Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - numer piąty

How Long? The Fifth Seal

Jak długo? Piąta pieczęć

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

Gdy "światło na ten czas zostaje dane", jest ono albo "przyjmowane", albo "odrzucane". Oddzielenie, które dokonuje się, gdy światło zostaje wprowadzone, jest dziełem ewangelii wiecznej, obejmującym nie tylko opieczętowanie ludu Bożego, lecz także oddzielenie pszenicy i kąkolu. Ostateczny proces próby i oddzielenia rozpoczął się 9/11, gdy pada prorocze pytanie: "jak długo?", a prorocza odpowiedź brzmi: "aż do prawa niedzielnego". Ostatnia wzmianka o symbolu "jak długo" znajduje się przy piątej pieczęci w Księdze Objawienia.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> A gdy otworzył piątą pieczęć, ujrzałem pod ołtarzem dusze tych, którzy zostali zabici z powodu słowa Bożego i z powodu świadectwa, którego się trzymali. I wołali donośnym głosem: Jak długo jeszcze, Panie, Święty i Prawdziwy, nie będziesz sądził i nie pomścisz naszej krwi na tych, którzy mieszkają na ziemi?

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> I każdemu z nich dano białą szatę; i powiedziano im, aby jeszcze odpoczęli przez krótki czas, aż dopełni się także liczba ich współsług i braci, którzy mieli być zabici jak oni. Objawienie 6:9–11.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

Natchnienie umieszcza odpowiedź na pytanie „jak długo”, zadane przez „dusze zabitych”, w przyszłości, gdy zostanie utworzona druga grupa papieskich męczenników. Zaczyna się to od prawa niedzielnego i z tego powodu Siostra White utożsamia osiemnasty rozdział Objawienia z wypełnieniem odnoszącym się do drugiej grupy męczenników. W pierwszych pięciu wersetach są dwa „głosy”; pierwszy głos wyznacza 9/11, a drugi głos wzywa mężczyzn i kobiety do wyjścia z Babilonu przy prawie niedzielnym. Siostra White łączy symbol „jak długo” z piątej pieczęci z pierwszymi pięcioma wersetami osiemnastego rozdziału Objawienia, aby nakreślić okres od 9/11 do prawa niedzielnego. Nacisk nie jest położony na oddzielenie i opieczętowanie ludu Bożego, lecz na sąd nad papiestwem za zamordowanie męczenników z przeszłości oraz tych męczenników podczas kryzysu prawa niedzielnego, którzy tworzą drugą grupę papieskich męczenników.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> "Gdy otwarto piątą pieczęć, Jan Objawiciel w widzeniu ujrzał pod ołtarzem zastęp tych, którzy zostali zabici za Słowo Boże i świadectwo Jezusa Chrystusa. Potem nastąpiły sceny opisane w osiemnastym rozdziale Objawienia, kiedy ci, którzy są wierni i prawdziwi, są wezwani, aby wyjść z Babilonu. [Objawienie 18:1-5, zacytowane.]" Manuscript Releases, tom 20, 14.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

W innym fragmencie, w którym identyfikuje męczenników piątej pieczęci oraz przyszłą drugą grupę męczenników, która powstanie podczas kryzysu prawa niedzielnego, mówi, że te sceny "będą w okresie czasu w przyszłości." Dwa głosy z osiemnastego rozdziału Objawienia reprezentują "okres czasu w przyszłości." Pierwszy głos na początku, przy 9/11, a drugi głos przy prawie niedzielnym.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> „A gdy otworzył piątą pieczęć, ujrzałem pod ołtarzem dusze tych, którzy zostali zabici z powodu słowa Bożego i z powodu świadectwa, którego się trzymali; i wołali donośnym głosem, mówiąc: Jak długo, Panie, Święty i Prawdziwy, nie będziesz sądził i nie pomścisz naszej krwi na mieszkańcach ziemi? I każdemu z nich dano białe szaty [Zostali uznani za czystych i świętych]; i powiedziano im, aby jeszcze przez krótki czas odpoczywali, aż dopełni się liczba ich współsług i ich braci, którzy mieli zostać zabici tak jak oni” [Objawienie 6:9-11]. Przedstawiono tu Janowi sceny, które nie były rzeczywistością, lecz tym, co miało się wydarzyć w przyszłości, po pewnym czasie.

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> "Zacytowano Objawienie 8:1-4." Manuscript Releases, tom 20, 197.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

Siostra White wiąże wypełnienie procesu formowania drugiej grupy męczenników z przyszłością, a w innym fragmencie cytuje Księgę Objawienia 18:1–5, która wskazuje na jeden głos w pierwszych trzech wersetach i na inny głos w wersetach czwartym i piątym. Pierwszy głos wyznacza 11 września, kiedy runęły wielkie budynki Nowego Jorku, a drugi głos to ustawa niedzielna, gdy inne stado Boże jest wzywane, by wyjść z Babilonu. W drugim fragmencie odwołuje się do ósmego rozdziału Księgi Objawienia i pierwszych czterech wersetów, które wskazują na otwarcie siódmej pieczęci, gdy rozżarzone węgle z ołtarza zostają rzucone na ziemię, co odpowiada Pięćdziesiątnicy, kiedy ogień zstąpił z nieba i rozświetlił uczniów, tak jak dwanaście kamieni Eliasza zostało rozświetlonych i jak zostało to przedstawione przez języki ognia nad uczniami.

## How Long? Zechariah & John

Jak długo? Zachariasz i Jan

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

"Jak długo" jest proroczym symbolem okresu od 11 września aż do ustawy niedzielnej, który został przedstawiony w opowieści o Górze Karmel, w dziejach millerystów z lat 1840–1844, w historii Mojżesza od ósmej do dziesiątej plagi, w świadectwie męczenników piątej pieczęci, a u Zachariasza pada pytanie: "jak długo" upłynie, zanim Bóg zmiłuje się nad Jerozolimą, która znajdowała się w Babilonie przez siedemdziesiąt lat.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> Wtedy anioł Pana odpowiedział i rzekł: Panie Zastępów, jak długo jeszcze nie zmiłujesz się nad Jerozolimą i nad miastami Judy, na które gniewasz się już od siedemdziesięciu lat?

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> I Pan odpowiedział aniołowi, który rozmawiał ze mną, słowami dobrymi i pocieszającymi.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> I anioł, który ze mną rozmawiał, rzekł do mnie: Wołaj, mówiąc: Tak mówi Pan Zastępów: Pałam wielką zazdrością o Jerozolimę i o Syjon. I bardzo się gniewam na pogan, którzy są beztroscy; bo byłem tylko trochę rozgniewany, lecz oni spotęgowali udrękę. Dlatego tak mówi Pan: Powróciłem do Jerozolimy z miłosierdziem; mój dom będzie w niej zbudowany, mówi Pan Zastępów, a nad Jerozolimą zostanie rozciągnięty sznur mierniczy. Wołaj jeszcze, mówiąc: Tak mówi Pan Zastępów: Moje miasta jeszcze rozkwitną dobrobytem; a Pan jeszcze pocieszy Syjon i jeszcze wybierze Jerozolimę. Zachariasza 1:12-17.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

Siostra White bezpośrednio zestawia „siedemdziesiąt lat” Zachariasza (siedemdziesiąt lat), w których dosłowny starożytny Izrael był w niewoli u dosłownego Babilonu, z okresem tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat od roku 538 do roku 1798, w którym duchowy Izrael (chrześcijanie) był w niewoli u duchowego Babilonu (katolicyzmu rzymskiego).

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> "Kościół Boży na ziemi był istotnie w niewoli podczas tego długiego okresu nieustannych prześladowań, tak jak synowie Izraela byli przetrzymywani w niewoli w Babilonie w okresie wygnania." Prorocy i królowie, 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

W 1798 roku, na końcu 1260 lat, nadeszło pierwsze z trzech poselstw przedstawionych jako aniołowie w czternastym rozdziale Objawienia. Drugie nadeszło 19 kwietnia 1844 roku, a trzecie 22 października 1844 roku. Historia symbolizowana pytaniem „jak długo” rozciąga się od 11 września aż do ustawy niedzielnej, a ten okres został typologicznie przedstawiony na początku adwentyzmu w ruchu millerowskim od 11 sierpnia 1840 roku do 22 października 1844 roku. Ten okres jest symbolicznie zilustrowany przez Jana Objawiciela w rozdziale dziesiątym, gdy Jan zjada małą książeczkę, która była słodka w jego ustach, lecz stała się gorzka w jego żołądku.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> A głos, który słyszałem z nieba, znowu przemówił do mnie i rzekł: Idź i weź książeczkę, która jest otwarta w ręce anioła, stojącego na morzu i na ziemi. I poszedłem do anioła i rzekłem do niego: Daj mi tę książeczkę. A on rzekł do mnie: Weź ją i zjedz; uczyni twój brzuch gorzkim, lecz w ustach będzie słodka jak miód. I wziąłem książeczkę z ręki anioła i zjadłem ją; była w ustach moich słodka jak miód; a gdy tylko ją zjadłem, mój brzuch stał się gorzki.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> I rzekł do mnie: Musisz ponownie prorokować przed wieloma ludami, narodami, językami i królami. Objawienie 10:8-11.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

Historia, którą Jan ilustruje, jest symbolizowana przez księgę, która została zjedzona, gdyż zjedzenie symbolizowało to, że milleryci zaczęli rozumieć poselstwo oraz ich doświadczenie w jego głoszeniu. A więc, gdy Janowi zaraz po przedstawieniu tej historii powiedziano, że ma znowu prorokować, proroctwo, o którym mowa, odnosi się do historii lat 1840–1844. Janowi powiedziano, że historia millerytów z lat 1840–1844 powtarza się w historii końca adwentyzmu. Gdy tylko Jan słyszy, że ma znowu prorokować, zostaje mu polecone zmierzyć świątynię.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> I dano mi trzcinę podobną do laski; a anioł stanął, mówiąc: Wstań i zmierz świątynię Boga i ołtarz oraz tych, którzy w niej oddają cześć. A dziedziniec, który jest poza świątynią, pozostaw i nie mierz go; bo został oddany poganom; a święte miasto będą deptać przez czterdzieści dwa miesiące. Objawienie 11:1, 2.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

Praca dana adwentyzmowi po 22 października 1844 roku została przedstawiona przez Jana jako mierzenie lub budowanie świątyni, zgodnie z obietnicą zawartą u Zachariasza, że „nad Jerozolimą znów zostanie rozciągnięty sznur mierniczy” — bo Pan „jeszcze wybierze Jerozolimę”. Historia ukazana na początku adwentyzmu w ruchu filadelfijskim adwentyzmu millerowskiego powtarza się na końcu adwentyzmu w ruchu filadelfijskim stu czterdziestu czterech tysięcy. Podczas wielkiego rozczarowania 22 października 1844 roku rozpoczął się okres, przedstawiony jako „dni głosu siódmego anioła”.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boża, jak oznajmił swoim sługom, prorokom. Objawienie 10:7.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

Poselstwo było słodkie dla millerystów, gdy islamskie proroctwo czasowe drugiego biada wypełniło się dokładnie tak, jak milleriści przewidzieli przed 11 sierpnia 1840 r. Poselstwo stało się gorzkie w żołądku podczas Wielkiego Rozczarowania 22 października 1844 r. Gdy tylko Jan kończy ilustrować historię lat 1840–1844, zostaje poinformowany, że musi to samo (prorokować) uczynić ponownie. Następnie poleca mu się zmierzyć Jerozolimę, a czyniąc to, wpisuje się w proroctwo Zachariasza o wyborze Jerozolimy przez Pana. Od 22 października 1844 r. historia prorocza jest przedstawiana jako "dni głosu siódmego anioła". "Dni" poselstwa (głosu) siódmego anioła (trzeciego biada) oznaczają okres, w którym Boskość Chrystusa miała zostać na stałe połączona z ludzkością, która miała stanowić sto czterdzieści cztery tysiące. To dzieło zostało opóźnione przez bunt z 1863 r., a 11 września odgłos siódmego anioła (trzeciego biada) znów zaczął rozbrzmiewać.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

W świętej historii Pan wybrał Jerozolimę, aby tam umieścić swoje imię, a Jego „imię” to Jego charakter. Jerozolimę i Syjon przywołuje Zachariasz, gdy mówi: „Jestem bardzo zazdrosny o Jerozolimę i o Syjon”, a następnie: „Pan jeszcze pocieszy Syjon i jeszcze wybierze Jerozolimę”. Syjon zostaje pocieszony, gdy otrzymuje Ducha Świętego, który jest „Pocieszycielem”. Pocieszenie Ducha Świętego rozpoczęło się 11 września, zgodnie z tym, jak Chrystus po swoim zmartwychwstaniu, po spotkaniu z Ojcem, tchnął na uczniów. Przejawy Ducha Świętego bardzo się nasiliły w dniu Pięćdziesiątnicy. Ten okres rozpoczął się zmartwychwstaniem pierwocin i zakończył się ofiarą z pierwocin Pięćdziesiątnicy, kiedy cały świat usłyszał to poselstwo.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> Pocieszcie, pocieszcie mój lud, mówi wasz Bóg. Mówcie do Jerozolimy słowa otuchy i wołajcie do niej, że jej walka dobiegła końca, że jej wina została odpuszczona: bo z ręki Pana otrzymała podwójnie za wszystkie swoje grzechy. Izajasz 41:1, 2.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

Sto czterdzieści cztery tysiące są zapieczętowani, gdy „ich nieprawość jest odpuszczona”. Dzieje się to tuż przed prawem niedzielnym, gdy zostają wywyższeni jako pięćdziesiątnicza ofiara pierwocin, otrzymując wylanie Ducha Świętego bez miary, jak ukazali to typologicznie uczniowie w dniu Pięćdziesiątnicy. Początkowe skrapianie deszczu, które rozpoczęło się 9/11, staje się pełnym wylaniem przy prawie niedzielnym. W tej historii, od ofiary pierwocin z 9/11 do ofiary pierwocin przy prawie niedzielnym, sto czterdzieści cztery tysiące zostają zapieczętowani i przygotowani jako ofiara, która ma być podniesiona jako sztandar od prawa niedzielnego aż do zamknięcia czasu łaski. Tę historię przedstawiają pierwsze trzy wersety osiemnastego rozdziału Apokalipsy, ogłaszające upadek Babilonu, który jest biblijnym symbolem oznaczającym „podwojenie”.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> Potem ujrzałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc; a ziemia została rozświetlona jego chwałą. I zawołał potężnym głosem: Upadł, upadł Babilon wielki i stał się mieszkaniem demonów, kryjówką wszelkiego ducha nieczystego i klatką dla każdego nieczystego i znienawidzonego ptaka. Bo wszystkie narody napiły się wina gniewu jej nierządu, a królowie ziemi uprawiali z nią nierząd, a kupcy ziemi wzbogacili się dzięki obfitości jej zbytków. Objawienie 18:1-3.

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

W całym Piśmie Świętym podwojenie wyrażeń lub słów oznacza doskonałe wypełnienie upadku Babilonu w czasach ostatecznych. To znak Alfy i Omegi, który zawsze ukazuje koniec rzeczy jej początkiem. Dwa upadki Babilonu są przedstawione w osobach Nimroda i Belszazara. Nimrod był początkiem Babilonu, gdy był on po prostu Babel. Upadek Nimroda odzwierciedlał upadek Belszazara, a przesłanie drugiego anioła oraz anioła z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia jest takie, że upadek Nimroda na początku Babilonu odzwierciedlał upadek Belszazara na końcu, gdyż Alfa i Omega zawsze ukazuje koniec rzeczy jej początkiem.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

Wieża Nimroda została zburzona jako symbol jego upadku, a jego postać typologicznie zapowiadała upadek Bliźniaczych Wież 11 września. Upadek Belszazara został obwieszczony pismem na ścianie, które wyznaczało koniec siedemdziesięcioletniego panowania Babilonu jako pierwszego królestwa proroctwa biblijnego, i tym samym typologicznie zapowiadało upadek Stanów Zjednoczonych na końcu symbolicznych „siedemdziesięciu lat, według dni jednego króla” z Izajasza 23, przedstawiających historię Stanów Zjednoczonych od 1798 roku aż do prawa niedzielnego. Pismo na ścianie u Belszazara oznacza moment, gdy mur oddzielenia Kościoła i państwa upada wraz z prawem niedzielnym, co jest dokładnie punktem, w którym kończy się szóste królestwo proroctwa biblijnego, tak jak Belszazar został zabity tej samej nocy. Pismo na ścianie to spisane prawo, które obala mur oddzielenia Kościoła i państwa w Konstytucji.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

„Historia” przedstawiona od 11 września aż do ustawy niedzielnej, a następnie do zamknięcia czasu łaski dla ludzi i siedmiu ostatnich plag, to okres historyczny, który w Słowie Bożym symbolizowany jest przez podwojenie zwrotów lub słów. W tym okresie Duch Święty jest wylewany: najpierw jako pokropienie od 11 września do ustawy niedzielnej, a następnie w pełni. Duch Święty został przedstawiony przez Chrystusa jako „Pocieszyciel”, który, gdy przyjdzie, pokaże ludowi Bożemu wszystko.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> Ale Pocieszyciel, Duch Święty, którego Ojciec pośle w moim imieniu, nauczy was wszystkiego i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem. Jan 14:26.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

Duch Święty jest przekazywany stu czterdziestu czterem tysiącom przez „złoty olej”, który jest także „deszczem” i jest także „Pocieszycielem”. Gdy przedstawiany jest jako „Pocieszyciel”, Duch Święty wskazuje na szczególną manifestację Ducha Świętego.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

Lud Boży zawsze posiadał Ducha Świętego, gdy spełniał wymagania Ewangelii, ale w czasach autentycznego świętego przebudzenia, „jak za dawnych lat”, kiedy następuje szczególne objawienie Ducha Świętego dla całej wspólnoty, Duch Święty ukazywany jest jako Pocieszyciel. Co ważniejsze, wspólnota ma swoją pamięć pobudzaną przez Pocieszyciela, który „przypomina im wszystko”. To potwierdza, że ci, którzy uczestniczą w tym objawieniu, mają autentyczne doświadczenie, ponieważ Duch Święty uczestniczy w pracy ich umysłów, wpływając na proces myślenia, gdy „przypomina wam wszystko”.

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

Ludzka pamięć, wraz z innymi składnikami, takimi jak rozsądek, inteligencja, rozum i sumienie, tworzy wyższą naturę człowieka, którą apostoł Paweł nazywa „umysłem”. Wyższa natura jest albo umysłem cielesnym, albo umysłem Chrystusa.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> Albowiem zamysł ciała jest wrogi Bogu; nie poddaje się bowiem prawu Bożemu, bo też nie może. Rzymian 8:7.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> Bo któż poznał myśl Pana, aby Go pouczyć? Lecz my mamy myśl Chrystusa. 1 List do Koryntian 2:16.

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

Niższa natura, czyli ciało, składa się z układów nerwowego, emocjonalnego i hormonalnego, związanych ze zmysłami, które są „drogami duszy”. Wyższa natura jest przeznaczona do panowania nad niższą i jako taka przedstawiana jest jako twierdza, a twierdza jest nieustannie atakowana przez zmysły (niższą naturę), a ataki są prowadzone przeciw twierdzy poprzez drogi, które do niej wiodą. W twierdzy wyższej natury znajduje się centrum dowodzenia, czyli to, co Siostra White nazywa cytadelą. Cytadela jest Miejscem Najświętszym w przybytku, który jest podzielony na dwie podstawowe części. Dziedziniec jest ciałem, czyli niższą naturą, a wejście na dziedziniec, jak również przeniesienie krwi do Miejsca Świętego, wymagało przejścia przez zasłonę. Dziedziniec jest ograniczony zasłonami na obu końcach.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> Drogą nową i żywą, którą poświęcił dla nas, przez zasłonę, to jest przez swoje ciało. Hebrajczyków 10:20.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

Przybytek jest podzielony na dwie części: dziedziniec i Namiot Zgromadzenia. Namiot Zgromadzenia z kolei dzieli się na dwie części, podobnie jak wyższa natura. Wyższa natura dzieli się na dwie sfery. Jedna z tych sfer jest przedstawiona jako Miejsce Święte, a druga jako Miejsce Najświętsze. Miejsce Święte symbolizuje aktywności umysłowe niezbędne do funkcjonowania ludzkości, natomiast Miejsce Najświętsze jest sferą, gdzie Bóg i człowiek się spotykają. Miejsce Najświętsze jest salą tronową Boga, a nawróceni zasiadają w okręgach niebieskich wraz z Chrystusem.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> I wskrzesił nas razem i posadził razem na wyżynach niebieskich w Chrystusie Jezusie. Efezjan 2:6.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

Werset pochodzi z fragmentu, w którym kilka wersetów wcześniej, lecz wciąż w dokładnie tym samym toku myśli, Jezus zasiada w miejscach niebiańskich, tak jak i Jego lud.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> Której dokonał w Chrystusie, gdy wskrzesił Go z martwych i posadził po swojej prawicy w niebiosach. Efezjan 1:20.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

Chrystus i Jego lud zasiadają razem w Miejscu Najświętszym. Chrystus został wskrzeszony, a następnie zasiadł w miejscach niebiańskich, a Jego lud zostaje podniesiony i posadzony w sali tronowej Miejsca Najświętszego. Paweł wskazuje, że ci, którzy w wersecie szóstym zostają podniesieni, zostali w poprzednim wersecie wskrzeszeni z grzechu.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> Nawet gdy byliśmy umarli w grzechach, ożywił nas wraz z Chrystusem (łaską jesteście zbawieni) i razem nas wskrzesił oraz posadził w miejscach niebiańskich w Chrystusie Jezusie. Efezjan 1:5, 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

Doskonałym wypełnieniem fragmentu z Listu do Efezjan są dwaj świadkowie z Objawienia jedenaście, jedenaście, którzy zostają wskrzeszeni, a następnie zabrani do nieba jako znak — ale także po to, by zasiąść w miejscach niebiańskich. W Miejscu Najświętszym dwaj świadkowie reprezentują ludzkość w samej obecności Boga, a ich usprawiedliwieniem zasiadania tam jest odznaka, którą każdy z nich posiada. Tą odznaką jest pieczęć Boża, a pieczęć Boża oznacza, że człowiek stał się jedno z boskością, i pieczęć ta wyrażona jest faktem, że Pocieszyciel, którym jest Duch Święty, przebywa w Miejscu Najświętszym „ich” wyższej natury. Miejsce Najświętsze jest salą tronową Boga, gdzie łączy się to, co boskie, z tym, co ludzkie, i przedstawia świątynię człowieka, której wyższa natura zawiera Miejsce Najświętsze, gdzie boskość i człowieczeństwo zasiadają razem.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

Wylanie „Pocieszyciela” jest pieczętowaniem stu czterdziestu czterech tysięcy i wyznacza zmianę w historii zbawienia, gdyż w tym czasie Kościół przechodzi od kościoła walczącego do kościoła triumfującego. Wówczas zmienia się z laodycejskiego ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy na filadelfijski ruch stu czterdziestu czterech tysięcy. W tym czasie przechodzi od doświadczenia siódmego zboru do doświadczenia szóstego zboru, a szóstym zborem byli Millerzy. Cechą proroczą szóstego zboru w Filadelfii, tak jak wypełniła się w ruchu millerowskim, jest to, że nigdy nie był on kościołem. Był jedynie ruchem aż do roku 1856, kiedy oboje White’owie określili ten ruch jako laodycejski. Siedem lat później powstał prawnie zorganizowany Kościół.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

Zmiana w planie zbawienia związana z ustawą niedzielną została zapowiedziana typologicznie przez zmianę w dniu Pięćdziesiątnicy, która oznaczała wprowadzenie Chrystusa w urząd Arcykapłana.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> Wylanie Ducha Świętego w dniu Pięćdziesiątnicy było niebiańskim świadectwem, że inauguracja Odkupiciela została dokonana. Zgodnie z Jego obietnicą posłał z nieba Ducha Świętego swoim naśladowcom jako znak, że jako Kapłan i Król otrzymał wszelką władzę w niebie i na ziemi i był Namaszczonym nad swoim ludem. Dzieje Apostolskie, 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

Kiedy późny deszcz zostanie wylany bez miary na sto czterdzieści cztery tysiące przy prawie niedzielnym, będzie to „komunikat Nieba”, że Kościół wojujący dobiegł końca, a Kościół triumfujący nadszedł. Inauguracja Chrystusa w dniu Pięćdziesiątnicy w niebiańskim sanktuarium jest typem namaszczenia stu czterdziestu czterech tysięcy przy prawie niedzielnym.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

„Pięćdziesiątnicowe” wylanie, wskazujące, że Chrystus był Pomazańcem, przedstawiało Jego namaszczenie podczas ceremonii inauguracyjnej w niebie, lecz został On także namaszczony przy swoim chrzcie. Jego chrzest (9/11) aż do Pięćdziesiątnicy (prawo niedzielne) jest także ponownie odzwierciedlony trzy i pół roku po Jego chrzcie przez Jego rzeczywistą śmierć, pogrzeb i zmartwychwstanie (święto pierwocin). 9/11 jest zatem przedstawione przy Jego chrzcie, a także przy Jego zmartwychwstaniu. Jego symboliczne zmartwychwstanie i Jego dosłowne zmartwychwstanie wyznaczają początek dwóch linii proroczych, z których każda kończy się na Pięćdziesiątnicy. Obie historie rozpoczynają się od zmartwychwstania ofiary pierwocin.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> Lecz teraz Chrystus zmartwychwstał z martwych i stał się pierwocinami tych, którzy zasnęli. Skoro bowiem przez człowieka przyszła śmierć, przez człowieka też przyszło zmartwychwstanie umarłych. Bo jak w Adamie wszyscy umierają, tak też w Chrystusie wszyscy będą ożywieni. Lecz każdy w swoim porządku: Chrystus jako pierwociny; potem ci, którzy należą do Chrystusa, podczas Jego przyjścia. 1 List do Koryntian 15:20–23.

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

Chrystus w swoim zmartwychwstaniu jest ofiarą z pierwocin, wyznaczając początek "okresu Pięćdziesiątnicy", który kończy się ofiarą z pierwocin w dniu Pięćdziesiątnicy. Zmartwychwstanie Chrystusa to jęczmień, a pszenicą są ci, którzy "potem" "należą do Chrystusa przy Jego przyjściu". Ci, którzy są "potem" względem zmartwychwstania Chrystusa, to "ci, którzy należą do Chrystusa przy Jego przyjściu", a więc przedstawiają ostateczne żniwo wiernych dusz u kresu świata, co ukazują owe trzy tysiące dusz zgromadzone w dniu Pięćdziesiątnicy.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

Werset ten porusza także kwestię zmartwychwstania w kategoriach śmierci. Śmierć zaczęła się od Adama i przechodzi na wszystkich ludzi, ale czyni to „w” „porządku”. W Dziejach Apostolskich Piotr odnotowuje, że gdy wówczas wypełniała się Księga Joela, ludzie mieli zawczasu posłać swoje grzechy na sąd, aby zostały wymazane, gdy nadeszły czasy ochłody z obecności Pocieszyciela. Chrystus nie spoglądał wówczas w księgi sądu, by wymazać grzech, ponieważ sąd był ponad tysiąc osiemset lat w przyszłości.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

Odniesienie do „każdy w swoim porządku” zaczyna się od Adama i w ten sposób identyfikuje sąd nad umarłymi, od Adama aż do czasu, gdy nadejdą czasy ochłody. Gdy przychodzi późny deszcz, sąd przechodzi od umarłych na żywych. W okresie przedstawionym w wersecie (od zmartwychwstania Chrystusa aż do Pięćdziesiątnicy), od pierwocin z jęczmienia aż do pierwocin z pszenicy, deszcz pada w czasie sądu nad żywymi i gdy deszcz pada, poselstwo przedstawione przez deszcz oddziela pszenicę od kąkolu. Przy prawie niedzielnym, które jest Pięćdziesiątnicą, pszenica nie jest już zmieszana z kąkolem, a ofiara z pierwocin pszenicy — dwa chleby ofiary kołysanej — zostaje podniesiona. Proces oczyszczenia od 11 września aż do prawa niedzielnego jest również przedstawiony w Malachiasza 3, gdy Posłaniec Przymierza oczyszcza i także przetapia Lewitów, i czyni to „ogniem”. „Ogień” jest symbolem poselstwa, co przedstawiają języki ognia w dniu Pięćdziesiątnicy. W rozważanej historii oddzielenie dwóch klas, w wyniku którego powstaje sto czterdzieści cztery tysiące — którzy są dwoma chlebami ofiary kołysanej, reprezentowanymi przez pierwociny Pięćdziesiątnicy — miało być dokładnie upieczone, ponieważ była to jedyna ofiara, która zawierała symbol grzechu.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

Te dwa chleby ofiary kołysania były upieczone na kwasie, a kwas jest symbolem grzechu. Ten kwas został zniszczony w ogniu pieca, co symbolizuje ogień złotnika Posłańca Przymierza. Izajasz w rozdziale dwudziestym siódmym wskazuje spór, który rozpoczyna się 11 września, który nazywa „dniem wschodniego wiatru”. Fragment ten uczy, że to przez ów spór dokonuje się przebłaganie za grzechy Izraela. Owa „debata” toczy się między prawdziwym poselstwem późnego deszczu a wszystkimi innymi fałszywymi poselstwami późnego deszczu, jakie istnieją. Poselstwo jest „ogniem”, a „ogniem” posługuje się Posłaniec Przymierza, aby oczyszczać i przetapiać. Spór o poselstwo późnego deszczu usuwa kwas z pięćdziesiątniczej ofiary pierwocin z pszenicy, która jest wznoszona w czasie prawa niedzielnego. Sto czterdzieści cztery tysiące są pięćdziesiątniczą ofiarą pierwocin z pszenicy; zwyciężają dzięki usprawiedliwieniu Jego krwią i uświęceniu ich świadectwa, gdyż chociaż to Słowo uświęca, czyni to tylko wtedy, gdy Słowo jest przekazywane jako poselstwo. Przedstawienie poselstwa pozwala stu czterdziestu czterem tysiącom żyć, a przedstawienie fałszywego poselstwa późnego deszczu przynosi śmierć.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> I zwyciężyli go dzięki krwi Baranka i dzięki słowu swojego świadectwa; i nie umiłowali swego życia aż do śmierci. Objawienie 12:11.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

Sto czterdzieści cztery tysiące naśladują Chrystusa w zwyciężaniu, tak jak On zwyciężył, ponieważ zgodnie z proroctwem idą za Chrystusem.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> To są ci, którzy nie skalali się z kobietami, bo są dziewicami. To są ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali odkupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. Objawienie 14:4.

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

Tutaj, w wersecie czwartym czternastego rozdziału Apokalipsy, sto czterdzieści cztery tysiące są określone jako "pierwociny". Są też określone jako "panny", a natchnienie pouczyło nas, że przypowieść o dziesięciu pannach z Mateusza dwudziestego piątego rozdziału ilustruje doświadczenie ludu adwentowego. Nie tylko są "pannami", lecz także nie są "skalane kobietami", gdyż proces próby i oddzielenia, który wyłonił sto czterdzieści cztery tysiące, wytworzył rozróżnienie między stu czterdziestoma czterema tysiącami a "wszystkimi" fałszywymi religiami. "Ci" idą za Barankiem, dokądkolwiek pójdzie, a jako pierwociny muszą naśladować Chrystusa w Jego śmierci, pogrzebie i zmartwychwstaniu.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

W Objawieniu, rozdział jedenasty, werset jedenasty, dwaj świadkowie, którzy mają zostać wzniesieni jako chorągiew, zostają najpierw zabici, a następnie po trzech i pół dnia zostają wskrzeszeni jako ofiara pierwocin, jak Chrystus. Ofiara pierwocin, którą był i jest Chrystus, obejmowała przelanie krwi przymierza w celu odkupienia tych, którzy zbankrutowali wskutek laodycejskiego doświadczenia. W jednym wersecie (werset czwarty) przedstawiono całe to krótkie podsumowanie różnych linii proroczego światła związanych ze stu czterdziestoma czterema tysiącami. I jest to przedstawione w Objawieniu 144 ręką Palmoniego, przedziwnego rachmistrza. Podwojenie w Piśmie reprezentuje historię późnego deszczu, a późny deszcz to miejsce i czas, w którym Pocieszyciel jest wylany na lud Boży.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> Jak piękne na górach są stopy tego, który zwiastuje dobrą nowinę, ogłasza pokój; który zwiastuje dobro, obwieszcza zbawienie; który mówi do Syjonu: twój Bóg króluje! Twoi strażnicy podniosą głos; razem jednym głosem zaśpiewają, bo zobaczą oko w oko, gdy Pan przywróci Syjon. Wykrzyknijcie z radości, razem śpiewajcie, ruiny Jerozolimy, bo Pan pocieszył swój lud, odkupił Jerozolimę. Pan obnażył swoje święte ramię na oczach wszystkich narodów, i wszystkie krańce ziemi ujrzą zbawienie naszego Boga. Odejdźcie, odejdźcie, wyjdźcie stamtąd, nie dotykajcie nic nieczystego; wyjdźcie spośród niej, bądźcie czyści, wy, którzy nosicie naczynia Pana. Izajasza 52:7–11.

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

Syjon H6726 jest tym samym co H6725, które oznacza "w znaczeniu rzucania się w oczy; monumentalny lub wskazujący słup: - znak, tytuł, drogowskaz." Syjon jest symbolem sztandaru stu czterdziestu czterech tysięcy i w tym fragmencie już otrzymali późny deszcz, gdyż już ogłosili i zwiastowali dobrą nowinę o pokoju. Równie znamienne jest to, że widzą "oko w oko", co symbolizuje uczniów w dniu Pięćdziesiątnicy, ponieważ dziesięć dni poprzedzających Pięćdziesiątnicę oznacza okres zjednoczenia. Pan "hath" (oznaczające czas przeszły) już dokonał trzech rzeczy dla tych, którzy zwiastują dobrą nowinę. On "pocieszył swój lud", "odkupił Jeruzalem" i "obnażył swoje święte ramię na oczach wszystkich narodów".

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

On „pocieszył” swój lud w dniu 11 września, wyznaczając początek procesu próby z trzeciego rozdziału Księgi Malachiasza, który kończy się w momencie ustawy niedzielnej, kiedy podnosi chorągiew pierwocin, co jest przedstawione jako „odsłonięcie Jego świętego ramienia na oczach wszystkich narodów”. On pociesza, odkupuje i wywyższa sto czterdzieści cztery tysiące. W dniu 11 września On pociesza i rozpoczyna proces oczyszczenia, w którym odkupia swój lud, a następnie wywyższa go jako chorągiew, albo jak mówi Malachiasz: „aby ofiara Judy i Jerozolimy była miła” „jak za dawnych dni.”

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> I zasiądzie jak ten, który wytapia i oczyszcza srebro; oczyści synów Lewiego i przetopi ich jak złoto i srebro, aby składali Panu ofiarę w sprawiedliwości. Wtedy ofiara Judy i Jerozolimy będzie miła Panu, jak za dawnych dni i jak w latach minionych. Malachiasza 3:3, 4.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

W następnym artykule zakończymy nasze rozważania na temat „jak długo”.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> 'Którego wiejadło jest w Jego ręku, i On dokładnie oczyści swoje klepisko, i zbierze swoją pszenicę do spichlerza.' Mateusza 3:12. To był jeden z okresów oczyszczania. Słowami prawdy plewy były oddzielane od pszenicy. Ponieważ byli zbyt pyszni i sprawiedliwi we własnych oczach, by przyjąć upomnienie, zbyt przywiązani do świata, by przyjąć życie w pokorze, wielu odwróciło się od Jezusa. Wielu nadal postępuje tak samo. Dziś dusze są doświadczane tak, jak doświadczani byli tamci uczniowie w synagodze w Kafarnaum. Gdy prawda trafia do serca, widzą, że ich życie nie jest zgodne z wolą Bożą. Dostrzegają potrzebę całkowitej zmiany w sobie; lecz nie są skłonni podjąć dzieła samozaparcia. Dlatego gniewają się, gdy ich grzechy zostają ujawnione. Odchodzą urażeni, tak jak uczniowie opuścili Jezusa, szemrząc: 'Twarda to mowa; któż jej może słuchać?' Pragnienie wieków, 392.

Back to Articles