Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

Księga Daniela – Numer sto siedemdziesiąt dziewięć

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

Wołanie o północy i prorocza rola Rzymu: odsłanianie czasów ostatecznych w Księdze Daniela

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

Znajdujemy się teraz na świętym gruncie w odniesieniu do Księgi Daniela, gdyż dotarliśmy do wersetów, które przedstawiają okrzyk o północy dla stu czterdziestu czterech tysięcy. Wersety te wskazują także na opieczętowanie sztandaru, który jest wznoszony. Są to wersety stanowiące tę część Księgi Daniela dotyczącą dni ostatecznych, która została odpieczętowana, i przedstawiają Danielowe ujęcie Objawienia Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane, gdy „czas jest bliski”, tuż przed zamknięciem czasu łaski w wersecie szesnastym.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

To Rzym ustanawia widzenie, jak przedstawiono w czternastym wersecie jedenastego rozdziału, i dlatego ważne jest, aby uważnie przyjrzeć się Rzymowi, gdy przechodzimy przez wersety od jedenastego do piętnastego, bo gdzie nie ma „widzenia, lud ginie”, a jeśli nie uwierzycie Izajaszowi, rozdział siódmy, wersety ósmy i dziewiąty, „z pewnością się nie ostaniecie”.

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

Uriasz Smith odwołuje się do zasady proroczej co najmniej cztery razy w swojej książce Daniel and the Revelation. Zasada ta wskazuje, że prorocza moc nie zostaje rozpoznana w proroctwie, dopóki nie stanie się „związana” z ludem Bożym. Po raz pierwszy porusza tę kwestię w związku z wprowadzeniem Babilonu do świadectwa proroczego.

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> "Jest oczywistą regułą interpretacji, że możemy oczekiwać, iż narody zostaną wspomniane w proroctwach wtedy, gdy zwiążą się z ludem Bożym do tego stopnia, że wzmianka o nich stanie się niezbędna, aby zapisy świętej historii były kompletne." Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

Co najmniej jeszcze trzykrotnie Smith odnosi się do tej zasady i za każdym razem wskazuje na „przymierze” Żydów, ale w jednej wzmiance uznaje, że doszło ono do skutku w 162 r. p.n.e., natomiast pozostałe dwie wzmianki są zgodne ze współczesnymi historykami, którzy datują dojście do skutku „przymierza” Żydów i Rzymu na 161 r. p.n.e.

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> „Nie ma potrzeby przypominać czytelnikowi, że ziemskie rządy nie są wprowadzane do proroctwa, dopóki nie stają się w jakiś sposób związane z ludem Bożym. Rzym stał się związany z Żydami, będącymi w owym czasie ludem Bożym, przez słynny sojusz żydowski, w roku 161 przed Chr. 1 Maccabees 8; Antiquities Józefa Flawiusza, księga 12, rozdział 10, ustęp 6; Prideaux, t. II, s. 166. Lecz siedem lat wcześniej, to jest w roku 168 przed Chr., Rzym podbił Macedonię i uczynił ten kraj częścią swego imperium. Rzym zostaje zatem wprowadzony do proroctwa właśnie wtedy, gdy z podbitego macedońskiego rogu kozła wychodzi ku nowym podbojom w innych kierunkach. Dlatego też ukazał się prorokowi, lub może być właściwie określony w tym proroctwie, jako wychodzący z jednego z rogów kozła.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

Ale Smith również stwierdza, że był to rok 162 p.n.e.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> „Ta sama potęga miała również stanąć w Ziemi Świętej i ją pochłonąć. Rzym związał się z ludem Bożym, Żydami, przez przymierze w roku 162 przed Chr., od której to daty zajmuje wybitne miejsce w proroczym kalendarzu. Nie uzyskał jednak zwierzchnictwa nad Judeą przez rzeczywisty podbój aż do roku 63 przed Chr.; a stało się to w następujący sposób.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

A potem, za trzecim razem, gdy wspomina o wydarzeniu, znów podaje rok 161 p.n.e.

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> „Doprowadziwszy nas poprzez świeckie wydarzenia imperium aż do końca siedemdziesięciu tygodni, prorok w wersecie 23 cofa nas do czasu, gdy Rzymianie weszli w bezpośredni związek z ludem Bożym przez przymierze żydowskie, 161 r. przed Chr.: od tego punktu następnie prowadzeni jesteśmy w bezpośredniej linii wydarzeń aż do ostatecznego triumfu Kościoła i ustanowienia wiecznego królestwa Bożego. Żydzi, będąc ciężko uciskani przez królów syryjskich, wysłali poselstwo do Rzymu, aby zabiegać o pomoc Rzymian i zawrzeć z nimi „przymierze przyjaźni i sojuszu”. 1 Machabejska 8; Prideaux, II, 234; Dawne dzieje Izraela Józefa Flawiusza, księga 12, rozdział 10, ustęp 6. Rzymianie wysłuchali prośby Żydów i wydali im dekret, ujęty w następujące słowa:—”

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> „Dekret senatu dotyczący sojuszu pomocy i przyjaźni z narodem żydowskim. Nikomu poddanemu Rzymianom nie wolno będzie prowadzić wojny z narodem żydowskim ani wspierać tych, którzy to czynią, czy to przez wysyłanie im zboża, okrętów lub pieniędzy; a jeśli na Żydów zostanie dokonany atak, Rzymianie udzielą im pomocy w miarę swych możliwości; i znowu, jeśli na Rzymian zostanie dokonany atak, Żydzi udzielą im pomocy. A jeśli Żydzi zechcą coś dodać do tego sojuszu pomocy lub coś z niego ująć, stanie się to za powszechną zgodą Rzymian. A jakikolwiek dodatek zostanie w ten sposób uczyniony, będzie miał moc obowiązującą.” „Ten dekret,” mówi Josephus, „został spisany przez Eupolemosa, syna Jana, oraz przez Jazona, syna Eleazara, gdy Judasz był arcykapłanem narodu, a Szymon, jego brat, był wodzem wojska. I był to pierwszy sojusz, jaki Rzymianie zawarli z Żydami, i zawarto go w ten sposób.” Uriah Smith, Daniel i Apokalipsa, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

Nie do mnie należy wyjaśniać, dlaczego Smith podał rok 162 p.n.e., poza moim przypuszczeniem, że była to pomyłka pisarska. Chodzi mi o zwrócenie uwagi na nacisk, jaki kładzie on na to, co określa jako „oczywistą regułę interpretacji, zgodnie z którą możemy oczekiwać, że narody zostaną wspomniane w proroctwie, gdy zwiążą się z ludem Bożym do tego stopnia, że wzmianka o nich stanie się konieczna, aby zapisy świętej historii były kompletne”. Gdy Smith podkreśla tę zasadę, wskazuje, że Rzym został powiązany z ludem Bożym przy „przymierzu” z wersetu dwudziestego trzeciego w 161 r. p.n.e., ale Smith zaznacza, że Rzym po raz pierwszy zostaje wprowadzony do narracji proroczej w 200 r. p.n.e., trzydzieści dziewięć lat przed 161 r. p.n.e.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> Wprowadzona zostaje teraz nowa potęga — 'rabusie twego ludu'; dosłownie, jak mówi biskup Newton, 'łamacze twego ludu'. Daleko, nad brzegami Tybru, królestwo żywiło się ambitnymi planami i mrocznymi zamiarami. Z początku małe i słabe, rosło w siłę i potęgę w zdumiewającym tempie, ostrożnie sięgając tu i ówdzie, by wypróbować swe męstwo i sprawdzić krzepę swego wojennego ramienia, aż, świadome swej mocy, śmiało wzniosło głowę pośród narodów ziemi i niepokonaną ręką chwyciło za ster ich spraw. Odtąd imię Rzymu widnieje na kartach historii, przeznaczone na długie wieki do kierowania sprawami świata i wywierania potężnego wpływu na narody aż do końca czasów.

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> „Rzym przemówił; a Syria i Macedonia wkrótce dostrzegły zmianę zachodzącą w obrazie ich marzenia. Rzymianie interweniowali na rzecz młodego króla Egiptu, postanowiwszy, że powinien on zostać ochroniony przed zagładą zamierzoną przez Antiocha i Filipa. Było to w 200 roku p.n.e. i stanowiło jedną z pierwszych ważnych interwencji Rzymian w sprawy Syrii i Egiptu.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

Rzym po raz pierwszy zostaje wprowadzony do narracji proroczej w roku 200 p.n.e., a to wprowadzenie, zawarte w wersecie czternastym, jest najważniejszym odniesieniem do Rzymu w całej Księdze Daniela, ponieważ to właśnie ten werset określa Rzym jako symbol ustanawiający widzenie. Dlaczego Smith mógł podkreślać taką zasadę proroctwa, a następnie przywołać rok 161 p.n.e., jednocześnie uznając rok 200 p.n.e. za moment, w którym potęga Rzymu została „wprowadzona”, nie jest kwestią, którą chciałbym rozstrzygać. Jeśli mam pytanie wymagające rozstrzygnięcia, dotyczyłoby ono tego, czy zasada zdefiniowana przez Smitha jest prawidłowa czy nie. Jeśli jest ona prawidłowa, wówczas argumentowałbym, że werset czternasty musi mieć związek z Żydami, który zaistniał przed przymierzem z 161 r. p.n.e.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

Rozumiem, że dzieje opisane w wersetach 13–15 wskazują na wydarzenia dni ostatecznych, kiedy papieski Rzym wkracza w historię proroczą, czyniąc to w powiązaniu ze Stanami Zjednoczonymi, które w tej historii są ludem Bożym. Ponieważ Jezus zawsze ilustruje koniec początkiem, rok 200 p.n.e., gdy pogański Rzym pojawił się w historii, musi mieć związek z ludem Bożym w tamtej historii. Dlatego zgadzam się z regułą Smitha, nawet jeśli nie znalazł on bezpośredniego związku między Rzymem a Żydami w roku 200 p.n.e.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

Wersety jedenasty i dwunasty opisują zwycięstwo i następstwa bitwy pod Rafiją, która miała miejsce w 217 r. p.n.e. między Imperium Seleucydów, dowodzonym przez Antiocha III Magnusa, czyli „Wielkiego”, a Królestwem Ptolemeuszy w Egipcie, dowodzonym przez króla Ptolemeusza IV Filopatora. Bitwa ta rozegrała się podczas walk o kontrolę nad Coele-Syrią (południową Syrią) i południową Palestyną, terytoriami spornymi między królestwami Ptolemeuszy i Seleucydów. Zwycięstwo Ptolemeusza IV Filopatora pod Rafiją pozwoliło mu przez pewien czas utrzymać kontrolę nad Coele-Syrią i południową Palestyną.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

Bitwa pod Panium, która miała miejsce siedemnaście lat później, w 200 r. p.n.e., znana także jako bitwa pod Górą Panium lub bitwa pod Paneas, toczyła się między Imperium Seleucydów, dowodzonym przez króla Antiocha III, a Ptolemejskim Królestwem Egiptu, dowodzonym przez króla Ptolemeusza V.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

Trzydzieści jeden lat później, w 167 r. p.n.e., powstanie Machabeuszy, żydowskie powstanie przeciwko próbom Imperium Seleucydów stłumienia żydowskich praktyk religijnych i narzucenia kultury hellenistycznej, rozpoczęło się w miejscowości Modein, niewielkim miasteczku położonym w regionie Judei, na terenie współczesnego Izraela.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

Wspomniane wydarzenie dotyczyło owianego złą sławą greckiego władcy z dynastii Seleucydów, Antiocha IV Epifanesa, który narzucił ludności żydowskiej surowe praktyki hellenistyczne, w tym zakaz przestrzegania żydowskich obrzędów religijnych oraz zbezczeszczenie Świątyni w Jerozolimie. Aby wyegzekwować swoje dekrety, Antioch wysłał przedstawicieli do różnych miast i wsi, by zmusić żydowskich mieszkańców do podporządkowania się jego rozkazom.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

W Modein jeden z urzędników Seleucydów przybył, aby wyegzekwować królewski dekret, nakazując żydowskim mieszkańcom uczestniczyć w pogańskich rytuałach i składać ofiary greckim bogom. Starszy żydowski kapłan imieniem Matatiasz odmówił podporządkowania się nakazowi i zabił zarówno Żyda, który wystąpił, by złożyć ofiarę, jak i seleucydzkiego urzędnika. Ten akt sprzeciwu Matatiasza i jego rodziny wyznaczył początek powstania machabejskiego przeciwko panowaniu Seleucydów.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

Mattatiasz i jego pięciu synów, w tym Juda Machabeusz, uciekli w góry i rozpoczęli wojnę podjazdową przeciwko siłom Seleucydów. Z czasem powstanie rosło w siłę i zyskiwało coraz większe poparcie, co doprowadziło do serii zwycięstw wojskowych nad Seleucydami.

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

Wydarzenia w Modein w 167 r. p.n.e. stanowiły punkt zwrotny w historii żydowskiej, wyznaczając początek powstania Machabeuszów oraz walki o wolność religijną i niezależność przeciw obcemu panowaniu. Ponowne poświęcenie drugiej świątyni w Jerozolimie, upamiętniające wydarzenie historyczne obchodzone podczas Chanuki, nastąpiło w 164 r. p.n.e., trzy lata przed „przymierzem” z wersetu dwudziestego trzeciego.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

Po odzyskaniu Jerozolimy i Świątyni Machabeusze oczyścili Świątynię z pogańskiej profanacji i przywrócili jej właściwe przeznaczenie kultowe. Zgodnie z tradycją znaleźli tylko jeden dzbanuszek poświęconej oliwy, wystarczający, by zapalić menorę tylko na jeden dzień. W rzeczywistości nie istnieje żadne współczesne świadectwo historyczne tego wydarzenia, a żydowska bajka pojawia się w literaturze dopiero w VI wieku. Siostra White porównuje odstępczy Kościół żydowski z Kościołem katolickim, szczególnie podkreślając, że oba kościoły opierają swoją religię na ludzkich zwyczajach i tradycjach. Podobnie jak w przypadku wielu rozmaitych zmyślonych cudów w dziejach Kościoła papieskiego, bajka o oliwie na jeden dzień, która starczyła na osiem dni, nie ma żadnego świadectwa historycznego.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

Werset dziesiąty, jedenastego rozdziału Księgi Daniela, wskazuje pierwszą bitwę spośród trzech bitew wersetu czterdziestego, które wcześniej określiłem jako trzy bitwy zimnej wojny, a także jako trzy wojny zastępcze. Pewna siostra zakwestionowała moje określenie wojny ukraińskiej, która jest drugą z tych trzech wojen, mianem zimnej wojny, gdyż — jak słusznie zauważyła — było w niej obfite żniwo śmierci i zniszczenia. To, co w poprzednich artykułach określałem jako trzy bitwy „zimnej wojny”, zostało nazwane w ten sposób w celu odróżnienia tych trzech bitew od trzech wojen światowych, które mają miejsce w dziejach ziemskiej bestii z trzynastego rozdziału Apokalipsy. Te trzy wojny są wojnami zastępczymi i również w ten sposób zostały określone.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

Zamierzam odtąd w tych artykułach określać owe trzy bitwy mianem „trzech bitew wersetu czterdziestego” albo wojen zastępczych, aby usunąć rozbieżność polegającą na utożsamianiu wojny gorącej z wojną zimną. Według mojej definicji trzy bitwy wersetu czterdziestego nie obejmują bitwy z roku 1798, która jest częścią wersetu czterdziestego, lecz jedynie trzy bitwy od czasu końca w roku 1989 aż do niedzielnego prawa z wersetu czterdziestego pierwszego. Owe trzy bitwy trafniej określa się jako wojny zastępcze, które są prowadzone w kontekście działań wojennych między królem północy a królem południa, co w historii wersetu czterdziestego przedstawia wojnę między katolicyzmem (królem północy) a komunizmem (królem południa).

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

Pierwsza z tych trzech bitew wskazuje na zwycięstwo katolicyzmu nad komunizmem w 1989 roku, gdy papiestwo połączyło siły ze swoją armią zastępczą, reprezentowaną przez Stany Zjednoczone, aby zmieść Związek Radziecki w 1989 roku, choć Rosja, głowa (lub „twierdza”), pozostała na nogach. Obecna wojna na Ukrainie jest ponownie starciem między katolicyzmem a komunizmem, w którym papiestwo wykorzystuje rząd ukraiński jako swoją siłę zastępczą przeciwko Rosji, wraz ze wsparciem poprzedniej zastępczej potęgi papiestwa, Stanów Zjednoczonych, a także reszty globalistycznego świata zachodniego. Ta wojna jest przedstawiona w wersetach jedenastym i dwunastym i wskazuje, że komunizm (Rosja) zwycięży nad katolicyzmem.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

Trzecia z tych trzech wojen zastępczych została przedstawiona w wersecie piętnastym jako bitwa pod Panium. Bitwa toczyła się między królestwem Ptolemeuszy (królem południa) a królestwem Seleucydów (królem północy). W tej bitwie zastępczą armią katolicyzmu są po raz kolejny Stany Zjednoczone.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

W pierwszej bitwie w roku 1989 armia zastępcza republikańskiego rogu Stanów Zjednoczonych została użyta przez papiestwo, aby obalić polityczną strukturę Związku Sowieckiego, pozostawiając jednak nienaruszoną jego głowę (Rosję). W drugiej bitwie, którą jest wojna ukraińska, armia zastępcza nazistów zostaje pokonana przez Rosję. W trzeciej bitwie Stany Zjednoczone, armia zastępcza papiestwa, ponownie pokonują króla południa.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

Trzy bitwy noszą pieczęć „Prawdy”, przy czym pierwsza i ostatnia bitwa toczone są przez zwycięską armię zastępczą Stanów Zjednoczonych. W pierwszej bitwie głowa króla południa pozostała nienaruszona, a w trzeciej bitwie armia zastępcza Stanów Zjednoczonych staje się głową króla południa. Druga armia zastępcza pełniła także rolę zastępczej armii papiestwa podczas II wojny światowej. W obu przypadkach armia zastępcza nazizmu została i zostanie pokonana. Papiestwo całkowicie podporządkowuje sobie wszystkich swoich wrogów przed wersetem szesnastym, kiedy dokonuje się potrójne zjednoczenie.

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> Ptolemeusz [Putin] nie miał dość roztropności, by dobrze wykorzystać swoje zwycięstwo. Gdyby poszedł za ciosem, prawdopodobnie stałby się panem całego królestwa Antiocha; lecz, zadowoliwszy się kilkoma pogróżkami i groźbami, zawarł pokój, aby móc nieprzerwanie i bez żadnych hamulców oddawać się swoim zwierzęcym namiętnościom. Tak więc, pokonawszy wrogów, został pokonany przez własne występki i, zapomniawszy o wielkim imieniu, jakie mógł sobie wyrobić, spędzał czas na ucztach i rozwiązłości.

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> „Jego serce uniosło się pychą z powodu powodzenia, lecz bynajmniej go to nie umocniło; gdyż niechlubny użytek, jaki z niego zrobił, spowodował, że jego własni poddani zbuntowali się przeciwko niemu.” Uriah Smith, Daniel i Apokalipsa, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

Drugim świadectwem, że zwycięstwo Putina oznacza jego koniec, jest przykład króla Uzjasza z południowego królestwa Judy, którego serce również uniosło się wskutek jego zwycięstw militarnych, a następnie, podobnie jak Ptolemeusz, próbował wykonywać pracę kapłanów w świątyni i został porażony trądem oraz natychmiast usunięty z władzy. Zwycięstwo Putina w wojnie na Ukrainie wyznacza początek jego końca jako króla południa (króla ateizmu). Jego koniec został zobrazowany początkiem proroczego króla południa z wersetu czterdziestego (Francja), który wskazywał na rewolucję obalającą przywództwo, jak stało się z Ptolemeuszem. Koniec Putina został także przedstawiony przez koniec Związku Radzieckiego, gdy przywódca (Gorbaczow) rozwiązał Związek Radziecki i natychmiast podjął pracę w Organizacji Narodów Zjednoczonych, będącej w czasach ostatecznych globalistycznym symbolem ateizmu, królem południa. Po zwycięstwie Putina na Ukrainie jest on także typologicznie utożsamiany z Napoleonem pod Waterloo i następującym po nim wygnaniem; a także z królem Uzjaszem, z jego trądem i następującym po nim wygnaniem, jak również z pijackim końcem Ptolemeusza oraz końcem Związku Radzieckiego w 1989 roku.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

Bitwa pod Panium miała miejsce w roku 200 przed Chr., i właśnie w tym samym roku Rzym jawnie wkracza w historię. Ich wejście do proroczej narracji poprzedza podbój Jerozolimy, przedstawiony w wersecie szesnastym i wypełniony w 63 roku przed Chr., w czasie gdy ogłosiła ona, że jest obrońcą małoletniego króla w Egipcie. W trzeciej bitwie wersetu czterdziestego, obejmującej królów północy i południa, papiestwo ponownie wkroczy w historię, podając się za obrońcę Rosji. W tym samym czasie Seleukos, w typie, pokonał Ptolemeusza w bitwie pod Panium, wskazując tym samym, że Stany Zjednoczone, zastępcza armia papiestwa w pierwszej i ostatniej bitwie wersetu czterdziestego, pokonują „Egipt” (króla południa).

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

W roku 200 p.n.e. symbolicznie odnajdujemy papiestwo, gdy nierządnica z Tyru zaczyna śpiewać swoje pieśni nierządu, uprzedzając potrójne zjednoczenie przy prawie niedzielnym z wersetu szesnastego. W tym samym czasie Stany Zjednoczone przejmują dominację nad Organizacją Narodów Zjednoczonych, zabezpieczając tym samym swoją pozycję jako najważniejszy król spośród dziesięciu królów. Wszystkie aspekty dynamiki potrójnego zjednoczenia, które zostają zrealizowane przy prawie niedzielnym, są ustalone przed wersetem szesnastym.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

Struktura polityczna władzy smoka, reprezentowana przez Organizację Narodów Zjednoczonych, zgadza się, w wersecie szesnastym, oddać swoją strukturę polityczną bestii, lecz zanim to uczyni, papiestwo podbija religię smoka. Pogaństwo musi zostać ponownie usunięte. Protestantyzm został usunięty w latach Reagana, podczas pierwszej bitwy z wersetu czterdziestego, a w czasach ostatniego republikańskiego prezydenta religia smoka również zostanie podporządkowana religii katolickiej, tak jak to miało miejsce w roku 508. Proces usuwania wszelkiego religijnego oporu wobec osadzenia papiestwa na tronie rozpoczął się w latach Reagana i kończy się w latach Trumpa. Opór odstępczego protestantyzmu wobec katolicyzmu został usunięty podczas pierwszej bitwy z wersetu czterdziestego, a opór spirytualizmu zostanie usunięty podczas ostatniej bitwy z wersetu czterdziestego.

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

W tym samym skomplikowanym splocie ludzkich wydarzeń odstępczy protestantyzm musi ustanowić się jako religijna i polityczna władza nad dziesięcioma królami z siedemnastego rozdziału Księgi Objawienia. Tak więc bitwa pod Panium wyznacza moment, w którym Stany Zjednoczone zyskują przewagę nad Organizacją Narodów Zjednoczonych, tuż przed ustawą niedzielną z wersetu szesnastego.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

Ustaloną zasadą proroctwa jest to, że smok, bestia i fałszywy prorok posiadają każdy swoje własne, swoiste cechy prorocze. Jedną z tych cech proroczych jest to, że bestia (katolicyzm) zawsze jest proroczo umiejscowiona w mieście Rzymie. Fałszywy prorok zawsze jest proroczo umiejscowiony w Stanach Zjednoczonych. Natomiast w przypadku smoka cechą określającą to, gdzie smok jest proroczo umiejscowiony, jest to, że nieustannie się przemieszcza. Smok rozpoczął w niebie, następnie przyszedł do ogrodu Eden, a ostatecznie smok jest umiejscowiony w Egipcie.

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> Mów i powiedz: Tak mówi Pan Bóg: Oto jestem przeciw tobie, faraonie, królu Egiptu, wielki smoku, który leżysz pośród swoich rzek, który powiedziałeś: Moja rzeka należy do mnie i uczyniłem ją dla siebie. Ezechiel 29:3.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

Proroczne umiejscowienie smoka przenosi się. Za czasów Jana siedziba smoka, która symbolizuje jego tron, została określona jako znajdująca się w Pergamonie.

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> A do anioła Kościoła w Pergamonie napisz: To mówi Ten, który ma ostry, obosieczny miecz: Znam twoje uczynki i wiem, gdzie mieszkasz — tam, gdzie jest tron Szatana; i trzymasz się mocno mojego imienia, i nie zaparłeś się mojej wiary, nawet w tych dniach, kiedy Antypas, mój wierny męczennik, został zabity pośród was, gdzie mieszka Szatan. Objawienie 2:12–13.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

Zwyczajem pogańskiego Rzymu było sprowadzanie do miasta Rzymu wszystkich pogańskich bóstw, z którymi się zetknęli, i przedstawianie ich w świątyni Panteonu. Dlatego Daniel odnotowuje, że „miejsce jego świątyni zostało obalone”. Miejscem świątyni pogańskiego Rzymu było miasto Rzym, które zostało obalone przez Konstantyna w roku 330, lecz świątynią, która znajdowała się „w” Rzymie, była świątynia Panteonu — Pan-Theon oznacza „świątynię wszystkich bogów”. Rzymianie przenieśli siedzibę szatana z Pergamonu do świątyni Panteonu. Siostra White informuje nas, że pogański Rzym jest smokiem.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> "A zatem chociaż smok przede wszystkim przedstawia Szatana, to w sensie wtórnym jest symbolem pogańskiego Rzymu." Wielki spór, 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

Pogański Rzym został podzielony na dziesięć narodów, a Francja stała się królem południa, gdy podczas Rewolucji Francuskiej wprowadziła egipski ateizm. Do 1917 roku smok przeniósł się z Francji do Rosji. Werset dziesiąty reprezentuje rok 1989, a wersety jedenasty i dwunasty reprezentują bitwy „pogranicza” (Rafia i Ukraina). Bitwa pod Panium reprezentuje trzeci krok, który papiestwo podejmuje, gdy zabezpiecza potrójny sojusz w wersecie szesnastym. Reprezentuje ukrytą historię wersetu czterdziestego.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> Kiedy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej [Panium], zapytał swoich uczniów: Za kogo ludzie uważają Syna Człowieczego? A oni odpowiedzieli: Jedni mówią, że jesteś Janem Chrzcicielem; inni, że Eliaszem; a jeszcze inni, że Jeremiaszem albo jednym z proroków. On rzekł do nich: A wy za kogo mnie uważacie? Odpowiadając, Szymon Piotr powiedział: Ty jesteś Chrystus, Syn Boga żywego. A Jezus, odpowiadając, rzekł mu: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony, bo nie ciało i krew to ci objawiły, lecz mój Ojciec, który jest w niebie. I ja ci mówię: Ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję mój Kościół, a bramy piekieł go nie przemogą. Dam ci klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie, a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Wtedy przykazał swoim uczniom, aby nikomu nie mówili, że on jest Jezusem Chrystusem. Od tego czasu Jezus zaczął ukazywać swoim uczniom, że musi iść do Jerozolimy, wiele wycierpieć od starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, zostać zabity i trzeciego dnia zmartwychwstać. Mateusz 16:13-21.

Back to Articles