Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty

Księga Daniela - numer sto dwadzieścia

Unveiling the Prophetic Signs: Understanding the Fulfillment of Biblical Prophecies

Odkrywanie znaków proroczych: zrozumienie wypełnienia biblijnych proroctw

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The fulfillment of the signs represented by the sun, moon, and stars have been amply addressed by the historians, the pioneers of Adventism and through the writings of Sister White. Some of the signs Jesus addressed are not as familiar as others. Few recognize that the “distress of nations” upon the “earth,” had a specific fulfillment. They are not clear about what the symbol of the shaking of the “powers of heaven,” as opposed to the shaking the powers of earth represent. And few Laodicean Adventist understand that the “coming” of “the Son of man coming in a cloud” was fulfilled in Millerite history.

Wypełnienie znaków symbolizowanych przez słońce, księżyc i gwiazdy zostało obszernie omówione przez historyków i pionierów adwentyzmu, a także w pismach Siostry White. Niektóre ze znaków, o których mówił Jezus, nie są tak dobrze znane jak inne. Niewielu dostrzega, że „niepokój narodów” na „ziemi” miał konkretne wypełnienie. Nie mają jasności, co oznacza symbol wstrząsania „mocami niebios” w odróżnieniu od wstrząsania mocami ziemi. I niewielu laodycejskich adwentystów rozumie, że „przyjście” „Syna Człowieczego przychodzącego na obłoku” wypełniło się w historii ruchu millerowskiego.

> “The exact day and hour of Christ’s coming have not been revealed. The Saviour told his disciples that he himself could not make known the hour of his second appearing. But he mentioned certain events by which they might know when his coming was near. ‘There shall be signs,’ he said, ‘in the sun, and in the moon, and in the stars.’ ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall.’ Upon the earth, he said, there shall be ‘distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth.’

> Dokładny dzień i godzina przyjścia Chrystusa nie zostały objawione. Zbawiciel powiedział swoim uczniom, że sam nie mógł podać godziny swego powtórnego przyjścia. Wspomniał jednak o pewnych wydarzeniach, po których mogliby poznać, kiedy Jego przyjście jest bliskie. „Będą znaki” — powiedział — „na słońcu, księżycu i gwiazdach.” „Słońce się zaćmi, a księżyc nie da swego blasku, a gwiazdy z nieba spadną.” Na ziemi — mówił — będzie „ucisk narodów, bezradność; morze i fale huczące; serca ludzi omdlewać będą ze strachu i w oczekiwaniu tych rzeczy, które mają przyjść na ziemię.”

> “‘And they shall see the Son of man coming in the clouds of heaven with power and great glory. And he shall send his angels with a great sound of a trumpet, and they shall gather together his elect from the four winds, from one end of heaven to the other.’

> 'I ujrzą Syna Człowieczego przychodzącego na obłokach niebieskich z mocą i wielką chwałą. I pośle On swoich aniołów z potężnym głosem trąby, i zgromadzą Jego wybranych z czterech stron świata, od jednego krańca nieba po drugi.'

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled. Since that time earthquakes, tempests, tidal waves, pestilence, and famine have multiplied. The most awful destructions, by fire and flood, are following one another in quick succession. The terrible disasters that are taking place from week to week speak to us in earnest tones of warning, declaring that the end is near, that something great and decisive will soon of necessity take place.

> Znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach zostały wypełnione. Od tego czasu mnożą się trzęsienia ziemi, nawałnice, fale pływowe, zarazy i głód. Najstraszliwsze zniszczenia, spowodowane ogniem i powodzią, następują jedno po drugim w szybkim tempie. Straszliwe katastrofy, które mają miejsce z tygodnia na tydzień, przemawiają do nas poważnym tonem ostrzeżenia, oznajmiając, że koniec jest bliski, że wkrótce z konieczności wydarzy się coś wielkiego i rozstrzygającego.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> „Czas łaski nie będzie już długo trwał. Teraz Bóg cofa swoją powstrzymującą rękę z ziemi. Od dawna przemawia do mężczyzn i kobiet przez działanie swojego Ducha Świętego; lecz nie dali posłuchu temu wezwaniu. Teraz przemawia do swego ludu i do świata przez swoje sądy. Czas tych sądów jest czasem miłosierdzia dla tych, którzy jeszcze nie mieli sposobności poznać, czym jest prawda. Pan z czułością na nich spojrzy. Jego serce pełne miłosierdzia jest poruszone; Jego ręka wciąż jest wyciągnięta, by ratować. Wielkie rzesze zostaną przyjęte do bezpiecznej owczarni — ci, którzy w tych ostatnich dniach po raz pierwszy usłyszą prawdę.” Review and Herald, 22 listopada 1906.

The Millerite history is repeated to the very letter in the last days. The “signs” that marked the arrival and history of the first angel, typify “signs” that mark the arrival and history of the third angel. All the sacred reformatory movements parallel the movement of the third angel in the last days.

Historia ruchu millerowskiego powtarza się co do joty w dniach ostatecznych. „Znaki”, które naznaczyły przyjście i dzieje pierwszego anioła, stanowią typ „znaków”, które naznaczają przyjście i dzieje trzeciego anioła. Wszystkie święte ruchy reformacyjne są równoległe do ruchu trzeciego anioła w dniach ostatecznych.

> “The work of God in the earth presents, from age to age, a striking similarity in every great reformation or religious movement. The principles of God’s dealing with men are ever the same. The important movements of the present have their parallel in those of the past, and the experience of the church in former ages has lessons of great value for our own time.” The Great Controversy, 343.

> Dzieło Boże na ziemi, od wieku do wieku, wykazuje uderzające podobieństwo w każdej wielkiej reformie czy ruchu religijnym. Zasady postępowania Boga z ludźmi są zawsze takie same. Ważne ruchy współczesności mają swoje odpowiedniki w tych z przeszłości, a doświadczenie Kościoła w dawnych wiekach niesie lekcje wielkiej wartości dla naszych czasów. Wielki bój, 343.

The history represented by the mighty angel of Revelation eighteen, is the third angel, and the history represented by the third angel runs parallel to the history of the first and second angels of Millerite history.

Historia przedstawiona przez potężnego anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia to trzeci anioł, a historia przedstawiona przez trzeciego anioła przebiega równolegle do historii pierwszego i drugiego anioła w historii millerystów.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> Bóg wyznaczył poselstwom z Objawienia 14 ich miejsce w ciągu proroctw, a ich dzieło nie ma ustać aż do zakończenia historii tej ziemi. Pierwsze i drugie poselstwo anielskie wciąż są prawdą dla tego czasu i mają iść równolegle z tym, które następuje. Trzeci anioł donośnym głosem ogłasza swoje ostrzeżenie. "Po tych rzeczach," powiedział Jan, "ujrzałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc, a ziemia została rozjaśniona jego chwałą." W tym rozświetleniu złączone jest światło wszystkich trzech poselstw. The 1888 Materials, 803, 804.

The work of the first and second angels, which is paralleled by the work of the third angel, is also illustrated in the parable of the ten virgins.

Działalność pierwszego i drugiego anioła, której odpowiada działalność trzeciego anioła, jest również zilustrowana w przypowieści o dziesięciu pannach.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> "Często zwraca się moją uwagę na przypowieść o dziesięciu pannach, z których pięć było mądrych, a pięć głupich. Ta przypowieść wypełniła się i wypełni co do joty, gdyż ma szczególne zastosowanie na ten czas i, podobnie jak poselstwo trzeciego anioła, została wypełniona i pozostanie prawdą obecną aż do końca czasu." Review and Herald, 19 sierpnia 1890.

The history represented in Revelation chapter ten of the Book of revelation is represented as the seven thunders, and the seven thunders represent the events which took place during the history of the Millerites, which was the history of the first and second angels’ messages. The seven thunders also represent “future events” that occur in the last days, and they are fulfilled in the same “order” as they were in the history of the Millerites.

Historia przedstawiona w rozdziale dziesiątym Księgi Objawienia jest ukazana jako siedem gromów, a siedem gromów przedstawia wydarzenia, które miały miejsce w dziejach millerystów, co stanowiło historię pierwszego i drugiego poselstwa anielskiego. Siedem gromów przedstawia także "przyszłe wydarzenia", które następują w ostatnich dniach, i wypełniają się w tej samej "kolejności", w jakiej miały miejsce w dziejach millerystów.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. …

> Szczególne światło dane Janowi, które zostało wyrażone w siedmiu gromach, było zarysem wydarzeń, które miały się rozegrać w ramach poselstw pierwszego i drugiego anioła. ...

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Po tym, jak siedem gromów wydało swoje głosy, przychodzi do Jana nakaz, podobnie jak do Daniela, w odniesieniu do małej książeczki: „Zapieczętuj to, co wypowiedziało siedem gromów.” Odnosi się to do przyszłych wydarzeń, które zostaną objawione we właściwej kolejności. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

All the reform movements parallel one another, and they are to be brought together “line upon line,” in order to illustrate the final reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand. The parable of the ten virgins illustrates the internal experience of God’s people in the Millerite movement and the movement of the one hundred and forty-four thousand.

Wszystkie ruchy reformy są równoległe względem siebie i należy je zestawiać "linia na linię", aby zilustrować ostateczny ruch reformacyjny stu czterdziestu czterech tysięcy. Przypowieść o dziesięciu pannach ilustruje wewnętrzne doświadczenie ludu Bożego w ruchu millerowskim oraz w ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> "Przypowieść o dziesięciu pannach z Ewangelii Mateusza 25 obrazuje także doświadczenie ludu adwentystycznego." Wielki bój, 393.

The work and message of both the Millerites and the one hundred and forty-four thousand is represented by the three angels of Revelation fourteen.

Dzieło i poselstwo zarówno millerytów, jak i stu czterdziestu czterech tysięcy są reprezentowane przez trzech aniołów z czternastego rozdziału Apokalipsy.

> “I have had precious opportunities to obtain an experience. I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God, and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Life Sketches, 429.

> „Dane mi były cenne możliwości zdobycia doświadczenia. Posiadam doświadczenie związane z pierwszym, drugim i trzecim anielskim poselstwem. Aniołowie są przedstawieni jako lecący pośród nieba, ogłaszający światu poselstwo ostrzeżenia i mający bezpośredni wpływ na ludzi żyjących w ostatnich dniach historii tej ziemi. Nikt nie słyszy głosu tych aniołów, gdyż są oni symbolem przedstawiającym lud Boży, który działa w harmonii z niebiańskim wszechświatem. Mężczyźni i kobiety, oświeceni przez Ducha Bożego i uświęceni przez prawdę, głoszą trzy poselstwa w ich kolejności.” Life Sketches, 429.

The prophetic events represented in Revelation chapter ten, are represented by the seven thunders. Those events mark where the divine is joined with the human. The “signs” that were identified by Christ in Matthew chapter twenty-four, Mark thirteen and Luke twenty-one represent the “signs” that ushered in the Millerite movement and represent a parallel testimony to the movement of the one hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand do not taste of death as represented by Enoch and Elijah. September 11, 2001, the “sign” that Christ identified as marking the arrival of the final generation of earth’s history, is identified in Luke chapter twenty-one. To be among that group that has been represented by Enoch and Elijah, who are called the one hundred and forty-four thousand requires that the “sign” and all that it represents is recognized.

Wydarzenia prorocze opisane w rozdziale dziesiątym Apokalipsy są reprezentowane przez siedem gromów. Wydarzenia te wyznaczają punkt, w którym to, co boskie, łączy się z tym, co ludzkie. „Znaki”, które wskazał Chrystus w Ewangelii Mateusza, rozdziale 24, Marka 13 i Łukasza 21, oznaczają „znaki”, które zapoczątkowały ruch millerowski i stanowią równoległe świadectwo dla ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy. Sto czterdzieści cztery tysiące nie skosztują śmierci, jak to przedstawiają Henoch i Eliasz. 11 września 2001 roku to „znak”, który Chrystus wskazał jako wyznaczający nadejście ostatniego pokolenia dziejów ziemi; jest on wskazany w Ewangelii Łukasza, rozdziale 21. Aby należeć do tej grupy przedstawionej przez Henocha i Eliasza, zwanej stu czterdziestoma czterema tysiącami, konieczne jest rozpoznanie „znaku” i wszystkiego, co on oznacza.

After Jesus led His disciples down through the history of the “signs” which ushered in the Millerite movement He then repeated and enlarged His historical testimony, by including a parable that represented the same history.

Po tym, jak Jezus przeprowadził swoich uczniów przez historię „znaków”, które zapoczątkowały ruch millerowski, powtórzył i rozwinął swoje świadectwo historyczne, dodając przypowieść, która przedstawiała tę samą historię.

> And he spake to them a parable; Behold the fig tree, and all the trees; When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand. Verily I say unto you, This generation shall not pass away, till all be fulfilled. Heaven and earth shall pass away: but my words shall not pass away. Luke 21:29–33.

> I powiedział im przypowieść: Spójrzcie na drzewo figowe i na wszystkie drzewa; gdy już wypuszczają pędy, widzicie i sami wiecie, że lato jest już blisko. Tak samo i wy, gdy zobaczycie, że te rzeczy się dzieją, wiedzcie, że królestwo Boże jest blisko. Zaprawdę, powiadam wam: Nie przeminie to pokolenie, aż wszystko się spełni. Niebo i ziemia przeminą, ale moje słowa nie przeminą. Łukasz 21:29-33.

Jesus begins the parable by identifying a distinction between “the fig tree,” in the singular, and “all the trees.” The “fig tree,” is the covenant people, who in the last days is Laodicean Adventism, who profess to be the remnant people of God. The other “trees” were the Gentiles.

Jezus rozpoczyna przypowieść, wskazując na rozróżnienie między „drzewem figowym” w liczbie pojedynczej a „wszystkimi drzewami”. „Drzewo figowe” to lud przymierza, który w dniach ostatecznych jest adwentyzmem laodycejskim i utrzymuje, że jest resztką ludu Bożego. Pozostałe „drzewa” oznaczały pogan.

> “Mark the cursing of the fig tree, representing the Jewish nation, covered with leaves of profession, but no fruit to be found thereon. The curse is pronounced upon the fig tree, which represents the moral, thinking, living agent, cursed of God, living as were the Jews for forty years after this event, yet dead. Mark, the other trees, representing the Gentiles, were not covered. They were leafless, making no pretension to having a knowledge of God. Their time of fruit-leaving was not yet.” Special Testimonies for Ministers and Workers, number 7, 59–61.

> Zwróć uwagę na przeklęcie drzewa figowego, reprezentującego naród żydowski, okrytego liśćmi wyznania, lecz bez owocu, który by się na nim znalazł. Przekleństwo zostaje wypowiedziane na drzewo figowe, które przedstawia moralny, myślący, żywy podmiot, przeklęty przez Boga, żyjący, jak Żydzi przez czterdzieści lat po tym wydarzeniu, a jednak martwy. Zauważ, inne drzewa, reprezentujące pogan, nie były okryte. Były bezlistne, nie roszcząc sobie pretensji do posiadania znajomości Boga. Ich czas owocowania jeszcze nie nadszedł. Specjalne świadectwa dla duchownych i pracowników, numer 7, 59–61.

Laodicean Adventism in the last days is cursed, for though it professes to be the remnant people of God, its profession is fruitless. Jesus is making two interconnected, but different points in the passage. He is identifying the distinction between the professed people of God and the Gentiles, who do not profess to uphold the law of God, or possess the Spirit of Prophecy which are the characteristics of the remnant of the last days, which Laodicean Adventism professes to uphold. The leaves in the last days represent the claimed profession to be the remnant identified by John in the book of Revelation.

Adwentyzm laodycejski w dniach ostatecznych jest przeklęty, ponieważ choć utrzymuje, że jest resztką ludu Bożego, to wyznanie jest bezowocne. W tym fragmencie Jezus przedstawia dwie powiązane, lecz odmienne tezy. Wskazuje różnicę między tymi, którzy mienią się ludem Bożym, a poganami, którzy nie twierdzą, że przestrzegają Prawa Bożego ani że posiadają Ducha Proroctwa — cechy resztki dni ostatecznych, do których adwentyzm laodycejski się przyznaje. Liście w dniach ostatecznych przedstawiają deklarację bycia resztką zidentyfikowaną przez Jana w Księdze Objawienia.

> “The Gentile world was represented by the leafless, fruitless fig trees. The Gentiles were destitute, as were the Jews, of godliness, but they had not claimed to be in favor with God. They made no boast of exalted spirituality. They were blind in every sense to the ways and works of God, With them the time for figs was not yet. They were still looking forward to a day which would bring them light and hope.” Signs of the Times, February 15, 1899.

> „Świat pogan był reprezentowany przez bezlistne, bezowocne figowce. Poganie, podobnie jak Żydzi, byli pozbawieni pobożności, ale nie twierdzili, że są w łasce u Boga. Nie przechwalali się wzniosłą duchowością. Byli pod każdym względem ślepi na drogi i dzieła Boga. U nich czas na figi jeszcze nie nadszedł. Wciąż wyczekiwali dnia, który przyniesie im światło i nadzieję.” Signs of the Times, 15 lutego 1899.

The distinction between the fig tree and the other trees was given one other distinction by Christ. The time for the trees to bud out for the figs, was different than the time for the Gentiles trees to bud out. In the last days “two distinct calls are given to the churches,” and the first voice from the angel of Revelation chapter eighteen, identifies the time when the budding-out for the one hundred and forty-four thousand was to occur. The “second voice” of Revelation eighteen, represents when the other trees were to bud out.

Chrystus wprowadził jeszcze jedno rozróżnienie między drzewem figowym a innymi drzewami. Czas wypuszczania pąków przez drzewo figowe różnił się od czasu wypuszczania pąków przez drzewa pogan. W dniach ostatecznych „dwa odrębne wezwania są dane kościołom”, a pierwszy głos anioła z osiemnastego rozdziału Apokalipsy wskazuje czas, kiedy miało nastąpić wypuszczanie pąków przez sto czterdzieści cztery tysiące. „Drugi głos” z osiemnastego rozdziału Apokalipsy oznacza, kiedy miały wypuszczać pąki inne drzewa.

In Christ’s day the Jews were the fig tree, the Gentiles were the other trees. In Millerite history the Protestants were the fig tree, and the Millerites were the other trees. In the last days, Laodicean Adventism is the fruitless fig tree which is removed from Jerusalem (the vineyard), and the one hundred and forty-four thousand are the fig trees that bears fruit. God’s other children who are still in Babylon are represented as the Gentiles.

Za czasów Chrystusa Żydzi byli drzewem figowym, a poganie — innymi drzewami. W historii ruchu millerowskiego Protestanci byli drzewem figowym, a milleriści — innymi drzewami. W czasach ostatecznych adwentyzm laodycejski jest bezowocnym drzewem figowym, które zostaje usunięte z Jerozolimy (winnicy), a sto czterdzieści cztery tysiące to drzewa figowe, które przynoszą owoc. Inne Boże dzieci, które wciąż są w Babilonie, są przedstawione jako poganie.

A “gentile,” by definition is a “stranger.” The gentile trees are dormant (dead), bearing no buds or fruit at the time the fig tree buds out and comes to life. A dormant tree is a dry tree, and when the Gentiles are called to come out of Babylon, by the second voice of Revelation chapter eighteen, they will then choose to keep the seventh-day Sabbath and enter into covenant with the Lord.

„Poganin” z definicji jest „cudzoziemcem”. Drzewa pogan są uśpione (martwe), nie mają pąków ani owoców w czasie, gdy drzewo figowe wypuszcza pąki i ożywa. Uśpione drzewo jest drzewem suchym, a gdy poganie zostaną wezwani, by wyjść z Babilonu za sprawą drugiego głosu z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, wówczas postanowią zachowywać sabat siódmego dnia i wejdą w przymierze z Panem.

> Neither let the son of the stranger, that hath joined himself to the Lord, speak, saying, The Lord hath utterly separated me from his people: neither let the eunuch say, Behold, I am a dry tree. For thus saith the Lord unto the eunuchs that keep my sabbaths, and choose the things that please me, and take hold of my covenant; Even unto them will I give in mine house and within my walls a place and a name better than of sons and of daughters: I will give them an everlasting name, that shall not be cut off. Also the sons of the stranger, that join themselves to the Lord, to serve him, and to love the name of the Lord, to be his servants, every one that keepeth the sabbath from polluting it, and taketh hold of my covenant; Even them will I bring to my holy mountain, and make them joyful in my house of prayer: their burnt offerings and their sacrifices shall be accepted upon mine altar; for mine house shall be called an house of prayer for all people. Isaiah 56:3–7.

> Niech też cudzoziemiec, który przyłączył się do Pana, nie mówi: «Pan całkowicie oddzielił mnie od swego ludu»; ani niech eunuch nie mówi: «Oto jestem suchym drzewem». Bo tak mówi Pan do eunuchów, którzy strzegą moich szabatów, wybierają to, co mi się podoba, i trzymają się mojego przymierza: Nawet im dam w moim domu i w obrębie moich murów miejsce i imię lepsze niż synów i córek; dam im imię wieczne, które nie będzie wymazane. Także cudzoziemcom, którzy łączą się z Panem, aby Mu służyć i miłować imię Pana, aby być Jego sługami, każdemu, kto strzeże szabatu, by go nie zbezcześcić, i trzyma się mojego przymierza, Tych przyprowadzę na moją świętą górę i rozweselę ich w moim domu modlitwy; ich całopalenia i ofiary będą przyjęte na moim ołtarzu, bo mój dom będzie nazwany domem modlitwy dla wszystkich narodów. Izajasza 56:3-7.

A stranger is a “gentile,” and the “second voice” calls them to come out of Babylon, and they are brought to God’s holy mountain, it will then be His “holy” mountain, for the wheat and tares will have been separated by the testing process represented in the history of the “first voice”. When they come to the mountain of the Lord in the last days, the Gentiles will no longer be strangers, or dry trees.

Cudzoziemiec to "poganin", a "drugi głos" wzywa ich, by wyszli z Babilonu, i zostaną przyprowadzeni na świętą górę Boga; wówczas będzie to Jego "święta" góra, ponieważ pszenica i kąkol zostaną oddzielone przez próbę przedstawioną w historii "pierwszego głosu". Gdy w dniach ostatecznych przyjdą na górę Pana, poganie nie będą już cudzoziemcami ani drzewami suchymi.

> The sun and the moon shall be darkened, and the stars shall withdraw their shining. The Lord also shall roar out of Zion, and utter his voice from Jerusalem; and the heavens and the earth shall shake: but the Lord will be the hope of his people, and the strength of the children of Israel. So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 3:15–17.

> Słońce i księżyc się ściemnią, a gwiazdy przestaną świecić. Pan także zaryczy z Syjonu i wyda swój głos z Jerozolimy; zadrżą niebiosa i ziemia, lecz Pan będzie nadzieją swego ludu i siłą synów Izraela. I poznacie, że Ja jestem Pan, wasz Bóg, który mieszka na Syjonie, na mojej świętej górze; wtedy Jerozolima będzie święta i nie przejdzie już przez nią żaden obcy. Joela 3:15–17.

The ushering in of the history where the “second voice” calls God’s other flock out of Babylon has “signs” that were typified by the signs of the Millerite movement. In Matthew chapter twenty-four, Mark chapter thirteen and Luke chapter twenty-one Christ’s testimony that we are considering is set forth. In each of those three witnesses one of the “signs” identified is that the powers of heaven shall be shaken, but in Joel’s representation of the “signs” which identify when Jerusalem shall be “holy”, both “the heavens and the earth shall shake.”

Początek historii, w której "drugi głos" wzywa inną Bożą trzodę do wyjścia z Babilonu, ma "znaki", które były typologicznie odzwierciedlone przez znaki ruchu millerowskiego. W Ewangelii Mateusza, rozdziale dwudziestym czwartym, Ewangelii Marka, rozdziale trzynastym, i Ewangelii Łukasza, rozdziale dwudziestym pierwszym, przedstawione jest świadectwo Chrystusa, które rozważamy. W każdym z tych trzech świadków jednym z "znaków" jest to, że moce niebios zostaną wstrząśnięte, lecz u Joela, w przedstawieniu "znaków", które wskazują, kiedy Jerozolima będzie "święta", zarówno "niebiosa, jak i ziemia zadrżą."

Joel is identifying the perfect fulfillment of the predicted “signs” that occur when Jerusalem is holy. That time is when the Lord has removed the sins from the one hundred and forty-four thousand, and the church of Laodicea has transitioned to the movement of Philadelphia. It is then that the sixth movement (Philadelphia), becomes the eighth movement (Philadelphia), that is of the seven churches. It is then that the Church Militant becomes the Church Triumphant. The Church Militant is a label for God’s church that is composed of the wheat and the tares. The Church Triumphant is God’s holy mountain that is “holy,” and “no strangers pass through her anymore.”

Joel wskazuje na doskonałe wypełnienie przewidzianych „znaków”, które mają miejsce, gdy Jerozolima jest święta. Owym czasem jest chwila, gdy Pan usunął grzechy ze stu czterdziestu czterech tysięcy, a Kościół w Laodycei przeszedł do ruchu Filadelfii. Wtedy szósty ruch (Filadelfia) staje się ósmym ruchem (Filadelfia), wśród siedmiu kościołów. Wtedy Kościół walczący staje się Kościołem triumfującym. Kościół walczący to określenie Kościoła Bożego, który składa się z pszenicy i kąkolu. Kościół triumfujący to Boża święta góra, która jest „święta” i „już nie przechodzą przez nią obcy”.

The ushering in of the ensign that is lifted up, which is the Church Triumphant, which is the “eighth that is of the seven”, which is when Jerusalem is “holy”, is accompanied by “signs.” In order for Jesus to provide the point of reference for His people to recognize the life or death “sign,” that identifies the sealing of the one hundred and forty-four thousand, He employed trees and the natural cycle of a tree’s life to teach the all-important lesson.

Nadejściu wzniesionego sztandaru, którym jest Kościół Triumfujący, "ósmym, który jest z siedmiu", gdy Jerozolima jest "święta", towarzyszą "znaki". Aby Jezus mógł dać swojemu ludowi punkt odniesienia do rozpoznania "znaku" życia lub śmierci, który wskazuje na zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, posłużył się drzewami i naturalnym cyklem życia drzewa, aby przekazać tę niezwykle ważną lekcję.

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 308.

> Chrystus polecił swojemu ludowi wypatrywać znaków Jego przyjścia i radować się, gdy ujrzą znamiona nadchodzącego Króla. „A gdy to zacznie się dziać — powiedział — spójrzcie w górę i podnieście głowy, bo zbliża się wasze odkupienie”. Wskazał swoim uczniom na wiosenne, pączkujące drzewa i rzekł: „Kiedy teraz wypuszczają pędy, sami widzicie i wiecie, że lato jest już blisko. Tak samo i wy, gdy zobaczycie, że to się dzieje, wiedzcie, że blisko jest królestwo Boże”. Łukasza 21:28, 30, 31. Wielki bój, 308.

When the trees of Spring begin to bud out, Summer is near.

Kiedy wiosną drzewa zaczynają puszczać pąki, lato jest blisko.

> The harvest is past, the summer is ended, and we are not saved. Jeremiah 8:20.

> Żniwo minęło, lato się skończyło, a my nie jesteśmy zbawieni. Jeremiasza 8:20.

The budding trees identify that it is Spring, and we then know Summer is near, and it is in the Summer when the harvest is gathered.

Po pączkujących drzewach poznajemy, że jest wiosna, i wtedy wiemy, że zbliża się lato, a to latem zbiera się plony.

> The enemy that sowed them is the devil; the harvest is the end of the world; and the reapers are the angels. Matthew 13:39.

> Nieprzyjaciel, który je posiał, to diabeł; żniwo to koniec świata; a żeńcy to aniołowie. Mateusz 13:39.

The harvest is at the end of the world. When the trees begin to bud out, you are required to know that the end of the world is imminent.

Żniwo przypada na koniec świata. Gdy drzewa zaczynają wypuszczać pąki, musicie wiedzieć, że koniec świata jest bliski.

> “One saying of the Saviour must not be made to destroy another. Though no man knoweth the day nor the hour of His coming, we are instructed and required to know when it is near. We are further taught that to disregard His warning, and refuse or neglect to know when His advent is near, will be as fatal for us as it was for those who lived in the days of Noah not to know when the flood was coming.” The Great Controversy, 371.

> Nie wolno tak interpretować jednych słów Zbawiciela, by podważały inne. Choć nikt nie zna dnia ani godziny Jego przyjścia, jesteśmy pouczeni i zobowiązani, by wiedzieć, kiedy jest bliskie. Uczy się nas ponadto, że zlekceważenie Jego ostrzeżenia oraz odmowa lub zaniedbanie rozpoznania, kiedy Jego przyjście jest bliskie, będzie dla nas równie zgubne, jak niewiedza o nadchodzącym potopie była dla tych, którzy żyli za dni Noego. Wielki bój, 371.

We will continue our study of Luke chapter twenty-one in the next article.

W następnym artykule będziemy kontynuować nasze studium rozdziału dwudziestego pierwszego Ewangelii Łukasza.

> “I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> Widziałam, że moce ziemi są teraz wstrząsane i że wydarzenia następują we właściwej kolejności. Wojna i wieści o wojnach, miecz, głód i zaraza najpierw wstrząsną mocami ziemi, następnie głos Boga wstrząśnie słońcem, księżycem i gwiazdami, a także samą ziemią. Widziałam, że wstrząs mocy w Europie nie jest, jak niektórzy uczą, wstrząsem mocy niebios, lecz wstrząsem rozgniewanych narodów. Wczesne pisma, 41.

Back to Articles