Article

# The Book of Daniel - Number Fifty

Księga Daniela - numer pięćdziesiąty

Unlocking the Prophetic Mysteries of Daniel 8: Palmoni’s Revelation

Odkrywanie proroczych tajemnic Daniela 8: Objawienie Palmoniego

Author

Jeff Pippenger

Published

January 14, 2024

Formats

PDF
Word

In Daniel chapter eight, Daniel is given a vision of the kingdoms of Bible prophecy, and thereafter he hears a heavenly dialogue represented by a question and an answer.

W ósmym rozdziale Księgi Daniela Daniel otrzymuje wizję królestw ukazanych w proroctwach biblijnych, a następnie słyszy niebiański dialog przedstawiony w formie pytania i odpowiedzi.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Wtedy usłyszałem, jak jeden ze świętych mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i przestępstwa spustoszenia, aby zarówno świątynia, jak i zastęp były deptane? I rzekł do mnie: Do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona. Daniela 8:13–14.

The first twelve verses represent the vision, and verses thirteen and fourteen identify another vision. As with the two different Hebrew words that are both translated as “take away,” and the two different Hebrew words that are both translated as “sanctuary,” in Daniel chapter eight there are also two different Hebrew words, that are both translated as “vision.”

Pierwsze dwanaście wersetów przedstawia widzenie, a wersety trzynasty i czternasty wskazują na inne widzenie. Podobnie jak w przypadku dwóch różnych hebrajskich słów, które oba tłumaczy się jako „take away”, i dwóch różnych hebrajskich słów, które oba tłumaczy się jako „sanctuary”, w ósmym rozdziale Księgi Daniela występują także dwa różne hebrajskie słowa, które oba tłumaczy się jako „vision”.

When it comes to the two words translated as “take away,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “remove.” When it comes to the two words translated as “sanctuary,” the theologians of Adventism argue that the words should both be understood to mean “God’s sanctuary”, and when it comes to the two words translated as “vision,” the theologians of Adventism, once again, gloss over the distinctions between the two words. The distinction was important enough to Daniel, that he purposely used two very different Hebrew words, so we should identify and uphold the distinction. The word “vision,” in verse thirteen is the Hebrew word “chazon,” and it means a dream, revelation, or oracle—a vision.

Jeśli chodzi o dwa słowa tłumaczone jako „zabrać”, teologowie adwentyzmu twierdzą, że oba należy rozumieć jako „usunąć”. Jeśli chodzi o dwa słowa tłumaczone jako „sanktuarium”, teologowie adwentyzmu utrzymują, że oba należy rozumieć jako „sanktuarium Boga”, a jeśli chodzi o dwa słowa tłumaczone jako „widzenie”, teologowie adwentyzmu znów pomijają różnice między tymi dwoma słowami. Różnica była dla Daniela na tyle istotna, że celowo użył dwóch bardzo różnych hebrajskich słów, dlatego powinniśmy ją rozpoznać i zachować. Słowo „widzenie” w wersecie trzynastym to hebrajskie „chazon” i oznacza sen, objawienie lub wyrocznię — widzenie.

The word “vision,” occurs ten times in Daniel chapter eight, but it represents two different Hebrew words. “Chazon,” that is located in verse thirteen, is also found in verse one, then twice in verse two, of course verse thirteen, and one time in verses fifteen, seventeen and twenty-six. Seven of the ten times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the word “chazon,” simply meaning “a vision”.

Słowo „widzenie” występuje dziesięć razy w ósmym rozdziale Księgi Daniela, ale odpowiada dwóm różnym hebrajskim słowom. „Chazon”, który znajduje się w wersecie trzynastym, występuje także w wersecie pierwszym, następnie dwukrotnie w wersecie drugim, oczywiście w wersecie trzynastym, oraz po jednym razie w wersetach piętnastym, siedemnastym i dwudziestym szóstym. W siedmiu z dziesięciu przypadków, gdy słowo „widzenie” pojawia się w ósmym rozdziale Księgi Daniela, jest to słowo „chazon”, oznaczające po prostu „widzenie”.

The other three times the word “vision” occurs in Daniel chapter eight, it is the Hebrew word “mareh,” meaning a view; or an appearance. In chapter eight, the Hebrew word “mareh,” is also translated one time not as “vision,” but as “appearance,” thus identifying more perfectly the meaning of the word. Why did Daniel use two different Hebrew words, that are so close in meaning that the translators would treat them as the same word? Does it matter?

Pozostałe trzy razy, gdy słowo „widzenie” pojawia się w ósmym rozdziale Księgi Daniela, jest to hebrajskie słowo „mareh”, oznaczające widok lub wygląd. W ósmym rozdziale hebrajskie słowo „mareh” raz przetłumaczono nie jako „widzenie”, lecz jako „wygląd”, co tym trafniej określa znaczenie tego słowa. Dlaczego Daniel użył dwóch różnych hebrajskich słów, tak bliskich znaczeniowo, że tłumacze potraktowaliby je jak to samo słowo? Czy to ma znaczenie?

> “Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> "Każda zasada w Słowie Bożym ma swoje miejsce, każdy fakt ma swoje znaczenie. A cała budowla, zarówno w zamyśle, jak i w wykonaniu, świadczy o swoim Autorze. Takiej budowli nie mógłby obmyślić ani ukształtować żaden umysł poza umysłem Nieskończonego." Edukacja, 123.

The answer to the second question is Yes, that it really does matter why Daniel made the distinction, so it therefore becomes the responsibility of the student of prophecy to seek to understand the first question, which asks why Daniel made the distinction. The distinctions he made concerning the word translated as “sanctuary,” and the word translated as “take away,” have eternal consequences, so why would anyone expect less of an importance with the word translated as “vision?” “Every fact” has “its bearing” “in the word of God,” and impacts the prophetic “structure,” and the fulfillment of the prophecy when it is “executed.”

Odpowiedź na drugie pytanie brzmi: tak, naprawdę ma znaczenie, dlaczego Daniel wprowadził to rozróżnienie, dlatego obowiązkiem badacza proroctw jest starać się zrozumieć pierwsze pytanie, które dotyczy tego, dlaczego Daniel uczynił to rozróżnienie. Rozróżnienia, których dokonał, dotyczące słowa tłumaczonego jako „sanctuary” oraz słowa tłumaczonego jako „take away”, mają wieczne konsekwencje, więc dlaczego ktokolwiek miałby spodziewać się mniejszej wagi w odniesieniu do słowa tłumaczonego jako „vision”? „Każdy fakt” ma „swoje znaczenie” „w słowie Bożym” i wpływa na proroczą „strukturę” oraz na wypełnienie proroctwa, gdy ono się „spełnia”.

As we begin to consider the word “vision,” in chapter eight, a “fact” that has “bearing” on Daniel’s testimony, is who it was that answered the question of Daniel eight, verse thirteen with, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.”

Gdy zaczynamy rozważać słowo "widzenie" w rozdziale ósmym, "faktem", który ma "znaczenie" dla świadectwa Daniela, jest to, kto odpowiedział na pytanie z Daniela 8:13 słowami: "Aż do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona."

There are four facts that have a direct “bearing” upon Daniel chapter eight, which I intend to address. One is that the vision of the Ulai River has been identified as a prophecy for the last days, and it is also the symbol of the “knowledge” of the book of Daniel which was “unsealed” at the “time of the end” in 1798.

Są cztery fakty mające bezpośredni „związek” z ósmym rozdziałem Księgi Daniela, które zamierzam omówić. Jednym z nich jest to, że widzenie nad rzeką Ulaj zostało uznane za proroctwo na dni ostateczne, a także jest symbolem „wiedzy” Księgi Daniela, która została „odpieczętowana” w „czasie końca” w 1798 roku.

> “There is need of a much closer study of the Word of God. Especially should Daniel and the Revelation have attention as never before in the history of our work. We may have less to say in some lines, in regard to the Roman power and the papacy, but we should call attention to what the prophets and the apostles have written under the inspiration of the Spirit of God. The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and the Lord God of heaven and His law are to be exalted.

> Potrzeba znacznie głębszego studium Słowa Bożego. Szczególną uwagę należy poświęcić Księdze Daniela i Księdze Objawienia, jak nigdy dotąd w historii naszej pracy. W niektórych kwestiach możemy mieć mniej do powiedzenia, jeśli chodzi o władzę rzymską i papiestwo, ale powinniśmy zwrócić uwagę na to, co prorocy i apostołowie napisali pod natchnieniem Ducha Bożego. Duch Święty tak pokierował sprawami, zarówno w samym przekazaniu proroctwa, jak i w ukazanych wydarzeniach, aby nauczyć, że ludzkie narzędzie ma pozostać niewidoczne, ukryte w Chrystusie, a Pan Bóg niebios i Jego prawo mają być wywyższone.

> “Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented. Behold statesmen, councils, powerful armies, and see how God wrought to abase the pride of men, and lay human glory in the dust. God alone is represented as great. In the vision of the prophet He is seen casting down one mighty ruler and setting up another. He is revealed as the monarch of the universe, about to set up His everlasting kingdom—the Ancient of days, the living God, the Source of all wisdom, the Ruler of the present, the Revealer of the future. Read and understand how poor, how frail, how short-lived, how erring, how guilty, is man in lifting up his soul unto vanity.

> Czytaj Księgę Daniela. Przypomnij sobie, punkt po punkcie, dzieje królestw tam przedstawionych. Spójrz na mężów stanu, rady, potężne armie i zobacz, jak Bóg działał, aby poniżyć pychę ludzi i obrócić ludzką chwałę w proch. Jedynie Bóg ukazany jest jako wielki. W widzeniu proroka widzimy Go, jak strąca jednego potężnego władcę i ustanawia innego. Objawia się jako monarcha wszechświata, mający ustanowić swoje wieczne królestwo — Przedwieczny, Bóg żywy, Źródło wszelkiej mądrości, Władca teraźniejszości, Objawiciel przyszłości. Czytaj i zrozum, jak nędzny, jak kruchy, jak krótkowieczny, jak błądzący, jak winny jest człowiek, gdy wynosi swą duszę ku próżności.

> “The Holy Spirit through Isaiah points us to God, the living God, as the chief object of attention—to God as revealed in Christ. ‘Unto us a child is born, unto us a son is given: and the government shall be upon His shoulder: and His name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace’ [Isaiah 9:6].

> "Duch Święty za pośrednictwem Izajasza wskazuje nam na Boga, żywego Boga, jako najważniejszy przedmiot uwagi—na Boga objawionego w Chrystusie. 'Albowiem dziecię narodziło się nam, syn został nam dany; a władza spocznie na Jego ramieniu; i nazwą Go: Cudowny, Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju' [Izajasz 9:6]."

> “The light that Daniel received direct from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon have come to pass.

> Światło, które Daniel otrzymał bezpośrednio od Boga, zostało dane szczególnie na te dni ostateczne. Wizje, które widział nad brzegami Ulai i Hiddekel, wielkich rzek Szinearu, są teraz w trakcie wypełniania się, a wszystkie przepowiedziane wydarzenia wkrótce się dopełnią.

> “Consider the circumstances of the Jewish nation when the prophecies of Daniel were given. The Israelites were in captivity, their temple had been destroyed, their temple service suspended. Their religion had centered in the ceremonies of the sacrificial system. They had made the outward forms all-important, while they had lost the spirit of true worship. Their services were corrupted with the traditions and practices of heathenism, and in the performance of the sacrificial rites they did not look beyond the shadow to the substance. They did not discern Christ, the true offering for the sins of men. The Lord wrought to bring the people into captivity, and to suspend the services in the temple, in order that the outward ceremonies might not become the sum total of their religion. Their principles and practices must be purged from heathenism. The ritual service ceased in order that heart service might be revived. The outward glory was removed that the spiritual might be revealed.

> Rozważcie okoliczności narodu żydowskiego w czasie, gdy zostały objawione proroctwa Daniela. Izraelici znajdowali się w niewoli, ich świątynia została zburzona, a służba świątynna zawieszona. Ich religia koncentrowała się na ceremoniach systemu ofiarniczego. Nadali zewnętrznym formom najwyższą wagę, podczas gdy utracili ducha prawdziwej czci. Ich nabożeństwa były skażone tradycjami i praktykami pogaństwa, a odprawiając obrzędy ofiarne, nie patrzyli poza cień ku rzeczywistości. Nie rozpoznawali Chrystusa, prawdziwej ofiary za grzechy ludzi. Pan sprawił, że lud został uprowadzony do niewoli i że w świątyni zawieszono służbę, aby zewnętrzne ceremonie nie stały się całą ich religią. Ich zasady i praktyki musiały zostać oczyszczone z pogaństwa. Służba rytualna ustała, aby mogła odżyć służba serca. Zewnętrzna chwała została odjęta, aby mogło się objawić to, co duchowe.

> “In the land of their captivity, as the people turned unto the Lord with repentance, He manifested Himself unto them. They lacked the outward representation of His presence; but the bright beams of the Sun of Righteousness shone into their minds and hearts. When they called unto God in their humiliation and distress, visions were given to His prophets which unfolded the events of the future—the overthrow of the oppressors of God’s people, the coming of the Redeemer, and the establishment of the everlasting kingdom.” Manuscript Releases, volume 16, 333–335.

> "W ziemi ich niewoli, gdy lud zwracał się do Pana w skrusze, On objawiał się im. Brakowało im zewnętrznego przejawu Jego obecności; lecz jasne promienie Słońca Sprawiedliwości rozświetlały ich umysły i serca. Gdy w swoim upokorzeniu i udręce wołali do Boga, Jego prorokom zostały dane widzenia, które odsłaniały wydarzenia przyszłości — obalenie ciemięzców ludu Bożego, przyjście Odkupiciela i ustanowienie wiecznego królestwa." Manuscript Releases, tom 16, 333-335.

The “fact” that the vision of the Ulai River was given for the last days demands that a student of prophecy makes the effort to understand what it has foretold of the events represented in the vision. The prophetic “matters” associated with the vision of the Ulai River were “shaped” by the “Holy Spirit” “both in the giving of the prophecy, and in the events portrayed.” What was happening with a prophet when they receive a vision, as well as the events of prophecy the prophet identifies are to be studied, with the knowledge that both are a prophetic representation of what will be fulfilled in the last days. The previous passage emphasizes that we should recognize that Daniel was in the captivity of the “seven times.”

"Fakt", że widzenie rzeki Ulai zostało dane na dni ostateczne, wymaga, aby badacz proroctw podjął wysiłek, by zrozumieć, co zapowiada ono na temat wydarzeń przedstawionych w tym widzeniu. Prorocze "sprawy" związane z widzeniem rzeki Ulai zostały "ukształtowane" przez "Ducha Świętego" "zarówno w samym przekazaniu proroctwa, jak i w przedstawionych wydarzeniach". To, co działo się z prorokiem, gdy otrzymywał widzenie, jak również wydarzenia proroctwa wskazywane przez proroka, należy badać, mając świadomość, że obie te rzeczy są proroczą reprezentacją tego, co wypełni się w dniach ostatecznych. Poprzedni fragment podkreśla, że powinniśmy rozpoznać, iż Daniel był w niewoli "siedmiu czasów".

Daniel represents those who recognize their captivity at the conclusion of the three-and-a-half days of Revelation eleven, who then turn to the Lord with repentance, fulfill the Leviticus twenty-six prayer, separate the precious from the vile, and then the Lord fulfills his promise to gather those who have been scattered, as he manifests Himself unto them. Their “chief object of attention,” then is “God as revealed in Christ.”

Daniel reprezentuje tych, którzy uświadamiają sobie swoją niewolę na zakończenie trzech i pół dnia z jedenastego rozdziału Objawienia, którzy następnie zwracają się do Pana w pokucie, wypełniają modlitwę z Księgi Kapłańskiej 26, oddzielają to, co cenne, od tego, co niegodziwe, a wtedy Pan spełnia swoją obietnicę zgromadzenia rozproszonych, gdy im się objawia. Ich „głównym przedmiotem uwagi” jest więc „Bóg objawiony w Chrystusie”.

The “bearing” of the vision of the Ulai River, and how it contributes to the “structure” of the prophetic message which was “designed” by Christ, is the first “fact” we have briefly considered, and the passage cited identifies that our chief object should be the revelation of God, as “revealed in Christ.” In Daniel chapter eight, Christ is not presented as He was by Isaiah, when Isaiah identified that Christ’s “name shall be called Wonderful, Counsellor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.” In Daniel chapter eight, God is revealed in Christ as Palmoni, meaning the Wonderful Numberer, or the Numberer of Secrets.

"Znaczenie" wizji rzeki Ulaj i to, jak przyczynia się do "struktury" proroczego przesłania, które zostało "zaprojektowane" przez Chrystusa, jest pierwszym "faktem", który krótko rozważyliśmy, a przytoczony fragment wskazuje, że naszym głównym celem powinno być objawienie Boga, tak jak jest "objawione w Chrystusie." W ósmym rozdziale Daniela Chrystus nie jest przedstawiony tak, jak u Izajasza, gdy Izajasz stwierdził, że Jego "imię będzie brzmieć: Cudowny, Doradca, Bóg Mocny, Ojciec Odwieczny, Książę Pokoju." W ósmym rozdziale Daniela Bóg jest objawiony w Chrystusie jako Palmoni, co znaczy Cudowny Rachmistrz albo Rachmistrz Tajemnic.

That “fact” demands that the “bearing” of the name “Palmoni” must be sought for, along with how that name contributes to the “structure” and “design” of the prophecy. A third “fact” in Daniel chapter eight, that should be recognized, is that it is in that chapter that the central doctrinal pillar of the Millerite movement is set forth. Miller’s brightest jewel was found in verse fourteen, and we should seek to understand the “bearing” that “fact” has upon the vision of the Ulai River, that is now in the process of fulfillment.

Ten "fakt" domaga się, aby poszukiwać "znaczenia" imienia "Palmoni", a także tego, jak to imię przyczynia się do "struktury" i "zamysłu" proroctwa. Trzeci "fakt" w ósmym rozdziale Księgi Daniela, który należy zauważyć, polega na tym, że to właśnie w tym rozdziale przedstawiono centralny filar doktrynalny ruchu millerowskiego. Najjaśniejszy klejnot Millera został odnaleziony w wersecie czternastym i powinniśmy starać się zrozumieć "znaczenie", jakie ten "fakt" ma dla wizji rzeki Ulai, która jest obecnie w trakcie wypełniania się.

In Miller’s dream, when the casket was placed upon the table in the center of his room, it shone with the brightness of the sun, but in the last days the casket is larger and shines ten times brighter than it shone when initially placed upon Miller’s table. What is it about the vision of the Ulai River, that includes the central pillar to the Millerite movement, that increases the light of that doctrine by ten times in the last days? What is revealed in the last days that was not revealed at the time of the end in 1798? What are “the events” of the vision of the Ulai River, which Sister White says “are now in the process of fulfillment?”

W śnie Millera, gdy szkatułka została położona na stole na środku jego pokoju, lśniła blaskiem słońca, lecz w ostatnich dniach szkatułka jest większa i świeci dziesięć razy jaśniej niż świeciła, gdy po raz pierwszy została położona na stole Millera. Cóż takiego w widzeniu nad rzeką Ulaj, które obejmuje centralny filar ruchu millerowskiego, sprawia, że światło tej doktryny w ostatnich dniach wzrasta dziesięciokrotnie? Co zostaje objawione w ostatnich dniach, czego nie objawiono w czasie końca w roku 1798? Jakie są „wydarzenia” widzenia nad rzeką Ulaj, o których Siostra White mówi, że „są teraz w trakcie wypełniania się”?

If we candidly bring these first three facts together (the vision of the Ulai, Christ revealed as Palmoni and the central doctrinal pillar), we should be willing to accept a simple premise that will impact our study of the vision of the Ulai River. Those combined facts inform those who wish to see that the message that was unsealed in 1798 was a message that was “hung upon time.” Without the element of predictive time prophecy Miller’s message would not have existed.

Jeśli uczciwie połączymy te pierwsze trzy fakty (widzenie nad rzeką Ulai, Chrystusa objawionego jako Palmoni oraz centralny filar doktryny), powinniśmy być gotowi przyjąć proste założenie, które wpłynie na nasze studium widzenia nad rzeką Ulai. Te połączone fakty pokazują tym, którzy chcą to dostrzec, że przesłanie odpieczętowane w 1798 roku było przesłaniem „zawieszonym na czasie”. Bez elementu proroctwa czasowego przesłanie Millera by nie istniało.

The fourth “fact” that has bearing on this chapter is that the Millerites presented a message based upon prophetic time. To emphasize this fact, God was revealed in Christ, in verse thirteen and fourteen as the Wonderful Numberer (Palmoni). The idea that the vision consisted of only identifying October 22, 1844, as the conclusion of the twenty-three hundred days of verse fourteen, is to throw cold water on the revelation of God being revealed through Christ as Palmoni.

Czwartym „faktem” istotnym dla tego rozdziału jest to, że milleryci przedstawili przesłanie oparte na czasie proroczym. Aby podkreślić ten fakt, Bóg został objawiony w Chrystusie, w wersetach trzynastym i czternastym, jako Przedziwny Liczący (Palmoni). Utrzymywanie, że widzenie sprowadzało się jedynie do wskazania 22 października 1844 roku jako zakończenia dwóch tysięcy trzystu dni z wersetu czternastego, to wylanie kubła zimnej wody na objawienie Boga ukazanego przez Chrystusa jako Palmoni.

The theologians of Adventism have diligently worked to bury the significance of the question of verse thirteen of Daniel chapter eight in order to produce the flavor in their dish of fables, that they have determined will keep the unlearned with the itching ears, from being concerned about the truths connected with the central pillar of Adventism.

Teologowie adwentyzmu usilnie pracowali, aby pogrzebać znaczenie pytania z trzynastego wersetu ósmego rozdziału Księgi Daniela, aby nadać swojej strawie z bajek taki smak, który, jak postanowili, powstrzyma nieuczonych o swędzących uszach od zajmowania się prawdami związanymi z centralnym filarem adwentyzmu.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.] These had been familiar words to all believers in the Lord’s soon coming. By the lips of thousands was this prophecy repeated as the watchword of their faith. All felt that upon the events therein foretold depended their brightest expectations and most cherished hopes. These prophetic days had been shown to terminate in the autumn of 1844. In common with the rest of the Christian world, Adventists then held that the earth, or some portion of it, was the sanctuary. They understood that the cleansing of the sanctuary was the purification of the earth by the fires of the last great day, and that this would take place at the second advent. Hence the conclusion that Christ would return to the earth in 1844.

> Fragment Pisma, który ponad wszystkie inne był zarówno fundamentem, jak i centralnym filarem wiary adwentowej, brzmiał: „Aż do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona.” [Daniel 8:14.] Słowa te były dobrze znane wszystkim wierzącym w rychłe przyjście Pana. Z ust tysięcy powtarzano to proroctwo jako hasło ich wiary. Wszyscy czuli, że od wydarzeń w nim przepowiedzianych zależały ich najśmielsze oczekiwania i najdroższe nadzieje. Wykazano, że te prorocze dni kończą się jesienią 1844 roku. Podobnie jak reszta świata chrześcijańskiego, adwentyści uważali wówczas, że ziemia lub jakaś jej część jest świątynią. Rozumieli, że oczyszczenie świątyni oznacza oczyszczenie ziemi ogniem ostatniego wielkiego dnia i że nastąpi to podczas drugiego przyjścia. Stąd wniosek, że Chrystus powróci na ziemię w 1844 roku.

> “But the appointed time had passed, and the Lord had not appeared. The believers knew that God’s Word could not fail; their interpretation of the prophecy must be at fault; but where was the mistake? Many rashly cut the knot of difficulty by denying that the 2300 days ended in 1844. No reason could be given for this, except that Christ had not come at the time they expected him. They argued that if the prophetic days had ended in 1844, Christ would then have returned to cleanse the sanctuary by the purification of the earth by fire; and that since he had not come, the days could not have ended.

> Ale wyznaczony czas minął, a Pan się nie pojawił. Wierzący wiedzieli, że Słowo Boże nie może zawieść; ich interpretacja proroctwa musiała być błędna; ale gdzie tkwił błąd? Wielu pochopnie rozwiązało ten problem, zaprzeczając, że 2300 dni zakończyły się w 1844 roku. Nie można było podać na to żadnego powodu, poza tym, że Chrystus nie przyszedł w czasie, kiedy Go oczekiwali. Twierdzili, że gdyby prorocze dni zakończyły się w 1844 roku, Chrystus wówczas powróciłby, aby oczyścić świątynię przez oczyszczenie ziemi ogniem; a ponieważ nie przyszedł, dni nie mogły się zakończyć.

> “To accept this conclusion was to renounce the former reckoning of the prophetic periods. The 2300 days had been found to begin when the commandment of Artaxerxes for the restoration and building of Jerusalem went into effect, in the autumn of B. C. 457. Taking this as the starting-point, there was perfect harmony in the application of all the events foretold in the explanation of that period in Daniel 9:25–27. Sixty-nine weeks, the first 483 of the 2300 years, were to reach to the Messiah, the Anointed One; and Christ’s baptism and anointing by the Holy Spirit, A. D. 27, exactly fulfilled the specification. In the midst of the seventieth week, Messiah was to be cut off. Three and a half years after his baptism, Christ was crucified, in the spring of A. D. 31. The seventy weeks, or 490 years, were to pertain especially to the Jews. At the expiration of this period, the nation sealed its rejection of Christ by the persecution of his disciples, and the apostles turned to the Gentiles, A. D. 34. The first 490 years of the 2300 having then ended, 1810 years would remain. From A. D. 34, 1810 years extend to 1844. ‘Then,’ said the angel, ‘shall the sanctuary be cleansed.’ All the preceding specifications of the prophecy had been unquestionably fulfilled at the time appointed. With this reckoning, all was clear and harmonious, except that it was not seen that any event answering to the cleansing of the sanctuary had taken place in 1844. To deny that the days ended at that time was to involve the whole question in confusion, and to renounce positions which had been established by unmistakable fulfillments of prophecy.

> Przyjęcie tego wniosku oznaczało porzucenie dawnej rachuby proroczych okresów. Ustalono, że 2300 dni rozpoczyna się, gdy wszedł w życie dekret Artakserksesa o odnowieniu i odbudowie Jerozolimy, jesienią 457 r. p.n.e. Przyjmując to za punkt wyjścia, panowała pełna zgodność w zastosowaniu do wszystkich wydarzeń przepowiedzianych w objaśnieniu tego okresu w Księdze Daniela 9:25–27. Sześćdziesiąt dziewięć tygodni, pierwsze 483 z 2300 lat, miało prowadzić do Mesjasza, Namaszczonego; a chrzest Chrystusa i Jego namaszczenie Duchem Świętym w 27 r. n.e. dokładnie spełniły to określenie. W połowie siedemdziesiątego tygodnia Mesjasz miał być zgładzony. Trzy i pół roku po Jego chrzcie, wiosną 31 r. n.e., Chrystus został ukrzyżowany. Siedemdziesiąt tygodni, czyli 490 lat, miało odnosić się szczególnie do Żydów. Z upływem tego okresu naród przypieczętował swoje odrzucenie Chrystusa prześladowaniem Jego uczniów, a apostołowie zwrócili się do pogan, w 34 r. n.e. Skoro pierwsze 490 lat z 2300 dobiegło wówczas końca, pozostawało 1810 lat. Upływ 1810 lat od 34 r. n.e. prowadzi do 1844 r. „Wtedy — powiedział anioł — świątynia zostanie oczyszczona”. Wszystkie uprzednie określenia proroctwa zostały bez wątpienia spełnione w wyznaczonym czasie. Przy takiej rachubie wszystko było jasne i harmonijne, z wyjątkiem tego, że nie dostrzeżono, aby w 1844 r. zaszło jakiekolwiek wydarzenie odpowiadające oczyszczeniu świątyni. Zaprzeczanie, że dni zakończyły się w tym czasie, oznaczało wprowadzenie całej kwestii w zamęt i porzucenie stanowisk, które zostały ugruntowane przez niewątpliwe wypełnienia proroctwa.

> “But God had led his people in the great Advent movement; his power and glory had attended the work, and he would not permit it to end in darkness and disappointment, to be reproached as a false and fanatical excitement. He would not leave his word involved in doubt and uncertainty. Though many abandoned their former reckoning of the prophetic periods, and denied the correctness of the movement based thereon, others were unwilling to renounce points of faith and experience that were sustained by the Scriptures and by the witness of the Spirit of God. They believed that they had adopted sound principles of interpretation in their study of the prophecies, and that it was their duty to hold fast the truths already gained, and to continue the same course of Biblical research. With earnest prayer they reviewed their position, and studied the Scriptures to discover their mistake. As they could see no error in their reckoning of the prophetic periods, they were led to examine more closely the subject of the sanctuary.” The Great Controversy, 409, 410.

> Lecz Bóg prowadził swój lud w wielkim ruchu adwentowym; Jego moc i chwała towarzyszyły temu dziełu i nie pozwolił, aby zakończyło się ono w ciemności i rozczarowaniu, by było napiętnowane jako fałszywe i fanatyczne uniesienie. Nie pozostawił swego słowa pogrążonego w wątpliwościach i niepewności. Chociaż wielu porzuciło swoje dawne wyliczenia okresów proroczych i zaprzeczyło słuszności opartego na nich ruchu, inni nie chcieli wyrzec się prawd wiary i doświadczenia, które były potwierdzone przez Pismo i świadectwo Ducha Bożego. Wierzyli, że przyjęli zdrowe zasady wykładni w badaniu proroctw i że ich obowiązkiem jest trzymać się mocno już zdobytych prawd oraz kontynuować ten sam kierunek badań biblijnych. W żarliwej modlitwie ponownie przeanalizowali swoje stanowisko i badali Pismo, aby odkryć swój błąd. Ponieważ nie dostrzegali błędu w swoim wyliczaniu okresów proroczych, zostali skłonieni do bliższego zbadania zagadnienia sanktuarium. Wielki bój, 409, 410.

We have been informed by Sister White, in the same passage where the vision of the Ulai River is identified, that there “is need of a much closer study of the Word of God.” The theologians will present the subject of “prophetic periods” in the previous passage from The Great Controversy, as if the “prophetic periods” Sister White is limiting her commentary to, is the five prophecies that are represented within the twenty-three hundred year prophecy. After all, they claim, four of those prophecies are specifically addressed in the passage. But a “much closer study” of the subject demonstrates that the term “prophetic periods” in the plural, in Sister White’s writings more accurately refers to the two prophecies that were to be fulfilled on October 22, 1844.

Zostaliśmy poinformowani przez Siostrę White, w tym samym fragmencie, w którym została zidentyfikowana wizja nad rzeką Ulai, że istnieje „potrzeba znacznie wnikliwszego badania Słowa Bożego”. Teologowie przedstawią zagadnienie „okresów proroczych” w poprzednim fragmencie z „Wielkiego boju”, jak gdyby „okresy prorocze”, do których Siostra White ogranicza swój komentarz, były pięcioma proroctwami przedstawionymi w ramach proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach. Przecież, jak twierdzą, cztery z tych proroctw są w tym fragmencie omówione wprost. Ale „znacznie wnikliwsze badanie” tematu pokazuje, że termin „okresy prorocze” w liczbie mnogiej, w pismach Siostry White, trafniej odnosi się do dwóch proroctw, które miały się wypełnić 22 października 1844 roku.

There are five specific time prophecies that Gabriel identified for Daniel that are part of the twenty-three hundred years. The first identifies forty-nine years, when the “streets and walls would be built in troublous times.” The second was Christ’s baptism after four hundred and eighty-three years from the starting point of 457 BC. The third was His crucifixion, the fourth identified when the gospel would go to the Gentiles at the end of the four hundred and ninety-years that were set apart especially for the Jewish nation, and the fifth, and only the fifth, time prophecy, ended on October 22, 1844. The previous four time prophecies ended well before 1844. So, what does Sister White actually mean when she uses the expression “prophetic periods” in the plural, that were to end in 1844?

Istnieje pięć konkretnych proroctw czasowych, które Gabriel wskazał Danielowi i które stanowią część dwóch tysięcy trzystu lat. Pierwsze wskazuje czterdzieści dziewięć lat, kiedy „ulice i mury będą budowane w czasach trudnych”. Drugie to chrzest Chrystusa po czterystu osiemdziesięciu trzech latach od punktu wyjścia w 457 r. p.n.e. Trzecie dotyczyło Jego ukrzyżowania, czwarte wskazywało, kiedy ewangelia miała trafić do pogan, na końcu czterystu dziewięćdziesięciu lat, które zostały wyznaczone szczególnie dla narodu żydowskiego, a piąte, i tylko to piąte, proroctwo czasowe zakończyło się 22 października 1844 roku. Poprzednie cztery proroctwa czasowe zakończyły się na długo przed 1844 rokiem. Zatem co siostra White właściwie ma na myśli, gdy używa w liczbie mnogiej wyrażenia „okresy prorocze”, które miały się zakończyć w 1844 roku?

Addressing the first disappointment of the Millerites she identifies the answer to that question:

Odnosząc się do pierwszego rozczarowania zwolenników Millera, wskazuje odpowiedź na to pytanie:

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> Dane mi było zobaczyć lud Boży radujący się w oczekiwaniu i wypatrujący swego Pana. Lecz Bóg postanowił ich doświadczyć. Jego ręka zakryła błąd w obliczeniach okresów proroczych. Ci, którzy wypatrywali swego Pana, nie odkryli tego błędu, a najuczeńsi ludzie, którzy sprzeciwiali się wyznaczonemu czasowi, również go nie dostrzegli. Bóg zamierzył, aby Jego lud doznał rozczarowania. Czas minął i ci, którzy z radosnym oczekiwaniem wypatrywali swego Zbawiciela, byli smutni i zniechęceni, podczas gdy ci, którzy nie umiłowali przyjścia Jezusa, lecz przyjęli poselstwo ze strachu, cieszyli się, że nie przyszedł w oczekiwanym czasie. Ich wyznanie wiary nie poruszyło serca ani nie oczyściło życia. Upływ czasu był dobrze obliczony, by odsłonić takie serca. To oni pierwsi odwrócili się i szydzili z zasmuconych, rozczarowanych, którzy naprawdę miłowali przyjście swego Zbawiciela. Dane mi było dostrzec mądrość Boga w tym, że doświadczał swego ludu i dał mu wnikliwą próbę, aby ujawnić tych, którzy ulękną się i cofną w godzinie próby.

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 235–237.

> Jezus i cały zastęp niebieski spoglądali ze współczuciem i miłością na tych, którzy z utęsknieniem pragnęli ujrzeć Tego, którego kochały ich dusze. Aniołowie unosili się wokół nich, aby podtrzymać ich w godzinie próby. Ci, którzy zaniedbali przyjęcie niebiańskiego poselstwa, zostali pozostawieni w ciemności, a gniew Boży zapłonął przeciwko nim, ponieważ nie chcieli przyjąć światła, które posłał im z nieba. Ci wierni, rozczarowani, którzy nie mogli zrozumieć, dlaczego ich Pan nie przyszedł, nie zostali pozostawieni w ciemności. Ponownie zostali poprowadzeni do Biblii, aby badać okresy prorocze. Ręka Pana została zdjęta z liczb i błąd został wyjaśniony. Ujrzeli, że okresy prorocze sięgają do roku 1844 i że te same dowody, które przedstawiali, aby wykazać, że okresy prorocze zamknęły się w 1843 roku, dowodziły, iż zakończą się w 1844 roku. Wczesne pisma, 235-237.

The “prophetic periods” were the “prophetic periods” that “reached to 1844,” which the Millerites had initially believed reached to 1843. The “prophetic periods” that reached to 1844, were three prophetic periods,” and all are represented upon Habakkuk’s tables. One of the three periods simply “touches” 1844, and the other two reach to October 22, 1844. The thirteen hundred and thirty-five days reached to the very first day of 1844, when the first disappointment of the Millerites arrived, and the tarrying time of both Habakkuk chapter two, and of the parable of the ten virgins in Matthew twenty-five began.

"Prorocze okresy" były "proroczymi okresami", które "sięgały do 1844 roku", podczas gdy milleryci początkowo wierzyli, że sięgały one do 1843 roku. "Prorocze okresy", które sięgały do 1844 roku, stanowiły trzy okresy prorocze i wszystkie są przedstawione na tablicach Habakuka. Jeden z tych trzech okresów jedynie "dotyka" 1844 roku, a pozostałe dwa sięgają do 22 października 1844 roku. Tysiąc trzysta trzydzieści pięć dni sięgało do dokładnie pierwszego dnia roku 1844, kiedy nadeszło pierwsze rozczarowanie millerytów, i rozpoczął się czas zwłoki zarówno z rozdziału drugiego Księgi Habakuka, jak i z przypowieści o dziesięciu pannach w Ewangelii Mateusza 25.

The twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, verse fourteen reached to October 22, 1844, and the twenty-five hundred and twenty years, of the “seven times” against the southern kingdom of Judah ended there as well. Palmoni introduces himself as the Wonderful Numberer in verse thirteen of Daniel eight, and the prophetic “structure” and “design” that he then set forth included at least ten interconnected time prophecies.

Dwa tysiące trzysta dni z ósmego rozdziału Księgi Daniela, wersetu czternastego, dobiegło końca 22 października 1844 roku, a dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat „siedmiu czasów” wymierzonych przeciwko południowemu królestwu Judy również wtedy dobiegło końca. Palmoni przedstawia się jako Przedziwny Rachmistrz w trzynastym wersecie ósmego rozdziału Księgi Daniela, a prorocza „struktura” i „zamysł”, które wówczas przedstawił, obejmowały co najmniej dziesięć wzajemnie powiązanych proroctw czasowych.

We will begin to consider these truths further in the next article.

W następnym artykule zaczniemy dalej rozważać te prawdy.

> “Christ gave to the world a lesson that should be engraved on mind and soul. ‘This is life eternal,’ he said, ‘that they might know thee the only true God, and Jesus Christ, whom thou hast sent.’ But Satan works on human minds, saying, Do this or that action, and ye shall be as gods. By deceptive reasoning he led Adam and Eve to doubt God’s word, and to supply its place with a theory that led to transgression and disobedience. And his sophistry is doing today what it did in Eden. When Christ came to our world, he selected humble fishermen as the foundation of his church. To these disciples he tried to explain the nature of his kingdom and mission. But their limited comprehension imposed a restraint upon him. They had been receiving the sayings of the scribes and Pharisees, and therefore much of what they believed was untrue. And though Christ had many things to say to them, they were unable to hear much of what he longed to communicate.

> Chrystus dał światu lekcję, która powinna być wyryta w umyśle i duszy. „A to jest życie wieczne — powiedział — aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, i Jezusa Chrystusa, którego posłałeś.” Lecz szatan oddziałuje na ludzkie umysły, mówiąc: Uczyńcie to czy tamto, a będziecie jak bogowie. Zwodniczym rozumowaniem doprowadził Adama i Ewę do zwątpienia w słowo Boże i do zastąpienia go teorią, która prowadziła do grzechu i nieposłuszeństwa. I jego sofizmaty czynią dziś to samo, co uczyniły w Edenie. Gdy Chrystus przyszedł na nasz świat, wybrał pokornych rybaków na fundament swojego Kościoła. Tym uczniom starał się wyjaśnić naturę swego królestwa i misji. Lecz ich ograniczone pojmowanie powściągało Go. Przyswajali sobie nauki uczonych w Piśmie i faryzeuszy, dlatego też wiele z tego, w co wierzyli, nie było prawdą. A choć Chrystus miał im wiele do powiedzenia, nie byli w stanie przyjąć wielu rzeczy, które pragnął im przekazać.

> “Christ finds the religionists of this time so full of erroneous sentiments that there is no room in their minds for the truth. With the education given, teachers mingle the sentiments of infidel authors. Thus they have sown tares in the minds of the youth. They give utterance to sentiments that should not be presented to young or old, never thinking of what kind of seed they are sowing, or of the harvest they will have to garner as the result.” Review and Herald, July 3, 1900.

> Chrystus stwierdza, że ludzie religijni tych czasów są tak przepełnieni błędnymi poglądami, iż w ich umysłach nie ma miejsca na prawdę. W prowadzonej edukacji nauczyciele wplatają poglądy niewierzących autorów. W ten sposób zasiali kąkol w umysłach młodzieży. Dają wyraz poglądom, których nie powinno się przedstawiać ani młodym, ani starym, nie zastanawiając się, jakie ziarno sieją ani jakie żniwo będą musieli w rezultacie zebrać. Review and Herald, 3 lipca 1900.

Back to Articles