Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - numer czwarty

Number Four

Numer cztery

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

W dwudziestym ósmym rozdziale Izajasza "szydercy, którzy rządzą" "Jerozolimą" są przedstawieni jako "pijacy z Efraima" oraz jako "korona pychy." "Korona" oznacza przywództwo, a "pycha" oznacza sataniczny charakter.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

Pijacy są przeciwstawieni resztce ("pozostałości"), która staje się Bożą "koroną" chwały, gdyż podczas późnego deszczu Pan ustanawia swoje "królestwo chwały", co zostało typologicznie zapowiedziane przez Jego ustanowienie "królestwa łaski" na krzyżu. Królestwo łaski na krzyżu jest typem królestwa chwały w czasie ustawy niedzielnej. Późny deszcz rozpoczął się 11 września, kiedy rozpoczęło się pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy oraz sąd nad żywymi.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> Widziałem, że wszyscy z natężeniem spoglądają i wytężają swoje myśli ku nadciągającemu przed nimi kryzysowi. Grzechy Izraela muszą zawczasu stanąć przed sądem. Każdy grzech musi być wyznany w świątyni, wtedy dzieło posunie się naprzód. Trzeba to uczynić teraz. Reszta w czasie ucisku będzie wołać: Boże mój, Boże mój, czemuś mnie opuścił?

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Późny deszcz spada na tych, którzy są czyści — wtedy wszyscy otrzymają go jak dawniej.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> "Kiedy czterej aniołowie puszczą, Chrystus ustanowi swoje królestwo. Nikt nie otrzymuje późnego deszczu, oprócz tych, którzy czynią wszystko, co mogą. Chrystus pomógłby nam. Wszyscy mogliby być zwycięzcami dzięki łasce Bożej, przez krew Jezusa. Całe niebo jest zainteresowane tym dziełem. Aniołowie są zainteresowani." Spalding i Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

Cztery wiatry z Apokalipsy są także przedstawione przez Izajasza jako gwałtowny wiatr, który został powstrzymany w dniu wschodniego wiatru, podobnie jak cztery wiatry waśni z Apokalipsy, trzymane w ryzach przez czterech aniołów. Siostra White określa te cztery wiatry jako "rozzłoszczonego konia usiłującego się wyrwać", niosącego "śmierć i zniszczenie". Cztery wiatry są stopniowo uwalniane, począwszy od 9/11, następnie znacznie spotęgowane przy prawie niedzielnym, a potem w pełni uwolnione, gdy kończy się czas próby dla ludzi.

## Released and Restrained

Uwolniony i powściągnięty

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

Siódma trąba, która jest także trzecim „biada” zapowiadającym dopełnienie tajemnicy Boga, zabrzmiała proroczo 11 września, gdy islam został uwolniony, a następnie po 11 września został proroczo powstrzymany przez George’a W. Busha. Matka islamu, Hagar, matka Ishmaela, jest symbolem powstrzymania i uwolnienia. Została uwolniona przez Sarę, aby za sprawą Sary spłodzić potomstwo z Abrahamem, następnie z powodu zazdrości została przez Sarę powstrzymana, co sprawiło, że Hagar uciekła, aż anioł powstrzymał Hagar przed ucieczką i kazał jej wrócić. Po narodzinach Isaaca spór Hagar i Sary trwał dalej, aż Abraham wypędził niewolnicę, tym samym nakładając na nią kolejne ograniczenie.

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

Czterej aniołowie islamu zostali uwolnieni na początku proroctwa z Księgi Objawienia 9:15, trwającego 391 lat i 15 dni, a następnie zostali związani 11 sierpnia 1840 roku.

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> I zatrąbił szósty anioł, i usłyszałem głos od czterech rogów złotego ołtarza, który jest przed Bogiem, mówiący do szóstego anioła, który miał trąbę: Uwolnij czterech aniołów, związanych nad wielką rzeką Eufratem. I zostali uwolnieni ci czterej aniołowie, przygotowani na godzinę, i dzień, i miesiąc, i rok, aby zabić trzecią część ludzi. Objawienie 9:13-15.

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

Po tym, jak islam trzeciego biada został uwolniony, by zaatakować 11 września, George W. Bush rozpoczął swoją światową wojnę z terroryzmem i nałożył na islam ograniczenia. Pierwsza wzmianka o Izmaelu, symbolu islamu, wskazuje, że potomkowie Izmaela będą przeciwko każdemu człowiekowi, a każdy człowiek będzie przeciwko nim.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> A anioł Pański rzekł do niej: Oto jesteś brzemienna i urodzisz syna, i nadasz mu imię Izmael, ponieważ Pan usłyszał twoje utrapienie. A on będzie człowiekiem dzikim; jego ręka będzie przeciwko wszystkim, a ręka wszystkich przeciwko niemu; i będzie mieszkał w obecności wszystkich swoich braci. Księga Rodzaju 16:11, 12.

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

Islam jest siłą w czasach ostatecznych, przeciwko której będzie "ręka każdego człowieka", a Islam będzie przeciwko każdemu człowiekowi, co dziś doskonale się spełnia. Szczególnym zadaniem Islamu jako symbolu proroctwa jest doprowadzenie do wojny światowej. Ten temat potwierdzają historie o Eliaszu i Janie Chrzcicielu, a w Księdze Objawienia jest to przedstawione jako "rozgniewanie narodów".

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> „Początek tego czasu ucisku”, o którym tu mowa, nie odnosi się do czasu, gdy plagi zaczną być wylewane, lecz do krótkiego okresu tuż przed ich wylaniem, podczas gdy Chrystus jest w świątyni. W owym czasie, gdy dzieło zbawienia będzie dobiegać końca, na ziemi zapanuje ucisk, a narody będą rozgniewane, lecz powstrzymywane, aby nie przeszkodzić dziełu trzeciego anioła. Wtedy przyjdzie „późny deszcz”, czyli pokrzepienie od oblicza Pana, aby dodać mocy donośnemu głosowi trzeciego anioła i przygotować świętych do wytrwania w okresie, gdy zostaną wylane ostatnie siedem plag. Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

W „dniach”, gdy pada późny deszcz, Chrystus ustanawia swoje królestwo chwały, jak to ukazano w Księdze Daniela.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> A za dni tych królów Bóg niebios ustanowi królestwo, które nigdy nie będzie zniszczone; a królestwo to nie przejdzie w ręce innego ludu, lecz rozbije i pochłonie wszystkie te królestwa i będzie trwać na wieki. Daniela 2:44.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

W „dniach”, gdy Chrystus ustanawia swoje królestwo chwały, ci, którzy są „koroną” chwały Chrystusa, zostają przeciwstawieni opilcom, którzy noszą „koronę” pychy. „Widzenie” Habakuka, które miało być zapisane i wyraźnie wypisane na „tablicach”, dobitnie ilustruje historyczne świadectwo podstawowych prawd adwentyzmu. W świadectwie Habakuka dwie klasy Joela — „pychy” i „chwały” — są przedstawione jako ci, którzy są usprawiedliwieni z wiary, albo ci, którzy wywyższają się pychą. Werset czwarty drugiego rozdziału mówi o tych dwóch klasach i stanowi paralelę do klasycznego obrazu faryzeusza i celnika. Celnik odszedł do domu usprawiedliwiony, a „dusza” faryzeusza „nie jest prawa”, gdyż „wywyższa się”.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> Oto jego dusza, która się wynosi, nie jest w nim prawa; lecz sprawiedliwy z wiary swojej żyć będzie. Habakuk 2:4.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

W następnym wersecie Habakuk określa grupę, której serca uniosły się pychą, jako pijaną, łącząc w ten sposób pijaków u Izajasza i u Habakuka z „pychą”.

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> Zaiste, bo przez wino dopuszcza się występku, jest człowiekiem pysznym, nie pozostaje w domu; rozszerza swoje pożądanie jak piekło i jest jak śmierć — nie może się nasycić — lecz gromadzi do siebie wszystkie narody i nagromadza ku sobie wszystkie ludy. Habakuk 2:5.

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

Warto pamiętać, że te wersety w Księdze Habakuka spełniły się nie tylko w historii ruchu millerowskiego, lecz ich wypełnienie było częstym tematem zarówno u Ellen White, jak i u wczesnych pionierów adwentyzmu. Ci, którzy zostali usprawiedliwieni przez wiarę przedstawioną w czwartym wersecie, byli w historii millerowskiej tymi, którzy przetrwali kryzys pierwszego rozczarowania, które wyznaczyło zarówno czas zwłoki, jak i nadejście poselstwa drugiego anioła, ogłaszającego upadek Babilonu. Millerowcy rozumieli w tej historii próby, że dawny lud przymierza, historycznie protestancki, stał się córkami Babilonu. Ci protestanci byli tymi, których przedstawia zbór w Sardes, reprezentujący lud przymierza, gdyż mieli „imię”, będące symbolem zarówno charakteru, jak i relacji przymierza, lecz byli martwi.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> A do anioła zboru w Sardes napisz; To mówi Ten, który ma siedem Duchów Bożych i siedem gwiazd; Znam twoje uczynki: masz imię, że żyjesz, a jesteś umarły. Objawienie 3:1.

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

Proces próby z roku 1844 rozpoczął się 19 kwietnia, a następnie zakończył 22 października — ci, którzy tej próby nie zdali, unieśli się pychą; a gdybyśmy tylko przeczytali wersety następujące po wersecie piątym, cecha ludzkiej pychy jest tam zilustrowana przykładem papieskiej arogancji i samowywyższania się. Kończy się to na wersecie dwudziestym, gdzie jest powiedziane, że Pan jest w swojej świętej świątyni, niech cała ziemia zamilknie.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Lecz Pan jest w swojej świętej świątyni: niech cała ziemia milczy przed Nim. Habakuk 2:20.

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

Drugi werset drugiego rozdziału Księgi Habakuka wskazuje na pierwsze rozczarowanie z 19 kwietnia 1844 roku, a rozdział kończy się w wersecie dwudziestym, który wyraźnie wskazuje na 22 października 1844 roku, kiedy Pan nagle przyszedł do swojej świątyni.

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

Cztery przyjścia w dniu 22 października 1844 (linia po linii)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> "Przyjście Chrystusa jako naszego arcykapłana do miejsca najświętszego, w celu oczyszczenia świątyni, ukazane w Daniela 8:14; przyjście Syna Człowieczego do Sędziwego, przedstawione w Daniela 7:13; oraz przyjście Pana do Jego świątyni, przepowiedziane przez Malachiasza, są opisami tego samego wydarzenia; a jest to także przedstawione przez przyjście oblubieńca na wesele, opisane przez Chrystusa w przypowieści o dziesięciu pannach, u Mateusza 25." Wielki bój, 426.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

Wersety trzeci i czwarty identyfikują dwie klasy, które powstały w procesie próby opisanym w wersetach od drugiego do dwudziestego, procesie trwającym od 19 kwietnia 1844 do 22 października 1844. Wersety od czwartego do dziewiętnastego odnoszą się do władzy papieskiej, z wyjątkiem wersetu czternastego, który dotyczy historii następującej po zstąpieniu anioła z osiemnastego rozdziału Objawienia w dniu 11 września.

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> Albowiem ziemia napełni się poznaniem chwały Pana, jak wody okrywają morze. Habakuk 2:14.

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

W procesie próby związanej z drugim aniołem w historii millerystów wyłoniły się dwie klasy czcicieli, które następnie ujawniły się podczas kryzysu 22 października 1844 roku. Charakter niegodziwych w tym fragmencie to charakter papiestwa, i w tym okresie próby wierni milleryści zaczęli ogłaszać, zgodnie z poselstwem drugiego anioła, że Kościoły protestanckie stały się córkami Rzymu wskutek odrzucenia poselstwa millerystycznego. Spór, który rozwinął się między początkiem 19 kwietnia a zakończeniem 22 października, jest miejscem, gdzie ujawnia się charakter: albo jako dumny pijak wina Babilonu, jak Belsazar, albo jako ktoś, kto, jak Daniel przed Belsazarem, został usprawiedliwiony przez wiarę. Właśnie w tym sporze rozgrywa się dramat, który budzi świat do wiecznych realiów związanych z poselstwem trzeciego anioła. Tło kontrastu między pijanym a usprawiedliwionym jest osadzone w kontekście pytania, w jaki sposób świat zostaje oświecony co do tych kwestii: "Albowiem ziemia będzie napełniona poznaniem chwały Pana, jak wody okrywają morze." To oświecenie rozpoczęło się 11 września.

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

Pod koniec historii przedstawionej w drugim rozdziale Księgi Habakuka Pan nagle przyszedł do swojej świątyni 22 października 1844 r. Uczynił to, wypełniając proroctwo, które przedstawił jako Palmoni w wersecie czternastym ósmego rozdziału Księgi Daniela.

## Palmoni

Palmoni

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

Dziesiątego dnia siódmego miesiąca kalendarza biblijnego, który w 1844 roku przypadł na dwudziesty drugi dzień dziesiątego miesiąca, Habakuk 2:20 wypełnił się, a symboliczna liczba „220” jest widoczna w 'rozdziale i wersecie', co wskazuje na zmianę dyspensacji w dziele Chrystusa w niebiańskiej świątyni. Proroczną cechą stu czterdziestu czterech tysięcy jest to, że są tymi, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek On idzie. Naśladować Chrystusa znaczy naśladować Go zgodnie z Jego Słowem.

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

W Jego Słowie liczba „220” symbolicznie przedstawia połączenie boskości i człowieczeństwa, a dzieło, które Chrystus rozpoczął tego dnia, było dziełem łączenia Jego boskości z człowieczeństwem. W 1844 roku, dwudziestego drugiego dnia dziesiątego miesiąca — albo symbolicznie: dwadzieścia dwa razy dziesięć równa się „220” (22 X 10 = 220) — czyli, można powiedzieć, w samym dniu, który symbolicznie odpowiada „220”, Habakuk „2:20” został wypełniony, gdy Chrystus przeszedł z Miejsca Świętego do Miejsca Najświętszego, aby rozpocząć sąd śledczy.

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

Palmoni, Cudowna Liczba, tkwi w 'pytaniu i odpowiedzi', które stanowią centralny filar adwentyzmu, i większość adwentystów jest całkowicie nieświadoma tej prawdy.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> Fragment Pisma, który ponad wszystkie inne był zarówno fundamentem, jak i centralnym filarem wiary adwentowej, brzmiał: „Aż do dwóch tysięcy i trzystu dni; wtedy świątynia będzie oczyszczona.” [Daniel 8:14.] Wielki bój, 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

W Księdze Daniela 8:13–14 w wersecie 13 pada pytanie, po którym w wersecie 14 następuje odpowiedź. Hebrajskie słowo „Palmoni” jest w wersecie 13 tłumaczone jako „ów pewien święty”, a owo szczególne imię Chrystusa oznacza „Cudownego Rachmistrza” albo „Rachmistrza Tajemnic”.

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

Gdy Ellen White wskazuje, że werset czternasty stanowi centralny filar i fundament adwentyzmu, kładzie boski nacisk na pytanie i odpowiedź zawarte w tych dwóch wersetach, co wymaga, aby Chrystus jako Cudowny Rachmistrz był głównym punktem odniesienia. Siostra White wielokrotnie podkreślała znaczenie postrzegania Chrystusa jako centralnej prawdy każdego fragmentu, a w wersetach trzynastym i czternastym Chrystus bezpośrednio się pojawia — „ten pewien święty” — którym jest Palmoni.

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

Gdy adwentyzm w 1863 roku odrzucił „siedem razy” z Księgi Kapłańskiej 26, zamknął oczy na Palmoniego, ponieważ prorocza struktura pytania i odpowiedzi opiera się na relacji między mojżeszowym „siedem razy” a danielowym „dwa tysiące trzysta dni”. Mojżeszowe „siedem razy”, czyli dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, oraz danielowe „dwa tysiące trzysta wieczorów i poranków”, czyli dwa tysiące trzysta lat, pozostają ze sobą w proroczej relacji ustanowionej przez czas, który jest wyrażany liczbami, a Cudowny Rachmistrz stoi w samym centrum pytania i odpowiedzi, które stanowią centralny filar adwentyzmu. Ci, którzy czytali pisma Józefa Flawiusza, być może pamiętają jego logiczne argumenty wskazujące na dwie szczególne rzeczy stworzone przez Boga. Jedną był język hebrajski, a drugą czas mierzalny, który z kolei wymaga matematyki.

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

Werset trzynasty pyta: „Jak długo?” Werset nie pyta „kiedy”, pyta „jak długo?”. To, czy pytanie dotyczy długości trwania (jak długo?), czy punktu w czasie (kiedy?), jest kluczowe dla właściwego zrozumienia. Odpowiedź na pytanie w wersecie czternastym albo wskazuje punkt w czasie, albo okres czasu, a możliwe, że oba; ale niezależnie od tego, jaka jest odpowiedź, musi ona być osadzona w kontekście pytania z wersetu trzynastego. Aby właściwie rozdzielić słowo, to znaczy właściwie zrozumieć odpowiedź z wersetu czternastego, konieczne jest poprawne zrozumienie kontekstu pytania. Czy to „kiedy”, czy „wtedy”?

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

Pijacy z Efraima mętnie nauczają, że czternasty werset wskazuje punkt w czasie, który utożsamiają z 22 października 1844 roku, i czyniąc to, mogą równie dobrze odwoływać się do fragmentu, który właśnie zacytowaliśmy z The Great Controversy, lecz Słowo Boże nigdy się nie zmienia i nigdy nie zawodzi. Pytanie „jak długo” dotyczy czasu trwania, a nie punktu w czasie. 22 października 1844 roku rozpoczął się okres sądu badawczego, a prawdy związane z tym dziełem stanowią wieczną ewangelię i są o wiele ważniejsze niż sama data jego rozpoczęcia.

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

Gramatyka hebrajska jest jednoznaczna, a to samo znaczenie zostało oddane w Przekładzie Króla Jakuba. Nie tylko gramatyka wyraźnie umieszcza to pytanie w kontekście trwania, ale samo pytanie «jak długo» jest symbolem proroctwa biblijnego. Na podstawie kilku świadectw można wykazać, że pytanie «jak długo» jako symbol przedstawia historię od 9/11 aż do ustawy niedzielnej. Najpierw rozważymy symbol «jak długo», zanim powrócimy do Palmoniego i Joela.

## How Long? Isaiah Six

Jak długo? Izajasz sześć

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

W szóstym rozdziale Księgi Izajasza, w trzecim wersecie, aniołowie stwierdzają, że ziemia jest pełna chwały Bożej.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> I jeden wołał do drugiego, mówiąc: Święty, święty, święty jest Pan Zastępów; cała ziemia jest pełna jego chwały. Izajasza 6:3.

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

Siostra White łączy zstąpienie anioła z Objawienia 18 z aniołami jeśli werset trzeci.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> Gdy [aniołowie] widzą przyszłość, w której cała ziemia zostanie napełniona Jego chwałą, triumfalna pieśń uwielbienia roznosi się echem od jednego do drugiego w melodyjnym śpiewie: "Święty, święty, święty jest Pan Zastępów." Review and Herald, 22 grudnia 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

Izajasz jest w czasie 9/11 i pyta, „jak długo” ma przedstawiać przesłanie 9/11 ludowi laodycejskiemu, który nie chce widzieć ani słyszeć. Powiedziano mu, że ma wytrwać aż do zburzenia miast, przy czym zniszczenie miast zaczyna się przy prawie niedzielnym, gdy po narodowej apostazji następuje narodowa ruina.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> I rzekłem: Panie, jak długo? A On odpowiedział: Dopóki miasta nie będą spustoszone bez mieszkańca, domy bez człowieka, a ziemia całkowicie obrócona w pustkowie, i dopóki Pan nie oddali ludzi daleko, a pośrodku kraju nie nastanie wielkie opuszczenie. Lecz pozostanie w niej jeszcze dziesiąta część, i powróci, i zostanie zniszczona; jak terebint i jak dąb, którym pozostaje pień, gdy zrzucają liście: tak święte nasienie będzie jej pniem. Izajasz 6:11-13.

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

11 września, gdy ziemia została rozświetlona chwałą Bożą, Izajasz zostaje namaszczony, aby przedstawić poselstwo późnego deszczu, i pyta: „jak długo” ma przedstawiać poselstwo 11 września ludziom, których serca są zatwardziałe? Odpowiedź brzmi: „aż do” prawa niedzielnego, kiedy nastąpi „wielkie porzucenie pośrodku ziemi”. To „wielkie porzucenie” jest dokonane przez laodycejski adwentyzm, który Izajasz w rozdziale dwudziestym drugim przedstawia jako Szebnę.

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> Oto Pan uprowadzi cię w srogą niewolę i z pewnością cię zawinie. Z pewnością gwałtownie cię obróci i rzuci jak piłkę do rozległego kraju: tam umrzesz, a tam rydwany twojej chwały będą hańbą domu twego pana. I wypędzę cię z twego stanowiska, a on z twego urzędu cię strąci. Izajasz 22:17-19.

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

Laodycejski adwentyzm porzuca prawdę przy ustawie niedzielnej i tam zostaje „obalony”, jak przedstawiono w Księdze Daniela 11:41.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Wejdzie także do wspaniałej ziemi, a wiele krajów zostanie obalonych; lecz ci ujdą z jego ręki: Edom, Moab i naczelni spośród synów Ammonu. Daniela 11:41.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

Kiedy Izajasz pyta "jak długo", otrzymuje polecenie, by przekazywać przesłanie Adwentyzmowi aż do prawa niedzielnego, kiedy "wielu" z Daniela 11:41 zostanie "obalonych", gdy porzucą Sabat i Boga. Wtedy zostaną wypluci z ust Pana, jak to przedstawia Księga Objawienia, gdzie wszystkie księgi Biblii się spotykają i kończą, a według Księgi Izajasza 22 Szebna jest "gwałtownie" miotany "jak kula na rozległy kraj", gdy zostaną "usunięci" "daleko".

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

W tym okresie reszta, przedstawiona jako „dziesiąta część” (czyli dziesięcina), „powraca”. W tym fragmencie porównuje się ją do drzew, które mają „substancję” pozostającą, gdy liście są zrzucane. „Liście” reprezentują wyznanie w symbolice proroczej. Gdy adwentyzm dojdzie do prawa niedzielnego i przyjmie pierwszy dzień tygodnia zamiast Bożego Sabatu, zrzuci swoje liście „wyznania” i przestanie twierdzić, że zachowuje Boży Sabat siódmego dnia.

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> Przeklęcie drzewa figowego było przypowieścią ukazaną czynem. To bezowocne drzewo, obnoszące się swoim pretensjonalnym listowiem wprost przed obliczem Chrystusa, było symbolem narodu żydowskiego. Zbawiciel pragnął jasno wyjaśnić swoim uczniom przyczynę i nieuchronność zguby Izraela. W tym celu obdarzył drzewo cechami moralnymi i uczynił je wykładnikiem Bożej prawdy. Żydzi wyróżniali się spośród wszystkich narodów, wyznając wierność Bogu. Byli przez Niego szczególnie uprzywilejowani i uważali się za bardziej sprawiedliwych niż wszystkie inne ludy. Lecz zepsuła ich miłość świata i chciwość zysku. Chełpili się swoją wiedzą, ale nie znali wymagań Boga i byli pełni obłudy. Jak bezowocne drzewo, rozpościerali swe pretensjonalne gałęzie wysoko, bujni z pozoru i piękni dla oka, lecz przynosili "nic prócz liści". Religia żydowska, ze swoją wspaniałą świątynią, świętymi ołtarzami, kapłanami w mitrach i imponującymi ceremoniami, była wprawdzie okazała w swym zewnętrznym wyglądzie, lecz brakowało w niej pokory, miłości i dobroczynności.

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> Wszystkie drzewa w sadzie figowym były pozbawione owocu; jednak bezlistne drzewa nie wzbudzały oczekiwań i nie powodowały rozczarowania. Te drzewa przedstawiały pogan. Byli tak samo pozbawieni pobożności jak Żydzi; lecz nie utrzymywali, że służą Bogu. Nie chełpili się swoją dobrocią. Byli ślepi na dzieła i drogi Boże. Dla nich czas na figi jeszcze nie nadszedł. Wciąż czekali na dzień, który przyniesie im światło i nadzieję. Żydzi, którzy otrzymali od Boga większe błogosławieństwa, ponosili odpowiedzialność za nadużywanie tych darów. Przywileje, którymi się chlubili, jedynie pomnażały ich winę. Pragnienie wieków. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

W czasie ustawy niedzielnej wyznanie laodycejskiego adwentyzmu, że jest Bożym ludem przymierza, znika, ponieważ przyjmują znamię przymierza śmierci i odrzucają pieczęć przymierza życia. Wówczas zrzucają liście swego wyznania wiary, a to, co zostaje ujawnione, to resztka reprezentowana przez Izajasza, która 11 września „powróciła” do starych ścieżek, następnie została upokorzona w proch, gdy (Izajasz) uświadomił sobie swoje skażone doświadczenie, i potem została oczyszczona rozżarzonym węglem z ołtarza. Siostra White informuje nas, że węgiel z ołtarza symbolizuje oczyszczenie, ale oczyszczenie to po prostu to, co dokonuje się, gdy węgiel dotyka warg Izajasza.

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> Rozżarzony węgiel jest symbolem oczyszczenia. Jeśli dotknie warg, z ust nie padnie żadne nieczyste słowo. Rozżarzony węgiel symbolizuje także moc działań sług Pana. Review and Herald, 16 października 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

„Węgiel” z ołtarza, który w dniach ostatecznych zostaje zrzucony na ziemię, to węgle zrzucane na ziemię, gdy w pierwszych pięciu wersetach ósmego rozdziału Apokalipsy zostaje otwarta siódma i ostatnia pieczęć. Izajasz, a zatem i sto czterdzieści cztery tysiące, zostają oczyszczeni przez dotknięcie ich warg węglem, lecz „węgiel” jest przesłaniem. Dotyka on ich warg, gdy biorą księgę z ręki anioła i ją jedzą.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> Uświęć ich w prawdzie twojej: słowo twoje jest prawdą. Jana 17:17.

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

Ci, którzy "powracają" i stają się resztką (pozostałością), są przedstawieni jako dęby i drzewa teal, i tak jak Chrystus "obdarzył drzewo cechami moralnymi i uczynił je wykładnikiem boskiej prawdy", tak drzewa Izajasza mają w sobie "moralną jakość", reprezentowaną przez "substancję". "Substancja" pozostaje przy drzewach, nawet gdy ci, którzy byli tylko liśćmi wyznania, zostają odrzuceni. "Święte nasienie" jest "substancją", a Chrystus jest "świętym nasieniem" proroctwa. Te drzewa, które są przedstawione jako resztka, a także sam Izajasz w szóstym rozdziale, reprezentują ludzi, a więc ludzkość, natomiast święte nasienie reprezentuje boskość. Tak więc Izajasz 6 identyfikuje oczyszczenie adwentyzmu od 9/11 aż do prawa niedzielnego, a szczegóły, które Izajasz wnosi do tej historii proroczej, są przedstawione przez jego pytanie "jak długo". Dla Izajasza odpowiedź na "jak długo" brzmiała: od 9/11 aż do prawa niedzielnego.

## How Long? 1840–1844

Jak długo? 1840–1844

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

11 sierpnia 1840 roku był typem 11 września, a w proroczej historii od 11 sierpnia 1840 roku do 22 października 1844 roku rozegrała się bitwa na górze Karmel między Eliaszem a prorokami Izebel. Ostatecznie prorocy Baala okazali się fałszywymi prorokami i zostali zabici przez Eliasza, lecz już na samym początku konfrontacji Eliasz zadał pytanie: „jak długo” będziecie się wahać między dwiema opiniami.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> I Eliasz przyszedł do całego ludu i powiedział: Jak długo będziecie chwiać się między dwiema opiniami? Jeśli Pan jest Bogiem, idźcie za Nim; a jeśli Baal, to idźcie za nim. A lud nie odpowiedział mu ani słowem. Wtedy Eliasz powiedział do ludu: Ja — tylko ja sam — pozostałem prorokiem Pana; lecz proroków Baala jest czterystu pięćdziesięciu. 1 Księga Królewska 18:21, 22.

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

Eliasz jest związany z 11 sierpnia 1840 roku; pyta tamto pokolenie, czy poselstwo millerowskie jest prawdziwe, czy fałszywe. To kolejne poselstwo do Laodycei, podobnie jak to z szóstego rozdziału Księgi Izajasza.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> Tysiące zostały poprowadzone do przyjęcia prawdy głoszonej przez Williama Millera, a słudzy Boży zostali wzbudzeni w duchu i mocy Eliasza, aby ogłosić to poselstwo. Jak Jan, poprzednik Jezusa, ci, którzy głosili to uroczyste poselstwo, czuli się przynagleni, by przyłożyć siekierę do korzenia drzewa i wzywać ludzi, aby wydawali owoce godne upamiętania. Ich świadectwo miało pobudzić i potężnie oddziaływać na zbory oraz ujawnić ich prawdziwy charakter. A gdy rozbrzmiało uroczyste ostrzeżenie, by uciekać przed nadchodzącym gniewem, wielu należących do zborów przyjęło uzdrawiające poselstwo; dostrzegli swoje odstępstwa i z gorzkimi łzami skruchy oraz głęboką udręką duszy upokorzyli się przed Bogiem. A gdy Duch Boży spoczął na nich, pomagali podnosić okrzyk: 'Bójcie się Boga i oddajcie Mu chwałę, gdyż nadeszła godzina Jego sądu.' Wczesne Pisma, 233.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

W historii próby lat 1840–1844 protestanci, którzy odrzucili poselstwo Eliasza, stali się córkami Rzymu i oddali płaszcz protestantyzmu na rzecz adwentyzmu millerowskiego. W osobach Izajasza i Eliasza mamy dwóch świadków, którzy świadczą o tym, że pytanie „jak długo” jest symbolem historii, która zaczyna się 11 września i kończy się prawem niedzielnym. W historii millerowskiej 11 sierpnia 1840 r. odpowiada 11 września, a 22 października 1844 r. odpowiada prawu niedzielnemu. Gdy ogień zstąpił z nieba i strawił ofiarę Eliasza, wszystkie dwanaście kamieni zostało rozświetlonych wraz z ofiarą, zaznaczając w ten sposób sto czterdzieści cztery tysiące jako sztandar, przedstawiony jako rozświetlone kamienie. Fałszywi prorocy zostali wówczas zabici przez Eliasza, tak jak Stany Zjednoczone, fałszywy prorok, zostaną zgładzone jako szóste królestwo przy prawie niedzielnym.

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

Izajasz 6 podkreśla proces próby, przetapiania i oczyszczenia wśród ludu Bożego od 11 września aż do prawa niedzielnego. Eliasz zwraca się do laodycejskiej postawy ludu Bożego, ale też dostarcza dowodu rozróżniającego między prawdziwym a fałszywym prorokiem, a co za tym idzie między prawdziwym a fałszywym poselstwem. Zatem, począwszy od 11 sierpnia 1840 r. i kończąc 22 października 1844 r., na protestantów okresu Sardes został nałożony proroczy test; i tak jak ogień na Górze Karmel spowodował podział na dwie klasy, tak w 1844 r. ujawniły się dwie klasy. Jedną klasą w procesie próby był wkrótce mający się stać "były" lud przymierza, a drugą klasą był adwentyzm millerowski, z którym Bóg miał wejść w przymierze 22 października 1844 r. Okres próby i podziału to historia winnicy, ponieważ adwentyzm millerowski okazał się prawdziwym prorokiem w tym samym momencie, gdy protestantyzm z okresu Sardes zaczął wypełniać swoją rolę odstępczego protestantyzmu. Tak jak prorocy Baala zostali zdemaskowani jako fałszywi, tak też były lud przymierza został zdemaskowany, a następnie zidentyfikowany przez millerystów jako córka Rzymu. Historia Góry Karmel oraz wypełnienie tamtej historii w czasach millerystów stanowią drugie świadectwo dla Izajasza 6, że pytanie "jak długo" jest symbolem okresu od 11 września aż do prawa niedzielnego.

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> „Panie, Boże Abrahama, Izaaka i Izraela,” błaga prorok, „niech dziś będzie wiadome, że Ty jesteś Bogiem w Izraelu, i że ja jestem Twoim sługą, i że na Twoje słowo uczyniłem to wszystko. Wysłuchaj mnie, Panie, wysłuchaj mnie, aby ten lud poznał, że Ty jesteś Panem Bogiem i że nawróciłeś ich serce.”

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> Cisza, przytłaczająca swą uroczystą powagą, ciąży na wszystkich. Kapłani Baala drżą z przerażenia. Świadomi swej winy, spodziewają się rychłej kary.

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> Ledwie modlitwa Eliasza dobiega końca, a już płomienie ognia, niczym olśniewające błyski błyskawicy, zstępują z nieba na wzniesiony ołtarz, pochłaniając ofiarę, wylizując wodę z rowu i trawiąc nawet kamienie ołtarza. Blask płomieni rozświetla górę i oślepia oczy tłumu. W dolinach poniżej, gdzie wielu w napięciu i niepokoju śledzi poczynania tych na górze, zstąpienie ognia widać wyraźnie i wszyscy są zdumieni tym widokiem. Przypomina on słup ognia, który nad Morzem Czerwonym oddzielił synów Izraela od zastępu egipskiego.

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> „Ludzie na górze padają na twarz w nabożnej bojaźni przed niewidzialnym Bogiem. Nie śmią dalej patrzeć na ogień zesłany z nieba. Obawiają się, że sami zostaną strawieni; i, przekonani o swoim obowiązku uznać Boga Eliasza za Boga swoich ojców, któremu są winni wierność, wołają razem jak jednym głosem: „Pan, On jest Bogiem; Pan, On jest Bogiem.” Z uderzającą wyrazistością okrzyk rozbrzmiewa nad górą i odbija się echem na równinie poniżej. Wreszcie Izrael jest poruszony, otrzeźwiony, skruszony. Wreszcie lud widzi, jak bardzo znieważył Boga. Charakter kultu Baala, w przeciwieństwie do rozumnej służby, jakiej wymaga prawdziwy Bóg, staje w pełni odsłonięty. Lud uznaje sprawiedliwość i miłosierdzie Boga w powstrzymaniu rosy i deszczu, aż zostali doprowadzeni do wyznania Jego imienia. Teraz są gotowi przyznać, że Bóg Eliasza stoi ponad każdym bożkiem.” Prorocy i królowie, 153.

## How Long? Moses

Jak długo? Moses

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

Po raz pierwszy symboliczne pytanie „jak długo” pojawia się w Słowie prorockim przy ósmej pladze na Egipcjan za czasów Mojżesza. Ósma plaga to „szarańcze” (symbol islamu), które przynosi „wiatr wschodni” (symbol islamu).

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> I weszli Mojżesz i Aaron do faraona i rzekli do niego: Tak mówi Pan, Bóg Hebrajczyków: Jak długo będziesz się wzbraniał ukorzyć się przede mną? Wypuść mój lud, aby mi służył. A jeśli będziesz się wzbraniał wypuścić mój lud, oto jutro sprowadzę szarańczę na twój kraj; i okryje powierzchnię ziemi tak, że nie będzie można widzieć ziemi; i pożre resztę tego, co ocalało, co wam pozostało po gradzie, i pożre wszelkie drzewo, które wyrasta dla was na polu; i napełni twoje domy, domy wszystkich twoich sług i domy wszystkich Egipcjan, czego nie widzieli ani twoi ojcowie, ani ojcowie twoich ojców od dnia, gdy byli na ziemi, aż do dnia dzisiejszego. I odwróciwszy się, wyszedł od faraona.

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> I rzekli do niego słudzy faraona: Jak długo jeszcze ten człowiek będzie dla nas sidłem? Wypuść tych mężów, aby służyli Panu, Bogu swemu. Czy jeszcze nie wiesz, że Egipt jest zniszczony?

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> I Mojżesz i Aaron zostali ponownie przyprowadzeni do faraona; a on rzekł do nich: Idźcie, służcie Panu, waszemu Bogu; lecz kto pójdzie?

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> I rzekł Mojżesz: Pójdziemy z naszymi młodymi i z naszymi starcami, z naszymi synami i z naszymi córkami, z naszymi trzodami i z naszym bydłem pójdziemy; albowiem musimy obchodzić święto Panu.

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> A on rzekł do nich: Niech tak z wami będzie Pan, jak ja was i wasze dzieci wypuszczę; baczcie tylko, bo zło jest przed wami. Nie tak: idźcie teraz wy, mężczyźni, i służcie Panu; bo tego pragnęliście. I zostali wypędzeni sprzed oblicza faraona.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę nad ziemię egipską na szarańczę, aby wstąpiła na ziemię egipską i pożarła wszelką trawę ziemi, wszystko, co pozostawił grad. I Mojżesz wyciągnął swoją laskę nad ziemię egipską, a Pan sprowadził na kraj wiatr wschodni przez cały ten dzień i całą noc; a gdy nastał poranek, wiatr wschodni przywiódł szarańczę. I szarańcza wstąpiła na całą ziemię egipską i osiadła we wszystkich granicach Egiptu; była bardzo dotkliwa; przed nią nie było takiej szarańczy jak ona, ani po niej takiej nie będzie. Albowiem pokryła powierzchnię całej ziemi, tak że ziemia pociemniała; i pożarła wszelką trawę ziemi oraz cały owoc drzew, który pozostawił grad; i nie pozostało nic zielonego na drzewach ani w roślinach polnych w całej ziemi egipskiej.

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> Wtedy faraon w pośpiechu wezwał Mojżesza i Aarona i powiedział: Zgrzeszyłem przeciw Panu, waszemu Bogu, i przeciw wam. Teraz więc przebacz, proszę cię, mój grzech tylko ten raz, i wstaw się u Pana, waszego Boga, aby oddalił ode mnie tylko tę śmierć. I wyszedł od faraona i wstawił się do Pana. A Pan skierował potężny, silny wiatr z zachodu, który uniósł szarańczę i wrzucił ją do Morza Czerwonego; nie pozostała ani jedna szarańcza w całych granicach Egiptu. Wyjścia 10:3-19.

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

Najpierw „Pan, Bóg Hebrajczyków” pyta: „Jak długo będziesz odmawiać ukorzenia się przede Mną?”, a potem słudzy faraona ponownie zapytali faraona: „Jak długo ten człowiek będzie dla nas sidłem?” Pytanie pada podczas ósmej plagi, która z kilku powodów jest powiązana z 9/11. Dziesiąta plaga to śmierć pierworodnych, która koresponduje z krzyżem, a po niej następuje rozczarowanie nad Morzem Czerwonym, co zgodnie z natchnieniem odpowiada rozczarowaniu uczniów pod krzyżem, co z kolei odpowiada wielkiemu rozczarowaniu millerystów w 1844 roku. Te trzy świadectwa wszystkie korespondują z ustawą niedzielną. Dziesiąta plaga jest ustawą niedzielną, a dwie plagi wcześniej, ósma plaga, przyniosła „szarańczę” na „wschodnim wietrze”. „Szarańcza” wypełniła całą ziemię, tak jak dziś islam wstrząsa całym światem, szerząc swą ciemność poprzez przymusową imigrację. Łacińska nazwa „pustynnej szarańczy” brzmi „locusta migratoria”, co obrazuje rozprzestrzenianie się islamu poprzez imigrację, mające w świecie przyrody swój odpowiednik w migracji.

The ninth plague was a darkness that could be felt.

Dziewiątą plagą była ciemność, którą można było odczuć.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> I rzekł Pan do Mojżesza: Wyciągnij rękę ku niebu, aby zaległa ciemność nad ziemią Egiptu, ciemność, którą można odczuć. I Mojżesz wyciągnął rękę ku niebu i zaległa gęsta ciemność w całej ziemi Egiptu przez trzy dni. Nie widzieli się nawzajem ani nikt nie wstał ze swego miejsca przez trzy dni; lecz wszyscy synowie Izraela mieli światło w swoich mieszkaniach. Wyjścia 10:21–23.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

W symbolice „jak długo”, przedstawionej przez Górę Karmel i Eliasza, ujawnia się rozróżnienie, gdy ogień zstępuje z nieba. Bóg Eliasza uczynił to, czego Baal nie może uczynić. W historii ruchu millerowskiego dokonano rozróżnienia między upadłym protestantyzmem z Sardes a adwentyzmem millerowskim. U Mojżesza rozróżnienie dotyczyło ciemności lub światła. W domach Hebrajczyków było światło. Izajasz ponadto informuje nas, że ci, którzy nie mają światła w ujęciu Mojżesza, którzy są też tymi zgładzonymi przez Eliasza, a także ci, którzy w okresie millerowskim tracą płaszcz protestantyzmu, to „lud”, który „wprawdzie słyszy, ale nie rozumie; i wprawdzie widzi, ale nie pojmuje.” Następnie wypowiedziany jest o tym ludzie wyrok, który mówi: „Spraw, by serce tego ludu stało się ociężałe, ich uszy obciąż, a oczy im zamknij; aby nie widzieli oczyma i nie słyszeli uszami, i nie rozumieli sercem, i nie nawrócili się, i nie zostali uzdrowieni.”

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

Chętny do pracy, lecz przytłoczony zadaniem głoszenia tym, którzy nie będą słuchać, Izajasz „wtedy rzekł”: „Panie, jak długo?”

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

Ostatnie trzy z dziesięciu plag Egiptu stanowią świadectwo trzech etapów od 11 września aż do prawa niedzielnego. 11 sierpnia 1840 r. poselstwo pierwszego anioła zostało wzmocnione, a 19 kwietnia 1844 r. nadeszło poselstwo drugiego anioła i zostało wzmocnione podczas zjazdu obozowego w Exeter w dniach 12–17 sierpnia, a poselstwo trzeciego anioła nadeszło 22 października 1844 r. Trzeci anioł koresponduje z prawem niedzielnym, a zatem wskazuje na proces trzyetapowy, gdyż nie można mieć trzeciego bez pierwszego i drugiego.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> Pierwsze i drugie poselstwo zostały ogłoszone w latach 1843 i 1844, a obecnie trwa ogłaszanie trzeciego; lecz wszystkie trzy poselstwa nadal mają być głoszone. Jest teraz tak samo niezbędne jak kiedykolwiek wcześniej, aby były powtarzane tym, którzy szukają prawdy. Piórem i słowem mamy głosić te poselstwa, ukazując ich porządek oraz zastosowanie proroctw, które prowadzą nas do poselstwa trzeciego anioła. Nie może być trzeciego bez pierwszego i drugiego. Te poselstwa mamy przekazywać światu w publikacjach, w przemówieniach, ukazując na linii historii proroczej rzeczy, które były, i rzeczy, które będą. Wybrane poselstwa, tom 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

Dziesiąta plaga Egiptu została z natchnienia powiązana z krzyżem oraz z nim związanym późniejszym rozczarowaniem. Dziesiąta plaga jest więc trzecim poselstwem, które z proroczej konieczności musi być poprzedzone pierwszym i drugim poselstwem. Podczas 9/11 Pan zapytał faraona: „jak długo”, a zaraz potem słudzy faraona również zapytali: „jak długo”. Po tym, jak Mojżesz przekazał faraonowi Boże pytanie „jak długo”, i tuż zanim słudzy powtórzyli faraonowi pytanie Mojżesza, Mojżesz zaznacza punkt zwrotny słowami: „odwrócił się i wyszedł od faraona.” Wyjścia 10:6.

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

11 września było proroczym punktem zwrotnym, który został ukazany typologicznie, gdy Mojżesz sprowadził plagę szarańczy, która nadeszła wraz z wiatrem wschodnim.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> Są okresy, które stanowią punkty zwrotne w dziejach narodów i Kościoła. W Bożej Opatrzności, gdy nadchodzą różne kryzysy, na ten czas udzielane jest światło. Bible Echo, 26 sierpnia 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

Następna plaga przyniosła ciemność lub światłość, w zależności od tego, do której klasy należałeś. 9/11 było "punktem zwrotnym w historii narodów i kościoła". Wtedy lud Boży został wezwany do powrotu i chodzenia dawnymi ścieżkami, lecz odmówił chodzenia nimi i nie dał posłuchu głosowi trąby. Po Eliaszu dokonano rozdzielenia między ciemnością a światłością, a Mojżesz zapytał: "Jak długo?" Dalej w tym fragmencie stwierdza:

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> Są okresy, które stanowią punkty zwrotne w historii narodów i Kościoła. W Opatrzności Bożej, gdy nadchodzą te różne kryzysy, dane jest światło na ten czas. Jeśli zostanie przyjęte, następuje postęp duchowy; jeśli zostanie odrzucone, następują duchowy upadek i ruina. Bible Echo, 26 sierpnia 1895 r.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

Będziemy kontynuować temat „jak długo” w następnym artykule.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> W maju 1842 roku w Bostonie, Massachusetts, zwołano Konferencję Generalną. Na otwarciu tego spotkania bracia Charles Fitch i Apollos Hale z Haverhill przedstawili ilustrowane proroctwa Daniela i Jana, które namalowali na płótnie, z proroczymi liczbami, ukazującymi ich wypełnienie. Brat Fitch, objaśniając swoją planszę przed Konferencją, powiedział, że podczas badania tych proroctw pomyślał, iż gdyby mógł sporządzić coś w tym rodzaju, jak to tutaj przedstawiono, uprościłoby to temat i ułatwiłoby mu jego przedstawienie słuchaczom. Oto więcej światła na naszej drodze. Ci bracia czynili to, co Pan pokazał Habakukowi w jego widzeniu 2 468 lat wcześniej, mówiąc: „Zapisz widzenie i wyraźnie je wypisz na tablicach, aby czytający mógł biec. Gdyż widzenie dotyczy jeszcze wyznaczonego czasu.” Habakuk 2:2.

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> Po pewnej dyskusji na ten temat jednogłośnie postanowiono wykonać litograficznie trzysta egzemplarzy podobnych do tego, co wkrótce zostało zrealizowane. Nazywano je „tablicami z ’43”. To była bardzo ważna konferencja. Autobiografia Josepha Batesa, s. 263.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> "Widziałam, że tablica z 1843 roku została pokierowana ręką Pana i że nie należy jej zmieniać; że liczby były takie, jak On chciał; że Jego ręka była nad nią i ukryła błąd w niektórych liczbach, tak że nikt nie mógł go dostrzec, dopóki Jego ręka nie została cofnięta." Wczesne Pisma, 74.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> „Było jednomyślnym świadectwem wykładowców i pism Drugiego Adwentu, gdy stali na «pierwotnej wierze», że opublikowanie wykresu było wypełnieniem Habakuka 2,2.3. Jeśli wykres był przedmiotem proroctwa (a ci, którzy temu przeczą, opuszczają pierwotną wiarę), wynika stąd, że rok 457 przed Chr. był rokiem, od którego należało liczyć 2300 dni. Było konieczne, aby rok 1843 był pierwszym opublikowanym czasem, ażeby «widzenie» miało «odwlec się», czyli aby miał nastąpić czas zwłoki, w którym grono panien miało drzemać i spać wobec wielkiego zagadnienia czasu, tuż zanim miało zostać rozbudzone przez Wołanie o Północy”. Second Advent Review and Sabbath Herald, Tom I, Numer 2, James White.

Back to Articles