Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Five

Księga Daniela - numer sto sześćdziesiąt pięć

Unveiling the Prophetic Tapestry: From Alexander the Great to Modern Rome

Odsłonięcie proroczego gobelinu: od Aleksandra Wielkiego do współczesnego Rzymu

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word

We will now consider the history that took place in the aftermath of Alexander the Great’s sudden death, which represents the year 538 unto the time of the end in 1798.

Teraz rozważymy dzieje, które miały miejsce po nagłej śmierci Aleksandra Wielkiego, co odpowiada okresowi od roku 538 aż do czasu końca w 1798 roku.

> And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him, and have dominion; his dominion shall be a great dominion. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm: but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land. Daniel 11:4–9.

> A gdy powstanie, jego królestwo zostanie rozbite i podzielone ku czterem wiatrom nieba; nie przypadnie jego potomstwu ani nie będzie według panowania, które sprawował, gdyż jego królestwo zostanie wyrwane i przekazane innym, nie im. I król południa będzie silny, a także jeden z jego książąt; ten będzie silniejszy od niego i obejmie panowanie, a jego panowanie będzie wielkie. A pod koniec lat połączą się, bo córka króla południa przyjdzie do króla północy, aby zawrzeć układ; lecz nie utrzyma mocy ramienia, ani on się nie ostoi, ani jego ramię; lecz ona zostanie wydana wraz z tymi, którzy ją przyprowadzili, i z tym, który ją spłodził, i z tym, który ją w tych czasach wspierał. Lecz z odrośli jej korzeni powstanie ktoś na jego miejscu, przyjdzie z wojskiem, wkroczy do twierdzy króla północy, rozprawi się z nimi i zwycięży. I uprowadzi do Egiptu ich bogów jako jeńców, wraz z ich książętami, oraz ich kosztowne naczynia ze srebra i ze złota; i będzie panował dłużej niż król północy. Tak więc król południa wejdzie do jego królestwa, a potem powróci do swojej ziemi. Daniela 11:4-9.

Eventually, after Alexander the Great’s kingdom was broken, those who struggled for control of the former kingdom devolved into two primary kingdoms. The one kingdom controlling the south of Alexander’s former empire and the other controlling the north. From that point on in the prophetic narrative they are identified simply as the king of the south and the king of the north. Once the struggle for world dominance has reached the point where it is only portrayed between the king of the north and the south, the symbols of those two kingdoms continue through the entire chapter.

Ostatecznie, po rozbiciu królestwa Aleksandra Wielkiego, strony walczące o kontrolę nad dawnym państwem wyłoniły dwa główne królestwa. Jedno z nich kontrolowało południe dawnego imperium Aleksandra, a drugie północ. Od tego momentu w narracji proroczej są one określane po prostu jako król południa i król północy. Gdy walka o światową dominację dochodzi do punktu, w którym przedstawiana jest już tylko jako zmagania między królem północy a królem południa, symbole tych dwóch królestw przewijają się przez cały rozdział.

In verse five, the king of the south is established, and he is strong, but the king of the north is also strong and his kingdom is larger. Then in verse six, the king of the south proposes an alliance with the northern kingdom. The peace treaty is secured by the king of the south giving his daughter to the king of the north, so the king of the north could marry her and ratify their alliance with a family bond. The king of the north agreed, and set aside his wife, and married the princess from the south, and the alliance was initiated.

W wersecie piątym król południa zostaje ustanowiony i jest potężny, lecz król północy również jest potężny, a jego królestwo jest większe. Następnie w wersecie szóstym król południa proponuje przymierze z królestwem północy. Traktat pokojowy zostaje przypieczętowany przez to, że król południa daje swoją córkę królowi północy, aby król północy mógł ją poślubić i zatwierdzić ich przymierze więzią rodzinną. Król północy wyraził zgodę, oddalił swoją żonę i poślubił księżniczkę z południa, a przymierze zostało zawarte.

Eventually the southern princess bears a male-child, but ultimately the northern king grew tired of his new wife, and set her aside, as he had done with his first wife, and takes his first wife back, but as soon as the original wife is restored, and has opportunity, she kills the king of the north, his southern bride, her child, and her entire Egyptian entourage. The act of the original wife murdering the southern princess and her child enrages the southern princesses family, and one of her brothers raises up an army and attacks the northern kingdom.

W końcu księżniczka z południa rodzi syna, lecz ostatecznie król północy znużył się swoją nową żoną i odsunął ją od siebie, jak uczynił to ze swoją pierwszą żoną, po czym ponownie przyjął swoją pierwszą żonę; lecz skoro tylko pierwotna żona została przywrócona i nadarzyła się jej sposobność, zabiła króla północy, jego południową małżonkę, jej dziecko oraz cały jej egipski orszak. Czyn pierwotnej żony, polegający na zamordowaniu południowej księżniczki i jej dziecka, rozgniewał rodzinę południowej księżniczki, a jeden z jej braci zebrał wojsko i uderzył na królestwo północy.

The southern army prevails over the northern king, and the first wife that murdered the northern king, his southern bride and child is then executed. The original wife’s son, who had been installed as the ruling king of the north at the death of his father, is captured and carried back to Egypt by the southern king, along with some Egyptian artifacts and idols that had been taken from the southern kingdom by the northern kingdom in earlier battles. Once in Egypt the captured northern king falls from a horse and dies. Uriah Smith identifies the history as follows.

Armia Południa zwycięża króla Północy, a pierwsza żona, która zamordowała króla Północy, jego żonę z Południa i dziecko, zostaje następnie stracona. Syn tej pierwszej żony, który po śmierci ojca został ustanowiony panującym królem Północy, zostaje pojmany i uprowadzony do Egiptu przez króla Południa, wraz z niektórymi egipskimi artefaktami i bożkami, które królestwo północne zagrabiło królestwu południowemu we wcześniejszych bitwach. Po przybyciu do Egiptu pojmany król Północy spada z konia i umiera. Uriah Smith przedstawia tę historię następująco.

> “‘VERSE 6. And in the end of years they shall join themselves together; for the king’s daughter of the south shall come to the king of the north to make an agreement: but she shall not retain the power of the arm; neither shall he stand, nor his arm; but she shall be given up, and they that brought her, and he that begat her, and he that strengthened her in these times.’

> 'WERSET 6. A po upływie lat połączą się; bo córka króla południa przyjdzie do króla północy, aby zawrzeć układ; lecz nie utrzyma mocy ramienia; nie ostoi się też on ani jego ramię; lecz ona będzie wydana, i ci, którzy ją przyprowadzili, i ten, który ją spłodził, i ten, który ją wspierał w tych czasach.'

> “There were frequent wars between the kings of Egypt and Syria. Especially was this the case with Ptolemy Philadelphus, the second king of Egypt, and Antiochus Theos, third king of Syria. They at length agreed to make peace upon condition that Antiochus Theos should put away his former wife, Laodice, and her two sons, and should marry Berenice, the daughter of Ptolemy Philadelphus. Ptolemy accordingly brought his daughter to Antiochus, bestowing with her an immense dowry.

> Między królami Egiptu i Syrii często wybuchały wojny. Szczególnie dotyczyło to Ptolemeusza Filadelfa, drugiego króla Egiptu, oraz Antiocha Teosa, trzeciego króla Syrii. W końcu zgodzili się zawrzeć pokój pod warunkiem, że Antioch Teos oddali swoją poprzednią żonę, Laodykę, i jej dwóch synów oraz poślubi Berenikę, córkę Ptolemeusza Filadelfa. Ptolemeusz w związku z tym przywiózł swoją córkę do Antiocha, wyposażając ją w ogromny posag.

> “‘But she shall not retain the power of the arm;’ that is, her interest and power with Antiochus. And so it proved; for some time shortly after, in a fit of love, Antiochus brought back his former wife, Laodice, and her children, to court again. Then says the prophecy, ‘Neither shall he [Antiochus] stand, nor his arm,’ or seed. Laodice, being restored to favor and power, feared lest, in the fickleness of his temper, Antiochus should again disgrace her, and recall Berenice; and conceiving that nothing short of his death would be an effectual safeguard against such a contingency, she caused him to be poisoned shortly after. Neither did his seed by Berenice succeed him in the kingdom; for Laodice so managed affairs as to secure the throne for her eldest son, Seleucus Callinicus.

> "Lecz nie zachowa mocy ramienia"; to znaczy, jej wpływy i władza u Antiochusa. I tak się stało; na pewien czas wkrótce potem, w przypływie miłości, Antiochus sprowadził z powrotem na dwór swoją dawną żonę, Laodice, oraz jej dzieci. Następnie proroctwo mówi: "Ani on [Antiochus] się nie ostoi, ani jego ramię", czyli potomstwo. Laodice, przywrócona do łask i władzy, obawiała się, że Antiochus, ze względu na zmienność swego usposobienia, znów ją zhańbi i przywróci Berenice; i uznawszy, że jedynie jego śmierć będzie skutecznym zabezpieczeniem przed taką ewentualnością, wkrótce potem kazała go otruć. Nie objęło też po nim tronu jego potomstwo z Berenice; gdyż Laodice tak pokierowała sprawami, by tron objął jej najstarszy syn, Seleucus Callinicus.

> “But such wickedness could not long remain unpunished, as the prophecy further predicts, and further history proves.

> Ale taka niegodziwość nie mogła długo pozostać bezkarna, jak dalej zapowiada proroctwo, a późniejsza historia to potwierdza.

> “‘VERSE 7. But out of a branch of her roots shall one stand up in his estate, which shall come with an army, and shall enter into the fortress of the king of the north, and shall deal against them, and shall prevail: 8. And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. 9. So the king of the south shall come into his kingdom, and shall return into his own land.’

> 'WERSET 7. Lecz z pędu jej korzeni powstanie ktoś na jego miejscu, który przyjdzie z wojskiem, wkroczy do twierdzy króla północy, będzie działał przeciw nim i zwycięży: 8. I uprowadzi do Egiptu w niewolę ich bogów, wraz z ich książętami i z ich kosztownymi naczyniami ze srebra i złota; i przetrwa więcej lat niż król północy. 9. Tak więc król południa wkroczy do jego królestwa i powróci do swojej ziemi.'

> “This branch out of the same root with Berenice was her brother, Ptolemy Euergetes. He had no sooner succeeded his father, Ptolemy Philadelphus, in the kingdom of Egypt, than, burning to avenge the death of his sister, Berenice, he raised an immense army, and invaded the territory of the king of the north, that is, of Seleucus Callinicus, who, with his mother, Laodice, reigned in Syria. And he prevailed against them, even to the conquering of Syria, Cilicia, the upper parts beyond the Euphrates, and almost all Asia. But hearing that a sedition was raised in Egypt requiring his return home, he plundered the kingdom of Seleucus, took forty thousand talents of silver and precious vessels, and two thousand five hundred images of the gods. Among these were the images which Cambyses had formerly taken from Egypt and carried into Persia. The Egyptians, being wholly given to idolatry, bestowed upon Ptolemy the title of Euergetes, or the Benefactor, as a compliment for his having thus, after many years, restored their captive gods.

> Tą latoroślą z tego samego korzenia co Berenika był jej brat, Ptolemeusz Euergetes. Zaledwie objął po ojcu, Ptolemeuszu Filadelfie, królestwo Egiptu, gdy, pałając żądzą pomszczenia śmierci siostry, Bereniki, zebrał ogromną armię i najechał ziemie króla północy, to jest Seleukosa Kallinikosa, który wraz ze swoją matką, Laodike, panował w Syrii. I zwyciężył ich, aż do podboju Syrii, Cylicji, górnych krain za Eufratem i niemal całej Azji. Lecz usłyszawszy, że w Egipcie wybuchł bunt domagający się jego powrotu do kraju, ograbił królestwo Seleukosa, zabrał czterdzieści tysięcy talentów srebra oraz kosztowne naczynia, a także dwa tysiące pięćset posągów bogów. Wśród nich były wizerunki, które Kambyzes niegdyś zabrał z Egiptu i wywiózł do Persji. Egipcjanie, całkowicie oddani bałwochwalstwu, nadali Ptolemeuszowi tytuł Euergetes, czyli Dobroczyńcy, w dowód uznania za to, że w ten sposób, po wielu latach, przywrócił ich uwięzionych bogów.

> “This, according to Bishop Newton, is Jerome’s account, extracted from ancient historians, but there are authors still extant, he says, who confirm several of the same particulars. Appian informs us that Laodice having killed Antiochus, and after him both Berenice and her child, Ptolemy, the son of Philadelphus, to revenge those murders, invaded Syria, slew Laodice, and proceeded as far as Babylon. From Polybius we learn that Ptolemy, surnamed Euergetes, being greatly incensed at the cruel treatment of his sister, Berenice, marched with an army into Syria, and took the city of Seleucia, which was kept for some years afterward by garrisons of the kings of Egypt. Thus did he enter into the fortress of the king of the north. Polyaenus affirms that Ptolemy made himself master of all the country from Mount Taurus as far as to India, without war or battle; but he ascribes it by mistake to the father instead of the son. Justin asserts that if Ptolemy had not been recalled into Egypt by a domestic sedition, he would have possessed the whole kingdom of Seleucus. The king of the south thus came into the dominion of the king of the north, and returned to his own land, as the prophet had foretold. And he also continued more years than the king of the north; for Seleucus Callinicus died in exile, of a fall from his horse; and Ptolemy Euergetes survived him for four or five years.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 250–252.

> „Tak oto, według biskupa Newtona, brzmi relacja Hieronima, wyjęta ze starożytnych historyków; są jednak, jak mówi, autorzy, których pisma przetrwały, potwierdzający kilka tych samych szczegółów. Appian informuje, że Laodyka, po zabiciu Antiocha, a następnie zarówno Bereniki, jak i jej dziecka, została pomszczona przez Ptolemeusza, syna Filadelfa, który najechał Syrię, zabił Laodykę i posunął się aż do Babilonu. Od Polibiusza dowiadujemy się, że Ptolemeusz, zwany Euergetesem, wielce oburzony okrutnym potraktowaniem swojej siostry Bereniki, wkroczył z armią do Syrii i zdobył miasto Seleucja, które przez kilka lat później było utrzymywane przez garnizony królów Egiptu. Tak więc wkroczył do twierdzy króla północy. Poliajnos stwierdza, że Ptolemeusz opanował cały kraj od Gór Taurus aż po Indie, bez wojny i bitwy; lecz przypisuje to omyłkowo ojcu zamiast synowi. Justyn twierdzi, że gdyby Ptolemeusz nie został odwołany do Egiptu z powodu wewnętrznego buntu, posiadłby całe królestwo Seleukosa. Król południa w ten sposób wkroczył na terytorium króla północy i powrócił do swojej ziemi, jak przepowiedział prorok. I żył też dłużej niż król północy; albowiem Seleukos Kallinik zmarł na wygnaniu wskutek upadku z konia, a Ptolemeusz Euergetes przeżył go o cztery lub pięć lat.” Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 250-252.

A prophetic characteristic of Rome, and therefore the king of the north, is that in order to be established upon the throne, three geographical obstacles must be conquered. The first king of the north in the aftermath of Alexander’s broken kingdom was established by Seleucus Nicator who had served as a general to Ptolemy (the king of the south) for a little while between 316 and 312 BC. Verse five addresses this fact when it states, “And the king of the south shall be strong, and one of his princes; and he shall be strong above him.” Ptolemy was the king of the south, and he had a general (one of his princes), that was destined to become stronger than Ptolemy, and the final phrase of verse five says, “and have dominion; his dominion shall be a great dominion.” Ptolemy’s general Seleucus was to become the first king of the north. But for Seleucus to become the king of the north, he would need to separate from the southern king, and thereafter conquer three geographical areas.

Proroczą cechą Rzymu, a zatem króla północy, jest to, że aby objąć tron, trzeba pokonać trzy geograficzne przeszkody. Pierwszym królem północy po rozpadzie królestwa Aleksandra został Seleukos Nikator, który przez krótki czas, między 316 a 312 r. p.n.e., służył jako generał u Ptolemeusza (króla południa). Do tego faktu odnosi się werset piąty, gdy stwierdza: „A król południa będzie potężny, i jeden z jego książąt; a on będzie silniejszy od niego.” Ptolemeusz był królem południa, a miał generała (jednego ze swoich książąt), który był przeznaczony, by stać się silniejszym od Ptolemeusza, a końcowa fraza wersetu piątego mówi: „i zapanuje; jego panowanie będzie wielkie.” Generał Ptolemeusza, Seleukos, miał stać się pierwszym królem północy. Jednak aby Seleukos mógł zostać królem północy, musiał odłączyć się od króla południa, a następnie podbić trzy obszary geograficzne.

The first area conquered by Seleucus was the East in 301 BC. He then conquered the West (that had been held by Cassander’s successor) in 286 BC, and he then took his third territory in the North when he conquered Lysimachus in 281 BC. The king of the north was established on the throne in 281 BC.

Pierwszym obszarem podbitym przez Seleukosa był Wschód w 301 r. p.n.e. Następnie w 286 r. p.n.e. podbił Zachód (który znajdował się w rękach następcy Kassandra), a trzeci obszar zajął na Północy, gdy w 281 r. p.n.e. pokonał Lizymacha. Król północy został osadzony na tronie w 281 r. p.n.e.

The peace treaty that was later formed with the southern king occurred in 252 BC. Six years later in 246 BC, Berenice (the southern princess), her son, and all her entourage were put to death. The southern king thereafter captured Laodice’s son, Seleucus Callinicus and took him back with him to Egypt, where he died falling from a horse. The reign of the first king of the north was from 281 BC until 246 BC, which equates to thirty-five years.

Później, w 252 r. p.n.e., zawarto traktat pokojowy z królem południa. Sześć lat później, w 246 r. p.n.e., Berenice (południowa księżniczka), jej syn oraz całe jej otoczenie zostali zabici. Następnie król południa pojmał syna Laodice o imieniu Seleucus Callinicus i zabrał go ze sobą do Egiptu, gdzie zginął, spadając z konia. Panowanie pierwszego króla północy trwało od 281 r. p.n.e. do 246 r. p.n.e., co daje trzydzieści pięć lat.

The first king of the north in chapter eleven, conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne. Pagan Rome also conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 8:9], and Papal Rome conquered three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 7:20]. Modern Rome also conquers three geographical obstacles in order to be established upon the throne [See Daniel 11:40–43].

Pierwszy król północy w rozdziale jedenastym pokonał trzy przeszkody geograficzne, aby zostać ustanowionym na tronie. Pogański Rzym również pokonał trzy przeszkody geograficzne, aby zostać ustanowionym na tronie [zob. Daniela 8:9], a Rzym papieski pokonał trzy przeszkody geograficzne, aby zostać ustanowionym na tronie [zob. Daniela 7:20]. Współczesny Rzym również pokonuje trzy przeszkody geograficzne, aby zostać ustanowionym na tronie [zob. Daniela 11:40-43].

Once established upon the throne, the first king of the north ruled for thirty-five years. Once established upon the throne, pagan Rome ruled for a “time” (three hundred and sixty years). Once established upon the throne, papal Rome ruled for “a time, times and dividing of time” (twelve hundred and sixty years.) Once established upon the throne, modern Rome will rule for a symbolic forty-two months (also noted as “an hour”).

Gdy tylko został ustanowiony na tronie, pierwszy król północy panował przez trzydzieści pięć lat. Gdy tylko została ustanowiona na tronie, pogańska Roma panowała przez „czas” (trzysta sześćdziesiąt lat). Gdy tylko została ustanowiona na tronie, papieska Roma panowała przez „czas, czasy i pół czasu” (tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat). Gdy tylko zostanie ustanowiona na tronie, współczesna Roma będzie panować przez symboliczne czterdzieści dwa miesiące (określone również jako „jedna godzina”).

Sister White informs us that “much of the history recorded in Daniel chapter eleven is to be repeated.” She then quotes verses thirty-one through thirty-six, and says, “scenes similar to those described in these words will take place.” In those verses papal Rome (the abomination that maketh desolate), is “placed” upon the throne in 538, and then it persecutes God’s people for “many days” (twelve hundred and sixty years), until the first “indignation is accomplished” in 1798. The history of verses thirty-one to thirty-six is repeated in the last six verses of chapter eleven, but the history was also perfectly typified in verses five through nine.

Siostra White informuje nas, że „znaczna część historii zapisanej w jedenastym rozdziale Księgi Daniela ma się powtórzyć”. Następnie cytuje wersety 31–36 i mówi: „sceny podobne do opisanych w tych słowach będą miały miejsce”. W tych wersetach papieski Rzym (ohyda spustoszenia) zostaje „osadzony” na tronie w roku 538, a następnie prześladuje lud Boży przez „wiele dni” (tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat), aż do czasu, gdy pierwsze „oburzenie dopełni się” w roku 1798. Historia z wersetów 31–36 powtarza się w ostatnich sześciu wersetach jedenastego rozdziału, ale została również doskonale ukazana typologicznie w wersetach 5–9.

The establishment of Seleucus as king of the north in 281 BC, aligns with the year 538. Both represent the enthronement of the king of the north at the conclusion of the conquering of three geographical obstacles. The period of papal rule is expressed in several ways; twelve hundred and sixty days, forty-two months, time, times and dividing of time, a space, and three and a half years. Seleucus’ rule was for thirty-five years, and a tenth, or a tithe, of thirty-five, is three and a half. A tenth of thirty-five years is also expressed as “three-point-five” (3.5) years. “Three and a half” is a symbol of the period of papal rule.

Ustanowienie Seleukosa jako króla północy w 281 r. p.n.e. odpowiada rokowi 538. Oba oznaczają intronizację króla północy po pokonaniu trzech przeszkód geograficznych. Okres papieskiego panowania wyrażany jest na kilka sposobów: tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, czterdzieści dwa miesiące, czas, czasy i połowa czasu, okres oraz trzy i pół roku. Panowanie Seleukosa trwało trzydzieści pięć lat, a jedna dziesiąta, czyli dziesięcina, z trzydziestu pięciu to trzy i pół. Jedna dziesiąta z trzydziestu pięciu lat wyrażana jest także jako „trzy przecinek pięć” (3,5) roku. „Trzy i pół” jest symbolem okresu papieskiego panowania.

The papacy received its deadly wound in 1798 when the king of the south, Napoleon Bonaparte (meaning the “fortunate son”), sent his general to take the pope captive. A year later in 1799 the pope died in exile, as did the first king of the north who had also been taken into captivity by the king of the south. Seleucus Callinicus died by falling off a horse while captive in Egypt. The pope is the one who rode upon the beast. The beast represented the political system that the pope employed to accomplish his satanic works. That beast was slain in 1798, and the pope who had ridden upon and reigned over the beast died a year later. Seleucus Callinicus died falling off a horse (the beast he rode upon.) The captivity of the papacy in 1798 and 1799, was perfectly typified by the captivity of the first king of the north.

Papiestwo otrzymało swoją śmiertelną ranę w 1798 roku, kiedy król południa, Napoleon Bonaparte (co oznacza „szczęśliwy syn”), wysłał swojego generała, aby wziął papieża do niewoli. Rok później, w 1799 roku, papież zmarł na wygnaniu, tak jak pierwszy król północy, który również został wzięty do niewoli przez króla południa. Seleucus Callinicus zginął, spadając z konia, będąc w niewoli w Egipcie. Papież jest tym, który dosiadał bestii. Bestia reprezentowała system polityczny, który papież wykorzystywał do dokonywania swoich szatańskich dzieł. Ta bestia została zabita w 1798 roku, a papież, który dosiadał bestii i panował nad nią, zmarł rok później. Seleucus Callinicus zginął, spadając z konia (bestii, którą dosiadał). Niewola papiestwa w latach 1798 i 1799 została doskonale odzwierciedlona przez niewolę pierwszego króla północy.

What brought the wrath of the king of the south upon the northern king was a broken peace treaty, represented by the setting aside of Berenice (the southern bride) and her subsequent death at the hands of Laodice. Napoleon had entered into a peace treaty between Revolutionary France and the papal states in 1797. The treaty was named after the town of Tolentino in Ancona, Italy, where the treaty had been signed. It officially ended in February, 1798 when France took the pope captive. The reason why the treaty was disannulled was France’s effort to spread its Revolution.

Gniew króla południa na króla północy wywołało złamanie traktatu pokojowego, co znalazło wyraz w odtrąceniu Berenice (południowej oblubienicy) i jej późniejszej śmierci z rąk Laodice. Napoleon zawarł w 1797 roku traktat pokojowy między rewolucyjną Francją a Państwem Kościelnym. Traktat otrzymał nazwę od miasta Tolentino w Ankonie we Włoszech, gdzie został podpisany. Oficjalnie zakończył się w lutym 1798 roku, kiedy Francja wzięła papieża do niewoli. Powodem unieważnienia traktatu było dążenie Francji do szerzenia swojej Rewolucji.

Napoleon’s General Duphot, was in Rome in 1797 as part of the French expeditionary force sent by the Directory, the ruling government of France at the time. The purpose of the French expedition to Italy, which included General Duphot’s presence in Rome, was to support the Roman Republic, a short-lived client state established by French revolutionary forces in the Italian Peninsula. The French were actively involved in supporting revolutionary movements and spreading revolutionary ideals across Europe during this period. In Italy, they sought to overthrow monarchies and establish republics modeled after the French Republic.

Generał Duphot, jeden z generałów Napoleona, przebywał w Rzymie w 1797 roku jako członek francuskiego korpusu ekspedycyjnego wysłanego przez Dyrektoriat, ówczesny rząd Francji. Celem francuskiej wyprawy do Włoch, w ramach której obecny w Rzymie był także generał Duphot, było wsparcie Republiki Rzymskiej, krótkotrwałego państwa klienckiego utworzonego przez francuskie siły rewolucyjne na Półwyspie Apenińskim. W tym okresie Francuzi aktywnie wspierali ruchy rewolucyjne i szerzyli ideały rewolucyjne w całej Europie. We Włoszech dążyli do obalenia monarchii i ustanawiania republik na wzór Republiki Francuskiej.

Duphot’s presence and actions in Rome provoked opposition from conservative factions, including supporters of the Papal States and local aristocrats. In December, 1797, during a confrontation between French troops and supporters of the Papal States, General Duphot was assassinated, and thus the pretense for Napoleon to send General Berthier to take the pope captive the next year was established. A broken peace treaty between the kings of the south and north provided the motivation in both histories for the king of the north being taken captive by the king of the south.

Obecność i działania Duphota w Rzymie wywołały sprzeciw ze strony konserwatywnych frakcji, w tym zwolenników Państwa Kościelnego i miejscowej arystokracji. W grudniu 1797 roku, podczas starcia między wojskami francuskimi a zwolennikami Państwa Kościelnego, generał Duphot został zabity w zamachu, co stworzyło pretekst dla Napoleona, by w następnym roku wysłać generała Berthiera, aby wziął papieża do niewoli. Zerwanie traktatu pokojowego między królem południa a królem północy było w obu historiach powodem pojmania króla północy przez króla południa.

Verse eight says, “shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold.” When Ptolemy returned to Egypt in fulfillment of this verse, the Egyptians gave him the title of “Euergetes” (the Benefactor), as a compliment for his work in returning their idols and artifacts that had previously taken from them by the king of the north. In 1798, the plundering of Rome by the French took place. On one day alone the historians record that five hundred horse-drawn vehicles, under a strong military guard, was seen leaving the city.

Werset ósmy mówi: „zabierze też do niewoli do Egiptu ich bogów, wraz z ich książętami i z ich drogocennymi naczyniami ze srebra i ze złota”. Gdy Ptolemeusz powrócił do Egiptu w wypełnieniu tego wersetu, Egipcjanie nadali mu tytuł „Euergetes” („Dobroczyńca”) jako wyraz uznania za dzieło przywrócenia ich bożków i zabytków, które wcześniej zabrał im król północy. W roku 1798 miało miejsce złupienie Rzymu przez Francuzów. Historycy odnotowują, że tylko jednego dnia widziano pięćset pojazdów konnych, pod silną strażą wojskową, opuszczających miasto.

The procession contained an immense number of antique sculptures and Renaissance paintings that France was appropriating in accordance with the broken peace treaty of Tolentino. Those artworks included the Laocoon group, the Belvedere Apollo, the Dying Gaul, Cupid and Psyche, Ariadne on Naxos, the Medici Venus, and the colossal figures of the Tiber and the Nile; tapestries and paintings by Raphael, including the Transfiguration, the Madonna di Foligno, the Madonna della Sedia, Titian’s Santa Conversazione; and many other works. It was not till several years after that, these stolen treasures were exhibited in the Musee Napoleonian in the Louvre, which was opened in 1807. As Ptolemy was celebrated for returning the Egyptians treasures, the treasures carried from Rome were placed in the portion of the museum named after Napoleon.

Pochód obejmował ogromną liczbę antycznych rzeźb i renesansowych obrazów, które Francja przywłaszczała sobie zgodnie z pogwałconym traktatem pokojowym z Tolentino. Wśród tych dzieł sztuki znajdowały się grupa Laokoona, Apollo Belwederski, Umierający Gal, Amor i Psyche, Ariadna na Naksos, Wenus Medycejska oraz kolosalne postacie Tybru i Nilu; arrasy i obrazy Rafaela, w tym Przemienienie Pańskie, Madonna di Foligno, Madonna della Sedia, Święta rozmowa Tycjana; oraz wiele innych dzieł. Dopiero kilka lat później te skradzione skarby wystawiono w Musée Napoléonien w Luwrze, które otwarto w 1807 roku. Jak Ptolemeusza sławiono za zwrócenie Egipcjanom ich skarbów, tak skarby wywiezione z Rzymu umieszczono w części muzeum nazwanej imieniem Napoleona.

Verses five through nine, are a perfect parallel to the history beginning in the year 538 and ending in 1798 and 1799. They align with verses thirty-one to thirty-six, which is represented in the last six verses of the chapter, which describe the final empowerment of modern Rome as it conquers three obstacles, and ultimately comes to its end with none to help. Verse ten then addresses the history of 1989.

Wersety od piątego do dziewiątego stanowią doskonały paralelizm z historią rozpoczynającą się w roku 538 i kończącą się w latach 1798 i 1799. Odpowiadają one wersetom od trzydziestego pierwszego do trzydziestego szóstego, co zostało przedstawione w ostatnich sześciu wersetach rozdziału, opisujących ostateczne wzmocnienie współczesnego Rzymu, gdy podbija on trzy przeszkody, i ostatecznie dochodzi do swego końca, nie mając nikogo, kto by mu pomógł. Werset dziesiąty następnie odnosi się do historii roku 1989.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Lecz jego synowie zostaną pobudzeni i zgromadzą wielkie siły; a jeden z nich z pewnością nadciągnie, przetoczy się i przejdzie; potem zawróci i będzie walczył aż do jego twierdzy. Daniela 11:10.

The historical fulfillment of verse ten typifies 1989, when the papacy, in secret alliance with Ronald Reagan, “overflowed” and “passed through” the Soviet Union, leaving only its fortress (Russia), as the Soviet Union (USSR) dissolved in the wake of Perestroika.

Historyczne wypełnienie wersetu dziesiątego stanowi typ roku 1989, kiedy papiestwo, w tajnym sojuszu z Ronaldem Reaganem, „wystąpiło jak powódź” i „przeszło przez” Związek Sowiecki, pozostawiając jedynie jego twierdzę (Rosję), gdy Związek Sowiecki (ZSRR) rozpadł się w następstwie pierestrojki.

> And at the time of the end shall the king of the south push at him: and the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over. Daniel 11:40.

> A w czasie końca król południa uderzy na niego, a król północy nadciągnie przeciw niemu jak wicher, z rydwanami, z jeźdźcami i z licznymi okrętami; wtargnie do krajów, zaleje je i przejdzie. Daniela 11:40.

The history of verse ten represents a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 246 BC, and typifies a retaliation against the conquering of the king of the north by the king of the south in 1798. Verse forty began with the time of the end in 1798 when the king of the south (atheistic France) delivered the deadly wound to the king of the north (the papal power), and was fulfilled with the collapse of the Soviet Union at the time of the end in 1989. The time of the end in 1798 is represented in verse forty by the phrase, “And at the time of the end shall the king of the south push at him.” The “colon” (:) that separates the last part of the verse, marks the next “time of the end” in 1989. “And the king of the north shall come against him like a whirlwind, with chariots, and with horsemen, and with many ships; and he shall enter into the countries, and shall overflow and pass over.”

Historia wersetu dziesiątego przedstawia odwet za podbicie króla północy przez króla południa w 246 r. p.n.e. i typologicznie obrazuje odwet za podbicie króla północy przez króla południa w 1798 r. Werset czterdziesty rozpoczął się czasem końca w 1798 r., kiedy król południa (ateistyczna Francja) zadał śmiertelną ranę królowi północy (władzy papieskiej), i dopełnił się wraz z upadkiem Związku Radzieckiego w czasie końca w 1989 r. Czas końca w 1798 r. jest w wersecie czterdziestym przedstawiony przez słowa: "A w czasie końca król południa uderzy na niego." "Dwukropek" (:), który oddziela ostatnią część wersetu, oznacza kolejny "czas końca" w 1989 r. "I król północy wystąpi przeciwko niemu jak wichura, z rydwanami, z jeźdźcami i z licznymi okrętami; i wkroczy do krajów, zaleje je i przejdzie przez nie."

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “Every nation that has come upon the stage of action has been permitted to occupy its place on the earth, that it might be seen whether it would fulfill the purpose of ‘the Watcher and the Holy One.’ Prophecy has traced the rise and fall of the world’s great empires—Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome. With each of these, as with nations of less power, history repeated itself. Each had its period of test, each failed, its glory faded, its power departed, and its place was occupied by another. . . .

> Każdy naród, który wszedł na arenę dziejów, mógł zająć swoje miejsce na ziemi, aby można było zobaczyć, czy wypełni zamysł „Czuwającego i Świętego”. Proroctwo prześledziło wzlot i upadek wielkich imperiów świata — Babilonu, Medo-Persji, Grecji i Rzymu. W każdym z tych przypadków, jak i w przypadku narodów o mniejszej potędze, historia się powtarzała. Każdy miał swój okres próby, każdy zawiódł, jego chwała gasła, jego potęga przemijała, a jego miejsce zajmował inny...

> “From the rise and fall of nations as made plain in the pages of Holy Writ, they need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and its magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,–how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass’ it has perished. So perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose and expresses His character can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Education, 177, 184.

> Z wzlotów i upadków narodów, jasno ukazanych na kartach Pisma Świętego, powinni nauczyć się, jak bezwartościowa jest sama zewnętrzna, światowa chwała. Babilon, ze wszystką swą potęgą i wspaniałością, jakich nasz świat odtąd już nie oglądał — potęgą i wspaniałością, które ludziom tamtego czasu wydawały się tak stałe i trwałe — jak całkowicie przeminął! Jak „kwiat trawy” przeminął. Tak przemija wszystko, co nie ma Boga za fundament. Tylko to, co jest związane z Jego zamysłem i wyraża Jego charakter, może się ostać. Jego zasady są jedynymi niewzruszonymi rzeczami, jakie zna nasz świat. Edukacja, 177, 184.

Back to Articles