Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

Księga Daniela - numer sto sześćdziesiąt dwa

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

Proroczy czas Rzymu: odsłonięcie wizji

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

Rzym ustanawia wizję, a Rzym jest objawiony w swoim "czasie". To jest wypowiedź Siostry White, w której stwierdza, co należy uznać za oczywistość:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> „Księga Objawienia jest księgą zapieczętowaną, ale też księgą otwartą. Zawiera opis cudownych wydarzeń, które mają się rozegrać w ostatnich dniach historii tej ziemi. Nauki tej księgi są jasne, a nie mistyczne i niezrozumiałe. W niej podjęta jest ta sama linia proroctwa co w Księdze Daniela. Niektóre proroctwa Bóg powtórzył, dając w ten sposób do zrozumienia, że należy przywiązać do nich wagę. Pan nie powtarza rzeczy, które nie mają większego znaczenia.” Manuscript Releases, tom 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

„Pan nie powtarza rzeczy, które nie mają wielkiego znaczenia”, a „czasy” związane z Rzymem są powtarzane raz po raz. Zrozumienie „czasu” związanego z Rzymem ma „wielkie znaczenie”, ponieważ to właśnie on ukazuje Rzym jako podmiot ustanawiający wizję. Siedmiokrotnie w Księdze Daniela i Apokalipsie bezpośrednio wspomniany jest okres tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat papieskiego panowania.

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> I będzie wypowiadał wielkie słowa przeciw Najwyższemu, i będzie męczył świętych Najwyższego, i będzie zamierzał zmienić czasy i prawo; i będą wydani w jego rękę aż do czasu i czasów i połowy czasu. Daniela 7:25.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> I usłyszałem męża odzianego w lnianą szatę, który stał nad wodami rzeki, jak podniósł swoją prawą rękę i lewą ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki, że to potrwa czas, czasy i połowę czasu; a gdy dopełni rozproszenia mocy ludu świętego, wtedy dopełnią się wszystkie te rzeczy. Daniela 12:7.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Lecz dziedziniec, który jest na zewnątrz świątyni, pomiń i go nie mierz; bo został oddany poganom: a święte miasto będą deptać przez czterdzieści dwa miesiące. Apokalipsa 11:2.

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> I dam moc moim dwóm świadkom, i będą prorokować tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, odziani w wory. Objawienie 11:3.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> I kobieta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam karmiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. Objawienie 12:6.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> A kobiecie dano dwa skrzydła wielkiego orła, aby mogła polecieć na pustynię, na swoje miejsce, gdzie jest karmiona przez czas, czasy i połowę czasu, od oblicza węża. Objawienie 12:14.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> I dano mu usta mówiące wielkie rzeczy i bluźnierstwa; i dano mu władzę, aby działał przez czterdzieści dwa miesiące. Objawienie 13:5.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

Te siedem bezpośrednich odniesień przedstawia różne, szczegółowe prorocze cechy Rzymu. To właśnie w tych fragmentach Rzym zostaje ukazany. Siostra White dodaje, że okresy te są również przedstawione jako "trzy i pół roku" lub "1260 dni". W Biblii nie znajdziesz ani trzech i pół roku, ani tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni. Siostra White po prostu odpowiednio stosuje rachubę wynikającą z tych siedmiu odniesień.

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> W rozdziale 13 (wersety 1–10) opisano inną bestię, „podobną do lamparta”, której smok dał „swoją moc, swój tron i wielką władzę”. Ten symbol, jak wierzyła większość protestantów, przedstawia papiestwo, które przejęło moc, tron i władzę, jakie niegdyś należały do starożytnego Cesarstwa Rzymskiego. O bestii podobnej do lamparta powiedziano: „Dano jej usta mówiące rzeczy wielkie i bluźnierstwa... I otworzyła swe usta w bluźnierstwie przeciwko Bogu, by bluźnić Jego imieniu, Jego przybytkowi i tym, którzy mieszkają w niebie. I dano jej, by wszczęła wojnę ze świętymi i zwyciężyła ich; i dano jej władzę nad wszystkimi plemionami, językami i narodami”. To proroctwo, niemal identyczne z opisem małego rogu z Daniela 7, niewątpliwie wskazuje na papiestwo.

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> „Dano mu moc, aby trwał przez czterdzieści dwa miesiące.” I mówi prorok: „Widziałem jedną z jego głów jakby śmiertelnie zranioną.” I znowu: „Kto prowadzi do niewoli, pójdzie do niewoli; kto mieczem zabija, musi mieczem zginąć.” Czterdzieści dwa miesiące to to samo, co „czas i czasy i połowa czasu”, trzy i pół roku, czyli 1260 dni, z Daniela 7 — okres, w którym władza papieska miała uciskać lud Boży. Okres ten, jak stwierdzono w poprzednich rozdziałach, rozpoczął się wraz z supremacją papiestwa w roku 538 n.e. i zakończył się w 1798. Wówczas papież został uwięziony przez armię francuską, władza papieska otrzymała śmiertelną ranę i spełniło się proroctwo: „Kto prowadzi do niewoli, pójdzie do niewoli.” Wielki bój, 439.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

Wraz z natchnionym autorytetem, by również uznać trzy i pół roku za "czas", który "objawia" Rzym, pojawiają się inne biblijne odniesienia do Rzymu.

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> Zaprawdę powiadam wam: było w Izraelu wiele wdów za dni Eliasza, kiedy niebo było zamknięte przez trzy lata i sześć miesięcy, a wielki głód panował w całej ziemi. Łk 4,25.

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

Trzy i pół roku Eliasza łączy ten czas z Izebel, która jest symbolem papieskiego Rzymu w kościele w Tiatyrze.

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> Jednak mam nieco przeciw tobie, że pozwalasz tej kobiecie Jezebel, która nazywa siebie prorokinią, nauczać i zwodzić moich sług, aby uprawiali nierząd i jedli to, co ofiarowano bożkom. I dałem jej czas, aby się upamiętała ze swego nierządu; lecz nie upamiętała się. Objawienie 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

"Czas" dany czwartemu kościołowi, reprezentowanemu przez Jezebel, jest także "przestrzenią".

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> Eliasz był człowiekiem podobnym nam, podlegającym tym samym namiętnościom, i modlił się usilnie, aby deszcz nie padał; i deszcz nie padał na ziemię przez trzy lata i sześć miesięcy. Jakuba 5:17.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

Komentując fakt, że czterdzieści dwa miesiące są tym samym co tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, Siostra White określa ten okres jako „owe dni”, do których odnosił się Chrystus.

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> Wspomniane tutaj okresy — „czterdzieści i dwa miesiące” oraz „tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni” — są tożsame, jednakowo przedstawiając czas, w którym Kościół Chrystusa miał cierpieć ucisk ze strony Rzymu. 1260 lat zwierzchnictwa papieskiego rozpoczęło się w 538 r. n.e. i miało się zatem zakończyć w 1798 r. Wówczas armia francuska wkroczyła do Rzymu i uwięziła papieża, a on zmarł na wygnaniu. Choć wkrótce potem wybrano nowego papieża, hierarchia papieska nigdy odtąd nie była w stanie sprawować takiej władzy, jaką posiadała wcześniej.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> Prześladowanie kościoła nie trwało przez cały okres 1260 lat. Bóg, w miłosierdziu dla swego ludu, skrócił czas ich ognistej próby. Zapowiadając „wielki ucisk”, który miał spaść na kościół, Zbawiciel powiedział: „A gdyby nie były skrócone owe dni, nie ocalałoby żadne ciało; lecz ze względu na wybranych zostaną skrócone owe dni”. Mateusza 24:22. Pod wpływem Reformacji prześladowania zostały zakończone przed rokiem 1798. Wielki bój, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

Chrystus i siostra White utożsamiają wyrażenie „owe dni” z „czasem”, który wskazuje na Rzym papieski. Gdy Daniel mówi o prześladowaniu, które nastąpiło po osadzeniu papiestwa na tronie ziemi, w wersecie trzydziestym pierwszym rozdziału jedenastego określa ten czas prześladowań jako „wiele dni”.

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> A wojska staną po jego stronie i zbezczeszczą świątynię twierdzy, usuną ustawiczną ofiarę i postawią ohydę spustoszenia. A tych, którzy bezbożnie postępują przeciw przymierzu, uwiedzie pochlebstwami; lecz lud znający swego Boga będzie mocny i będzie działał. A rozumni wśród ludu pouczą wielu; jednak przez wiele dni padać będą od miecza i ognia, od niewoli i grabieży. Daniela 11:31-33.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

Rzym zostaje objawiony w powiązaniu z proroczym czasem, który jest z nim związany; dlatego Paweł mówi, że człowiek grzechu zostanie objawiony „w swoim czasie”. Fakt, że Rzym ustanawia widzenie — którego nieznajomość prowadzi do zguby — wyjaśnia, dlaczego ów proroczy czas jest przedstawiany tak często i na tak wiele sposobów, gdyż Bóg „nie powtarza rzeczy, które nie mają wielkiego znaczenia”. W poprzednich wersetach zaznaczono również koniec tego okresu czasu.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> A ci, którzy są rozumni wśród ludu, będą pouczać wielu; lecz oni padną od miecza i od ognia, przez niewolę i grabież, na wiele dni. A gdy upadną, doznają niewielkiej pomocy; lecz wielu przyłączy się do nich z pochlebstwami. A niektórzy z rozumnych upadną, aby ich doświadczyć, oczyścić i wybielić aż do czasu końca, ponieważ to jeszcze na wyznaczony czas. Daniela 11:33-35.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

„Czas końca” „jest jeszcze na czas wyznaczony.” Hebrajskie słowo „wyznaczony” to „moed” i oznacza ustalony czas lub termin. O proroczym znaczeniu i wadze „czasu wyznaczonego” w Księdze Daniela świadczy częstotliwość, z jaką jest on przywoływany. Niewielu laodycejskich adwentystów, jeśli w ogóle, rozpoznaje, że rok 1989 był „czasem końca”, a zatem był to czas wyznaczony. Był to wyznaczony przez Boga czas, w którym miał On odpieczętować wiedzę dla ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy. Z tego powodu Księga Daniela dostarcza świadectw, że „czas wyznaczony” oznacza nadejście „czasu końca”. W ósmym rozdziale Księgi Daniela ten proroczy symbol zostaje przedstawiony.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> I usłyszałem głos człowieka między brzegami Ulai, który zawołał i rzekł: Gabrielu, spraw, aby ten człowiek zrozumiał widzenie. Podszedł więc do miejsca, gdzie stałem; a gdy podszedł, zląkłem się i padłem na twarz. Lecz rzekł do mnie: Zrozumiej, synu człowieczy, bo widzenie odnosi się do czasu końca. A gdy jeszcze ze mną mówił, ogarnął mnie głęboki sen, twarzą ku ziemi; lecz dotknął mnie i postawił mnie na nogi. I rzekł: Oto oznajmię ci, co się stanie u kresu gniewu, bo koniec nastąpi w wyznaczonym czasie. Daniela 8:16-19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

Podobnie jak w rozdziale jedenastym, słowo „koniec” w wyrażeniu „czas końca” w tych wersetach jest innym hebrajskim słowem niż to, które tłumaczy się jako „wyznaczony”. Czas końca oznacza okres, który rozpoczyna się w czasie wyznaczonym. „Czas wyznaczony” (moed) to wyznaczony termin, a „czas końca” (hebr. „gets”) to okres, który zaczyna się w czasie wyznaczonym. To właśnie „czas” odsłania Rzym, a ów „czas” jest tak ważny, że koniec tego okresu oraz okres następujący po jego zakończeniu są poświadczone przez kilku świadków. W wersecie dwudziestym czwartym rozdziału jedenastego Księgi Daniela pogański Rzym zostaje wskazany jako panujący nad światem przez „czas”.

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

Symboliczny "czas" to trzysta sześćdziesiąt lat, ponieważ w biblijnym roku jest trzysta sześćdziesiąt dni. Pogański Rzym panował przez "czas", a papieski Rzym panował przez "czas, czasy i połowę czasu". Współczesny Rzym panuje przez symboliczną "godzinę" albo symboliczne "czterdzieści dwa miesiące". Po 1844 roku nie ma czasu proroczego, więc "godzina" i "czterdzieści dwa miesiące" to okres od wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego aż do zakończenia czasu próby dla ludzi. Jednak pogański Rzym sprawował najwyższą władzę od bitwy pod Akcjum w 31 r. p.n.e., aż do przeniesienia przez Konstantyna stolicy imperium do Konstantynopola w roku 330. Wiemy, że poniższe wersety mówią o pogańskim Rzymie, ponieważ Chrystus jest przedstawiony jako "książę przymierza", który "zostanie złamany", gdy został ukrzyżowany. Władzą panującą wówczas był pogański Rzym, więc wersety, które teraz rozważymy, identyfikują pogański Rzym.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> A na jego miejscu powstanie człowiek nikczemny, któremu nie przyznają godności królewskiej; lecz przyjdzie pokojowo i zdobędzie królestwo pochlebstwami. A przemożne wojska zostaną przed nim zmiecione jak przez powódź i rozbite; nawet książę przymierza. A po zawarciu z nim przymierza będzie działał podstępnie, gdyż wystąpi i umocni się z małą liczbą ludzi. Wejdzie pokojowo nawet do najzasobniejszych miejsc prowincji; uczyni to, czego nie uczynili jego ojcowie ani ojcowie jego ojców; rozda między nich zdobycze, łupy i bogactwa; tak, i ułoży swoje plany przeciwko twierdzom, na pewien czas. Daniela 11:21-24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

Słowo „against” w ostatnim wyrażeniu w tych wersetach tak naprawdę znaczy „from”, a werset mówi, że pogański Rzym będzie panował (obmyślając swoje zamiary) „from” ze swej twierdzy (miasto Rzym) przez trzysta sześćdziesiąt lat.

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> 'WERSET 24. Wkroczy w pokoju nawet do najzasobniejszych miejsc prowincji; i uczyni to, czego nie uczynili jego ojcowie ani ojcowie jego ojców; rozda między nimi łupy, zdobycze i bogactwa; owszem, poweźmie zamiary przeciwko twierdzom, i to na pewien czas.'

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> Zwyczajowy sposób, w jaki narody, zanim nastały czasy Rzymu, wchodziły w posiadanie cennych prowincji i bogatych terytoriów, polegał na wojnie i podboju. Rzym miał teraz uczynić to, czego nie dokonali ani ojcowie, ani dziadowie: mianowicie pozyskać te nabytki drogą pokojową. Wprowadzono wtedy dotąd niesłychany zwyczaj, by królowie zapisywali Rzymianom swoje królestwa w testamencie. W ten sposób Rzym wszedł w posiadanie rozległych prowincji.

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> A ci, którzy w ten sposób znaleźli się pod panowaniem Rzymu, odnieśli z tego niemałą korzyść. Traktowano ich z życzliwością i pobłażliwością. Było to tak, jakby łupy i zdobycze były między nimi rozdzielane. Chroniono ich przed wrogami, a oni żyli w pokoju i bezpieczeństwie pod egidą rzymskiej potęgi.

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> Końcową część tego wersetu biskup Newton interpretuje jako knucie intryg z twierdz, a nie przeciwko nim. Tak właśnie czynili Rzymianie z silnej twierdzy swojego miasta na siedmiu wzgórzach. 'I to na pewien czas;' niewątpliwie czas proroczy, 360 lat. Od jakiego momentu należy liczyć te lata? Prawdopodobnie od wydarzenia przedstawionego w następnym wersecie.

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> WERSET 25. I pobudzi swą potęgę i męstwo przeciw królowi południa z wielkim wojskiem; a król południa zostanie pobudzony do bitwy z bardzo wielkim i potężnym wojskiem; lecz nie ostoi się, gdyż będą przeciw niemu knuć zamysły.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> „Wiersze 23 i 24 przenoszą nas na tę stronę przymierza między Żydami a Rzymianami, 161 r. przed Chr., do czasu, gdy Rzym uzyskał powszechne panowanie. Wiersz, który mamy teraz przed sobą, ukazuje energiczną wyprawę przeciwko królowi południa, Egiptowi, oraz wystąpienie znamiennej bitwy między wielkimi i potężnymi armiami. Czy wydarzenia takie jak te miały miejsce w historii Rzymu mniej więcej w tym czasie? — Tak, miały. Wojną tą była wojna między Egiptem a Rzymem, a bitwą była bitwa pod Akcjum. Rzućmy pokrótce okiem na okoliczności, które doprowadziły do tego konfliktu.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

W następujących wersetach Daniel ponownie odnosi się do wyznaczonego czasu i do końca.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> I pobudzi swą potęgę i męstwo przeciw królowi południa z wielką armią; a król południa pobudzi się do bitwy z bardzo wielką i potężną armią; lecz nie ostoi się, gdyż uknują przeciw niemu podstępy. Tak, ci, którzy jadają z jego stołu, zgładzą go, a jego wojsko się rozleje i wielu padnie zabitych. A serca obu tych królów będą skłonne do złego i będą mówić kłamstwa przy jednym stole; lecz to się nie powiedzie, gdyż koniec nastąpi w wyznaczonym czasie. Potem wróci do swej ziemi z wielkim bogactwem; a jego serce obróci się przeciw świętemu przymierzu; i dokona wyczynów, i wróci do swej ziemi. W wyznaczonym czasie znowu powróci i zwróci się ku południu; lecz nie będzie to jak poprzednio ani jak potem. Daniel 11:25-29.

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

W ósmym rozdziale Gabriel wskazał, że „chazon”, wizja dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat, zakończy się w wyznaczonym czasie, a następnie rozpocznie się okres określany jako „czas końca”. W tym fragmencie wyznaczony czas to koniec okresu trzystu sześćdziesięciu lat, w czasie których pogański Rzym miał panować niepodzielnie nad światem. W tym fragmencie nie ma „czasu końca”, ponieważ nie było niczego zapieczętowanego, co miało zostać odpieczętowane na końcu tego okresu historii.

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

W ósmym rozdziale Księgi Daniela widzenie o „ostatnim końcu” oburzenia, którym było dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, kończące się w tym samym czasie co dwa tysiące trzysta lat, zostało zapieczętowane aż do „czasu końca”, albowiem w roku 1844, który był wyznaczonym czasem obu widzeń, światło trzeciego anioła zostało odpieczętowane. W jedenastym rozdziale Księgi Daniela, w wersetach od trzydziestego do trzydziestego szóstego, przy końcu „pierwszego oburzenia” w roku 1798 miał nastąpić okres przedstawiony jako „czas końca”, kiedy światło pierwszego anioła zostało odpieczętowane. Dlatego proroctwo czasowe dotyczące pogańskiego Rzymu nie miało czasu końca, lecz jedynie czas wyznaczony, wskazujący, kiedy dobiegło końca trzysta sześćdziesiąt lat; lecz zarówno czas wyznaczony w roku 1798, jak i czas wyznaczony w roku 1844 odpieczętowały poselstwo, które miało być zrozumiane w okresie przedstawionym jako „czas końca”.

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

Rzym jest ukazany tak, jak jest przedstawiony proroczo w swoim proroczym czasie. „Czas, czasy i pół czasu”, „czterdzieści dwa miesiące”, „tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni” oraz „trzy i pół roku” to niektóre z różnych symboli, które przedstawiają okres, gdy papiestwo sprawowało władzę w Ciemnych Wiekach. Okres, który łączy ruch millerystów z ruchem stu czterdziestu czterech tysięcy, obejmuje sto dwadzieścia sześć lat. Sto dwadzieścia sześć jest także symbolem tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni, ponieważ stanowi dziesięcinę, czyli jedną dziesiątą tej liczby. Sto dwadzieścia sześć lat od buntu z 1863 roku aż do czasu wyznaczonego w 1989 roku wskazuje rok 1989 jako Boży termin spotkania z Jego ludem czasów ostatecznych.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> Jak mamy badać Pismo Święte? Czy mamy wbijać po kolei paliki doktrynalne, a potem próbować dopasować całe Pismo do naszych ugruntowanych opinii, czy też mamy zanieść nasze idee i poglądy do Pisma i mierzyć nasze teorie ze wszystkich stron Pismem prawdy? Wielu, którzy czytają, a nawet nauczają Biblii, nie pojmuje drogocennej prawdy, której nauczają lub którą studiują. Ludzie żywią błędy, choć prawda jest jasno wytyczona, i gdyby tylko przynieśli swoje doktryny do słowa Bożego, a nie czytali słowa Bożego w świetle swoich doktryn, by dowieść słuszności swoich wyobrażeń, nie chodziliby w ciemności i ślepocie ani nie pielęgnowaliby błędu. Wielu nadaje słowom Pisma znaczenie odpowiadające ich własnym opiniom i w ten sposób sami siebie wprowadzają w błąd oraz zwodzą innych swoimi błędnymi interpretacjami słowa Bożego. Podejmując studium słowa Bożego, powinniśmy czynić to z pokornym sercem. Wszelki egoizm, wszelkie zamiłowanie do oryginalności powinno być odłożone na bok. Od dawna żywione opinie nie mogą być uważane za nieomylne. To niechęć Żydów do porzucenia swoich długo utrwalonych tradycji doprowadziła do ich zguby. Byli zdecydowani nie dostrzegać żadnej wady w swoich opiniach ani w swoich wykładniach Pisma; lecz jakkolwiek długo ludzie mogliby żywić pewne poglądy, jeśli nie są one wyraźnie potwierdzone przez spisane słowo, należy je odrzucić.

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> Ci, którzy szczerze pragną prawdy, nie będą się wzbraniać przed ujawnieniem swoich poglądów do badania i krytyki i nie będą się irytować, jeśli ich opinie i idee zostaną podważone. Taki duch był pielęgnowany wśród nas czterdzieści lat temu. Schodziliśmy się z ciężarem na sercu, modląc się, abyśmy byli jedno w wierze i nauce; wiedzieliśmy bowiem, że Chrystus nie jest podzielony. Każdorazowo badaliśmy jeden punkt. Uroczysta powaga cechowała te narady badawcze. Pismo Święte otwieraliśmy z czcią i bojaźnią. Często pościliśmy, aby lepiej przygotować się do zrozumienia prawdy. Po usilnej modlitwie, jeśli jakiś punkt nie był zrozumiały, był omawiany, a każdy swobodnie wyrażał swoje zdanie; potem znów skłanialiśmy się do modlitwy i gorące błagania wznosiły się do nieba, aby Bóg pomógł nam widzieć jednakowo, abyśmy byli jedno, jak jedno są Chrystus i Ojciec. Wylano wiele łez. Jeśli jeden brat upominał drugiego za jego ociężałość w pojmowaniu, za to, że nie rozumie jakiegoś fragmentu tak, jak on go rozumiał, ten napomniany potem brał brata za rękę i mówił: „Nie zasmucajmy Ducha Świętego Bożego. Jezus jest z nami; zachowujmy ducha pokory i gotowości do uczenia się”, a ten, do którego były skierowane słowa, mówił: „Przebacz mi, bracie, postąpiłem wobec ciebie niesprawiedliwie”. Potem znów padaliśmy na kolana do modlitwy. W ten sposób spędzaliśmy wiele godzin. Zazwyczaj nie badaliśmy razem dłużej niż cztery godziny naraz, jednak czasem cała noc upływała na uroczystym badaniu Pisma, abyśmy zrozumieli prawdę na nasz czas. Niekiedy Duch Boży zstępował na mnie i trudne fragmenty stawały się jasne w wyznaczony przez Boga sposób, i wtedy panowała doskonała harmonia. Wszyscy byliśmy jednej myśli i jednego Ducha.

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> Najgorliwiej staraliśmy się, aby Pismo Święte nie było naginane do czyichkolwiek poglądów. Staraliśmy się, by nasze różnice były jak najmniejsze, nie rozwodząc się nad kwestiami drugorzędnymi, co do których zdania były podzielone. Lecz ciężarem każdego serca było doprowadzenie wśród braci do takiego stanu, który odpowiadałby modlitwie Chrystusa, aby Jego uczniowie byli jedno, jak On i Ojciec są jedno. Czasami jeden lub dwóch braci uparcie przeciwstawiało się przedstawionemu poglądowi i postępowało zgodnie z naturalnymi pobudkami serca; lecz gdy taka postawa się pojawiała, wstrzymywaliśmy nasze dociekania i odraczaliśmy spotkanie, aby każdy miał możliwość udać się do Boga w modlitwie i, bez rozmów z innymi, przestudiować sporną kwestię, prosząc o światło z nieba. Życzliwie się rozstawaliśmy, aby jak najszybciej znów się spotkać dla dalszych dociekań. Niekiedy moc Boża zstępowała na nas w wyraźny sposób, a gdy jasne światło odsłaniało kwestie prawdy, płakaliśmy i radowaliśmy się razem. Miłowaliśmy Jezusa; miłowaliśmy się nawzajem.

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> W owych dniach Bóg działał dla nas, a prawda była cenna dla naszych dusz. Konieczne jest, aby nasza dzisiejsza jedność miała taki charakter, który wytrzyma próbę. Jesteśmy tu w szkole Mistrza, abyśmy zostali przygotowani do szkoły tam w górze. Musimy nauczyć się znosić rozczarowanie na wzór Chrystusa, a lekcja, jakiej nas to nauczy, będzie miała dla nas wielkie znaczenie.

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> „Mamy wiele do nauczenia się i wiele, bardzo wiele do oduczenia się. Tylko Bóg i niebo są nieomylne. Ci, którzy sądzą, że nigdy nie będą musieli zrezygnować z umiłowanego przekonania, że nigdy nie będą mieli okazji, by zmienić zdanie, będą rozczarowani. Dopóki z nieugiętą stanowczością trzymamy się własnych idei i opinii, nie możemy osiągnąć jedności, o którą modlił się Chrystus.” Review and Herald, 26 lipca 1892 r.

Back to Articles