Article

# Elijah - Number Eleven

Elijah - numer jedenaście

The First Mistake

Pierwszy błąd

Author

Jeff Pippenger

Published

October 15, 2023

Formats

PDF
Word

The rebellion of Aaron’s golden calf at the beginning of ancient Israel, prophetically aligns with the rebellion of Jeroboam at the beginning of the ten tribes of the northern kingdom of Ephraim. These sacred histories typify the rebellion of Adventism in 1863.

Bunt przy złotym cielcu Aarona na początku dziejów starożytnego Izraela proroczo odpowiada buntowi Jeroboama na początku dziejów dziesięciu plemion północnego królestwa Efraima. Te święte dzieje są typem buntu adwentyzmu w 1863 roku.

There are of course other witnesses to 1863, but Aaron and king Jeroboam provide witnesses that lay over the top of the history of 1863, and all those histories illustrate the movement of the one hundred and forty-four thousand, which is the Protestant horn, not only during the final days of the sixth kingdom of Bible prophecy, but all the way to the close of probation. Those histories also address the parallel history of the Republican horn in the sixth kingdom.

Istnieją oczywiście inne świadectwa dotyczące roku 1863, ale Aaron i król Jeroboam dostarczają świadectw nakładających się na historię 1863 roku, a wszystkie te historie ilustrują ruch stu czterdziestu czterech tysięcy, który stanowi protestancki róg, nie tylko w ostatnich dniach szóstego królestwa proroctwa biblijnego, lecz aż do zamknięcia czasu łaski. Te historie poruszają również równoległą historię republikańskiego rogu w szóstym królestwie.

It is generally a very difficult truth for those that believe, that the Seventh-day Adventist church is God’s remnant people at the end of the world. That belief is our first mistake. There is no biblical evidence that the Laodicean church represents the people that are lifted up as an ensign during the Sunday law crisis. Our first mistake is accepting the false premise that this is so. The ensign at the end of the world is made up of those who were cast out by the members of the synagogue of Satan.

To na ogół bardzo trudna prawda dla tych, którzy wierzą, że Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jest Bożą resztą na końcu świata. To przekonanie jest naszym pierwszym błędem. Nie ma biblijnego dowodu na to, że kościół laodycejski reprezentuje lud, który jest wzniesiony jako sztandar w czasie kryzysu ustawy niedzielnej. Naszym pierwszym błędem jest przyjęcie fałszywej przesłanki, że tak właśnie jest. Sztandar na końcu świata tworzą ci, którzy zostali wyrzuceni przez członków synagogi szatana.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:12.

> I wzniesie chorągiew dla narodów, i zgromadzi wygnańców Izraela, i zbierze rozproszonych z Judy z czterech krańców ziemi. Izajasza 11:12.

It is Laodicean Adventists that cast out those that are to be the ensign.

To laodycejscy Adwentyści wykluczają tych, którzy mają być sztandarem.

> Hear the word of the Lord, ye that tremble at his word; Your brethren that hated you, that cast you out for my name’s sake, said, Let the Lord be glorified: but he shall appear to your joy, and they shall be ashamed. Isaiah 66:5.

> Słuchajcie słowa Pana, wy, którzy drżycie przed Jego słowem; bracia wasi, którzy was nienawidzili, którzy was wypędzili z powodu mego imienia, powiedzieli: Niech Pan będzie uwielbiony; lecz On ukaże się ku waszej radości, a oni będą zawstydzeni. Izajasza 66:5.

Those that are the ensign get cast out for the “name” of Christ. The name that produces the hatred is Alpha and Omega, for the principle of Alpha and Omega is what clearly identifies who the Seventh-day Adventist church represents in Bible prophecy. The parable of the ten virgins represents Adventism.

Ci, którzy stanowią sztandar, są wyrzucani ze względu na "imię" Chrystusa. Imię, które wzbudza nienawiść, to Alfa i Omega, ponieważ zasada Alfy i Omegi jasno wskazuje, kogo Kościół Adwentystów Dnia Siódmego reprezentuje w proroctwie biblijnym. Przypowieść o dziesięciu pannach przedstawia adwentyzm.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "Przypowieść o dziesięciu pannach z Ewangelii Mateusza 25 obrazuje także doświadczenie ludu adwentystycznego." Wielki bój, 393.

The parable was fulfilled at the beginning of Adventism and it is fulfilled again to the very letter at the end.

Przypowieść wypełniła się na początku adwentyzmu i wypełnia się ponownie co do joty na końcu.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Często zwraca się moją uwagę na przypowieść o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych, a pięć głupich. Ta przypowieść wypełniła się i wypełni co do joty, gdyż ma szczególne zastosowanie na ten czas i, podobnie jak poselstwo trzeciego anioła, została wypełniona i pozostanie prawdą obecną aż do końca czasu." Review and Herald, 19 sierpnia 1890.

The foolish virgins that wake up and recognize they have no oil are the Laodiceans.

Te nierozsądne panny, które budzą się i uświadamiają sobie, że nie mają oliwy, to Laodycejczycy.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Stan Kościoła przedstawiony przez panny nieroztropne jest także określany jako stan laodycejski." Review and Herald, 19 sierpnia 1890.

The struggle of the wise virgins, represented also as the Philadelphian church, is with a church that claims to be Jews, but they are not.

Zmaganie mądrych panien, przedstawionych także jako Kościół w Filadelfii, toczy się z kościołem, który podaje się za Żydów, ale nimi nie jest.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Revelation 3:9.

> Oto sprawię, że ci z synagogi Szatana, którzy mówią, że są Żydami, a nimi nie są, lecz kłamią; oto sprawię, że przyjdą i oddadzą pokłon u twych stóp i poznają, że cię umiłowałem. Objawienie 3:9.

Sister White addresses this verse in the very first publication after the great disappointment.

Siostra White odnosi się do tego wersetu w swojej zupełnie pierwszej publikacji po Wielkim Rozczarowaniu.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out every one’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> Uważasz, że ci, którzy oddają cześć u stóp świętego (Objawienie 3:9), ostatecznie zostaną zbawieni. Tutaj muszę się z tobą nie zgodzić; ponieważ Bóg pokazał mi, że ta grupa to ludzie, którzy podawali się za adwentystów, lecz odpadli i 'ponownie ukrzyżowali dla siebie Syna Bożego i wystawili Go na jawną hańbę.' A w 'godzinie pokuszenia', która dopiero ma nadejść, aby ujawnić prawdziwy charakter każdego, poznają, że są na zawsze zgubieni; i przytłoczeni udręką ducha złożą pokłon u stóp świętego. Słowo do Małej Trzody, 12.

In Isaiah chapter five the song of the vineyard, which Christ later employed is mentioned for the first time.

W piątym rozdziale Księgi Izajasza po raz pierwszy wspomniana jest pieśń o winnicy, której później użył Chrystus.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? Isaiah 5:1–4.

> Teraz zaśpiewam memu umiłowanemu pieśń mojego umiłowanego o jego winnicy. Mój umiłowany ma winnicę na bardzo urodzajnym wzgórzu; ogrodził ją, usunął z niej kamienie, zasadził w niej najszlachetniejszą winorośl, zbudował w jej środku wieżę i wykopał w niej także tłocznię; oczekiwał, że wyda winogrona, lecz wydała dzikie winogrona. A teraz, mieszkańcy Jerozolimy i mężowie Judy, rozsądźcie, proszę, między mną a moją winnicą. Cóż jeszcze można było uczynić dla mojej winnicy, czego bym w niej nie uczynił? Dlaczego więc, gdy oczekiwałem, że wyda winogrona, wydała dzikie winogrona? Izajasz 5:1-4.

The parable whether in the Old Testament or the New identifies God’s church as being rejected by God for refusing to bring forth the fruits they were raised up to produce. In Isaiah five, at the conclusion of the parable, the punishment of the vineyard is identified, while also promising to lift up an ensign to the nations. Clearly the vineyard is not the ensign.

Przypowieść, zarówno w Starym, jak i w Nowym Testamencie, ukazuje Kościół Boży jako odrzucony przez Boga za to, że odmawia przynoszenia owoców, do których był powołany. W Izajaszu 5, na zakończenie przypowieści, wskazana zostaje kara dla winnicy, a zarazem pojawia się obietnica podniesienia chorągwi dla narodów. Jasne jest, że winnica nie jest tą chorągwią.

> Therefore is the anger of the Lord kindled against his people, and he hath stretched forth his hand against them, and hath smitten them: and the hills did tremble, and their carcases were torn in the midst of the streets. For all this his anger is not turned away, but his hand is stretched out still. And he will lift up an ensign to the nations from far, and will hiss unto them from the end of the earth: and, behold, they shall come with speed swiftly. Isaiah 5:25, 26.

> Dlatego gniew Pana rozpalił się przeciw jego ludowi i wyciągnął przeciw nim rękę, i uderzył ich; zadrżały wzgórza, a ich trupy były porozrzucane pośrodku ulic. Mimo to jego gniew się nie odwrócił, lecz jego ręka wciąż jest wyciągnięta. I podniesie sztandar dla narodów z daleka i zagwiżdże na nie z krańców ziemi; a oto przyjdą szybko, prędko. Izajasza 5:25–26.

When Jesus later sang the song as a parable His conclusion was just as decisive.

Kiedy Jezus później zaśpiewał tę pieśń jako przypowieść, wniosek, do którego doszedł, był równie stanowczy.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który zasadził winnicę, ogrodził ją dokoła, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, oddał ją w dzierżawę winogrodnikom i wyjechał do dalekiego kraju. A gdy zbliżył się czas zbiorów, posłał swoje sługi do winogrodników, aby odebrali jego plony. Lecz winogrodnicy pochwycili jego sługi: jednego obili, drugiego zabili, a trzeciego ukamienowali. Ponownie posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem; i z nimi postąpili tak samo. W końcu posłał do nich swego syna, mówiąc: Uszanują mojego syna. Lecz gdy winogrodnicy zobaczyli syna, mówili między sobą: To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go i zagarnijmy jego dziedzictwo. I pochwycili go, wyrzucili z winnicy i zabili. Gdy więc przyjdzie pan winnicy, co uczyni tym winogrodnikom? Mówią mu: Marnie wytraci tych złych ludzi i odda winnicę innym winogrodnikom, którzy będą mu oddawać plony we właściwym czasie. Jezus rzekł do nich: Czy nigdy nie czytaliście w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym; Pan to sprawił i jest to przedziwne w naszych oczach? Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane i dane narodowi, który wyda jego owoce. A kto upadnie na ten kamień, roztrzaska się; a na kogo on spadnie, zetrze go na proch. A gdy arcykapłani i faryzeusze usłyszeli Jego przypowieści, poznali, że mówi o nich. Mateusza 21:33–45.

The Laodicean Seventh-day Adventist church is not the ensign that is lifted up. The vineyard in the last days that has been typified by ancient Israel is the Laodicean Seventh-day Adventist church, but there will be a nation that brings forth the fruit which qualifies as the first fruits, which is what the one hundred and forty-four thousand are.

Laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego nie jest wzniesionym sztandarem. Winnica dni ostatecznych, którą symbolizował starożytny Izrael, to laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego, lecz pojawi się naród, który wyda owoc kwalifikujący się jako pierwociny — i tym właśnie są sto czterdzieści cztery tysiące.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> To są ci, którzy nie skalali się z kobietami, bo są dziewicami. To są ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali odkupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. Objawienie 14:4.

As an ensign they will be employed by the Householder to bring in the final harvest. The Laodicean Seventh-day Adventist church is the vineyard who rejected the foundation stone of Moses’ seven times. From that point on it was a progressive descent into greater and greater darkness. The ensign shall be “a root of Jesse.” The root of Jesse, or David represents the very last truth Jesus presented to the quibbling Jews of His history. It is a symbol of the principle of Alpha and Omega, which the unfaithful husbandmen of both ancient and modern Israel refuse to understand.

Jako sztandar Gospodarz posłuży się nimi, aby zebrać ostateczne żniwo. Laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego jest winnicą, która odrzuciła kamień węgielny siedmiu czasów Mojżesza. Od tego momentu nastąpił stopniowy upadek w coraz głębszą ciemność. Sztandarem będzie "korzeń Jessego". Korzeń Jessego, czyli Dawid, reprezentuje ostatnią prawdę, jaką Jezus przedstawił kłótliwym Żydom w swojej historii. Jest symbolem zasady Alfy i Omegi, której niewierni dzierżawcy zarówno starożytnego, jak i współczesnego Izraela nie chcą zrozumieć.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. Isaiah 11:10.

> I w owym dniu pojawi się korzeń Jessego, który stanie jako sztandar dla ludów; poganie będą go szukać, a jego spoczynek będzie chwalebny. Izajasza 11:10.

Sister White and James White clearly identify that by 1856 the movement had become Laodicea, so when does she identify that it ever accepted the message to the Laodiceans? She never did. Our first mistake is accepting the claim that the Seventh-day Adventist church has been a victorious church as she went through history. It is quite the opposite. If we accept that first mistaken premise, our eyes are closed to prophetic facts that teach otherwise. For instance, Sister White repeatedly identifies that the history of ancient literal Israel illustrates the experience and history of modern spiritual Israel. Often when she references ancient Israel as the example for modern Israel, she simultaneously quotes the apostle Paul’s classic statement of the same fact.

Siostra White i James White wyraźnie stwierdzają, że do roku 1856 ruch stał się Laodyceą, więc kiedy ona wskazuje, że ruch kiedykolwiek przyjął poselstwo do Laodycejczyków? Nigdy. Naszym pierwszym błędem jest przyjęcie twierdzenia, że Kościół Adwentystów Dnia Siódmego był zwycięskim Kościołem na przestrzeni dziejów. Jest wręcz przeciwnie. Jeśli przyjmiemy to pierwsze mylne założenie, nasze oczy pozostają zamknięte na prorocze fakty, które uczą czegoś przeciwnego. Na przykład Siostra White wielokrotnie stwierdza, że historia starożytnego, dosłownego Izraela ilustruje doświadczenie i dzieje współczesnego, duchowego Izraela. Często, gdy przywołuje starożytny Izrael jako przykład dla współczesnego Izraela, jednocześnie cytuje klasyczne stwierdzenie apostoła Pawła potwierdzające ten sam fakt.

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. 1 Corinthians 10:11.

> A to wszystko przydarzyło się im dla przykładu i zostało spisane ku naszej przestrodze, na których przyszły końce świata. 1 List do Koryntian 10:11.

The apostle Paul in verse eleven is summarizing the previous ten verses.

W wersecie jedenastym apostoł Paweł podsumowuje poprzednie dziesięć wersetów.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea; And did all eat the same spiritual meat; And did all drink the same spiritual drink: for they drank of that spiritual Rock that followed them: and that Rock was Christ. But with many of them God was not well pleased: for they were overthrown in the wilderness. Now these things were our examples, to the intent we should not lust after evil things, as they also lusted. Neither be ye idolaters, as were some of them; as it is written, The people sat down to eat and drink, and rose up to play. Neither let us commit fornication, as some of them committed, and fell in one day three and twenty thousand. Neither let us tempt Christ, as some of them also tempted, and were destroyed of serpents. Neither murmur ye, as some of them also murmured, and were destroyed of the destroyer. 1 Corinthians 10:1–10.

> A ponadto, bracia, nie chcę, abyście byli nieświadomi, że wszyscy nasi ojcowie byli pod obłokiem i wszyscy przeszli przez morze; i wszyscy zostali ochrzczeni w Mojżesza w obłoku i w morzu; i wszyscy jedli ten sam duchowy pokarm; i wszyscy pili ten sam duchowy napój; pili bowiem z tej duchowej Skały, która im towarzyszyła, a tą Skałą był Chrystus. Lecz w wielu z nich Bóg nie miał upodobania, gdyż zginęli na pustyni. A to stało się dla nas przykładem, abyśmy nie pożądali złych rzeczy, tak jak oni pożądali. Nie bądźcie też bałwochwalcami, jak niektórzy z nich; jak jest napisane: Lud usiadł, aby jeść i pić, i wstał, aby się bawić. Nie dopuszczajmy się też nierządu, jak niektórzy z nich dopuścili się, i jednego dnia zginęło dwadzieścia trzy tysiące. Nie wystawiajmy też Chrystusa na próbę, jak niektórzy z nich Go wystawiali, i zostali wytraceni przez węże. Ani nie szemrajcie, jak niektórzy z nich szemrali, i zostali zniszczeni przez niszczyciela. 1 List do Koryntian 10:1-10.

Paul and Sister White do not use ancient Israel as an example of a victorious and righteous people. Quite the opposite. Paul summarizes those first ten verses, in verse eleven, and then in the next verse states the lesson that the history of ancient Israel is to convey to those who will see.

Paul i Siostra White nie używają starożytnego Izraela jako przykładu ludu zwycięskiego i prawego. Wręcz przeciwnie. Paul streszcza pierwsze dziesięć wersetów w wersecie jedenastym, a następnie w kolejnym wersecie przedstawia naukę, jaką historia starożytnego Izraela ma przekazać tym, którzy to zobaczą.

> Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. 1 Corinthians 10:12.

> Dlatego niech ten, kto sądzi, że stoi, uważa, aby nie upadł. 1 Koryntian 10:12.

Ancient Israel provides an example of a people that were called of God, led of God, fulfilled the prophecies of God and rebelled against God every step of the way, and ultimately crucified the Creator of heaven and earth! Adventists have no problem admitting these facts about ancient Israel, but rarely do they allow the intended warning to break through their Laodicean blindness. They may quote the passages where Sister White identifies the church as the apple of God’s eye, and it is, but God’s love for His people does not throw a cloak over their actual condition. Those who He loves He rebukes and chastens. As much as God’s church is the apple of God’s eye, Jesus very plainly summarized His relationship with that apple, His apple.

Starożytny Izrael stanowi przykład ludu, który był powołany przez Boga, prowadzony przez Boga, wypełniał proroctwa Boże, a zarazem na każdym kroku buntował się przeciwko Bogu i ostatecznie ukrzyżował Stwórcę nieba i ziemi! Adwentyści nie mają problemu uznać tych faktów o starożytnym Izraelu, lecz rzadko pozwalają, by zamierzone ostrzeżenie przebiło się przez ich laodycejską ślepotę. Mogą cytować fragmenty, w których Siostra White nazywa Kościół źrenicą oka Bożego — i tak jest — lecz Boża miłość do Jego ludu nie przysłania jego rzeczywistego stanu. Tych, których miłuje, karci i smaga. Choć Kościół Boży jest źrenicą oka Bożego, Jezus bardzo wyraźnie podsumował swój stosunek do tej źrenicy — swojej źrenicy.

> O Jerusalem, Jerusalem, which killest the prophets, and stonest them that are sent unto thee; how often would I have gathered thy children together, as a hen doth gather her brood under her wings, and ye would not! Behold, your house is left unto you desolate: and verily I say unto you, Ye shall not see me, until the time come when ye shall say, Blessed is he that cometh in the name of the Lord. Luke 13:34, 35.

> Jerozolimo, Jerozolimo, która zabijasz proroków i kamienujesz posłanych do ciebie; jak często pragnąłem zgromadzić twoje dzieci, jak kura gromadzi swoje pisklęta pod skrzydła, a nie chcieliście! Oto wasz dom pozostawiony jest wam pusty; i zaprawdę powiadam wam: nie ujrzycie mnie, aż przyjdzie czas, kiedy powiecie: Błogosławiony, który przychodzi w imię Pana. Łukasz 13:34, 35.

The questions should be asked, “Does Jesus truly illustrate the end with the beginning? Does ancient Israel actually illustrate modern Israel?” The problem with ancient Israel throughout their history was that they believed that their heritage proved they were God’s people, and therefore that they could not be anything, but God’s people. That is why in Jeremiah’s day they professed to be the temple of the Lord.

Należy zadać pytania: „Czy Jezus rzeczywiście ilustruje koniec początkiem? Czy starożytny Izrael faktycznie ilustruje współczesny Izrael?” Problem starożytnego Izraela na przestrzeni swoich dziejów polegał na tym, że wierzyli, iż ich dziedzictwo dowodziło, że są ludem Bożym, a zatem że nie mogą być nikim innym, jak ludem Bożym. Dlatego za dni Jeremiasza utrzymywali, że są świątynią Pana.

> The word that came to Jeremiah from the Lord, saying, Stand in the gate of the Lord’s house, and proclaim there this word, and say, Hear the word of the Lord, all ye of Judah, that enter in at these gates to worship the Lord. Thus saith the Lord of hosts, the God of Israel, Amend your ways and your doings, and I will cause you to dwell in this place. Trust ye not in lying words, saying, The temple of the Lord, The temple of the Lord, The temple of the Lord, are these. Jeremiah 7:1–4.

> Słowo, które przyszło do Jeremiasza od Pana: Stań w bramie domu Pana i ogłoś tam to słowo, i powiedz: Słuchajcie słowa Pana, wszyscy z Judy, którzy wchodzicie przez te bramy, aby oddawać cześć Panu. Tak mówi Pan Zastępów, Bóg Izraela: Poprawcie swe drogi i swe uczynki, a sprawię, że będziecie mieszkać w tym miejscu. Nie ufajcie kłamliwym słowom, które mówią: Świątynia Pana, Świątynia Pana, Świątynia Pana — to są. Jeremiasz 7:1-4.

This very same delusion was also emphasized by John the Baptist.

Dokładnie to samo złudzenie zostało również podkreślone przez Jana Chrzciciela.

> And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father: for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham. And now also the ax is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Matthew 3:6–10.

> I byli przez niego chrzczeni w Jordanie, wyznając swoje grzechy. A gdy zobaczył, że wielu faryzeuszów i saduceuszów przychodzi na jego chrzest, rzekł do nich: Plemię żmijowe! Któż was ostrzegł, by uciekać przed nadchodzącym gniewem? Przynoście więc owoce godne nawrócenia; i nie myślcie mówić w sobie: Mamy Abrahama za ojca; bo powiadam wam, że Bóg może z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi. A już też siekiera jest przyłożona do korzeni drzew; toteż każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, jest wycięte i wrzucone w ogień. Mateusza 3:6-10.

The very same misguided understanding within Adventism that is symbolized by the expression “The temple of the Lord, are we,” and that we are Abraham’s spiritual “seed” is the primary manifestation of the blindness of Laodicea.

To samo błędne rozumienie w adwentyzmie, symbolizowane przez wyrażenie „Świątynia Pana — to my” oraz przez przekonanie, że jesteśmy duchowym potomstwem Abrahama, stanowi główny przejaw ślepoty Laodycei.

> “God sends messengers to tell His people what they must be and do in order to obey His laws of righteousness, which if a man do, he shall also live in them. They are to love God supremely, having no other gods before Him; and they are to love their neighbor as themselves, doing to him as they would wish him to do to them.

> Bóg posyła posłańców, aby pouczyć Jego lud, kim mają być i co mają czynić, aby zachowywać Jego prawa sprawiedliwości; a kto je wypełni, żyć będzie przez nie. Mają miłować Boga nade wszystko, nie mając przed Nim innych bogów; mają też miłować swego bliźniego jak siebie samych, czyniąc mu tak, jak chcieliby, aby on czynił im.

> “Not one tittle of God’s holy law is to be treated lightly or disrespectfully. Those who transgress a ‘Thus saith the Lord,’ stand under the banner of the prince of darkness, in rebellion against their Maker and their Redeemer. They claim the promises given to the obedient, saying, The temple of the Lord, the temple of the Lord are we, while they dishonor God by misrepresenting His character, by doing the very things He has told them not to do. They set up a standard which God has not given. Their example is misleading, their influence corrupting. They are not lights in the world, for they do not follow the principles of righteousness.

> Ani jednej joty z Bożego świętego prawa nie wolno traktować lekceważąco ani bez należnego szacunku. Ci, którzy łamią słowa: "Tak mówi Pan", stają pod sztandarem księcia ciemności, w buncie przeciw swemu Stwórcy i Odkupicielowi. Roścą sobie prawo do obietnic danych posłusznym, mówiąc: "Świątynia Pana, świątynia Pana — to my", podczas gdy znieważają Boga, fałszywie przedstawiając Jego charakter, czyniąc właśnie to, czego im zakazał. Ustanawiają wzorzec, którego Bóg nie ustanowił. Ich przykład jest zwodniczy, ich wpływ deprawujący. Nie są światłami na świecie, bo nie postępują według zasad sprawiedliwości.

> “Men cannot show greater treachery toward God than by disregarding the light He sends them. Those who do this mislead the ignorant, for they set up false waymarks. They are continually perverting pure principles. . . .

> Ludzie nie mogą okazać Bogu większej zdrady, niż lekceważąc światło, które On im posyła. Ci, którzy tak czynią, wprowadzają w błąd nieświadomych, gdyż stawiają fałszywe drogowskazy. Nieustannie wypaczają czyste zasady...

> “In the words of Holy Writ we are plainly told why desolation came upon the Jewish nation. They had great light, rich blessings, and wonderful prosperity. But they proved unfaithful to their trust. They did not care faithfully for the Lord’s vineyard, or render Him the fruits thereof. They acted as though there were no God, and therefore calamity overtook them.” Manuscript Releases, volume 14, 343–345.

> „W słowach Pisma Świętego wyraźnie powiedziano, dlaczego spustoszenie przyszło na naród żydowski. Mieli wielkie światło, obfite błogosławieństwa i wspaniały dobrobyt. Lecz nie dochowali wierności powierzonym im obowiązkom. Nie dbali wiernie o winnicę Pana ani nie oddawali Mu jej owoców. Postępowali tak, jakby nie było Boga, i dlatego dosięgła ich klęska.” Manuscript Releases, tom 14, 343-345.

Israel believed that because they had been chosen by God in the beginning of their history, they would always be His chosen people. Worse yet, they also believed that because they were His chosen people He would honor them, in spite of the fact that they refused to honor Him. Prophetically, they were His chosen people, until they were divorced, but they were never the people God had desired them to be. The righteousness of the chosen people is not determined on who they might think they are. Ancient Israel is the primary example of the Seventh-day Adventist church, but when the false premise is accepted that they represent the one hundred and forty-four thousand at the end of the world, the blindness of Laodicea is manifested, as was ancient Israel’s. Adventism believes and teaches that they are the remnant people of God at the end of the world, in spite of the clear evidence to the contrary.

Izrael wierzył, że ponieważ na początku swojej historii został wybrany przez Boga, zawsze będzie Jego narodem wybranym. Co gorsza, wierzyli także, że ponieważ są Jego narodem wybranym, On ich uczci, pomimo faktu, że odmawiali Mu czci. W sensie proroczym byli Jego narodem wybranym aż do czasu, gdy doszło do rozwodu, lecz nigdy nie byli ludem, którym Bóg pragnął, aby byli. Sprawiedliwość narodu wybranego nie zależy od tego, za kogo mogą się uważać. Starożytny Izrael jest głównym przykładem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, ale gdy przyjmuje się fałszywe założenie, że to oni reprezentują sto czterdzieści cztery tysiące na końcu świata, objawia się ślepota Laodycei, jak to miało miejsce u starożytnego Izraela. Adwentyzm wierzy i naucza, że to oni są resztką ludu Bożego na końcu świata, pomimo wyraźnych dowodów przeciwnych.

The nearer we get to the close of probation the more serious and straight the message to the Laodicean people must become. If that false premise is not set aside for the truth, then the examples of Aaron, Jeroboam and 1863 are hidden under the cloak of tradition and custom. It is too near to the close of probation, to hide under that cloak any longer.

Im bliżej jesteśmy zamknięcia czasu łaski, tym poważniejsze i bardziej bezpośrednie musi się stawać poselstwo do ludu laodycejskiego. Jeśli to fałszywe założenie nie zostanie odrzucone na rzecz prawdy, wówczas przykłady Aarona, Jeroboama i 1863 pozostają ukryte pod płaszczem tradycji i zwyczaju. Jesteśmy zbyt blisko zamknięcia czasu łaski, by dłużej ukrywać się pod tym płaszczem.

> And this is the condemnation, that light is come into the world, and men loved darkness rather than light, because their deeds were evil. For every one that doeth evil hateth the light, neither cometh to the light, lest his deeds should be reproved. John 3:19, 20.

> A na tym polega potępienie, że światłość przyszła na świat, a ludzie bardziej umiłowali ciemność niż światłość, bo ich uczynki były złe. Każdy bowiem, kto czyni zło, nienawidzi światłości i nie przychodzi do światłości, aby jego uczynki nie zostały zganione. Jana 3:19, 20.

The history of the apostasies of Adventism has been tracked in God’s prophetic Word. It is a prophetic reality. The first proof of this is ancient Israel. Ancient Israel is a history of continued and escalating apostasy, and yet the Bible and Spirit of Prophecy teach that ancient Israel typifies modern Israel. Sad as this is, it has never been more important to understand this truth as at this present time. What is being unsealed with the Revelation of Jesus Christ is the fact that Adventism’s history as the Protestant horn runs parallel with the history of the Republican horn. Both horns provide a second witness for each other, and to refuse to correctly see one of the witnesses, simultaneously prevents the other witness from being recognized.

Historia odstępstw Adwentyzmu została ukazana w Bożym proroczym Słowie. Jest to prorocza rzeczywistość. Pierwszym dowodem tego jest starożytny Izrael. Starożytny Izrael to historia ciągłego i narastającego odstępstwa, a jednak Biblia i Duch Proroctwa uczą, że starożytny Izrael jest typem współczesnego Izraela. Choć to smutne, zrozumienie tej prawdy nigdy nie było ważniejsze niż w obecnym czasie. To, co zostaje odpieczętowane wraz z Objawieniem Jezusa Chrystusa, to fakt, że historia Adwentyzmu jako rogu protestanckiego przebiega równolegle z historią rogu republikańskiego. Oba rogi stanowią dla siebie nawzajem drugiego świadka, a odmowa właściwego dostrzeżenia jednego ze świadków jednocześnie uniemożliwia rozpoznanie drugiego.

The lines of Aaron, Jeroboam and 1863 identify the beginning of modern spiritual Israel, and in so doing they also identify the beginning of the Republican horn. The third angel’s message is a warning against receiving the mark of the beast. It is the United States that first passes a Sunday law and then forces the entire world to do the same.

Linie Aarona, Jeroboama i 1863 roku wskazują początek współczesnego duchowego Izraela, a czyniąc to, wskazują także początek republikańskiego rogu. Poselstwo trzeciego anioła jest ostrzeżeniem przed przyjęciem znamienia bestii. To Stany Zjednoczone jako pierwsze uchwalają ustawę niedzielną, a następnie zmuszają cały świat do zrobienia tego samego.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> „Inne narody pójdą za przykładem Stanów Zjednoczonych. Choć to one wiodą prym, jednak ten sam kryzys dotknie nasz lud we wszystkich częściach świata.” Świadectwa, tom 6, 395.

The prophetic truths connected with the Sunday law crisis cannot be separated from the work of the United States. The earth beast of Revelation thirteen is the sixth kingdom of Bible prophecy, that reigns for seventy prophetic years according to Isaiah twenty-three. It is the earth beast that has two horns. The truths associated with the relationship of those two horns are now being unsealed, but only to those who choose to understand that Jesus accomplishes the unsealing of the Revelation of Jesus Christ by employing the beginning of a thing to illustrate the end of a thing.

Proroczne prawdy związane z kryzysem ustawy niedzielnej nie mogą być oddzielone od działalności Stanów Zjednoczonych. Bestia z ziemi z rozdziału trzynastego Apokalipsy jest szóstym królestwem proroctw biblijnych, które według dwudziestego trzeciego rozdziału Izajasza panuje przez siedemdziesiąt proroczych lat. To ta bestia z ziemi ma dwa rogi. Prawdy związane z relacją między tymi dwoma rogami są obecnie odpieczętowywane, lecz tylko dla tych, którzy wybierają zrozumieć, że Jezus dokonuje odpieczętowania Objawienia Jezusa Chrystusa, posługując się początkiem rzeczy, aby ukazać jej koniec.

The United States began as the sixth kingdom of Bible prophecy in 1798, and over the next sixty-five years, the two horns that would go through history together were placed into a setting that could be recognized, but only by those who are willing to see. The sixty-five years that are set forth in Isaiah chapter seven, began in 742 BC and ended in 677 BC. From 1798 until 1863 those years were repeated. Those sixty-five years identify a process of crisis in both horns.

Stany Zjednoczone pojawiły się jako szóste królestwo proroctwa biblijnego w 1798 roku, a w ciągu następnych sześćdziesięciu pięciu lat dwa rogi, które miały wspólnie przejść przez dzieje, zostały osadzone w kontekście, który można rozpoznać, ale tylko przez tych, którzy są gotowi to dostrzec. Sześćdziesiąt pięć lat, o których mowa w siódmym rozdziale Księgi Izajasza, rozpoczęło się w 742 r. p.n.e. i zakończyło w 677 r. p.n.e. Od 1798 do 1863 lata te powtórzyły się. Sześćdziesiąt pięć lat wyznacza proces kryzysu w obu rogach.

By 1863, the beginning period of the prophetic “days of one king” of Isaiah twenty-three had concluded, and in so doing it established the prophetic waymarks of the ending period of “the days of one king.” The ending of Isaiah twenty-three’s symbolic seventy is illustrated by the first sixty-five years. 1863 until the time of the end in 1989, is the period of the Laodicean Adventist church, that began from the Millerite movement and ends at the movement of the one hundred and forty-four thousand. In order to understand the period at the end, we must understand the period at the beginning. Adventism cannot do this, for its beginning is marked by its rejection of the oath of Moses, which identifies the very sixty-five years which represents Adventism’s and the United States’ beginning and ending.

Do roku 1863 początkowy okres proroczych „dni jednego króla” z dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Izajasza dobiegł końca, i tym samym wyznaczył prorocze kamienie milowe końcowego okresu „dni jednego króla”. Zakończenie symbolicznych siedemdziesięciu lat z 23. rozdziału Księgi Izajasza jest zobrazowane przez pierwsze sześćdziesiąt pięć lat. Okres od 1863 roku aż do czasu końca w 1989 roku to okres laodycejskiego Kościoła Adwentystycznego, który zrodził się z ruchu millerowskiego i kończy się ruchem stu czterdziestu czterech tysięcy. Aby zrozumieć okres końcowy, musimy zrozumieć okres początkowy. Adwentyzm nie może tego uczynić, gdyż jego początek naznaczony jest odrzuceniem przysięgi Mojżesza, która identyfikuje właśnie te sześćdziesiąt pięć lat, stanowiące początek i koniec zarówno adwentyzmu, jak i Stanów Zjednoczonych.

For this reason, and this is a reason of high importance, this article has attempted to establish one prophetic fact that is now being unsealed by the Lion of the tribe of Judah. The fact is that if you are unwilling to recognize that the Seventh-day Adventist church has always been in the Laodicean condition, then you are logically unable to rightly divide the history of Adventism, and without rightly dividing the history of Adventism you are incapable of rightly identifying the horn of Republicanism.

Z tego powodu, i jest to powód wielkiej wagi, niniejszy artykuł usiłował wykazać jeden fakt proroczy, który jest teraz odpieczętowywany przez Lwa z pokolenia Judy. Faktem jest, że jeśli nie chcesz uznać, iż Kościół Adwentystów Dnia Siódmego zawsze był w stanie laodycejskim, to logicznie nie jesteś w stanie właściwie podzielić historii adwentyzmu, a bez właściwego podzielenia historii adwentyzmu nie jesteś w stanie właściwie zidentyfikować rogu republikanizmu.

> For if after they have escaped the pollutions of the world through the knowledge of the Lord and Saviour Jesus Christ, they are again entangled therein, and overcome, the latter end is worse with them than the beginning. For it had been better for them not to have known the way of righteousness, than, after they have known it, to turn from the holy commandment delivered unto them. But it is happened unto them according to the true proverb, The dog is turned to his own vomit again; and the sow that was washed to her wallowing in the mire. 2 Peter 2:20–22.

> Jeśli bowiem, po tym jak przez poznanie Pana i Zbawiciela Jezusa Chrystusa wyrwali się z plugastw świata, znowu się w nie wikłają i ulegają im, to ich koniec jest gorszy niż początek. Lepiej bowiem byłoby dla nich nie poznać drogi sprawiedliwości, niż po jej poznaniu odwrócić się od świętego przykazania, które im zostało przekazane. Stało się im jednak zgodnie z prawdziwym przysłowiem: Pies wraca do swoich wymiocin; a umyta świnia — do tarzania się w błocie. 2 List Piotra 2:20–22.

Back to Articles