Article

# Księga Daniela - numer czterdziesty piąty

Symboliczna przemiana: rozwikłanie tajemnicy „Codziennego” w Księdze Daniela

Author

Jeff Pippenger

Published

January 9, 2024

Formats

PDF
Word

„Ustawiczne” w Księdze Daniela zostało rozpoznane przez Williama Millera jako symbol pogańskiego Rzymu lub pogaństwa, lecz w dniach ostatecznych jest symbolem odrzucenia fundamentalnych prawd Williama Millera. Oznacza koniec buntu, który rozpoczął się w 1863 roku wraz z odrzuceniem Millerowskiego rozumienia Mojżeszowych „siedmiu czasów” z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej. Gdy adwentyzm odrzucił właściwe utożsamienie „ustawicznego” z pogaństwem, zamienił symbol Szatana w symbol Chrystusa. Izajasz wskazuje, że to działanie było odwracaniem wszystkiego do góry nogami. Odrzucenie „ustawicznego” zostało wprowadzone w latach 30. XX wieku (trzecie pokolenie adwentyzmu), lecz było przedmiotem kontrowersji już od 1901 roku (drugie pokolenie adwentyzmu). Podobnie jak w starożytnym Izraelu, stopniowe odrzucanie prawdy doprowadziło do przyjęcia błędu, który zawierał elementy nieodpuszczalnego grzechu.

Grzechem nieodpuszczalnym dla kłótliwych Żydów było to, że uznali uczynki, których dokonał Chrystus, za uczynki Szatana. Starożytny Izrael jest najważniejszym symbolem współczesnego Izraela, a współczesny Izrael uczynił właśnie to samo, tylko odwrotnie. Przyjęli uczynki Szatana (pogaństwo) i przypisali te uczynki Chrystusowi. Bunt starożytnego Izraela obejmuje to, że wybrali Szatana na swojego króla.

> Gdy więc Piłat usłyszał te słowa, wyprowadził Jezusa i zasiadł na trybunale w miejscu zwanym Litostrotos, po hebrajsku Gabbata. Był to dzień Przygotowania Paschy, około szóstej godziny. I rzekł do Żydów: Oto wasz Król! Oni zaś zawołali: Precz z Nim, precz z Nim, ukrzyżuj Go! Piłat powiedział do nich: Czy mam ukrzyżować waszego Króla? Odpowiedzieli arcykapłani: Nie mamy króla, tylko Cezara. Wtedy więc wydał Go im, aby został ukrzyżowany. Zabrali więc Jezusa i poprowadzili Go. Jan 19,13–16.

Piłat był przedstawicielem pogańskiego Rzymu, a siostra White wskazuje, że smok, który został wyrzucony z nieba w dwunastym rozdziale Apokalipsy, to Szatan, ale w sensie wtórnym smok to także pogański Rzym. Smoka zatem symbolizuje „codzienne”. Koniec buntu starożytnego Izraela, gdy publicznie oświadczyli: „Nie mamy króla oprócz Cezara”, stanowił ich publiczne oświadczenie, że są poddanymi swego króla, a ich królem był Szatan. Ten bunt przeciwko Bogu jako Królowi rozpoczął się za dni proroka Samuela, gdy odrzucili Boga jako swego króla i zażądali, aby dano im ludzkiego króla, by mogli być jak inne narody.

> Wtedy wszyscy starsi Izraela zebrali się i przyszli do Samuela do Ramy. I rzekli do niego: Oto tyś się zestarzał, a twoi synowie nie chodzą twoimi drogami; ustanów więc nad nami króla, aby nas sądził, jak u wszystkich narodów. Lecz ta sprawa nie podobała się Samuelowi, gdy mówili: Daj nam króla, aby nas sądził. I modlił się Samuel do Pana. A Pan rzekł do Samuela: Wysłuchaj głosu ludu we wszystkim, co ci mówią; bo nie ciebie odrzucili, lecz mnie odrzucili, abym nie królował nad nimi. Według wszystkich uczynków, które czynili od dnia, gdy ich wyprowadziłem z Egiptu aż do tego dnia — opuścili mnie i służyli innym bogom — tak też czynią wobec ciebie. 1 Księga Samuela 8:4-8.

Starożytny Izrael nigdy nie zdał sobie sprawy, że odrzucił Boga, ani że ich pragnienie ziemskiego króla doprowadzi do tego, że ukrzyżują Mesjasza i wybiorą Szatana na swojego króla. Ich bunt był zakryty przed ich oczami przez ich własne samousprawiedliwiające przekonania, że mimo odrzucenia Boga wciąż są narodem wybranym, bo przecież, rozumowali, Bóg nadal podtrzymywał świętą posługę prorocką, nawet po Samuelu.

Błędnie interpretowali prorocką posługę proroków, wierząc, że obecność Bożych proroków dowodziła, że są ludem wybranym przez Boga. Nie dostrzegali, że byli daleko od Boga, a prorocy starali się doprowadzić ich z powrotem do Boga, gdyż działalność proroków interpretowali jako dowód Bożego prowadzenia. Działo się tak mimo ich nieustannego odrzucania wszystkich poselstw proroków, które były do nich kierowane. To samo zwiedzenie ogarnęło Adwentyzm w 1863 roku.

Adwentyzm odrzucił ruch, który został zjednoczony dzięki posłudze Williama Millera, i postanowił stać się prawnie zarejestrowanym kościołem w tym samym roku, w którym odrzucił poselstwo Mojżesza o „siedmiu czasach”, przekazane przez Eliasza (Williama Millera). W tym samym roku sporządzili fałszywą proroczą tablicę, której nie dało się już czytać i która nie mogła już „mówić” zgodnie z Księgą Habakuka 2,3, bo do jej objaśnienia potrzebna była ulotka. Tablice Habakuka można było czytać takimi, jakie były, i dlatego mogły „mówić”.

Adwentyści odmówili dokonania jakiejkolwiek autorefleksji nad wyborem, którego dokonali w 1863 roku, bo przecież mieli pośród siebie prorokinię, co dowodziło, że są resztą ludu zidentyfikowaną w Księdze Objawienia, mającą Ducha Proroctwa. Przejawiali tego samego ducha i taką samą postawę jak starożytny Izrael, a bunt, który zaczął się od odrzucenia pierwszego klejnotu odkrytego przez Millera, ostatecznie doprowadził także do odrzucenia przez nich Millerowskiej identyfikacji klejnotu „codziennego”.

Współczesny Izrael odrzucił rozumienie Millera „codziennego”, symbolu pogańskiego Rzymu, który z kolei jest symbolem szatana, i stwierdził, że „codzienne” jest symbolem Chrystusa. Innymi słowy, współczesny Izrael zdecydował się przyjąć szatański symbol jako symbol Chrystusa. Podobnie jak starożytny Izrael ogłosił, że nie ma króla poza Cezarem, przedstawicielem pogańskiego Rzymu, który jest symbolem szatana.

Z punktu widzenia zastosowania proroczego ten wybór wymagał od współczesnego Izraela zredefiniowania rozdziałów siódmego, ósmego i dziewiątego Księgi Daniela, które są właśnie rozdziałami reprezentowanymi przez rzekę Ulaj i stanowiły wzrost poznania w historii ruchu millerowskiego. Byliby zmuszeni zmienić te rozdziały, gdyż rozdział ósmy bezpośrednio odnosi się do "the daily" trzykrotnie.

Zmuszeni świadectwem historii, w której widzenie nad rzeką Ulaj zostało odpieczętowane, Milleryści nie widzieli żadnych innych ziemskich królestw, które miałyby się pojawić przed powrotem Chrystusa i ustanowieniem Jego wiecznego królestwa, jak przedstawiono w drugim rozdziale Księgi Daniela. Dlatego traktowali czwarte królestwo, Rzym, jako jedno królestwo o dwóch aspektach. Te dwa aspekty były bezpośrednio przedstawione w rozdziałach siódmym i ósmym Księgi Daniela. Daniel wskazuje, że widzenie, które otrzymał w rozdziale ósmym, należy rozumieć w powiązaniu z widzeniem z rozdziału siódmego.

> W trzecim roku panowania króla Belszasara ukazało mi się widzenie, mnie, Danielowi, po tamtym, które ukazało mi się najpierw. Daniela 8:1.

Widzenie "które ukazało się" Danielowi "na początku," było widzeniem z rozdziału siódmego.

> W pierwszym roku Belszasara, króla Babilonu, Daniel miał sen i widzenia głowy swojej na łożu swoim; wtedy spisał sen i opowiedział istotę spraw. Daniel 7:1.

Dwie wizje przedstawiają dwa aspekty królestw biblijnego proroctwa, które po raz pierwszy zostały ukazane w drugim rozdziale Księgi Daniela. Cztery królestwa: Babilon, Medo-Persja, Grecja i Rzym, zostały powtórzone w rozdziale siódmym, a następnie ponownie w rozdziale ósmym, lecz z rozróżnieniem między elementami politycznymi czterech królestw a elementami religijnymi tych królestw. W rozdziale siódmym Daniela królestwa są przedstawione jako bestie drapieżne, natomiast w rozdziale ósmym te same królestwa są ukazane przez zwierzęta świątynne. Daniel pragnął zrozumieć wizję z rozdziału siódmego i Gabriel przyszedł do niego, aby mu ją wyjaśnić.

> Ja, Daniel, byłem zasmucony w duchu w głębi mojego ciała, a widzenia mojej głowy trwożyły mnie. Zbliżyłem się do jednego z tych, którzy stali obok, i zapytałem go o prawdę tego wszystkiego. On więc powiedział mi i objaśnił znaczenie tych rzeczy: Te wielkie bestie, których są cztery, to czterej królowie, którzy powstaną z ziemi. Lecz święci Najwyższego obejmą królestwo i będą je posiadać na wieki, na wieki wieków. Daniela 7:15-18.

Daniel został poinformowany, że cztery bestie oznaczają cztery ziemskie królestwa, które będą istnieć aż do ustanowienia wiecznego Królestwa Bożego, zgodnie z drugim rozdziałem Księgi Daniela. Miały istnieć cztery ziemskie królestwa poprzedzające nadejście wiecznego Królestwa Bożego, przedstawionego przez kamień odcięty z góry, który w drugim rozdziale wypełnił całą ziemię.

Siostra White posunęła millerowskie rozumienie owych czterech królestw daleko poza ujęcie millerowskie, gdy omawiała bestię z ziemi z trzynastego rozdziału Księgi Objawienia.

> W tym miejscu wprowadzony zostaje kolejny symbol. Mówi prorok: «I ujrzałem inne zwierzę, wychodzące z ziemi; i miało dwa rogi jak u baranka». Werset 11. Zarówno wygląd tego zwierzęcia, jak i sposób jego powstania wskazują, że naród, który ono przedstawia, jest odmienny od tych ukazanych w poprzednich symbolach. Wielkie królestwa, które rządziły światem, zostały przedstawione prorokowi Danielowi jako drapieżne zwierzęta, powstające, gdy «cztery wiatry niebios miotały wielkim morzem». Daniel 7:2. W siedemnastym rozdziale Objawienia anioł wyjaśnił, że wody oznaczają «ludy i tłumy, narody i języki». Objawienie 17:15. Wiatry są symbolem walki. Cztery wiatry niebios, targające wielkim morzem, przedstawiają straszliwe sceny podbojów i rewolucji, dzięki którym królestwa doszły do władzy. Wielki bój, 439.

Bestie są symbolami podbojów, których dokonano, gdy królestwa dochodziły do władzy. Drapieżna bestia proroczo przedstawia polityczną, gospodarczą i militarną potęgę królestwa. Te same królestwa, które są przedstawione w rozdziałach drugim i siódmym Księgi Daniela, są również przedstawione w rozdziale ósmym, lecz tam wszystkie są powiązane z elementami zaczerpniętymi z Bożej świątyni i w ten sposób przedstawiają religijny aspekt królestw, gdyż wszystkie były połączeniem Kościoła i państwa.

> W trzecim roku panowania króla Belszassara ukazało mi się widzenie, mnie, Danielowi, po tym, które ukazało mi się na początku. I ujrzałem w widzeniu; i stało się, gdy patrzyłem, że byłem w Suzie, w pałacu, który jest w prowincji Elam; i ujrzałem w widzeniu, że byłem nad rzeką Ulaj. Wtedy podniosłem oczy i zobaczyłem, a oto przed rzeką stał baran mający dwa rogi; oba rogi były wysokie, lecz jeden był wyższy niż drugi, a ten wyższy wyrósł później. Widziałem, jak baran napierał na zachód, na północ i na południe, tak że żadne zwierzę nie mogło się przed nim ostać i nie było nikogo, kto mógłby wyrwać z jego ręki; lecz czynił, co chciał, i stał się potężny. A gdy rozważałem, oto od zachodu, po całej powierzchni ziemi, nadchodził kozioł, nie dotykając ziemi; a kozioł miał znamienity róg między oczami. I podszedł do barana, który miał dwa rogi, którego widziałem stojącego przed rzeką, i rzucił się na niego w zapale swojej mocy. I widziałem, jak zbliżył się do barana, uniesiony przeciw niemu gniewem, uderzył barana i złamał jego dwa rogi; i nie było w baranie mocy, by stać przed nim, lecz powalił go na ziemię i stratował go; i nie było nikogo, kto mógł wyrwać barana z jego ręki. Toteż kozioł wyrósł bardzo wielki; a gdy się wzmocnił, wielki róg został złamany, a w jego miejsce wyrosły cztery znamienite rogi ku czterem wiatrom niebios. Daniel 8:1-8.

Rozdział ósmy zaczyna się od stwierdzenia Daniela, że żyje on w czasach pierwszego królestwa proroctwa biblijnego (Babilonu), lecz jego wizja nie wskazuje żadnego symbolu, który miałby przedstawiać Babilon, ponieważ zaczyna się od barana, który reprezentował drugie ziemskie królestwo Medo-Persji. Brak symbolu Babilonu jest zamierzony, ponieważ podstawową cechą Babilonu jest to, że przedstawia królestwo usunięte, a następnie przywrócone, co ukazują „siedem czasów” Nabuchodonozora, kiedy żył jak zwierzę. W trakcie tych „siedmiu czasów” ukazany jest element duchowego Babilonu (papiestwa), gdyż papiestwo jest królestwem zapomnianym na siedemdziesiąt symbolicznych lat, w czasie których doznało śmiertelnej rany. Fakt, że Daniel zaznacza, iż otrzymał wizję „w trzecim roku panowania króla Belsazara”, identyfikuje Babilon jako królestwo poprzedzające drugie królestwo Medo-Persji, ale podkreśla Babilon jako ukryte lub zapomniane królestwo, które zostaje zapomniane za dni jednego króla.

Bestie z rozdziału ósmego nie są drapieżnikami; są to zwierzęta używane jako ofiary w służbie świątynnej. Czwarte królestwo jest przedstawione jako „mały róg”, a nie jako bestia, lecz rogi były częścią Bożej świątyni, ponieważ ołtarze w Bożej świątyni miały rogi jako element swojej konstrukcji.

Nie tylko cztery królestwa proroctwa zostały przez Daniela przedstawione za pomocą terminologii świątynnej; narracja tego rozdziału zawiera też kilka słów bezpośrednio wywiedzionych ze służby w Bożej świątyni. Narracja w tym rozdziale posługuje się hebrajskimi słowami zaczerpniętymi ze służby świątynnej, ale także czynność składania ofiary w tej służbie jest wbudowana w strukturę rozdziału. Fakt, że Daniel celowo powiązał ze sobą rozdziały siódmy i ósmy, pozwala tym, którzy chcą to dostrzec, zauważyć, że rozdział siódmy identyfikuje politykę państwową królestw z proroctw biblijnych, a rozdział ósmy identyfikuje politykę kościelną królestw z proroctw biblijnych.

Adwentyzm został zmuszony do zatuszowania tego faktu szatańskimi baśniami, ponieważ przyznanie tego ujawnia, że klejnoty Millera były dokładnie takie, jak Bóg je zamierzył. Ich odrzucenie millerowskiego rozumienia „the daily” sprowadza się do twierdzenia, że „Bóg nie rozumiał”, gdyż utrzymują, że kiedy Bóg przekazał Millerowi ramy (przez posługę świętych aniołów), nie były one dokładne.

> Zaprawdę, odwracacie wszystko do góry nogami: czy garncarza będzie się uważać za glinę? Czy dzieło powie o tym, który je uczynił: „Nie on mnie uczynił”? Albo czy wytwór powie o tym, który go ukształtował: „Nie miał rozumu”? Izajasza 29:16.

Ramy Millera stanowiły proroczą strukturę, którą rozpoznał i stosował, lecz począwszy od 1863 roku adwentyzm powrócił do koncepcji teologicznych odstępczego protestantyzmu i katolicyzmu, aby ukryć klejnoty snu Millera. Adwentyzm przyjął fałszywe ramy (twór), aby odrzucić dzieło, a także Twórcę dzieła. Czyniąc tak, twierdzą, że Twórca dzieła nie ma rozumu. Odrzucenie tych ram było i jest nadal odrzuceniem pomnożenia poznania, które zostało odpieczętowane w 1798 roku. Ci, którzy odrzucają pomnożenie poznania, odrzucają dzieło i jego Twórcę, a w ujęciu Daniela byli „niegodziwymi”.

> Wielu będzie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych; lecz bezbożni będą postępować bezbożnie; a żaden z bezbożnych nie zrozumie; lecz mądrzy zrozumieją. Daniel 12:10.

„Bezbożni będą postępować bezbożnie”, co wskazuje na stopniowo narastające odrzucanie prawdy. Odrzucenie ram przez bezbożnych jest odrzuceniem Boga, a z kolei Bóg odrzuca bezbożnych za odrzucenie, którego usiłują dokonać za pomocą fałszywych ram.

> Mój lud ginie z powodu braku poznania; ponieważ odrzuciłeś poznanie, i ja cię odrzucę, abyś nie był dla mnie kapłanem; skoro zapomniałeś prawa swego Boga, i ja zapomnę o twoich dzieciach. Ozeasz 4:6.

Lud Boży, będący od 1844 do 1863 roku Bożymi „kapłanami”, został odrzucony z powodu braku „poznania”, które zostało pomnożone dzięki posłudze Williama Millera. Ważne jest, aby rozważyć kontekst szóstego wersetu w Księdze Ozeasza, ponieważ kontekst identyfikuje narastający bunt przeciwko prawdzie, przedstawionej jako „poznanie”.

> Słuchajcie słowa Pana, synowie Izraela, bo Pan ma spór z mieszkańcami kraju, ponieważ nie ma w kraju prawdy ani miłosierdzia, ani poznania Boga. Przysięgając, kłamiąc, zabijając, kradnąc i cudzołożąc — przełamują wszelkie granice, a krew styka się z krwią. Dlatego kraj będzie w żałobie, a każdy, kto w nim mieszka, zmarnieje, wraz ze zwierzętami polnymi i ptactwem niebios; tak, nawet ryby morskie zostaną zabrane. Jednak niech nikt się nie spiera ani nie karci drugiego, bo twój lud jest jak ci, co spierają się z kapłanem. Dlatego upadniesz za dnia, a prorok wraz z tobą upadnie w nocy, i zgładzę twoją matkę. Mój lud ginie z powodu braku poznania; ponieważ odrzuciłeś poznanie, i ja cię odrzucę, abyś nie był mi kapłanem; skoro zapomniałeś prawa swego Boga, i ja zapomnę o twoich dzieciach. Im bardziej się mnożyli, tym bardziej grzeszyli przeciwko mnie; dlatego zamienię ich chwałę w hańbę. Pożerają grzech mojego ludu i zwracają swe serce ku jego nieprawości. I będzie: jaki lud, taki kapłan; i ukarzę ich za ich drogi, i odpłacę im za ich uczynki. Bo będą jeść, a nie nasycą się; będą uprawiać nierząd, a nie rozmnożą się, ponieważ przestali zważać na Pana.

> Nierząd, wino i moszcz odbierają rozum. Mój lud radzi się drewna, a jego laska mu oznajmia: bo duch nierządu sprowadził ich na manowce i odstąpili od swego Boga, oddając się nierządowi. Składają ofiary na szczytach gór i palą kadzidło na wzgórzach, pod dębami, topolami i wiązami, bo ich cień jest przyjemny; dlatego wasze córki będą uprawiać nierząd, a wasze synowe będą cudzołożyć. Nie będę karał waszych córek, gdy będą uprawiać nierząd, ani waszych synowych, gdy będą cudzołożyć: bo sami przestają z nierządnicami i razem z prostytutkami składają ofiary; dlatego lud nierozumny upadnie. Choć ty, Izraelu, uprawiasz nierząd, niech Juda nie grzeszy; nie chodźcie do Gilgal ani nie wstępujcie do Bet-Awen, i nie przysięgajcie: Na życie Pana. Bo Izrael cofa się jak krnąbrna jałówka; teraz Pan będzie ich pasł jak baranka na przestronnym miejscu. Efraim związał się z bożkami: zostawcie go. Ich napój skwaśniał; ustawicznie uprawiają nierząd; jej władcy kochają hańbę: Dajcie! Wiatr porwał ją w swoje skrzydła i zawstydzą się z powodu swoich ofiar. Ozeasz 4:1-19.

Przestroga Ozeasza jest taka, że „Pan ma spór z mieszkańcami kraju, ponieważ w kraju nie ma ani prawdy, ani miłosierdzia, ani poznania Boga.” Adwentyzm to lud Boży czasów ostatecznych. W dniu, w którym człowiek ze szczotką do brudu wejdzie do pokoju Millera, adwentyzm, włącznie z ludem, kapłanami i prorokami — „którzy nie rozumieją, upadną”, gdyż „przylgną do bożków”. Ich bożkami są ich fałszywe doktryny, wplecione w fałszywą konstrukcję.

Bunt wyrażony odrzuceniem wzrostu poznania jest postępującą eskalacją buntu, która dochodzi do punktu, w którym ich czas łaski kończy się orzeczeniem, że zostali związani z fałszywymi doktrynami, które zostały wymiecione z pokoju Millera. Ich bunt jest przedstawiony jako ustawiczne uprawianie nierządu. Od roku 1863 aż do zamknięcia czasu łaski ustawicznie się buntują, aż zostają wypluci z ust Pana.

Bunt polegający na odrzuceniu poznania został przedstawiony poprzez ich "nieustanne" cudzołożenie, i choć nie jest to to samo hebrajskie słowo, ma takie samo znaczenie jak hebrajskie słowo "tamid", które oznacza "nieustanny", a w Księdze Daniela tłumaczone jest jako "the daily".

Będziemy kontynuować nasze studium czterech królestw proroctwa biblijnego w następnym artykule.

> Wtedy zobaczyłem w odniesieniu do „Daily”, że słowo „sacrifice” zostało dodane przez ludzką mądrość i nie należy do tekstu; i że Pan dał właściwe zrozumienie tego tym, którzy głosili okrzyk o godzinie sądu. Gdy panowała jedność, przed rokiem 1844, niemal wszyscy byli zgodni co do właściwego poglądu na temat „Daily”; lecz od 1844 roku, wśród zamętu, przyjęto inne poglądy i nastały ciemność oraz zamieszanie. Review and Herald, 1 listopada 1850 r.

Back to Articles