Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Sixteen

Objawienie Jezusa Chrystusa - numer szesnaście

The Unveiling of the Seven Thunders: A Prophetic Analysis of Revelation and Hidden History

Odsłonięcie siedmiu gromów: prorocza analiza Apokalipsy i ukrytej historii

Author

Jeff Pippenger

Published

November 15, 2023

Formats

PDF
Word

We have been setting forth the sequence of prophetic events that are identified by the hidden history of the seven thunders that is represented in Revelation chapters eleven through thirteen. We have not yet reached the point in the development of these events, where we will overlay the history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism. Nor have we yet prepared a platform of understanding to pinpoint the role of Islam in the message of the Midnight Cry. There is, though, a very important truth connected with these events, that identifies what a person must do when they understand the truths that are being unsealed. The blessing of Revelation includes the responsibility of “keeping” those things that are written.

Przedstawialiśmy kolejność wydarzeń proroczych, określonych przez ukrytą historię siedmiu gromów, przedstawioną w rozdziałach 11–13 Księgi Objawienia. Nie doszliśmy jeszcze do etapu w rozwoju tych wydarzeń, na którym zestawimy historię rogu protestantyzmu z historią rogu republikanizmu. Nie przygotowaliśmy też jeszcze podstawy zrozumienia, która pozwoliłaby precyzyjnie określić rolę islamu w przesłaniu wołania o północy. Istnieje jednak bardzo ważna prawda związana z tymi wydarzeniami, która wskazuje, co człowiek powinien uczynić, gdy zrozumie prawdy, które są odpieczętowywane. Błogosławieństwo Księgi Objawienia obejmuje odpowiedzialność „zachowywania” tego, co jest w niej napisane.

The line of history that is being unsealed conveys the creative power of God to those who would hear, read and keep those things written therein. It is therefore time to break away from our consideration of Isaiah’s last prophetic narrative, and Revelation chapters eleven through thirteen in order to establish the significance of the “three and a half days” that Elijah and Moses were dead in the street of the information super highway, that runs through the valley of dead dry bones. What we will identify now, is the symbolism of “the wilderness.”

Bieg historii, który jest odpieczętowywany, przekazuje stwórczą moc Boga tym, którzy zechcą słuchać, czytać i zachowywać to, co jest w nim zapisane. Dlatego nadszedł czas, aby odejść od naszego rozważania ostatniej narracji prorockiej Izajasza oraz rozdziałów od jedenastego do trzynastego Apokalipsy, aby ustalić znaczenie „trzech i pół dnia”, kiedy Eliasz i Mojżesz byli martwi na ulicy superautostrady informacyjnej, która biegnie przez dolinę martwych, wyschłych kości. Teraz określimy symbolikę „pustyni”.

In the last article we identified four prophetic witnesses of the sequence of events that are established by the hidden history of the seven thunders. The line of the image of Christ, the line of the two witnesses, the line of the image of the beast and the line of the counterfeit king of the north.

W ostatnim artykule zidentyfikowaliśmy czterech proroczych świadków sekwencji wydarzeń, ustanowionej przez ukrytą historię siedmiu gromów. Linia obrazu Chrystusa, linia dwóch świadków, linia obrazu bestii i linia fałszywego króla północy.

The second half of the line of the counterfeit king of the north, begins with the empowerment of the papacy in 538. Then the papacy, the spiritual counterfeit king of the north, trampled down spiritual Jerusalem and spiritual Israel for twelve hundred and sixty years.

Druga połowa linii fałszywego króla północy zaczyna się umocnieniem władzy papiestwa w roku 538. Następnie papiestwo, duchowy fałszywy król północy, deptało duchową Jerozolimę i duchowy Izrael przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> I padną od ostrza miecza i zostaną uprowadzeni w niewolę do wszystkich narodów; a Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż dopełnią się czasy pogan. Łukasza 21:24.

John was told to measure both the sanctuary and the host, but he was also told to leave out the courtyard, for it had been given to the Gentiles for twelve hundred and sixty years.

Janowi polecono zmierzyć zarówno świątynię, jak i zastęp, ale polecono mu też pominąć dziedziniec, gdyż został on dany poganom na tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> I dano mi trzcinę podobną do laski; a anioł stanął, mówiąc: Wstań i zmierz świątynię Boga i ołtarz oraz tych, którzy w niej oddają cześć. A dziedziniec, który jest poza świątynią, pozostaw i nie mierz go; bo został oddany poganom; a święte miasto będą deptać przez czterdzieści dwa miesiące. Objawienie 11:1, 2.

John and Luke testify that the Gentiles “tread under foot” “Jerusalem,” for “forty and two months.” John identifies the duration, and Luke marks the conclusion of the history. These two witnesses are addressing the question of Daniel chapter eight, and verse thirteen.

Jan i Łukasz świadczą, że poganie „depczą pod nogami” „Jerozolimę” przez „czterdzieści dwa miesiące”. Jan określa czas trwania, a Łukasz wskazuje zakończenie historii. Ci dwaj świadkowie odnoszą się do pytania z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset trzynasty.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Potem usłyszałem, jak jeden święty mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i występku spustoszenia, aby oddać zarówno świątynię, jak i zastęp na podeptanie? Daniela 8:13.

The question about the duration that the sanctuary and host were to be trodden under foot, identifies two desolating powers that would accomplish the act of treading down Jerusalem, which in Daniel is represented as the “sanctuary” and also the “host.” The correct foundational understanding of this verse, as expressed by J. N. Andrews, is that the verse identifies two desolating powers, which trampled down both the sanctuary and the host. The first desolating power identified in the verse is paganism, and the second is papalism. The word “host,” is Daniel’s expression for what John identifies as the “worshippers” in the temple, that is in Jerusalem.

Pytanie o czas, przez jaki świątynia i zastęp miały być deptane, wskazuje na dwie moce pustoszące, które miały dokonać zdeptania Jerozolimy, którą Daniel przedstawia jako „świątynię” oraz „zastęp”. Właściwe podstawowe rozumienie tego wersetu, wyrażone przez J. N. Andrewsa, jest takie, że werset wskazuje na dwie moce pustoszące, które zdeptały zarówno świątynię, jak i zastęp. Pierwszą z nich jest pogaństwo, a drugą papizm. Słowo „zastęp” jest u Daniela określeniem tego, co Jan nazywa „czcicielami” w świątyni, to jest w Jerozolimie.

> “THERE ARE TWO ‘DESOLATIONS’ IN DANIEL 8.—This fact is made so plain by Josiah Litch that we present his words:

> W 8. rozdziale Księgi Daniela są dwa „spustoszenia”. — Fakt ten został tak jasno wykazany przez Josiaha Litcha, że przytaczamy jego słowa:

> “‘The daily sacrifice’ is the present reading of the English text. But no such thing as sacrifice is found in the original. This is acknowledged on all hands. It is a gloss or construction put on it by the translators. The true reading is, ‘the daily and the transgression of desolation,’ daily and transgression being connected together by “and;” the daily desolation and the transgression of desolation. They are two desolating powers, which were to desolate the sanctuary and the host.’—Prophetic Expositions, Volume 1, page 127.

> "'The daily sacrifice' to obecne brzmienie tekstu angielskiego. Ale w oryginale nie występuje nic takiego jak ofiara. Wszyscy to przyznają. To glosa lub konstrukcja nadana przez tłumaczy. Prawidłowe brzmienie to: 'the daily and the transgression of desolation', przy czym 'daily' i 'transgression' są połączone spójnikiem 'and'; the daily desolation and the transgression of desolation. Są to dwie spustoszające moce, które miały spustoszyć świątynię i zastęp.'-Prophetic Expositions, tom 1, strona 127."

> “It is plain that the sanctuary and the host were to be trodden under foot by the daily and the transgression of desolation. The careful reading of verse 13 settles this point. And this fact establishes another, viz.: that these two desolations are the two grand forms under which Satan has attempted to overthrow the worship and the cause of Jehovah. Mr. Miller’s remarks on the meaning of these two terms, and the course pursued by himself in ascertaining that meaning, is presented under the following head:

> Jest oczywiste, że świątynia i zastęp miały być podeptane przez codzienne oraz przestępstwo spustoszenia. Uważna lektura wersetu 13 rozstrzyga tę kwestię. A ten fakt ustala inny, mianowicie: że te dwa spustoszenia są dwiema głównymi formami, za pomocą których Szatan usiłował obalić kult i sprawę Jehowy. Uwagi pana Millera dotyczące znaczenia tych dwóch terminów, a także droga, którą sam obrał, by to znaczenie ustalić, przedstawione są pod następującym nagłówkiem:

> “THE TWO DESOLATIONS ARE PAGANISM AND PAPACY

> DWA SPUSTOSZENIA TO POGAŃSTWO I PAPIESTWO

> “‘I read on, and could find no other case in which it [the daily] was found, but in Daniel. I then [by the aid of a concordance] took those words which stood in connection with it, ‘take way;’ he shall take away, ‘the daily;’ ‘from the time the daily shall be taken away’, etc. I read on, and thought I should find no light on the text; finally, I came to 2 Thessalonians 2:7, 8. ‘For the mystery of iniquity doth already work; only he who now letteth will let, until he be taken out of the way, and then shall that wicked be revealed,’ etc. And when I had come to that text, oh! how clear and glorious the truth appeared! There it is! That is ‘the daily!’ Well now, what does Paul mean by ‘he who now letteth,’ or hindereth? By ‘the man of sin,’ and the ‘wicked,’ popery is meant. Well, what is it which hinders popery from being revealed? Why, it is paganism; well, then, ‘the daily’ must mean paganism.’—Second Advent Manual, page 66.” J. N. Andrews, The Sanctuary and the 2300 Days, 33, 34.

> "'Czytałem dalej i nie mogłem znaleźć żadnego innego przypadku, w którym [ustawiczna] występowała, poza Księgą Daniela. Następnie [z pomocą konkordancji] wziąłem te słowa, które były z nią powiązane: 'usunąć;' on usunie, 'ustawiczna;' 'od czasu, gdy ustawiczna zostanie usunięta' itd. Czytałem dalej i myślałem, że nie znajdę światła na ten tekst; w końcu trafiłem na 2 Tesaloniczan 2:7, 8. 'Albowiem tajemnica nieprawości już działa; tylko ten, który teraz powstrzymuje, będzie powstrzymywał, dopóki nie zostanie usunięty z drogi, a wtedy objawi się ów niegodziwy,' itd. A gdy doszedłem do tego tekstu, och! jak jasno i wspaniale ukazała się prawda! Oto jest! To jest 'ustawiczna!' No więc, co Paweł ma na myśli przez 'ten, który teraz powstrzymuje', czyli przeszkadza? Przez 'człowieka grzechu' i 'niegodziwego' rozumie się papiestwo. Cóż więc powstrzymuje ujawnienie się papiestwa? Otóż pogaństwo; a zatem 'ustawiczna' musi oznaczać pogaństwo.'-Podręcznik Drugiego Adwentu, strona 66." J. N. Andrews, Świątynia i 2300 dni, 33, 34.

In fulfillment of the “seven times” of Leviticus twenty-six, paganism trampled down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years, and then papalism did the same work for an additional twelve hundred and sixty years. The papacy had trampled down Jerusalem for twelve hundred and sixty years according to Luke and John, until the papacy received its deadly wound in 1798. Subtracting twelve hundred and sixty years from 1798, arrives at 538. Subtracting twelve hundred and sixty years from 538, arrives at 723 BC, when Assyria, the literal king of the north at that time, took the northern kingdom of Israel into slavery.

W wypełnieniu „siedmiu czasów” z rozdziału 26 Księgi Kapłańskiej, pogaństwo deptało sanktuarium i zastęp przez 1260 lat, a następnie papizm czynił to samo przez kolejne 1260 lat. Papiestwo deptało Jerozolimę przez 1260 lat według Łukasza i Jana, aż otrzymało śmiertelną ranę w roku 1798. Odejmując 1260 lat od 1798 roku, otrzymujemy rok 538. Odejmując 1260 lat od 538, otrzymujemy 723 r. p.n.e., kiedy Asyria, ówczesny dosłowny król północy, uprowadziła północne królestwo Izraela w niewolę.

John only refers to the twelve hundred and sixty years that the papacy trampled down the sanctuary and the host, but Luke addresses both periods of twelve hundred and sixty years that paganism and papalism trampled down Jerusalem, for he states “until the times of the Gentiles be fulfilled.” Luke identifies the trampling down of Jerusalem as more than a single “time”, for he calls it the fulfillment of the “times” of the Gentiles.

Jan odnosi się jedynie do tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat, kiedy papiestwo deptało świątynię i zastęp, lecz Łukasz odnosi się do obu okresów tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat, kiedy pogaństwo i papizm deptały Jerozolimę, gdyż stwierdza: „aż się dopełnią czasy pogan”. Łukasz przedstawia deptanie Jerozolimy jako coś więcej niż pojedynczy „czas”, gdyż nazywa je dopełnieniem „czasów” pogan.

Of course, in 1856, Millerite Adventism became Laodicean, and seven years later they rejected the truth of the “seven times” of Leviticus twenty-six, so it is impossible for Adventism to see these simple biblical facts. The fact that I am identifying is that the hidden history of the seven thunders, which identifies three waymarks, and a period of time between the first and second waymark, and then a second period of time between the second and third waymark, is represented within the prophetic line of the counterfeit king of the north.

Oczywiście w 1856 roku adwentyzm millerowski stał się laodycejski, a siedem lat później odrzucili prawdę o „siedmiu razach” z Księgi Kapłańskiej 26, więc adwentyzm nie jest w stanie dostrzec tych prostych biblijnych faktów. Faktem, na który wskazuję, jest to, że ukryta historia siedmiu grzmotów, która wyznacza trzy kamienie milowe oraz okres czasu między pierwszym a drugim kamieniem milowym, a następnie drugi okres między drugim a trzecim kamieniem milowym, jest przedstawiona w linii proroczej fałszywego króla północy.

That line started in 723 BC, with the northern kingdom of Israel going into slavery at the hands of the king of Assyria, a literal king of the north. Then in 538, the spiritual king of the north was empowered, and he then trampled down spiritual Jerusalem for another twelve hundred and sixty years, until he received a deadly wound in 1798. From 723 BC, until 538, the powers that held Israel in subjection were always pagan powers.

Ta linia zaczęła się w 723 r. p.n.e., gdy północne królestwo Izraela popadło w niewolę z rąk króla Asyrii, dosłownego króla północy. Następnie w 538 roku duchowy król północy uzyskał władzę i deptał duchową Jerozolimę przez kolejne tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, aż otrzymał śmiertelną ranę w 1798 roku. Od 723 r. p.n.e. do 538 r. potęgi, które utrzymywały Izrael w poddaństwie, zawsze były pogańskie.

The line of Christ identifies the anointing of the true king of the north at His baptism in the year 27, and twelve hundred and sixty prophetic days later, He was crucified. His disciples were then empowered to present the message of the true king of the north, until the stoning of Stephen in the year 34. The only time Christ did not walk in the entire twelve hundred and sixty days of His ministry, was when he rode into Jerusalem in the triumphal entry. He therefore trod down Jerusalem for twelve hundred and sixty days, as did His disciples after the cross. Both lines, the counterfeit king of the north and Christ, the true king of the north, trod down Jerusalem and the host for twelve hundred and sixty days.

Linia Chrystusa wskazuje na namaszczenie prawdziwego króla północy przy Jego chrzcie w roku 27, a tysiąc dwieście sześćdziesiąt proroczych dni później został ukrzyżowany. Jego uczniowie zostali następnie obdarzeni mocą, by głosić przesłanie prawdziwego króla północy, aż do ukamienowania Szczepana w roku 34. Jedynym momentem w trakcie całych tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni Jego posługi, kiedy Chrystus nie szedł pieszo, był triumfalny wjazd do Jerozolimy. Zatem deptał Jerozolimę przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, podobnie jak Jego uczniowie po ukrzyżowaniu. Obie linie — fałszywy król północy i Chrystus, prawdziwy król północy — deptały Jerozolimę i zastęp przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni.

Paganism was a counterfeit of the worship system of the earthly sanctuary service of the literal Jews, and papalism is a counterfeit of the heavenly sanctuary service of the spiritual Jews. Paganism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to Christ’s twelve hundred and sixty days, and papalism’s twelve hundred and sixty years, was parallel to the disciples’ twelve hundred and sixty days.

Pogaństwo było fałszywą kopią systemu kultu związanego z ziemską służbą świątynną u dosłownych Żydów, a papizm jest fałszywą kopią niebiańskiej służby świątynnej u duchowych Żydów. Tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat pogaństwa odpowiadało tysiącowi dwustu sześćdziesięciu dniom Chrystusa, a tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat papizmu odpowiadało tysiącowi dwustu sześćdziesięciu dniom uczniów.

Each of the two lines contain the identical prophetic structure of the hidden history of the seven thunders, that began to be publicly unsealed in July, 2023. The unsealing was accomplished in part by the recognition of the Millerite movement’s first disappointment. Their first disappointment ushered in a period of time, called the “tarrying time” in the parable of the ten virgins. The “tarrying time” ended at the Exeter, New Hampshire camp meeting, when the message of the Midnight Cry had been fully established. The Exeter camp meeting became the second waymark, which then ushered in a period of time where the message of the Midnight Cry was proclaimed, until the third waymark of judgment and the last disappointment arrived.

Każda z dwóch linii zawiera identyczną proroczą strukturę ukrytej historii siedmiu gromów, która zaczęła być publicznie odpieczętowywana w lipcu 2023 roku. Odpieczętowanie zostało dokonane częściowo dzięki rozpoznaniu pierwszego rozczarowania ruchu millerowskiego. Ich pierwsze rozczarowanie zapoczątkowało okres, zwany w przypowieści o dziesięciu pannach „czasem zwłoki”. „Czas zwłoki” zakończył się podczas zjazdu obozowego w Exeter w stanie New Hampshire, gdy przesłanie „Wołania o północy” zostało w pełni ugruntowane. Zjazd obozowy w Exeter stał się drugim kamieniem milowym, który następnie zapoczątkował okres, w którym ogłaszano przesłanie „Wołania o północy”, aż nadszedł trzeci kamień milowy sądu i ostatnie rozczarowanie.

The three waymarks were the first disappointment, the Midnight Cry message and the last disappointment. Those three waymarks align with the Hebrew word “truth” which represent the first, thirteenth and last letter of the Hebrew alphabet. The first and the last both being disappointments, represents the signature of Alpha and Omega.

Trzy kamienie milowe to pierwsze rozczarowanie, poselstwo okrzyku o północy i ostatnie rozczarowanie. Te trzy kamienie milowe korespondują z hebrajskim słowem „prawda”, które składa się z pierwszej, trzynastej i ostatniej litery alfabetu hebrajskiego. To, że pierwszy i ostatni z nich są rozczarowaniami, stanowi podpis Alfy i Omegi.

There is no direct representation of twelve hundred and sixty days in the Millerite history, yet the Millerite history is the history of the first movement and therefore typifies the last movement. The history of the first disappointment in the last movement began on July 18, 2020, and it is illustrated in Revelation chapter eleven. In Revelation chapter eleven, the two witnesses are slain, marking the first disappointment in the last movement, that was typified by the first movement.

W historii ruchu millerowskiego nie ma bezpośredniego przedstawienia tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni, jednak historia ruchu millerowskiego jest historią pierwszego ruchu, a zatem stanowi typ dla ostatniego ruchu. Historia pierwszego rozczarowania w ostatnim ruchu rozpoczęła się 18 lipca 2020 roku i jest zilustrowana w rozdziale jedenastym Apokalipsy. W rozdziale jedenastym Apokalipsy dwaj świadkowie zostają zabici, co wyznacza pierwsze rozczarowanie w ostatnim ruchu, które zostało typologicznie zobrazowane przez pierwszy ruch.

In Revelation eleven the disappointment ushered in a period of twelve hundred and sixty days that their dead bodies were in the street, thus marking the tarrying time of the parable. At their resurrection they are lifted up as an ensign in the same hour as the judgment of the Sunday law. The history of the two witnesses includes a symbolic period of twelve hundred and sixty days.

W jedenastym rozdziale Księgi Objawienia rozczarowanie zapoczątkowało okres tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni, kiedy ich martwe ciała leżały na ulicy, wyznaczając w ten sposób czas zwłoki z przypowieści. Przy ich zmartwychwstaniu zostają wyniesieni jako znak w tej samej godzinie co sąd nad prawem niedzielnym. Historia dwóch świadków obejmuje symboliczny okres tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni.

The details of the movement of the third angel in the hidden history of the seven thunders provides much more specification than the other parallel lines, but the line of the third angel, the line of the true king of the north, and the line of the counterfeit king of the north, all possess the same prophetic characteristics of a beginning point, followed by a period of time that reaches to a middle point, that is followed by a period of time that reaches to judgment at the end-point.

Szczegóły ruchu trzeciego anioła w ukrytej historii siedmiu gromów przedstawiają znacznie więcej szczegółów niż inne równoległe linie, lecz linia trzeciego anioła, linia prawdziwego króla północy i linia fałszywego króla północy wszystkie mają te same prorocze cechy: punkt początkowy, po którym następuje okres prowadzący do punktu środkowego, po którym następuje okres prowadzący do sądu w punkcie końcowym.

The twelve hundred and sixty days is a primary element of the hidden history of the seven thunders. The twelve hundred and sixty days is symbolized as a “wilderness” in Revelation chapter twelve.

Okres tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni jest podstawowym elementem ukrytej historii siedmiu gromów. Okres tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni jest przedstawiony jako "pustynia" w dwunastym rozdziale Apokalipsy.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> I kobieta uciekła na pustynię, gdzie ma miejsce przygotowane przez Boga, aby ją tam karmiono przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. Objawienie 12:6.

The church fled into the wilderness to escape the treading down of the papal power for twelve hundred and sixty years. Verse fourteen provides another witness.

Kościół uciekł na pustynię, aby uniknąć ucisku ze strony władzy papieskiej trwającego tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat. Werset czternasty dostarcza kolejnego świadectwa.

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> A kobiecie dano dwa skrzydła wielkiego orła, aby mogła polecieć na pustynię, na swoje miejsce, gdzie jest karmiona przez czas, czasy i połowę czasu, od oblicza węża. Objawienie 12:14.

The church fled from the persecution of the dragon and the papacy for twelve hundred and sixty years, and therefore the “wilderness” is a symbol of the twelve hundred and sixty days. That number occurs directly seven times in the books of Daniel and Revelation, but it is represented several other ways in the Scriptures. In each case, it represents the “seven times” of Leviticus twenty-six.

Kościół uciekał przed prześladowaniem ze strony smoka i papiestwa przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, i dlatego „pustynia” jest symbolem tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni. Ta liczba występuje wprost siedem razy w księgach Daniela i Apokalipsy, ale w Piśmie Świętym jest wyrażana także na kilka innych sposobów. W każdym wypadku oznacza „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26.

Whether it was paganism trampling down the sanctuary and host from 723 BC to the year 538, or the papacy trampling down spiritual Jerusalem and the worshippers therein, it was an illustration of the scattering of God’s people, that was brought about by God’s people breaking the “sabbaths-of-the-land” covenant as represented in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. In chapter twenty-six it is called the quarrel of God’s covenant.

Czy było to pogaństwo depczące świątynię i zastęp od 723 r. p.n.e. do roku 538, czy papiestwo depczące duchową Jerozolimę i czcicieli w niej, było to ilustracją rozproszenia ludu Bożego, spowodowanego złamaniem przez lud Boży przymierza „sabatów ziemi”, przedstawionego w Księdze Kapłańskiej w rozdziałach dwudziestym piątym i dwudziestym szóstym. W rozdziale dwudziestym szóstym nazywa się to sporem Bożego przymierza.

> And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:25.

> I sprowadzę na was miecz, który pomści naruszenie mojego przymierza; a gdy zgromadzicie się w waszych miastach, ześlę między was zarazę i zostaniecie wydani w ręce nieprzyjaciela. Księga Kapłańska 26:25.

The rebellion against God’s covenant brought upon God’s people the slavery and scattering that is represented as the “quarrel of my covenant.” Without understanding the punishment, which Daniel calls Moses’ “curse” and “oath”, that is also called the “quarrel of my covenant,” blinds a person from seeing the deeper meaning of Christ’s work as represented in Daniel chapter nine. A consistent evaluation of God’s people who are in Laodicean blindness in the writings of Ellen White is that they cannot “reason from cause, to effect.” You may profess to understand the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages, but if you don’t know the “cause” of that trampling down you are blind.

Bunt przeciwko Bożemu przymierzu sprowadził na lud Boży niewolę i rozproszenie, które są przedstawione jako „spór mojego przymierza”. Brak zrozumienia kary, którą Daniel nazywa Mojżeszowym „przekleństwem” i „przysięgą”, a która jest też nazwana „sporem mojego przymierza”, zaślepia człowieka i uniemożliwia mu dostrzeżenie głębszego znaczenia dzieła Chrystusa, przedstawionego w dziewiątym rozdziale Księgi Daniela. W pismach Ellen White konsekwentnie ocenia się, że lud Boży pogrążony w laodycejskiej ślepocie nie potrafi „rozumować od przyczyny do skutku”. Możesz twierdzić, że rozumiesz tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat Ciemnych Wieków, ale jeśli nie znasz „przyczyny” tego podeptania, jesteś ślepy.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> I utwierdzi przymierze z wieloma na jeden tydzień; a w połowie tygodnia sprawi, że ofiara i dar ofiarny ustaną, a z powodu szerzenia się obrzydliwości spowoduje spustoszenie, aż do dokonania się końca, a to, co postanowione, zostanie wylane na spustoszonego. Daniela 9:27.

Christ’s confirmation of the covenant is directly associated with the “quarrel of His covenant.” The duration of the “curse” was twenty-five hundred and twenty years, and the duration of Christ confirming that very same covenant was twenty-five hundred and twenty days. In agreement with the Hebrew word “truth” which provides the structure of the hidden history of the seven thunders, the prophetic week that Christ was to confirm His covenant possessed three waymarks that are represented by the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet.

Utwierdzenie przymierza przez Chrystusa jest bezpośrednio związane ze "sporem o Jego przymierze". Czas trwania "przekleństwa" wynosił dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, a okres, w którym Chrystus utwierdzał to samo przymierze, wynosił dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni. Zgodnie z hebrajskim słowem "prawda", które nadaje strukturę ukrytej historii siedmiu gromów, proroczy tydzień, w którym Chrystus miał utwierdzić swoje przymierze, posiadał trzy kamienie milowe, które są reprezentowane przez pierwszą, trzynastą i ostatnią literę alfabetu hebrajskiego.

The first waymark of the week was His baptism, the second waymark was the cross and the last was the death of Stephen. To refuse to see the “seven times” of Leviticus twenty-six, as the heavenly angels led William Miller to see the “seven times,” eliminates the ability to fully see the very prophecy where Christ shed His blood and confirmed the very covenant that His literal ancient people had rejected. Everyone that is ultimately saved will have only a partial and incomplete understanding of “truth.” But no one gets saved that purposely refuses to see the “truth.” There is only one way to the Father, and that is through Jesus, and Jesus is the “truth.”

Pierwszym kamieniem milowym tego tygodnia był Jego chrzest, drugim kamieniem milowym był krzyż, a ostatnim — śmierć Szczepana. Odmowa dostrzeżenia „siedmiu czasów” z Księgi Kapłańskiej 26 — tak jak niebiańscy aniołowie doprowadzili Williama Millera do dostrzeżenia „siedmiu czasów” — pozbawia możliwości pełnego zobaczenia tego proroctwa, w którym Chrystus przelał swoją krew i potwierdził to właśnie przymierze, które Jego dosłowny starożytny lud odrzucił. Każdy, kto ostatecznie zostanie zbawiony, będzie miał jedynie częściowe i niepełne zrozumienie „prawdy”. Lecz nikt nie zostaje zbawiony, kto celowo odmawia dostrzeżenia „prawdy”. Jest tylko jedna droga do Ojca — przez Jezusa, a Jezus jest „prawdą”.

This is a worthwhile understanding to ponder, for it speaks to the covenant of Leviticus twenty-five and twenty-six. The “curse” of the “seven times” was brought upon ancient literal Israel through their unwillingness to implement the guidelines of allowing the land to rest, and of fulfilling the Jubilee instructions. It was a sin of omission. The curse was brought upon them for their omitting a work they were commanded to do, rather than because they had directly broken a commandment, such as thou shalt not kill or thou shalt not steal. They simply ignored the guidelines associated with allowing the land to rest. Adventists that simply do not accept the “seven times” (that the angels led William Miller to discover) because for whatever unsanctified reason, simply have never taken the time to truly investigate the truth, and are accomplishing the same type of rebellion of omission by disregarding the very same covenant information that ancient literal Israel disregarded. The beginning illustrates the ending.

To zrozumienie warto rozważyć, gdyż dotyczy przymierza z Księgi Kapłańskiej 25 i 26. „Przekleństwo” „siedmiu czasów” zostało sprowadzone na starożytny literalny Izrael z powodu ich niechęci do wprowadzenia w życie wytycznych dotyczących pozwolenia ziemi odpocząć oraz wypełnienia nakazów Jubileuszu. Był to grzech zaniechania. Przekleństwo spadło na nich za zaniechanie dzieła, do którego byli zobowiązani, a nie dlatego, że bezpośrednio złamali przykazanie, takie jak „nie zabijaj” czy „nie kradnij”. Po prostu zignorowali wytyczne związane z pozwoleniem ziemi odpocząć. Adwentyści, którzy po prostu nie przyjmują „siedmiu czasów” (do odkrycia których aniołowie poprowadzili Williama Millera), ponieważ z jakiegokolwiek nieuświęconego powodu nigdy nie poświęcili czasu, by naprawdę zbadać prawdę, dopuszczają się tego samego rodzaju buntu poprzez zaniechanie, lekceważąc te same informacje o przymierzu, które lekceważył starożytny literalny Izrael. Początek obrazuje koniec.

The twelve hundred and sixty days in Revelation twelve that is identified as a “wilderness,” is a symbol of the “seven times.” Both the twelve hundred and sixty days of Christ’s ministry, and the twelve hundred and sixty days of the disciple’s ministry represent the entire week that the covenant was being confirmed. Both the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s people, and the twelve hundred and sixty years that papalism trampled down God’s people, represent the entire “seven times” of the curse of Moses.

Okres tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni z Apokalipsy 12, określony jako „pustynia”, jest symbolem „siedmiu czasów”. Zarówno tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni posługi Chrystusa, jak i tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni posługi uczniów reprezentują cały tydzień, w którym potwierdzano przymierze. Zarówno tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, gdy pogaństwo deptało lud Boży, jak i tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, gdy papizm deptał lud Boży, reprezentują całe „siedem czasów” przekleństwa Mojżesza.

In Revelation eleven, after twelve hundred and sixty days, the dead bones are brought back to life in order to enter into covenant as the one hundred and forty-four thousand. But in order for them to accomplish that covenant relationship, they are required to fulfill the terms of the covenant, just as Daniel did in chapter nine. The terms of the covenant of the “seven times” contains specific directions for those who find themselves in the land of the enemy. When those who wake up to the reality that they have been scattered desire to return to the Lord, Leviticus twenty-six provides directions for how they are to return.

W jedenastym rozdziale Księgi Objawienia, po tysiącu dwustu sześćdziesięciu dniach, martwe kości zostają ożywione, aby wejść w przymierze jako sto czterdzieści cztery tysiące. Aby jednak urzeczywistnić tę więź przymierza, muszą wypełnić warunki przymierza, tak jak uczynił Daniel w rozdziale dziewiątym. Warunki przymierza związane z „siedmioma razami” zawierają konkretne wskazówki dla tych, którzy znajdują się w kraju wroga. Gdy ci, którzy uświadamiają sobie, że zostali rozproszeni, pragną powrócić do Pana, dwudziesty szósty rozdział Księgi Kapłańskiej podaje wskazówki, jak mają powrócić.

> And they that are left of you shall pine away in their iniquity in your enemies’ lands; and also in the iniquities of their fathers shall they pine away with them. If they shall confess their iniquity, and the iniquity of their fathers, with their trespass which they trespassed against me, and that also they have walked contrary unto me; And that I also have walked contrary unto them, and have brought them into the land of their enemies; if then their uncircumcised hearts be humbled, and they then accept of the punishment of their iniquity: Then will I remember my covenant with Jacob, and also my covenant with Isaac, and also my covenant with Abraham will I remember; and I will remember the land. Leviticus 26:39–42.

> A ci z was, którzy pozostaną, będą marnieć w swojej nieprawości w ziemiach waszych wrogów; a także z powodu nieprawości swoich ojców będą marnieć wraz z nimi. Jeśli wyznają swoją nieprawość i nieprawość swoich ojców, wraz z przewiną, której się dopuścili przeciwko Mnie, i że postępowali wbrew Mnie; oraz że i Ja postępowałem wbrew nim i zaprowadziłem ich do ziemi ich wrogów; jeśli wtedy ich nieobrzezane serca się ukorzą i przyjmą karę za swoją nieprawość: wtedy wspomnę na Moje przymierze z Jakubem, a także na Moje przymierze z Izaakiem, i również wspomnę na Moje przymierze z Abrahamem; i wspomnę na ziemię. Księga Kapłańska 26:39–42.

The expression “pine away” in the Scriptures means to be dissolved, corrupted and consumed away. To pine away is to deteriorate into dead dry bones. And the instruction identifies death, for it represents those that awaken to their condition as being “in your enemies land.”

Wyrażenie „pine away” w Pismach oznacza ulec rozpadowi, zepsuciu i wyniszczeniu. Marnieć to zamieniać się w martwe, wyschłe kości. A to pouczenie wskazuje na śmierć, gdyż przedstawia tych, którzy budzą się do świadomości swego położenia, jako będących „w ziemi waszych wrogów”.

> The last enemy that shall be destroyed is death. 1 Corinthians 15:26.

> Ostatnim wrogiem, który zostanie zniszczony, jest śmierć. 1 Koryntian 15:26.

July 18, 2020, the first disappointment in the movement of the third angel took place. It has been typified by all the other first disappointments in the sacred prophetic reform lines. Ezekiel chapter thirty-seven identifies God’s people in the last days as having been dissolved, corrupted and consumed away until they were simply a valley of dead dry bones. They are in the enemy’s land, which is the land of death. In Revelation eleven, the two witnesses were slain and left in the street. All the prophets agree with each other. Moses is therefore speaking to those that are dead in the street that runs through Ezekiel’s valley. In their disappointed condition they are given instruction through Jeremiah.

18 lipca 2020 roku miało miejsce pierwsze rozczarowanie w ruchu trzeciego anioła. Zostało ono typologicznie przedstawione przez wszystkie inne pierwsze rozczarowania w świętych proroczych liniach reformy. Rozdział trzydziesty siódmy Księgi Ezechiela przedstawia lud Boży w dniach ostatecznych jako rozproszony, zepsuty i wyniszczony, aż stał się jedynie doliną martwych, wyschłych kości. Znajdują się w ziemi nieprzyjaciela, która jest ziemią śmierci. W rozdziale jedenastym Apokalipsy dwaj świadkowie zostali zabici i pozostawieni na ulicy. Wszyscy prorocy są ze sobą zgodni. Mojżesz zatem przemawia do tych, którzy są martwi na ulicy, która biegnie przez dolinę Ezechiela. W swoim stanie rozczarowania otrzymują pouczenie za pośrednictwem Jeremiasza.

> Therefore thus saith the Lord, If thou return, then will I bring thee again, and thou shalt stand before me: and if thou take forth the precious from the vile, thou shalt be as my mouth: let them return unto thee; but return not thou unto them. Jeremiah 15:19.

> Dlatego tak mówi Pan: Jeśli się nawrócisz, przyprowadzę cię z powrotem i będziesz stał przede mną; a jeśli wydobędziesz to, co cenne, z tego, co podłe, będziesz jak moje usta. Niech oni zwrócą się do ciebie, lecz ty nie zwracaj się do nich. Jeremiasza 15:19.

Jeremiah is informed that if he desires to speak for God, he must return, and in so doing he must separate the precious from the vile. The context of the passage identifies that the vile are those that he is not to return unto. When he is represented in the passage as being in his disappointed state, he identifies that he was alone.

Jeremiasz zostaje pouczony, że jeśli pragnie przemawiać w imieniu Boga, musi powrócić, a czyniąc to, musi oddzielić to, co cenne, od tego, co nikczemne. Kontekst tego fragmentu wskazuje, że nikczemni to ci, do których nie ma wracać. Gdy w tym fragmencie ukazany jest w stanie rozczarowania, stwierdza, że był sam.

> I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Jeremiah 15:17.

> Nie zasiadałem w zgromadzeniu szyderców ani się nie radowałem; siedziałem samotnie z powodu Twej ręki, bo napełniłeś mnie oburzeniem. Jeremiasza 15:17.

Jeremiah was not seated in the “assembly of mockers,” for he was seated alone. He was not to return to the vile, who are the assembly of mockers. In 1863, Adventism began its return to the “assembly of mockers” when it returned to the biblical methodology of the daughters of Babylon in order to reject Moses’ “seven times.” But Jeremiah is more specifically speaking of the last days, than the Millerite history. When those in the valley of dead bones awaken to the fact that they are in the enemies’ land, they are never to return to those that rejoiced over their death in the street. That group can return unto Jeremiah, but he cannot return unto them.

Jeremiasz nie zasiadał w „zgromadzeniu szyderców”, bo siedział samotnie. Nie miał wracać do nikczemnych, którzy są zgromadzeniem szyderców. W 1863 roku adwentyzm rozpoczął swój powrót do „zgromadzenia szyderców”, gdy powrócił do biblijnej metodologii córek Babilonu, aby odrzucić „siedem razy” Mojżesza. Jednak Jeremiasz mówi raczej o dniach ostatecznych niż o historii millerystów. Gdy ci z doliny martwych kości uświadomią sobie, że znajdują się w ziemi wrogów, nie mają nigdy wracać do tych, którzy radowali się z ich śmierci na ulicy. Ta grupa może powrócić do Jeremiasza, lecz on nie może powrócić do nich.

But if they are to return, they also must fulfill the directions given by Moses that are directly associated with the “seven times.” Those that are dead in the street in Revelation eleven, are dead for three and a half days, which prophetically is the “wilderness.”

Ale jeśli mają powrócić, muszą też wypełnić nakazy przekazane przez Mojżesza, które są bezpośrednio związane z „siedmioma czasami”. Ci, którzy leżą martwi na ulicy w jedenastym rozdziale Apokalipsy, pozostają martwi przez trzy i pół dnia, co w sensie proroczym jest „pustynią”.

This is why the initial awakening of the dead is accomplished by a message that causes the bones to be formed together, but they are not yet alive. It takes the message of the four winds, which is the sealing message, to turn them into a mighty army. The first message that brings them together comes from a “voice.”

Dlatego początkowe przebudzenie umarłych dokonuje się za sprawą poselstwa, które sprawia, że kości łączą się ze sobą, ale jeszcze nie żyją. Potrzeba poselstwa czterech wiatrów, które jest poselstwem pieczętującym, aby uczynić z nich potężną armię. Pierwsze poselstwo, które ich gromadzi, pochodzi od "głosu".

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The voice of him that crieth in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make straight in the desert a highway for our God. Every valley shall be exalted, and every mountain and hill shall be made low: and the crooked shall be made straight, and the rough places plain. Isaiah 40:1–4.

> Pocieszcie, pocieszcie mój lud, mówi wasz Bóg. Mówcie pocieszająco do Jerozolimy i wołajcie do niej, że jej walka dobiegła końca, że jej wina została odpuszczona, bo z ręki Pana otrzymała podwójnie za wszystkie swoje grzechy. Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie na pustyni gościniec dla naszego Boga. Każda dolina się podniesie, a każda góra i wzgórze się obniżą; kręte stanie się proste, a wyboiste miejsca zostaną wyrównane. Izajasz 40:1-4.

The voice comes from the wilderness, which is a symbol of the scattering of the “seven times.” That voice is in the wilderness, for Ezekiel was also taken to the valley of dead bones. He was testifying from the very valley, not from a distance.

Głos dochodzi z pustyni, która symbolizuje rozproszenie „siedmiu czasów”. Ten głos jest na pustyni, bo Ezechiel został również zabrany do doliny martwych kości. Dawał świadectwo z samej doliny, nie z oddali.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones. Ezekiel 37:1.

> Spoczęła na mnie ręka Pana; wyprowadziła mnie w duchu Pana i postawiła mnie pośrodku doliny, która była pełna kości. Ezechiel 37:1.

The valley is the wilderness of three and a half days. The promise of the voice is that Jerusalem’s iniquity is pardoned and that her warfare is finished. The promise is representing the sealing of the one hundred and forty-four thousand that is accomplished in the last days. But the pardoning of her iniquity is associated with her receiving “double” for all her sins. The remedy offered by Moses requires a confession of not only their iniquities, but also the iniquities of their fathers. If they will fulfill that command, their iniquity will be pardoned.

Dolina jest pustynią trzech i pół dnia. Obietnica głosu jest taka, że nieprawość Jerozolimy została przebaczona i że jej walka dobiegła końca. Ta obietnica przedstawia opieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, które dokonuje się w dniach ostatecznych. Ale przebaczenie jej nieprawości wiąże się z tym, że otrzymuje "podwójnie" za wszystkie swoje grzechy. Środek zaradczy zaproponowany przez Mojżesza wymaga wyznania nie tylko ich nieprawości, lecz także nieprawości ich ojców. Jeśli wypełnią to polecenie, ich nieprawość zostanie przebaczona.

We will continue these truths in the next article.

Będziemy kontynuować te prawdy w następnym artykule.

> Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Daniel 9:11–13.

> Tak, cały Izrael przestąpił Twoje prawo, odstępując, aby nie słuchać Twojego głosu; dlatego wylały się na nas klątwa i przysięga, zapisane w Prawie Mojżesza, sługi Boga, ponieważ zgrzeszyliśmy przeciw Niemu. A On potwierdził swoje słowa, które wypowiedział przeciw nam i przeciw naszym sędziom, którzy nas sądzili, sprowadzając na nas wielkie nieszczęście; bo pod całym niebem nie stało się nic takiego, jak to, co uczyniono w Jerozolimie. Jak jest napisane w Prawie Mojżesza, to całe zło przyszło na nas; jednak nie zanosiliśmy modlitwy przed oblicze Pana, naszego Boga, aby odwrócić się od naszych nieprawości i pojąć Twoją prawdę. Daniela 9:11-13.

Back to Articles