Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and One

Księga Daniela - numer sto jeden

The Messenger of the Covenant: From Purification to Purging

Zwiastun Przymierza: od oczyszczenia do czystki

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

The week that Christ confirmed the covenant represented the period from His baptism, until Christ in the heavenly sanctuary stood up at the stoning of Stephen.

Tydzień, w którym Chrystus potwierdził przymierze, przedstawiał okres od Jego chrztu aż do chwili, gdy Chrystus w niebiańskiej świątyni powstał podczas kamienowania Szczepana.

> But he, being full of the Holy Ghost, looked up stedfastly into heaven, and saw the glory of God, and Jesus standing on the right hand of God, And said, Behold, I see the heavens opened, and the Son of man standing on the right hand of God. Then they cried out with a loud voice, and stopped their ears, and ran upon him with one accord, And cast him out of the city, and stoned him: and the witnesses laid down their clothes at a young man’s feet, whose name was Saul. And they stoned Stephen, calling upon God, and saying, Lord Jesus, receive my spirit. And he kneeled down, and cried with a loud voice, Lord, lay not this sin to their charge. And when he had said this, he fell asleep. Acts 7:55–60.

> A on, będąc pełen Ducha Świętego, utkwił wzrok w niebie i ujrzał chwałę Boga oraz Jezusa stojącego po prawicy Boga, i rzekł: Oto widzę niebiosa otwarte i Syna Człowieczego stojącego po prawicy Boga. Wtedy podnieśli wielki krzyk, zatkali sobie uszy i wszyscy razem rzucili się na niego, a wyrzuciwszy go poza miasto, kamienowali go; a świadkowie złożyli swoje szaty u stóp młodzieńca, który nazywał się Szaweł. I kamienowali Szczepana, który wzywał Boga i mówił: Panie Jezu, przyjmij ducha mego. A upadłszy na kolana, zawołał donośnym głosem: Panie, nie poczytuj im tego grzechu. A gdy to powiedział, zasnął. Dzieje Apostolskie 7:55-60.

When Stephen was stoned and Michael stood up, the gospel went to the Gentiles, for until that time the gospel was restricted to the Jews.

Kiedy Szczepan został ukamienowany, a Michał powstał, ewangelia dotarła do pogan, gdyż aż do tego czasu była skierowana wyłącznie do Żydów.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> Wtedy rzekł anioł: 'Potwierdzi przymierze z wieloma na jeden tydzień [siedem lat].' Przez siedem lat po tym, jak Zbawiciel rozpoczął swoją służbę, ewangelia miała być głoszona szczególnie Żydom; przez trzy i pół roku przez samego Chrystusa, a potem przez apostołów. 'W połowie tygodnia sprawi, że ofiara i dar ofiarny ustaną.' Daniel 9:27. Wiosną roku 31 n.e. Chrystus, prawdziwa ofiara, został złożony na Kalwarii. Wtedy zasłona świątyni rozdarła się na dwoje, ukazując, że świętość i znaczenie służby ofiarniczej ustały. Nadszedł czas, aby ziemska ofiara i dar ofiarny ustały.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> Ów jeden tydzień — siedem lat — zakończył się w r. 34 n.e. Wtedy przez ukamienowanie Szczepana Żydzi ostatecznie przypieczętowali swoje odrzucenie ewangelii; uczniowie, którzy wskutek prześladowań rozproszyli się po świecie, „szli wszędzie, głosząc słowo” (Dz 8,4); a wkrótce potem nawrócił się Szaweł, prześladowca, i stał się Pawłem, apostołem pogan. Tęsknota wieków, 233.

In the year 34, the sacred week (twenty-five hundred and twenty days), ended and ancient Israel was divorced from God, their probation had fully closed. At that point the retribution against ancient Israel for the rejection of the covenant, and for the crucifixion of the Son of God was subject to God’s executive judgment. God in His longsuffering mercy deferred the destruction of Jerusalem until the siege and destruction in 66 AD through to 70 AD.

W roku 34 zakończył się święty tydzień (dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni), a starożytny Izrael został odłączony od Boga; ich okres próby całkowicie się zamknął. W tym momencie kara wobec starożytnego Izraela za odrzucenie przymierza i za ukrzyżowanie Syna Bożego została poddana wykonawczemu sądowi Bożemu. Bóg w swojej wielkiej cierpliwości i miłosierdziu odroczył zniszczenie Jerozolimy aż do oblężenia i zniszczenia w latach 66–70 n.e.

The verses in Daniel chapter nine, that identified the week Christ confirmed the covenant, also identifies that pagan Rome (the prince that shall come) would destroy the city and sanctuary, but God in His longsuffering mercy, allowed the children of ancient Israel time to hear the gospel and make a decision as their fathers had done during the seven year period of Christ’s and the disciples’ ministry among them.

Wersety z dziewiątego rozdziału Księgi Daniela, które wskazały tydzień, w którym Chrystus potwierdził przymierze, wskazują również, że pogański Rzym (książę, który ma przyjść) zniszczy miasto i świątynię, lecz Bóg w swoim cierpliwym miłosierdziu dał synom starożytnego Izraela czas, aby usłyszeli Ewangelię i podjęli decyzję, tak jak uczynili to ich ojcowie w czasie siedmioletniego okresu posługi Chrystusa i uczniów wśród nich.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son. The parable of the unfruitful tree represented God’s dealings with the Jewish nation. The command had gone forth, ‘Cut it down; why cumbereth it the ground?’ (Luke 13:7) but divine mercy had spared it yet a little longer. There were still many among the Jews who were ignorant of the character and the work of Christ. And the children had not enjoyed the opportunities or received the light which their parents had spurned. Through the preaching of the apostles and their associates, God would cause light to shine upon them; they would be permitted to see how prophecy had been fulfilled, not only in the birth and life of Christ, but in His death and resurrection. The children were not condemned for the sins of the parents; but when, with a knowledge of all the light given to their parents, the children rejected the additional light granted to themselves, they became partakers of the parents’ sins, and filled up the measure of their iniquity.

> Przez niemal czterdzieści lat po tym, jak sam Chrystus ogłosił wyrok na Jerozolimę, Pan wstrzymywał swoje sądy nad miastem i narodem. Zadziwiająca była Boża cierpliwość wobec odrzucających Jego ewangelię i morderców Jego Syna. Przypowieść o bezowocnym drzewie przedstawiała Boże postępowanie z narodem żydowskim. Zapadł rozkaz: „Wytnij je; po co jeszcze wyjaławia ziemię?” (Łukasz 13:7), lecz boskie miłosierdzie oszczędziło je jeszcze na krótki czas. Wśród Żydów było wciąż wielu, którzy byli nieświadomi charakteru i dzieła Chrystusa. A dzieci nie miały sposobności ani nie otrzymały światła, które ich rodzice odrzucili. Przez głoszenie apostołów i ich współpracowników Bóg miał sprawić, by rozbłysło nad nimi światło; mieli otrzymać możność zobaczenia, jak spełniło się proroctwo — nie tylko w narodzeniu i życiu Chrystusa, lecz także w Jego śmierci i zmartwychwstaniu. Dzieci nie były potępione za grzechy rodziców; lecz gdy, mając świadomość całego światła danego ich rodzicom, odrzuciły dodatkowe światło udzielone im samym, stały się współuczestnikami grzechów rodziców i dopełniły miary swej nieprawości.

> “The long-suffering of God toward Jerusalem only confirmed the Jews in their stubborn impenitence. In their hatred and cruelty toward the disciples of Jesus they rejected the last offer of mercy. Then God withdrew His protection from them and removed His restraining power from Satan and his angels, and the nation was left to the control of the leader she had chosen. Her children had spurned the grace of Christ, which would have enabled them to subdue their evil impulses, and now these became the conquerors. Satan aroused the fiercest and most debased passions of the soul. Men did not reason; they were beyond reason—controlled by impulse and blind rage. They became satanic in their cruelty. In the family and in the nation, among the highest and the lowest classes alike, there was suspicion, envy, hatred, strife, rebellion, murder. There was no safety anywhere. Friends and kindred betrayed one another. Parents slew their children, and children their parents. The rulers of the people had no power to rule themselves. Uncontrolled passions made them tyrants. The Jews had accepted false testimony to condemn the innocent Son of God. Now false accusations made their own lives uncertain. By their actions they had long been saying: ‘Cause the Holy One of Israel to cease from before us.’ Isaiah 30:11. Now their desire was granted. The fear of God no longer disturbed them. Satan was at the head of the nation, and the highest civil and religious authorities were under his sway.” The Great Controversy, 27, 28.

> Cierpliwość Boga wobec Jerozolimy jedynie utwierdziła Żydów w ich uporczywym braku skruchy. W swojej nienawiści i okrucieństwie wobec uczniów Jezusa odrzucili ostatnią ofertę miłosierdzia. Wtedy Bóg cofnął od nich swoją ochronę i przestał powstrzymywać szatana i jego aniołów, a naród został pozostawiony pod kontrolą przywódcy, którego sobie wybrał. Dzieci tego narodu wzgardziły łaską Chrystusa, która mogłaby uzdolnić ich do poskromienia złych popędów, a teraz te stały się zwycięzcami. Szatan pobudził najdziksze i najbardziej zdeprawowane namiętności duszy. Ludzie nie rozumowali; byli poza zasięgiem rozsądku, kierowani impulsem i ślepą wściekłością. Stali się szatańscy w swoim okrucieństwie. W rodzinie i w narodzie, zarówno w najwyższych, jak i najniższych warstwach, panowały podejrzenie, zazdrość, nienawiść, waśnie, bunt, morderstwo. Nigdzie nie było bezpieczeństwa. Przyjaciele i krewni zdradzali się nawzajem. Rodzice zabijali swoje dzieci, a dzieci swoich rodziców. Władcy ludu nie mieli mocy panować nad sobą. Nieokiełznane namiętności czyniły z nich tyranów. Żydzi przyjęli fałszywe świadectwo, aby potępić niewinnego Syna Bożego. Teraz fałszywe oskarżenia czyniły niepewnym ich własne życie. Swoimi czynami od dawna mówili: 'Sprawcie, aby Święty Izraela ustąpił sprzed nas.' Izajasza 30:11. Teraz ich pragnienie zostało spełnione. Bojaźń Boża już ich nie niepokoiła. Szatan stał na czele narodu, a najwyższe władze świeckie i religijne znajdowały się pod jego wpływem. Wielki bój, 27, 28.

As the Messenger of the Covenant, Christ first dealt exclusively with the Jews. In the year 34, at the stoning of Stephen, the gospel then went to the Gentiles, and the time of God’s executive judgment arrived, though God in His mercy deferred that point in time for about forty years.

Jako Posłaniec Przymierza Chrystus najpierw działał wyłącznie wśród Żydów. W roku 34, podczas ukamienowania Szczepana, ewangelia została skierowana do pogan i nadszedł czas Bożego sądu wykonawczego, choć Bóg w swoim miłosierdziu odroczył ten moment o około czterdzieści lat.

As the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three, Christ twice cleansed the temple. He did so in a period that was especially set apart for the covenant people who were then being passed by and divorced, and also for those who would then become the new chosen people. When that period of time concluded, the time of God’s executive judgment began. John the Baptist was the messenger who prepared the way for Christ’s work of raising up a new chosen people that He would enter into covenant with.

Jako Posłaniec Przymierza, w wypełnieniu trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza, Chrystus dwukrotnie oczyścił świątynię. Uczynił to w okresie szczególnie wyznaczonym dla ludu przymierza, który wówczas był pomijany i z którym zrywano przymierze, a także dla tych, którzy mieli stać się nowym ludem wybranym. Gdy ten okres dobiegł końca, rozpoczął się czas Bożego sądu wykonawczego. Jan Chrzciciel był posłańcem, który przygotował drogę dla dzieła Chrystusa polegającego na powołaniu nowego ludu wybranego, z którym miał zawrzeć przymierze.

The two temple cleansings were object lessons identifying Christ’s work of cleansing the soul temple. When the Messenger of the Covenant suddenly arrives in Malachi chapter three, He purifies and also purges the sons of Levi, for the purpose of creating an offering, as in days of old.

Dwa oczyszczenia świątyni były obrazowymi lekcjami ukazującymi dzieło Chrystusa oczyszczającego świątynię duszy. Gdy w trzecim rozdziale Księgi Malachiasza nagle przychodzi Posłaniec Przymierza, oczyszcza i przetapia synów Lewiego, w celu przygotowania ofiary, jak za dawnych dni.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:2–3.

> Lecz któż zdoła znieść dzień jego przyjścia? I kto się ostoi, gdy się ukaże? Bo on jest jak ogień wytapiacza i jak ług foluszników. I zasiądzie jak ten, który wytapia i oczyszcza srebro; oczyści synów Lewiego i przeczyści ich jak złoto i srebro, aby mogli składać Panu ofiarę w sprawiedliwości. Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy będzie miła Panu, jak za dawnych dni i jak w latach minionych. Malachiasza 3:2–3.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the faith of the sons of Levi that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the faith of the sons of Levi is represented by the purification of the gold.

Trzeci rozdział Księgi Malachiasza oraz dwa oczyszczenia świątyni przedstawiają udoskonalenie wiary synów Lewiego, dokonane przez Zwiastuna Przymierza. Udoskonalenie wiary synów Lewiego jest przedstawione przez oczyszczenie złota.

> “There must be, with all who have any influence in the sanitarium, a conforming to God’s will, a humiliation of self, an opening of the heart to the precious influence of the Spirit of Christ. The gold tried in the fire represents love and faith. Many are nearly destitute of love. Self-sufficiency blinds their eyes to their great need. There is a positive necessity for a daily conversion to God, a new, deep, and daily experience in the religious life.” Testimonies, volume 4, 558.

> „Pośród wszystkich, którzy mają jakikolwiek wpływ w sanatorium, musi nastąpić podporządkowanie się woli Bożej, ukorzenie się oraz otwarcie serca na drogocenny wpływ Ducha Chrystusowego. Złoto wypróbowane w ogniu symbolizuje miłość i wiarę. Wielu jest niemal pozbawionych miłości. Poczucie samowystarczalności zaślepia im oczy na ich wielką potrzebę. Istnieje bezwzględna konieczność codziennego nawracania się do Boga, nowego, głębokiego i codziennego doświadczenia w życiu religijnym.” Świadectwa, tom 4, 558.

Malachi chapter three, and the two temple cleansings represent a perfection of the understanding of the increase of knowledge within the wise, who are the sons of Levi, that is accomplished by the Messenger of the Covenant. The perfection of the sons of Levi’s represented by the purification of the silver.

Trzeci rozdział Księgi Malachiasza oraz dwa oczyszczenia świątyni przedstawiają udoskonalenie rozumienia wzrostu poznania wśród mądrych, którzy są synami Lewiego, dokonane przez Posłańca Przymierza. Doskonałość synów Lewiego ukazana jest poprzez oczyszczenie srebra.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Psalm 12:6.

> Słowa Pana są słowami czystymi: jak srebro próbowane w glinianym piecu, siedmiokrotnie oczyszczone. Psalm 12:6.

The Messenger of the Covenant was to purify the sons of Levi as silver and gold. The Word of God is what purifies, for to be purified is to be justified and sanctified.

Posłaniec Przymierza miał oczyścić synów Lewiego, jak się oczyszcza srebro i złoto. Słowo Boże jest tym, co oczyszcza, bo być oczyszczonym to być usprawiedliwionym i uświęconym.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Uświęć ich w prawdzie twojej: słowo twoje jest prawdą. Jana 17:17.

John the Baptist was the messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant in the first fulfillment of Malachi chapter three, and his message in that regard was fourfold in nature. His work included the identification of the work of purification that was to be accomplished by the Messenger of the Covenant, and that the work of purification accomplished was represented as an act of sweeping a threshing-floor. He identified that the former chosen people were then in the process of being passed by. He also presented the Laodicean message to God’s people, thus showing them their sins and the sins of their fathers. He placed all these realities in the context of the “wrath to come.” The work of the messenger who prepared the way, represented a work by one who had never received an education in the educational system of the people who were being passed by.

Jan Chrzciciel był posłańcem, który przygotował drogę dla Posłańca Przymierza w pierwszym wypełnieniu trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza, a jego poselstwo w tym względzie miało charakter czteroczłonowy. Jego dzieło obejmowało wskazanie dzieła oczyszczenia, które miał wykonać Posłaniec Przymierza, a dokonane dzieło oczyszczenia ukazano jako akt zamiatania klepiska. Wskazał, że dotychczasowy lud wybrany był wówczas pomijany. Przedstawił też ludowi Bożemu poselstwo laodycejskie, ukazując im w ten sposób ich grzechy i grzechy ich ojców. Wszystkie te rzeczy osadził w kontekście "gniewu, który ma nadejść". Dzieło posłańca, który przygotował drogę, było dziełem kogoś, kto nigdy nie otrzymał wykształcenia w systemie edukacyjnym ludu, który był pomijany.

> “In John the Baptist the Lord raised up for Himself a messenger to prepare the way of the Lord. He was to bear to the world an unflinching testimony in reproving and denouncing sin. Luke, in announcing his mission and work, says, ‘And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord’ (Luke 1:17).

> W osobie Jana Chrzciciela Pan wzbudził sobie posłańca, aby przygotował drogę Panu. Miał nieść światu bezkompromisowe świadectwo, napominając i potępiając grzech. Łukasz, zapowiadając jego misję i dzieło, mówi: «I pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a nieposłusznych ku mądrości sprawiedliwych; aby przygotować lud gotowy dla Pana» (Łk 1:17).

> “Many of the Pharisees and Sadducees came to the baptism of John, and addressing these, he said, ‘O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: and think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but He that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: He shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner; but He will burn up the chaff with unquenchable fire’ (Matthew 3:7–12).

> Wielu faryzeuszy i saduceuszy przyszło do chrztu Jana, a on, zwracając się do nich, powiedział: "Plemię żmijowe! Któż was ostrzegł, abyście uciekali przed nadchodzącym gniewem? Wydawajcie więc owoce godne nawrócenia i nie myślcie w sobie: Mamy Abrahama za ojca; bo powiadam wam, że Bóg może z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi. A już i siekiera do korzeni drzew jest przyłożona; wszelkie więc drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. Ja was chrzczę wodą ku nawróceniu; lecz Ten, który idzie za mną, jest mocniejszy ode mnie; Jemu nie jestem godzien nosić obuwia; On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem. Ma On w ręku wiejadło i dokładnie oczyści swoje klepisko, a pszenicę zgromadzi do spichlerza; plewy zaś spali ogniem nieugaszonym" (Mateusza 3:7-12).

> “The voice of John was lifted up like a trumpet. His commission was, ‘Shew My people their transgression, and the house of Jacob their sins’ (Isaiah 58:1). He had obtained no human scholarship. God and nature had been his teachers. But one was needed to prepare the way before Christ who was bold enough to make his voice heard like the prophets of old, summoning the degenerate nation to repentance.” Selected Messages, book 2, 147, 148.

> Głos Jana wznosił się jak dźwięk trąby. Jego posłannictwem było: "Oznajmij mojemu ludowi jego występki, a domowi Jakuba jego grzechy" (Izajasz 58:1). Nie posiadał żadnej ludzkiej uczoności. Bóg i natura byli jego nauczycielami. Lecz potrzebny był ktoś, kto przygotowałby drogę przed Chrystusem, dość śmiały, by jego głos rozlegał się jak głosy dawnych proroków, wzywając zdegenerowany naród do pokuty. Wybrane poselstwa, księga 2, 147, 148.

William Miller was the second messenger that prepared the way for the Messenger of the Covenant, and Miller’s person and work had been typified by John the Baptist.

William Miller był drugim posłańcem, który przygotował drogę przed Posłańcem Przymierza, a typem osoby i dzieła Millera był Jan Chrzciciel.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> Tysiące zostały doprowadzone do przyjęcia prawdy głoszonej przez Williama Millera, a słudzy Boży zostali wzbudzeni w duchu i mocy Eliasza, aby ogłosić to poselstwo. Podobnie jak Jan, poprzednik Jezusa, ci, którzy głosili to doniosłe poselstwo, czuli się przynagleni, by przyłożyć siekierę do korzenia drzewa i wzywać ludzi, aby wydawali owoce godne upamiętania. Early Writings, 233.

The quibbling Jews in the time of Christ had been led to trust in a false message of the Messiah. “Messiah” is the Hebrew word for the Greek word “Christ” which means “anointed”.

Za czasów Chrystusa drobiazgowo spierający się Żydzi zostali skłonieni do pokładania ufności w fałszywym przesłaniu o Mesjaszu. "Mesjasz" to hebrajski odpowiednik greckiego słowa "Chrystus", które oznacza "namaszczony".

> The word which God sent unto the children of Israel, preaching peace by Jesus Christ: (he is Lord of all:) That word, I say, ye know, which was published throughout all Judaea, and began from Galilee, after the baptism which John preached; How God anointed Jesus of Nazareth with the Holy Ghost and with power: who went about doing good, and healing all that were oppressed of the devil; for God was with him. Acts 10:36–38.

> Słowo, które Bóg posłał synom Izraela, głosząc pokój przez Jezusa Chrystusa (On jest Panem wszystkich); to słowo, mówię, znacie, które zostało ogłoszone po całej Judei i miało początek w Galilei, po chrzcie, który głosił Jan; jak Bóg namaścił Jezusa z Nazaretu Duchem Świętym i mocą; który chodził, czyniąc dobro i uzdrawiając wszystkich uciskanych przez diabła, bo Bóg był z nim. Dzieje Apostolskie 10:36-38.

Both “messiah” and “Christ” mean “the anointed one”. Christ was anointed at His baptism, so technically He was not the Messiah or the Christ until His baptism. His baptism prophetically aligns with the descent of the angel in Revelation chapter ten, that descended on August 11, 1840, and it also aligns with the descent of the mighty angel of Revelation chapter eighteen, who descended on September 11, 2001. The three prophetic waymarks identify the manifestation of the Holy Spirit in the latter rain.

Zarówno „mesjasz”, jak i „Chrystus” oznaczają „Pomazańca”. Chrystus został namaszczony podczas swojego chrztu, więc ściśle rzecz biorąc, nie był Mesjaszem ani Chrystusem aż do chrztu. Jego chrzest proroczo odpowiada zstąpieniu anioła w dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia, który zstąpił 11 sierpnia 1840 roku, a także zstąpieniu potężnego anioła z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, który zstąpił 11 września 2001 roku. Te trzy prorocze kamienie milowe wskazują na objawienie się Ducha Świętego w późnym deszczu.

The quibbling Jews held to a misconception, a false prophetic message that the Messiah would bring about a literal earthly kingdom where the nation of Israel would govern the world. It was a false message that promised “peace and prosperity”.

Spierający się o drobiazgi Żydzi trzymali się błędnego przekonania, fałszywego prorockiego przesłania, że Mesjasz zaprowadzi dosłowne, ziemskie królestwo, w którym naród Izraela rządziłby światem. Było to fałszywe przesłanie obiecujące „pokój i dobrobyt”.

William Miller’s message had two major elements. The first was the application of the time prophecies that identified the cleansing of the sanctuary, and the second was his rejection of the Catholic interpretation of the thousand-year millennium that the Protestants were prone to believe. That false view of the millennium identified as a thousand years of peace and prosperity, had been represented by the false view of the Messiah’s kingdom that was held by the quibbling Jews.

Przesłanie Williama Millera miało dwa główne elementy. Pierwszym było zastosowanie proroctw czasowych wskazujących na oczyszczenie świątyni, a drugim — jego odrzucenie katolickiej interpretacji milenium, do której skłaniali się protestanci. Ten fałszywy pogląd na milenium, rozumiane jako tysiąc lat pokoju i dobrobytu, znajdował odzwierciedlenie w fałszywym wyobrażeniu o królestwie Mesjasza, podzielanym przez drobiazgowo spierających się Żydów.

Those two witnesses identify a counterfeit latter rain message promising “peace and prosperity” in the third and final fulfillment of the history of the messenger who prepares for the Messenger of the Covenant to suddenly come to His temple. That false latter rain message is identified as a “peace and safety” message, in contrast to the message of John the Baptist who identified that “every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire,” when “the wrath to come” arrives. It was also represented by Miller’s identification that there would be no thousand years of peace, as Catholicism teaches, for when the Lord returns, He will destroy the earth with the brightness of His coming.

Ci dwaj świadkowie wskazują na fałszywe poselstwo późnego deszczu, obiecujące "pokój i dobrobyt", w trzecim i ostatecznym wypełnieniu historii posłańca, który przygotowuje drogę dla Posłańca Przymierza, aby Ten nagle przyszedł do swojej świątyni. To fałszywe poselstwo późnego deszczu jest określane jako poselstwo "pokój i bezpieczeństwo", w przeciwieństwie do poselstwa Jana Chrzciciela, który oznajmił, że "każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, bywa wycięte i wrzucone w ogień", gdy nadchodzi "gniew, który ma przyjść". Wyrażało się to także w stwierdzeniu Millera, że nie będzie tysiąca lat pokoju, jak naucza katolicyzm, ponieważ gdy Pan powróci, zniszczy ziemię blaskiem swojego przyjścia.

> And to you who are troubled rest with us, when the Lord Jesus shall be revealed from heaven with his mighty angels, In flaming fire taking vengeance on them that know not God, and that obey not the gospel of our Lord Jesus Christ: Who shall be punished with everlasting destruction from the presence of the Lord, and from the glory of his power. 2 Thessalonians 1:7–9.

> A wam, uciśnionym, odpoczynek razem z nami, gdy z nieba objawi się Pan Jezus ze swymi potężnymi aniołami, w płomienistym ogniu, oddając odpłatę tym, którzy nie znają Boga i nie są posłuszni ewangelii naszego Pana Jezusa Chrystusa; którzy poniosą karę wiecznego zniszczenia, z dala od oblicza Pana i od chwały jego mocy. 2 Tesaloniczan 1:7-9.

The first two messengers who prepared for the Messenger of the Covenant to enter into covenant with a new chosen people, demonstrate that a false “peace and safety” latter rain message, which was formulated in the third generation of Laodicean Adventism, has been designed by Satan to prevent Laodicean Adventism in the fourth generation from recognizing the role of Islam, as represented in the third Woe.

Pierwsi dwaj posłańcy, którzy przygotowali drogę Posłańcowi Przymierza, aby wszedł w przymierze z nowym wybranym ludem, dowodzą, że fałszywe poselstwo późnego deszczu o treści „pokój i bezpieczeństwo”, sformułowane w trzecim pokoleniu laodycejskiego adwentyzmu, zostało zaplanowane przez Szatana, aby uniemożliwić laodycejskiemu adwentyzmowi w czwartym pokoleniu rozpoznanie roli islamu, jak przedstawia to trzecie „Biada”.

In the purification process that is accomplished for those represented by the sons of Levi, the one who comes after John the Baptist was to thoroughly sweep and “purge” His floor, with the fan that is in His hand. That work is accomplished by His Word.

W procesie oczyszczenia dokonującym się dla tych, reprezentowanych przez synów Lewiego, ten, który przyszedł po Janie Chrzcicielu, miał dokładnie wywiać i „oczyścić” swoje klepisko, z wiejadłem w swej ręce. To dzieło dokonuje się przez Jego Słowo.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> 'Którego wiejadło jest w Jego ręku, i On dokładnie oczyści swoje klepisko, i zbierze swoją pszenicę do spichlerza.' Mateusza 3:12. To był jeden z okresów oczyszczania. Słowami prawdy plewy były oddzielane od pszenicy. Ponieważ byli zbyt pyszni i sprawiedliwi we własnych oczach, by przyjąć upomnienie, zbyt przywiązani do świata, by przyjąć życie w pokorze, wielu odwróciło się od Jezusa. Wielu nadal postępuje tak samo. Dziś dusze są doświadczane tak, jak doświadczani byli tamci uczniowie w synagodze w Kafarnaum. Gdy prawda trafia do serca, widzą, że ich życie nie jest zgodne z wolą Bożą. Dostrzegają potrzebę całkowitej zmiany w sobie; lecz nie są skłonni podjąć dzieła samozaparcia. Dlatego gniewają się, gdy ich grzechy zostają ujawnione. Odchodzą urażeni, tak jak uczniowie opuścili Jezusa, szemrząc: 'Twarda to mowa; któż jej może słuchać?' Pragnienie wieków, 392.

The message of the latter rain is the “debate” of Habakkuk chapter two, and it is the words of truth, that separate the chaff from the wheat. That separation is the purging accomplished by the Messenger of the Covenant. In Millerite history, the message of Daniel chapter eight, verse fourteen, produced a purging when it first failed and brought about the tarrying time of Habakkuk chapter two and the parable of the ten virgins in Matthew chapter twenty-five. When the message of the Midnight Cry was ultimately fulfilled on October 22, 1844, it produced an even greater purging. Then it was that the Messenger of the Covenant suddenly arrived and began the final purging and purification. The movement that had passed through the first two of three purifications and purging’s, failed the third and was sent to the wilderness of Laodicea in 1863.

Poselstwo późnego deszczu jest "sporem" drugiego rozdziału Księgi Habakuka i są to słowa prawdy, które oddzielają plewy od pszenicy. To oddzielenie jest oczyszczeniem dokonanym przez Posłańca Przymierza. W historii millerytów poselstwo z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset czternasty, spowodowało oczyszczenie, gdy po raz pierwszy zawiodło, i doprowadziło do czasu zwłoki z drugiego rozdziału Księgi Habakuka oraz do przypowieści o dziesięciu pannach w Ewangelii Mateusza, rozdział dwudziesty piąty. Gdy poselstwo Wołania o Północy ostatecznie się wypełniło 22 października 1844 roku, spowodowało jeszcze większe oczyszczenie. Wtedy to Posłaniec Przymierza nagle przybył i rozpoczął ostateczny przesiew i oczyszczenie. Ruch, który przeszedł przez pierwsze dwa z trzech oczyszczeń i przesiewów, nie przeszedł trzeciego i został wysłany na pustynię Laodycei w 1863 roku.

In the Millerite history the Protestants were first purged by the words of truth, thereafter the movement of the first angel was purged at the arrival of the third testing message. But those who had been the builders of the Millerite temple during the forty-six years from 1798 unto 1844, failed the third test, which arrived on October 22, 1844, though they perfectly fulfilled the parable of the ten virgins.

W historii millerystów protestanci zostali najpierw oczyszczeni słowami prawdy, a następnie ruch pierwszego anioła został oczyszczony z chwilą nadejścia trzeciego poselstwa próby. Ci jednak, którzy byli budowniczymi świątyni millerystów w ciągu czterdziestu sześciu lat, od 1798 aż do 1844 roku, nie zdali trzeciej próby, która nadeszła 22 października 1844 roku, choć doskonale wypełnili przypowieść o dziesięciu pannach.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> Wielu, którzy wyszli na spotkanie Oblubieńcowi pod wpływem poselstw pierwszego i drugiego anioła, odrzuciło trzecie, ostatnie poselstwo próby, które miało być dane światu, i podobne stanowisko zostanie zajęte, gdy rozlegnie się ostatnie wezwanie.

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> Każdy szczegół tej przypowieści powinien być uważnie przestudiowany. Reprezentują nas albo mądre, albo nierozsądne panny. Review and Herald, 31 października 1899.

The prophetic history that began at the arrival of the third angel on October 22, 1844, was a failure, and it ended with the rebellion of 1863. By 1850 Sister White penned the following message.

Historia prorocza, która rozpoczęła się wraz z nadejściem trzeciego anioła 22 października 1844 roku, była porażką i zakończyła się buntem z 1863 roku. Do roku 1850 Siostra White napisała następujące przesłanie.

> “The Lord gave me a view, January 26, which I will relate. I saw that some of the people of God were stupid and dormant; and were but half awake, and did not realize the time we were now living in; and that the ‘man’ with the ‘dirt-brush’ had entered, and that some were in danger of being swept away. I begged of Jesus to save them, to spare them a little longer, and let them see their awful danger, that they might get ready before it should be forever too late. The angel said, ‘Destruction is coming like a mighty whirlwind.’ I begged of the angel to pity and to save those who loved this world, and were attached to their possessions, and were not willing to cut loose from them, and sacrifice them to speed the messengers on their way to feed the hungry sheep, who were perishing for want of spiritual food.

> Dnia 26 stycznia Pan dał mi widzenie, które opiszę. Zobaczyłem, że niektórzy z ludu Bożego byli głupi i uśpieni; byli tylko na wpół obudzeni i nie zdawali sobie sprawy z czasu, w którym teraz żyjemy; i że wszedł „człowiek” ze „szczotką do brudu” i że niektórym groziło, iż zostaną zmieceni. Błagałem Jezusa, aby ich ocalił, oszczędził ich jeszcze przez chwilę i pozwolił im zobaczyć ich straszne niebezpieczeństwo, aby mogli się przygotować, zanim będzie na zawsze za późno. Anioł powiedział: «Zagłada nadchodzi jak potężny wicher». Błagałem anioła, by ulitował się i ocalił tych, którzy kochali ten świat, byli przywiązani do swojego mienia i nie chcieli się od niego oderwać ani go poświęcić, by pospieszyć posłańców w ich drodze, aby nakarmić głodne owce, które ginęły z braku duchowego pokarmu.

> “As I viewed poor souls dying for want of the present truth, and some who professed to believe the truth were letting them die, by withholding the necessary means to carry forward the work of God, the sight was too painful, and I begged of the angel to remove it from me. I saw that when the cause of God called for some of their property, like the young man who came to Jesus, [Matthew 19:16–22.] they went away sorrowful; and that soon the overflowing scourge would pass over and sweep their possessions all away, and then it would be too late to sacrifice earthly goods, and lay up a treasure in heaven.” Review and Herald, April 1, 1850.

> "Gdy patrzyłem na biedne dusze umierające z braku teraźniejszej prawdy, a także na tych, którzy wyznawali wiarę w prawdę, a pozwalali im umierać, wstrzymując niezbędne środki do posuwania naprzód dzieła Bożego, widok ten był zbyt bolesny i błagałem anioła, aby go ode mnie oddalił. Widziałem, że gdy sprawa Boża upominała się o część ich majątku, oni, jak ów młodzieniec, który przyszedł do Jezusa [Mateusz 19:16–22.], odchodzili zasmuconi; i że wkrótce przetoczy się niszcząca plaga i zmiecie całe ich mienie, a wtedy będzie już za późno, by poświęcić dobra ziemskie i zgromadzić skarb w niebie." Review and Herald, 1 kwietnia 1850 r.

In 1850, the dirt-brush man had already arrived. On October 22, 1844, the Messenger of the Covenant had suddenly come to His temple, and He began the work of purging and purifying the sons of Levi.

W 1850 roku człowiek z miotłą już przybył. 22 października 1844 roku Posłaniec Przymierza nagle przyszedł do swojej świątyni i rozpoczął dzieło usuwania nieczystości i oczyszczania synów Lewiego.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “Today souls are being tested and tried, and many are passing over the same ground trodden by those who forsook Christ. When tested by the Word, they reject the divine Teacher. When rebuked because their lives are not in harmony with truth and righteousness, they turn from the Saviour; and their decision, like that of the offended disciples, is never reversed. They walk no more with Christ. Thus are the words fulfilled, ‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’” Signs of the Times, May 15, 1901.

> Dzisiaj dusze są poddawane próbom i doświadczeniom, a wielu kroczy po tej samej drodze wydeptanej przez tych, którzy porzucili Chrystusa. Gdy są badani Słowem, odrzucają boskiego Nauczyciela. Gdy są upominani, ponieważ ich życie nie jest w harmonii z prawdą i sprawiedliwością, odwracają się od Zbawiciela; a ich decyzja, podobnie jak decyzja urażonych uczniów, nigdy nie zostaje cofnięta. Nie chodzą już z Chrystusem. W ten sposób spełniają się słowa: "Ma wiejadło w ręku swoim i dokładnie oczyści swoje klepisko, a pszenicę zbierze do spichlerza." Signs of the Times, 15 maja 1901 r.

Back to Articles