Article

# Elijah - Number One

Elijah - Numer jeden

The First and Last

Pierwszy i ostatni

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word

The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

Zakończenie Starego Testamentu zawiera obietnicę, że prorok Eliasz pojawi się z poselstwem przed wielkim i strasznym dniem Pana.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Oto poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem wielkiego i strasznego dnia Pana: I on zwróci serca ojców ku dzieciom, a serca dzieci ku ich ojcom, abym nie przyszedł i nie obłożył ziemi klątwą. Malachiasza 4:5, 6.

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

Biblia jasno stwierdza, że „wielki i straszny dzień Pana” albo „klątwa”, którą Bóg „uderza w ziemię”, są również symbolicznie przedstawione jako „siedem ostatnich plag” lub „gniew Boży” w Apokalipsie. Rozdział piętnasty Apokalipsy wprowadza proroczy kontekst, który prowadzi do wylania wielkich i strasznych siedmiu ostatnich plag z rozdziału szesnastego.

> And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

> I ujrzałem inny znak w niebie, wielki i cudowny: siedmiu aniołów mających siedem ostatnich plag; gdyż w nich dopełnia się gniew Boży.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

> I ujrzałem jakby morze szkliste, zmieszane z ogniem; i tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad Bestią, nad jej obrazem, nad jej znamieniem i nad liczbą jej imienia, stojących na morzu szklistym, mających harfy Boże. I śpiewają pieśń Mojżesza, sługi Bożego, i pieśń Baranka, mówiąc: Wielkie i przedziwne są Twoje dzieła, Panie Boże Wszechmogący; sprawiedliwe i prawdziwe są Twoje drogi, Królu świętych. Któż by się Ciebie, Panie, nie bał i nie uwielbił Twego imienia? bo tylko Ty jesteś święty; wszystkie bowiem narody przyjdą i oddadzą Ci pokłon; ponieważ objawiły się Twoje sądy.

> And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

> A potem spojrzałem i oto została otwarta świątynia przybytku świadectwa w niebie. I wyszło ze świątyni siedmiu aniołów mających siedem plag, odzianych w czysty, biały len, mających piersi przepasane złotymi pasami. I jedno z czterech zwierząt dało siedmiu aniołom siedem złotych czasz pełnych gniewu Boga, który żyje na wieki wieków. A świątynia napełniła się dymem od chwały Boga i od Jego mocy; i nikt nie mógł wejść do świątyni, aż dopełniło się siedem plag siedmiu aniołów. Objawienie 15:1-8.

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

Powodem, dla którego "nikt nie mógł wejść do świątyni, dopóki nie dopełniło się siedem plag siedmiu aniołów", jest to, że możliwość uzyskania zbawienia zamyka się, gdy w piętnastym rozdziale świątynia wypełnia się dymem. Wtedy kończy się czas próby dany ludzkości, aby się nawróciła i znalazła zbawienie. Kiedy nadejdzie ten moment, przed Drugim Przyjściem Chrystusa wylewa się siedem ostatnich plag. Jan właśnie tak nazywa "wielki i straszny dzień Pana". Malachiasz nazwał ten dzień "strasznym", a Izajasz określa go jako Boże "dziwne dzieło".

> For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

> Albowiem Pan powstanie jak na górze Peracim, zapłonie gniewem jak w dolinie Gibeonu, aby wykonać swoje dzieło, dziwne dzieło, i dokonać swego czynu, dziwnego czynu. A zatem nie bądźcie szydercami, aby wasze pęta nie zostały zacieśnione; gdyż od Pana, Boga Zastępów, słyszałem o wyniszczeniu postanowionym nad całą ziemią. Izajasz 28:21, 22.

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

Chociaż „dziwne dzieło” Boga obejmuje „całą ziemię”, Natchnienie jasno stwierdza, że wylanie plag wiąże się z buntem jednego narodu.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> „Inne narody pójdą za przykładem Stanów Zjednoczonych. Choć to one wiodą prym, jednak ten sam kryzys dotknie nasz lud we wszystkich częściach świata.” Świadectwa, tom 6, 395.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> „Gdy Ameryka, kraj wolności religijnej, zjednoczy się z papiestwem w gwałceniu sumień i zmuszaniu ludzi do święcenia fałszywego sabatu, mieszkańcy każdego kraju na świecie zostaną skłonieni do naśladowania jej przykładu.” Świadectwa, tom 6, 18.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

Każdy naród napełni swój kielich czasu próby, lecz „sądy Boże”, które Siostra White określa jako „narodową ruinę” i „czas niszczących sądów Bożych” — tak nazywa ona również historię, która rozpoczyna się wraz z prawem niedzielnym w Stanach Zjednoczonych — nie są siedmioma ostatnimi plagami.

> “A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> Nadchodzi czas, gdy prawo Boże zostanie w szczególnym sensie unieważnione w naszym kraju. Władcy naszego narodu poprzez akty ustawodawcze wprowadzą w życie prawo niedzielne i w ten sposób lud Boży zostanie narażony na wielkie niebezpieczeństwo. Gdy nasz naród, w swoich ciałach ustawodawczych, uchwali prawa krępujące sumienia ludzi w kwestii ich wolności religijnych, wymuszając święcenie niedzieli i stosując opresyjną władzę wobec tych, którzy zachowują sobotę, siódmy dzień tygodnia, prawo Boże zostanie w naszym kraju de facto unieważnione; a po narodowej apostazji nastąpi narodowa ruina. Review and Herald, 18 grudnia 1888 r.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

Sądy Boże, które Siostra White określa jako „narodową ruinę”, rozpoczynają się wraz z ogólnokrajową ustawą niedzielną i wyznaczają początek Bożego „dziwnego dzieła”, chociaż dziwne dzieło Boga w ściślejszym znaczeniu to siedem ostatnich plag. Pełniejszy obraz dziwnego dzieła Boga ukazuje się, gdy do linii Bożych sądów wykonawczych dodamy wybawienie z Egiptu. Plagi egipskie, choć było ich dziesięć, były podzielone. Pierwsze trzy różniły się od ostatnich siedmiu. A zatem wybawienie z Egiptu wskazuje na okres reprezentowany przez pierwsze trzy plagi, który zaczyna się wraz z narodową ruiną Stanów Zjednoczonych i trwa aż do chwili, gdy Michał powstanie i zakończy się czas łaski dla ludzi.

> “God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

> Sądy Boże spadną na tych, którzy usiłują uciskać i niszczyć Jego lud. Jego długotrwała cierpliwość wobec bezbożnych ośmiela ludzi do występku, lecz ich kara jest mimo to pewna i straszna, właśnie dlatego, że jest tak długo odwlekana. „Pan powstanie jak na górze Perazim, rozgniewa się jak w dolinie Gibeonu, aby uczynił swoje dzieło, swoje dziwne dzieło; i spełnił swój czyn, swój dziwny czyn.” Izajasza 28:21. Dla naszego miłosiernego Boga wymierzanie kary jest dziełem dziwnym. „Jak żyję — mówi Pan Bóg — nie mam upodobania w śmierci bezbożnego.” Ezechiela 33:11. Pan jest „miłosierny i łaskawy, nieskory do gniewu i obfity w dobroć i prawdę, ... przebaczający nieprawość, występek i grzech”. Jednak „w żadnym razie nie pozostawia winnego bez kary”. „Pan jest nieskory do gniewu i wielki w mocy, i wcale nie uniewinni bezbożnych.” Wyjścia 34:6–7; Nahuma 1:3. Przerażającymi czynami w sprawiedliwości On potwierdzi autorytet swego podeptanego prawa. O surowości odpłaty czekającej przestępcę świadczy niechęć Pana do wymierzenia sprawiedliwości. Naród, który On długo znosi i którego nie dotknie, dopóki w Bożych oczach nie dopełni miary swojej nieprawości, w końcu wypije kielich gniewu, niezmieszany z miłosierdziem.

> “When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

> Gdy Chrystus zakończy swoje wstawiennictwo w świątyni, zostanie wylany niezmieszany gniew zapowiedziany przeciwko tym, którzy oddają cześć bestii i jej obrazowi oraz przyjmują jej znamie (Apokalipsa 14:9, 10). Plagi, które spadły na Egipt, gdy Bóg miał wyzwolić Izraela, były podobne co do charakteru do tych straszniejszych i rozleglejszych sądów, które mają spaść na świat tuż przed ostatecznym wybawieniem ludu Bożego. Mówi Objawiciel, opisując te straszliwe plagi: „Spadł złośliwy i bolesny wrzód na ludzi, którzy mieli znamię bestii i którzy oddawali pokłon jej obrazowi.” Morze „stało się jak krew umarłego, i każda żywa istota w morzu zginęła.” A „rzeki i źródła wód ... stały się krwią.” Choć te kary są straszliwe, sprawiedliwość Boża okazuje się w pełni słuszna. Anioł Boży oświadcza: „Sprawiedliwy jesteś, Panie, ... bo tak osądziłeś. Gdyż wylali krew świętych i proroków, i dałeś im krew do picia; są bowiem tego godni.” Apokalipsa 16:2-6. Skazując lud Boży na śmierć, rzeczywiście ściągnęli na siebie winę za ich krew tak, jak gdyby została ona przelana ich własnymi rękami. Podobnie Chrystus uznał Żydów swoich czasów za winnych całej krwi świętych mężów, przelanej od dni Abla; gdyż mieli tego samego ducha i zamierzali czynić to samo, co owi mordercy proroków.

> “In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> W następnej pladze słońcu dana jest władza, „aby paliło ludzi ogniem. A ludzie zostali poparzeni wielkim żarem”. Wersety 8, 9. Prorocy tak opisują stan ziemi w tym strasznym czasie: „Ziemia lamentuje; ... bo żniwo pola przepadło.... Wszystkie drzewa pola uschły: ponieważ radość zanikła wśród synów ludzkich.” „Ziarno zgniło pod grudami, spichlerze leżą spustoszone.... Jakże jęczą zwierzęta! Stada bydła błąkają się, bo nie mają pastwiska.... Rzeki wód wyschły, a ogień pożarł pastwiska pustkowia.” „Pieśni świątyni w owym dniu zamienią się w wycie, mówi Pan Bóg: w każdym miejscu będzie wiele trupów; będą je wyrzucać w milczeniu.” Joela 1:10-12, 17-20; Amosa 8:3.

> “These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

> Plagi te nie będą powszechne, bo inaczej mieszkańcy ziemi zostaliby całkowicie wytraceni. A jednak będą to najstraszliwsze klęski, jakie kiedykolwiek były znane śmiertelnym. Wszystkie sądy nad ludźmi przed zamknięciem czasu próby łączyły się z miłosierdziem. Wstawiennicza krew Chrystusa chroniła grzesznika przed poniesieniem pełnej należnej kary za jego winę; lecz w czasie ostatecznego sądu gniew zostanie wylany bez domieszki miłosierdzia.

> “In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

> "W owym dniu tłumy zapragną schronienia w Bożym miłosierdziu, którym tak długo gardzili. 'Oto nadchodzą dni, mówi Pan Bóg, że ześlę na ziemię głód, nie głód chleba ani pragnienie wody, lecz głód słuchania słów Pana; i będą się błąkać od morza do morza i z północy aż na wschód, będą biegać tu i tam, szukając słowa Pana, lecz go nie znajdą.' Amosa 8:11-12." Wielki bój, 627-629.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

W poprzednim fragmencie stwierdzono: „Naród, z którym On długo postępuje cierpliwie i którego nie uderzy, dopóki w Bożym rozrachunku nie dopełni miary swojej nieprawości, w końcu wypije kielich gniewu bez domieszki miłosierdzia.” Napisała też w tym samym akapicie: „Plagi zesłane na Egipt, gdy Bóg miał wyzwolić Izraela, były podobne w charakterze do tych straszniejszych i rozleglejszych sądów, które spadną na świat tuż przed ostatecznym wyzwoleniem ludu Bożego.” Naród (Stany Zjednoczone), który dopełni „miary nieprawości”, doświadczy plag podobnych do dziesięciu plag egipskich.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

Plagi egipskie zostały podzielone na dwa okresy. Pierwsze trzy plagi spadły na wszystkich, ale siedem ostatnich plag spadło tylko na Egipcjan.

> And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

> I tego dnia odłączę ziemię Goszen, w której mieszka mój lud, tak że nie będzie tam rojów much, abyś poznał, że Ja, Pan, jestem pośród ziemi.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

Pierwsze trzy plagi w Egipcie spadły wszędzie, ale Goszen, gdzie mieszkali Hebrajczycy, nie zostało dotknięte siedmioma ostatnimi plagami Egiptu. Stany Zjednoczone są narodem, który przy wprowadzeniu ustawy niedzielnej napełnia swój kielich nieprawości. Wówczas po narodowym odstępstwie następuje narodowa ruina, lecz sądy, które ją sprowadzają, są zmieszane z miłosierdziem aż do chwili, gdy Michał powstanie, a czas łaski zamknie się dla całej ludzkości. W czasie ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych większość spośród tych, którzy dziś wyznają, że zachowują Sabat, ugnie się przed zwierzchnościami i przyjmie znamię bestii. Wtedy kwestia ustawy niedzielnej stanie się duchową próbą dla tych, którzy byli poza adwentyzmem. Od ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych aż do chwili, gdy Michał powstanie, nastąpi wielki napływ robotników jedenastej godziny, lecz drzwi zostały już zamknięte dla tych, którzy zostali uznani za odpowiedzialnych za światło Sabatu dnia siódmego jeszcze przed ustawą niedzielną.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> Coraz wyraźniej, z każdym dniem, staje się oczywiste, że na świecie objawiają się sądy Boże. Ogniem, powodzią i trzęsieniem ziemi ostrzega mieszkańców tej ziemi przed Jego bliskim przyjściem. Zbliża się czas, gdy nadejdzie wielki kryzys w dziejach świata, gdy każdy ruch w rządach Bożych będzie obserwowany z żywym zainteresowaniem i niewysłowioną obawą. Szybko, jedno po drugim, spadną sądy Boże — ogień, powódź i trzęsienie ziemi, a także wojna i rozlew krwi.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> Och, oby lud poznał czas swego nawiedzenia! Wielu jest takich, którzy nie słyszeli jeszcze prawdy stanowiącej próbę na ten czas. Jest wielu, z którymi Duch Boży się zmaga. Czas niszczących sądów Bożych jest czasem miłosierdzia dla tych, którzy nie mieli możliwości poznać, czym jest prawda. Pan spojrzy na nich z czułością. Jego miłosierne serce jest poruszone; Jego ręka wciąż jest wyciągnięta, aby zbawić, podczas gdy drzwi są zamknięte dla tych, którzy nie chcieli wejść.

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> „Miłosierdzie Boże objawia się w Jego długiej cierpliwości. On powstrzymuje swoje wyroki, czekając, aż poselstwo ostrzeżenia zostanie ogłoszone wszystkim. Och, gdyby nasz lud odczuwał, jak powinien, spoczywającą na nim odpowiedzialność za przekazanie światu ostatniego poselstwa miłosierdzia, jakże wspaniałe dzieło zostałoby dokonane!” Świadectwa, tom 9, 97.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

W poprzednim fragmencie wskazała, że „czas niszczących sądów Bożych jest czasem miłosierdzia dla tych, którzy nie mieli możliwości poznać, czym jest prawda”. W następnym fragmencie określa ten okres jako „czas ucisku”.

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> Widziałam, że święty sabat jest i będzie murem rozdzielającym między prawdziwym Izraelem Bożym a niewierzącymi; oraz że sabat jest wielką kwestią, mającą zjednoczyć serca drogich Bogu oczekujących świętych. A jeśli ktoś uwierzył, zachowywał sabat, otrzymał związane z nim błogosławieństwo, a potem go porzucił i złamał święte przykazanie, zamknąłby przed sobą bramy Świętego Miasta, tak pewne, jak to, że jest Bóg, który panuje w niebie na wysokości. Widziałam, że Bóg ma dzieci, które nie widzą i nie zachowują sabatu. Nie odrzuciły światła na ten temat. A na początku czasu ucisku zostaliśmy napełnieni Duchem Świętym, gdy wyruszyliśmy, by pełniej głosić sabat. To rozwścieczyło kościół i nominalnych adwentystów, gdyż nie mogli obalić prawdy o sabacie. I w tym czasie wszyscy wybrani Boży wyraźnie zobaczyli, że mamy prawdę, i wyszli, i znosili prześladowania wraz z nami. Słowo do Małej Trzódki, 18, 19.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

Choć nieco zmieniony, ten sam właśnie przytoczony fragment znajduje się w książce Wczesne Pisma. W tej książce zamieszcza komentarz do swojej wypowiedzi o „czasie ucisku”. Słowo do małej trzódki było pierwszą publikacją rozczarowanych, wiernych millerytów po Wielkim Rozczarowaniu z 22 października 1844 roku, a kilka dekad później, gdy redaktorzy wykorzystali fragmenty tej broszury, aby włączyć je do książki Wczesne Pisma, wyjaśnili, że „czas ucisku”, o którym mowa, nie odnosił się do siedmiu ostatnich plag, ponieważ gdy siedem ostatnich plag zostaje wylanych, nie ma już miłosierdzia zmieszanego z sądami.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> 1. Na stronie 33 znajduje się następujący fragment: 'Widziałam, że święty Sabat jest i będzie murem oddzielającym między prawdziwym Izraelem Bożym a niewierzącymi; oraz że Sabat jest wielką kwestią, która ma zjednoczyć serca umiłowanych, oczekujących świętych Bożych. Widziałam, że Bóg ma dzieci, które nie dostrzegają i nie zachowują Sabatu. Nie odrzucili światła w tej sprawie. A na początku czasu ucisku zostaliśmy napełnieni Duchem Świętym, gdy wyruszyliśmy, aby pełniej głosić Sabat.'

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> To widzenie zostało dane w roku 1847, kiedy tylko bardzo nieliczni spośród braci adwentowych zachowywali sabat, a i spośród nich tylko nieliczni uważali, że jego przestrzeganie ma wystarczającą wagę, by wytyczyć granicę między ludem Bożym a niewierzącymi. Teraz zaczyna być widoczne wypełnienie tego widzenia. „Początek tego czasu ucisku”, o którym tu mowa, nie odnosi się do czasu, kiedy plagi zaczną być wylewane, lecz do krótkiego okresu tuż przed ich wylaniem, gdy Chrystus przebywa w świątyni. W tym czasie, gdy dzieło zbawienia będzie dobiegało końca, na ziemię przyjdzie ucisk, a narody będą rozgniewane, lecz trzymane w ryzach, aby nie przeszkodzić dziełu trzeciego anioła. Wtedy przyjdzie „późny deszcz”, czyli pokrzepienie od oblicza Pana, aby dodać mocy donośnemu głosowi trzeciego anioła i przygotować świętych, by mogli się ostać w okresie, gdy zostanie wylanych siedem ostatnich plag. Wczesne Pisma, 85.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

Gdy zostanie wprowadzona ustawa niedzielna w Stanach Zjednoczonych, po narodowym odstępstwie nastąpi narodowa ruina. Wraz z tą ustawą niedzielną adwentyzm w Stanach Zjednoczonych zostanie podzielony na dwie klasy: jedni przyjmą znamię bestii, drudzy pieczęć Bożą. Narodową ruinę Stanów Zjednoczonych symbolizują pierwsze trzy plagi egipskie. Te sądy trwają aż do zamknięcia czasu łaski dla ludzkości, a potem zostanie wylanych siedem ostatnich plag, bez domieszki miłosierdzia.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

Mniej chodzi mi o proroczą historię Egiptu, a bardziej o to, że Ellen White określa Egipt jako symbol narodu, który zmusza cały świat do przyjęcia znamienia bestii, bo w ten sposób posługuje się początkiem, aby zilustrować koniec, co jest proroczym znakiem rozpoznawczym Jezusa jako Alfy i Omegi. W historii Wyjścia, gdy Pan zawiera przymierze ze starożytnym Izraelem, objawia się pod nowym imieniem.

> Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

> Wtedy Pan rzekł do Mojżesza: Teraz ujrzysz, co uczynię faraonowi; bo silną ręką wypuści ich i silną ręką wypędzi ich ze swej ziemi.

> And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

> A Bóg przemówił do Mojżesza i rzekł do niego: Ja jestem Pan. I objawiłem się Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi jako Bóg Wszechmogący, lecz imieniem moim JEHOWA nie byłem im znany.

> And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

> A Ja również zawarłem z nimi moje przymierze, aby dać im ziemię Kanaan, ziemię ich pielgrzymowania, w której byli przybyszami. I również usłyszałem jęk synów Izraela, których Egipcjanie trzymają w niewoli; i wspomniałem moje przymierze. Dlatego powiedz synom Izraela: Ja jestem Pan i wyprowadzę was spod ciężarów Egipcjan, uwolnię was z ich niewoli i wybawię was wyciągniętym ramieniem oraz wielkimi wyrokami. I wezmę was sobie za lud, a będę wam Bogiem; i poznacie, że Ja jestem Pan, wasz Bóg, który wyprowadza was spod ciężarów Egipcjan. I wprowadzę was do ziemi, o której przysiągłem, że ją dam Abrahamowi, Izaakowi i Jakubowi; dam ją wam w dziedzictwo. Ja jestem Pan.

> And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

> I Mojżesz tak przemówił do synów Izraela, lecz nie usłuchali Mojżesza z powodu udręki ducha i okrutnej niewoli. Wyjścia 6:1-9.

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

Pan tutaj wskazuje Mojżesza jako reprezentanta swojego przymierza, podobnie jak Jakub, Izaak i Abraham. Aż do czasów Mojżesza imię JEHOWA było nieznane Abrahamowi i jego potomkom, a w historii odnowienia przymierza z Abrahamem, gdy Hebrajczycy mieli zostać wyzwoleni z egipskiej niewoli, Pan wprowadza nowe objawienie swojego charakteru, ponieważ imię w sensie proroczym oznacza charakter. Gdy Abram zawarł przymierze z Panem, Pan zmienił jego imię na Abraham. Na początku proroctwa o egipskiej niewoli imię ludzkiego przedstawiciela przymierza zostało zmienione, a na końcu tego proroctwa Bóg wprowadził dla siebie nowe imię.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

Abram zawarł przymierze w rozdziale piętnastym i tam zostało ogłoszone proroctwo o egipskiej niewoli trwającej czterysta lat. W rozdziale siedemnastym dla Abrama ustanowiono obrzęd obrzezania, a jego imię i imię Sary zostały zmienione.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

Czterysta lat później Mojżesz został powołany, aby wypełnić czterystuletnie proroctwo Abrahama. Abraham, Izaak, Jakub i Mojżesz symbolizują sto czterdzieści cztery tysiące, którzy zawierają przymierze z Panem w dniach ostatecznych.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> "W ostatnich dniach historii tej ziemi Boże przymierze z Jego ludem zachowującym przykazania ma zostać odnowione." Review and Herald, 26 lutego 1914 r.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

Oddzielenie przestrzegających sabatu, którzy przyjmują znamię bestii, od przestrzegających sabatu, którzy otrzymują pieczęć Boga, dokonuje się przy ustawie niedzielnej. Oddzielenie to jest przedstawione w przypowieści o dziesięciu pannach.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "Przypowieść o dziesięciu pannach z Ewangelii Mateusza 25 obrazuje także doświadczenie ludu adwentystycznego." Wielki bój, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Często zwraca się moją uwagę na przypowieść o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych, a pięć głupich. Ta przypowieść wypełniła się i wypełni co do joty, gdyż ma szczególne zastosowanie na ten czas i, podobnie jak poselstwo trzeciego anioła, została wypełniona i pozostanie prawdą obecną aż do końca czasu." Review and Herald, 19 sierpnia 1890.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

Przypowieść wypełniła się 22 października 1844 roku, gdy mądre i głupie panny w historii millerystów zostały rozdzielone. Początek adwentyzmu odzwierciedla jego koniec, a rozdzielenie na końcu stanowi wypełnienie przypowieści o dziesięciu pannach i jest spowodowane ustawą niedzielną.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> „Ponownie przypowieści te uczą, że po sądzie nie będzie już czasu łaski. Gdy dzieło ewangelii zostanie zakończone, natychmiast następuje oddzielenie dobrych od złych, a los każdej z tych grup zostaje na zawsze przesądzony.” Przypowieści Chrystusa, 123.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

Przypowieść o dziesięciu pannach wskazuje, że to mądre panny adwentyzmu otrzymują pieczęć Boga, a głupie panny adwentyzmu otrzymują znamię bestii podczas wprowadzenia prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych. Głupie panny są także przedstawione jako Laodycejczycy.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Stan Kościoła przedstawiony przez panny nieroztropne jest także określany jako stan laodycejski." Review and Herald, 19 sierpnia 1890.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

W dniach ostatecznych, kiedy Bóg odnowi swoje przymierze ze swoim ludem przestrzegającym Jego przykazań, objawi swoje nowe imię, tak jak to uczynił, gdy odnowił przymierze za czasów Mojżesza. Stan głupich panien polega na tym, że nie mają oliwy, a stan Laodycejczyków na tym, że są zbyt ślepi, by zobaczyć, że nie mają oliwy. Jest oczywiste, że jeśli głupie panny są Laodycejczykami, to mądre panny są Filadelfijczykami.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

> A do anioła Kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdziwy, Ten, który ma klucz Dawida, Ten, który otwiera, a nikt nie zamknie, i zamyka, a nikt nie otworzy. Znam twoje uczynki: oto otworzyłem przed tobą drzwi, których nikt nie może zamknąć, bo choć masz niewielką moc, zachowałeś moje słowo i nie zaparłeś się mojego imienia.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

> Oto sprawię, że ci z synagogi szatana, którzy mówią, że są Żydami, a nimi nie są, lecz kłamią; oto sprawię, że przyjdą i oddadzą pokłon u twych stóp oraz poznają, że cię umiłowałem. Ponieważ zachowałeś słowo mojej wytrwałości, i ja zachowam cię od godziny próby, która ma przyjść na cały świat, aby doświadczyć tych, którzy mieszkają na ziemi.

> Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

> Oto przychodzę wkrótce; trzymaj, co masz, aby nikt nie zabrał twojej korony. Zwycięzcę uczynię filarem w świątyni Boga mojego i już z niej nie wyjdzie; i wypiszę na nim imię Boga mojego oraz imię miasta Boga mojego, Nowego Jeruzalem, które zstępuje z nieba od Boga mojego; i wypiszę na nim moje nowe imię. Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do Kościołów. Objawienie 3:7-13.

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

Filadelfianie reprezentują sto czterdzieści cztery tysiące i mają obiecane, że Bóg wypisze na nich swoje nowe imię. Gdy Pan zawrze przymierze ze stu czterdziestoma czterema tysiącami, objawi swoje nowe imię. Pan powiedział Abrahamowi, że jest Bogiem Wszechmogącym.

> And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

> A gdy Abram miał dziewięćdziesiąt dziewięć lat, ukazał mu się Pan i rzekł do niego: Ja jestem Bogiem Wszechmogącym; chodź przede Mną i bądź nienaganny. I zawrę przymierze między Mną a tobą i niezmiernie cię rozmnożę. Wtedy Abram padł na twarz, a Bóg przemówił do niego, mówiąc: Oto moje przymierze z tobą i staniesz się ojcem mnóstwa narodów. I nie będziesz już więcej nazywał się Abram, lecz twoje imię będzie Abraham, bo uczyniłem cię ojcem mnóstwa narodów. Księga Rodzaju 17:1-5.

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

Kiedy Pan po raz pierwszy zawarł przymierze z narodem wybranym za czasów Abrahama, przedstawił się jako Bóg Wszechmogący. Gdy za czasów Mojżesza rozwinął to przymierze, po raz pierwszy objawił się jako JEHOWA. Kiedy Jezus przyszedł, aby potwierdzić przymierze z wieloma na jeden tydzień, wprowadził nowe imię Boga, które w Starym Testamencie zostało wypowiedziane tylko raz, i to przez Babilończyka.

> Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

> Wtedy król Nabuchodonozor osłupiał, wstał pospiesznie i rzekł do swoich doradców: Czyż nie wrzuciliśmy trzech mężów związanych do środka ognia? Odpowiedzieli, mówiąc do króla: Prawda, o królu. On zaś odpowiedział i rzekł: Oto widzę czterech mężów rozwiązanych, przechadzających się pośród ognia i nie stała im się żadna krzywda; a postać czwartego podobna jest do Syna Bożego. Daniela 3:24, 25.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

Łatwo wykazać, że trzeci rozdział Księgi Daniela wskazuje na ustawę niedzielną w Stanach Zjednoczonych. W trzecim rozdziale Księgi Daniela Szadrach, Meszach i Abed-Nego reprezentują sto czterdzieści cztery tysiące. Sto czterdzieści cztery tysiące to ci, którzy odnawiają przymierze po raz ostatni. W trzecim rozdziale widzimy proroczą ilustrację historii ustawy niedzielnej i późnego deszczu. Chrystus był i będzie w ogniu prześladowań z tymi trzema młodzieńcami, reprezentując nie tylko sto czterdzieści cztery tysiące, lecz także poselstwa trzech aniołów. W ogniu, który jest typem kryzysu ustawy niedzielnej, zostaje On nazwany jednym ze swoich imion, i jest to imię, które nie pojawiłoby się w historii, dopóki Chrystus nie przyszedł jako Syn Boży. W ilustracji trzeciego rozdziału widzimy tych, którzy odnawiają przymierze u końca świata, mających społeczność z Chrystusem podczas ostatecznego kryzysu, a On ma imię, którego nikt nie znał.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

Zanim zbytnio oddalę się od naszych rozważań o wyzwoleniu z Egiptu, które symbolizuje prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych, przypomnijmy sobie, że zanim w Egipcie rozpoczęła się pierwsza z dziesięciu plag, miało miejsce prawdziwe poruszenie wokół sabatu.

> And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

> I faraon rzekł: Oto lud kraju jest teraz liczny, a wy zwalniacie ich od ich ciężarów. I faraon tego samego dnia rozkazał nadzorcom ludu i ich przełożonym, mówiąc: Nie będziecie już dawać ludowi słomy do wyrobu cegieł, jak dotychczas; niech sami pójdą i zbierają sobie słomę. A liczbę cegieł, którą wyrabiali dotąd, nałożycie na nich; nic z niej nie zmniejszycie, bo są leniwi; dlatego wołają, mówiąc: Pójdźmy i złóżmy ofiarę naszemu Bogu. Niech więcej pracy będzie nałożone na tych ludzi, aby się nią trudnili, i niech nie zważają na czcze słowa. I wyszli nadzorcy ludu i ich przełożeni, i mówili do ludu, mówiąc: Tak mówi faraon: Nie dam wam słomy. Idźcie, zdobądźcie sobie słomę, gdziekolwiek możecie ją znaleźć; lecz nic nie będzie wam odjęte z wyznaczonej pracy. I rozproszył się lud po całej ziemi Egiptu, aby zbierać ścierń zamiast słomy. A nadzorcy ich ponaglali, mówiąc: Wypełniajcie wasze prace, wasze codzienne zadania, jak wtedy, gdy była słoma. I przełożeni synów Izraela, których nad nimi ustanowili nadzorcy faraona, byli bici i pytano: Dlaczego nie wykonaliście waszego zadania w wyrabianiu cegieł wczoraj i dziś, jak dotychczas? Wtedy przełożeni synów Izraela przyszli i wołali do faraona, mówiąc: Dlaczego tak postępujesz ze swoimi sługami? Twoim sługom nie daje się słomy, a mówi się do nas: Róbcie cegły; i oto twoi słudzy są bici, lecz wina leży po stronie twojego ludu. On zaś rzekł: Jesteście leniwi, jesteście leniwi; dlatego mówicie: Pójdźmy i złóżmy ofiarę Panu. Idźcie więc teraz i pracujcie, bo słomy wam się nie da, a mimo to dostarczycie wyznaczoną liczbę cegieł. I przełożeni synów Izraela zrozumieli, że znaleźli się w złym położeniu, gdy powiedziano: Nic nie odejmiecie z liczby cegieł w waszej dziennej normie. Wyjścia 5:5–19.

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

Przed wprowadzeniem ustawy niedzielnej będzie narastać nagonka przeciwko tym, którzy zachowują sabat siódmego dnia, tak jak miało to miejsce w okresie poprzedzającym plagi egipskie. Zarówno Egipcjanie, jak i Hebrajczycy wskazywali Mojżesza jako tego, który powoduje wszelkie kłopoty, tak jak Achab oskarżał Eliasza.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> I stało się, że gdy Achab zobaczył Eliasza, rzekł do niego: Czy to ty jesteś tym, który sprowadza nieszczęście na Izrael? A on odpowiedział: Nie ja sprowadziłem nieszczęście na Izrael, lecz ty i dom twojego ojca, ponieważ porzuciliście przykazania Pana, a ty poszedłeś za Baalami. 1 Księga Królewska 18:17–18.

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

Historia Mojżesza ilustruje historię prawa niedzielnego, a historia Eliasza ilustruje historię prawa niedzielnego. Razem czy osobno, Mojżesz i Eliasz są symbolami. Podczas Przemienienia Chrystusa razem reprezentowali sto czterdzieści cztery tysiące, którzy nie umierają, oraz tych, którzy umierają w Panu. Mojżesz został wskrzeszony, Eliasz nigdy nie umarł. Są też tymi dwoma prorokami, którzy w Objawieniu 11 dręczą ludzi. Mojżesz i Eliasz jako symbole przedstawiają wiele prawdy i mamy nadzieję omówić to później.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> Oto poślę wam proroka Eliasza przed nadejściem wielkiego i strasznego dnia Pana: I on zwróci serca ojców ku dzieciom, a serca dzieci ku ich ojcom, abym nie przyszedł i nie obłożył ziemi klątwą. Malachiasza 4:5, 6.

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

Tuż przed zakończeniem czasu próby dla ludzkości „prorok Eliasz” ma się pojawić ze szczególnym przesłaniem, które zwraca „serce ojców ku dzieciom, a serce dzieci ku ich ojcom”. Wszyscy prorocy świadczą o końcu świata i wszyscy są ze sobą zgodni.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> A duchy proroków są poddane prorokom. Albowiem Bóg nie jest sprawcą zamieszania, lecz pokoju, jak we wszystkich zborach świętych. 1 List do Koryntian 14:32, 33.

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

Przesłanie Eliasza nadchodzi tuż przed wielkim i strasznym dniem Pana; dlatego jest ono tym samym szczególnym przesłaniem, które w Księdze Objawienia jest określone jako "Objawienie Jezusa Chrystusa". Gdy "czas jest bliski", szczególne przesłanie Eliasza ukazuje Bożym sługom "rzeczy, które wkrótce muszą się stać".

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> Objawienie Jezusa Chrystusa, które Bóg mu dał, aby ukazać swoim sługom to, co musi wkrótce się stać; posłał je i oznajmił przez swego anioła swojemu słudze Janowi, który zaświadczył o słowie Bożym i o świadectwie Jezusa Chrystusa, a także o wszystkim, co widział. Błogosławiony, kto czyta, i ci, którzy słuchają słów tego proroctwa i zachowują to, co w nim jest napisane, bo czas jest bliski. Objawienie 1:1-3.

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

Zauważ, że kiedy Malachiasz posługuje się Eliaszem jako symbolem, bezpośrednio odnosi się do przestrzegania przykazań.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

> Pamiętajcie o Prawie Mojżesza, mojego sługi, które przykazałem mu na Horebie dla całego Izraela, wraz z ustawami i wyrokami. Oto poślę wam proroka Eliasza, zanim przyjdzie wielki i straszny dzień Pana: I zwróci serca ojców ku dzieciom, a serca dzieci ku ich ojcom, abym nie przyszedł i nie uderzył ziemi klątwą. Malachiasza 4:4-6.

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

Te trzy wersety są ostatnimi w Starym Testamencie i zawierają ostateczną obietnicę Starego Testamentu, a także podkreślenie znaczenia przestrzegania dziesięciu przykazań. W Księdze Objawienia jest siedem „błogosławieństw”, a ostatnie z nich jest błogosławieństwem dla tych, którzy przestrzegają dziesięciu przykazań.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

> Ja jestem Alfą i Omegą, początkiem i końcem, pierwszym i ostatnim. Błogosławieni, którzy zachowują Jego przykazania, aby mieli prawo do drzewa życia i mogli wejść przez bramy do miasta. Objawienie 22:13, 14.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

Ostatnia obietnica w Starym Testamencie mówi nam, aby „pamiętać” o Dziesięciu Przykazaniach, ale czyniąc to, podkreśla to jedno przykazanie, które zawiera nakaz „pamiętaj”.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> Pamiętaj o dniu szabatu, aby go uświęcić. Sześć dni będziesz pracował i wykonywał całą swoją pracę, lecz siódmy dzień jest szabatem Pana, Boga twego; w nim nie będziesz wykonywał żadnej pracy: ani ty, ani twój syn, ani twoja córka, ani twój sługa, ani twoja służebnica, ani twoje bydło, ani obcy przybysz, który jest w twoich bramach. Bo w sześć dni Pan uczynił niebo i ziemię, morze i wszystko, co w nich jest, a dnia siódmego odpoczął; dlatego Pan pobłogosławił dzień szabatu i uświęcił go. Księga Wyjścia 20,8-11.

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

Ostatnia obietnica zarówno w Starym, jak i Nowym Testamencie podkreśla Boże przykazania, ze szczególnym naciskiem na szabat dnia siódmego. Malachiasz mówi, aby „pamiętać”, a Jan informuje nas, że błogosławieni są ci, którzy tak czynią. Szabat dnia siódmego upamiętnia Boże stworzenie i Jego stwórczą moc. Szabat staje się też punktem sporu w ostatnich dniach historii ziemi. Gdy Jan zapisuje „błogosławieństwo” dla tych, którzy wypełniają Jego przykazania, po prostu utrwala to, co ogłosił Jezus, Alfa i Omega, Początek i Koniec, Pierwszy i Ostatni. Dlatego ostatnia obietnica Nowego Testamentu dotyczy szabatu dnia siódmego, a także przymiotu boskości, który rozpoznaje koniec na podstawie początku.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

Pierwsza prawda wspomniana w Księdze Rodzaju, której nazwa oznacza „początki”, wskazuje na Stwórcę, stworzenie oraz szczególny nacisk na szabat. Wzięte razem, wers po wersie, początek Starego Testamentu i koniec zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu podkreślają Boga jako Stwórcę, Dziesięć Przykazań, przykazanie o szabacie oraz to, że Jezus jest początkiem i końcem.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

Prorok Eliasz został użyty przez Malachiasza jako symbol w ostatniej obietnicy Starego Testamentu, a był prorokiem, który przeciwstawił się Izebel i Achabowi. Księga Objawienia przedstawia Izebel jako symbol papiestwa, a dziesięciu królów jako symbol Organizacji Narodów Zjednoczonych. Konfrontacja Eliasza z Achabem i Izebel przedstawia konfrontację stu czterdziestu czterech tysięcy z Organizacją Narodów Zjednoczonych, wzmocnioną przez Stany Zjednoczone i kierowaną przez papiestwo. Jako król dziesięciu północnych plemion Izraela Achab reprezentował władzę sprawującą rządy nad dziesięcioma plemionami, a tym samym typologicznie przedstawiał Stany Zjednoczone (Achab), które upoważniają Organizację Narodów Zjednoczonych (dziesięć plemion lub dziesięciu królów w siedemnastym rozdziale Księgi Objawienia) do prześladowania zachowujących szabat w imieniu papiestwa (Izebel). Gdy Malachiasz używa Eliasza, aby przedstawić przesłanie, które poprzedza wielki i straszny dzień Pański, Eliasz reprezentuje tych, którzy są prześladowani przez współczesny Rzym (smoka, bestię i fałszywego proroka), tak jak on sam był prześladowany przez Izebel przez trzy i pół roku. Podkreślenie szabatu poprzez użycie słowa „pamiętaj” w Księdze Malachiasza 4:4 dodaje kryzys ustawy niedzielnej do proroczego scenariusza zilustrowanego przez Malachiasza.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

W refleksji nad prawdami, jakie odsłania porównanie początku Starego Testamentu z jego końcem, a następnie początku Biblii z jej końcem, trzeba powiedzieć znacznie więcej. W Księdze Rodzaju mamy Stwórcę, stworzenie i Sabat upamiętniający stworzenie. W Księdze Malachiasza przykazanie Sabatu zostaje wskazane jako kwestia kryzysowa, która prowadzi do zakończenia czasu próby dla ludzkości i do siedmiu ostatnich plag, czyli — jak to nazywa Malachiasz — „wielkiego i strasznego dnia Pana”. Eliasz reprezentuje lud Boży, który przekazuje ginącemu światu poselstwo trzeciego anioła.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> "Dziś, w duchu i mocy Eliasza oraz Jana Chrzciciela, posłańcy ustanowieni przez Boga zwracają uwagę świata, zmierzającego na sąd, na doniosłe wydarzenia, które wkrótce mają nastąpić w związku z ostatnimi godzinami czasu łaski i z ukazaniem się Jezusa Chrystusa jako Króla królów i Pana panów." Prorocy i królowie, 715, 716.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

Początek Biblii, będący zarazem początkiem Starego Testamentu, wskazuje na tę samą historię co zakończenie obu Testamentów, ale zarówno początek, jak i zakończenie mają własną prawdę, którą podkreślają i wnoszą do przesłania. W Księdze Rodzaju nacisk położony jest na działania Boga, w Księdze Malachiasza nacisk pada na przesłanie ostrzegające przed nadchodzącym kryzysem. Zakończenie Apokalipsy ukazuje Alfę i Omegę. W pierwszej księdze Nowego Testamentu czytamy następujące słowa.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

> Księga rodowodu Jezusa Chrystusa, syna Dawida, syna Abrahama.

> Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

> Abraham zrodził Izaaka; Izaak zrodził Jakuba; Jakub zrodził Judę i jego braci; Juda zrodził Faresa i Zarę z Tamary; Fares zrodził Hesrona; Hesron zrodził Arama; Aram zrodził Amminadaba; Amminadab zrodził Naasona; Naason zrodził Salmona; Salmon zrodził Booza z Rachab; Booz zrodził Obeda z Rut; Obed zrodził Jessego; Jesse zrodził Dawida, króla; Dawid, król, zrodził Salomona z tej, która była żoną Uriasza; Salomon zrodził Roboama; Roboam zrodził Abiasza; Abiasz zrodził Asę; Asa zrodził Jozafata; Jozafat zrodził Jorama; Joram zrodził Ozjasza; Ozjasz zrodził Jotama; Jotam zrodził Achaza; Achaz zrodził Ezechiasza; Ezechiasz zrodził Manassesa; Manasses zrodził Amona; Amon zrodził Jozjasza; Jozjasz zrodził Jechoniasza i jego braci, w czasie przesiedlenia do Babilonu: Po przesiedleniu do Babilonu Jechoniasz zrodził Salatiela; Salatiel zrodził Zorobabela; Zorobabel zrodził Abiuda; Abiud zrodził Eliakima; Eliakim zrodził Azora; Azor zrodził Sadoka; Sadok zrodził Achima; Achim zrodził Eliuda; Eliud zrodził Eleazara; Eleazar zrodził Mattana; Mattan zrodził Jakuba; Jakub zrodził Józefa, męża Maryi, z której narodził się Jezus, zwany Chrystusem.

> So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

> A więc wszystkich pokoleń od Abrahama do Dawida jest czternaście pokoleń; od Dawida aż do uprowadzenia do Babilonu jest czternaście pokoleń; a od uprowadzenia do Babilonu aż do Chrystusa jest czternaście pokoleń.

> Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

> A z narodzeniem Jezusa Chrystusa było tak: Gdy jego matka, Maryja, była poślubiona Józefowi, zanim zamieszkali razem, okazało się, że jest brzemienna z Ducha Świętego. Wtedy Józef, jej mąż, będąc człowiekiem sprawiedliwym i nie chcąc narazić jej na publiczną hańbę, postanowił oddalić ją potajemnie. Lecz gdy nad tym rozmyślał, oto anioł Pański ukazał mu się we śnie, mówiąc: Józefie, synu Dawida, nie bój się wziąć do siebie Maryi, swojej żony; albowiem to, co się w niej poczęło, jest z Ducha Świętego.

> And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

> I porodzi syna, a ty nadasz mu imię JEZUS; on bowiem zbawi swój lud od ich grzechów. A to wszystko się stało, aby się wypełniło, co powiedział Pan przez proroka: Oto Dziewica pocznie i porodzi syna i nadadzą mu imię Emmanuel, co znaczy: Bóg z nami. Wtedy Józef, zbudziwszy się ze snu, uczynił tak, jak mu polecił anioł Pański, i wziął swoją żonę do siebie; i nie zbliżał się do niej, aż porodziła swego pierworodnego syna; i nadał mu imię JEZUS. Mateusz 1:1-25.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

Początek Nowego Testamentu zgadza się z początkiem i zakończeniem Starego Testamentu oraz z zakończeniem Nowego Testamentu, ponieważ podkreśla stwórczą moc Boga, gdyż moc, której Chrystus użył, aby stworzyć wszystko w sześć dni, jest tą samą mocą, której On używa, aby "zbawić swój lud od jego grzechów". Słowo Emmanuel, jak przytacza ten fragment z pism Izajasza, oznacza "Bóg z nami". On zamieszkuje w swoim ludzie, łącząc swoje bóstwo z naszą ludzkością, i właśnie takiego połączenia dokonał, gdy wcielił się w Maryi.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> Nic mniej niż doskonałe posłuszeństwo nie jest w stanie spełnić Bożego wymogu. Nie pozostawił swoich wymagań nieokreślonymi. Nie nakazał niczego, co nie byłoby konieczne, aby doprowadzić człowieka do harmonii z Nim. Mamy wskazywać grzesznikom Jego ideał charakteru i prowadzić ich do Chrystusa, gdyż tylko dzięki Jego łasce można ten ideał osiągnąć.

> “The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

> Zbawiciel wziął na siebie niemoce ludzkości i prowadził bezgrzeszne życie, aby ludzie nie obawiali się, że z powodu słabości ludzkiej natury nie zdołają zwyciężyć. Chrystus przyszedł, aby uczynić nas „uczestnikami Boskiej natury”, a Jego życie świadczy, że człowieczeństwo połączone z boskością nie popełnia grzechu. Służba uzdrawiania, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

Początek Nowego Testamentu wskazuje, gdzie, kiedy i dlaczego Jezus przyjął na siebie naszą ludzką naturę. Uczynił to, aby pokazać, że ludzka moc połączona z mocą Bożą nie grzeszy. Grzech to przestąpienie prawa, o którym, jak mówi Malachiasz, mamy "pamiętać". Jan informuje nas, że ci, którzy zachowują prawo, a więc ci, którzy nie grzeszą, mogą wejść przez niebiańskie bramy. Mateusz wskazuje, że grzesznik może zwyciężyć grzech, tak jak Chrystus zwyciężył. Gdy mamy w sobie Chrystusa (nadzieję chwały), mamy w sobie stwórczą moc, która stworzyła wszechświat. Ta możliwość została dana dzięki temu, że Chrystus zdecydował się wejść do ludzkiej rodziny i na wieki stał się nie tylko synem Boga, ale także synem człowieka.

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

Istnieje szczególne poselstwo prawdy, które tuż przed zamknięciem czasu próby dla ludzkości zostaje objawione ludowi Bożemu w Księdze Objawienia. To szczególne poselstwo jest także „poselstwem Eliasza” z Księgi Malachiasza, głoszonym tuż przed „wielkim i strasznym dniem Pana”.

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

Na początku obu Testamentów oraz na końcu Nowego Testamentu mamy wskazane konkretne przymioty Boga. W Księdze Rodzaju On jest Stwórcą, a na końcu Apokalipsy jest Alfą i Omegą. Na początku Nowego Testamentu staje się Synem Człowieczym. A wraz z końcem Starego Testamentu odnajdujemy zasadę, której używa posłaniec Eliasz, by wypełnić poselstwo, które miał ogłosić: zwrócić serca ojców ku dzieciom i odwrotnie.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

Prorocza zasada, którą Eliasz stosuje, aby przekazać swoje ostrzegawcze poselstwo, jest dokładnie tym, co Janowi nakazano uczynić w Księdze Objawienia. Eliasz „zwróci serce ojców ku dzieciom, a serce dzieci ku ich ojcom”, a Janowi polecono, by zapisał to, co wtedy było, i w ten sposób jednocześnie pisał o tym, co miało nadejść. Jan posłużył do zilustrowania, jak działa zasada Alfy i Omegi w słowie prorockim, a Eliasz oprze swoje poselstwo na tej samej zasadzie. Gdy porównujemy początek Biblii z jej końcem, porównujemy Stare z Nowym. Ojciec jest początkiem swego dziecka, a dziecko jest zwieńczeniem ojca. Sto czterdzieści cztery tysiące to ostatnie pokolenie dzieci Abrahama, a historia, w której Bóg zawarł przymierze z Abrahamem, typologicznie obrazuje historię, gdy Bóg odnawia to przymierze ze stu czterdziestoma czterema tysiącami.

> Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

> Dlatego jest to z wiary, aby było z łaski; by obietnica była pewna dla całego potomstwa, nie tylko dla tego, które jest z Prawa, ale także dla tego, które jest z wiary Abrahama, który jest ojcem nas wszystkich. Rzymian 4:16.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

Poselstwo Eliasza przedstawia zasadę alfy i omegi, gdyż ojcowie są alfą, a dzieci omegą. Poselstwo Eliasza miało zwrócić serca ojców ku dzieciom. Chrystus utożsamił Jana Chrzciciela z Eliaszem, a Ellen White określiła Williama Millera zarówno jako Eliasza, jak i jako Jana Chrzciciela. Poselstwo wszystkich tych reprezentatywnych postaci przedstawiano jako zwracające serca ojców ku dzieciom i odwrotnie. To dzieło obrazuje skutek poselstwa polegający na zwracaniu serc ludzi ku ich niebiańskiemu Ojcu, lecz znaczy ono więcej, ponieważ jest symbolem tego działania. W proroctwach biblijnych symbole mają więcej niż jedno znaczenie i należy je rozpoznawać na podstawie kontekstu.

> “What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

> Co uczyniło Jana Chrzciciela wielkim? Zamknął swój umysł na ogrom tradycji przedstawianej przez nauczycieli narodu żydowskiego i otworzył go na mądrość, która pochodzi z góry. Jeszcze przed jego narodzeniem Duch Święty zaświadczył o Janie: „Będzie wielki w oczach Pana i nie będzie pił wina ani mocnego napoju; i będzie napełniony Duchem Świętym.... I wielu z synów Izraela nawróci do Pana, ich Boga. I pójdzie przed Nim w duchu i mocy Eliasza, aby zwrócić serca ojców ku dzieciom, a nieposłusznych ku mądrości sprawiedliwych; aby przygotować Panu lud gotowy.” Łukasz 1:15-17. Rady dla rodziców, nauczycieli i studentów, 445.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

Przesłanie zostało tak ułożone, aby ci, którzy zechcą słuchać, zwrócili swoje serca ku Ojcu Niebieskiemu, jednak naczelną zasadą proroczą, która posłuży do przekazania ostrzegawczego przesłania, będzie to, że Chrystus jest Alfą i Omegą, pierwszym i ostatnim, początkiem i końcem. Orędzie Eliasza opiera się na przedstawieniu prorockiego Słowa Bożego w przekonaniu, że Jezus Chrystus jest Słowem Bożym, a zasady rządzące Biblią są również atrybutami Jego charakteru.

> “The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

> Prawo Boże jest tak samo święte jak sam Bóg. Jest objawieniem Jego woli, odzwierciedleniem Jego charakteru, wyrazem Boskiej miłości i mądrości. Harmonia stworzenia zależy od doskonałego podporządkowania wszystkich istot, wszystkiego, co ożywione i nieożywione, prawu Stwórcy. Bóg ustanowił prawa rządzące nie tylko istotami żywymi, lecz także wszystkimi procesami przyrody. Wszystko podlega stałym prawom, których nie można lekceważyć. Jednak chociaż wszystko w przyrodzie rządzi się prawami naturalnymi, tylko człowiek, spośród wszystkich mieszkańców ziemi, podlega prawu moralnemu. Człowiekowi, ukoronowaniu dzieła stworzenia, Bóg dał zdolność rozumienia Jego wymagań, pojmowania sprawiedliwości i dobroczynności Jego prawa oraz świętych roszczeń tego prawa wobec człowieka; a od człowieka wymaga się niezachwianego posłuszeństwa. Patriarchowie i Prorocy, 53.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

Wszystko (a to obejmuje Biblię, gdyż Biblia jest czymś, a jeśli jest czymś, to jest częścią wszystkiego) podlega stałym prawom. Biblia ma stałe prawa lub reguły, które rządzą jej poprawną interpretacją. Jedna z tych reguł mówi, że Biblia utożsamia koniec rzeczy z początkiem rzeczy. Jezus jest Słowem Bożym i On jest pierwszym i ostatnim, i jest to „stałe prawo” oraz atrybut Jego charakteru.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

Użyliśmy tego wprowadzenia dotyczącego Eliasza, aby pokazać, że początek i koniec zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu są zgodne. Zakończenie Biblii, które jest zarazem zakończeniem Księgi Objawienia, zgadza się również z początkiem Księgi Objawienia. To daje pięciu świadków tych samych prawd, opartych na zasadzie, która jest atrybutem Bożego charakteru: że Słowo Boże zawsze ilustruje koniec rzeczy jej początkiem. Ta rzeczywistość jest częścią tego, co oznacza, że Jezus Chrystus jest Alfą i Omegą.

> “To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

> Apostołowi Janowi na wyspie Patmos ukazały się sceny o głębokim i porywającym znaczeniu w doświadczeniu Kościoła. Sprawy budzące wielkie zainteresowanie i o ogromnym znaczeniu zostały mu przedstawione w obrazach i symbolach, aby lud Boży mógł rozumnie rozeznać niebezpieczeństwa i konflikty, które go czekają. Janowi została objawiona historia świata chrześcijańskiego aż po sam kres czasu. Z wielką jasnością ujrzał położenie, niebezpieczeństwa, konflikty i ostateczne wybawienie ludu Bożego. Zapisuje końcowe poselstwo, które ma doprowadzić do dojrzenia żniwa ziemi, czy to jako snopy do niebiańskiego spichlerza, czy jako chrust na ognie dnia ostatecznego.

> “In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

> W widzeniu Jan ujrzał uciski, które lud Boży miał znosić ze względu na prawdę. Ujrzał ich niezłomną stałość w zachowywaniu przykazań Bożych w obliczu uciskających mocy, które usiłowały zmusić ich do nieposłuszeństwa, i ujrzał ich ostateczne zwycięstwo nad bestią i jej obrazem.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> Pod symbolami wielkiego czerwonego smoka, bestii podobnej do lamparta oraz bestii o jagnięcych rogach zostały ukazane Janowi ziemskie rządy, które w szczególny sposób miały deptać Boże prawo i prześladować Jego lud. Wojna toczy się aż do kresu czasu. Lud Boży, symbolizowany przez świętą niewiastę i jej dzieci, został przedstawiony jako będący w znacznej mniejszości. W dniach ostatecznych pozostała już tylko resztka. O nich Jan mówi jako o tych, „którzy zachowują przykazania Boże i mają świadectwo Jezusa Chrystusa”.

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> Przez pogaństwo, a następnie przez papiestwo, Szatan przez wiele stuleci używał swej mocy, usiłując zgładzić z ziemi wiernych świadków Boga. Poganie i papiści działali pod wpływem tego samego smoczego ducha. Różnili się tylko tym, że papiestwo, udając służbę Bogu, było wrogiem bardziej niebezpiecznym i okrutnym. Za pośrednictwem romanizmu Szatan wziął świat w niewolę. Kościół, który mienił się Bożym, został wciągnięty w szeregi tego zwiedzenia i przez ponad tysiąc lat lud Boży cierpiał pod gniewem smoka. A gdy papiestwo, pozbawione swej siły, zostało zmuszone do zaprzestania prześladowań, Jan ujrzał, jak wyłania się nowa moc, która miała rozbrzmieć echem głosu smoka i kontynuować to samo okrutne i bluźniercze dzieło. Tę moc, ostatnią, która ma toczyć wojnę przeciwko Kościołowi i prawu Bożemu, symbolizowała bestia o rogach podobnych do baranka. Poprzedzające ją bestie wyłoniły się z morza, ta zaś wyszła z ziemi, przedstawiając pokojowe powstanie narodu, który symbolizuje. "Dwa rogi podobne do baranka" dobrze oddają charakter rządu Stanów Zjednoczonych, wyrażony w jego dwóch fundamentalnych zasadach: republikanizmie i protestantyzmie. Te zasady są tajemnicą naszej siły i pomyślności jako narodu. Ci, którzy pierwsi znaleźli schronienie na wybrzeżach Ameryki, radowali się, że dotarli do kraju wolnego od aroganckich roszczeń papizmu i tyranii królewskich rządów. Postanowili ustanowić rząd na szerokiej podstawie wolności obywatelskiej i religijnej.

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

> Lecz surowa kreska proroczego pióra odsłania zmianę w tej spokojnej scenie. Bestia o jagnięcych rogach przemawia głosem smoka i „sprawuje całą władzę pierwszej bestii na jej oczach”. Proroctwo stwierdza, że powie mieszkańcom ziemi, aby uczynili obraz bestii, i że „sprawi, iż wszyscy, mali i wielcy, bogaci i ubodzy, wolni i niewolnicy, otrzymają znamię na prawej ręce albo na czołach; a żeby nikt nie mógł kupować ani sprzedawać, jak tylko ten, kto ma znamię, albo imię bestii, albo liczbę jej imienia”. Tak więc protestantyzm idzie w ślady papiestwa.

> “It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

> To właśnie w tym czasie widać trzeciego anioła lecącego pośród nieba, głoszącego: 'Jeśli ktoś oddaje cześć bestii i jej obrazowi i przyjmuje jej znamię na czole lub na ręce, ten będzie pił wino gniewu Bożego, które jest wylane bez domieszki do kielicha Jego oburzenia.' 'Tu są ci, którzy zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusa.' W wyraźnym kontraście wobec świata stoi nieliczna grupa, która nie odstąpi od swej wierności Bogu. To są ci, o których mówi Izajasz jako o naprawiających wyłom uczyniony w prawie Bożym, ci, którzy odbudowują dawne spustoszenia, podnoszą fundament wielu pokoleń.

> “The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

> Najuroczystsze ostrzeżenie i najstraszliwsza groźba, jakie kiedykolwiek skierowano do śmiertelników, zawarte są w poselstwie trzeciego anioła. Grzech, który ściąga gniew Boży niezmieszany z miłosierdziem, musi mieć najbardziej ohydny charakter. Czy świat ma pozostać w ciemności co do natury tego grzechu? — Z całą pewnością nie. Bóg nie postępuje tak ze swoimi stworzeniami. Jego gniew nigdy nie spada za grzechy popełnione w niewiedzy. Zanim Jego sądy spadną na ziemię, światło w kwestii tego grzechu musi zostać przekazane światu, aby ludzie wiedzieli, dlaczego te sądy mają być wymierzone, i mieli sposobność ich uniknąć.

> “The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

> Poselstwo zawierające to ostrzeżenie jest ostatnim, jakie ma być ogłoszone przed objawieniem Syna Człowieczego. Znaki, które On sam dał, świadczą, że Jego przyjście jest bliskie. Już od niemal czterdziestu lat rozbrzmiewa poselstwo trzeciego anioła. W rozstrzygnięciu wielkiego sporu wyłaniają się dwie strony: ci, którzy 'oddają cześć bestii i jej obrazowi' i przyjmują jej znamię, oraz ci, którzy przyjmują 'pieczęć Boga żywego', mając imię Ojca wypisane na swoich czołach. Nie jest to widzialne znamię. Nadszedł czas, aby wszyscy, którym leży na sercu zbawienie ich duszy, gorliwie i poważnie zapytali: Czym jest pieczęć Boża? i czym jest znamię bestii? Jak możemy uniknąć jego przyjęcia?

> “The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

> Pieczęć Boga, znak lub symbol Jego władzy, znajduje się w czwartym przykazaniu. Jest to jedyne przykazanie Dekalogu, które wskazuje na Boga jako Stwórcę nieba i ziemi i wyraźnie odróżnia prawdziwego Boga od wszystkich fałszywych bogów. W całym Piśmie fakt Bożej mocy stwórczej przytaczany jest jako dowód, że stoi On ponad wszystkimi pogańskimi bóstwami.

> “The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

> Sabat, nakazany przez czwarte przykazanie, został ustanowiony, aby upamiętniać dzieło stworzenia, a tym samym stale kierować myśli ludzi ku prawdziwemu i żywemu Bogu. Gdyby Sabat zawsze był zachowywany, nigdy nie byłoby bałwochwalcy, ateisty ani niewierzącego. Uroczyste zachowywanie świętego dnia Bożego prowadziłoby myśli ludzi do ich Stwórcy. Dzieła natury przypominałyby im o Nim i świadczyłyby o Jego mocy i Jego miłości. Sabat czwartego przykazania jest pieczęcią Boga żywego. Wskazuje na Boga jako Stwórcę i jest znakiem Jego prawowitej władzy nad istotami, które stworzył.

> “What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

> Czymże więc jest znamię bestii, jeśli nie fałszywym szabatem, który świat przyjął zamiast prawdziwego?

> “The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

> Prorocza zapowiedź, że papiestwo miało wywyższyć się ponad wszystko, co zwie się Bogiem albo co jest czczone, dobitnie wypełniła się w zmianie szabatu z siódmego na pierwszy dzień tygodnia. Wszędzie tam, gdzie papieski szabat jest przedkładany nad szabat Boży, człowiek grzechu jest wywyższany ponad Stwórcę nieba i ziemi.

> “Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

> Ci, którzy twierdzą, że Chrystus zmienił szabat, wprost zaprzeczają Jego własnym słowom. W Kazaniu na Górze oświadczył: „Nie mniemajcie, że przyszedłem znieść Prawo albo Proroków; nie przyszedłem znieść, lecz wypełnić. Zaprawdę, powiadam wam: dopóki nie przeminą niebo i ziemia, ani jedna jota, ani jedna kreska nie przeminie z Prawa, aż wszystko się spełni. Kto więc złamie jedno z tych najmniejszych przykazań i będzie tak uczył ludzi, ten będzie nazwany najmniejszym w królestwie niebieskim; lecz kto będzie je wypełniał i nauczał, ten będzie nazwany wielkim w królestwie niebieskim.”

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> „Rzymscy katolicy przyznają, że zmiana dnia szabatu została wprowadzona przez ich Kościół, i przytaczają tę właśnie zmianę jako dowód najwyższej władzy tego Kościoła. Oświadczają, że obchodząc pierwszy dzień tygodnia jako szabat, protestanci uznają jego władzę do stanowienia prawa w sprawach Bożych. Kościół rzymski nie zrezygnował ze swojego roszczenia do nieomylności, a gdy świat i kościoły protestanckie przyjmują fałszywy szabat ustanowiony przez niego, w istocie uznają to roszczenie. Mogą powoływać się na autorytet apostołów i ojców w obronie tej zmiany, lecz błędność ich rozumowania łatwo dostrzec. Papista jest dość przenikliwy, by widzieć, że protestanci oszukują samych siebie, dobrowolnie zamykając oczy na fakty w tej sprawie. W miarę jak instytucja święcenia niedzieli zyskuje przychylność, raduje się, będąc przekonany, że ostatecznie sprowadzi ona cały protestancki świat pod sztandar Rzymu.” Znaki Czasu, 1 listopada 1899.

Back to Articles