Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

Księga Daniela - Numer sto siedemdziesiąt trzy

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

Cienie papiestwa: odsłanianie wpływów i intencji stojących za „Papieżem Hitlera”

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

W książce zatytułowanej Hitler’s Pope autor, John Cornwell, rozpoczyna opowieść o przyszłym papieżu, który panował w czasie, gdy Hitler rządził Niemcami, od jego dziadka oraz papieża Piusa IX, którzy zostali wypędzeni z miasta Rzymu. Gdy Pius IX uciekał z miasta Rzymu, przebrany za zakonnicę, jedynym człowiekiem, którego zabrał ze sobą, był dziadek przyszłego papieża. Cornwell ukazuje bliską relację łączącą tych dwóch mężczyzn, a następnie wskazuje, w jaki sposób ojciec przyszłego papieża również był związany z centrum władzy Kościoła katolickiego. Czyniąc to, przedstawia społeczne, polityczne i religijne środowisko historyczne od czasów Piusa IX aż po II wojnę światową. Ten zarys dziejów jest niezwykle pouczający.

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> Kolejny krok w papieskiej uzurpacji został uczyniony, gdy w XI wieku papież Grzegorz VII ogłosił doskonałość Kościoła rzymskiego. Wśród tez, które wysunął, była taka, która stwierdzała, że Kościół nigdy nie zbłądził ani też nigdy nie zbłądzi — zgodnie z Pismem Świętym. Jednak temu twierdzeniu nie towarzyszyły dowody biblijne. Pyszny pontyfik rościł sobie także władzę detronizowania cesarzy i oświadczył, że żadnego wyroku, który on wyda, nikt nie może uchylić, natomiast do niego należy prerogatywa uchylania decyzji wszystkich innych.

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> Wyrazistą ilustracją tyranicznego charakteru tego orędownika nieomylności było jego postępowanie wobec niemieckiego cesarza, Henryka IV. Za to, że ośmielił się zlekceważyć autorytet papieża, monarcha ten został obłożony ekskomuniką i zdetronizowany. Przerażony odstępstwem i groźbami własnych książąt, których papieski nakaz zachęcał do buntu przeciwko niemu, Henryk poczuł konieczność pojednania się z Rzymem. W towarzystwie żony i wiernego sługi przeszedł przez Alpy w środku zimy, aby ukorzyć się przed papieżem. Gdy dotarł do zamku, do którego wycofał się Grzegorz, został, bez swojej straży, zaprowadzony na zewnętrzny dziedziniec i tam, w siarczystym mrozie, z odkrytą głową i bosymi stopami, w nędznym odzieniu, oczekiwał na papieskie pozwolenie, by zostać dopuszczonym do jego obecności. Dopiero gdy przez trzy dni pościł i spowiadał się, papież raczył udzielić mu przebaczenia. Nawet wtedy stało się to tylko pod warunkiem, że cesarz będzie czekał na sankcję papieża, zanim ponownie przywdzieje insygnia lub zacznie sprawować władzę monarszą. A Grzegorz, upojony swoim triumfem, chełpił się, że jego obowiązkiem jest upokorzyć pychę królów. Wielki bój, 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

Grzegorz VII był „orędownikiem nieomylności”, ale to niedorzeczne twierdzenie nie zostało ogłoszone oficjalną doktryną (dogmatem) aż do czasów Piusa IX, który na I Soborze Watykańskim uczynił to głupie twierdzenie obowiązującą doktryną. Doktryna została uchwalona 18 lipca 1870 roku, dokładnie sto pięćdziesiąt lat co do dnia przed pierwszym rozczarowaniem stu czterdziestu czterech tysięcy.

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

Pouczające w tej historii jest to, że kiedy Pius IX zwołał pierwszy Sobór Watykański i wprowadził swoją doktrynę nieomylności, jego motywacja była podyktowana nienawiścią do tego, co nazywano „modernizmem”. Nie była ona zakorzeniona w przekonaniu, że papież nie może popełniać błędów przy definiowaniu doktryn biblijnych; stanowiła obronę papieskiego sprzeciwu wobec wpływu, jaki wywarła Rewolucja Francuska. Była wymierzona przeciwko temu, co ostatecznie nazwano komunizmem.

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

Rewolucja francuska wywołała wstrząs w strukturach władzy państw europejskich, przy czym szczególną nienawiść budziła monarchia, jaką stanowi papiestwo. Włoskie republikańskie powstanie na pewien czas wypędziło Piusa IX i jego najbliższego współpracownika z Rzymu. "Modernizm", reprezentowany przez rozmaite filozofie zrodzone przez rewolucję francuską, był śmiertelnym wrogiem Piusa IX, a jego doktryna nieomylności została opracowana po to, by podtrzymać każde twierdzenie, jakie papież wysuwał przeciwko modernistycznym ideom wywodzącym się z rewolucji francuskiej.

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

Księga Daniela, rozdział jedenasty, werset czterdziesty, wskazuje, że w 1798 roku król południa (ateistyczna Francja) zadał śmiertelną ranę królowi północy (papiestwu).

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

Doktryna nieomylności Piusa IX była związana z wojną przedstawioną w czterdziestym wersecie jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a od końcowej części roku 1869 do roku następnego Pius IX zwołał pierwszy Sobór Watykański, znany jako Vaticanum I, w celu potwierdzenia, że papież jest głową katolicyzmu, a katolicyzm jest głową wszystkich kościołów, jak zostało to ogłoszone dekretem Justyniana w roku 533.

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

Sobór Watykański II, znany również jako Vaticanum II, odbył się w latach 1962–1965. Było to wydarzenie przełomowe w historii Kościoła katolickiego i jeden z najważniejszych soborów powszechnych w czasach współczesnych. Sobór obradował pod przewodnictwem papieża Jana XXIII, a po jego śmierci w 1963 roku był kontynuowany podczas pontyfikatu papieża Pawła VI. Ważne jest, aby dostrzegać wyraźną różnicę między tymi dwoma soborami.

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

Pierwszy sobór miał ustanowić to, co nazywa się „prymatem” papieża, co oznacza, że papież jest najwyższym zwierzchnikiem, nauczycielem i pasterzem Kościoła, odpowiedzialnym za zachowywanie i interpretowanie doktryn wiary. Jego władza polegała na definiowaniu dogmatów, wydawaniu dekretów doktrynalnych oraz ogłaszaniu autorytatywnych orzeczeń w sprawach wiary i moralności, znanych jako nieomylność papieska. Obejmuje ona jurysdykcyjną władzę papieża nad Kościołem powszechnym, w tym uprawnienie do mianowania biskupów, regulowania sakramentów oraz kierowania administracją Kościoła.

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

Drugi sobór miał ukierunkować Kościół na ekumenizm. Sobory reprezentowały skrajnie przeciwstawne założenia. Konserwatywnemu pierwszemu soborowi przeciwstawiał się liberalny drugi sobór. Te dwie frakcje różniły się jak dzień i noc, a proroctwo przypisywane trzem tajemnicom fatimskim wskazuje na wewnętrzną wojnę, którą trafnie reprezentują te dwa sobory.

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

Proroctwo wyróżnia klasę, która podtrzymuje prymat reprezentowany przez Piusa IX, przedstawiając ją jako tzw. „białego papieża”, „dobrego papieża” lub „dobrego biskupa”, oraz inną klasę, związaną z Soborem Watykańskim II, przedstawianą jako „czarny papież”, „zły papież” lub „zły biskup”. Spór między tymi dwiema koncepcjami politycznymi jest ukazany podczas wizyty w sanktuarium cudu Fatimy w Fatimie w Portugalii. Przy wejściu aleja jest poprowadzona między posągiem czarnego papieża po jednej stronie a białego papieża po drugiej.

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

Zatem częścią dziedzictwa człowieka, który ostatecznie miał się stać tym, kogo książka określa jako „papieża Hitlera”, staje się to, że jego korzenie są wplecione w zmagania między modernizmem (królem południa) a prymatem papieskim (królem północy).

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

Należy rozumieć, że autor książki, którą rozważamy, był katolikiem cieszącym się dobrą opinią, a deklarowanym przez niego celem napisania tej książki było rzucenie światła na twierdzenie, jakoby papież panujący w czasie II wojny światowej popierał Hitlera, nazistów albo ponosił jakąkolwiek winę za Holocaust przeciwko Żydom i innym. Gdy Cornwell omawia dziadka Piusa XII, który był prawą ręką przy zwołaniu soboru watykańskiego I, historia zmagań między królami południa i północy odgrywa się właśnie w tej historii. Kiedy rewolucja „republikanizmu” dotarła do Włoch, Włosi na około rok wypędzili Piusa IX z miasta Rzymu i odtąd, nawet po jego powrocie, wszystko, co papiestwo kiedykolwiek posiadało, stanowiło sto dziesięć akrów, znanych jako Państwo Watykańskie.

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

Jedynym sposobem, dzięki któremu zdołał w ogóle powrócić do Watykanu, była pomoc wojsk francuskich oraz pożyczka od Rothschildów, niesławnych żydowskich bankierów. Aby w sposób rozumny zrozumieć współudział papiestwa w Holokauście podczas II wojny światowej, konieczne jest podstawowe zrozumienie stosunku Europy do Żydów od czasu ukrzyżowania Chrystusa. Książka sugeruje, że antysemityzm i rasizm są dwiema odmiennymi postawami, twierdząc, iż nienawiść Hitlera do Żydów miała charakter rasistowski, ponieważ Hitler postrzegał Żydów jako niższą kategorię istot ludzkich, podczas gdy antysemityzm oznaczał nienawiść do Żydów dlatego, że zabili Boga. Niezależnie od tego, czy są one jednym i tym samym, czy też rzeczywiście istnieje między nimi rozróżnienie, rzeczywistość położenia Żydów zasługuje na zrozumienie.

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

Na przykład, we współczesnej Ameryce, gdy używa się słowa „getto”, większość sądzi, że oznacza ono biedną, podupadłą część miasta. Jednak termin „getto” pierwotnie odnosił się do wydzielonej części miasta, zwłaszcza w Wenecji we Włoszech, gdzie w średniowieczu Żydzi byli zmuszeni mieszkać. Pierwsze getto ustanowiono w Wenecji w 1516 roku, kiedy Republika Wenecka zamknęła Żydów na wyznaczonym obszarze miasta znanym jako „geto nuovo” (nowa odlewnia), który z czasem stał się znany jako getto.

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

W Europie przez całe średniowiecze Żydzi podlegali ograniczeniom dotyczącym tego, gdzie mogli mieszkać, a także zawodów, które wolno im było wykonywać. Ograniczenia te opierały się na dawnej definicji antysemityzmu, zgodnie z którą wierzono, że Żydzi zabili Boga, a wszystkie ich późniejsze problemy sprowadzili na siebie poprzez własne działania.

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

W średniowieczu utrwaloną tradycją było to, że chrześcijanom nie wolno było pożyczać pieniędzy ani pobierać odsetek od pożyczki. Żydzi byli zwolnieni z tego ograniczenia, a pożyczanie pieniędzy stało się jednym z zawodów, które wolno im było wykonywać. Żydowscy bankierzy, tacy jak rodzina Rothschildów, stali się bankierami i handlarzami pieniędzmi w odpowiedzi na prawne ograniczenia dotyczące tego, jakie zawody wolno im było wykonywać. Gdy Pius IX potrzebował funduszy, aby powrócić do Watykanu, frustrację wynikającą z tego, że nie panował już nad miastem Rzymem, spotęgowała konieczność zwrócenia się do Żydów po pieniądze.

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

Przed wypędzeniem go z Rzymu wydawało się, że Pius IX opowiadał się za jednym z dwóch obozów w kwestii Żydów i stosunku Kościoła do Żydów. Owe dwa obozy tworzyli ci, którzy wierzyli, że Żydzi — bez względu na to, co ich spotyka — po prostu otrzymują to, na co zasługują, oraz ci, którzy skłaniali się ku okazywaniu Żydom pewnej dozy miłosierdzia. Gdy Pius IX powrócił do Watykanu po tym, jak został wypędzony, miłosierdzie, jakie niekiedy okazywał przed swym wygnaniem, już nigdy więcej się nie ujawniło. Przed wygnaniem zlikwidował getto w mieście Rzymie, a po swym powrocie ponownie je ustanowił i rozpoczął nakładanie podatku na Żydów, aby zrekompensować swoje straty finansowe.

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

Prawą ręką papieża Piusa IX był Marcantonio Pacelli, dziadek papieża Hitlera. Był adwokatem należącym do specjalnej klasy adwokatów wspierających papiestwo. Jego syn wszedł do tej samej elitarnej klasy adwokatów, podobnie jak jego wnuk, który ostatecznie został papieżem Hitlera. Po przedstawieniu przez książkę historii dziadka Eugenia Pacellego, jego ojca oraz jego młodości i wykształcenia, omawia ona stanowisko, które Pacelli objął, gdy rozpoczął pracę dla papiestwa. Jako adwokat, wywodzący się z elitarnego grona papieskich adwokatów, został wybrany na kierownika działu, który specjalizował się w umowach, zwanych konkordatami. W 1901 roku Pacelli został przyjęty do urzędu Papieskiego Sekretariatu Stanu.

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

Pacelli został wysłannikiem do narodów. Proroczo Pacelli stał się prawnym punktem styku, który przypieczętował nierząd królów ziemi z papiestwem. W 1903 roku Pius X został koronowany na papieża. Natychmiast zaczął atakować „intelektualną truciznę”, która wytwarzała „relatywizm i sceptycyzm”. Człowiekiem kierującym wysiłkami Piusa X na rzecz wykorzenienia „modernizmu” był Umberto Benigni, który pracował w tym samym urzędzie co Pacelli. Benigni stwierdził kiedyś o grupie historyków światowej klasy, że są to ludzie, dla których „historia nie jest niczym innym jak nieustanną, rozpaczliwą próbą zwymiotowania”. Dla tego rodzaju człowieka istnieje tylko jedno lekarstwo: inkwizycja! Według Benigniego każdy historyk, który okazywał jakąkolwiek sympatię dla idei wywodzących się z Rewolucji Francuskiej, powinien zostać stracony.

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

Oficjalnie Benigni kierował ministerstwem propagandy papiestwa, ale nieoficjalnie prowadził też tajną siatkę szpiegowską, mającą na celu identyfikowanie wszelkich katolików, którzy mieli jakąkolwiek sympatię dla „modernizmu”, zapoczątkowanego przez „króla południa”. Ostatecznie w 1910 roku jego praca zaowocowała wydaniem zarządzenia, które zobowiązywało pracowników papiestwa do złożenia przysięgi, zwanej Przysięgą Antymodernistyczną. Nadal obowiązuje. Aby być zatrudnionym w Watykanie, trzeba złożyć przysięgę nienawiści wobec modernistycznych idei, które dziś nazwalibyśmy ideami komunistycznymi.

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

W streszczeniu książki Cronwella na wyklejce widnieje: „W pierwszej dekadzie XX wieku, jako błyskotliwy młody prawnik watykański, Pacelli pomógł ukształtować ideologię bezprecedensowej władzy papieskiej; w latach 20. XX wieku posługiwał się podstępem i szantażem, by narzucić władzę w Niemczech. W 1933 roku Hitler stał się jego idealnym partnerem do negocjacji i zawarto konkordat, który przyznawał Kościołowi katolickiemu przywileje religijne i edukacyjne w zamian za wycofanie się katolików z działalności społecznej i politycznej. To „dobrowolne” wyrzeczenie się politycznego katolicyzmu, narzucone z Rzymu, ułatwiło wzrost nazizmu.”

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

Na posiedzeniu gabinetu 14 lipca 1933 roku Adolf Hitler wyraził opinię, że właśnie w tym miesiącu porozumienie wypracowane przez Pacellego z nazistami stworzyło Niemcom „strefę zaufania... w rozwijającej się walce przeciw międzynarodowemu Żydostwu”.

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

Książka Cornwella nie została dobrze przyjęta przez katolików, którzy odmawiali uznania dowodów, że Pacelli był główną przyczyną, dla której Hitler mógł dojść do władzy, ponieważ Niemcy były krajem w większości katolickim. Pacelli zawarł porozumienie, które od 1933 roku uniemożliwiało katolickiemu wydawnictwu, katolickim agencjom prasowym oraz szkołom katolickim wypowiadanie się na temat kierunku, w jakim zmierzał Hitler. Książka ukazuje wyraźnie antysemickie nastawienie Pacellego, który następnie został papieżem w czasie II wojny światowej. Na podstawie książki można ustalić przynajmniej trzy kwestie, opierając się na bardzo wiarygodnych źródłach historycznych.

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

Pierwszym jest wojna króla północy i króla południa, przedstawiona w jedenastym rozdziale Księgi Daniela. W tej wojnie przeciwnikami są katolicyzm i ateizm, papież i komunizm. Drugą kwestią jest to, że podczas II wojny światowej papież posłużył się nazizmem jako swoją zastępczą armią przeciwko ateizmowi, tak jak w roku 1989 posłużył się odstępczym protestantyzmem jako swoją zastępczą armią przeciwko ateizmowi ZSRR. Książka wskazuje również wewnętrzną i zewnętrzną proroczą strukturę przedstawioną przez szatańskie przesłania, które wyszły z cudu w Fatimie.

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

Wojna graniczna pod Rafią, przedstawiona w wersetach jedenastym i dwunastym jedenastego rozdziału Księgi Daniela, przedstawia wojnę graniczną, która obecnie rozgrywa się na Ukrainie. Dawna wojna była wojną gorącą; druga jest drugą wojną zastępczą, w której zastępcze armie prowadzą śmiertelne starcie. Rafia wskazuje, że wojna graniczna toczy się między królem północy a królem południa, lecz proroctwo uczy, że aż do rychło nadchodzącego prawa niedzielnego nierządnica z Tyru jest zapomniana, Jezebel przebywa w Samarii, a Herodiada opuściła przyjęcie urodzinowe Heroda. Te trzy świadectwa dotyczące roli króla północy w obecnej historii wskazują, że to ona zza kulis pociąga za sznurki. Wojny gorące, wojny zastępcze i wojny zimne, które mają miejsce, gdy jest zapomniana, są prowadzone przez jej zastępcze armie.

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

Rosja jest królem południa i obecnie jest uwikłana w wojnę graniczną, finansowaną przez globalistów świata zachodniego, przede wszystkim przez postępowych Demokratów oraz republikanów RINO (Republican In Name Only) w Stanach Zjednoczonych. Gdy w czterdziestym wersecie jedenastego rozdziału Księgi Daniela Stany Zjednoczone są przedstawione jako armia zastępcza króla północy, ich dwiema proroczymi cechami są potęga militarna i siła finansowa. Stany Zjednoczone wykonują na Ukrainie to samo dzieło, które wykonywały w roku 1989, pomagając papieżowi przeciw Rosji, a armia zastępcza w terenie, broniąca Ukrainy, jest tak przepełniona zwolennikami nazizmu, że nawet media głównego nurtu nie mogą temu zaprzeczyć. Rzym posługuje się teraz tymi samymi armiami zastępczymi, którymi posługiwał się podczas gorącej wojny, jaką była II wojna światowa, oraz w roku 1989, aby prowadzić wojnę przeciw Rosji. Przeczytaj książkę: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> W podobny sposób, gdy Bóg zamierzał odsłonić przed umiłowanym Janem dzieje Kościoła na przyszłe wieki, dał mu zapewnienie o zainteresowaniu i trosce Zbawiciela o Jego lud, ukazując mu „kogoś podobnego do Syna Człowieczego”, przechadzającego się pośród świeczników, które symbolizowały siedem kościołów. Gdy Janowi ukazano ostatnie wielkie zmagania Kościoła z ziemskimi mocami, pozwolono mu również ujrzeć ostateczne zwycięstwo i wybawienie wiernych. Widział Kościół wciągnięty w śmiertelny konflikt z bestią i jej obrazem, a kult tej bestii wymuszany pod karą śmierci. Lecz spoglądając poza dym i zgiełk bitwy, ujrzał na górze Syjon z Barankiem zastęp, który zamiast znamienia bestii miał „imię Ojca” wypisane na czołach. I znów ujrzał „tych, którzy odnieśli zwycięstwo nad bestią, i nad jej obrazem, i nad jej znamieniem, i nad liczbą jej imienia, stojących na morzu ze szkła, mających harfy Boże” i śpiewających pieśń Mojżesza i Baranka.

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> Te nauki są dla naszego dobra. Musimy oprzeć naszą wiarę na Bogu, bo tuż przed nami jest czas, który wystawi ludzkie dusze na próbę. Chrystus, na Górze Oliwnej, przedstawił straszliwe sądy, które miały poprzedzić Jego powtórne przyjście: „Będziecie słyszeć o wojnach i pogłoskach o wojnach.” „Powstanie naród przeciw narodowi i królestwo przeciw królestwu; a będą klęski głodu, zarazy i trzęsienia ziemi miejscami. A to wszystko jest początkiem boleści.” Chociaż proroctwa te częściowo spełniły się przy zburzeniu Jerozolimy, mają bardziej bezpośrednie odniesienie do dni ostatecznych.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> Stoimy na progu wielkich i doniosłych wydarzeń. Proroctwa szybko się wypełniają. Pan jest u drzwi. Wkrótce otworzy się przed nami okres o ogromnym znaczeniu dla wszystkich żyjących. Spory z przeszłości zostaną ożywione; pojawią się nowe. Sceny, które mają się rozegrać na naszym świecie, jeszcze nawet się nam nie śniły. Szatan działa za pośrednictwem ludzi. Ci, którzy usiłują zmienić Konstytucję i uzyskać prawo nakazujące święcenie niedzieli, niewiele zdają sobie sprawę z tego, jakie będą tego skutki. Kryzys jest już tuż przed nami.

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> "Lecz słudzy Boży nie mają polegać na sobie w tym wielkim kryzysie. W widzeniach danych Izajaszowi, Ezechielowi i Janowi widzimy, jak ściśle niebo jest związane z wydarzeniami rozgrywającymi się na ziemi i jak wielka jest troska Boga o tych, którzy są Mu wierni. Świat nie jest pozbawiony władcy. Plan nadchodzących wydarzeń jest w rękach Pana. Majestat nieba ma w swojej pieczy losy narodów, a także sprawy swego Kościoła." Świadectwa, tom 5, 752, 753.

Back to Articles