Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixteen

Księga Daniela - numer sto szesnaście

Unveiling the Days of Vengeance: A Prophetic Exploration of Jeremiah’s Warning and the Final Generation

Odsłaniając dni pomsty: proroczne studium ostrzeżenia Jeremiasza i ostatniego pokolenia

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word

We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.

W poprzednim artykule rozważaliśmy pięćdziesiąty rozdział Księgi Jeremiasza, a w tym fragmencie mowa o sądzie nad Babilonem, który rozpoczyna się wraz z rychło nadchodzącym prawem niedzielnym w Stanach Zjednoczonych i kończy się gniewem Bożym. Sąd wykonawczy jest dniem pomsty Pana, który został przedstawiony przez zniszczenie Jerozolimy w roku 70 n.e. Zniszczenie Jerozolimy dokonane przez Rzym w 70 r. n.e. było wcześniej zapowiedziane typologicznie przez zniszczenie Jerozolimy dokonane przez Nabuchodonozora. Razem stanowiły dwóch świadków sądu wykonawczego nad nierządnicą z Tyru, która jest też nierządnicą z siedemnastego rozdziału Księgi Objawienia.

Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.

Jeremiasz informuje nas, że gdy pomsta Pana zostanie dokonana na współczesnym Babilonie, począwszy od wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej, „W owych dniach i w owym czasie — mówi Pan — będzie się szukać nieprawości Izraela, lecz jej nie będzie, a grzechów Judy — i nie będą znalezione; bo odpuszczę tym, których pozostawię”. W owych dniach pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy będzie już dokonane.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

> "Co czynicie, bracia, w tym wielkim dziele przygotowania? Ci, którzy jednoczą się ze światem, przyjmują światowy wzorzec i przygotowują się na znamię bestii. Ci, którzy nie ufają sobie, którzy się upokarzają przed Bogiem i oczyszczają swoje dusze przez posłuszeństwo prawdzie — ci otrzymują niebiański wzorzec i przygotowują się na pieczęć Boga na swoich czołach. Gdy dekret zostanie wydany i pieczęć odciśnięta, ich charakter pozostanie czysty i nieskalany na wieczność." Testimonies, tom 5, 216.

The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.

Sąd wykonawczy rozpoczyna się wraz z drugim głosem osiemnastego rozdziału Apokalipsy, który wzywa mężczyzn i kobiety do ucieczki z Babilonu, a Jeremiasz mówi: "Ich dzień nadszedł, czas ich nawiedzenia. Głos tych, którzy uciekają i wymykają się z ziemi Babilonu, by ogłosić na Syjonie pomstę Pana, naszego Boga, pomstę jego świątyni. Zwołajcie łuczników przeciwko Babilonowi: wszyscy, którzy naciągacie łuk, otoczcie ją dookoła; niech nikt z niej nie ujdzie; odpłaćcie jej według jej uczynków; według wszystkiego, co uczyniła, uczyńcie jej." Jej sąd zostaje dokonany przez "łuczników". Pierwsza wzmianka o łuczniku w Piśmie dotyczy Izmaela.

> And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.

> I Bóg usłyszał głos chłopca; i anioł Boży zawołał do Hagar z nieba i rzekł do niej: Co ci jest, Hagar? Nie bój się, bo Bóg usłyszał głos chłopca tam, gdzie jest. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię z niego wielki naród. I Bóg otworzył jej oczy i zobaczyła studnię z wodą; i poszła, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić. I Bóg był z chłopcem; i dorastał, mieszkał na pustyni i został łucznikiem. Księga Rodzaju 21:17–20.

The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).

„Godzina wielkiego trzęsienia ziemi” w jedenastym rozdziale Apokalipsy wskazuje początek sądu wykonawczego nad nierządnicą Rzymu, który rozpoczyna się wraz z wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym w Stanach Zjednoczonych. W tej „godzinie” „trzecie biada przychodzi prędko. I zatrąbił siódmy anioł”. Trzecie biada to siódma trąba. To łucznicy islamu zostają użyci, aby wymierzyć Jego sąd tym, którzy narzucają znak papieskiej władzy (święcenie niedzieli) i prześladują tych, którzy zachowują znak Bożej władzy (święcenie sabatu).

In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

W rozdziale dwudziestym pierwszym Ewangelii według Łukasza Jezus, odpowiadając na pytania uczniów dotyczące zniszczenia Jerozolimy i świątyni, przedstawia narrację historyczną, która zarazem obrazuje dzieje dni ostatecznych. Wspomina o „dniach pomsty”, które były istotnym proroczym rysem Jego posługi jako Mesjasza; określił to w swojej inauguracyjnej zapowiedzi posługi, czytając z proroka Izajasza w kościele w Nazarecie. To ogłoszenie w Nazarecie i ów fragment z Izajasza przedstawiały nie tylko Jego posługę, lecz także przesłanie Jego uczniów, a ściślej dzieło i posługę ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> Duch Pana Boga jest nade mną, bo Pan namaścił mnie, abym głosił dobrą nowinę pokornym; posłał mnie, abym opatrzył skruszonych na sercu, abym ogłosił wolność jeńcom i otwarcie więzienia dla związanych; aby ogłosić rok łaski Pana i dzień pomsty naszego Boga; aby pocieszyć wszystkich, którzy opłakują; aby wyznaczyć opłakującym na Syjonie: wieniec zamiast popiołu, olej radości zamiast żałoby, szatę uwielbienia zamiast ducha przygnębienia; aby nazwano ich drzewami sprawiedliwości, nasadzeniem Pana, by On był uwielbiony. I odbudują dawne ruiny, podniosą wcześniejsze spustoszenia i naprawią miasta zniszczone, spustoszenia wielu pokoleń. Cudzoziemcy staną i będą paść wasze stada, a synowie obcych będą waszymi oraczami i winogrodnikami. Lecz was nazwą Kapłanami Pana; ludzie będą was zwać: Sługami naszego Boga; będziecie korzystać z bogactw narodów i w ich chwale będziecie się chlubić. Za waszą hańbę otrzymacie podwójnie; zamiast pohańbienia radować się będą swoim działem; dlatego w swojej ziemi posiądą podwójne, a ich udziałem będzie wieczna radość. Bo Ja, Pan, miłuję prawo, nienawidzę grabieży w ofierze całopalnej; i w prawdzie pokieruję ich dziełem, i zawrę z nimi wieczne przymierze. A ich potomstwo będzie znane wśród narodów, a ich potomkowie wśród ludów; wszyscy, którzy ich zobaczą, uznają, że są potomstwem, które Pan pobłogosławił. Z wielką radością będę się weselił w Panu, moja dusza będzie się radować w moim Bogu; bo przyodział mnie w szaty zbawienia, okrył mnie płaszczem sprawiedliwości, jak oblubieniec stroi się ozdobami i jak oblubienica przystraja się swymi klejnotami. Bo jak ziemia wydaje swój pąk i jak ogród sprawia, że to, co w nim posiano, wyrasta, tak Pan Bóg sprawi, że sprawiedliwość i uwielbienie rozkwitną przed wszystkimi narodami. Izajasz 61:1-11.

The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”

Sto czterdzieści cztery tysiące, którzy są opieczętowani w dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela, to ci, którzy opłakują grzechy w Kościele i na świecie. „Miłościwy rok Pana i dzień pomsty naszego Boga” to czas, gdy ci, którzy opłakują w Syjonie, zostają pocieszeni i stają się „drzewami sprawiedliwości”, aby „uwielbić Pana”. Oni uwielbiają Pana, bo „w owych dniach i w owym czasie, mówi Pan, będzie się szukać nieprawości Izraela, a nie będzie jej”. Ci, którzy opłakują, to ci, którzy zostali opieczętowani, i to oni „odbudują dawne rumowiska”, „podźwigną dawne spustoszenia” i „naprawią spustoszone miasta, spustoszenia wielu pokoleń”. „Zostaną nazwani Kapłanami Pana”, a ludzie będą ich nazywać „Sługami naszego Boga”.

The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.

Sprawiedliwość stu czterdziestu czterech tysięcy ma „rozwinąć się przed wszystkimi narodami”, gdy zostaną podniesieni jako sztandar w godzinie wielkiego trzęsienia ziemi. Ich sprawiedliwość wzrasta stopniowo, gdyż jest „jak ziemia wydaje swe pędy i jak ogród sprawia, że kiełkuje to, co w nim zasiano; tak Pan Bóg sprawi, że sprawiedliwość i chwała rozwiną się”. Opieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy rozpoczęło się wraz z nadejściem późnego deszczu 1 września 2001 roku. Wtedy właśnie ziemia wydała swoje pędy. Izajasz wskazuje, kiedy pędy wyrastają.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> W miarę, gdy wypuszcza pędy, będziesz się z nim rozprawiał; on powstrzymuje swój srogi wiatr w dniu wschodniego wiatru. Przez to więc zostanie oczyszczona nieprawość Jakuba; i to jest cały owoc, by zgładzono jego grzech: gdy uczyni wszystkie kamienie ołtarza jak kamienie wapienne, rozbite na kawałki, gaje i posągi nie ostoją się. Izajasza 27:8–9.

In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.

W „dniu wschodniego wiatru”, który jest Jego „srogim wiatrem”, który „On powściąga”, „wypuszczanie” pąków rozpocznie się, gdy deszcz zostanie „odmierzony”. „Stayeth” znaczy wstrzymany. Gdy cztery wiatry zostaną wstrzymane przez czterech aniołów z siódmego rozdziału Objawienia, rozpoczyna się pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy. W tym czasie późny deszcz zaczyna „pokrapywać” umiarkowanie, gdyż słowo „miara” w tym wersecie oznacza umiarkowanie. Na początku okresu pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy późny deszcz jest odmierzany, a pod koniec tego okresu jest bez miary.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> Wielkie wylanie Ducha Bożego, które rozświetla całą ziemię Swoją chwałą, nie nastąpi, dopóki nie będziemy mieli oświeconego ludu, który z doświadczenia wie, co znaczy być współpracownikami Boga. Kiedy będziemy mieli całkowite, z całego serca poświęcenie się służbie Chrystusa, Bóg zaznaczy to wylaniem Swego Ducha bez miary; lecz tak się nie stanie, dopóki największa część Kościoła nie będzie współpracować z Bogiem. Bóg nie może wylać Swego Ducha, gdy egoizm i pobłażanie sobie są tak jawne; gdy panuje duch, który, przełożony na słowa, wyraziłby odpowiedź Kaina — 'Czyż jestem stróżem brata mego?' Jeśli prawda na ten czas, jeśli znaki, które narastają ze wszystkich stron, świadczące, że koniec wszystkiego jest bliski, nie są wystarczające, by obudzić drzemiącą energię tych, którzy utrzymują, że znają prawdę, wówczas ciemność proporcjonalna do światła, które świeciło, ogarnie te dusze. Nie ma nawet pozoru usprawiedliwienia dla ich obojętności, który mogliby przedłożyć Bogu w owym wielkim dniu ostatecznego rozrachunku. Nie będzie też powodu do przedstawienia, dlaczego nie żyli, nie chodzili i nie pracowali w świetle świętej prawdy Słowa Bożego, i w ten sposób nie ukazali pogrążonemu w grzechu światu poprzez swoje postępowanie, współczucie i zapał, że mocy i realności ewangelii nie da się podważyć. Review and Herald, 21 lipca 1896 r.

The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”

Okres próby późnego deszczu i pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy rozpoczyna się wraz z określeniem miary wylania Ducha Świętego, gdyż pszenica i kąkol doszły do czasu żniwa. Deszcz doprowadza obie grupy do dojrzałości, następnie pod koniec okresu próby pszenica i kąkol zostają rozdzielone, a pszenica wtedy "pozna z doświadczenia, co znaczy być współpracownikami Boga". Wtedy "będą mieć całkowite, z całego serca poświęcenie służbie Chrystusa, a Bóg potwierdzi to wylaniem swego Ducha bez miary."

The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.

„Dzień srogiego wschodniego wiatru” nastał 11 września 2001 roku i rozpoczął się spór Habakuka o fałszywe przesłanie pokoju i bezpieczeństwa związane z przesłaniem późnego deszczu, w przeciwieństwie do przesłania wskazującego na dzień Bożej pomsty. Wtedy rośliny, zarówno pszenica, jak i kąkol, zaczęły pączkować i wydawać owoc, którego miały dowieść w czasie sądu związanego z rychło nadchodzącym prawem niedzielnym.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> „Ponownie przypowieści te uczą, że po sądzie nie będzie już czasu łaski. Gdy dzieło ewangelii zostanie zakończone, natychmiast następuje oddzielenie dobrych od złych, a los każdej z tych grup zostaje na zawsze przesądzony.” Przypowieści Chrystusa, 123.

One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.

Jedna grupa oddaje pokłon słońcu w rozdziale ósmym Księgi Ezechiela, a druga otrzymuje pieczęć Boga w rozdziale dziewiątym. W rozdziale dwudziestym pierwszym Ewangelii Łukasza Chrystus wskazuje sto czterdzieści cztery tysiące i przedstawia znak, który wyznacza ostatnie pokolenie w historii Ziemi. Wskazał znak, który chrześcijanie muszą rozpoznać, aby uciec przed zniszczeniem Jerozolimy.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> A gdy ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska, wiedzcie, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry; a ci, którzy są w niej, niech z niej wyjdą; a ci, którzy są na wsi, niech do niej nie wchodzą. Albowiem są to dni pomsty, aby wypełniło się wszystko, co jest napisane. Łukasz 21:20-22.

Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.

Jezus wskazał — „linia po linii” — więcej proroczych cech znaku, gdyż Jego słowa są zapisane nie tylko u Łukasza, ale także u Mateusza i Marka.

> And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.

> I ta ewangelia o królestwie będzie głoszona po całym świecie na świadectwo wszystkim narodom; a wtedy nadejdzie koniec. Gdy więc ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel, stojącą w miejscu świętym (kto czyta, niech rozumie), wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry. Mateusza 24:14-16.

> And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.

> A Ewangelia musi najpierw być głoszona wśród wszystkich narodów. Lecz gdy was poprowadzą i wydadzą, nie troszczcie się z góry, co macie mówić, ani tego nie obmyślajcie; lecz cokolwiek będzie wam dane w owej godzinie, to mówcie; bo nie wy mówicie, lecz Duch Święty. A brat wyda brata na śmierć, i ojciec syna; a dzieci powstaną przeciw swoim rodzicom i doprowadzą do ich śmierci. I będziecie znienawidzeni przez wszystkich z powodu mojego imienia; lecz kto wytrwa do końca, ten będzie zbawiony. A gdy ujrzycie ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel, stojącą tam, gdzie stać nie powinna (kto czyta, niech rozumie), wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry. Ewangelia według Marka 13:10-14.

Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.

Zanim siedem ostatnich plag — będące ostatecznym i doskonałym wypełnieniem „dni pomsty” — zostanie dokonane na dwóch grupach ludzi, ewangelia o królestwie musi zostać zwiastowana i ogłoszona pośród wszystkich narodów. Poselstwo ewangelii zostaje przekazane narodom w związku z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną w Stanach Zjednoczonych, gdy sto czterdzieści cztery tysiące zostają podniesieni jak chorągiew. „Dni pomsty” oznaczają okres sądu wykonawczego nad nierządnicą Babilonu, który zaczyna się wraz z ustawą niedzielną w Stanach Zjednoczonych i dobiega końca, gdy Michał powstaje, zamyka się czas łaski dla ludzi, a gniew Boży zostaje wylany w siedmiu ostatnich plagach.

The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”

Okres ten to "godzina", którą określa Marek, oraz "godzina" "wielkiego trzęsienia ziemi", i "godzina", w której dziesięciu królów zgadzają się oddać swoje siódme królestwo papiestwu. Gdy ostatnia dusza przyjmie ewangelię, która jest ogłaszana wszystkim narodom, czas próby się kończy, a gniew Boży zostaje wylany bez miłosierdzia. Ten okres zaczyna się od głoszenia ewangelii wszystkim narodom, gdy sztandar zostaje podniesiony, i kończy się w chwili, gdy ostatnia osoba odpowie na orędzie ewangelii ogłaszane, głoszone i publikowane przez ten sztandar. Ten okres to "dni pomsty".

In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”

W Ewangelii Łukasza, w rozdziale dwudziestym pierwszym, Jezus precyzyjnie wskazuje ten moment w historii, gdyż wskazuje ostatnie pokolenie, które nie umrze przed Jego powtórnym przyjściem. Wskazuje znak, który jest określony jako „ohyda spustoszenia”, o której mówił prorok Daniel. Znak ten to chwila, gdy ohyda spustoszenia stoi w „miejscu świętym” i gdy „stoi tam, gdzie stać nie powinna”, a także gdy Jerozolima jest „otoczona wojskami”.

When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.

W roku 66 Cestius otoczył Jerozolimę wojskami; chrześcijanie w Jerozolimie uciekli z miasta, a Siostra White stwierdza, że podczas zniszczenia, które ostatecznie zakończyło się w roku 70, nie zginął ani jeden chrześcijanin. Cestius rozpoczął oblężenie, po czym wycofał się z najwyraźniej nieznanych przyczyn, a chrześcijanie w mieście uciekli, zgodnie z ostrzeżeniem związanym ze znakiem. W roku 70 Titus dopełnił zniszczenia, ponownie rozpoczynając oblężenie. Oblężenie Cestiusa było początkiem tego, co nazywa się Pierwszą wojną żydowsko-rzymską, a oblężenie i zniszczenie dokonane przez Titusa było końcem Pierwszej wojny żydowsko-rzymskiej.

The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.

Cała ta historia trwała trzy i pół roku, zaczęła się i zakończyła oblężeniem, a jej początek zawierał znak dla ludu Bożego. Ta historia została przez Chrystusa określona jako dni pomsty Bożej, co było szczególnym elementem, który miał On wskazać w swojej posłudze. Te dni oznaczają sąd wykonawczy nad nierządnicą Rzymu, który rozpoczyna się wraz z wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną i kończy się, gdy zamknie się czas łaski dla ludzi. Na początku sądu wykonawczego nad nierządnicą Babilonu sto czterdzieści cztery tysiące zostają wywyższeni jako sztandar, który jest znakiem. Gdy inne stado Boże zobaczy ten znak, ma uciekać z Babilonu, którego zagłada została zobrazowana przez zniszczenie Jerozolimy.

We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.

W następnym artykule będziemy dalej rozważać dwudziesty pierwszy rozdział Ewangelii Łukasza.

Back to Articles