Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - Numer osiemnasty

Number Eighteen

Numer osiemnaście

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

Rozważamy przymierze Abrama i nie zajęliśmy się jeszcze elementem proroctwa Abrama, który ma bezpośredni związek z początkowymi wersetami Księgi Joela. Proroctwo Abrama o 400 latach niewoli, wraz z 430 latami u Pawła, tworzy strukturę proroczą, która jest zgodna z 1290 latami z Daniela 12:11. Proroctwo 1290 lat z jedenastego wersetu jest okresem proroczym omega 430‑letniej linii Abrama i Pawła. Ta prawda jest elementem tego, co w dniach ostatecznych zostaje odpieczętowane i co oddziela mądrych od bezbożnych.

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

Z proroctwem omega o 430 latach związany był symbol "czterech pokoleń", określający okres próby dla narodu, który trzymał wybrany lud Boży w niewoli. Dla Mojżesza był to Egipt, dla stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy śpiewają pieśń Mojżesza, jest to historia Stanów Zjednoczonych od 1798 roku aż do prawa niedzielnego. Stany Zjednoczone, przedstawione jako "bestia z ziemi" w trzynastym rozdziale Apokalipsy, zaczynają jako baranek, a kończą, mówiąc jak smok. Józef, symbol Baranka, przedstawia okres względnego pokoju w Egipcie, aż pojawił się nowy faraon i rozpoczęła się niewola. Tak więc narodem osądzonym w czwartym pokoleniu, którym dla Mojżesza był Egipt, są Stany Zjednoczone. Resztka jest sądzona przy prawie niedzielnym, co zostało zobrazowane przez plagi, które dla Hebrajczyków kulminowały krwią na odrzwiach, a następnie na narodzie Egiptu nad Morzem Czerwonym. Józef i Mojżesz reprezentują dobrego faraona i złego faraona, co dla Stanów Zjednoczonych oznacza najpierw baranka, a potem smoka.

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

Proroctwo Abrama o sądzie w czwartym pokoleniu obejmowało fakt, że zamknięcie czasu łaski jest stopniowe, gdyż w wypełnieniu proroctwa Abrama przez Mojżesza nie tylko dla Egiptu nastąpiło zamknięcie czasu łaski, lecz pozostał jeszcze czas dla Amorytów, aby dopełnili miary swojego czasu łaski — po tym, jak Egipt dopełnił swojej. Morze Czerwone dla Egiptu było prawem niedzielnym dla Stanów Zjednoczonych, a potem „każdy inny kraj na globie” „pójdzie za przykładem” Stanów Zjednoczonych, jak to reprezentują Amoryci po egipskim zamknięciu czasu łaski.

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

Amoryci są jednym z dziesięciu plemion, które w przymierzu Abrama wyznaczają świat od rzeki Egiptu po rzekę Babilonu, i dlatego Amoryci reprezentują narody świata, które jako narody zamykają swój indywidualny okres próby po wprowadzeniu ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych. Amoryci są biblijnym symbolem zamknięcia się sądu nad światem i dzieje się to w trzecim i czwartym pokoleniu. Morze Czerwone jest symbolem zamknięcia okresu próby dla Stanów Zjednoczonych, a Amoryci reprezentują narody, które stopniowo zamykają swój okres próby, aż do zamknięcia ludzkiego okresu próby. Dlatego Amoryci są symbolem okresu kryzysu ustawy niedzielnej przy Morzu Czerwonym aż po wybawienie przez wschodni wiatr, gdy droga wybawienia zostaje otwarta dla ludu Bożego.

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

Proroctwo Abrama nie tylko odnosi się do czwartego pokolenia w kategoriach Stanów Zjednoczonych jako Egiptu oraz świata jako Amorytów; co ważniejsze, umieszcza ono pokolenie ludu Bożego, które przechodzi przez Morze Czerwone, jako „czwarte pokolenie”. Gdy wydobędziemy, co się da wydobyć, ze zrozumienia „czterech pokoleń” w pierwszym z trzech kroków Abrama, rozważymy drugi i trzeci krok przymierza Abrahama. Drugim krokiem jest rozdział siedemnasty, a trzecim — rzecz jasna — rozdział dwudziesty drugi.

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

W dwunastym rozdziale Księgi Daniela zostają wskazane trzy prorocze okresy i wszystkie one przedstawiają czas proroczy, który zakończył się w 1844 roku. Te trzy okresy zostają odpieczętowane w czasach ostatecznych i reprezentują wzrost poznania, jaki przypada ludowi Bożemu w czasach ostatecznych. Chrystus, jako mąż odziany w lniane szaty, przedstawia pierwszy z trzech proroczych okresów w wersecie siódmym i, czyniąc to, utożsamia się z aniołem z dziesiątego rozdziału Apokalipsy, który stoi nie na wodzie, lecz na ziemi i na morzu.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> I anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł swoją rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię, i to, co na niej jest, i morze, i to, co w nim jest, że czasu już nie będzie. Objawienie 10:5, 6.

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

W siódmym wersecie dwunastego rozdziału mąż obleczony w lniane szaty również przysięga na Tego, który żyje na wieki.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> I usłyszałem męża odzianego w lniane szaty, który stał nad wodami rzeki, gdy podniósł swoją prawą rękę i swoją lewą rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki, że będzie to na czas, czasy i połowę czasu; a gdy dopełni rozproszenia mocy ludu świętego, wtedy wszystkie te rzeczy się dopełnią. Daniela 12:7.

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

Z natchnienia wiemy, że ta sama linia proroctwa, zawarta w Księdze Daniela, zostaje podjęta w Księdze Objawienia, a millerowskie zrozumienie głosi, że te dwa opisy są równoległymi przedstawieniami Chrystusa: Chrystus jako Anioł z książeczką, w Księdze Objawienia wskazujący na koniec zastosowania czasu proroczego w roku 1844, oraz Chrystus jako Mąż obleczony w lniane szaty w Księdze Daniela, wskazujący, że gdy nadejdzie prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych, dopełnią się wszystkie dziwy ostatecznego widzenia Daniela. W ramach tej świętej historii, która poprzedza i której kulminacją jest prawo niedzielne, lud Boży miał być rozproszony przez okres przedstawiony symbolem 1260. Okres rozproszenia, który poprzedza prawo niedzielne, jest przedstawiony w jedenastym rozdziale Księgi Objawienia, gdzie Mojżesz i Eliasz zostają zabici i leżą martwi na ulicy przez trzy i pół dnia, co stanowi symbol 1260.

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

W wersecie siódmym mąż odziany w lnianą szatę wskazuje, że gdy rozproszenie mocy ludu świętego dobiegnie końca po trzech i pół dniach, „dziwy”, jakie spotkają lud Boży czasów ostatecznych, dobiegną końca. Ostatni artykuł zakończyliśmy komentarzem Siostry White do trzeciego rozdziału Księgi Zachariasza. Pierwsze zdanie stwierdzało: „Widzenie Zachariasza o Jozuem i Aniele odnosi się ze szczególną mocą do doświadczenia ludu Bożego w końcowych scenach wielkiego dnia pojednania”. W tym rozdziale i w natchnionym komentarzu Siostry White do niego sto czterdzieści cztery tysiące to „mężowie będący dziwem”. „Dziwy” z ostatniego widzenia Daniela, które zostają dopełnione przez prawo niedzielne, to „dziwy” związane z pieczętowaniem ludu Bożego.

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

Dwunasty rozdział Księgi Daniela dostarcza światła, które zapieczętowuje sto czterdzieści cztery tysiące w czasach ostatecznych. To światło jest przedstawione przez trzy okresy prorocze, które wszystkie zostały zidentyfikowane i uznane za prawdę w historii ruchu millerowskiego. Te trzy okresy są przedstawione w trzech wersetach i stanowią trzy filary podtrzymujące strukturę prawdy. Struktura prawdy jest podtrzymywana przez trzystopniowy proces. Ten trzystopniowy proces, w obrębie fragmentu dziewięciu wersetów (4–12), jest reprezentowany przez trzy wersety, które przedstawiają czas proroczy. Te trzy okresy prorocze, gdy rozpatruje się je z perspektywy podstawowego millerowskiego rozumienia, dają trzy okresy symboliczne, zdefiniowane zgodnie z millerowskim zrozumieniem, lecz nie odnoszące się do elementu czasu.

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

Trzy okresy znajdują się w samym fragmencie Pisma, który definiuje „proces zapieczętowania, a następnie odpieczętowania proroctwa”, a także zawiera klasyczny biblijny opis potrójnego procesu próby. Dziewięć wersetów, w których Daniel otrzymuje polecenie, by zapieczętował swoją księgę, to właśnie te wersety, w których przedstawiono trzy okresy, a w tych dziewięciu wersetach proces oczyszczenia, który dokonuje się, gdy prawda zostaje odpieczętowana, wyrażony jest jako „oczyszczeni, wybieleni i wypróbowani”. Trzy okresy w trzech wersetach to: wzrost poznania, czas końca i dni ostateczne, które przedstawiają ostateczny proces próby i zapieczętowania ludu przymierza Bożego. To właśnie w tej historii przedstawione są symboliczne „cuda”, które spotykają lud Boży w dniach ostatecznych. Proszę przeczytać ten akapit jeszcze raz.

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

Trzy okresy, zawarte w trzech wersetach dziewięciowersetowego fragmentu, stanowią kulminację Księgi Daniela, a ukazana tam kulminacja jest kulminacją wewnętrznej linii proroczej; to opowieść o tym, jak skała zostaje „odcięta” z góry, bez udziału rąk, co jest opowieścią o reszcie. Ta wewnętrzna linia jest przedstawiona w rozdziałach dziesiątym i dwunastym, a kulminacja zewnętrznej linii proroctwa znajduje się w końcowych wersetach rozdziału jedenastego oraz w pierwszych kilku wersetach dwunastego rozdziału Księgi Daniela.

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

Te trzy okresy są również kulminacją wizji świadectwa obu rzek: Ulai i Hiddekel, a trzy wersety zawierają okres proroczy, który przedstawia kulminacyjne wypełnienie proroctwa czasowego dotyczącego przymierza, w którym zarówno Abram, jak i Paweł występują jako świadkowie. Jezus, jako Mąż odziany w lniane szaty, pojawia się w wersecie siódmym, krocząc po wodzie. W wersecie jedenastym rozbrzmiewają dwa głosy, które są również głosem Chrystusa; Abram i Paweł stają, aby złożyć świadectwo. W wersecie dwunastym przedstawiona jest historia pieczętowania ludu Bożego, gdyż sto czterdzieści cztery tysiące to dziewice, a dziewice przeżywają przypowieść o dziesięciu pannach, i błogosławieństwo w wersecie dwunastym spoczywa na tych, którzy czekają. Ci, którzy w przypowieści oczekują i którzy są „błogosławieni”, to ci, którzy otrzymują szatę pozwalającą im wejść na wesele, gdy drzwi zostają zamknięte.

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

W wersecie siódmym Jezus chodzi po wodzie, co wywołuje lęk, lecz Piotr postanawia uwierzyć i zaczyna iść, oddając Bogu chwałę; jednak Piotr często symbolizuje obie grupy, a chwała zamienia się z powrotem w lęk, gdy nadeszła jego godzina sądu. Pierwsze zdanie zawarte w wersecie siódmym przedstawia poselstwo pierwszego anioła. Jezus znajduje się na wodach, które są symbolem lęku i pierwszego anioła. Następnie Jezus wyznacza okres, w którym uwielbi swój lud przed sądem ustawy niedzielnej. Wszystkie trzy elementy trzech aniołów znajdują się w wersecie siódmym, gdyż werset siódmy jest pierwszym z trzech wersetów, które przedstawiają trzech aniołów.

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

Werset jedenasty przynosi „podwojenie” poprzez swoje świadectwo omega wobec głosów alfa Abrama i Pawła. Ich „podwojone” głosy łączą się, aby przedstawić proroctwo czasu przymierza, a werset jedenasty wypełnia to proroctwo jako omega, identyfikując okres proroczy, który kończy się upadkiem Babilonu w 1798 roku, i w ten sposób stanowi typ upadku Babilonu, gdy Michał powstanie w czasach ostatecznych. W wersecie jedenastym mamy podwojenie proroków oraz okres, który przedstawia dwa upadki Babilonu, a tym samym przedstawiając przesłanie drugiego anioła, które ogłaszało: „Upadł, upadł Babilon.”

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

Werset siódmy stanowi poselstwo pierwszego anioła, werset jedenasty — poselstwo drugiego, a werset dwunasty, czyli Daniela 12*12 lub Daniela 144, dotyczy rozróżnienia między mądrymi a głupimi, które dokonuje się w procesie sądu, kończącym się ujawnieniem charakteru w chwili kryzysu sądu. Werset dwunasty to poselstwo trzeciego anioła, wskazujące, jak świat jest podzielony na dwie klasy, a odpowiednikiem zewnętrznego ukazania tego podziału przez trzeciego anioła jest wewnętrzny podział trzeciego anioła przedstawiony w wersecie dwunastym. Wersety siódmy, jedenasty i dwunasty są poselstwem trzech aniołów, a te wersety są światłem, które zostaje odpieczętowane w dniach ostatecznych. To odpieczętowanie tych trzech wersetów w dniach ostatecznych współbrzmi z rozdziałem dziesiątym Księgi Objawienia.

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

Chrystus jako potężny anioł, a także jako Lew z pokolenia Judy w rozdziale dziesiątym, zaryczał jak „lew”, a Jego ryk wywołał siedem grzmotów, które zostały zapieczętowane, podobnie jak rozdział dziesiąty Księgi Daniela. Są to fragmenty równoległe. Z tego powodu trzy okresy w rozdziale dwunastym są również siedmioma gromami z dziesiątego rozdziału Apokalipsy.

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

„Siedem gromów” to po prostu kolejne określenie Chrystusa jako Alfy i Omegi, gdyż podstawowa symbolika „siedmiu gromów” polega na tym, że przedstawiają one „zarys wydarzeń”, które miały miejsce od roku 1798 do roku 1844 i które powtarzają się w „przyszłych wydarzeniach”, które „zostaną ujawnione we właściwej kolejności” w historii stu czterdziestu czterech tysięcy. „Siedem gromów” jest zatem symbolem Alfy i Omegi, tego, który jest także początkiem i końcem; pierwszym i ostatnim, fundamentem i świątynią; kamieniem węgielnym i zwornikiem — siedem gromów.

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

Światło trzech symbolicznych okresów w dwunastym rozdziale Księgi Daniela musi być zgodne ze światłem siedmiu gromów, gdyż stanowią one tę samą linię proroczą. W pierwszym okresie Chrystus wznosi obie ręce ku niebu, tak jak czyni to jedną ręką w dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia. W dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia Jego ręka staje się symbolem zakończenia stosowania czasu proroczego, wyznaczając przejście od proroczych okresów czasowych do samych tylko okresów proroczych. To przejście głównej zasady proroczej stosowanej przez millerystów zostało zobrazowane typologicznie przez wielkie przejście od literalnego do duchowego za czasów Chrystusa.

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

Apostoł Paweł został powołany, aby ustanowić główną zasadę prorocką związaną z prorocką linią wybranego ludu. Już na samym początku duchowego Izraela ustanowiono główną zasadę prorocką, która na nowo określa samo przymierze. Od tej pory dzieckiem Abrahama było się przez wiarę, a nie z krwi. Tę zasadę prorocką wprowadzono przede wszystkim piórem Pawła, który pod tym względem był typem Chrystusa w rozdziale dziesiątym Apokalipsy, zmieniając i kończąc prorocze zastosowanie czasu w 1844 roku.

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

Przymierze z ludzkością jest symbolizowane przez tęczę, a Arka Noego oznacza okres czasu przed i po potopie, gdy nie istniał wyraźnie określony lud wybrany. Powołanie Abrahama oznaczało poważną i znaczącą zmianę w proroczej relacji Boga z ludzkością. Przymierze zawarte z Abrahamem stanowiło zasadniczy zwrot w historii przymierza i w ten sposób typologicznie zapowiadało wielką zmianę od dosłowności do duchowości w czasach Pawła oraz od zastosowania czasu do braku zastosowania czasu w roku 1844.

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

Pierwszym zwrotem w Bożym przymierzu z ludzkością był Ogród, a wyraźną zmianą były ograniczenia dotyczące drzewa życia; przyniosło to także zmianę odzienia: ze światła duchowego na dosłowną jagnięcą skórę. Kolejny wielki zwrot w historii przymierza to potop, który reprezentuje Noe, tak jak Adam reprezentował pierwszy wielki zwrot przymierza. Potem następuje przejście do ludu wybranego wraz z Abramem, prowadzące do Mojżesza, który wprowadza proroczą zasadę, że dzień oznacza rok. Zasada ta obowiązuje do roku 1844, kiedy nastąpił kolejny wielki zwrot przymierza. W wielkich epokach historii przymierza zawsze dochodzi do istotnej zmiany w zasadzie proroczego Słowa Bożego. Ta zmiana w historii stu czterdziestu czterech tysięcy polega na tym, że Alfa Omega jest Prawdą. Alfa i Omega to zasada, że koniec jest w Słowie Bożym zawsze zilustrowany początkiem. Z tą zasadą Alfy i Omegi powiązana jest trójczłonowa struktura hebrajskiego słowa „prawda”.

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

Zasadnicze przesunięcie prorocze w dziejach resztki jest wprost przedstawione w każdej z głównych historii przymierza, a także w innych liniach prawdy. „Klucz”, który położono na ramieniu Eliakima w Izajasza 22:22, jest tym samym kluczem, danym Piotrowi w Panium w szesnastym rozdziale Ewangelii Mateusza. Ten klucz został dany zborowi filadelfijskiemu, a to William Miller otrzymał klucz, który pozwolił mu nawiązać właśnie do zasady dzień za rok, zapisanej przez Mojżesza w historii Mojżesza, która typizowała historię millerytów. Połączenie Millera z proroctwem Mojżesza było przedstawione przez połączenie Pawła z proroctwem Abrama. I dlaczegoż Miller nie miałby łączyć się z Mojżeszem? Zbawienie Mojżesza w arce połączyło się ze zbawieniem Noego w arce, aby związać oba przymierza razem. Przesunięcia zastosowania proroczego, które zaczynają się w Edenie, wskazują, że wielkie objawienie proroczego światła zostaje rozpoznane w historii ostatecznego ludu przymierza — stu czterdziestu czterech tysięcy. Twierdzę, że to zasadnicze przesunięcie prorocze jest przedstawione przez siedem gromów, które są bezpośrednio powiązane z trzema okresami w dwunastym rozdziale Daniela i są rozpoznawane jedynie przy zastosowaniu zasad alfy i omegi w ujęciu linia po linii, opartym na trzystopniowej strukturze prawdy.

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

W wersetach bezpośrednio poprzedzających zapowiedź, że „już więcej czasu nie będzie”, Chrystus przedstawił siedem gromów, które — podobnie jak prawdy z dwunastego rozdziału Daniela — zostały zapieczętowane. Kontekstem dla męża odzianego w lniane szaty, który w rozdziale dwunastym podnosi obie ręce, jest odpieczętowanie księgi Daniela, a kontekstem dla Chrystusa-Lwa w dziesiątym rozdziale Objawienia jest zapieczętowanie siedmiu gromów. Siostra White utożsamia zapieczętowanie siedmiu gromów z zapieczętowaniem księgi Daniela.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Po tym, jak siedem gromów wydało swoje głosy, przychodzi do Jana nakaz, podobnie jak do Daniela, w odniesieniu do małej książeczki: „Zapieczętuj to, co wypowiedziało siedem gromów.” Odnosi się to do przyszłych wydarzeń, które zostaną objawione we właściwej kolejności. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

Znaczenie siedmiu gromów jest określone przez dziesiąty rozdział Objawienia i Ducha Proroctwa oraz przez historię millerytów z lat 1840–1844, która powtarza się w historii stu czterdziestu czterech tysięcy. W tym samym fragmencie czytamy: "Specjalne światło dane Janowi, wyrażone w siedmiu gromach, było zarysem wydarzeń, które miały się dokonać w ramach poselstw pierwszego i drugiego anioła. Nie było najlepiej, aby lud znał te rzeczy, ponieważ jego wiara musiała zostać koniecznie poddana próbie. W porządku Bożym miały zostać ogłoszone najwspanialsze i bardziej zaawansowane prawdy." Milleryci nie rozumieli, że mieli zostać skonfrontowani z dwoma rozczarowaniami, gdyż ich brak zrozumienia miał na celu wystawić ich na próbę. Milleryci nie podejrzewali żadnych "zaawansowanych prawd", to znaczy, nie spodziewali się żadnych "znaczących zmian proroczych" w historii przymierza.

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

Chociaż „nie było najlepiej, aby lud millerowski wiedział o tych rzeczach”, sto czterdzieści cztery tysiące są poddane próbie przez tę samą historię, jednak nie wskutek niewinnego niezrozumienia historii, lecz za to, że nie rozumieją historii, którą należy znać. To ta sama próba, tylko odwrócona. Jan w dziesiątym rozdziale Objawienia przede wszystkim reprezentuje sto czterdzieści cztery tysiące, a dopiero wtórnie ruch millerowski pierwszego i drugiego anioła. Widać to, gdy zauważysz, że Jan został z góry poinformowany, że zjedzenie tej małej książeczki będzie najpierw słodkie, a potem gorzkie. Nie było najlepiej, aby milleryci wiedzieli, co to znaczy, lecz Jan reprezentuje lud, który z góry wie, co następuje po zjedzeniu małej książeczki przez millerytów.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> I podszedłem do anioła i powiedziałem mu: Daj mi tę książeczkę. A on rzekł do mnie: Weź ją i zjedz; uczyni gorzkim twój żołądek, lecz w ustach będzie słodka jak miód. I wziąłem książeczkę z ręki anioła i zjadłem ją; i w moich ustach była słodka jak miód, lecz gdy tylko ją zjadłem, mój żołądek stał się gorzki. Objawienie 10:9–10.

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

Jan zostaje wcześniej poinformowany o gorzko-słodkim doświadczeniu z lat 1840–1844, historii przedstawionej w rozdziale dziesiątym. To doświadczenie, tak jasno ukazane w wersetach dziewiątym i dziesiątym, jest również wyraźnie wskazane w wersetach od drugiego do czwartego.

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> I w ręku miał otwartą książeczkę; i postawił swoją prawą stopę na morzu, a lewą na ziemi, i zawołał donośnym głosem, jak ryczy lew; a gdy zawołał, siedem gromów odezwało się swymi głosami. A kiedy siedem gromów odezwało się swymi głosami, zamierzałem pisać; i usłyszałem głos z nieba mówiący do mnie: Zapieczętuj to, co powiedziało siedem gromów, i nie zapisuj tego. Objawienie 10:2-4.

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

"Siedem gromów" oznacza "zarys wydarzeń", które miałyby się rozegrać pod pierwszym i drugim aniołem, a także "przyszłe wydarzenia, które zostaną ujawnione we właściwej kolejności". "Siedem gromów" oznacza prawdę, że historia millerytów powtarza się w historii stu czterdziestu czterech tysięcy, a prawdy, które zostały odpieczętowane w czasie końca w 1798 roku i później, przedstawiają odpieczętowanie prawdy w dniach ostatnich ludu Bożego. Jezus w Objawieniu 10 współbrzmi z Jezusem w Danielu 12. W obu fragmentach ukazane są zapieczętowanie i odpieczętowanie prawdy stanowiącej próbę w dniach ostatnich.

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

Niektórzy mogliby twierdzić, że w wersecie siódmym mówi Jezus, natomiast w wersetach jedenastym i dwunastym do Daniela mówi Gabriel, jednak można to rozumieć także tak, że we wszystkich trzech wersetach mówi Jezus. Tak czy inaczej, przez Daniela przemawia głos Chrystusa, a trzy prorocze okresy w rozdziale dwunastym są słowami Chrystusa, i On przedstawia te trzy okresy w strukturze prawdy. Wszystkie trzy okresy są zapieczętowane, tworząc jeden potrójny symbol.

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

Werset siódmy omawia zakończenie cudów, wskazując na ostateczne dzieło Chrystusa w Miejscu Najświętszym, gdy wymazuje grzechy stu czterdziestu czterech tysięcy i pieczętuje ich. Pierwszy werset identyfikuje "cuda", a ostatni z trzech wersetów również identyfikuje "cuda" jako tych, którzy są błogosławieni za oczekiwanie i doświadczenie pierwszego rozczarowania. Okres środkowy wskazuje na bunt ludzkości podczas kryzysu związanego z dekretem niedzielnym, a także wskazuje okres prowadzący do dekretu niedzielnego jako czas przygotowania dla stu czterdziestu czterech tysięcy. Wszystkie wersety bezpośrednio identyfikują to, "co spotka" lud Daniela "w dniach ostatecznych". Wszystkie trzy wersety mówią o temacie oczyszczenia stu czterdziestu czterech tysięcy. Pierwszy okres współgra z trzecim, a okres środkowy przedstawia bunt całego świata podczas ich marszu ku Armagedonowi.

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

Jeśli te trzy okresy są także siedmioma gromami, to trzy wersety muszą wskazywać „przyszłe wydarzenia, które zostaną [ujawnione] w ich kolejności”, a te „przyszłe wydarzenia” byłyby zgodne z „zarysem wydarzeń, które rozegrały się pod pierwszym i drugim aniołem” w latach 1840–1844. Istnieje kilka prawd, które ten ruch przyjął, a które są wyraźnie inne niż rozumienie pionierów, jednak wszystkie te prawdy są z nim zgodne. Od czasów millerytów do dziś nastąpiła znacząca zmiana prorocza. Zasada „dzień za rok” jest klasycznym przykładem, ale są też inne. Przykładem znaczącej zmiany proroczej jest kwestia siedmiu gromów.

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

Po tym, jak Janowi w ostatnim wersecie rozdziału dziesiątego powiedziano, że ma ponownie prorokować, tym samym podkreślając, że historia rozdziału dziesiątego przedstawiała zarówno ruch millerystów, jak i sto czterdzieści cztery tysiące, dano mu laskę do zmierzenia świątyni, lecz polecono mu pominąć dziedziniec.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> I dano mi trzcinę podobną do laski; a anioł stanął, mówiąc: Wstań i zmierz świątynię Boga i ołtarz oraz tych, którzy w niej oddają cześć. A dziedziniec, który jest poza świątynią, pozostaw i nie mierz go; bo został oddany poganom; a święte miasto będą deptać przez czterdzieści dwa miesiące. Objawienie 11:1, 2.

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

Po 1844 roku, podczas mierzenia świątyni, Jan otrzymuje polecenie, by pominąć pogan, którzy są przedstawieni jako dziedziniec. Ten obraz w 1844 roku wskazywał, że Bóg właśnie wybrał oblubienicę nowego przymierza, i wówczas dokonano rozróżnienia między Jego oblubienicą a dziedzińcem. Siostra White jasno stwierdza, że dziedziniec przedstawia pogan, a świątynia to Boży lud wybrany; wystarczy przeczytać rozdział „The Outer Court” w „The Desire of Ages”.

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

Jan przedstawia millerystów, którzy właśnie w 1844 roku stali się Bożym ludem wybranym. Zostało wprowadzone rozróżnienie między millerystami, którzy właśnie doświadczyli słodko-gorzkiego poselstwa, a resztą nominalnego świata chrześcijańskiego, przedstawioną jako poganie.

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

Fundament kładziono od 1840 roku aż do pierwszego rozczarowania, a świątynię ukończono podczas proklamacji Wołania o północy. Następnie nadeszło Wielkie Rozczarowanie i Jan otrzymuje polecenie, by wstać i zmierzyć, lecz pominąć pogan. Jan ilustruje otwarcie sądu i z tego powodu natchnienie stosuje w tych wersetach czynność mierzenia przez Jana jako symbol sądu śledczego. To, co właśnie przedstawiliśmy o Janie jako symbolu mierzenia, jest zgodne z typowym adwentystycznym rozumieniem, ale w tym ruchu nastąpiła znacząca zmiana w rozumieniu tego symbolu.

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

W zgodzie z millerowskim rozumieniem zrozumieliśmy, że w historii millerystów, przedstawionej przez Jana w rozdziale dziesiątym, znajdowała się również zapowiedź równoległego ruchu, który miał się stać grupą stu czterdziestu czterech tysięcy. Zauważyliśmy, że jeśli posłużyć się miarami historii millerystów i pominąć czas pogan, można zobaczyć samą świątynię, którą Jan mierzył.

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

Doszliśmy do wniosku, że jedno proroctwo czasowe trwające 2520 lat kończy się w 1798 roku, a drugie w 1844 roku, ukazując w ten sposób okres czterdziestu sześciu lat, w którym Chrystus budował świątynię millerowską. Jan utożsamił dziedziniec z poganami i istnieją prorocze "czasy pogan".

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> I padną od ostrza miecza i zostaną uprowadzeni w niewolę do wszystkich narodów; a Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż dopełnią się czasy pogan. Łukasza 21:24.

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

„Czasy” pogan są w liczbie mnogiej i oznaczają dwa okresy, w których zarówno dosłowny, jak i duchowy Izrael był deptany. Ostatni z tych dwóch okresów deptania — przez pogaństwo, a następnie przez papiestwo — zakończył się w 1798 roku. Niezależnie od tego, co się twierdzi, „czasy pogan” zakończyły się w 1798 roku, wraz z nadejściem pierwszego anioła. Jan miał zacząć mierzyć w 1798 roku, i nie wcześniej. Został umieszczony w historii roku 1844, więc pominięcie okresu, który zakończył się w 1798 roku, oznaczało pominięcie dziedzińca, a tym samym ujawnia się czterdzieści sześć lat, kiedy świątynia millerystów została wzniesiona przez Posłańca Przymierza. Z tego zastosowania wynika wiele powiązanych prawd, ale używam go jedynie jako przykładu światła, które różni się od zrozumienia pionierów, lecz nie przeczy pierwotnym prawdom, a jedynie nie opiera się już na czasie.

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

Ta konkretna prawda została dostrzeżona przed 11 września, ale naprawdę głęboko ugruntowała się po 11 września. Prawda o mierzeniu świątyni przez Jana nie może być oddzielona od siedmiu gromów, gdyż to ten sam fragment. Istnieje prawda o zastosowaniu "siedmiu gromów", która była zapieczętowana aż do okresu, w którym spełniają się "cuda" z dwunastego rozdziału Daniela. Zastosowanie "siedmiu gromów", które zostało odpieczętowane po lipcu 2023, idealnie się zgrywa, a może lepiej powiedzieć, że w głęboki sposób dopełnia trzy wersety dwunastego rozdziału Daniela.

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

Siostra White używa słowa „dopełnienie”, a nie „komplement”, aby opisać relację ksiąg Daniela i Objawienia. Dopełnienie, które oznacza „doprowadzić do doskonałości”, jest tym, co te dwie prorocze księgi czynią względem siebie. Odpieczętowanie siedmiu gromów w dwunastym rozdziale Księgi Daniela po lipcu 2023 roku doprowadza zawarte tam poselstwo do doskonałości. Tym, co odsłania siedem gromów, jest zasada Alfy i Omegi w połączeniu ze strukturą prawdy.

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

„Czasy” pogan zostały wypełnione w 1798 roku i reprezentują dwa okresy po 1260 lat, kiedy pogaństwo, a następnie papizm, deptały świątynię i zastęp. Gdy mierzymy świątynię, mamy pominąć dziedziniec, a dziedziniec sięga do 1798 roku, lecz po 1844 roku czasu już nie ma. Dziś 1260 lat po prostu przedstawia okres, który wyznacza rozróżnienie między świątynią a dziedzińcem. Z tego powodu od 18 lipca 2020 roku do lipca 2023 roku dokonano deptania. Dzisiejsze mierzenie świątyni, w powiązaniu z siedmioma gromami, które przedstawiają zarys wydarzeń, jakie miały miejsce w ramach pierwszego i drugiego poselstwa anielskiego, jest pracą powierzoną Janowi. „Naszą wielką pracą” jest „połączyć” poselstwa trzech aniołów, tym samym wskazując na proroczą pracę, która nie była wykonywana we wcześniejszej historii przymierza i nawet teraz jest bardzo rzadko wykonywana. Gdy pomijamy dziedziniec przedstawiający czasy pogan, pomijamy 1260 lat papieskich prześladowań, które zakończyły się w czasie końca w 1798 roku.

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

Świątynia, którą wznoszono przez czterdzieści sześć lat w historii millerystów, wskazuje na świątynię, która jest wznoszona od lipca 2023 roku aż do czasu tuż przed ustawą niedzielną. Ta historia jest okresem siedmiu gromów, "przyszłych wydarzeń", które "zostaną", a nie "mogą zostać", "ujawnione w ich porządku".

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

Kiedy łączymy historię pierwszego anioła z historią drugiego, widzimy, że historia zaczyna się rozczarowaniem alfa i kończy rozczarowaniem omega. Gdy zestawimy prorocze kamienie milowe w historii pierwszego anioła od 1840 roku do 19 kwietnia 1844 roku z kamieniami milowymi drugiego anioła, który przybył w tym czasie i trwał aż do przybycia trzeciego 22 października 1844 roku, otrzymujemy dwa okresy, które zarówno rozpoczynają się, jak i kończą przybyciem anioła. Historia pierwszego aż do drugiego ilustruje historię drugiego aż do trzeciego.

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

Prorocze świadectwo, że jest to zasadne zastosowanie, znajduje się w alfie i omedze tego zastosowania. Dwie równoległe linie zastosowane razem: początki i końce obu linii wskazują na przybycie anioła. Następnie, gdy zostają one połączone linia po linii w jedną linię, początek wyznacza pierwsze rozczarowanie, a koniec wyznacza wielkie rozczarowanie. Dalszy dowód znajduje się w zasadach alfy i omegi, które wskazują, że koniec jest większy niż początek. Rozczarowanie alfa, które kończy się wielkim rozczarowaniem omega, wskazuje na mniejszy i większy aspekt alfy i omegi.

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

Gdy zaczynamy od 19 kwietnia 1844 r. (nadejście drugiego anioła, które prowadzi do nadejścia trzeciego 22 października 1844 r.); i następnie zaczynamy także drugą linię od 11 sierpnia 1840 r., która kończy się 19 kwietnia 1844 r., stwierdzamy, że rozczarowanie z 19 kwietnia 1844 r. jest zarówno alfą, jak i omegą linii proroczej, która powstaje przez połączenie linii proroczych pierwszego i drugiego anioła.

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

Pod koniec tego okresu przybywa trzeci anioł wraz z drugim aniołem, tym samym typizując 9/11 oraz dwa głosy potężnego anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia. Te dwa głosy stanowią poselstwo zarówno drugiego, jak i trzeciego anioła, a ci dwaj aniołowie zetknęli się 22 października 1844 roku i spotykają się ponownie, gdy dwie historie są zestawione linia za linią. Zestawione w ten sposób przedstawiają historię od pierwszego rozczarowania aż po Wielkie Rozczarowanie, a kamieniem milowym pośrodku tej historii w czasie millerytów był zjazd obozowy w Exeter, gdzie ujawniły się dwie klasy czcicieli, ukazując bunt głupich panien w przypowieści i identyfikując środkowy kamień milowy jako bunt.

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

Siedem gromów przedstawia historię pierwszego i drugiego poselstwa anielskiego, ujętą linia po linii, co następnie określa historię od pierwszego rozczarowania do wielkiego rozczarowania w historii stu czterdziestu czterech tysięcy. Zrozumienie tego, co ta historia przedstawia proroczo, dokładnie pokrywa się z poselstwem przedstawionym w dwunastym rozdziale Księgi Daniela jako zapieczętowanym aż do czasu końca.

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

Będziemy kontynuować to studium w następnym artykule, ale zostawię na później fragment ostatniego widzenia Daniela, który dotyczy wyłącznie Danielowego przedstawienia ludu Bożego w dniach ostatecznych. Zwróć uwagę, w kontekście zasady pierwszej wzmianki, że w wersecie pierwszym Daniel jest w gronie tych, którzy rozumieją to widzenie. Pierwszą rzeczą wspomnianą w tym widzeniu jest przedstawienie Daniela jako jednego z mądrych, którzy rozumieją, a ostatnie dziewięć wersetów dotyczy w całości mądrych rozumiejących w dniu dwudziestym drugim.

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> W trzecim roku Cyrusa, króla Persji, objawiono Danielowi, którego zwano Belteszassarem, pewną rzecz; a rzecz ta była prawdziwa, lecz czas wyznaczony był długi; i zrozumiał tę rzecz i miał zrozumienie widzenia.

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> W owych dniach ja, Daniel, byłem w żałobie przez trzy pełne tygodnie. Nie jadłem smacznego chleba, ani mięso, ani wino nie weszły do moich ust, nie namaszczałem się też w ogóle, aż minęły trzy całe tygodnie. A dwudziestego czwartego dnia pierwszego miesiąca, gdy byłem nad brzegiem wielkiej rzeki, która nazywa się Hiddekel, wtedy podniosłem oczy, spojrzałem i oto

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> pewien mężczyzna ubrany w lniane szaty, którego biodra były przepasane wybornym złotem z Ufaz: jego ciało także było jak beryl, a jego oblicze jak blask błyskawicy, a jego oczy jak pochodnie ognia, a jego ramiona i stopy barwą podobne do wypolerowanego brązu, a głos jego słów jak głos mnóstwa.

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> A ja, Daniel, sam ujrzałem to widzenie; mężowie zaś, którzy byli ze mną, nie widzieli tego widzenia; lecz ogarnęła ich wielka trwoga, tak że uciekli, aby się ukryć. Toteż zostałem sam i oglądałem to wielkie widzenie, a nie pozostała we mnie żadna siła; mój wygląd obrócił się we mnie w zniszczenie i nie zachowałem żadnej siły.

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> A jednak usłyszałem głos jego słów; a gdy usłyszałem głos jego słów, wpadłem w głęboki sen, leżąc twarzą ku ziemi. A oto dotknęła mnie ręka, która postawiła mnie na kolana i na dłonie. I rzekł do mnie,

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> O Danielu, mężu wielce umiłowany, zrozum słowa, które mówię do ciebie, i stań prosto, bo do ciebie teraz zostałem posłany.

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> A gdy wypowiedział do mnie to słowo, stanąłem drżąc. Wtedy rzekł do mnie,

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> Nie lękaj się, Danielu, bo od pierwszego dnia, gdy postanowiłeś zrozumieć i ukorzyć się przed swoim Bogiem, twoje słowa zostały wysłuchane, a ja przyszedłem ze względu na twoje słowa. Lecz książę królestwa Persji sprzeciwiał mi się przez dwadzieścia jeden dni; lecz oto Michał, jeden z naczelnych książąt, przyszedł mi na pomoc i pozostałem tam przy królach Persji.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> A teraz przyszedłem, aby dać ci zrozumieć, co spotka twój lud w dniach ostatecznych; bo widzenie odnosi się jeszcze do wielu dni.

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> A gdy wypowiedział do mnie takie słowa, zwróciłem twarz ku ziemi i oniemiałem. I oto ktoś podobny do synów ludzkich dotknął moich warg; wtedy otworzyłem usta i przemówiłem, i rzekłem do tego, który stał przede mną,

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> O mój panie, od tego widzenia ogarnęły mnie boleści i nie pozostała we mnie żadna siła. Bo jakże może sługa mojego pana rozmawiać z moim panem?

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> bo jeśli chodzi o mnie, natychmiast nie pozostała we mnie żadna siła, ani tchu we mnie nie pozostało. Wtedy znowu przyszedł i dotknął mnie ktoś podobny do człowieka, i umocnił mnie, i rzekł,

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> O mężu wielce umiłowany, nie bój się: pokój tobie; bądź mocny, tak, bądź mocny. A gdy przemówił do mnie, zostałem umocniony i powiedziałem: Niech mówi mój pan, bo mnie umocniłeś. ...

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> Lecz ty, Danielu, zachowaj te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu ostatecznego: wielu będzie wędrować tu i tam, a wiedza wzrośnie.

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> Potem ja, Daniel, spojrzałem, i oto stało tam dwóch innych: jeden po tej stronie brzegu rzeki, a drugi po tamtej stronie brzegu rzeki. A jeden powiedział do człowieka ubranego w lniane szaty, który stał nad wodami rzeki: Jak długo jeszcze do końca tych cudów?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> I usłyszałem męża odzianego w lnianą szatę, który stał nad wodami rzeki, gdy podniósł swą prawą i lewą rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki, że będzie to trwało czas, czasy i połowę czasu; a gdy się dopełni rozproszenie mocy ludu świętego, wtedy to wszystko się dokona.

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> I słyszałem, lecz nie rozumiałem; wtedy rzekłem: O Panie mój, jaki będzie koniec tych rzeczy?

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> I powiedział: Idź swoją drogą, Danielu; bo te słowa są zamknięte i zapieczętowane aż do czasu końca. Wielu zostanie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych; lecz bezbożni będą postępować bezbożnie i żaden z bezbożnych nie zrozumie; lecz mądrzy zrozumieją.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> A od czasu, gdy zostanie zniesiona codzienna ofiara i postawiona obrzydliwość spustoszenia, upłynie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> Błogosławiony, kto wytrwa i doczeka tysiąca trzystu trzydziestu pięciu dni.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> Lecz ty idź swoją drogą aż do końca; albowiem odpoczniesz i powstaniesz w swoim udziale u kresu dni. Daniela 10:1-18; 12:4-13.

Back to Articles