Article

# Panium - Number Five

Panium - Numer Pięć

The Robbers of Thy People: Rome’s Exaltation and Fall in Prophecy

Grabieżcy twego ludu: Wywyższenie i upadek Rzymu w proroctwie

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2025

Formats

PDF
Word

The Book of Daniel unfolds a remarkable prophetic narrative, weaving a principle of repeat and enlarge which threads through its visions, from the metallic statue of chapter 2 to the intricate kingly conflicts of chapter 11. Within this framework, a compelling case emerges: the Battle of Actium in 31 BC, culminating in Egypt’s fall in 30 BC, stands as a pivotal fulfillment of Daniel 11:25, 26, marking the dawn of pagan Rome’s 360-year supremacy.

Księga Daniela roztacza niezwykłą proroczą narrację, wplatając zasadę powtórzenia i rozszerzenia, która przewija się przez jej wizje, od metalowego posągu z rozdziału 2 po zawiłe królewskie konflikty z rozdziału 11. W tym ujęciu wyłania się przekonująca teza: bitwa pod Akcjum w 31 r. p.n.e., zwieńczona upadkiem Egiptu w 30 r. p.n.e., stanowi kluczowe spełnienie Daniela 11:25, 26, wyznaczając początek 360-letniej dominacji pogańskiego Rzymu.

Daniel 11 begins with the rise and fall of empires following Alexander the Great’s death in 323 BC. Yet, by verse 14, a shift occurs. Around 200 BC, as Antiochus III (Magnus) prepared for the Battle of Panium against the child-king Ptolemy V, Rome intervened, not as a mere bystander but as the “robbers of thy people.” Concerned about securing Egypt’s wheat supply amid Hellenistic turmoil, Rome flexed its influence during the Second Macedonian War (200–197 BC), setting the stage for its prophetic role.

Rozdział 11 Księgi Daniela zaczyna się od wzlotów i upadków imperiów po śmierci Aleksandra Wielkiego w 323 r. p.n.e. Jednak w 14. wersecie następuje zwrot. Około 200 r. p.n.e., gdy Antioch III (Magnus) przygotowywał się do bitwy pod Panion przeciwko małoletniemu królowi Ptolemeuszowi V, Rzym interweniował, nie jako bierny obserwator, lecz jako "zbójcy twojego ludu". W trosce o zabezpieczenie dostaw egipskiego zboża wśród hellenistycznych zawirowań, Rzym zamanifestował swoje wpływy podczas II wojny macedońskiej (200–197 r. p.n.e.), torując drogę dla swojej proroczej roli.

## Rome’s Dominance Over the Jews

Dominacja Rzymu nad Żydami

Fast forward to 63 BC, and verse 16 finds fulfillment when Pompey storms Jerusalem, entering the Holy of Holies and asserting Roman dominion over the “glorious land.” From here, verses 17 through 22 trace a succession of Roman figures: Pompey’s eastern campaigns, Julius Caesar’s conquests and assassination in 44 BC, Augustus Caesar’s tax-raising reign (noted in Luke 2:1) ending in 14 AD, and Tiberius overseeing Christ’s crucifixion in the year 31 AD, when the “prince of the covenant” was broken. The prophetic line from Pompey in Jerusalem to Titus in Jerusalem in 70 AD, sets forth the line of Rome’s dominance over God’s people.

Przenieśmy się do roku 63 p.n.e., a werset 16 znajduje wypełnienie, gdy Pompejusz szturmuje Jerozolimę, wchodząc do Miejsca Najświętszego i potwierdzając rzymską dominację nad „ziemią chwalebną”. Stąd wersety 17–22 śledzą następstwo rzymskich postaci: wschodnie kampanie Pompejusza, podboje Juliusza Cezara i jego zamordowanie w 44 r. p.n.e., panowanie Augusta Cezara związane z nakładaniem podatków (wzmiankowane w Łk 2:1), zakończone w 14 r. n.e., oraz Tyberiusz nadzorujący ukrzyżowanie Chrystusa w roku 31 n.e., kiedy „książę przymierza” został złamany. Prorocza linia od Pompejusza w Jerozolimie do Tytusa w Jerozolimie w 70 r. n.e. ukazuje linię rzymskiej dominacji nad ludem Bożym.

Beginning with a Roman General desecrating the temple on to the ending when a Roman General destroyed the temple provides the signature of Alpha and Omega. Beginning with desecrating and ending with destruction the historical line also contains the desecration and the destruction of the One who said of Himself, “Destroy this temple and in three days I will raise it up.” Truth is made up of the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet, and the line beginning with Pompey and ending with Titus includes a middle temple destruction that is represented by the middle of three crosses, that were erected at the very middle of the week Christ came to confirm the covenant. Verses sixteen through twenty-two represent a prophetic line that bears the signature of truth. There are a handful of important prophetic lines within the history represented by the verses, but the primary theme of the line is Rome’s dominance over the Jews.

Rozpoczęcie od zbezczeszczenia świątyni przez rzymskiego dowódcę i zakończenie jej zniszczeniem przez rzymskiego dowódcę stanowi znak Alfy i Omegi. Zaczynając od profanacji i kończąc zniszczeniem, linia historyczna obejmuje także profanację i zniszczenie Tego, który powiedział o sobie: „Zburzcie tę świątynię, a Ja w trzy dni ją wzniosę”. Prawda składa się z pierwszej, trzynastej i ostatniej litery alfabetu hebrajskiego, a linia rozpoczynająca się od Pompejusza i kończąca na Tytusie zawiera pośrednie zniszczenie świątyni, reprezentowane przez środkowy z trzech krzyży, które zostały wzniesione dokładnie w połowie tygodnia, gdy Chrystus przyszedł, aby potwierdzić przymierze. Wersety od szesnastego do dwudziestego drugiego przedstawiają linię proroczą noszącą znak prawdy. W historii przedstawionej przez te wersety istnieje kilka istotnych linii proroczych, lecz głównym tematem tej linii jest dominacja Rzymu nad Żydami.

## Leagues and Treaties

Ligi i traktaty

Verse 23 “repeats and enlarges” by looping back to 161–158 BC, when the Jews under Judas Maccabeus forged a league with Rome (1 Maccabees 8). This highlights Rome’s unique empire-building strategy—conquest through treaties and alliances, a method distinct from its predecessors. Verse 24 concludes this phase, noting Rome would “forecast its devices from the strongholds, even for a time.”

Werset 23 „powtarza i rozwija”, wracając do lat 161–158 p.n.e., kiedy Żydzi pod wodzą Judy Machabeusza zawarli przymierze z Rzymem (1 Księga Machabejska 8). To podkreśla wyjątkową rzymską strategię budowania imperium — podbój poprzez traktaty i sojusze, metodę odmienną od tej stosowanej przez jego poprzedników. Werset 24 zamyka ten etap, stwierdzając, że Rzym będzie „obmyślać swoje zamysły z warowni, przez pewien czas”.

> And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:23, 24.

> A po zawarciu z nim przymierza będzie postępował podstępnie; bo wyruszy i umocni się z niewielkim ludem. Wejdzie pokojowo nawet do najbogatszych miejsc prowincji; i uczyni to, czego nie uczynili jego ojcowie ani ojcowie jego ojców; rozda między nich łupy, zdobycze i bogactwa; tak, obmyśli swoje zamiary przeciwko twierdzom, nawet na pewien czas. Daniela 11:23, 24.

## For a Time

Przez pewien czas

The word translated “against” can be understood as the word “from”. Rome forecasts its devices “from”. The word “from” in the verse points to the city of Rome, the empire’s political and military heart, as the base of its strategies. The “time” is prophetically 360 years, beginning when Egypt falls in 30 BC after Actium, and ending in the year 330 when Constantine abandons Rome for Constantinople.

Słowo tłumaczone jako „przeciw” można rozumieć jako „z”. Rzym układa swoje plany „z”. Słowo „z” w wersecie wskazuje na miasto Rzym, polityczne i militarne serce imperium, jako bazę jego strategii. „Czas” według proroctwa wynosi 360 lat, zaczyna się, gdy Egipt upada w 30 r. p.n.e. po Akcjum, i kończy się w roku 330, kiedy Konstantyn porzuca Rzym na rzecz Konstantynopola.

Verses 25 and 26 zero in on Actium itself.

Wersety 25 i 26 koncentrują się na samym Akcjum.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> I on pobudzi swoją siłę i swoją odwagę przeciw królowi południa z wielkim wojskiem; a król południa pobudzi się do bitwy z bardzo wielkim i potężnym wojskiem; lecz się nie ostoi, gdyż obmyślą przeciw niemu zamysły. Nawet ci, którzy żywią się jego pokarmem, zgubią go, a jego wojsko rozleje się; i wielu padnie zabitych. Daniela 11:25, 26.

In 31 BC, Octavian, representing Rome as the “king of the north,” marshaled his forces against Cleopatra’s Egypt, the “king of the south,” in a monumental naval clash. Antony and Cleopatra’s “very great and mighty army” faltered, undone by strategic “devices” (Agrippa’s tactics) and betrayals—defections from Antony’s allies and Cleopatra’s mid-battle retreat. By 30 BC, Egypt was a Roman province, launching pagan Rome’s unchallenged rule. This 360-year span, from 30 BC to 330, aligns with Rome’s supremacy centered in its original stronghold, until Constantine’s shift “cast down” the stronghold, as Daniel 8:11 foretells.

W 31 r. p.n.e. Oktawian, reprezentując Rzym jako „króla północy”, zebrał swoje siły przeciw Egiptowi Kleopatry, „królowi południa”, w monumentalnym starciu morskim. „Bardzo wielka i potężna armia” Antoniusza i Kleopatry załamała się, zniweczona przez strategiczne „podstępy” (taktykę Agrypy) oraz zdrady i dezercje sojuszników Antoniusza, a także odwrot Kleopatry w trakcie bitwy. Do 30 r. p.n.e. Egipt był już prowincją rzymską, zapoczątkowując niekwestionowane rządy pogańskiego Rzymu. Ten 360‑letni okres, od 30 r. p.n.e. do 330 r., pokrywa się z supremacją Rzymu skupioną w jego pierwotnym bastionie, aż do zmiany dokonanej przez Konstantyna, która „strąciła” ów bastion, jak zapowiada Daniel 8:11.

> Yea, he magnified himself even to the prince of the host, and by him the daily sacrifice was taken away, and the place of his sanctuary was cast down. Daniel 8:11.

> Tak, wywyższył się aż do wodza zastępów, i przez niego została zniesiona ofiara ustawiczna, a miejsce jego świątyni zostało zburzone. Daniela 8:11.

When Constantine cast down the city of Rome for the city of Constantinople, he left a power vacuum in the city of Rome open for the papal church to take the seat of authority represented by the city of Rome. The act fulfilled verse two of Revelation thirteen.

Kiedy Konstantyn porzucił miasto Rzym na rzecz miasta Konstantynopola, pozostawił w Rzymie próżnię władzy, otwierając drogę kościołowi papieskiemu do objęcia siedziby władzy, którą reprezentowało miasto Rzym. Ten czyn wypełnił werset drugi trzynastego rozdziału Apokalipsy.

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> I bestia, którą widziałem, była podobna do lamparta, a jej nogi były jak nogi niedźwiedzia, a jej paszcza była jak paszcza lwa; i smok dał jej swoją moc, swój tron i wielką władzę. Objawienie 13:2.

In Daniel 8, two different Hebrew words, both translated as “sanctuary” distinguish the story of the sanctuary in the book of Daniel. The book of Daniel represents a warfare between Christ and Satan as illustrated in the earthly representatives of Christ and Satan. Babylon, Satan’s earthly representative conquers Jerusalem in the opening of Daniel, and Jerusalem conquers Babylon in verse forty-five of chapter eleven. The kingdoms represented by the city of Jerusalem and the city of Babylon are “sanctuaries of strength.” The cities of Babylon and Jerusalem are both sanctuaries of strength, and they both have their own temples within the city. The Pantheon temple is in the city of Rome, and the temple in Jerusalem is the counterpart in the prophetic narrative. Babylon and the city of Rome are counterfeits of Jerusalem.

W rozdziale 8 Księgi Daniela dwa różne hebrajskie słowa, oba tłumaczone jako „sanktuarium”, określają narrację o sanktuarium w tej księdze. Księga Daniela przedstawia wojnę między Chrystusem a Szatanem, zilustrowaną poprzez ich ziemskich reprezentantów. Babilon, ziemski reprezentant Szatana, zdobywa Jerozolimę na początku Księgi Daniela, a Jerozolima zwycięża Babilon w wersecie czterdziestym piątym rozdziału jedenastego. Królestwa reprezentowane przez miasto Jerozolimę i miasto Babilon są „sanktuariami mocy”. Miasta Babilon i Jerozolima są obydwa sanktuariami mocy i oba mają własne świątynie w obrębie miasta. Świątynia Panteonu znajduje się w Rzymie, a świątynia w Jerozolimie jest odpowiednikiem w narracji prorockiej. Babilon i miasto Rzym są fałszywymi odpowiednikami Jerozolimy.

In Daniel 8, the two Hebrew words are “miqdash” in verse 11, where the little horn (pagan Rome) casts down the “place of his sanctuary” (the city of Rome), when Constantine relocates in 330. The other word is “qodesh” in verses 13, 14, where God’s sanctuary awaits cleansing after 2300 days. Though both words are translated as sanctuary, “miqdash” can represent either God’s fortress or a pagan fortress, whereas “qodesh” is only used in the Bible to represent God’s sanctuary.

W 8. rozdziale Księgi Daniela występują dwa hebrajskie słowa: „miqdash” w wersecie 11, gdzie mały róg (pogański Rzym) strąca „miejsce jego sanktuarium” (miasto Rzym), gdy Konstantyn przenosi stolicę w 330 r. Drugie słowo to „qodesh” w wersetach 13 i 14, gdzie Boże sanktuarium oczekuje oczyszczenia po 2300 dniach. Chociaż oba słowa tłumaczy się jako „sanktuarium”, „miqdash” może oznaczać zarówno Bożą twierdzę, jak i pogańską twierdzę, natomiast „qodesh” jest w Biblii używane wyłącznie na określenie Bożego sanktuarium.

In Daniel 11:31, the “sanctuary of strength” (the city of Rome) is polluted as the Barbarians and Vandals bring warfare to the city of Rome. The “arms” in the verse started with Clovis in 496 and continued until papal Rome, was fully ascendant by 538, when the Ostrogoths are expelled from the city.

W Księdze Daniela 11:31 „świątynia twierdzy” (miasto Rzym) zostaje zbezczeszczona, gdy barbarzyńcy i Wandalowie sprowadzają wojnę na Rzym. „Ramiona” w tym wersecie zaczęły się od Clovisa w 496 roku i trwały aż do czasu, gdy papieski Rzym w 538 roku osiągnął pełną dominację, kiedy Ostrogoci zostali wypędzeni z miasta.

The prophetic line from Actium extends beyond 330. Verse 30’s “ships of Chittim” identify the Vandals under Genseric, who sacked Rome in 455, signaling Western Rome’s collapse. Papal Rome then rises, ruling from 538 until 1798; for 1260 years until Napoleon’s General Berthier delivered the “deadly wound” by capturing Pius VI. The 360 years of pagan Rome, from 30 BC to 330, mirrors the 1260 years of papal Rome, each beginning when a third obstacle (Egypt, Ostrogoths) falls.

Prorocza linia od Akcjum sięga poza rok 330. Werset 30 z „okrętami Kittim” wskazuje na Wandalów pod wodzą Genzeryka, którzy w 455 roku splądrowali Rzym, co zwiastowało upadek Zachodniego Cesarstwa Rzymskiego. Następnie wznosi się Rzym papieski, rządzący od 538 do 1798 roku; przez 1260 lat, aż generał Napoleona Berthier zadał „śmiertelną ranę”, aresztując Piusa VI. 360 lat pogańskiego Rzymu, od 30 r. p.n.e. do 330, odzwierciedla 1260 lat Rzymu papieskiego; oba okresy zaczynają się, gdy upada trzecia przeszkoda (Egipt, Ostrogoci).

The modern “king of the north” emerges in verse 40. In 1989, the papacy, allied secretly with Reagan’s USA (symbolized as chariots, ships, and horsemen), topples the USSR, the “king of the south” (atheism/Communism). Verse 41 identifies the papacy conquering the “glorious land”—turning the Protestant USA into the Catholic USA—while verses 42, 43 identify the United Nations represented by Egypt yielding to a threefold union consisting of the United Nations (the dragon) the Vatican (the beast) and the United States (the false prophet), steering the world to Armageddon. Verse 45 predicts this power’s end, “with none to help,” its wound healed in verse forty-one, but its fate sealed by verse forty-five.

Współczesny "król północy" wyłania się w wersecie 40. W 1989 roku papiestwo, potajemnie sprzymierzone z USA Reagana (symbolizowane przez rydwany, okręty i jeźdźców), obala ZSRR, "króla południa" (ateizm/komunizm). Werset 41 przedstawia papiestwo podbijające "chwalebną ziemię" - przekształcając protestanckie USA w katolickie USA - podczas gdy wersety 42 i 43 wskazują na to, że Organizacja Narodów Zjednoczonych, reprezentowana przez Egipt, ustępuje potrójnemu sojuszowi składającemu się z Organizacji Narodów Zjednoczonych (smok), Watykanu (bestia) i Stanów Zjednoczonych (fałszywy prorok), prowadzącemu świat ku Armagedonowi. Werset 45 zapowiada koniec tej potęgi, "i nikt mu nie pomoże", jej rana zostaje uleczona w wersecie czterdziestym pierwszym, lecz jej los zostaje przypieczętowany w wersecie czterdziestym piątym.

Actium in 31 BC is the focus of verses 25, 26, launching Rome’s 360-year reign from its sanctuary-stronghold. With verse fourteen as a caveat, the story of pagan Rome from verse sixteen unto the transition to papal Rome in verse thirty-one is the complete line of pagan Rome. That line is divided into three parts. Verse sixteen to twenty-two is the line of Rome’s dominance over ancient Israel. Verse twenty-three and twenty-four identifies that work of empire building which Rome employed when conquering through leagues and treaties in conjunction with military might. Verse twenty-four through to the last expression in verse thirty-one is a two-part line representing a period when Rome exalted itself, followed by a fall.

Akcjum w 31 r. p.n.e. jest w centrum wersetów 25–26, zapoczątkowując 360‑letnie panowanie Rzymu wywodzące się z jego sanktuarium‑twierdzy. Z zastrzeżeniem wersetu czternastego, opowieść o pogańskim Rzymie od wersetu szesnastego aż do przejścia do papieskiego Rzymu w wersecie trzydziestym pierwszym tworzy pełną linię pogańskiego Rzymu. Ta linia dzieli się na trzy części. Wersety od szesnastego do dwudziestego drugiego stanowią linię dominacji Rzymu nad starożytnym Izraelem. Wersety dwudziesty trzeci i dwudziesty czwarty wskazują to dzieło budowania imperium, którym posługiwał się Rzym, podbijając poprzez sojusze i traktaty w połączeniu z siłą zbrojną. Wersety od dwudziestego czwartego aż do ostatniego wyrażenia w wersecie trzydziestym pierwszym tworzą dwuczęściową linię przedstawiającą okres, w którym Rzym się wywyższył, a następnie upadł.

The “time appointed” is the conclusion of the 360 years in the year 330. Verses twenty-seven unto the last phrase of verse thirty-one, which identifies when the papal power, represented as the abomination that maketh desolate was placed on the throne in 538 is the history of pagan Rome in the context of the period of three hundred and sixty years of supreme rule, which is then followed by two hundred and eight years of a progressive fall.

„Czas wyznaczony” to zakończenie okresu 360 lat w roku 330. Wersety od dwudziestego siódmego aż do ostatniej frazy wersetu trzydziestego pierwszego — tej, która wskazuje, kiedy władza papieska, przedstawiona jako ohyda spustoszenia, została osadzona na tronie w roku 538 — stanowią historię pogańskiego Rzymu w kontekście okresu trzystu sześćdziesięciu lat zwierzchniego panowania, po którym następują dwieście osiem lat stopniowego upadku.

Therefore the “time” of verse twenty-four begins in 31 BC with an addition of the king of the south to the domain of the king of the north, and it ends in 330 with a division of the king of the north into east and west. From 330 unto 538 pagan Rome progressively falls apart. The various prophetic identifications associated with the various steps of demise of pagan Rome are the prophetic anchors that allow the student of prophecy to recognize God’s prophetic Word. In fulfillment of verse fourteen of Daniel eleven, Rome establishes the vision, and one of the ways that it does that very thing is through its fall. The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

Dlatego „czas” wersetu dwudziestego czwartego zaczyna się w 31 r. p.n.e. wraz z przyłączeniem króla południa do domeny króla północy, a kończy się w 330 r. podziałem domeny króla północy na wschód i zachód. Od 330 r. aż do 538 r. pogański Rzym stopniowo się rozpada. Różne prorocze identyfikacje związane z kolejnymi etapami rozpadu pogańskiego Rzymu są proroczymi kotwicami, które pozwalają badaczowi proroctw rozpoznać Boże prorocze Słowo. W wypełnieniu wersetu czternastego jedenastego rozdziału Daniela Rzym utwierdza widzenie, a jednym ze sposobów, w jaki to czyni, jest jego upadek. Werset stwierdza: „także grabieżcy twojego ludu wywyższą się, aby utwierdzić widzenie; lecz upadną”.

When Rome is attacked by the ships of Chittim, and thereafter attacks the south, it was not as the either the former or the latter, for from here onward the fall of the Roman power is being portrayed. The first four trumpets of the seven trumpets of Revelation found in chapter eight specifically describe the four major powers that ultimately brought Western Rome to a conclusion by 476. The vision is established when the robbers of thy people exalt themselves and fall. The prophetic vision is illustrated upon the framework of Rome’s fall. Western pagan Rome fell from 330 unto 538. Papal Rome fell in 1798. In the history of the fifth and sixth trumpet Eastern Rome fell to the Ottoman Turks in 1453. Those three falls are part of the vision that is established by the robbers of thy people.

Gdy Rzym został zaatakowany przez okręty z Chittim, a następnie zaatakował południe, nie było to ani jak poprzednie, ani jak późniejsze, gdyż odtąd przedstawiany jest upadek potęgi rzymskiej. Pierwsze cztery trąby z siedmiu trąb Apokalipsy, opisane w rozdziale ósmym, szczegółowo przedstawiają cztery główne potęgi, które ostatecznie doprowadziły Zachodni Rzym do kresu w roku 476. Widzenie zostaje ustanowione, gdy rabusie twojego ludu wywyższają się i upadają. Prorocze widzenie jest zilustrowane na tle upadku Rzymu. Zachodni pogański Rzym upadał od 330 do 538. Rzym papieski upadł w 1798 roku. W historii piątej i szóstej trąby Wschodni Rzym padł w ręce Turków Osmańskich w 1453 roku. Te trzy upadki są częścią widzenia ustanowionego przez rabusiów twojego ludu.

The verse states, “also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.” From 31 BC to 330 pagan Rome “exalted themselves” in their supremacy over the world. From 330 to 538 pagan Rome fell away to prepare for the man of sin to be seated in the temple of God, proclaiming himself to be God. From 538 unto 1798 the papal power “exalted themselves,” and in 1798 they fell. From 31 BC to 330 Western Rome “exalted” that it was the center of the Roman empire, and from 330 unto 476 it fell. In 330 Constantine exalted that Constantinople was the center of Eastern Rome and in 1453 Eastern Rome fell. The periods of the various representations of Rome, each possess a period where Rome exalts, followed by a period illustrating its fall, for “the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.”

Werset stwierdza: „także rabusie ludu twego wywyższą się, aby utwierdzić widzenie; lecz upadną”. Od 31 r. p.n.e. do 330 r. pogański Rzym „wywyższał się” w swojej hegemonii nad światem. Od 330 do 538 r. pogański Rzym ustępował, aby przygotować miejsce dla człowieka grzechu, by zasiadł w świątyni Boga, ogłaszając siebie Bogiem. Od 538 aż do 1798 r. władza papieska „wywyższała się”, a w 1798 r. upadła. Od 31 r. p.n.e. do 330 r. Zachodni Rzym „wywyższał się” jako centrum imperium rzymskiego, a od 330 aż do 476 r. następował jego upadek. W 330 r. Konstantyn wyniósł Konstantynopol do roli centrum Wschodniego Rzymu, a w 1453 r. Wschodni Rzym upadł. Okresy różnych postaci Rzymu każdorazowo obejmują czas, w którym Rzym się wywyższa, po którym następuje czas ukazujący jego upadek, gdyż „rabusie ludu twego wywyższą się, aby utwierdzić widzenie; lecz upadną”.

The Hebrew word translated as “robbers” is better translated as “breakers” for it aligns more closely with the root’s primary sense—to break through or disrupt—rather than strictly “robbers” (which implies theft). The term suggests those who fracture boundaries, laws, or covenants, not just steal goods. Rome is the breaker in Bible prophecy, though it is translated as “robbers” in verse fourteen. In Daniel chapter two Rome is the iron kingdom, and then in chapter seven the fourth beast is also Rome.

Słowo hebrajskie tłumaczone jako „robbers” lepiej oddać jako „breakers”, gdyż bardziej odpowiada pierwotnemu znaczeniu rdzenia — przełamywać lub zakłócać — niż po prostu „robbers” (co implikuje kradzież). Termin ten sugeruje raczej tych, którzy naruszają granice, łamią prawa lub przymierza, a nie tylko kradną dobra. Rzym jest „breaker” w proroctwie biblijnym, choć w czternastym wersecie oddano to jako „robbers”. W drugim rozdziale Księgi Daniela Rzym jest żelaznym królestwem, a w siódmym rozdziale czwarta bestia to również Rzym.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> Potem w nocnych widzeniach ujrzałem: oto czwarta bestia, straszliwa i przerażająca, niezwykle silna; miała wielkie żelazne zęby: pożerała i miażdżyła, a resztę deptała swymi nogami; różniła się od wszystkich bestii, które były przed nią; i miała dziesięć rogów. Daniela 7:7.

The fourth beast–which is Rome–has “iron” teeth, for it is the same fourth kingdom represented as iron in chapter two. In verse seven the fourth beast of Rome “breaks in pieces,” and when it breaks in pieces it “stamped the residue with the feet of it.” The beast of Rome is the iron kingdom and the characteristic of braking in pieces and stamping the residue represents the act of persecution. The persecution brought upon ancient Israel was a “sign.”

Czwarta bestia — która jest Rzymem — ma „żelazne” zęby, ponieważ jest tym samym czwartym królestwem przedstawionym jako żelazo w drugim rozdziale. W wersecie siódmym czwarta bestia Rzymu „rozbija na kawałki”, a gdy rozbija na kawałki, „depcze pozostałość swymi stopami”. Bestia Rzymu to królestwo żelazne, a cecha rozbijania na kawałki i deptania pozostałości oznacza akt prześladowania. Prześladowanie sprowadzone na starożytny Izrael było „znakiem”.

> Moreover all these curses shall come upon thee, and shall pursue thee, and overtake thee, till thou be destroyed; because thou hearkenedst not unto the voice of the Lord thy God, to keep his commandments and his statutes which he commanded thee: And they shall be upon thee for a sign and for a wonder, and upon thy seed forever. Because thou servedst not the Lord thy God with joyfulness, and with gladness of heart, for the abundance of all things; Therefore shalt thou serve thine enemies which the Lord shall send against thee, in hunger, and in thirst, and in nakedness, and in want of all things: and he shall put a yoke of iron upon thy neck, until he have destroyed thee. The Lord shall bring a nation against thee from far, from the end of the earth, as swift as the eagle flieth; a nation whose tongue thou shalt not understand; A nation of fierce countenance, which shall not regard the person of the old, nor shew favour to the young. Deuteronomy 28:45–50.

> Ponadto wszystkie te przekleństwa spadną na ciebie, będą cię ścigać i dosięgną cię, aż zostaniesz zniszczony, ponieważ nie słuchałeś głosu Pana, twojego Boga, by zachowywać Jego przykazania i Jego ustawy, które ci nakazał. I będą na tobie na znak i na cud, oraz na twoim potomstwie na wieki. Ponieważ nie służyłeś Panu, twojemu Bogu, z radością i weselem serca, w obfitości wszystkiego, dlatego będziesz służył swoim wrogom, których Pan pośle przeciw tobie, w głodzie, w pragnieniu, w nagości i w niedostatku wszystkiego; a on nałoży żelazne jarzmo na twój kark, aż cię zniszczy. Pan sprowadzi na ciebie naród z daleka, z krańców ziemi, szybki jak orzeł w locie, naród, którego języka nie zrozumiesz; naród o srogim obliczu, który nie będzie miał względu na starca ani nie okaże łaski młodemu. Księga Powtórzonego Prawa 28:45–50.

The curses upon ancient Israel brought about by their rebellion are a “sign and a wonder, and upon thy seed forever.” The curse was to be brought upon them with “a nation of fierce countenance.” The beast with iron teeth that “breaks in pieces and stamps the residue” in chapter seven is also the fourth kingdom which proceeds from the division of Alexander’s kingdom, and just as with Moses in Deuteronomy, that kingdom is a nation whose tongue ancient Israel would not understand. The kingdom of Rome in Daniel chapter eight is a nation of fierce countenance and a nation who speaks a different language.

Przekleństwa sprowadzone na starożytny Izrael przez ich bunt są "na znak i na cud, i na twoim potomstwie na wieki". Przekleństwo miało zostać na nich sprowadzone przez "naród o srogim obliczu". Zwierzę o żelaznych zębach, które "kruszy i depcze resztę", w rozdziale siódmym jest także czwartym królestwem, które wywodzi się z podziału królestwa Aleksandra, i, podobnie jak u Mojżesza w Księdze Powtórzonego Prawa, to królestwo jest narodem, którego języka starożytny Izrael nie rozumiałby. Królestwo Rzymu w ósmym rozdziale Daniela jest narodem o srogim obliczu i narodem, który posługuje się innym językiem.

> Now that being broken, whereas four stood up for it, four kingdoms shall stand up out of the nation, but not in his power. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. Daniel 8:22, 23.

> A ponieważ zostało złamane, a zamiast niego powstały cztery, z tego narodu powstaną cztery królestwa, lecz nie z jego mocą. A u schyłku ich królestwa, gdy przestępcy dopełnią miary, powstanie król o srogim obliczu, biegły w zagadkach. Daniela 8:22, 23.

The “robbers (breakers) of thy people” establish the vision, they exalt themselves and they fall. The fourth iron kingdom was pagan Rome who ruled supremely when exalting themselves, but whose ultimate fall became a prophetic characteristic which establishes the vision. They are breakers for they trample down God’s people through persecution.

Ci „grabieżcy (niszczyciele) twojego ludu” potwierdzają widzenie, wywyższają się i upadają. Czwarte żelazne królestwo było pogańskim Rzymem, który panował niepodzielnie, wywyższając się, lecz którego ostateczny upadek stał się proroczą cechą potwierdzającą widzenie. Są niszczycielami, ponieważ depczą lud Boży przez prześladowania.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

Back to Articles