Article

# Panium - Number One

Panium - Numer jeden

Chapter Eleven

Rozdział jedenasty

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2025

Formats

PDF
Word

For some time, we have been focusing our attention on the hidden history of Daniel 11:40, and in recent weeks, the Lord has drawn our consideration to verse 27:

Od pewnego czasu skupiamy naszą uwagę na ukrytej historii Daniela 11:40, a w ostatnich tygodniach Pan skierował nasze rozważania na werset 27:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> I serca tych dwóch królów będą skłonne do czynienia zła i będą mówić kłamstwa przy jednym stole; lecz to się nie powiedzie, bo koniec nastąpi dopiero w wyznaczonym czasie. Daniela 11:27.

Initially, I was uncertain about the details—when, where, and who sat at that table, speaking lies to one another—but these questions are now under review. Over the past few Sabbaths, I made some missteps as I worked through these lines. Yet, through what I believe to be providential guidance, the alliances represented in verses 13–15, symbolized by Caesarea Philippi, began to unfold. Though some elements still require refinement, I believe the Lord has lifted His hand from these verses to reveal their meaning.

Początkowo nie byłem pewien szczegółów — kiedy, gdzie i kto siedział przy tamtym stole, kłamiąc sobie nawzajem — ale te kwestie są już w trakcie weryfikacji. W ciągu ostatnich kilku sabatów popełniłem kilka błędów, gdy pracowałem nad tymi fragmentami. Jednak dzięki temu, co uważam za opatrznościowe prowadzenie, sojusze przedstawione w wersetach 13–15, symbolizowane przez Cezareę Filipową, zaczęły się odsłaniać. Choć niektóre elementy wciąż wymagają dopracowania, wierzę, że Pan zdjął swoją rękę z tych wersetów, aby objawić ich znaczenie.

This understanding crystallized immediately after last Sabbath’s Zoom meeting. A week earlier, I had been struck by the intricate interplay of histories in verses 10–15. I wrote and sent a text message to a few people outlining my thoughts and asked to share them on Friday evening. I was attempting to organize the issues within those verses, convinced there was something profoundly significant. There is, but it wasn’t what I initially proposed. Despite my stumbles over the past week and a half as I grappled with this passage, I recognize a familiar providence. The Lord was unsealing a special, vital truth. Once the human element is fully exposed and set aside, the truth—opened by the Lion of the tribe of Judah—proves even more profound than I had grasped.

To zrozumienie skrystalizowało się natychmiast po ostatnim sabatnim spotkaniu na Zoomie. Tydzień wcześniej uderzyło mnie zawiłe współgranie historii w wersetach 10–15. Napisałem i wysłałem SMS do kilku osób, zarysowując moje myśli, i poprosiłem, by pozwolono mi podzielić się nimi w piątkowy wieczór. Próbowałem uporządkować kwestie zawarte w tych wersetach, przekonany, że kryje się tam coś głęboko znaczącego. Jest, ale nie to, co początkowo przedstawiłem. Mimo moich potknięć w ciągu ostatniego półtora tygodnia, gdy zmagałem się z tym fragmentem, widzę w tym znaną mi Opatrzność. Pan rozpieczętowywał szczególną, żywotną prawdę. Gdy ludzki element zostaje w pełni odsłonięty i odłożony na bok, prawda — otwarta przez Lwa z pokolenia Judy — okazuje się jeszcze głębsza, niż zdołałem pojąć.

## Verse Five through Nine

Wersety od piątego do dziewiątego

Putin, as the king of the south, mirrors Ptolemy, who will triumph in the Ukraine war, fulfilling verse 11. Historically, Ptolemy IV Philopator’s victory at the Battle of Raphia fulfilled this verse, prefiguring Putin’s imminent success. Verses 5–9 outline a history that foreshadows the papacy’s 1,260-year rule (538–1798) in meticulous detail. These details have been explored repeatedly in the past, so here I will highlight one prophetic waymark fulfilled in verses 5–9 and echoed in the period from 538 to 1798.

Putin, jako król Południa i odpowiednik Ptolemeusza, zwycięży w wojnie na Ukrainie, wypełniając werset 11. Historycznie zwycięstwo Ptolemeusza IV Filopatora w bitwie pod Rafią wypełniło ten werset, zapowiadając bliski sukces Putina. Wersety 5-9 nakreślają historię, która w najdrobniejszych szczegółach zapowiada 1 260-letnie panowanie papiestwa (538-1798). Szczegóły te były wielokrotnie omawiane w przeszłości, więc tutaj podkreślę jeden proroczy kamień milowy wypełniony w wersetach 5-9 i odzwierciedlony w okresie od 538 do 1798.

This period began with a treaty between the southern Ptolemaic kingdom and the northern Seleucid kingdom, sealed when the southern king gave his daughter in marriage to the northern king. This union initiated a seven year span that ended when the southern king invaded the north, took the northern king captive to Egypt, and the captive king later died after falling from a horse.

Okres ten rozpoczął się traktatem między południowym królestwem Ptolemejskim a północnym królestwem Seleukidów, przypieczętowanym, gdy król południa wydał swoją córkę za mąż za króla północy. Ten związek zapoczątkował siedmioletni okres, który zakończył się, gdy król południa najechał północ, pojmał króla północy i uprowadził go do Egiptu, a pojmany król później zmarł po upadku z konia.

## A Broken Treaty

Złamany traktat

The invasion stemmed from a broken treaty. After the seven-year period began, the northern king set aside his first wife to marry the southern princess and secure the treaty. Later, he discarded the southern wife and reinstated his original queen. This prompted the first queen to execute the southern queen and her entourage, enraging the southern queen’s family in Egypt.

Inwazja wynikała ze złamania traktatu. Gdy rozpoczął się siedmioletni okres, król północy odsunął swoją pierwszą żonę, aby poślubić południową księżniczkę i przypieczętować traktat. Później porzucił południową żonę i ponownie uczynił królową swoją pierwszą żonę. To skłoniło pierwszą królową do skazania na śmierć południowej królowej i jej świty, co rozwścieczyło rodzinę południowej królowej w Egipcie.

With prophetic discernment, seven years can be seen as two periods of three and a half years, as illustrated by the three and a half years before and after the cross that together represented the week that Christ confirmed the covenant. The three and a half is also recognized in the seven times curse carried out upon the northern kingdom of Israel from 723 BC unto 1798. That seven times is divided into two periods of twelve hundred and sixty, with 538 as the middle point. These illustrations of seven being divided into two periods of three and a half is not random, it is purposeful.

Dzięki proroczemu rozeznaniu siedem lat można postrzegać jako dwa okresy po trzy i pół roku, co ilustrują trzy i pół roku przed krzyżem i po krzyżu, które razem stanowiły tydzień, w którym Chrystus potwierdził przymierze. „Trzy i pół” rozpoznaje się także w przekleństwie „siedem razy” wymierzonym wobec północnego królestwa Izraela od 723 r. p.n.e. aż do 1798 r. To „siedem razy” dzieli się na dwa okresy po 1260, z rokiem 538 jako punktem środkowym. Te przykłady dzielenia liczby siedem na dwa okresy po trzy i pół nie są przypadkowe, lecz zamierzone.

In the division in the week Christ confirmed the covenant the cross represents the center and in so doing it identifies Christ presenting the message in person for three and a half years, followed by His disciples presenting the message for the same period. In the seven times against the northern kingdom 538 divides the history into a period when paganism trampled down the sanctuary and host followed by papalism trampling down the sanctuary and host for the same period. In prophetic symbolism “seven” is represented with three and a half, which in turn is represented by forty-two months, three and a half days or years, twelve hundred and sixty, twenty-five twenty and a time, times and dividing of time. In context, all these figures are interchangeable.

W podziale tygodnia, w którym Chrystus potwierdził przymierze, krzyż stanowi centrum i tym samym wskazuje Chrystusa, który przez trzy i pół roku osobiście głosił poselstwo, a następnie Jego uczniów, którzy przez taki sam okres głosili to poselstwo. W siedmiu czasach przeciwko królestwu północnemu 538 dzieli historię na okres, gdy pogaństwo deptało świątynię i zastęp, po którym następuje okres, gdy papiestwo depcze świątynię i zastęp przez taki sam okres. W symbolice proroczej „siedem” jest przedstawione jako trzy i pół, co z kolei jest przedstawione jako czterdzieści dwa miesiące, trzy i pół dnia lub lat, tysiąc dwieście sześćdziesiąt, dwa tysiące pięćset dwadzieścia oraz czas, czasy i połowa czasu. W kontekście wszystkie te liczby są zamienne.

The treaty represented between the Ptolemaic Kingdom, ruled by the descendants of Ptolemy I (a general of Alexander the Great), who controlled Egypt, and the Seleucid Empire, ruled by the descendants of Seleucus I (another of Alexander’s generals), who controlled much of the Middle East, including Syria concluded the Second Syrian War in 253 BC. The war had begun seven years before in 260 BC. Seven years after the treaty was ratified it was broken in 246 BC. Fourteen years, divided into two seven-year periods. The first half is warfare and the second half is peace. The fourteen years begin with the Second Syrian War and it ends with the Third Syrian War. This type of symmetry in history is amplified when you recognize that the history is represented in verses five through nine of chapter eleven. The treaty and its breaking are the focus of the verses and the history which fulfilled the verses.

Traktat zawarty między państwem Ptolemeuszy, rządzonym przez potomków Ptolemeusza I (generała Aleksandra Wielkiego), którzy kontrolowali Egipt, a imperium Seleukidów, rządzonym przez potomków Seleukosa I (innego z generałów Aleksandra), którzy kontrolowali znaczną część Bliskiego Wschodu, w tym Syrię, zakończył Drugą wojnę syryjską w 253 r. p.n.e. Wojna rozpoczęła się siedem lat wcześniej, w 260 r. p.n.e. Siedem lat po ratyfikacji traktatu został on złamany, w 246 r. p.n.e. Czternaście lat, podzielonych na dwa siedmioletnie okresy. Pierwsza połowa to wojna, a druga połowa to pokój. Czternaście lat zaczyna się od Drugiej wojny syryjskiej i kończy się Trzecią wojną syryjską. Ten rodzaj symetrii w historii staje się wyraźniejszy, gdy zauważy się, że dzieje te są przedstawione w wersetach od piątego do dziewiątego jedenastego rozdziału. Traktat i jego złamanie stanowią punkt centralny owych wersetów oraz historii, która je wypełniła.

This aligns with the papal domination from 538 to 1798. Near the end of that era, Napoleon Bonaparte entered a treaty with the Vatican. Citing the Vatican’s breach of the 1797 Treaty of Tolentino, Napoleon sent General Berthier in 1798 to take the pope captive. The pope died in France in 1799. This 1,260-year period is detailed in verses 31–39.

To odpowiada panowaniu papiestwa w latach 538–1798. Pod koniec tego okresu Napoleon Bonaparte zawarł traktat z Watykanem. Napoleon, powołując się na naruszenie przez Watykan traktatu z Tolentino z 1797 roku, w 1798 roku wysłał generała Berthiera, aby wziął papieża do niewoli. Papież zmarł we Francji w 1799 roku. Ten 1 260-letni okres jest opisany w wersetach 31–39.

The history of verses 5–9 parallels that of verses 31–39, providing two witnesses within Daniel 11. Both lines share identical prophetic waymarks, revealing the dynamics between the kings of the south and north. Each period is symbolized by three and a half years, concluding with the southern king prevailing, capturing the northern king, and taking him to the southern land, where both northern kings die. In both cases, as the text states, the southern king returns with spoil:

Historia wersetów 5–9 odpowiada historii wersetów 31–39, dostarczając dwóch świadków w rozdziale 11 Księgi Daniela. Obie linie dzielą identyczne prorocze drogowskazy, ukazując dynamikę między królem południa a królem północy. Każdy okres symbolizują trzy i pół roku, a kończy się to tym, że król południa zwycięża, pojmuje króla północy i zabiera go do ziemi południowej, gdzie obaj królowie północy umierają. W obu przypadkach, jak stwierdza tekst, król południa powraca z łupem:

> And shall also carry captives into Egypt their gods, with their princes, and with their precious vessels of silver and of gold; and he shall continue more years than the king of the north. Daniel 11:8.

> I uprowadzi także do Egiptu ich bogów w niewolę, wraz z ich książętami i ich kosztownymi naczyniami ze srebra i złota; a on przetrwa więcej lat niż król północy. Daniela 11:8.

For Ptolemy, this was treasure previously looted by the northern king; for Napoleon, it was the Vatican’s riches plundered and taken to France. These two lines of witness indicate that the northern king’s death is symbolized by falling from a horse. In Revelation 17, the woman riding the beast represents the Catholic Church:

Dla Ptolemeusza był to skarb uprzednio zagrabiony przez króla północy; dla Napoleona były to bogactwa Watykanu, zrabowane i wywiezione do Francji. Te dwa świadectwa wskazują, że śmierć króla północy jest symbolizowana upadkiem z konia. W 17. rozdziale Apokalipsy kobieta dosiadająca bestii reprezentuje Kościół katolicki:

> So he carried me away in the spirit into the wilderness: and I saw a woman sit upon a scarlet coloured beast, full of names of blasphemy, having seven heads and ten horns. Revelation 17:3.

> I uniósł mnie w duchu na pustynię; i ujrzałem kobietę siedzącą na szkarłatnej bestii, pełnej bluźnierczych imion, mającej siedem głów i dziesięć rogów. Apokalipsa 17:3.

The beast she rides is the United Nations. Revelation 17 describes her restoration to power after the deadly wound of 1798. As the eighth kingdom, she resumes her reign, symbolized by riding the beast:

Bestia, którą dosiada, to Organizacja Narodów Zjednoczonych. Objawienie 17 opisuje jej przywrócenie do władzy po śmiertelnej ranie z 1798 roku. Jako ósme królestwo wznawia swoje panowanie, co symbolizuje dosiadanie bestii:

> And the woman which thou sawest is that great city, which reigneth over the kings of the earth. Revelation 17:18.

> A kobieta, którą ujrzałeś, jest tym wielkim miastem, które panuje nad królami ziemi. Objawienie 17:18.

The deadly wound of 1798 was prefigured in verses 5–9 when the northern king fell from a horse and died. These two lines in Daniel 11 run parallel to verses 41–45. The Sunday law in the USA, marked in verse 41, begins the papacy’s final ride on the beast—a period reflected in these two lines. When Ellen White notes that “much of the history” fulfilled in Daniel 11 “will be repeated,” verses 5–9 and 31–39 align with verses 41–45.

Śmiertelna rana z 1798 roku została zapowiedziana w wersetach 5–9, gdy król północy spadł z konia i zmarł. Te dwie linie w rozdziale 11 Księgi Daniela są równoległe do wersetów 41–45. Ustawa niedzielna w USA, wskazana w wersecie 41, rozpoczyna ostateczną jazdę papiestwa na bestii — okres odzwierciedlony w tych dwóch liniach. Gdy Ellen White zauważa, że „duża część historii” wypełnionej w rozdziale 11 Księgi Daniela „powtórzy się”, wersety 5–9 oraz 31–39 odpowiadają wersetom 41–45.

## Only Verse Forty

Tylko werset czterdziesty

From verse 31 to 45, only verse 40 stands outside the prophetic period of three and a half days. It represents a unique history within the final third of Daniel’s 45 verses. In verse 16, the history of pagan Imperial Rome unfolds through four rulers—Pompey, Julius Caesar, Augustus Caesar, and Tiberius Caesar. Augustus’s victory at the Battle of Actium in 31 BC began Imperial Rome’s 360-year rule, fulfilling the “time” in verse 24:

Od wersetu 31 do 45 tylko werset 40 wykracza poza proroczy okres trzech i pół dnia. Stanowi wyjątkowy fragment w ostatniej jednej trzeciej 45 wersetów Księgi Daniela. W wersecie 16 historia pogańskiego Rzymu cesarskiego zostaje przedstawiona przez czterech władców - Pompejusza, Juliusza Cezara, Augusta i Tyberiusza. Zwycięstwo Augusta w bitwie pod Akcjum w 31 r. p.n.e. zapoczątkowało 360-letnie panowanie Rzymu cesarskiego, wypełniając "czas" z wersetu 24:

> He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:24.

> Wejdzie w pokoju nawet do najtłustszych miejsc prowincji; i uczyni to, czego nie uczynili jego ojcowie ani ojcowie jego ojców; rozdzieli między nimi łupy, zdobycze i bogactwa; zaiste, będzie obmyślał swoje zamysły przeciwko twierdzom, i to przez pewien czas. Daniela 11:24.

After Actium, Rome made Egypt a province in 30 BC. Three hundred and sixty years later, in 330, Constantine moved the empire’s capital from Rome to Constantinople. This “time” aligns prophetically with the 1,260 years of papal rule and the 7 years of verses 5–9.

Po Akcjum Rzym uczynił Egipt prowincją w 30 r. p.n.e. Trzysta sześćdziesiąt lat później, w 330 r., Konstantyn przeniósł stolicę imperium z Rzymu do Konstantynopola. Ten „czas” proroczo odpowiada 1 260 latom papieskich rządów oraz 7 latom z wersetów 5–9.

From verse 16, pagan Imperial Rome dominates until verse 30, encompassing the Maccabees’ league with Rome and the line of Christ. Yet, verses 16–30 align with verses 31–39 and 41–45. Thus, in the last 30 verses of Daniel 11, a consistent prophetic line emerges—except for verse 40, where the “time of the end” is marked in 1798 and 1989.

Od wersetu 16 pogański Rzym cesarski dominuje aż do wersetu 30, obejmując sojusz Machabeuszy z Rzymem i linię Chrystusa. Jednak wersety 16–30 korespondują z wersetami 31–39 oraz 41–45. Tak więc w ostatnich 30 wersetach Daniela 11 wyłania się spójna linia prorocza — z wyjątkiem wersetu 40, gdzie „czas końca” jest oznaczony w latach 1798 i 1989.

With minor exceptions in verses 2 and 3—where the final of eight presidents transitions to control the ten kings of the United Nations—the first two verses align with verse 40, representing the Sunday law and the shift from the sixth to the seventh and eighth kingdoms. Verses 3 and 4 align with verse 45 and Daniel 12:1, depicting the rise and fall of the Grecian kingdom, paralleling the papacy’s establishment and demise in verses 41 through Daniel 12:1. Both the woman and the beast she rides end with no help, framing the beginning and end of Daniel 11 outside verse 40’s history. Alexander the Great symbolizes the United Nations, fornicating with the whore of Tyre (the king of the north from verse 41 onward), who is both the beast and the dragon.

Z drobnymi wyjątkami w wersetach 2 i 3 — gdzie ostatni z ośmiu prezydentów przejmuje kontrolę nad dziesięcioma królami Organizacji Narodów Zjednoczonych — pierwsze dwa wersety pokrywają się z wersetem 40, reprezentując prawo niedzielne oraz przejście od szóstego do siódmego i ósmego królestwa. Wersety 3 i 4 odpowiadają wersetowi 45 oraz fragmentowi Daniela 12:1, ukazując powstanie i upadek królestwa greckiego, równoległe do ustanowienia i upadku papiestwa w wersetach 41 aż po Daniela 12:1. Zarówno kobieta, jak i bestia, na której jedzie, kończą, nie znajdując żadnej pomocy, wyznaczając początek i koniec rozdziału 11 Księgi Daniela poza historią wersetu 40. Aleksander Wielki symbolizuje Organizację Narodów Zjednoczonych, dopuszczając się nierządu z nierządnicą Tyru (czyli królem północy od wersetu 41 dalej), która jest zarazem bestią i smokiem.

## Verses Nine and Ten

Wersety dziewiąty i dziesiąty

Verses 5–9 conclude at the time of the end in 1798, while verse 10 marks 1989. Thus, the span between verses 9 and 10—from 1798 to 1989—represents the revealed portion of verse 40, initiating its hidden history. To clarify: nearly every verse in Daniel 11 reflects the papacy’s rule from 538 to 1798. Verse 40 covers 1798 to the Sunday law in the USA. Verses 6–9 typify the papal era, while verse 10 foreshadows the USSR’s collapse in 1989. Therefore, verses 11–15 span from 1989 to the Sunday law, as represented in verses 16, 31, and 41.

Wersety 5–9 kończą się w 1798 roku, w czasie końca, natomiast werset 10 wyznacza rok 1989. Tym samym przedział między wersetami 9 a 10 — od 1798 do 1989 — przedstawia ujawnioną część wersetu 40, zapoczątkowując ukrytą historię tego wersetu. Dla jasności: niemal każdy werset w Daniela 11 odzwierciedla panowanie papiestwa w latach 538–1798. Werset 40 obejmuje okres od 1798 do prawa niedzielnego w USA. Wersety 6–9 typizują erę papieską, podczas gdy werset 10 zapowiada upadek ZSRR w 1989 roku. Dlatego wersety 11–15 obejmują okres od 1989 do prawa niedzielnego, jak przedstawiono to w wersetach 16, 31 i 41.

Verse 40 is divided into two parts. The first, from 1798 to 1989, begins and ends with a “time of the end.” The second half begins in 1989, where the first half concludes. Verses 1 and 2 identify a sequence of presidents starting in 1989, aligning with the second part of verse 40. Verse 11 marks the onset of the Ukraine war in 2014, while verse 12 highlights the consequences the victorious king of the south brings upon himself. Verse 13 nears fulfillment, but here we note that verse 11 falls within the second part of verse 40—post-1989, yet pre-Sunday law (verse 41).

Werset 40 dzieli się na dwie części. Pierwsza, od 1798 do 1989 roku, zaczyna się i kończy „czasem końca”. Druga połowa zaczyna się w 1989 roku, tam, gdzie kończy się pierwsza. Wersety 1 i 2 wskazują sekwencję prezydentów rozpoczynającą się w 1989 roku, co odpowiada drugiej części wersetu 40. Werset 11 wyznacza początek wojny na Ukrainie w 2014 roku, natomiast werset 12 podkreśla konsekwencje, jakie zwycięski król południa sprowadza na siebie. Werset 13 zbliża się do wypełnienia, ale warto zauważyć, że werset 11 mieści się w drugiej części wersetu 40 — po 1989 roku, lecz przed ustawą niedzielną (werset 41).

Verses 13–15 point to the Battle of Panium in 200 BC, the year pagan Rome began exerting influence over human affairs, tied to that battle. Occurring well before Pompey’s entry into Jerusalem in verse 16, it provides historical evidence identifying verse 41 as the Sunday law in the USA.

Wersety 13–15 wskazują na bitwę pod Panium w 200 r. p.n.e. To w tym roku, w związku z tą bitwą, pogański Rzym zaczął wywierać wpływ na sprawy ludzkie. Wydarzenie to, mające miejsce na długo przed wejściem Pompejusza do Jerozolimy, o którym mowa w wersecie 16, stanowi historyczny dowód identyfikujący werset 41 jako prawo niedzielne w USA.

Every prophetic line and its historical fulfillment in Daniel 11 lies either within verse 40’s history (1798 to the Sunday law) or from verse 41 to Daniel 12:1. Of the 45 verses, verses 1, 2, 7–15, and 40—totaling twelve—apply to verse 40’s timeline when layered line upon line. Verse 40 splits into two segments at 1989. Verses 1, 2, and 10–15 align with its second half. Verses 1 and 2 trace the line of presidents in the earth beast’s history, while verses 10–15 depict three proxy wars orchestrated by the king of the north (the papal power) from 1989 to the Sunday law. The three proxy wars begin with the United States, identified in verse 40 as “chariots, ships and horsemen.”

Każda linia prorocza i jej historyczne wypełnienie w rozdziale 11 Księgi Daniela mieści się albo w historii wersu 40 (od 1798 do ustawy niedzielnej), albo w przedziale od wersu 41 do Daniela 12:1. Z 45 wersetów, wersety 1, 2, 7–15 oraz 40 — łącznie dwanaście — odnoszą się do osi czasowej wersu 40, gdy są układane według zasady „linia na linii”. Werset 40 dzieli się na dwie części w roku 1989. Wersety 1, 2 oraz 10–15 odpowiadają jego drugiej połowie. Wersety 1 i 2 śledzą kolejnych prezydentów w historii bestii z ziemi, podczas gdy wersety 10–15 przedstawiają trzy wojny zastępcze aranżowane przez króla północy (władzę papieską) od 1989 do ustawy niedzielnej. Trzy wojny zastępcze rozpoczynają się od Stanów Zjednoczonych, zidentyfikowanych w wersecie 40 jako „rydwany, okręty i jeźdźcy”.

We will continue in the next article.

Będziemy kontynuować w następnym artykule.

Back to Articles