Article

# Elijah - Number Ten

Elijah - numer dziesięć

1856

1856

Author

Jeff Pippenger

Published

October 13, 2023

Formats

PDF
Word

The Millerite movement was represented in Isaiah chapter seven by a sixty-five year prophecy, that began in 742 BC. Those sixty-five years that took place in the history of Isaiah represent the sixty-five years from 1798 until 1863. Alpha and Omega will always portray the end, with the beginning. The sixty-five year prophecy identifies the curse of seven times against the northern and the southern kingdoms of Israel. The first seven times against the northern kingdom began in 723 BC, nineteen years after Isaiah presented the prediction to king Ahaz. The last seven times against the southern kingdom, began at the end of the sixty-five years in 677 BC.

Ruch millerowski został przedstawiony w siódmym rozdziale Księgi Izajasza przez proroctwo sześćdziesięciopięcioletnie, które rozpoczęło się w 742 r. p.n.e. Owe sześćdziesiąt pięć lat, opisane przez Izajasza, odpowiada sześćdziesięciu pięciu latom od 1798 do 1863 r. Alfa i Omega zawsze będą ukazywać koniec wraz z początkiem. Proroctwo sześćdziesięciopięcioletnie wskazuje na przekleństwo siedmiu czasów wobec północnego i południowego królestwa Izraela. Pierwsze siedem czasów wobec królestwa północnego rozpoczęło się w 723 r. p.n.e., dziewiętnaście lat po tym, jak Izajasz przedstawił przepowiednię królowi Achazowi. Ostatnie siedem czasów wobec królestwa południowego rozpoczęło się na końcu owych sześćdziesięciu pięciu lat, w 677 r. p.n.e.

The first curse of seven times against Ephraim ended in 1798, which was the time of the end when the vision of the Ulai River of chapters eight and nine of Daniel was unsealed. It prophetically marked both the arrival of the first angel’s message and the prophetic beginning of the Millerite movement. The last curse of seven times against Judah ended in 1844, which was the arrival of the third angel’s message. Nineteen years later in 1863, the sixty-five years represented in the beginning of the prediction marked the end of the Millerite movement, and the beginning of the Laodicean Seventh-day Adventist church. Seven years prior to 1863, in 1856, James White began to identify that the Millerite movement had ceased to be the church of Philadelphia and had become the church of Laodicea. His grandson, when writing Ellen White’s biography, writes about the history of 1856, and the Laodicean message.

Pierwsza klątwa siedmiu czasów przeciwko Efraimowi zakończyła się w 1798 roku, co było czasem końca, w którym odpieczętowano widzenie rzeki Ulai z rozdziałów ósmego i dziewiątego Księgi Daniela. Proroczo wyznaczyło to zarówno nadejście pierwszego anielskiego poselstwa, jak i proroczy początek ruchu millerowskiego. Ostatnia klątwa siedmiu czasów przeciwko Judzie zakończyła się w 1844 roku, co było nadejściem trzeciego anielskiego poselstwa. Dziewiętnaście lat później, w 1863 roku, sześćdziesiąt pięć lat przedstawione na początku przepowiedni wyznaczyło koniec ruchu millerowskiego i początek laodycejskiego Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Siedem lat przed rokiem 1863, w 1856, James White zaczął wskazywać, że ruch millerowski przestał być kościołem filadelfijskim i stał się kościołem laodycejskim. Jego wnuk, pisząc biografię Ellen White, pisze o wydarzeniach roku 1856 i o poselstwie do Laodycei.

## “The Laodicean Message

Laodycejskie przesłanie

> “The Sabbathkeeping Adventists had taken the position that the messages to the seven churches in Revelation 2 and 3 pictured the experience of the Christian church down through the centuries. It was their conclusion that the message to the Laodicean church applied to those they now termed nominal Adventists, those who had not accepted the seventh-day Sabbath. In a short editorial in the Review of October 9, James White raised some thought provoking questions that he introduced by stating:

> Adwentyści przestrzegający sabatu zajęli stanowisko, że poselstwa do siedmiu kościołów w Objawieniu 2 i 3 ukazują doświadczenia Kościoła chrześcijańskiego na przestrzeni wieków. Wysnuli wniosek, że poselstwo do kościoła laodycejskiego odnosiło się do tych, których teraz określali mianem nominalnych adwentystów, to jest tych, którzy nie przyjęli sabatu siódmego dnia. W krótkim artykule redakcyjnym w Review z 9 października James White postawił kilka skłaniających do refleksji pytań, które poprzedził stwierdzeniem:

> “The inquiry is beginning to come up afresh, ‘Watchman, What of the night?’ At present there is space for only a few questions, asked to call attention to the subject to which they relate. A full answer, we trust, will soon be given.—Review and Herald, Oct. 9, 1856.

> Pytanie znów zaczyna powracać: „Stróżu, co z nocy?” Obecnie jest miejsce tylko na kilka pytań, zadanych w celu zwrócenia uwagi na temat, którego dotyczą. Ufamy, że wkrótce zostanie udzielona pełna odpowiedź. — Review and Herald, 9 października 1856 r.

> “Of the eleven questions he asked, it is the sixth that zeroed in on the Laodiceans.

> Spośród jedenastu pytań, które zadał, to właśnie szóste skupiło się na Laodycejczykach.

> “6. Does not the state of the Laodiceans (lukewarm, and neither cold nor hot) fitly illustrate the condition of the body of those who profess the third angel’s message?—Ibid.

> 6. Czyż stan Laodycejczyków (letni, ani zimny, ani gorący) nie ilustruje trafnie stanu ogółu tych, którzy wyznają poselstwo trzeciego anioła? — Tamże.

> “The last question lays the matter open:

> Ostatnie pytanie otwiera sprawę:

> “11. If this be our condition as a people, have we any real grounds to hope for the favor of God unless we heed the ‘counsel’ of the True Witness? I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. Revelation 3:18–21.—Ibid.

> 11. Jeśli taki jest nasz stan jako ludu, czy mamy jakiekolwiek rzeczywiste podstawy, by mieć nadzieję na łaskę Bożą, jeśli nie posłuchamy 'rady' Prawdziwego Świadka? Radzę ci, abyś kupił ode mnie złoto wypróbowane w ogniu, abyś się wzbogacił; i białe szaty, abyś się przyodział i aby nie ujawniła się hańba twojej nagości; oraz namaść swoje oczy maścią do oczu, abyś widział. Tych, których miłuję, strofuję i karcę; bądź więc gorliwy i upamiętaj się. Oto stoję u drzwi i kołaczę: jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną. Temu, kto zwycięży, pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jak i ja zwyciężyłem i zasiadłem z moim Ojcem na Jego tronie. Objawienie 3:18-21. - Tamże.

> “It is clear that the truth of the matter was just dawning on the mind of James White. The next issue of the Review carried a seven-column presentation of the seven churches, under that title. In his opening remarks he declared:

> Jest jasne, że prawda w tej sprawie dopiero świtała w umyśle Jamesa White’a. Następny numer Review zamieścił siedmiokolumnowe przedstawienie siedmiu kościołów, pod tym tytułem. W słowie wstępnym oświadczył:

> “We must agree with some modern expositors that these seven churches should be understood as representing seven conditions of the Christian church, in seven periods of time, covering the ground of the entire Christian age.—Ibid., Oct. 16, 1856.

> "Musimy zgodzić się z niektórymi współczesnymi egzegetami, że te siedem zborów należy rozumieć jako reprezentujące siedem stanów Kościoła chrześcijańskiego, w siedmiu okresach czasu, obejmujących całe dzieje chrześcijaństwa.-Tamże, 16 października 1856."

> “He then took up the prophecy, dealing with each church separately. Coming to the seventh, the Laodicean, he declared:

> Następnie podjął proroctwo, omawiając każdy kościół osobno. Gdy doszedł do siódmego, laodycejskiego, oświadczył:

> “How humbling to us as a people is the sad description of this church. And is not this dreadful description a most perfect picture of our present condition? It is; and it will be of no use to try to evade the force of this searching testimony to the Laodicean church. The Lord help us to receive it, and to profit by it.—Ibid.

> Jakże upokarzający dla nas, jako ludu, jest smutny opis tego zboru. A czyż ten straszny opis nie jest najdoskonalszym obrazem naszego obecnego stanu? Jest; i na nic się nie zda próba uchylenia się przed siłą tego przenikliwego świadectwa danego zborowi laodycejskiemu. Niech Pan pomoże nam je przyjąć i odnieść z niego pożytek. - Tamże.

> “After he devoted two columns to the Laodicean church, his closing remarks made a strong appeal:

> Po tym, jak poświęcił dwie szpalty kościołowi w Laodycei, jego końcowe uwagi były mocnym apelem:

> “Dear brethren, we must overcome the world, the flesh, and the devil, or we shall have no part in the kingdom of God. . . . Lay hold of this work at once, and in faith claim the gracious promises to the repenting Laodiceans. Arise in the name of the Lord, and let your light shine to the glory of His blessed name.—Ibid.

> "Drodzy bracia, musimy zwyciężyć świat, ciało i diabła, albo nie będziemy mieli udziału w królestwie Bożym. ... Podejmijcie to dzieło natychmiast i w wierze powołajcie się na łaskawe obietnice dane pokutującym Laodycejczykom. Powstańcie w imieniu Pana i niech wasze światło świeci ku chwale Jego błogosławionego imienia.-Tamże."

> “The response from the field was electrifying. Wrote G. W. Holt from Ohio on October 20:

> Odzew z terenu był elektryzujący. Napisał 20 października G. W. Holt z Ohio:

> “Yes, I do believe that we who are in the third message with the commandments of God and the faith of Jesus are the church this language is addressed to; and we cannot be too soon in applying for tried gold and white raiment, and eyesalve, that we may see.—Ibid., Nov. 6, 1856.

> „Tak, wierzę, że my, którzy jesteśmy w trzecim poselstwie z przykazaniami Bożymi i wiarą Jezusa, jesteśmy kościołem, do którego skierowana jest ta mowa; i nie możemy zwlekać z ubieganiem się o wypróbowane złoto i białe szaty oraz maść do oczu, abyśmy mogli widzieć.-Tamże, 6 listopada 1856.”

> “From the Northeast a new voice was heard on the subject, that of Stephen N. Haskell, of Princeton, Massachusetts. As a first-day Adventist he had begun to preach at the age of 20; now three years later he was in the third angel’s message. A thorough Bible student, after having seen White’s brief initial editorial introducing the question of the seven churches, he chose to write an extended piece for the Review:

> Z północnego wschodu dał się słyszeć nowy głos w tej sprawie — Stephen N. Haskell z Princeton w stanie Massachusetts. Jako adwentysta pierwszego dnia zaczął głosić w wieku 20 lat; teraz, trzy lata później, przyjął poselstwo trzeciego anioła. Jako wnikliwy badacz Biblii, po zapoznaniu się z krótkim artykułem wstępnym White’a, wprowadzającym kwestię siedmiu zborów, postanowił napisać obszerny tekst do Review:

> “The subject referred to has been one of deep interest to me for some months past. . . . I have for some time been led to believe that the message to the Laodiceans belongs to us; i.e., to those who believe in the third angel’s message, from many reasons which I consider to be good. I will mention two.—Ibid.

> „Od kilku miesięcy temat ten jest dla mnie przedmiotem głębokiego zainteresowania. … Od pewnego czasu skłaniam się do przekonania, że poselstwo do Laodycejczyków odnosi się do nas, tj. do tych, którzy wierzą w poselstwo trzeciego anioła, z wielu powodów, które uważam za dobre. Wymienię dwa.-Tamże.”

> “This he does, devoting two columns to his conclusions. As he closed he declared:

> Czyni tak, poświęcając dwie kolumny swoim wnioskom. Na zakończenie oświadczył:

> “A theory of the third angel’s message never, no never, will save us, without the wedding garment, which is the righteousness of the saints. We must perfect holiness in the fear of the Lord.—Ibid.

> Sama teoria poselstwa trzeciego anioła nigdy, przenigdy nas nie zbawi bez szaty weselnej, którą jest sprawiedliwość świętych. Musimy doskonalić świętość w bojaźni Pańskiej. – Tamże.

> “As James White continued his editorials on the message to the Laodicean church the concepts the Sabbathkeeping Adventists were now reading in the Review were startling, but on thoughtful, prayerful consideration they were seen to be applicable. The letters to the editor showed quite general agreement and indicated that a revival was under way. That the stirring message was not the outgrowth of excitement was attested to by the first article in Testimony No. 3, published in April, 1857, titled Be Zealous and Repent. It opens, “The Lord has shown me in vision some things concerning the church in its present lukewarm state, which I will relate to you.”—1T, p. 141. In this Ellen White presented what was shown to her of Satan’s attacks on the church through earthly prosperity and possessions.” Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, volume 1, 342–344.

> Gdy James White kontynuował swoje artykuły redakcyjne na temat poselstwa do zboru w Laodycei, idee, które adwentyści zachowujący sabat czytali teraz w Review, były zaskakujące, lecz po rozważnym, modlitewnym zastanowieniu okazało się, że mają zastosowanie. Listy do redakcji świadczyły o dość powszechnej zgodzie i wskazywały, że trwało przebudzenie. Dowodem, że poruszające poselstwo nie było owocem podniecenia, był pierwszy artykuł w Świadectwie nr 3, opublikowanym w kwietniu 1857 r., zatytułowany „Bądź gorliwy i upamiętaj się”. Otwiera się on słowami: „Pan ukazał mi w widzeniu pewne rzeczy dotyczące Kościoła w jego obecnym letnim stanie, które wam przedstawię”. — 1T, s. 141. W nim Ellen White przedstawiła to, co zostało jej ukazane o atakach Szatana na Kościół poprzez ziemski dobrobyt i dobra materialne. Arthur White, Ellen G. White: The Early Years, tom 1, s. 342–344.

The Millerite movement began prophetically as the Philadelphian church, and in 1856 it became the Laodicean church. Seven years later the movement ended, and the Seventh-day Adventist church began as the Laodicean church and will remain so, until it is spewed out of the mouth of the Lord. The movement of the one hundred and forty-four thousand came out of the fold of the Laodicean church, just as the Millerite movement came out of the fold of the church of Sardis. The movement of the one hundred and forty-four thousand parallels the Millerite movement in that the first movement changed from Philadelphia to Laodicea and the last movement changes from Laodicea to Philadelphia. The point of transition from Philadelphia unto Laodicea in Millerite history is specifically marked as 1856, so the point of transition must also be marked in the last movement, for God never changes. The point of transition is identified in Revelation eleven with the two prophets that are slain in the streets.

Ruch millerowski rozpoczął się proroczo jako kościół filadelfijski, a w 1856 roku stał się kościołem laodycejskim. Siedem lat później ruch się zakończył, a Kościół Adwentystów Dnia Siódmego rozpoczął się jako kościół laodycejski i pozostanie nim, aż zostanie wypluty z ust Pana. Ruch stu czterdziestu czterech tysięcy wyszedł z owczarni kościoła laodycejskiego, podobnie jak ruch millerowski wyszedł z owczarni kościoła w Sardes. Ruch stu czterdziestu czterech tysięcy odpowiada ruchowi millerowskiemu o tyle, że pierwszy ruch przeszedł od Filadelfii do Laodycei, a ostatni przechodzi od Laodycei do Filadelfii. Punkt przejścia od Filadelfii do Laodycei w historii ruchu millerowskiego jest wyraźnie oznaczony rokiem 1856, więc punkt przejścia musi być również oznaczony w ostatnim ruchu, gdyż Bóg nigdy się nie zmienia. Punkt przejścia jest wskazany w jedenastym rozdziale Objawienia przez dwóch proroków, którzy zostają zabici na ulicach.

> And when they shall have finished their testimony, the beast that ascendeth out of the bottomless pit shall make war against them, and shall overcome them, and kill them. And their dead bodies shall lie in the street of the great city, which spiritually is called Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. Revelation 11:7, 8.

> A gdy dopełnią swego świadectwa, bestia, która wychodzi z bezdennej otchłani, stoczy z nimi wojnę, zwycięży ich i zabije. A ich zwłoki leżeć będą na ulicy wielkiego miasta, które duchowo zwie się Sodomą i Egiptem, gdzie też nasz Pan został ukrzyżowany. Objawienie 11:7, 8.

The last movement would die, then stand and thereafter be resurrected as the ensign. In so doing it would align with the Republican horn. The Republican horn forms an image to the beast, and the beast that it forms the image of is addressed in Revelation seventeen, and that beast is identified as the fifth head that received a deadly wound, that would be resurrected as the eighth head. It would be resurrected as the eighth that was of the seven.

Ostatni ruch miał umrzeć, potem powstać, a następnie zostać wskrzeszony jako sztandar. W ten sposób sprzymierzyłby się z republikańskim rogiem. Republikański róg tworzy obraz bestii, a bestia, której obraz tworzy, jest omawiana w siedemnastym rozdziale Objawienia, i ta bestia jest zidentyfikowana jako piąta głowa, która otrzymała śmiertelną ranę, która miała zostać wskrzeszona jako ósma głowa. Miała zostać wskrzeszona jako ósma, która jest z siedmiu.

> And the beast that was, and is not, even he is the eighth, and is of the seven, and goeth into perdition. Revelation 17:11.

> A bestia, która była, a już jej nie ma, sama jest ósmą i jest z siedmiu i idzie na zatracenie. Objawienie 17:11.

The Republican horn would form an image of that beast, and it therefore would be killed and then resurrected. When it was resurrected it would be the eighth head that was of the seven previous heads. The Protestant horn, rides upon the same earth beast as the Republican horn and would need to possess the same prophetic dynamics. The transition from Philadelphia to Laodicea in the Millerite movement prefigures the transition from the Laodicea to Philadelphia in the last movement.

Republikański róg stworzyłby obraz tamtej bestii i dlatego zostałby zabity, a następnie wskrzeszony. Po wskrzeszeniu stałby się ósmą głową, wywodzącą się z siedmiu poprzednich głów. Róg protestancki dosiada tej samej bestii z ziemi co róg republikański i musiałby posiadać tę samą proroczą dynamikę. Przejście od Filadelfii do Laodycei w ruchu millerowskim zapowiada przejście od Laodycei do Filadelfii w ostatnim ruchu.

When the last movement received a deadly wound on July 18, 2020, it died as Laodicea. When, as represented in Revelation eleven it transitioned to Philadelphia, it would represent the eighth church, that is of the seven. The death in the year 2020, was paralleled by the Republican horn, for since the time of the end in 1989, there had been six presidents. The sixth president received a deadly wound, that will be healed in 2024. That head will then be the eighth head of the United States since the time of the end in 1989, and it will be of the seven. Both horns were the sixth that becomes the eighth. This truth is a large part of the message of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before the close of probation.

Kiedy ostatni ruch otrzymał śmiertelną ranę 18 lipca 2020 roku, umarł jako Laodycea. Gdy, jak przedstawiono w jedenastym rozdziale Objawienia, przeszedł do Filadelfii, byłby ósmym kościołem, a jest z owych siedmiu. Śmierć w roku 2020 znalazła swój odpowiednik w republikańskim rogu, gdyż od czasu końca w 1989 roku było sześciu prezydentów. Szósty prezydent otrzymał śmiertelną ranę, która zostanie uleczona w 2024 roku. Ta głowa będzie wtedy ósmą głową Stanów Zjednoczonych od czasu końca w 1989 roku i będzie z owych siedmiu. Oba rogi były tym szóstym, który staje się ósmym. Ta prawda stanowi dużą część przesłania Objawienia Jezusa Chrystusa, które zostaje odpieczętowane tuż przed zakończeniem czasu łaski.

For this reason, it is important to be clear about the Millerite history that typifies our current history. Sister White confirmed James White’s application of Laodicea upon the movement in 1856, so this is not an application that is derived by human logic. Seven years before the Seventh-day Adventist church was legally connected with the Republican horn, it was identified by inspiration as the Laodicean church. This means there has never been one day in the history of the Seventh-day Adventist church when it was anything other than naked, poor, blind, miserable and wretched. This prophetic reality provides the context and justification for recognizing the four escalating abominations of Ezekiel chapter eight as the four generations of Adventism.

Z tego powodu ważne jest jasne zrozumienie historii ruchu millerowskiego, która stanowi typ naszej obecnej historii. Siostra White potwierdziła zastosowanie przez Jamesa White’a określenia Laodycea wobec ruchu w roku 1856, a więc nie jest to zastosowanie wyprowadzone ludzką logiką. Siedem lat zanim Kościół Adwentystów Dnia Siódmego został prawnie powiązany z republikańskim rogiem, został z natchnienia określony jako Kościół Laodycejski. Oznacza to, że w historii Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego nie było ani jednego dnia, w którym był on czymś innym niż nagi, ubogi, ślepy, żałosny i nędzny. Ta prorocza rzeczywistość dostarcza kontekstu i uzasadnienia dla rozpoznania czterech narastających obrzydliwości z ósmego rozdziału Ezechiela jako czterech pokoleń adwentyzmu.

When the Millerite history is approached from the structure of Isaiah seven’s sixty-five years, it is to be recognized that the prophecy of the seven times is the prophetic umbrella that covers the entire history of the Millerite movement. In 1856, the message to the Laodicean church became present truth for Millerite Adventism. The one who presents the message of Laodicea was not James or Ellen White, it was the Faithful and True Witness.

Kiedy historię ruchu millerowskiego rozpatruje się w perspektywie struktury sześćdziesięciu pięciu lat z siódmego rozdziału Księgi Izajasza, należy rozpoznać, że proroctwo o siedmiu czasach jest proroczym parasolem, który obejmuje całą historię ruchu millerowskiego. W 1856 roku poselstwo do zboru laodycejskiego stało się prawdą obecną dla adwentyzmu millerowskiego. Tym, który przedstawiał poselstwo do Laodycei, nie był James ani Ellen White, lecz Wierny i Prawdziwy Świadek.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see. As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> A do anioła zboru w Laodycei napisz: To mówi Amen, świadek wierny i prawdziwy, początek stworzenia Bożego: Znam twoje uczynki: nie jesteś ani zimny, ani gorący. Obyś był zimny albo gorący! A tak, żeś letni, a nie zimny ani gorący, wypluję cię z ust moich. Ponieważ mówisz: Jestem bogaty i wzbogaciłem się, i niczego nie potrzebuję, a nie wiesz, że jesteś nędzny i pożałowania godny, i biedny, i ślepy, i nagi, radzę ci, abyś u mnie kupił złoto wypróbowane w ogniu, abyś się wzbogacił, i białe szaty, abyś się przyodział i aby nie ukazała się hańba twojej nagości, oraz maść do oczu, abyś nią namaścił swoje oczy, abyś przejrzał. Tych wszystkich, których miłuję, karcę i ćwiczę; bądź więc gorliwy i upamiętaj się. Oto stoję u drzwi i kołaczę; jeśli ktoś usłyszy mój głos i otworzy drzwi, wejdę do niego i będę z nim wieczerzał, a on ze mną. Zwycięzcy pozwolę zasiąść ze mną na moim tronie, jak i ja zwyciężyłem i zasiadłem z moim Ojcem na jego tronie. Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do zborów. Objawienie 3:14–22.

The True Witness identifies that if any man would “hear” His voice, He would come in and “sup with him.” If Laodicea would open the door, Christ would come in and sup with them. If Christ is allowed to enter, he brings a message, for the symbolism of eating represents the reception of a message. The message can be generalized as simply the Laodicean message, but that is a shallow consideration of what the message He offers represents. In 1856, Hiram Edson set forth a series of eight articles that contained the prophetic information that expands the understanding of the very first “time prophecy” the angels of God led William Miller to recognize and proclaim. In those eight articles, Edson correctly identifies the sixty-five years of Isaiah seven.

Prawdziwy Świadek wskazuje, że jeśli ktoś zechciałby "usłyszeć" Jego głos, On wszedłby i "wieczerzał z nim". Gdyby Laodycea otworzyła drzwi, Chrystus wszedłby i wieczerzał z nimi. Jeśli Chrystus zostanie wpuszczony, przynosi poselstwo, ponieważ symbolika jedzenia oznacza przyjęcie poselstwa. To poselstwo można uogólnić jako po prostu poselstwo do Laodycei, ale jest to płytkie ujęcie tego, co przedstawia poselstwo, które On oferuje. W 1856 roku Hiram Edson przedstawił serię ośmiu artykułów, które zawierały prorocze informacje poszerzające zrozumienie pierwszego "proroctwa czasowego", do którego rozpoznania i ogłoszenia aniołowie Boży doprowadzili Williama Millera. W tych ośmiu artykułach Edson poprawnie identyfikuje sześćdziesiąt pięć lat z siódmego rozdziału Księgi Izajasza.

The beginning of Miller’s work was the discovery of the seven times, and seven years before the movement named after his service was to end, a deeper revelation of that very prophecy was offered to Millerite Adventism. It was offered in the same year they were identified by inspiration as Laodiceans. Prophetically, twenty-five hundred and twenty days later in 1863, Miller’s first discovery of prophetic time was rejected. The Laodicean message for the Advent movement arrived in 1856, and the Lord knocked on the door eight times, with eight articles to see if He could find entrance. At the ending of the movement, the True Witness wished to sup together with His people by dining upon the very first message of time from the beginning of the movement. His people refused to eat, and seven years, or twenty-five hundred and twenty prophetic days later, His people shut the door that had been opened with the key of David that had been placed into the hand of William Miller. They returned to an old Samaritan prophet who fed them a lie, sealing their fate to die between an ass and a lion.

Początkiem dzieła Millera było odkrycie siedmiu czasów, a na siedem lat przed zakończeniem ruchu nazwanego jego imieniem adwentyzmowi millerowskiemu zostało zaoferowane głębsze objawienie tego właśnie proroctwa. Zostało ono przedstawione w tym samym roku, w którym z natchnienia zostali określeni jako Laodycejczycy. Proroczo, dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni później, w 1863 roku, pierwsze odkrycie proroczego czasu dokonane przez Millera zostało odrzucone. Poselstwo do Laodycejczyków dla ruchu adwentowego dotarło w 1856 roku, a Pan zapukał do drzwi osiem razy, za pośrednictwem ośmiu artykułów, aby sprawdzić, czy zdoła wejść. Pod koniec ruchu Prawdziwy Świadek pragnął wieczerzać ze swoim ludem, spożywając właśnie to pierwsze poselstwo o czasie z początku ruchu. Jego lud odmówił jedzenia i siedem lat, czyli dwa tysiące pięćset dwadzieścia proroczych dni później, Jego lud zamknął drzwi, które zostały otwarte kluczem Dawida, danym do ręki Williamowi Millerowi. Wrócili do starego samarytańskiego proroka, który nakarmił ich kłamstwem, przypieczętowując ich los: mieli zginąć między osłem a lwem.

In 1856, the Protestant horn was in the crisis of the valley of vision, for where there is no vision, the people perish. In 1856, the Republican horn was also in a crisis.

W 1856 roku róg protestancki znajdował się w kryzysie doliny widzenia, bo tam, gdzie nie ma wizji, lud ginie. W 1856 roku róg republikański również znajdował się w kryzysie.

1856, marked a continuation of the violent conflict known as Bleeding Kansas, the Kansas-Missouri Border War. The struggle was over whether Kansas would enter the Union as a free state or a slave state. The conflict included violent clashes between pro-slavery and anti-slavery settlers.

Rok 1856 przyniósł kontynuację gwałtownego konfliktu znanego jako Krwawe Kansas, czyli wojna na pograniczu Kansasu i Missouri. Spór dotyczył tego, czy Kansas wejdzie do Unii jako stan wolny czy stan niewolniczy. Konflikt obejmował brutalne starcia między osadnikami opowiadającymi się za niewolnictwem a przeciwnikami niewolnictwa.

On May 22, 1856, a violent incident also occurred in the United States Senate chamber, when Congressman Preston Brooks, a pro-slavery advocate from South Carolina, brutally attacked Senator Charles Sumner of Massachusetts with his cane. Sumner had delivered an anti-slavery speech titled The Crime Against Kansas, which deeply offended Brooks. The caning incident highlighted the growing tensions between North and South over the issue of slavery.

Dnia 22 maja 1856 roku w sali obrad Senatu Stanów Zjednoczonych również doszło do gwałtownego incydentu, kiedy kongresman Preston Brooks, zwolennik niewolnictwa z Karoliny Południowej, brutalnie zaatakował laską senatora Charlesa Sumnera z Massachusetts. Sumner wcześniej wygłosił antyniewolnicze przemówienie zatytułowane „Zbrodnia przeciwko Kansas”, które głęboko obraziło Brooksa. Incydent z pobiciem laską podkreślił narastające napięcia między Północą a Południem w kwestii niewolnictwa.

In 1856, the Republican Party was founded as a response to the political turmoil caused by the Kansas-Nebraska Act, passed in 1854, which produced the growing opposition to the spread of slavery into new territories. The party’s first national convention was held in Philadelphia, and John C. Fremont was chosen as their first presidential candidate in the 1856 election.

W 1856 roku Partia Republikańska została założona w odpowiedzi na polityczne zamieszanie spowodowane ustawą Kansas–Nebraska, uchwaloną w 1854 roku, która wywołała narastający sprzeciw wobec rozszerzania niewolnictwa na nowe terytoria. Pierwsza ogólnokrajowa konwencja partii odbyła się w Filadelfii, a John C. Fremont został wybrany jej pierwszym kandydatem na prezydenta w wyborach prezydenckich w 1856 roku.

The Kansas-Nebraska Act organized the territories of Kansas and Nebraska and allowed the settlers in those territories to decide whether they would allow slavery within their borders. This concept, known as “popular sovereignty,” effectively repealed the Missouri Compromise of 1820, which had prohibited slavery north of the 36°30’ parallel in the Louisiana Territory. The act had a profound impact on the issue of slavery in the territories. It reignited sectional tensions because it opened the possibility that slavery could expand into areas that were previously considered free soil, such as Kansas. The passage of the Kansas-Nebraska Act led to a rush of pro-slavery and anti-slavery settlers into the Kansas Territory, each hoping to influence the outcome of the popular sovereignty vote. This competition for control of the territory led to violent clashes and a period of lawlessness known as Bleeding Kansas in 1856.

Ustawa Kansas–Nebraska zorganizowała terytoria Kansasu i Nebraski oraz pozwoliła osadnikom na tych obszarach decydować, czy dopuszczą niewolnictwo w swoich granicach. Koncepcja ta, znana jako „suwerenność ludowa”, w praktyce uchyliła kompromis Missouri z 1820 roku, który zakazywał niewolnictwa na północ od równoleżnika 36°30' w Terytorium Luizjany. Ustawa wywarła głęboki wpływ na kwestię niewolnictwa na terytoriach. Na nowo roznieciła napięcia między regionami, ponieważ otworzyła możliwość rozszerzenia niewolnictwa na obszary wcześniej uznawane za wolne od niewolnictwa, takie jak Kansas. Uchwalenie ustawy Kansas–Nebraska doprowadziło do napływu zwolenników i przeciwników niewolnictwa do Terytorium Kansas, z których każdy miał nadzieję wpłynąć na wynik głosowania w ramach suwerenności ludowej. Ta rywalizacja o kontrolę nad terytorium doprowadziła do gwałtownych starć i okresu bezprawia, znanego jako Krwawiący Kansas, w 1856 roku.

The presidential election of 1856 was a significant political event. It featured a three-way race between Democrat James Buchanan, Republican John C. Fremont, and former President Millard Fillmore of the American Party. James Buchanan won the election and became the 15th President of the United States.

Wybory prezydenckie w 1856 roku były znaczącym wydarzeniem politycznym. W ich trakcie rozegrał się trzyosobowy wyścig między demokratą Jamesem Buchananem, republikaninem Johnem C. Fremontem oraz byłym prezydentem Millardem Fillmore’em z Partii Amerykańskiej. James Buchanan wygrał wybory i został 15. prezydentem Stanów Zjednoczonych.

James Buchanan’s presidency is primarily known for its failure to effectively address the growing tensions and divisions between the North and the South, ultimately culminating in the outbreak of the American Civil War shortly after he left office. His presidency is often viewed as one of the least successful presidency in American history, due to these significant failures in leadership and crisis management.

Prezydentura Jamesa Buchanana jest przede wszystkim znana z niezdolności do skutecznego poradzenia sobie z narastającymi napięciami i podziałami między Północą a Południem, co ostatecznie doprowadziło do wybuchu amerykańskiej wojny secesyjnej wkrótce po tym, jak opuścił urząd. Jego prezydentura jest często postrzegana jako jedna z najmniej udanych w historii Stanów Zjednoczonych, ze względu na te znaczące porażki w przywództwie i zarządzaniu kryzysowym.

The infamous Dred Scott Decision in 1857, declared that slaves whether enslaved or free were not citizens and could not sue in federal courts. It also declared that Congress could not prevent slavery in the territories of the United States. The Democrat Buchanan publicly endorsed the pro-slavery Dred Scott Decision.

Haniebny wyrok w sprawie Dreda Scotta z 1857 roku orzekł, że niewolnicy, niezależnie od tego, czy byli zniewoleni, czy wolni, nie byli obywatelami i nie mogli pozywać w sądach federalnych. Orzekł także, że Kongres nie mógł zakazać niewolnictwa na terytoriach Stanów Zjednoczonych. Demokrata Buchanan publicznie poparł proniewolniczy wyrok w sprawie Dreda Scotta.

Not only did the pro-slavery position of the Democrat Buchanan allow tensions to escalate into Civil War, but his inability to manage the economics of the country led to the Panic of 1857, which was one of the greatest economic downturns in American history prior to the great depression. The Panic of 1857 resulted in a severe economic depression that lasted several years. Businesses and banks closed, unemployment increased and the stock market declined.

Nie tylko proniewolnicze stanowisko demokraty Buchanana pozwoliło na eskalację napięć aż do wybuchu wojny secesyjnej, lecz także jego nieumiejętność zarządzania gospodarką kraju doprowadziła do Paniki roku 1857, jednego z największych załamań gospodarczych w historii Stanów Zjednoczonych przed Wielkim Kryzysem. Panika roku 1857 spowodowała dotkliwą depresję gospodarczą, która trwała kilka lat. Przedsiębiorstwa i banki zamykały się, bezrobocie rosło, a giełda notowała spadki.

During Buchanan’s presidency the Southern states began their process of seceding from the Union, and they broke away in response to the election of the Republican Abraham Lincoln, in 1860. Buchanan took a passive approach to the secession crisis, arguing that the federal government lacked the authority to forcibly prevent secession. This lack of decisive action allowed the secession movement to gain momentum. His lack of strong leadership and his reluctance to take decisive action to address the secession crisis contributed to the South’s perception that it could leave the Union without facing military opposition.

Za prezydentury Buchanana stany południowe rozpoczęły proces secesji z Unii i oderwały się w odpowiedzi na wybór republikanina Abrahama Lincolna w 1860 roku. Buchanan przyjął bierne podejście do kryzysu secesyjnego, twierdząc, że rząd federalny nie ma uprawnień, by siłą zapobiec secesji. Ten brak zdecydowanych działań pozwolił ruchowi secesyjnemu nabrać rozpędu. Jego brak silnego przywództwa oraz niechęć do podjęcia stanowczych działań w celu zaradzenia kryzysowi secesyjnemu przyczyniły się do przekonania Południa, że może opuścić Unię bez konieczności stawienia czoła zbrojnemu oporowi.

In 1860, Abraham Lincoln the first Republican president, was elected. On January 1, 1863, President Lincoln signed and issued the final Emancipation Proclamation, which declared that all enslaved people in Confederate-held territory were to be set free. This executive order had a significant impact on the Civil War as it turned the conflict into a struggle not only to preserve the Union, but also to end slavery. The Emancipation Proclamation did not immediately free all enslaved individuals. It applied specifically to Confederate-held territory, where the Union had limited authority. As Union forces advanced and gained control over Confederate territory, the proclamation was enforced, and enslaved people in those areas were set free. The Emancipation Proclamation was a crucial step toward the eventual abolition of slavery in the United States and paved the way for the passage of the Thirteenth Amendment to the U.S. Constitution, which was passed and ratified on December 6, 1865.

W 1860 roku Abraham Lincoln, pierwszy republikański prezydent, został wybrany. 1 stycznia 1863 roku prezydent Lincoln podpisał i wydał ostateczną Proklamację Emancypacyjną, która deklarowała, że wszyscy zniewoleni ludzie na terenach kontrolowanych przez Konfederację mają zostać uwolnieni. To zarządzenie wykonawcze miało znaczący wpływ na wojnę secesyjną, ponieważ przekształciło konflikt w walkę nie tylko o zachowanie Unii, lecz także o zakończenie niewolnictwa. Proklamacja Emancypacyjna nie uwolniła od razu wszystkich zniewolonych osób. Dotyczyła ona konkretnie terenów kontrolowanych przez Konfederację, gdzie Unia miała ograniczoną władzę. W miarę jak siły Unii posuwały się naprzód i przejmowały kontrolę nad terenami Konfederacji, proklamację egzekwowano, a zniewoleni ludzie na tych obszarach byli uwalniani. Proklamacja Emancypacyjna była kluczowym krokiem w kierunku ostatecznego zniesienia niewolnictwa w Stanach Zjednoczonych i utorowała drogę do uchwalenia Trzynastej Poprawki do Konstytucji USA, która została uchwalona i ratyfikowana 6 grudnia 1865 roku.

The Republican horn from the 1850’s onward was in the crisis of the issue of slavery. Two primary divisions in the country represented by two primary classes of political thought. A separation process began in 1856 as anti and pro slavery groups moved into the Kansas territory in attempt to uphold their views of slavery, at the very time Philadelphia was being separated from Laodicea. Democrats were pro-slavery and Republicans were anti-slavery.

Republikański róg od lat 50. XIX wieku przeżywał kryzys związany z kwestią niewolnictwa. W kraju istniały dwa zasadnicze podziały, które wyrażały się w dwóch głównych nurtach myśli politycznej. Proces separacji rozpoczął się w 1856 roku, gdy na terytorium Kansas przeniosły się grupy anty- i proniewolnicze, aby podtrzymać swoje poglądy dotyczące niewolnictwa, dokładnie w tym samym czasie, gdy Filadelfia była oddzielana od Laodycei. Demokraci byli zwolennikami niewolnictwa, a Republikanie jego przeciwnikami.

In 1856, Bleeding Kansas represented a microcosm of the impending war. In that year a pro-slavery Democrat was elected as head of the Republican horn, and his ineffective leadership became the symbol of an ineffective presidency, until these recent last days. He preceded the first Republican president that was forced to clean up the mess left by Buchanan’s presidency.

W 1856 roku Krwawe Kansas było mikrokosmosem nadciągającej wojny. W tym roku demokrata popierający niewolnictwo został wybrany na szefa republikańskiego rogu, a jego nieskuteczne przywództwo stało się symbolem nieskutecznej prezydentury, aż do tych ostatnich, niedawnych dni. Poprzedzał pierwszego republikańskiego prezydenta, który musiał posprzątać bałagan pozostawiony po prezydenturze Buchanana.

By 1863, the Republican horn made the most significant executive order in the history of the earth beast of Revelation thirteen. The executive order was addressing slavery. One paragraph of the proclamation states, “That on the first day of January, in the year of our Lord one thousand eight hundred and sixty-three, all persons held as slaves within any State or designated part of a State, the people whereof shall then be in rebellion against the United States, shall be then, thenceforward, and forever free; and the Executive Government of the United States, including the military and naval authority thereof, will recognize and maintain the freedom of such persons, and will do no act or acts to repress such persons, or any of them, in any efforts they may make for their actual freedom.” Though the resolution of the problem of slavery was historically incomplete at that point, the essence of the Constitution is recognized when Lincoln wrote, “all persons held as slaves within any state … shall be then, thenceforward, and forever free.”

W 1863 roku republikański róg wydał najważniejsze zarządzenie wykonawcze w historii ziemskiej bestii z trzynastego rozdziału Apokalipsy. Zarządzenie to dotyczyło niewolnictwa. Jeden z akapitów proklamacji stwierdza: "że w pierwszym dniu stycznia roku Pańskiego tysiąc osiemset sześćdziesiątego trzeciego, wszystkie osoby utrzymywane w niewoli na obszarze jakiegokolwiek stanu lub wyznaczonej części stanu, których ludność będzie wówczas w stanie rebelii przeciwko Stanom Zjednoczonym, będą wówczas, odtąd i na zawsze wolne; a Władza wykonawcza Stanów Zjednoczonych, w tym podległe jej władze wojskowe i marynarki wojennej, uzna i podtrzyma wolność takich osób i nie podejmie żadnych działań, aby tłumić te osoby lub którąkolwiek z nich w jakichkolwiek wysiłkach, jakie podejmą dla osiągnięcia swojej rzeczywistej wolności." Chociaż rozwiązanie problemu niewolnictwa pozostawało wówczas historycznie niepełne, istota Konstytucji ujawnia się w słowach Lincolna: "wszystkie osoby utrzymywane w niewoli w jakimkolwiek stanie ... będą wówczas, odtąd i na zawsze wolne."

Lincoln was returning to the foundational principle expressed in the Constitution, which identifies that “all men are created equal.” Lincoln was returning to the foundational truths at the same time the Protestant horn was rejecting its foundational prophecy, which is the prophecy of slavery. Therefore, at the very time the Republican horn was making its most significant “executive order” in history concerning slavery, the Protestant horn made the most significant executive order in its prophetic history concerning the prophecy of slavery, represented by Moses’ oath and curse. The Republican horn chose to return to the foundations, the Protestant horn chose to reject its foundation and return to those it had been instructed to never return unto.

Lincoln powracał do podstawowej zasady wyrażonej w Konstytucji, zgodnie z którą „wszyscy ludzie zostali stworzeni równi”. Lincoln powracał do prawd fundamentalnych w tym samym czasie, gdy protestancki róg odrzucał swoje założycielskie proroctwo, którym jest proroctwo o niewoli. Dlatego właśnie w tym czasie, gdy republikański róg wydawał swoje najdonioślejsze w historii „zarządzenie wykonawcze” dotyczące niewolnictwa, protestancki róg wydał najdonioślejsze zarządzenie wykonawcze w swojej proroczej historii dotyczące proroctwa o niewoli, reprezentowanego przez przysięgę i przekleństwo Mojżesza. Republikański róg wybrał powrót do fundamentów, protestancki róg wybrał odrzucenie swojego fundamentu i powrót do tych, do których został pouczony, aby nigdy nie wracać.

In 1863, the Republican horn had been divided into two camps, as was ancient Israel’s kingdom divided in the time of Jeroboam and Rehoboam. In 1863, the Protestant horn became legally attached to the Republican horn, as represented by Jeroboam’s two altars at Bethel and Dan. The two horns move through history in parallel to each other, and the history of 1863, especially represents the history of the last days.

W 1863 roku róg republikański został podzielony na dwa obozy, tak jak królestwo starożytnego Izraela zostało podzielone za czasów Jeroboama i Roboama. W 1863 roku róg protestancki został prawnie przyłączony do rogu republikańskiego, co przedstawiają dwa ołtarze Jeroboama w Betel i w Dan. Dwa rogi przemierzają dzieje równolegle do siebie, a historia roku 1863 w szczególności przedstawia historię dni ostatnich.

Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand with a few prophetic caveats. One of those caveats is that the target audience in Millerite history was first those outside the movement, and thereafter the movement itself. In the movement of the one hundred and forty-four thousand the two voices of Revelation eighteen, identify two target audiences, but those targets are in reverse of Millerite history. The first target is God’s people and the second voice is God’s other flock, that are still in Babylon.

Historia millerowska powtarza się w historii stu czterdziestu czterech tysięcy, z kilkoma proroczymi zastrzeżeniami. Jednym z tych zastrzeżeń jest to, że grupą docelową w historii millerowskiej byli najpierw ci spoza ruchu, a potem sam ruch. W ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy dwa głosy z osiemnastego rozdziału Apokalipsy identyfikują dwie grupy adresatów, lecz są one w odwrotnej kolejności niż w historii millerowskiej. Pierwszym adresatem jest lud Boży, a drugi głos dotyczy innych owiec Bożych, które wciąż są w Babilonie.

Another prophetic caveat is that though both histories transcend from one church unto another, the Millerites moved from Philadelphia to Laodicea, and the mighty movement of the third angel moves from Laodicea unto Philadelphia. This identifies that the Millerites went from the sixth unto the seventh church and the one hundred and forty-four thousand go from the seventh church unto the eighth church, which is of the seven.

Inną proroczą uwagą jest to, że choć obie historie przechodzą od jednego zboru do drugiego, milleriści przeszli z Filadelfii do Laodycei, a potężny ruch trzeciego anioła przechodzi z Laodycei do Filadelfii. To wskazuje, że milleriści przeszli z szóstego do siódmego zboru, a sto czterdzieści cztery tysiące przechodzi z siódmego zboru do ósmego, który jest z owych siedmiu.

The Republican horn began its movement from a pro-slavery nation unto an anti-slavery nation in the history surrounding 1863. The crisis of that history established two political parties that are the same antagonists in these “last days.” Just as the first Republican president from that history was assassinated just days after the war ended, the last Republican president was symbolically assassinated and left in the street as dead while the world rejoiced. He was assassinated, not just days after the Civil War ended, but just before the final civil war begins.

Republikański róg rozpoczął swój ruch od narodu popierającego niewolnictwo ku narodowi przeciwnemu niewolnictwu w historii około roku 1863. Kryzys tamtej historii utworzył dwie partie polityczne, które są tymi samymi antagonistami w tych „ostatnich dniach”. Podobnie jak pierwszy republikański prezydent z tamtej historii został zamordowany zaledwie kilka dni po zakończeniu wojny, tak ostatni republikański prezydent został symbolicznie zamordowany i pozostawiony na ulicy jak martwy, podczas gdy świat się radował. Został zamordowany nie kilka dni po zakończeniu wojny domowej, lecz tuż przed rozpoczęciem ostatecznej wojny domowej.

The first Republican president was preceded by the most ineffective president of American history, and the last Republican president will be preceded by the same. The ineffectiveness of the Democratic president that preceded the first Republican president precipitated the crisis that evolved into the civil war, and the same ineffectiveness is now taking place. The Democratic president that precedes the last Republican president managed the economy in such a fashion that it produced the greatest economic crash in American history up until that point in time. The two horns run parallel unto the Sunday law. In 1863, the first generation of both horns began, and for both horns the fourth and final generation will be facing the east, and bowing down to the sun.

Pierwszego republikańskiego prezydenta poprzedzał najbardziej nieudolny prezydent w historii Ameryki, a ostatniego republikańskiego prezydenta poprzedzi taki sam. Nieudolność demokratycznego prezydenta, który poprzedzał pierwszego republikańskiego prezydenta, doprowadziła do kryzysu, który przerodził się w wojnę secesyjną, i ta sama nieudolność ma miejsce obecnie. Demokratyczny prezydent, który poprzedza ostatniego republikańskiego prezydenta, zarządzał gospodarką w taki sposób, że doprowadziło to do największego krachu gospodarczego w historii Ameryki do tamtego czasu. Dwa rogi biegną równolegle aż do prawa niedzielnego. W 1863 roku rozpoczęło się pierwsze pokolenie obu rogów, a dla obu rogów czwarte i ostatnie pokolenie będzie zwrócone ku wschodowi i będzie oddawać pokłon słońcu.

The Elijah message is always accompanied with the judgments of God confirming the message of warning. The society of the world is now living as the people before the flood. They are eating, drinking and expecting the globalist techno-giants to solve any problem that might arise. God’s Word is identifying that the world is now on the verge of a tremendous crisis.

Przesłaniu Eliasza zawsze towarzyszą sądy Boże, które potwierdzają ostrzeżenie. Świat żyje teraz jak ludzie przed potopem. Jedzą, piją i oczekują, że globalistyczni giganci technologiczni rozwiążą każdy problem, który może się pojawić. Słowo Boże wskazuje, że świat stoi obecnie na progu ogromnego kryzysu.

> “‘What of the night?’ Do I discern the import of these messages? Do I understand the place they occupy in the closing work of the great remedial system? Am I so familiar with the ‘sure word of prophecy’ that I can see in the events transpiring around me positive evidence that the coming King is even at the door? Do I sense the responsibility that rests upon me, in view of the light God has given? Am I using every talent entrusted to me as his steward, in well-directed effort to rescue the perishing? or am I lukewarm and indifferent, partly mixed up with a wicked world, using the means and ability God has given me, largely in self-gratification, caring more for my own ease and comfort than for the advancement of his cause? Am I by my course strengthening ‘the conviction that has been gaining ground in the world that Seventh-day Adventists are giving the trumpet an uncertain sound, and are following in the path of worldlings’?

> „Strażniku, co z nocy?” Czy dostrzegam znaczenie tych poselstw? Czy rozumiem miejsce, jakie zajmują w końcowym dziele wielkiego systemu naprawczego? Czy jestem tak zaznajomiony z „pewnym słowem proroctwa”, że potrafię w wydarzeniach rozgrywających się wokół mnie dostrzec wyraźne dowody, iż nadchodzący Król już stoi u drzwi? Czy odczuwam odpowiedzialność, która spoczywa na mnie, wobec światła danego przez Boga? Czy używam każdego talentu powierzonego mi jako Jego szafarz, w dobrze ukierunkowanym wysiłku ratowania ginących? Czy też jestem letni i obojętny, częściowo uwikłany w niegodziwy świat, wykorzystując środki i zdolności, które dał mi Bóg, w dużej mierze dla własnej przyjemności, troszcząc się bardziej o własny spokój i wygodę niż o rozwój Jego sprawy? Czy swoim postępowaniem utwierdzam „przekonanie, które umacnia się w świecie, że Adwentyści Dnia Siódmego wydają trąbie niepewny dźwięk i podążają ścieżką ludzi światowych”?

> “We hear the footsteps of an approaching God to punish the world for their iniquity. The end of time is close upon us. The world’s inhabitants are being bound in bundles to be burned. Shall you be bound up with the tares? Do you realize that every year thousands and thousands and ten times ten thousand souls are perishing, dying in their sins? The plagues and judgments of God are already doing their work, and souls are going to ruin because the light of truth has not been flashed upon their pathway.” General Conference Daily Bulletin, April 1, 1897.

> „Słyszymy kroki nadchodzącego Boga, który przychodzi ukarać świat za jego nieprawość. Koniec czasów jest bliski. Mieszkańcy świata są wiązani w snopy, aby je spalić. Czy zostaniesz związany razem z kąkolem? Czy zdajesz sobie sprawę, że każdego roku tysiące i tysiące, i dziesięć razy dziesięć tysięcy dusz ginie, umierając w swoich grzechach? Plagi i sądy Boże już dokonują swego dzieła, a dusze idą na zatracenie, ponieważ światło prawdy nie rozbłysło na ich ścieżce.” General Conference Daily Bulletin, 1 kwietnia 1897.

> With my soul have I desired thee in the night; yea, with my spirit within me will I seek thee early: for when thy judgments are in the earth, the inhabitants of the world will learn righteousness. Isaiah 26:9.

> Duszą moją pragnąłem Cię w nocy; owszem, duchem moim, który jest we mnie, będę Cię szukał z rana; bo gdy Twoje wyroki są na ziemi, mieszkańcy świata nauczą się sprawiedliwości. Izajasz 26:9.

Back to Articles