Article

# The Book of Daniel - Number Twenty

Księga Daniela – numer dwadzieścia

Daniel and the Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry of Kingdoms Rise and Fall

Daniel i Apokalipsa: Odsłonięcie proroczego gobelinu wzlotów i upadków królestw

Author

Jeff Pippenger

Published

December 15, 2023

Formats

PDF
Word

Sister White often identifies that the prophetic lessons that are needed to be understood are portrayed with the rise and fall of kingdoms.

Siostra White często wskazuje, że prorocze lekcje, które należy zrozumieć, są przedstawione poprzez wzrost i upadek królestw.

> “From the rise and fall of nations as made plain in the books of Daniel and the Revelation, we need to learn how worthless is mere outward and worldly glory. Babylon, with all its power and magnificence, the like of which our world has never since beheld,—power and magnificence which to the people of that day seemed so stable and enduring,—how completely has it passed away! As ‘the flower of the grass,’ it has perished. James 1:10. So perished the Medo-Persian kingdom, and the kingdoms of Grecia and Rome. And so perishes all that has not God for its foundation. Only that which is bound up with His purpose, and expresses His character, can endure. His principles are the only steadfast things our world knows.” Prophets and Kings, 548.

> "Z wzlotów i upadków narodów, jak to jasno ukazano w Księdze Daniela i w Objawieniu, musimy nauczyć się, jak bezwartościowa jest czysto zewnętrzna, światowa chwała. Babilon, ze wszystką swą potęgą i wspaniałością, jakich nasz świat już nigdy potem nie oglądał—potęgą i wspaniałością, które ludziom tamtych dni wydawały się tak trwałe i niezachwiane—jak całkowicie przeminął! Jak „kwiat trawy”, przeminął. Jakuba 1:10. Tak też przeminęło królestwo Medo‑Perskie oraz królestwa Grecji i Rzymu. I tak ginie wszystko, co nie ma Boga za fundament. Jedynie to, co jest związane z Jego zamysłem i wyraża Jego charakter, może przetrwać. Jego zasady są jedynymi niewzruszonymi rzeczami, jakie zna nasz świat." Prorocy i królowie, 548.

The “rise and fall” of the kingdoms that are represented in the books of Daniel and Revelation are the focal point of a correct approach to the study of prophecy. The fall of Babylon is typified by the fall of Nimrod’s Babel in Genesis eleven. Then in Daniel chapter five, Babylon falls again. The papacy’s history of its rise to power in the year 538, and its subsequent fall in 1798, also typifies the final fall of Babylon, for the papal power is prophetically spiritual Babylon. The papacy fell in 1798, and Revelation chapter eighteen outlines its final fall. In Daniel chapter eleven, and verse forty-five, the papacy, represented there as the king of the north, comes to its end with none to help. This takes place when probation closes, for verses forty-five of chapter eleven, and verse one of chapter twelve, represent the same history.

„Wzlot i upadek” królestw przedstawionych w Księgach Daniela i Apokalipsy stanowią punkt centralny właściwego podejścia do studium proroctw. Upadek Babilonu jest ukazany typologicznie przez upadek Babel Nimroda w jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju. Następnie w piątym rozdziale Księgi Daniela Babilon upada ponownie. Historia papiestwa, jego dojścia do władzy w roku 538 i późniejszego upadku w 1798, również typologicznie przedstawia ostateczny upadek Babilonu, gdyż w sensie proroczym władza papieska jest duchowym Babilonem. Papiestwo upadło w 1798 roku, a osiemnasty rozdział Apokalipsy nakreśla jego ostateczny upadek. W jedenastym rozdziale Księgi Daniela, w wersecie 45, papiestwo, przedstawione tam jako król północy, dochodzi do swego kresu, a nikt mu nie pomaga. Dzieje się to, gdy zamyka się okres próby, ponieważ werset 45 rozdziału jedenastego i werset 1 rozdziału dwunastego przedstawiają tę samą historię.

> And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. And at that time shall Michael stand up, the great prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, every one that shall be found written in the book. Daniel 11:45, 12:1.

> I rozbije namioty swego pałacu między morzami na wspaniałej świętej górze; lecz dojdzie do swego kresu i nikt mu nie pomoże. W owym czasie powstanie Michał, wielki książę, który stoi na straży synów twojego ludu; i nastanie czas ucisku, jakiego nie było, odkąd istnieje naród, aż do owego czasu; a w owym czasie twój lud będzie wybawiony, każdy, kto okaże się zapisany w księdze. Daniela 11:45, 12:1.

The message of the second angel is structured upon the fact that Babylon has fallen twice. Literal Babylon, represented by Nimrod and Belshazzar fell twice, and spiritual Babylon fell in 1798, and does so again, when human probation closes.

Orędzie drugiego anioła opiera się na fakcie, że Babilon upadł dwukrotnie. Dosłowny Babilon, reprezentowany przez Nimroda i Baltazara, upadł dwukrotnie, a Babilon duchowy upadł w 1798 roku i upadnie ponownie, gdy zakończy się czas łaski dla ludzi.

> And there followed another angel, saying, Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication. Revelation 14:8.

> I szedł za nim inny anioł, mówiąc: Upadł, upadł Babilon, miasto wielkie, które napoiło wszystkie narody winem gniewu swego nierządu. Objawienie 14:8.

The repetition of the fall of Babylon in the second angel provides the prophetic justification for identifying the doubling of words and phrases within the Scriptures as a symbol of the combined messages of the second angel and the Midnight Cry. It also upholds the principle identified by Sister White, concerning the study of prophecy being based upon the rise and fall of the kingdoms represented in the books of Daniel and Revelation. It illustrates the concept that to understand the fall of Babylon, the student of prophecy must bring together all of Babylon’s falls, “line upon line,” to establish the correct prophetic message of the final fall of Babylon.

Powtórzenie słów o upadku Babilonu w poselstwie drugiego anioła stanowi prorocze uzasadnienie dla rozpoznawania podwojeń słów i zwrotów w Piśmie Świętym jako symbolu połączonych poselstw drugiego anioła i Wołania o północy. Podtrzymuje ono również zasadę wskazaną przez Siostrę White, że studium proroctw opiera się na powstaniu i upadku królestw przedstawionych w księgach Daniela i Objawienia. Ilustruje to koncepcję, że aby zrozumieć upadek Babilonu, badacz proroctw musi zebrać razem wszystkie upadki Babilonu, "linia za linią", by ustalić właściwe prorocze poselstwo dotyczące ostatecznego upadku Babilonu.

Babylon falling twice in the message of the second angel, is based upon the prophetic rule which identifies that truth is established upon the testimony of two witnesses. The doubling of Babylon’s fall within the message, represents the prophetic methodology that is identified in the Bible as the latter rain. That sacred methodology, which is the latter rain, is the application of bringing various lines of prophecy together “line upon line.” When employed by the student of prophecy, the methodology establishes the “message” of the latter rain. The latter rain message that is established through the application of the sacred methodology, is thereafter proclaimed in the combined prophetic histories of the second angel and the Midnight Cry. This was true in the history of the movement of the first angel, and it is true today, in the history of the movement of the third angel.

Dwukrotny upadek Babilonu w poselstwie drugiego anioła opiera się na proroczej zasadzie, wedle której prawda jest ustanawiana na podstawie świadectwa dwóch świadków. To podwojenie upadku Babilonu w poselstwie reprezentuje proroczą metodologię, która w Biblii jest określana jako późny deszcz. Owa święta metodologia, czyli późny deszcz, polega na zastosowaniu zasady łączenia rozmaitych linii proroctw „linia po linii”. Gdy jest stosowana przez badacza proroctw, ta metodologia ustanawia „poselstwo” późnego deszczu. Poselstwo późnego deszczu, ustanowione przez zastosowanie tej świętej metodologii, jest następnie ogłaszane w połączonych proroczych historiach drugiego anioła i Wołania o północy. Tak było w historii ruchu pierwszego anioła i tak jest dzisiaj, w historii ruchu trzeciego anioła.

Chapters four and five of the book of Daniel, represent the line of history which covers the rise and beginning of Babylon, represented by Nebuchadnezzar in chapter four, and then the fall and ending of Babylon, represented by Belshazzar in chapter five. Together they produce one prophetic line. The prophetic line produced by those two chapters is to be laid over the top of Daniel chapters one through three, in order to establish the latter rain message.

Rozdziały czwarty i piąty Księgi Daniela przedstawiają linię historii, która obejmuje powstanie i początek Babilonu, ukazany przez Nabuchodonozora w rozdziale czwartym, a następnie upadek i koniec Babilonu, przedstawiony przez Baltazara w rozdziale piątym. Razem tworzą jedną linię proroczą. Linię proroczą wynikającą z tych dwóch rozdziałów należy nałożyć na rozdziały od pierwszego do trzeciego Księgi Daniela, aby ustanowić poselstwo późnego deszczu.

The two chapters present the fall and rising again of Nebuchadnezzar and the fall and destruction of Belshazzar, and therefore present the fall of Babylon in the beginning and ending of the line. The line of prophecy created by the two chapters is structured upon Babylon falling, rising, and then falling again. That fact alone identifies that those two chapters represent the message of the second angel. The two chapters represent the history of the earth beast of Revelation thirteen, and in that history the message of the second angel and Midnight Cry is twice proclaimed.

Dwa rozdziały przedstawiają upadek i ponowne powstanie Nabuchodonozora oraz upadek i zniszczenie Belsazara, a zatem ukazują upadek Babilonu na początku i na końcu tej linii. Linia proroctwa stworzona przez te dwa rozdziały jest skonstruowana według schematu: Babilon upada, powstaje, a następnie ponownie upada. Sam ten fakt wskazuje, że te dwa rozdziały przedstawiają poselstwo drugiego anioła. Dwa rozdziały przedstawiają historię bestii z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy, a w tej historii poselstwo drugiego anioła oraz Wołanie o północy są ogłaszane dwukrotnie.

Therefore, before we begin our consideration of chapters four and five of Daniel, we will identify the sacred methodology which is the latter rain, and then by employing that methodology we will identify the message of the latter rain.

Dlatego, zanim przystąpimy do rozważania rozdziałów czwartego i piątego Księgi Daniela, wskażemy świętą metodologię, która jest późnym deszczem, a następnie, stosując tę metodologię, wskażemy przesłanie późnego deszczu.

A significant waymark of the history of the first and second angel was the methodology represented by William Miller’s rules of prophetic interpretation. Those rules were used by men to identify the message of the Midnight Cry, and that message was the latter rain message for that history. A significant waymark of the history of the third angel is the methodology represented as “Prophetic Keys”. Those rules are to be used in conjunction with the rules of William Miller to identify the message of the Midnight Cry in our current history, and the message that is now being established by those rules is the latter rain message of the last days. Miller’s rules represent the early rain in the prophetic history of the earth beast, and those rules combined with the “Prophetic Keys” represent the latter rain in the prophetic history of the earth beast.

Znaczącym kamieniem milowym w historii pierwszego i drugiego anioła była metodologia reprezentowana przez zasady interpretacji proroczej Williama Millera. Te zasady posłużyły ludziom do rozpoznania poselstwa Wołania o północy, a to poselstwo było poselstwem deszczu późnego dla tamtej historii. Znaczącym kamieniem milowym w historii trzeciego anioła jest metodologia określana jako „Klucze prorocze”. Zasady te mają być używane w połączeniu z zasadami Williama Millera, aby rozpoznać poselstwo Wołania o północy w naszej obecnej historii, a poselstwo, które jest teraz ustanawiane przez te zasady, jest poselstwem deszczu późnego ostatnich dni. Zasady Millera odpowiadają deszczowi wczesnemu w proroczej historii bestii z ziemi, a te zasady połączone z „Kluczami proroczymi” odpowiadają deszczowi późnemu w proroczej historii bestii z ziemi.

The latter rain is the methodology employed to produce the message. There are those who are deceived because they seek for the latter rain experience, without first seeking the message that produces the experience. The Pentecostal churches of Christianity are a clear example of that deception. That same type of misguided direction is available to those who do seek for the latter rain message, but refuse to seek for the methodology that identifies and establishes the latter rain message. Without the correct methodology, the correct message cannot be identified. Without the correct message, the correct experience is an impossibility.

Późny deszcz to metodologia stosowana do wypracowania poselstwa. Są tacy, którzy są zwiedzeni, ponieważ szukają doświadczenia późnego deszczu, nie szukając najpierw poselstwa, które rodzi to doświadczenie. Chrześcijańskie kościoły zielonoświątkowe stanowią wyraźny przykład takiego zwiedzenia. Ten sam rodzaj błędnego ukierunkowania czyha także na tych, którzy wprawdzie szukają poselstwa późnego deszczu, lecz odmawiają poszukiwania metodologii, która pozwala to poselstwo rozpoznać i ustanowić. Bez właściwej metodologii nie da się rozpoznać właściwego poselstwa. Bez właściwego poselstwa właściwe doświadczenie jest niemożliwe.

The significance of this biblical fact goes unrecognized by most, for they have never considered the possibility that there is one right way to study the Bible, and that there are many wrong ways to study the Bible. The wrong way to study the Bible, that is by far the most often chosen, is to trust other men’s opinions of what the Bible teaches. It is such a common issue with men, that every church organizes a system to address this falsely perceived need of their flocks. That false need, produces the false work of establishing a system of leaders who are identified as the spiritual experts of biblical understanding that will correctly direct the understanding of the untrained flock. The Bible does identify a very organized system for the structure of a church, which includes elders, prophets and teachers, but the Bible never endorses the corruption of church organization that produces a system of leaders who have been ordained to identify what is or what isn’t truth, and thereafter, who is and who isn’t a heretic.

Znaczenie tego biblijnego faktu nie jest dostrzegane przez większość, ponieważ nigdy nie rozważyli możliwości, że istnieje jeden właściwy sposób studiowania Biblii, a także wiele niewłaściwych sposobów studiowania Biblii. Najczęściej wybieranym, a zarazem błędnym sposobem studiowania Biblii jest poleganie na opiniach innych ludzi na temat tego, czego Biblia uczy. Jest to wśród ludzi tak powszechny problem, że każdy kościół organizuje system, by zaspokoić tę fałszywie postrzeganą potrzebę swojej trzody. Ta fałszywa potrzeba rodzi fałszywe działanie polegające na ustanowieniu systemu przywódców, którzy są uznawani za duchowych ekspertów od rozumienia Biblii i którzy mają właściwie kierować zrozumieniem niepouczonej trzody. Biblia rzeczywiście przedstawia bardzo uporządkowany system struktury kościoła, obejmujący starszych, proroków i nauczycieli, ale Biblia nigdy nie aprobuje wypaczenia organizacji kościelnej, które tworzy system przywódców wyświęconych do rozstrzygania, co jest, a co nie jest prawdą, a następnie, kto jest, a kto nie jest heretykiem.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. 2 Timothy 2:15.

> Dokładaj wszelkich starań, aby okazać się przed Bogiem wypróbowanym, robotnikiem, który nie ma się czego wstydzić, który poprawnie wykłada słowo prawdy. 2 Tymoteusza 2:15.

A church leader is to exhort, rebuke, teach and guard against false doctrines and those who promote the false doctrines, but we are each to “study to show” ourselves “approved unto God,” by “rightly dividing the word of truth.” In doing so, we must know the methodology that the Bible identifies as the correct way to rightly divide the word of truth. The book of Isaiah sets forth these issues in the context of the latter rain, so it is there that we will begin.

Przywódca kościelny ma napominać, karcić, nauczać i strzec przed fałszywymi naukami oraz tymi, którzy je szerzą, ale każdy z nas ma "dokładać starań, aby" okazać się "uznanym przez Boga", poprzez "właściwe rozdzielanie słowa prawdy". Czyniąc to, musimy znać metodologię, którą Biblia wskazuje jako właściwy sposób należytego rozdzielania słowa prawdy. Księga Izajasza przedstawia te kwestie w kontekście późnego deszczu, więc tam zaczniemy.

> In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea. In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall beat off from the channel of the river unto the stream of Egypt, and ye shall be gathered one by one, O ye children of Israel. And it shall come to pass in that day, that the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria, and the outcasts in the land of Egypt, and shall worship the Lord in the holy mount at Jerusalem. Isaiah 27:1–13.

> W owym dniu Pan swoim srogim, wielkim i mocnym mieczem ukarze Lewiatana, węża przeszywającego, tak, Lewiatana, węża krętego; i zabije smoka, który jest w morzu. W owym dniu śpiewajcie o niej: Winnica czerwonego wina. Ja, Pan, ją strzegę; będę ją podlewał w każdej chwili: aby nikt jej nie skrzywdził, będę jej strzegł dniem i nocą. Nie ma we Mnie zapalczywości; któż wystawi przeciwko Mnie w bitwie ciernie i oset? Przejdę przez nie, razem je spalę. Albo niech uchwyci się Mojej mocy, aby zawarł ze Mną pokój; zawrze ze Mną pokój. Sprawi, że ci, którzy pochodzą od Jakuba, zapuszczą korzeń; Izrael zakwitnie i wypuści pąki i napełni oblicze świata owocem. Czy uderzył go tak, jak uderzył tych, którzy jego uderzali? Albo czy został zabity na podobieństwo rzezi tych, których on zabił? W mierze, gdy wypuszcza pęd, będziesz z nim prowadził spór; On powstrzymuje swój srogi wiatr w dniu wschodniego wiatru. Dlatego przez to będzie oczyszczona nieprawość Jakuba, a to jest cały owoc — usunięcie jego grzechu: gdy wszystkie kamienie ołtarza uczyni jak kamienie wapienne rozbite na kawałki, gaje i posągi nie ostoją się. Jednak umocnione miasto będzie spustoszone, mieszkanie opuszczone i pozostawione jak pustkowie; tam cielę będzie się paść, tam się położy i pożre jego gałęzie. Gdy jego konary uschną, będą odłamane; przyjdą kobiety i spalą je; gdyż jest to lud bez rozumu; dlatego Ten, który ich uczynił, nie zmiłuje się nad nimi, a Ten, który ich ukształtował, nie okaże im łaski. I stanie się w owym dniu, że Pan wytrząśnie od koryta rzeki aż do strumienia Egiptu, a wy będziecie zbierani jeden po drugim, o synowie Izraela. I stanie się w owym dniu, że wielka trąba zabrzmi, i przyjdą ci, którzy byli bliscy zagłady w ziemi Asyrii, i wygnańcy w ziemi Egiptu, i będą oddawać cześć Panu na świętej górze w Jerozolimie. Izajasza 27:1-13.

In the previous articles, we have repeatedly addressed the “ensign” that is lifted up to call God’s other children out of Babylon. The last verse of Isaiah chapter twenty-seven, addresses the work of the ensign when it says “the great trumpet shall be blown, and they shall come which were ready to perish in the land of Assyria.” Assyria is a symbol of Babylon in the last days, and those that hear the warning message to come out of Babylon in the verse, come and worship with those represented as the one hundred and forty-four thousand who are prophetically located at “the holy mount at Jerusalem.”

W poprzednich artykułach wielokrotnie omawialiśmy "chorągiew", która jest podnoszona, by wezwać inne dzieci Boga do wyjścia z Babilonu. Ostatni werset dwudziestego siódmego rozdziału Księgi Izajasza odnosi się do dzieła tej chorągwi, gdy mówi: "zabrzmi wielka trąba i przyjdą ci, którzy byli bliscy zagłady w ziemi Asyrii". Asyria jest symbolem Babilonu w czasach ostatecznych, a ci, którzy usłyszą ostrzegawcze poselstwo tego wersetu, wzywające do wyjścia z Babilonu, przychodzą i oddają cześć wraz z tymi, których przedstawiono jako sto czterdzieści cztery tysiące, proroczo usytuowanych na "świętej górze w Jerozolimie".

The verse says, “and it shall come to pass in that day.” “That day,” which is the day when the second voice of Revelation chapter eighteen, calls God’s other children out of Babylon, is the setting for the entire chapter. The second voice of Revelation chapter eighteen, cries at the Sunday law, when the whore of Tyre is remembered.

Werset mówi: „i stanie się w owym dniu”. „Ów dzień”, który jest dniem, w którym drugi głos z osiemnastego rozdziału Apokalipsy wzywa inne Boże dzieci, aby wyszły z Babilonu, stanowi tło dla całego rozdziału. Drugi głos z osiemnastego rozdziału Apokalipsy woła przy ogłoszeniu prawa niedzielnego, gdy zostaje wspomniana nierządnica z Tyru.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:4, 5.

> I usłyszałem inny głos z nieba, mówiący: Wyjdźcie z niej, ludu mój, abyście nie byli współuczestnikami jej grzechów i aby was nie dotknęły jej plagi. Bo jej grzechy sięgnęły aż do nieba, a Bóg wspomniał jej nieprawości. Objawienie 18:4, 5.

Isaiah chapter twenty-seven, begins by identifying the same day that the chapter ends with, when it says, “In that day the Lord with his sore and great and strong sword shall punish leviathan the piercing serpent, even leviathan that crooked serpent; and he shall slay the dragon that is in the sea.”

Rozdział dwudziesty siódmy Księgi Izajasza zaczyna się od wskazania tego samego dnia, którym rozdział się kończy, gdy mówi: "W owym dniu Pan swoim srogim, wielkim i mocnym mieczem ukarze Lewiatana, węża przebijającego, nawet Lewiatana, tego krętego węża; i zabije smoka, który jest w morzu."

At the Sunday law God’s executive, retributive judgment begins upon the kingdoms of the dragon (the United Nations), the beast (the papacy) and the false prophet (the United States). At the Sunday law the false prophet is overthrown as the sixth kingdom of Bible prophecy, and national apostasy produces national ruin. The Sunday law is where God’s executive judgments begin to fall upon the dragon, who is Satan (and whose earthly kingdom is represented as the dragon), the beast and the false prophet. It is a progressive punishment, that begins at the Sunday law. The beginning and the ending of chapter twenty-seven of Isaiah is the Sunday law, and the chapter represents specific issues that are directly connected with the history that leads up to and follows after the Sunday law.

Przy dekrecie niedzielnym Boże sądy wykonawcze, sądy odpłaty, zaczynają spadać na królestwa smoka (Organizacja Narodów Zjednoczonych), bestii (papstwo) i fałszywego proroka (Stany Zjednoczone). W momencie dekretu niedzielnego fałszywy prorok zostaje obalony jako szóste królestwo w proroctwie biblijnym, a narodowe odstępstwo pociąga za sobą narodową ruinę. Dekret niedzielny jest punktem, w którym Boże sądy wykonawcze zaczynają spadać na smoka, którym jest Szatan (a którego ziemskie królestwo jest przedstawione jako smok), na bestię i na fałszywego proroka. Jest to kara stopniowa, która zaczyna się wraz z dekretem niedzielnym. Zarówno początek, jak i zakończenie dwudziestego siódmego rozdziału Księgi Izajasza odnoszą się do dekretu niedzielnego, a rozdział ukazuje konkretne kwestie bezpośrednio związane z historią, która prowadzi do dekretu niedzielnego i następuje po nim.

We are considering chapter twenty-seven, for it establishes the prophetic setting for chapters twenty-eight and twenty-nine. In those chapters we will find the definition of the latter rain as a methodology, which will allow us to understand the significance of laying chapters four and five of Daniel over the top of chapters one through three of Daniel. After Isaiah chapter twenty-seven, identifies the beginning of the progressive punishment of the dragon’s kingdom, he records that in that period of time, God’s people are commanded to “sing unto her.” Sing unto who?

Rozważamy rozdział dwudziesty siódmy, ponieważ ustanawia prorocze tło dla rozdziałów dwudziestego ósmego i dwudziestego dziewiątego. W tych rozdziałach znajdziemy definicję późnego deszczu jako metodologii, co pozwoli nam zrozumieć znaczenie nałożenia rozdziałów czwartego i piątego Księgi Daniela na rozdziały od pierwszego do trzeciego Księgi Daniela. Po tym, jak dwudziesty siódmy rozdział Księgi Izajasza wskazuje początek stopniowej kary wymierzanej królestwu smoka, prorok zapisuje, że w tym okresie lud Boży otrzymuje polecenie: „śpiewajcie jej”. Komu mają śpiewać?

The answer of who is to be sung to is in the title of the song, for they are to sing “a vineyard of red wine, that the Lord keeps.” The story of the vineyard is the story of God’s people, and it is first mentioned by Isaiah in chapter five.

Odpowiedź na pytanie, komu mają śpiewać, znajduje się w tytule pieśni, gdyż mają śpiewać: „Winnica czerwonego wina, którą Pan strzeże”. Historia winnicy to historia ludu Bożego i po raz pierwszy wspomina o niej Izajasz w rozdziale piątym.

> Now will I sing to my wellbeloved a song of my beloved touching his vineyard. My wellbeloved hath a vineyard in a very fruitful hill: And he fenced it, and gathered out the stones thereof, and planted it with the choicest vine, and built a tower in the midst of it, and also made a winepress therein: and he looked that it should bring forth grapes, and it brought forth wild grapes. And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard. What could have been done more to my vineyard, that I have not done in it? wherefore, when I looked that it should bring forth grapes, brought it forth wild grapes? And now go to; I will tell you what I will do to my vineyard: I will take away the hedge thereof, and it shall be eaten up; and break down the wall thereof, and it shall be trodden down: And I will lay it waste: it shall not be pruned, nor digged; but there shall come up briers and thorns: I will also command the clouds that they rain no rain upon it. For the vineyard of the Lord of hosts is the house of Israel, and the men of Judah his pleasant plant: and he looked for judgment, but behold oppression; for righteousness, but behold a cry. Isaiah 5:1–5.

> Teraz zaśpiewam memu umiłowanemu pieśń mego umiłowanego o jego winnicy. Mój umiłowany ma winnicę na bardzo urodzajnym wzgórzu; ogrodził ją, wybrał z niej kamienie, zasadził w niej najprzedniejszą winorośl, pośrodku niej zbudował wieżę i uczynił w niej tłocznię; oczekiwał, że wyda winogrona, lecz wydała dzikie winogrona. A teraz, mieszkańcy Jerozolimy i mężowie Judy, proszę, rozsądźcie między mną a moją winnicą. Cóż jeszcze można było uczynić dla mojej winnicy, czego w niej nie uczyniłem? Dlaczego więc, gdy oczekiwałem, że wyda winogrona, wydała dzikie? A teraz nuże; powiem wam, co uczynię mojej winnicy: usunę jej ogrodzenie i będzie pożerana; zburzę jej mur i będzie deptana. Uczynię z niej pustkowie: nie będzie przycinana ani okopywana; lecz porosną ją ciernie i osty; rozkażę też obłokom, aby nie spuszczały na nią deszczu. Bo winnicą Pana Zastępów jest dom Izraela, a mężowie Judy — jego miła sadzonka; oczekiwał prawa, a oto ucisk; sprawiedliwości, a oto krzyk. Izajasza 5:1-5.

In the history of the Sunday law crisis, God’s people are to sing the song of the vineyard to God’s people, for the song says, “And now, O inhabitants of Jerusalem, and men of Judah, judge, I pray you, betwixt me and my vineyard.” The song of the vineyard is the song identifying the passing by of a former covenant people, while God enters into covenant with those whom Peter says were “in time past were not a people, but are now the people of God.” It identifies that no rain has fallen upon the vineyard, thus identifying the work of Elijah who comes in that period of time, and who alone can produce rain during that period. We know the song is about the passing by of a covenant people, for the song of the vineyard was sung by Christ to ancient Israel, in the period that ancient Israel was being passed by, while God was simultaneously entering into covenant with spiritual Israel.

W historii kryzysu ustawy niedzielnej lud Boży ma śpiewać pieśń o winnicy ludowi Bożemu, gdyż pieśń mówi: „A teraz, mieszkańcy Jerozolimy i mężowie Judy, proszę, rozsądźcie między mną a moją winnicą.” Pieśń o winnicy to pieśń, która wskazuje na pominięcie dawnego ludu przymierza, podczas gdy Bóg zawiera przymierze z tymi, o których Piotr mówi: „którzy niegdyś nie byli ludem, teraz zaś są ludem Bożym.” Wskazuje, że na winnicę nie spadł deszcz, a tym samym identyfikuje dzieło Eliasza, który przychodzi w tym czasie i tylko on może w tym okresie sprowadzić deszcz. Wiemy, że pieśń dotyczy pominięcia ludu przymierza, ponieważ pieśń o winnicy została zaśpiewana przez Chrystusa starożytnemu Izraelowi w czasie, gdy starożytny Izrael był pomijany, podczas gdy Bóg jednocześnie zawierał przymierze z Izraelem duchowym.

> Hear another parable: There was a certain householder, which planted a vineyard, and hedged it round about, and digged a winepress in it, and built a tower, and let it out to husbandmen, and went into a far country: And when the time of the fruit drew near, he sent his servants to the husbandmen, that they might receive the fruits of it. And the husbandmen took his servants, and beat one, and killed another, and stoned another. Again, he sent other servants more than the first: and they did unto them likewise. But last of all he sent unto them his son, saying, They will reverence my son. But when the husbandmen saw the son, they said among themselves, This is the heir; come, let us kill him, and let us seize on his inheritance. And they caught him, and cast him out of the vineyard, and slew him. When the lord therefore of the vineyard cometh, what will he do unto those husbandmen? They say unto him, He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons. Jesus saith unto them, Did ye never read in the scriptures, The stone which the builders rejected, the same is become the head of the corner: this is the Lord’s doing, and it is marvellous in our eyes? Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder. And when the chief priests and Pharisees had heard his parables, they perceived that he spake of them. Matthew 21:33–45.

> Posłuchajcie innej przypowieści: Był pewien gospodarz, który zasadził winnicę, ogrodził ją dokoła, wykopał w niej tłocznię, zbudował wieżę, oddał ją w dzierżawę winogrodnikom i wyjechał do dalekiego kraju. A gdy zbliżył się czas zbiorów, posłał swoje sługi do winogrodników, aby odebrali jego plony. Lecz winogrodnicy pochwycili jego sługi: jednego obili, drugiego zabili, a trzeciego ukamienowali. Ponownie posłał inne sługi, więcej niż za pierwszym razem; i z nimi postąpili tak samo. W końcu posłał do nich swego syna, mówiąc: Uszanują mojego syna. Lecz gdy winogrodnicy zobaczyli syna, mówili między sobą: To jest dziedzic; chodźcie, zabijmy go i zagarnijmy jego dziedzictwo. I pochwycili go, wyrzucili z winnicy i zabili. Gdy więc przyjdzie pan winnicy, co uczyni tym winogrodnikom? Mówią mu: Marnie wytraci tych złych ludzi i odda winnicę innym winogrodnikom, którzy będą mu oddawać plony we właściwym czasie. Jezus rzekł do nich: Czy nigdy nie czytaliście w Pismach: Kamień, który odrzucili budujący, stał się kamieniem węgielnym; Pan to sprawił i jest to przedziwne w naszych oczach? Dlatego powiadam wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane i dane narodowi, który wyda jego owoce. A kto upadnie na ten kamień, roztrzaska się; a na kogo on spadnie, zetrze go na proch. A gdy arcykapłani i faryzeusze usłyszeli Jego przypowieści, poznali, że mówi o nich. Mateusza 21:33–45.

When Jesus sang the song of God’s vineyard to ancient Israel, they were so drawn into the logic and strength of the message, that when Jesus asked the quibbling Jews, what the Lord of the vineyard would do to those who slew the Son, they could not help but provide the correct answer, when they said, “He will miserably destroy those wicked men, and will let out his vineyard unto other husbandmen, which shall render him the fruits in their seasons.”

Kiedy Jezus zaśpiewał starożytnemu Izraelowi pieśń o Bożej winnicy, tak zostali porwani logiką i siłą przesłania, że gdy Jezus zapytał spierających się Żydów, co uczyni pan winnicy tym, którzy zabili Syna, nie mogli nie udzielić właściwej odpowiedzi, mówiąc: „Marnie wytraci tych niegodziwców i odda swą winnicę innym dzierżawcom, którzy będą mu oddawać plon we właściwym czasie.”

Jesus then immediately added another verse to the song, when he sang about the rejected stone, and pulled their answer together with the closing stanza when he stated, “Therefore say I unto you, The kingdom of God shall be taken from you, and given to a nation bringing forth the fruits thereof. And whosoever shall fall on this stone shall be broken: but on whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.” The “grinding him to powder,” echoes Isaiah twenty-seven making “all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up.” Both are references to the work of revival carried out by Josiah, who symbolized those in the last days that rediscover the “seven times”, which is the stumbling stone that crushes those who refuse to find it precious.

Jezus następnie natychmiast dodał kolejny wers do pieśni, gdy zaśpiewał o odrzuconym kamieniu, i spiął ich odpowiedź strofą końcową, mówiąc: "Dlatego mówię wam: Królestwo Boże będzie wam zabrane i dane narodowi, który wydaje jego owoce. A ktokolwiek upadnie na ten kamień, rozbije się; a na kogo on spadnie, zmiażdży go na proch." Sformułowanie "zmiażdży go na proch" pobrzmiewa echem dwudziestego siódmego rozdziału Izajasza, czyniąc "wszystkie kamienie ołtarza jak kamienie wapienne, rozbite na kawałki; gaje i posągi nie ostoją się." Oba te odniesienia dotyczą dzieła odnowy przeprowadzonego przez Jozjasza, który symbolizował tych w dniach ostatecznych, co na nowo odkrywają "siedem razy", stanowiące kamień potknięcia, który miażdży tych, którzy nie chcą uznać go za cenny.

In the day of the Sunday law, as represented in Isaiah chapter twenty-seven, those who “in time past were not a people,” are to sing the song of the Lord’s vineyard of red wine. These articles have often identified that there is no third message, without a first and a second message. The Sunday law is the third message, and the day of the Sunday law includes the history of the first and second messages. In chapter twenty-seven of Isaiah, the Sunday law is identifying the period represented in Daniel chapter one, and then again in Daniel chapters one through three. Prophetically, the day of the Sunday law in chapter twenty-seven is identifying the history of September 11, 2001, when the first message was empowered through to the soon-coming Sunday law.

W dniu ustawy niedzielnej, jak to przedstawiono w dwudziestym siódmym rozdziale Księgi Izajasza, ci, którzy „niegdyś nie byli ludem”, mają zaśpiewać pieśń winnicy Pana o czerwonym winie. Te artykuły często wskazywały, że nie ma trzeciego poselstwa bez pierwszego i drugiego poselstwa. Ustawa niedzielna jest trzecim poselstwem, a dzień ustawy niedzielnej obejmuje historię pierwszego i drugiego poselstwa. W rozdziale dwudziestym siódmym Księgi Izajasza ustawa niedzielna wskazuje na okres przedstawiony w rozdziale pierwszym Księgi Daniela, a następnie ponownie w rozdziałach od pierwszego do trzeciego Księgi Daniela. W sensie proroczym dzień ustawy niedzielnej w rozdziale dwudziestym siódmym wskazuje na historię 11 września 2001 roku, gdy pierwsze poselstwo zostało wzmocnione aż do czasu wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej.

We will continue on in our consideration of the song that the redeemed are to proclaim in the time leading up to the point where the whore of Rome will begin to sing her song, in the next article.

W następnym artykule będziemy kontynuować nasze rozważania nad pieśnią, którą odkupieni mają głosić w czasie poprzedzającym chwilę, w której nierządnica Rzymu zacznie śpiewać swoją pieśń.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> I spojrzałem, a oto Baranek stał na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące, mający na czołach wypisane imię jego Ojca. I usłyszałem głos z nieba, jak głos wielu wód i jak głos wielkiego gromu; i usłyszałem głos harfiarzy grających na swoich harfach; i śpiewali jakby nową pieśń przed tronem, i przed czterema istotami żyjącymi oraz przed starcami; a nikt nie mógł nauczyć się tej pieśni oprócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali wykupieni z ziemi. To są ci, którzy nie skalali się z kobietami; bo są dziewicami. To ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali wykupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. A w ich ustach nie znaleziono fałszu; są bowiem nienaganni przed tronem Boga. Objawienie 14:1-5.

Back to Articles