Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty

Księga Daniela - numer sto pięćdziesiąty

Interpretation of Ezekiel 37 and Its Relevance to the Last Days

Interpretacja 37. rozdziału Księgi Ezechiela i jego znaczenie dla dni ostatecznych

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word

After Ezekiel describes the process of the two nations becoming one, he then identifies that the nation would be ruled by King David, and that he will enter into covenant with them and that His tabernacle will be with them.

Po tym, jak Ezechiel opisuje proces jednoczenia się dwóch narodów, stwierdza następnie, że narodem będzie rządził król Dawid, że On zawrze z nimi przymierze i że Jego przybytek będzie pośród nich.

> Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:23–28.

> I nie będą się już kalać swoimi bożkami ani swoimi obrzydliwościami, ani żadnym ze swoich przestępstw; lecz wybawię ich ze wszystkich ich siedzib, w których grzeszyli, i oczyszczę ich; i będą moim ludem, a Ja będę ich Bogiem. A Dawid, mój sługa, będzie nad nimi królem; i wszyscy będą mieli jednego pasterza; będą też postępować według moich praw, strzec moich ustaw i je wypełniać. I będą mieszkać w ziemi, którą dałem mojemu słudze Jakubowi, w której mieszkali wasi ojcowie; i będą w niej mieszkać oni, ich dzieci i dzieci ich dzieci na wieki; a mój sługa Dawid będzie ich księciem na wieki. Zawrę też z nimi przymierze pokoju; będzie to przymierze wieczne z nimi; osiedlę ich i rozmnożę, i umieszczę moją świątynię pośród nich na zawsze. Mój przybytek będzie także z nimi; tak, Ja będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I narody poznają, że Ja, Pan, uświęcam Izraela, gdy moja świątynia będzie pośród nich na zawsze. Ezechiel 37:23-28.

Ezekiel chapter thirty-seven is providing a very detailed presentation of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The two sticks that are to become one nation when divinity is combined with humanity, and they will have a king over them. The one nation is God’s church of the last days, who are the one hundred and forty-four thousand. The two sticks are the two periods of scattering for the northern and southern kingdoms of Israel. Those two sticks are those who Paul identifies as the “body,” when he also identifies Christ as the “head” of that body. Ezekiel identifies Paul’s “head,” as “king David,” and the “body,” as “one nation.”

Rozdział trzydziesty siódmy Księgi Ezechiela przedstawia bardzo szczegółowo pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy. Dwa kije mają stać się jednym narodem, gdy boskość zostaje połączona z człowieczeństwem, i ten naród będzie miał nad sobą króla. Tym jednym narodem jest Boży Kościół czasów ostatecznych, który stanowią sto czterdzieści cztery tysiące. Dwa kije oznaczają dwa okresy rozproszenia północnego i południowego królestwa Izraela. Te dwa kije są tymi, których Paweł określa jako „ciało”, gdy równocześnie wskazuje Chrystusa jako „głowę” tego ciała. Ezechiel określa Pawłową „głowę” jako „króla Dawida”, a „ciało” jako „jeden naród”.

In the message which was provided to Adventism in 1856, as represented by the unfinished series on the “seven times” by Hiram Edson in 1856, Edson refers to Isaiah, chapter seven’s prophecy of sixty-five years as the biblical point of reference for the starting points of both periods of seven times. The sixty-five year time prophecy is placed in an enigmatic context, similar to the passages in the book of Revelation that state, “he who hath ears, let him hear.” If you have eyes that can perceive, and ears that can understand, there is something very wonderful in that passage.

W przesłaniu, które zostało przekazane Adwentyzmowi w 1856 roku, reprezentowanym przez niedokończoną serię o „siedmiu czasach” autorstwa Hirama Edsona z 1856 roku, Edson odwołuje się do proroctwa o sześćdziesięciu pięciu latach z siódmego rozdziału Księgi Izajasza jako biblicznego punktu odniesienia dla punktów początkowych obu okresów „siedmiu czasów”. Proroctwo czasowe o sześćdziesięciu pięciu latach jest umieszczone w enigmatycznym kontekście, podobnym do ustępów w Księdze Objawienia, które mówią: „kto ma uszy, niechaj słucha”. Jeśli masz oczy, by widzieć, i uszy, by rozumieć, jest w tym fragmencie coś nader przedziwnego.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Bo głową Syrii jest Damaszek, a głową Damaszku Rezyn; i w ciągu sześćdziesięciu pięciu lat Efraim zostanie rozbity, tak że nie będzie ludem. A głową Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza. Jeśli nie uwierzycie, z pewnością się nie ostaniecie. Izajasza 7:8–9.

The sixty-five year prophecy began in 742 BC, and within those sixty-five years, nineteen years later in 723 BC, the northern kingdom of Israel was taken into slavery by Assyria, and when those years ended in 677 BC, Manasseh was taken captive by Babylon. Those sixty five years were also represented in the fulfillments of the end of the scatterings of the two nations, that were to become one stick in Ezekiel’s narrative. They marked 1798, 1844 and 1863, respectively. In the verses which identify the message that was rejected in 1863 there is a special prophetic revelation in which the prophecy is couched.

Proroctwo sześćdziesięciopięcioletnie rozpoczęło się w 742 r. p.n.e., i w ciągu tych sześćdziesięciu pięciu lat, dziewiętnaście lat później, w 723 r. p.n.e., północne królestwo Izraela zostało wzięte w niewolę przez Asyrię, a gdy lata te dobiegły końca w 677 r. p.n.e., Manasses został wzięty do niewoli przez Babilon. Te sześćdziesiąt pięć lat zostało także przedstawione w wypełnieniach kresu rozproszeń dwóch narodów, które w narracji Ezechiela miały stać się jednym drzewcem. Wyznaczały odpowiednio lata 1798, 1844 i 1863. W wersetach, które wskazują na orędzie odrzucone w 1863 roku, zawarte jest szczególne objawienie prorockie, w którym proroctwo jest ujęte.

It is the revelation that the “head” of a nation is its capital city, and that the “head” of the capital city is the king. It provides two witnesses to this revelation, and then brings the entire prophecy and revelation to a conclusion with the enigma that, “If ye will not believe, surely ye shall not be established.” If you do not believe that the king is the head, and that the head is the capital city, then you will not be established.

Jest to objawienie, że „głową” narodu jest jego stolica, a „głową” stolicy jest król. Przytacza dwóch świadków tego objawienia, a następnie zamyka całe proroctwo i objawienie zagadką: „Jeśli nie uwierzycie, z pewnością się nie ostaniecie.” Jeśli nie uwierzycie, że król jest głową i że głowa to stolica, nie ostaniecie się.

Ezekiel’s nation that is produced by joining the two sticks of the northern and southern kingdoms, was to have a king, which is a head, which is the capital city of the nation. The entire passage of Ezekiel is speaking to the prophetic characteristics of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which represents the joining together of Divinity with humanity during the period of the sounding of the seventh trumpet of Islam of the third woe.

Naród, o którym mówi Ezechiel, powstający przez złączenie dwóch kijów królestw północnego i południowego, miał mieć króla, czyli głowę, czyli stolicę narodu. Cały ów ustęp z Księgi Ezechiela mówi o proroczych cechach zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, co oznacza połączenie Boskości z człowieczeństwem w okresie rozbrzmiewania siódmej trąby islamu trzeciego biada.

The days of the sounding of the Seventh Trumpet, in Revelation chapter ten, began when there was to be “time no longer,” which was October 22, 1844, when the third angel arrived. At that point John experienced the bitterness of that date, and he was there and then told to measure the temple, but leave off the history of the twelve hundred and sixty years of the trampling down of the sanctuary and host, for that period was given to the Gentiles.

Dni rozbrzmiewania Siódmej Trąby w dziesiątym rozdziale Księgi Objawienia rozpoczęły się, gdy miało już „nie być czasu”, co nastąpiło 22 października 1844 roku, kiedy nadszedł trzeci anioł. Wówczas Jan doświadczył goryczy tej daty i właśnie wtedy polecono mu zmierzyć świątynię, lecz pominąć historię tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat deptania świątyni i zastępu, gdyż ten okres został dany poganom.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer: But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth.

> I anioł, którego widziałem stojącego na morzu i na ziemi, podniósł swą rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim jest, i ziemię i to, co na niej jest, i morze i to, co w nim jest, że czasu już nie będzie; lecz w dniach, gdy zabrzmi głos siódmego anioła, kiedy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boża, jak oznajmił swoim sługom, prorokom. I głos, który usłyszałem z nieba, ponownie przemówił do mnie i rzekł: Idź, weź książeczkę otwartą w ręku anioła, który stoi na morzu i na ziemi.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 10:5–11:2.

> I udałem się do anioła i rzekłem do niego: Daj mi tę książeczkę. A on rzekł do mnie: Weź ją i zjedz; sprawi gorycz w twoim wnętrzu, lecz w ustach będzie słodka jak miód. I wziąłem książeczkę z ręki anioła i zjadłem ją; a była w moich ustach słodka jak miód; lecz gdy tylko ją zjadłem, moje wnętrze stało się gorzkie. I rzekł do mnie: Musisz ponownie prorokować przed wieloma ludami, narodami, językami i królami. I dano mi trzcinę podobną do laski; i anioł stanął, mówiąc: Wstań i zmierz świątynię Bożą, i ołtarz, i tych, którzy w niej oddają cześć. Lecz dziedziniec, który jest na zewnątrz świątyni, pomiń i nie mierz go; albowiem został dany poganom; a miasto święte deptać będą przez czterdzieści dwa miesiące. Apokalipsa 10,5–11,2.

The temple which John was to measure on October 22, 1844, was the temple which had worshippers “therein.” The courtyard was to be left off. The temple which has an altar, that also has worshippers therein is the holy place of the heavenly sanctuary. There was an altar in the courtyard, but that was to be left off, so the only other altar in God’s sanctuary is the altar of incense that is located in the Holy Place. At the arrival of the third angel in 1844, which typified the third angel’s arrival at the beginning of the sealing time on September 11, 2001, the temple consisted of only two apartments.

Świątynia, którą Jan miał zmierzyć 22 października 1844 roku, była świątynią, która miała czcicieli „w niej”. Dziedziniec miał zostać pominięty. Świątynia, która ma ołtarz i w której są czciciele, to Miejsce Święte niebiańskiego sanktuarium. Na dziedzińcu był ołtarz, ale miał zostać pominięty, więc jedynym innym ołtarzem w Bożym sanktuarium jest ołtarz kadzenia, który znajduje się w Miejscu Świętym. Przy nadejściu trzeciego anioła w 1844 roku, co było typem nadejścia trzeciego anioła na początku czasu pieczętowania 11 września 2001 roku, świątynia składała się tylko z dwóch przedziałów.

The Holy Place was a symbol of the Church, which Paul identifies as the body, and the Most Holy Place was a symbol of the head of the body. The holy place is a symbol of humanity, and the Most Holy Place is the symbol of divinity. The altar, and the smoke that ascended from the altar, which rose up and entered into the Most Holy Place, represents the point where humanity connected with divinity. Mankind can only enter the Most Holy Place by faith, but the experience of faithful people is located in the Holy Place.

Miejsce Święte było symbolem Kościoła, który Paweł określa jako ciało, a Miejsce Najświętsze było symbolem głowy ciała. Miejsce Święte jest symbolem człowieczeństwa, a Miejsce Najświętsze symbolem boskości. Ołtarz oraz dym wznoszący się z ołtarza, który unosił się i wchodził do Miejsca Najświętszego, symbolizują punkt, w którym człowieczeństwo łączyło się z boskością. Rodzaj ludzki może wejść do Miejsca Najświętszego jedynie przez wiarę, lecz doświadczenie wiernych ma miejsce w Miejscu Świętym.

There they are to eat the Word of God, as represented by the loaves upon the table of showbread. There they are to let their light shine before men, and glorify their heavenly father, as represented by the seven-branched candlestick, which we are informed represents the Church. There they are to connect with divinity as their prayers ascend with the merits of Christ into the very presence of the Divine.

Tam mają spożywać Słowo Boże, jak to przedstawiają chleby na stole chlebów pokładnych. Tam mają pozwolić, by ich światłość świeciła przed ludźmi, i oddawać chwałę swemu Ojcu niebieskiemu, jak to ukazuje świecznik siedmioramienny, o którym zostaliśmy pouczeni, iż przedstawia Kościół. Tam mają łączyć się z Boskością, gdy ich modlitwy wznoszą się wraz z zasługami Chrystusa wprost przed samo Oblicze Boże.

From 1798 to 1844, the Architect of the Temple raised up a temple of humanity which He intended to combine with His temple of divinity, but humanity rebelled. As of 2001, He once again is raising up the temple of humanity, represented as the one hundred and forty-four thousand. According to Ezekiel, “king David” is to reign over the nation, which is transformed from a valley of dead dry Laodicean bones, into the mighty army which is lifted up as an ensign at the soon-coming Sunday law.

Od 1798 do 1844 roku Architekt Świątyni wznosił świątynię ludzkości, którą zamierzał połączyć ze Swą świątynią boskości, lecz ludzkość się zbuntowała. Od roku 2001 On ponownie wznosi świątynię ludzkości, przedstawioną jako sto czterdzieści cztery tysiące. Według Ezechiela „król Dawid” ma panować nad narodem, który zostaje przemieniony z doliny martwych, suchych kości laodycejskich w potężną armię, wzniesioną jako chorągiew w obliczu rychło nadchodzącego prawa niedzielnego.

The southern kingdom of Judah, is where the capital city of Jerusalem was located, and the nation, king and capital represent the “head.” Surely if you believe, you shall be established. In the relationship of the northern and southern kingdoms, Judah was the “head,” it was where the capitol was, and it is the city which the Lord chose to place His name. The northern kingdom was the “body”. Because of Solomon’s apostasy the Lord raised up adversaries against Solomon. One of those adversaries was Jeroboam, who became the first king of the divided northern kingdom of Israel.

Południowe królestwo Judy było miejscem, gdzie znajdowała się stolica, Jerozolima, a naród, król i stolica reprezentują „głowę”. Zaiste, jeśli uwierzycie, zostaniecie utwierdzeni. W relacji między królestwami północnym i południowym Juda była „głową”: tam znajdowała się stolica, Jerozolima, i jest to miasto, które Pan wybrał, aby umieścić tam swoje Imię. Królestwo północne było „ciałem”. Z powodu odstępstwa Salomona Pan wzbudził przeciw niemu przeciwników. Jednym z tych przeciwników był Jeroboam, który został pierwszym królem podzielonego królestwa północnego Izraela.

> And Jeroboam the son of Nebat, an Ephrathite of Zereda, Solomon’s servant, whose mother’s name was Zeruah, a widow woman, even he lifted up his hand against the king. And this was the cause that he lifted up his hand against the king: Solomon built Millo, and repaired the breaches of the city of David his father. And the man Jeroboam was a mighty man of valour: and Solomon seeing the young man that he was industrious, he made him ruler over all the charge of the house of Joseph. And it came to pass at that time when Jeroboam went out of Jerusalem, that the prophet Ahijah the Shilonite found him in the way; and he had clad himself with a new garment; and they two were alone in the field: And Ahijah caught the new garment that was on him, and rent it in twelve pieces: And he said to Jeroboam, Take thee ten pieces: for thus saith the Lord, the God of Israel, Behold, I will rend the kingdom out of the hand of Solomon, and will give ten tribes to thee: (But he shall have one tribe for my servant David’s sake, and for Jerusalem’s sake, the city which I have chosen out of all the tribes of Israel:)

> A Jeroboam, syn Nebata, Efratejczyk z Zeredy, sługa Salomona, którego matka miała na imię Zerua, wdowa, tenże podniósł rękę na króla. A oto powód, dla którego podniósł rękę na króla: Salomon zbudował Millo i naprawił wyłomy w Mieście Dawida, swego ojca. A mąż Jeroboam był dzielnym wojownikiem; a gdy Salomon zobaczył, że młodzieniec jest pracowity, ustanowił go przełożonym nad wszystkimi robotami domu Józefa. I stało się w owym czasie, gdy Jeroboam wychodził z Jerozolimy, że prorok Achiasz Szilonita spotkał go w drodze; a on był odziany w nową szatę; i oni dwaj byli sami na polu. I Achiasz uchwycił nową szatę, którą miał na sobie, i rozdarł ją na dwanaście części. I rzekł do Jeroboama: Weź sobie dziesięć części; gdyż tak mówi Pan, Bóg Izraela: Oto wyrwę królestwo z ręki Salomona i dam ci dziesięć pokoleń; (lecz jemu pozostanie jedno pokolenie ze względu na Dawida, mojego sługę, i ze względu na Jerozolimę, miasto, które wybrałem spośród wszystkich pokoleń Izraela).

> Because that they have forsaken me, and have worshipped Ashtoreth the goddess of the Zidonians, Chemosh the god of the Moabites, and Milcom the god of the children of Ammon, and have not walked in my ways, to do that which is right in mine eyes, and to keep my statutes and my judgments, as did David his father. Howbeit I will not take the whole kingdom out of his hand: but I will make him prince all the days of his life for David my servant’s sake, whom I chose, because he kept my commandments and my statutes: But I will take the kingdom out of his son’s hand, and will give it unto thee, even ten tribes. And unto his son will I give one tribe, that David my servant may have a light alway before me in Jerusalem, the city which I have chosen me to put my name there. 1 Kings 11:26–36.

> Dlatego, że mnie opuścili i oddawali cześć Asztoret, bogini Sydończyków, Kemoszowi, bogu Moabitów, oraz Milkomowi, bogu synów Ammona, i nie chodzili moimi drogami, aby czynić to, co prawe w moich oczach, i strzec moich ustaw oraz moich wyroków, jak czynił Dawid, jego ojciec. Jednak nie odbiorę mu całego królestwa; lecz uczynię go władcą po wszystkie dni jego życia ze względu na Dawida, mojego sługę, którego wybrałem, ponieważ strzegł moich przykazań i moich ustaw. Lecz królestwo odbiorę z ręki jego syna i dam je tobie — mianowicie dziesięć plemion. A jego synowi dam jedno plemię, aby Dawid, mój sługa, miał zawsze lampę przede mną w Jerozolimie, mieście, które sobie wybrałem, aby tam umieścić moje imię. 1 Księga Królewska 11,26–36.

The nation that was created when Ezekiel joined the two sticks was to have “David” as king, and David ruled from Jerusalem, which is the capital city where God chose to place His name. The ten northern tribes were a symbol of the body, and Jerusalem was the symbol of the head. Because of the sins of Manasseh, Judah was carried to Babylon in captivity in 677 BC, thus beginning the scattering of the “seven times” against the southern kingdom. At that time the Lord rejected Jerusalem.

Naród, który powstał, gdy Ezechiel złączył dwa kawałki drewna, miał mieć "Dawida" za króla, a Dawid panował z Jerozolimy, stolicy, którą Bóg wybrał, aby tam umieścić swoje Imię. Dziesięć północnych pokoleń było symbolem ciała, a Jerozolima była symbolem głowy. Z powodu grzechów Manassesa Juda został uprowadzony w niewolę do Babilonu w roku 677 p.n.e.; w ten sposób rozpoczęło się "siedem czasów" rozproszenia wymierzone przeciwko królestwu południowemu. Wtedy Pan odrzucił Jerozolimę.

> Notwithstanding the Lord turned not from the fierceness of his great wrath, wherewith his anger was kindled against Judah, because of all the provocations that Manasseh had provoked him withal. And the Lord said, I will remove Judah also out of my sight, as I have removed Israel, and will cast off this city Jerusalem which I have chosen, and the house of which I said, My name shall be there. 2 Kings 23:26, 27.

> Wszakże Pan nie odstąpił od zapalczywości swego wielkiego gniewu, którym zapłonął przeciw Judzie z powodu wszystkich zniewag, jakimi Manasses go pobudził. I rzekł Pan: Usunę także Judę sprzed oblicza mego, jak usunąłem Izraela, i odrzucę to miasto, Jerozolimę, które wybrałem, oraz ten dom, o którym powiedziałem: Tam będzie imię moje. 2 Księga Królewska 23:26, 27.

It was in the “house” in Jerusalem where He chose to place His name, and the city and the house were cast off, but a promise was made by Zechariah that the Lord would once again choose Jerusalem.

To w „domu” w Jerozolimie On postanowił umieścić tam Swoje imię, a miasto i dom zostały odrzucone, lecz Zachariasz złożył obietnicę, że Pan ponownie wybierze Jerozolimę.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years? And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words. So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem.

> Wtedy anioł Pana odpowiedział i rzekł: Panie Zastępów, dokądże nie zmiłujesz się nad Jerozolimą i nad miastami Judy, na które gniewałeś się przez te siedemdziesiąt lat? I Pan odpowiedział aniołowi, który rozmawiał ze mną, dobrymi słowami i słowami pociechy. I rzekł do mnie anioł, który rozmawiał ze mną: Wołaj, mówiąc: Tak mówi Pan Zastępów: Pałam wielką zazdrością o Jerozolimę i o Syjon. I bardzo się gniewam na pogan, którzy zażywają spokoju; gdyż Ja byłem tylko trochę rozgniewany, lecz oni pomnożyli ucisk. Dlatego tak mówi Pan: Powróciłem do Jerozolimy z miłosierdziem; mój dom zostanie w niej zbudowany, mówi Pan Zastępów, a nad Jerozolimą zostanie rozciągnięty sznur mierniczy.

> Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Then lifted I up mine eyes, and saw, and behold four horns. And I said unto the angel that talked with me, What be these? And he answered me, These are the horns which have scattered Judah, Israel, and Jerusalem. And the Lord shewed me four carpenters. Then said I, What come these to do? And he spake, saying, These are the horns which have scattered Judah, so that no man did lift up his head: but these are come to fray them, to cast out the horns of the Gentiles, which lifted up their horn over the land of Judah to scatter it.

> Jeszcze wołaj, mówiąc: Tak mówi Pan Zastępów: Moje miasta dzięki pomyślności jeszcze się rozszerzą; a Pan jeszcze pocieszy Syjon i jeszcze obierze sobie Jeruzalem. Potem podniosłem oczy i ujrzałem, a oto cztery rogi. I rzekłem do anioła, który mówił ze mną: Co to są? A on mi odpowiedział: To są rogi, które rozproszyły Judę, Izraela i Jeruzalem. I Pan ukazał mi czterech cieśli. Wtedy rzekłem: Po co ci przyszli? A on rzekł, mówiąc: To są rogi, które rozproszyły Judę, tak że nikt nie mógł podnieść głowy; lecz ci przyszli, aby je zatrwożyć, by strącić rogi pogan, którzy podnieśli swój róg nad ziemię Judy, aby ją rozproszyć.

> I lifted up mine eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand. Then said I, Whither goest thou? And he said unto me, To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof. And, behold, the angel that talked with me went forth, and another angel went out to meet him, And said unto him, Run, speak to this young man, saying, Jerusalem shall be inhabited as towns without walls for the multitude of men and cattle therein: For I, saith the Lord, will be unto her a wall of fire round about, and will be the glory in the midst of her. Ho, ho, come forth, and flee from the land of the north, saith the Lord: for I have spread you abroad as the four winds of the heaven, saith the Lord. Deliver thyself, O Zion, that dwellest with the daughter of Babylon. For thus saith the Lord of hosts; After the glory hath he sent me unto the nations which spoiled you: for he that toucheth you toucheth the apple of his eye.

> I znowu podniosłem oczy i spojrzałem, a oto mąż ze sznurem mierniczym w ręku. I rzekłem: Dokąd idziesz? A on rzekł do mnie: Aby zmierzyć Jerozolimę, by zobaczyć, jaka jest jej szerokość i jaka jest jej długość. A oto anioł, który mówił ze mną, wyszedł, a inny anioł wyszedł mu na spotkanie. I rzekł do niego: Biegnij, przemów do owego młodzieńca, mówiąc: Jerozolima będzie zamieszkana jak miasta bez murów z powodu mnóstwa ludzi i bydła w niej. Bo Ja — mówi Pan — będę dla niej murem ognistym dokoła i będę chwałą pośród niej. Ho, ho, wyjdźcie i uciekajcie z ziemi północnej — mówi Pan — gdyż rozproszyłem was jak cztery wiatry niebios — mówi Pan. Ratuj się, Syjonie, który mieszkasz u córki Babilonu. Gdyż tak mówi Pan Zastępów: Po chwale posłał mnie do narodów, które was złupiły; bo kto się was dotyka, dotyka źrenicy jego oka.

> For, behold, I will shake mine hand upon them, and they shall be a spoil to their servants: and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me. Sing and rejoice, O daughter of Zion: for, lo, I come, and I will dwell in the midst of thee, saith the Lord. And many nations shall be joined to the Lord in that day, and shall be my people: and I will dwell in the midst of thee, and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto thee. And the Lord shall inherit Judah his portion in the holy land, and shall choose Jerusalem again. Be silent, O all flesh, before the Lord: for he is raised up out of his holy habitation. Zechariah 1:12–2:13.

> Albowiem, oto, poruszę ręką moją nad nimi i staną się łupem dla swoich sług; a wy poznacie, że Pan Zastępów mnie posłał. Śpiewaj i raduj się, córko Syjonu, bo oto przychodzę i zamieszkam pośród ciebie — mówi Pan. I w owym dniu liczne narody przyłączą się do Pana i będą moim ludem; i zamieszkam pośród ciebie, a ty poznasz, że Pan Zastępów posłał mnie do ciebie. I Pan odziedziczy Judę, swój dział w ziemi świętej, i znowu wybierze Jerozolimę. Zamilknij wszelkie ciało przed Panem, gdyż On powstał ze swego świętego przybytku. Zachariasza 1:12–2:13.

The promises of the Lord once again choosing Jerusalem were fulfilled when ancient Israel rebuilt Jerusalem after their captivity in Babylon, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived. The Lord was “raised up out of his holy temple,” on October 22, 1844, when He arose and moved from the Holy Place to the Most Holy Place, at which time “all flesh” was to “be silent” before the Lord,” for the antitypical Day of Atonement had arrived, in agreement with Habakkuk TWO-TWENTY.

Obietnice Pana, że ponownie wybierze Jerozolimę, wypełniły się, gdy starożytny Izrael odbudował Jerozolimę po niewoli babilońskiej, lecz prorocy mówią więcej o dniach ostatecznych niż o dniach, w których żyli. Pan został "podniesiony ze swej świętej świątyni" 22 października 1844 roku, gdy powstał i przeszedł z Miejsca Świętego do Miejsca Najświętszego, w tym czasie "wszelkie ciało" miało "zamilknąć" przed Panem, gdyż nadszedł antytypiczny Dzień Pojednania, zgodnie z Habakukiem DWA-DWADZIEŚCIA.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> Lecz Pan jest w swojej świętej świątyni: niech cała ziemia milczy przed Nim. Habakuk 2:20.

At that time, John in chapter eleven of Revelation was told to measure the temple, which Zechariah witnessed when he “lifted up” his “eyes again, and looked, and behold a man with a measuring line in his hand”. Then Zechariah said, “Whither goest thou?” And John said unto Zechariah, “To measure Jerusalem, to see what is the breadth thereof, and what is the length thereof.” The history of the rebuilding of Jerusalem after the seventy year captivity, and the history that began in 1798 but ended in rebellion when the third angel arrived in 1844, both identify the work that began on September 11, 2001.

W tym czasie Jan w jedenastym rozdziale Apokalipsy otrzymał polecenie, aby zmierzyć świątynię, co zobaczył Zachariasz, gdy "podniósł" znowu "oczy i spojrzał, i oto mąż z sznurem mierniczym w ręku". Wtedy Zachariasz powiedział: "Dokąd idziesz?" A Jan rzekł do Zachariasza: "Aby zmierzyć Jerozolimę, zobaczyć, jaka jest jej szerokość i jaka jest jej długość." Historia odbudowy Jerozolimy po siedemdziesięcioletniej niewoli oraz historia, która rozpoczęła się w 1798 roku, lecz zakończyła buntem, gdy w 1844 roku przybył trzeci anioł, obie wskazują na dzieło, które rozpoczęło się 11 września 2001 roku.

The southern kingdom, the city of Jerusalem, and king David are all the “head” where the character of God is to be manifested. The northern kingdom represents the “body”, and when the Lord determined to once again “have mercy on Jerusalem” and to “comfort her” and to once again “choose her”, He is identifying the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which includes the joining together of the dead dry bones of Laodicea, and thereafter the revival of those bones into a mighty army.

Królestwo południowe, miasto Jerozolima i król Dawid są „głową”, w której ma się objawić charakter Boga. Królestwo północne reprezentuje „ciało”, a gdy Pan postanowił ponownie „zmiłować się nad Jerozolimą” i „pocieszyć ją” oraz ponownie „wybrać ją”, oznacza to zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, które obejmuje złączenie martwych, suchych kości Laodycei, a następnie ożywienie tych kości w potężne wojsko.

That work is represented in Ezekiel chapter thirty-seven, and it is represented by the northern and southern kingdoms, which provide a simile of the work of fulfilling the covenant promise to write His law upon the hearts and minds of the one hundred and forty-four thousand. Of the two sticks, one and one only is identified as the head, and if you believe, if your eyes can perceive and your ears can understand, this identifies the other stick as the body.

To dzieło jest przedstawione w Księdze Ezechiela, w rozdziale trzydziestym siódmym, i jest zobrazowane przez królestwa północne i południowe, które stanowią porównanie dzieła wypełnienia obietnicy przymierza, by wpisać Jego prawo w serca i umysły stu czterdziestu czterech tysięcy. Z dwóch kijów jeden, i tylko jeden, jest określony jako głowa, a jeśli wierzysz, jeśli twoje oczy potrafią dostrzec i twoje uszy potrafią zrozumieć, to oznacza, że drugi kij jest ciałem.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “Upon the foundation that Christ Himself had laid, the apostles built the church of God. In the Scriptures the figure of the erection of a temple is frequently used to illustrate the building of the church. Zechariah refers to Christ as the Branch that should build the temple of the Lord. He speaks of the Gentiles as helping in the work: ‘They that are far off shall come and build in the temple of the Lord;’ and Isaiah declares, ‘The sons of strangers shall build up thy walls.’ Zechariah 6:12, 15; Isaiah 60:10.

> Na fundamencie, który sam Chrystus położył, apostołowie wznosili Kościół Boży. W Piśmie obraz wznoszenia świątyni jest często używany, by zobrazować budowę Kościoła. Zachariasz określa Chrystusa jako Latorośl, która ma zbudować świątynię Pana. Mówi, że w tym dziele pomogą także poganie: 'Ci, którzy są z daleka, przyjdą i będą budować w świątyni Pana;' a Izajasz oświadcza: 'Synowie cudzoziemców odbudują twoje mury.' Zachariasza 6:12, 15; Izajasza 60:10.

> “Writing of the building of this temple, Peter says, ‘To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.’ 1 Peter 2:4, 5.

> Pisząc o budowie tej świątyni, Piotr mówi: "Przystępując do niego jako do kamienia żywego, wprawdzie przez ludzi odrzuconego, lecz u Boga wybranego i drogocennego, i wy sami, jako żywe kamienie, budujcie się w duchowy dom, w święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, miłe Bogu przez Jezusa Chrystusa." 1 List Piotra 2:4, 5.

> “In the quarry of the Jewish and the Gentile world the apostles labored, bringing out stones to lay upon the foundation. In his letter to the believers at Ephesus, Paul said, ‘Now therefore ye are no more strangers and foreigners, but fellow citizens with the saints, and of the household of God; and are built upon the foundation of the apostles and prophets, Jesus Christ Himself being the Chief Cornerstone; in whom all the building fitly framed together groweth unto an holy temple in the Lord: in whom ye also are builded together for an habitation of God through the Spirit.’ Ephesians 2:19–22.

> W kamieniołomie świata żydowskiego i pogańskiego apostołowie trudzili się, wydobywając kamienie, by kłaść je na fundamencie. W liście do wierzących w Efezie Paweł napisał: "A tak już nie jesteście obcymi i przybyszami, lecz współobywatelami świętych i domownikami Boga; zbudowani na fundamencie apostołów i proroków, a kamieniem węgielnym jest sam Jezus Chrystus; w którym cała budowla, ściśle spojona, rośnie w świątynię świętą w Panu; w którym i wy razem jesteście budowani, abyście byli mieszkaniem Boga przez Ducha." Efezjan 2:19-22.

> “And to the Corinthians he wrote: ‘According to the grace of God which is given unto me, as a wise master builder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is.” 1 Corinthians 3:10–13.

> A do Koryntian napisał: „Według łaski Bożej, która została mi dana, jako mądry budowniczy położyłem fundament, a inny na nim buduje. Niech jednak każdy baczy, jak na nim buduje. Nikt bowiem nie może położyć innego fundamentu od tego, który jest już położony, a którym jest Jezus Chrystus. A jeśli ktoś na tym fundamencie buduje złoto, srebro, drogocenne kamienie, drewno, siano, słomę, dzieło każdego stanie się jawne; dzień bowiem to pokaże, gdyż zostanie objawione przez ogień, a ogień wypróbuje dzieło każdego, jakie ono jest.” 1 List do Koryntian 3:10-13.

> “The apostles built upon a sure foundation, even the Rock of Ages. To this foundation they brought the stones that they quarried from the world. Not without hindrance did the builders labor. Their work was made exceedingly difficult by the opposition of the enemies of Christ. They had to contend against the bigotry, prejudice, and hatred of those who were building upon a false foundation. Many who wrought as builders of the church could be likened to the builders of the wall in Nehemiah’s day, of whom it is written: ‘They which builded on the wall, and they that bare burdens, with those that laded, everyone with one of his hands wrought in the work, and with the other hand held a weapon.’ Nehemiah 4:17.” Acts of the Apostles, 595–597.

> Apostołowie budowali na pewnym fundamencie, czyli Opoce Wieków. Na ten fundament przynosili kamienie, które wydobywali ze świata. Praca budowniczych nie obywała się bez przeszkód. Ich dzieło niezwykle utrudniał opór nieprzyjaciół Chrystusa. Musieli zmagać się z bigoterią, uprzedzeniami i nienawiścią tych, którzy budowali na fałszywym fundamencie. Wielu spośród tych, którzy pracowali jako budowniczowie Kościoła, można przyrównać do budowniczych muru za dni Nehemiasza, o których jest napisane: „Ci, którzy budowali mur, i ci, którzy nosili brzemiona, wraz z tymi, którzy je nakładali, każdy jedną ręką wykonywał pracę, a drugą trzymał broń.” Nehemiasza 4:17. Dzieje Apostołów, 595–597.

Back to Articles