Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

Księga Daniela - numer sto dziewiętnaście

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

Prorockie znaczenie historycznych drogowskazów: zrozumienie czasów ostatecznych poprzez biblijną symbolikę

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

Sto czterdzieści cztery tysiące są przedstawieni jako ci, którzy zostali oczyszczeni przez Posłańca Przymierza, a wielki tłum jest symbolizowany przez białe szaty męczeństwa. Pierwszy z dwóch świętych okresów dni ostatecznych wskazuje na dzieło posłańca, który przygotowuje drogę dla Posłańca Przymierza, a drugi okres przedstawia dzieło Eliasza. Pierwszy okres przedstawia sąd śledczy nad żywymi laodycejskiego adwentyzmu, a drugi okres przedstawia sąd wykonawczy współczesnego Rzymu.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

„Znak”, by uciekać z miast w dniach ostatecznych, został błędnie zrozumiany przez adwentyzm laodycejski. Siostra White informuje nas, że zniszczenie Jerozolimy w latach 66–70 n.e. stanowi ilustrację znaku ostrzegawczego dla ludu Bożego w dniach ostatecznych.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> „Bliski jest czas, gdy, podobnie jak pierwsi uczniowie, będziemy zmuszeni szukać schronienia na pustkowiach i w odludnych miejscach. Tak jak oblężenie Jerozolimy przez rzymskie wojska było sygnałem do ucieczki dla chrześcijan w Judei, tak użycie władzy przez nasz naród poprzez wydanie dekretu egzekwującego papieski sabat będzie dla nas ostrzeżeniem. Wtedy nadejdzie czas, aby opuścić wielkie miasta, przygotowując się do opuszczenia mniejszych i przeniesienia się do ustronnych domów w odosobnionych miejscach pośród gór.” Świadectwa, tom 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

Oblężenie Jerozolimy, które było znakiem do ucieczki, było pierwszym oblężeniem przeprowadzonym przez Cestiusa. Cestius zatem stanowił zagrożenie, które zostało tymczasowo zażegnane, ponieważ gdy tylko rozpoczął oblężenie, następnie w tajemniczy sposób się wycofał, a historycy nigdy nie zdołali ustalić logiki takiego postępowania.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> "Po tym, jak Rzymianie pod wodzą Cestiusa otoczyli miasto, niespodziewanie odstąpili od oblężenia, gdy wszystko wydawało się sprzyjać natychmiastowemu atakowi." Wielki spór, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

W latach 80. i 90. XIX wieku senator Henry W. Blair z New Hampshire wprowadził do Kongresu serię projektów ustaw, które miały wyznaczyć niedzielę jako Narodowy Dzień Odpoczynku. Projekty te powszechnie nazywano "niedzielnymi ustawami Blaira". Senator Blair był gorącym orędownikiem obchodzenia niedzieli jako dnia odpoczynku i praktyk religijnych. Wierzył, że jednolity dzień odpoczynku miałby pozytywny wpływ moralny i społeczny na społeczeństwo amerykańskie. Choć jego działania zyskały pewne poparcie, zwłaszcza ze strony grup religijnych, spotkały się również z oporem, w tym obawami dotyczącymi rozdziału Kościoła od państwa.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

Była to pierwsza próba uchwalenia ustawodawstwa niedzielnego w historii bestii z ziemi, przeznaczonej, by przemówić jak smok, gdy ostatecznie uchwali prawo niedzielne. To właśnie tej serii projektów ustaw Blaira A. T. Jones, jeden z posłańców sesji Konferencji Generalnej z 1888 roku, sprzeciwił się w murach Kongresu w sposób niezwykle elokwentny. Po kilku próbach senator Blair utracił impet swojego nacisku na ustanowienie Narodowego Dnia Wypoczynku. W bezpośrednim związku z tą historią i implikacjami Narodowego Dnia Wypoczynku (niedzieli) można przeanalizować historyczny zapis rad Ellen White.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

To, co ujawnia analiza jej ostrzeżeń przed prawem niedzielnym, jest poważne i powszechnie źle rozumiane w adwentyzmie laodycejskim. W kontekście potrzeby przebywania poza miastami, w przytoczonym właśnie fragmencie napisała: „wtedy przyjdzie czas, aby opuścić wielkie miasta, przygotowując się do opuszczenia mniejszych i przeniesienia się do domów na uboczu, w ustronnych miejscach wśród gór”. Wielokrotnie nauczała, że lud Boży powinien mieszkać na wsi, lecz jej rady dotyczące życia na wsi przed rokiem 1888 ujmowały wezwanie do opuszczenia miast w takim kontekście, że w niedalekiej przyszłości lud Boży będzie musiał opuścić miasta. Po 1888 roku, w jej pisemnych wskazówkach dotyczących życia na wsi, nigdy nie odstąpiła od rady, że powinniśmy już być poza miastami.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

Projekty ustaw Blaira o narodowym dniu odpoczynku, które pojawiły się na kartach historii, były „znakiem” do opuszczenia miast, i choć projekty ustaw Blaira straciły impet potrzebny, by doprowadzić sprawę do skutku, i odeszły w mroki historii, „znak” do ucieczki został dany. Został dany przy historycznym kamieniu milowym pierwszego oblężenia, którego dokonał Cestius. Wkrótce nadchodzące prawo niedzielne jest reprezentowane przez oblężenie Tytusa, a jeśli jacykolwiek laodycejscy adwentyści nadal będą w miastach, gdy to oblężenie nadejdzie, umrą wraz z bezbożnymi.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

Są dwa prorocze okresy w dniach ostatecznych. Oddziela je wkrótce nadchodząca ustawa niedzielna. Pierwszy okres to sąd śledczy nad żywymi w laodycejskim adwentyzmie, a drugi okres to sąd wykonawczy nad nierządnicą Rzymu. Te dwa okresy są wielokrotnie ilustrowane, gdyż właśnie w tych dwóch okresach przypowieść o dziesięciu pannach wypełnia się co do joty, tak jak w historii millerystów. Czas zwłoki w przypowieści jest czasem zwłoki z drugiego rozdziału Księgi Habakuka, więc rozpatrywane przez nas dwa okresy zostały również zilustrowane przez drugi rozdział Habakuka. Przypowieść o dziesięciu pannach i drugi rozdział Księgi Habakuka wypełniły się co do joty w historii millerystów, a kiedy tak się stało, wypełnił się także dwunasty rozdział Księgi Ezechiela, wersety 21–28.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

Osiem ostatnich wersetów z dwunastego rozdziału Księgi Ezechiela wskazuje czas, gdy "spełnienie każdego widzenia" nastąpi, czas, w którym Bóg "nie będzie już dłużej odwlekał" spełnienia swoich widzeń. Te dwa okresy historii, które tak często się powtarzają i wskazują na sąd śledczy nad żyjącymi w laodycejskim adwentyzmie oraz sąd wykonawczy nad nierządnicą z Tyru, stanowią proroczy okres, w którym każde widzenie w Biblii osiąga swoje doskonałe i ostateczne wypełnienie. W tym okresie zostaje ustanowiona grupa stu czterdziestu czterech tysięcy i reprezentują oni klasę, która nie umiera, lecz żyje aż do powrotu Chrystusa. W Ewangelii Łukasza, w rozdziale dwudziestym pierwszym, Chrystus wskazuje "znak" oznaczający, że nadeszło to pokolenie.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

W dwóch historiach związanych ze "znakiem" do ucieczki, przedstawionych przez Chrystusa w związku z ohydą spustoszenia, wyznaczone są dwa okresy; początek każdego z nich ma "znak", a zakończenie — "znaki". "Znak", który Chrystus wskazał jako reprezentujący ostatnie pokolenie, które będzie żyło aż do Jego przyjścia na obłokach, jest dowodem, że obecnie znajdujemy się w ostatnim pokoleniu historii ziemi.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

W 21. rozdziale Ewangelii Łukasza Jezus przedstawia bieg historii od okresu trzech i pół roku podeptania i zniszczenia ziemskiej Jerozolimy, od roku 66 do 70, aż do końca okresu trzech i pół roku deptania Jerozolimy duchowej, który rozpoczął się w 538 i zakończył w 1798.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> A gdy ujrzycie Jerozolimę otoczoną przez wojska, wtedy wiedzcie, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry; a ci, którzy są w jej środku, niech z niej wyjdą; a ci, którzy są na polach, niech do niej nie wchodzą. Albowiem są to dni pomsty, aby się wypełniło wszystko, co jest napisane. Lecz biada brzemiennym i karmiącym piersią w owych dniach! albowiem będzie wielki ucisk na tej ziemi i gniew nad tym ludem. I padną od ostrza miecza i zostaną uprowadzeni w niewolę do wszystkich narodów; a Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż dopełnią się czasy pogan. Łukasz 21:20-24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

Wyrażenie „czasy” w zwrocie o deptaniu Jerozolimy przez pogan występuje w liczbie mnogiej, ponieważ oznacza zarówno podeptanie dosłownej Jerozolimy, które zakończyło się w roku 70, jak i podeptanie duchowej Jerozolimy, które zakończyło się w 1798 roku. Określenie „poganie” oznacza zarówno pogaństwo, jak i papizm, i to te dwie moce są przedmiotem widzenia oraz pytania z ósmego rozdziału Księgi Daniela: „Jak długo?”

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Potem usłyszałem, jak jeden święty mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i występku spustoszenia, aby oddać zarówno świątynię, jak i zastęp na podeptanie? Daniela 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

„Czasy pogan” w Ewangelii Łukasza, rozdział dwudziesty pierwszy, odnoszą się do 2520 lat Bożej pomsty na królestwie północnym, które rozpoczęły się w 723 r. p.n.e. i zakończyły w 1798 r. Rok 538 wyznacza moment, gdy człowiek grzechu stanął w miejscu świętym i ogłosił, że jest Bogiem, dzieląc w ten sposób okres na dwa równe okresy po 1260 lat. Drugi okres 1260 lat to ta sama historia, która jest oznaczona jako zakończona w Ewangelii Łukasza, rozdział dwudziesty pierwszy, werset dwudziesty czwarty, gdy dopełniły się „czasy pogan”. W narracji historycznej, którą Jezus przedstawia swoim uczniom, werset dwudziesty czwarty doprowadza świadectwo dane uczniom do „czasu końca” w 1798 r. Stamtąd Jezus zaczyna wskazywać „znaki” związane z ruchem millerowskim.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> I będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach; a na ziemi udręka narodów w bezradności; morze i fale będą huczeć; serca ludzi omdlewać będą ze strachu i w oczekiwaniu tego, co ma przyjść na ziemię; bo moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą. A gdy to zacznie się dziać, spójrzcie w górę i podnieście głowy, bo przybliża się wasze odkupienie. Łukasza 21:25-28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

Jezus stwierdza, że „będą znaki”, i wskazuje je jako: znaki na słońcu i księżycu oraz na gwiazdach, trwogę narodów, poruszenie mocy niebios, a następnie przyjście Syna Człowieczego w obłoku. Wszystkie te „znaki” spełniły się w historii ruchu millerowskiego.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> Proroctwo nie tylko zapowiada sposób i cel przyjścia Chrystusa, ale przedstawia znaki, po których ludzie mają poznać, kiedy jest bliskie. Jezus powiedział: „Będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach”. Łukasza 21:25. „Słońce się zaćmi, księżyc nie da swego blasku, a gwiazdy niebieskie będą padać i moce, które są w niebie, zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego na obłokach z wielką mocą i chwałą”. Marka 13:24-26. Tak opisuje objawiciel pierwszy z znaków, które mają poprzedzić powtórne przyjście: „Nastało wielkie trzęsienie ziemi; słońce stało się czarne jak wór z włosia, a księżyc stał się jak krew”. Objawienie 6:12.

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> Te znaki zaobserwowano przed początkiem XIX wieku. W wypełnieniu tego proroctwa w roku 1755 nastąpiło najstraszniejsze trzęsienie ziemi, jakie kiedykolwiek odnotowano. . ..

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> Dwadzieścia pięć lat później pojawił się następny znak wspomniany w proroctwie — pociemnienie słońca i księżyca. Tym, co czyniło to jeszcze bardziej uderzającym, był fakt, że czas jego spełnienia został wyraźnie wskazany. W rozmowie Zbawiciela z Jego uczniami na Górze Oliwnej, po opisaniu długiego okresu próby dla Kościoła — 1260 lat papieskich prześladowań, co do których obiecał, że ucisk zostanie skrócony — wspomniał On o pewnych wydarzeniach, które poprzedzą Jego przyjście, i określił czas, kiedy pierwsze z nich będzie miało miejsce: „W owych dniach, po owym ucisku, słońce się zaćmi, a księżyc nie da swego blasku.” Marka 13:24. 1260 dni, czyli lat, zakończyły się w 1798 roku. Ćwierć wieku wcześniej prześladowania niemal całkowicie ustały. Po tych prześladowaniach, zgodnie ze słowami Chrystusa, słońce miało się zaćmić. 19 maja 1780 roku to proroctwo się wypełniło...

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> Chrystus polecił swemu ludowi czuwać i wypatrywać znaków Jego przyjścia oraz radować się, gdy ujrzą oznaki nadchodzącego Króla. "Gdy te rzeczy zaczną się dziać", powiedział, "wtedy spójrzcie w górę i podnieście wasze głowy, bo zbliża się wasze odkupienie." Wskazał swoim uczniom na drzewa, które na wiosnę wypuszczają pąki, i powiedział: "Gdy teraz wypuszczają pędy, sami widzicie i wiecie, że lato już jest blisko. Tak też wy, gdy zobaczycie, że te rzeczy się dzieją, wiedzcie, że Królestwo Boże jest blisko." Łukasz 21:28, 30, 31. Wielki spór, 304, 306-308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

Potrójne zastosowanie trzech Rzymów wskazuje, że podczas podeptania Jerozolimy przez pogański Rzym, a następnie przez papieski Rzym, podeptanie świątyni i zastępu przez współczesny Rzym zostało przedstawione jako okres albo tysiąca dwustu sześćdziesięciu dni (pogański Rzym), albo tysiąca dwustu sześćdziesięciu proroczych lat (papieski Rzym). Symboliczne tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni (czterdzieści dwa miesiące), określające okres prześladowań wiernego ludu Bożego przez współczesny Rzym, będą każdorazowo naznaczone pojedynczym „znakiem”, który wyznacza czas ucieczki dla wiernych tego okresu. Każdy z trzech okresów kończy się objawieniem kilku „znaków”, a nie pojedynczego „znaku”, jak na początku okresu.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> „To o północy Bóg objawia swoją moc dla wybawienia swego ludu. Ukazuje się słońce, świecące pełnią swej mocy. Znaki i cuda szybko następują jeden po drugim. Niegodziwi spoglądają na tę scenę z przerażeniem i zdumieniem, podczas gdy sprawiedliwi z uroczystą radością dostrzegają znaki swego wybawienia. Wszystko w przyrodzie zdaje się wytrącone ze swego biegu. Strumienie przestają płynąć. Ciemne, ciężkie chmury nadciągają i zderzają się ze sobą. Pośród wzburzonego nieba jest jedna jasna przestrzeń niewysłowionej chwały, skąd dobiega głos Boga niczym szum wielu wód, mówiący: ‘Stało się.’ Objawienie 16:17.” Wielki bój, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

Okres sądu wykonawczego nad nierządnicą Rzymu zaczyna się wraz z wzniesieniem sztandaru, który wskazuje, że inna trzoda Boża, wciąż przebywająca w Babilonie, powinna uciekać. Okres ten kończy się „znakami i cudami”. Okres ten zaczyna się „drugim głosem” z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, a kończy się głosem Boga. Oczywiście pierwszy i drugi głos z osiemnastego rozdziału Apokalipsy to głos Chrystusa. Pierwszy głos wskazuje początek sądu śledczego nad żyjącym laodycejskim Kościołem adwentystycznym, a drugi głos wskazuje koniec tego okresu, ale także wyznacza początek sądu wykonawczego nad nierządnicą Rzymu.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

Całą historią rządzi tydzień, w którym Chrystus potwierdził przymierze, a rychło nadchodzące prawo niedzielne jest typologicznie ukazane jako środkowy kamień milowy, reprezentowany przez krzyż. Obie historie noszą podpis Alfy i Omegi, gdyż początek i koniec w każdej z nich są reprezentowane przez głos Boga. Reprezentują też prawdę, ponieważ środkowy kamień milowy to bunt prawa niedzielnego, a hebrajskie słowo „prawda” składa się z pierwszej, trzynastej i ostatniej litery alfabetu hebrajskiego. Pierwszy głos z osiemnastego rozdziału Apokalipsy jest głosem Chrystusa, ostatni głos jest głosem Boga, a głos pośrodku, również będący głosem Boga, jest też miejscem, gdzie bunt trzynastej litery jest przedstawiony przez bestię z ziemi „mówiącą” jak smok, jak to przedstawiono w trzynastym rozdziale Apokalipsy.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

Sztandar towarzyszący nadchodzącemu wkrótce prawu niedzielnemu stanowi "znak" do ucieczki dla wiernych Boga, ale wskazuje też, że początek proroczego okresu, który kończy się podniesieniem sztandaru, musi również mieć "znak". Tym "znakiem" jest to, co Jezus wskazuje jako dowód, że nadeszło ostatnie pokolenie planety Ziemi. W dwudziestym pierwszym rozdziale Ewangelii Łukasza uczniowie pytają, co Chrystus miał na myśli, gdy stwierdził, że świątynia zostanie zburzona.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> I zapytali Go, mówiąc: Nauczycielu, ale kiedy to będzie? I jaki będzie znak, gdy się to stanie? Łukasz 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

Jezus następnie zaczyna przedstawiać historię prowadzącą do roku 70, kiedy świątynia i miasto zostaną zniszczone, i kontynuuje aż do wersetu dwudziestego czwartego, gdzie wskazuje, kiedy „czasy” pogan się dopełnią.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> I padną od ostrza miecza i zostaną uprowadzeni w niewolę do wszystkich narodów; a Jerozolima będzie deptana przez pogan, aż dopełnią się czasy pogan. Łukasza 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

Pogląd, że ten werset odnosi się do dosłownej Jerozolimy, opiera się na katolickiej teologicznej głupocie zwanej futuryzmem, która traktuje symbolikę dosłownie i umieszcza wypełnienie proroctw wyłącznie na końcu świata. Atak na właściwe zastosowanie tego wersetu był jednym z głównych ataków Szatana w całej historii odczytywania Nowego Testamentu. Dosłowna Jerozolima przestała być symbolem proroczej Jerozolimy w czasach Chrystusa, kiedy proroctwo dosłowne zmieniło duchowe zastosowanie. To objawienie było ważną nauką ustanowioną przez apostoła Pawła. Deptanie Jerozolimy oznacza tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat papieskiej ciemności od roku 538 do 1798.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> Lecz dziedziniec, który jest na zewnątrz świątyni, pomiń i go nie mierz; bo został oddany poganom: a święte miasto będą deptać przez czterdzieści dwa miesiące. Apokalipsa 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

Jerozolima z proroctw przestała być symbolem wybranego miasta u krzyża.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> Jak wielu jest takich, którzy uważają, że dobrze byłoby stąpać po ziemi starej Jerozolimy i że odwiedzenie miejsc związanych z życiem i śmiercią Zbawiciela bardzo wzmocniłoby ich wiarę! Lecz stara Jerozolima nigdy nie będzie miejscem świętym, dopóki nie zostanie oczyszczona ogniem oczyszczającym z nieba. Review and Herald, 9 czerwca 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

Kiedy Jezus w wersecie dwudziestym czwartym doprowadził uczniów do czasu końca w roku 1798, następnie wprowadził okres millerowski, gdy ogłoszenie pierwszego anioła weszło do historii.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> I będą znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach; a na ziemi udręka narodów w bezradności; morze i fale będą huczeć; serca ludzi omdlewać będą ze strachu i w oczekiwaniu tego, co ma przyjść na ziemię; bo moce niebios zostaną wstrząśnięte. Wtedy ujrzą Syna Człowieczego, przychodzącego w obłoku z mocą i wielką chwałą. A gdy to zacznie się dziać, spójrzcie w górę i podnieście głowy, bo przybliża się wasze odkupienie. Łukasza 21:25-28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

Znaki, które zapoczątkowały historię millerystów, wypełniły się zgodnie z niezawodną mocą Słowa Bożego.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> "Znaki na słońcu, księżycu i gwiazdach wypełniły się." Review and Herald, 22 listopada 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

W następnym artykule będziemy kontynuować rozdział dwudziesty pierwszy Łukasza.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> 16 grudnia 1848 roku Pan dał mi widzenie poruszenia mocy niebios. Zostało mi ukazane, że gdy Pan, podając znaki zapisane przez Mateusza, Marka i Łukasza, mówił „niebo”, miał na myśli niebo, a gdy mówił „ziemia”, miał na myśli ziemię. Mocami niebios są słońce, księżyc i gwiazdy. One panują w niebiosach. Mocami ziemi są te siły, które rządzą na ziemi. Moce niebios zostaną poruszone na głos Boga. Wtedy słońce, księżyc i gwiazdy zostaną poruszone ze swoich miejsc. Nie przeminą, lecz zostaną wstrząśnięte głosem Boga.

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> "Ciemne, ciężkie chmury nadciągnęły i zderzyły się ze sobą. Atmosfera rozstąpiła się i cofnęła; wtedy mogliśmy spojrzeć w górę przez otwartą przestrzeń w Orionie, skąd dochodził głos Boga. Święte Miasto zstąpi przez tę otwartą przestrzeń. Zostało mi ukazane, że moce ziemi są teraz wstrząsane i że wydarzenia następują w określonej kolejności. Wojna i wieści o wojnie, miecz, głód i zaraza jako pierwsze wstrząsną mocami ziemi, potem głos Boga wstrząśnie słońcem, księżycem i gwiazdami, a także tą ziemią. Zostało mi ukazane, że wstrząs mocy w Europie nie jest, jak niektórzy uczą, wstrząsem mocy niebios, lecz wstrząsem rozgniewanych narodów." Wczesne Pisma, 41.

Back to Articles