. Smok zjednoczony z fałszywym prorokiem został również przedstawiony przez zjednoczenie pogańskiego Rzymu i Żydów przy krzyżu, jak też będzie nim zjednoczenie Demokratów i Republikanów przy ustawie niedzielnej. Elementy zjednoczonej władzy są reprezentowane przez Demokratów i Republikanów w ramach republikańskiego rogu bestii wychodzącej z ziemi. Te dwie nieświęte siły polityczne są reprezentowane przez Kaina, a ród Abla również posiada dwoisty podział.

Abel’s line, which in relation to Cain’s external line is the internal line, and is represented by two classes of virgins. The progression of the Protestant horn of the earth beast that is the United States is represented by a series of religious purging’s beginning with the church of Sardis in 1798, when the United States became the sixth kingdom of Bible prophecy. Sardis was a church who had a name claiming that it lived, but it was dead. By 1798 the Protestant sects that had broken away from the papal church were already returning to Rome. Christians were first named Christians in Antioch.

Linia Abla, która w odniesieniu do zewnętrznej linii Kaina stanowi linię wewnętrzną, jest reprezentowana przez dwie klasy panien. Rozwój protestanckiego rogu bestii z ziemi, którą są Stany Zjednoczone, jest ukazany poprzez serię religijnych oczyszczeń, która rozpoczyna się od Kościoła w Sardes w 1798 roku, kiedy Stany Zjednoczone stały się szóstym królestwem proroctwa biblijnego. Kościół w Sardes miał imię, że żyje, lecz był martwy. Do roku 1798 protestanckie sekty, które odłączyły się od Kościoła papieskiego, już powracały do Rzymu. Chrześcijanie po raz pierwszy zostali nazwani chrześcijanami w Antiochii.

> “It was in Antioch that the disciples were first called Christians. The name was given them because Christ was the main theme of their preaching, their teaching, and their conversation. Continually they were recounting the incidents that had occurred during the days of His earthly ministry, when His disciples were blessed with His personal presence. Untiringly they dwelt upon His teachings and His miracles of healing. With quivering lips and tearful eyes they spoke of His agony in the garden, His betrayal, trial, and execution, the forbearance and humility with which He had endured the contumely and torture imposed upon Him by His enemies, and the Godlike pity with which He had prayed for those who persecuted Him. His resurrection and ascension, and His work in heaven as the Mediator for fallen man, were topics on which they rejoiced to dwell. Well might the heathen call them Christians, since they preached Christ and addressed their prayers to God through Him.

> To w Antiochii uczniów po raz pierwszy nazwano chrześcijanami. Nadano im to imię, ponieważ Chrystus był głównym tematem ich kazań, nauczania i rozmów. Nieustannie opowiadali o wydarzeniach, które miały miejsce w dniach Jego ziemskiej posługi, gdy Jego uczniowie byli błogosławieni Jego osobistą obecnością. Niestrudzenie rozważali Jego nauczanie i Jego cuda uzdrowienia. Drżącymi wargami i ze łzami w oczach mówili o Jego agonii w ogrodzie, Jego zdradzie, procesie i egzekucji, o cierpliwości i pokorze, z jaką znosił obelgi i tortury zadawane Mu przez Jego wrogów, oraz o Boskiej litości, z jaką modlił się za tych, którzy Go prześladowali. Jego zmartwychwstanie i wniebowstąpienie oraz Jego dzieło w niebie jako Pośrednika dla upadłego człowieka były tematami, o których z radością mówili. Nic dziwnego, że poganie nazywali ich chrześcijanami, skoro głosili Chrystusa i zanosili swe modlitwy do Boga przez Niego.

> “It was God who gave to them the name of Christian. This is a royal name, given to all who join themselves to Christ. It was of this name that James wrote later, ‘Do not rich men oppress you, and draw you before the judgment seats? Do not they blaspheme that worthy name by the which ye are called?’ James 2:6, 7. And Peter declared, ‘If any man suffer as a Christian, let him not be ashamed; but let him glorify God on this behalf.’ ‘If ye be reproached for the name of Christ, happy are ye; for the spirit of glory and of God resteth upon you.’ 1 Peter 4:16, 14.” Acts of the Apostles, 157.

> "To Bóg nadał im miano chrześcijan. Jest to królewskie imię, dane wszystkim, którzy przyłączają się do Chrystusa. O tym imieniu później pisał Jakub: 'Czy to nie bogaci uciskają was i wleką was przed sądy? Czy nie bluźnią temu zacnemu imieniu, którym zostaliście nazwani?' Jakuba 2:6, 7. A Piotr oświadczył: 'Jeśli ktoś cierpi jako chrześcijanin, niech się nie wstydzi; lecz niech z tego powodu oddaje chwałę Bogu.' 'Jeśli z powodu imienia Chrystusa was znieważają, błogosławieni jesteście; albowiem spoczywa na was Duch chwały i Boga.' 1 Piotra 4:16, 14." Dzieje Apostołów, 157.

The church of Ephesus was given the name of Christian which led to the persecuted church of Smyrna, that was followed by the church of compromise in the history of Pergamos. When the papacy took the throne, a separation identified God’s true church as the church in the wilderness. The Roman church was Thyatira. At the ending of the wilderness of twelve hundred and sixty years, the church of Protestantism arose, and from that point onward the Protestant horn is represented by a divine series of tests and purges.

Kościół w Efezie otrzymał miano chrześcijańskie, co doprowadziło do prześladowanego Kościoła w Smyrnie, a po nim, w dziejach Pergamonu, pojawił się Kościół kompromisu. Gdy papiestwo zasiadło na tronie, nastąpił rozłam, który wyodrębnił prawdziwy Kościół Boży jako Kościół na pustyni. Kościół rzymski był Tiatyrą. U kresu pustynnego okresu tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat wyłonił się Kościół protestancki i odtąd róg protestancki jest przedstawiany przez Bożą serię prób i oczyszczeń.

Protestantism began when Martin Luther nailed his 95 theses upon the door in 1517, and “23” years later in 1540 the Jesuit order began. In 2013 the 95th and final presentation of Habakkuk’s Tables was nailed to the door, and on March 13, 2013¸ the first Jesuit pope was inaugurated. Martin Luther was excommunicated in that very history by pope Leo. Go figure…

Protestantyzm rozpoczął się, gdy Marcin Luter w 1517 roku przybił swoje 95 tez do drzwi, a „23” lata później, w 1540 roku, powstał zakon jezuitów. W 2013 roku dziewięćdziesiąta piąta i ostatnia prezentacja Tablic Habakuka została przybita do drzwi, a 13 marca 2013 r. zainaugurowano pontyfikat pierwszego papieża-jezuity. Marcin Luter został właśnie w tym okresie dziejowym ekskomunikowany przez papieża Leona. Doprawdy, daje to do myślenia...

In 1798 the church of Sardis claimed to hold to the name of “Protestant,” but by returning to Rome they were already failing to uphold their name. When Millerite Adventism took the torch of Protestantism in 1844, they represented a rebuke against Jeroboam the first king of Israel, a nation who were blood relatives of the tribe in Judah, where God had placed His temple. Jeroboam set up a counterfeit, based upon the religion that represented his nation’s former bondage. He repeated Aaron’s foundational rebellion of erecting an image of a beast with all the prophetic significance associated with the story. But at his dedication service Millerite Adventism rebuked his unwillingness to continue to direct true worship to the sanctuary where God lives. Jeroboam, wanted the focus of worship to be in Bethel and Dan, representing those from Sardis in 1844 who refused to follow Christ into the Most Holy Place.

W 1798 roku kościół w Sardes rościł sobie prawo do miana „protestanckiego”, lecz, powracając do Rzymu, już wówczas nie dochowywał wierności temu imieniu. Gdy w 1844 roku adwentyzm millerowski przejął pochodnię protestantyzmu, stanowił naganę wymierzoną w Jeroboama, pierwszego króla Izraela — narodu spokrewnionego krwią z plemieniem Judy, w którym Bóg umieścił swoją świątynię. Jeroboam ustanowił fałszywy odpowiednik, oparty na religii, która odzwierciedlała dawną niewolę jego narodu. Powtórzył pierwotny bunt Aarona, wznosząc wizerunek zwierzęcia, z całym proroczym znaczeniem związanym z tą historią. Jednak podczas jego uroczystości poświęcenia adwentyzm millerowski zgromił jego niechęć do dalszego kierowania prawdziwego kultu ku sanktuarium, w którym mieszka Bóg. Jeroboam chciał, aby ognisko kultu znajdowało się w Betel i w Dan, co reprezentowało tych z Sardes w 1844 roku, którzy odmówili pójścia za Chrystusem do Miejsca Najświętszego.

Millerite Adventism chose to return to the religion of Rome, and took up the very doctrinal arguments of those who had just been exposed as false prophets through their rejection of Miller’s message; as their theological masters in order to justify their rejection of the prophetic message of the seven times. Millerite Adventism, as with the disobedient prophet chose their own path, instead of following God’s direction. The path that is chosen by the foolish in all the tests and purges of the wise and foolish virgins from the Protestant reformation onward in prophetic history is the path which returns to the worship of the land that you were delivered from, and as they say, “all roads lead to Rome.” All roads except Jeremiah’s old paths.

Adwentyzm millerowski zdecydował się powrócić do religii Rzymu i przyjął te same argumenty doktrynalne tych, którzy dopiero co zostali zdemaskowani jako fałszywi prorocy wskutek odrzucenia poselstwa Millera; uczynił ich swymi mistrzami teologicznymi, aby usprawiedliwić własne odrzucenie proroczego poselstwa o siedmiu czasach. Adwentyzm millerowski, podobnie jak nieposłuszny prorok, wybrał własną drogę zamiast podążać za Bożym prowadzeniem. Droga, którą wybierają głupi we wszystkich próbach i przesiewach mądrych i głupich panien w historii proroczej, począwszy od reformacji protestanckiej, jest drogą powrotu do oddawania czci ziemi, z której zostałeś wyprowadzony; i, jak to mówią, "wszystkie drogi prowadzą do Rzymu". Wszystkie drogi oprócz dawnych ścieżek Jeremiasza.

The Protestant reformation had been typified by Moses’ return to Egypt in order to lead God’s people into the Promised Land. Once out of the land of captivity God purposed to give His chosen people His law. In the line of Moses and the Protestant reformation rebellion was manifested immediately after the deliverance. God tested Sardis, a people who claimed to have a living name, but were dead by the time of the message of William Miller. Two purging’s took place in 1844; the first was the purge of the church of Sardis, who had claimed to be Protestants, but were proven to be dead; and then the Millerite’s were purged in the same year, in fulfillment of the parable of the ten virgins.

Reformacja protestancka została zobrazowana w typie przez powrót Mojżesza do Egiptu, aby poprowadzić lud Boży do Ziemi Obiecanej. Gdy tylko wyszli z ziemi niewoli, Bóg postanowił dać swemu wybranemu ludowi swoje Prawo. W przypadku Mojżesza i Reformacji protestanckiej bunt ujawnił się natychmiast po wybawieniu. Bóg poddał próbie Sardes, lud, który rościł sobie prawo do miana żyjącego, lecz w czasie poselstwa Williama Millera był martwy. W 1844 roku miały miejsce dwa oczyszczenia: pierwszym było oczyszczenie Kościoła w Sardes, który podawał się za protestancki, lecz okazał się martwy; a następnie w tym samym roku oczyszczeni zostali milleryci, w wypełnieniu przypowieści o dziesięciu pannach.

The Democrats and Republicans represent two political classes that together make up the Republican horn on the earth beast of Revelation thirteen. The wise and foolish virgins are two religious classes that together make up the Protestant horn on the earth beast. The wise virgins possess the first name given at Antioch. The wise virgins are Christians, but they are also Philadelphians who have the promise of receiving a name.

Demokraci i Republikanie reprezentują dwie klasy polityczne, które razem tworzą róg republikański na bestii z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy. Panny mądre i głupie są dwiema klasami religijnymi, które razem tworzą róg protestancki na bestii z ziemi. Panny mądre noszą pierwsze miano nadane w Antiochii. Panny mądre są chrześcijankami, ale są też Filadelfiankami, które mają obietnicę otrzymania imienia.

> Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. Revelation 3:12.

> Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego i już z niej nie wyjdzie; i wypiszę na nim imię Boga mojego oraz nazwę miasta Boga mojego, Nowego Jeruzalem, zstępującego z nieba od Boga mojego; i wypiszę na nim moje nowe imię. Objawienie 3:12.

The first time God named His people Christian was at Antioch, and the history where the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand changes unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand is also the history of Antiochus the Great, who the city of Antioch is named after, and who is represented at the end of a 250-year period between the battles of Raphia and Panium.

Po raz pierwszy Bóg nazwał swój lud chrześcijanami w Antiochii, a historia, w której ruch laodycejski stu czterdziestu czterech tysięcy przemienia się w ruch filadelfijski stu czterdziestu czterech tysięcy, jest zarazem historią Antiocha Wielkiego, którego imieniem nazwano miasto Antiochia i który jest ukazany u kresu 250-letniego okresu między bitwami pod Raphia i Panium.

We will continue these things in the next article.

Do tych kwestii wrócimy w następnym artykule.

Back to Articles