Article

# Parallel Warnings - Number Four

Równoległe ostrzeżenia – numer cztery

Foundations of Faith and the Peril of Forgetting: Lessons from Prophecy and History

Fundamenty wiary i niebezpieczeństwo zapominania: lekcje z proroctw i historii

Author

Jeff Pippenger

Published

August 8, 2023

Formats

PDF
Word

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> Kogo będzie uczył poznania? I komu będzie wykładał naukę? Czy tym, którzy zostali odstawieni od mleka i oderwani od piersi?

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little:

> Bo nakaz na nakaz, nakaz na nakaz; wiersz po wierszu, wiersz po wierszu; tu trochę i tam trochę:

> For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> Albowiem jąkającymi wargami i obcym językiem będzie mówił do tego ludu. Do nich powiedział: To jest odpoczynek, którym możecie dać wytchnienie zmęczonemu; to jest pokrzepienie, lecz oni nie chcieli słuchać.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Ale słowo Pana było dla nich: nakaz za nakazem, nakaz za nakazem; wers za wersem, wers za wersem; tu trochę, a tam trochę; aby poszli i upadli wstecz, i zostali rozbici, i usidleni, i pojmani. Izajasza 28:9-13.

These verses from Isaiah have been addressed repeatedly in Habakkuk’s Tables. Here I need to simply touch upon to take a point or two from these previous verses, to add to the current discussion. This passage shows a people that fail a test for they “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” They were a people that failed a test concerning who God would attempt to “teach” to “understand” “knowledge” or “doctrine.” It was a test that was based upon understanding an increase of knowledge, so it was the same test that separated the wise and the wicked in Daniel chapter twelve, for all the prophets agree and identify the end of the world. In Daniel twelve the “wise” understand, but the “wicked” do not understand the increase of knowledge.

Te wersety z Księgi Izajasza były wielokrotnie omawiane w Tablicach Habakuka. Tutaj muszę jedynie krótko się odnieść i poruszyć jedną czy dwie kwestie z tych wcześniejszych wersetów, aby dodać je do obecnej dyskusji. Ten fragment ukazuje lud, który oblewa próbę, bo "pójdą, i upadną wstecz, i zostaną rozbici, usidleni i pojmani." Był to lud, który oblał próbę dotyczącą tego, kogo Bóg próbowałby "uczyć", aby "rozumiał" "wiedzę" lub "naukę". Była to próba oparta na zrozumieniu wzrostu wiedzy, a więc ta sama próba, która oddzieliła mądrych od bezbożnych w dwunastym rozdziale Daniela, gdyż wszyscy prorocy są zgodni i wskazują na koniec świata. W dwunastym rozdziale Daniela "mądrzy" rozumieją, lecz "bezbożni" nie rozumieją wzrostu wiedzy.

The people in Isaiah’s passage were tested by “the word of the Lord” which “they would not hear.” And the specific “word of the Lord” that they rejected, and that would have allowed them to “understand” the increase of “knowledge” was the biblical rule that defines how to correctly align prophetic histories. Those that fall in Isaiah’s passage rejected the rule that identifies that in order to understand a prophetic history you must seek for that line “here a little, and there a little.” The word of the Lord that produced a test which they rejected was the technique of selecting prophetic lines from here and there, and then to place one of those selected lines of prophetic history in parallel to the other lines of prophetic history that address the same theme. The success of the endeavor to lay line upon line in this way depends on the application of the genuine rules of prophetic interpretation. Those rules, which are “precepts” also to be brought together and they are found here and there within the Bible. Isaiah’s virgins who fail the test, do so because they forget, the main thing they should not have forgotten, and that is, that history repeats.

Ludzie we fragmencie Izajasza zostali poddani próbie przez "słowo Pana", którego "nie chcieli słuchać". A tym konkretnym "słowem Pana", które odrzucili, a które pozwoliłoby im "zrozumieć" wzrost "poznania", była biblijna zasada określająca, jak poprawnie zestawiać prorocze dzieje. Ci, którzy upadają w fragmencie Izajasza, odrzucili zasadę mówiącą, że aby zrozumieć historię proroczą, trzeba szukać tej linii "tu trochę i tam trochę". "Słowo Pana", które stało się dla nich próbą, a które odrzucili, polegało na technice wybierania proroczych linii z różnych miejsc, a następnie zestawiania jednej z tych wybranych linii historii proroczej równolegle z innymi liniami historii proroczej, które poruszają ten sam temat. Powodzenie przedsięwzięcia układania w ten sposób linii po linii zależy od zastosowania autentycznych zasad interpretacji proroctw. Te zasady, które są "przepisami", również należy zebrać razem, a znajdują się one tu i ówdzie na kartach Biblii. Izajaszowe dziewice, które oblewają tę próbę, czynią to dlatego, że zapominają o tym, czego zapomnieć nie powinny: że historia się powtarza.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> "Nie mamy się czego obawiać o przyszłość, chyba że zapomnimy o drodze, którą Pan nas prowadził, i o Jego nauczaniu w naszej przeszłości." Szkice z życia, 196.

God is not the author of confusion, and an anchor point of that fact is that every prophet in the Bible is identifying the same prophetic line. They do not all see the identical events on the line, but it is always the same line of events at the end of the world. It is the events that lead to the close of probation, followed by the seven last plagues which concludes with the Second Coming of Christ. One prophet’s story might be of God’s faithful people in that line of history, but another prophet’s testimony may be of God’s unfaithful people, or of the United States, the Vatican, the United Nations, the merchants of the earth or Islam, but it is always the same line.

Bóg nie jest autorem zamieszania, a mocnym potwierdzeniem tego faktu jest to, że każdy prorok w Biblii wskazuje tę samą linię proroczą. Nie wszyscy widzą identyczne wydarzenia na tej linii, lecz zawsze jest to ta sama sekwencja wydarzeń na końcu świata. Są to wydarzenia prowadzące do zamknięcia czasu próby, po którym następuje siedem ostatnich plag, które kończą się Powtórnym Przyjściem Chrystusa. Relacja jednego proroka może dotyczyć wiernego ludu Bożego w tej linii historii, natomiast świadectwo innego proroka może mówić o niewiernym ludzie Bożym, albo o Stanach Zjednoczonych, Watykanie, Organizacji Narodów Zjednoczonych, kupcach ziemi lub islamie, ale zawsze chodzi o tę samą linię.

Malachi’s Elijah message, as well as the messages represented in Revelation chapters one, fourteen and eighteen, and the message of Daniel eleven and twelve are the very same message. They are all the same line of history, but each with their own special contribution to the story.

Przesłanie o Eliaszu w Księdze Malachiasza, a także przesłania przedstawione w rozdziałach 1, 14 i 18 Księgi Objawienia oraz przesłanie z rozdziałów 11 i 12 Księgi Daniela są dokładnie tym samym przesłaniem. Wszystkie opisują ten sam ciąg dziejów, lecz każde wnosi do opowieści swój szczególny wkład.

What is almost universally misunderstood about that special message is the fact that it is only revealed to God’s people just before the close of human probation. Knowing that the special message always warns of the soon coming close of probation, we will consider perhaps the clearest illustration of the close of probation in the Bible.

To, co niemal powszechnie bywa źle rozumiane w związku z tym szczególnym przesłaniem, to fakt, że jest ono objawiane ludowi Bożemu dopiero tuż przed zamknięciem czasu próby dla ludzkości. Wiedząc, że to szczególne przesłanie zawsze ostrzega przed rychłym zamknięciem czasu próby, rozważymy chyba najjaśniejszą ilustrację zamknięcia czasu próby w Biblii.

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:11.

> Kto jest niesprawiedliwy, niech nadal będzie niesprawiedliwy; a kto nieczysty, niech nadal będzie nieczysty; a kto sprawiedliwy, niech nadal będzie sprawiedliwy; a kto święty, niech nadal będzie święty. Objawienie 22:11.

Before the end of probationary time is announced in the sanctuary above with the words of verse eleven, there is to be a special warning prophetic message from the book of Revelation that is unsealed to God’s servants.

Zanim w niebiańskiej świątyni słowami jedenastego wersetu zostanie ogłoszony koniec czasu próby, ma zostać dane szczególne prorocze poselstwo ostrzegawcze z Księgi Objawienia, które zostanie odpieczętowane sługom Bożym.

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:10, 11.

> I rzekł do mnie: Nie pieczętuj słów proroctwa tej księgi, bo czas jest bliski. Kto czyni nieprawość, niech dalej czyni nieprawość; a kto jest nieczysty, niech dalej będzie nieczysty; a kto jest sprawiedliwy, niech dalej postępuje sprawiedliwie; a kto jest święty, niech dalej się uświęca. Objawienie 22:10–11.

There is to be a special prophetic message recognized by God’s people just before the seven last plagues. When that “time is at hand” “the prophecy of this book” (the prophecy of Revelation) that has been sealed is to be unsealed. The only prophecy in the book of Revelation that has been sealed is the prophecy of the seven thunders.

Tuż przed siedmioma ostatnimi plagami ma pojawić się szczególne prorocze przesłanie, rozpoznane przez lud Boży. Gdy "czas jest bliski", "proroctwo tej księgi" (proroctwo z Księgi Objawienia), które zostało zapieczętowane, ma zostać odpieczętowane. Jedynym proroctwem w Księdze Objawienia, które zostało zapieczętowane, jest proroctwo o siedmiu gromach.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:1–4.

> I ujrzałem innego potężnego anioła, zstępującego z nieba, odzianego w obłok; a na jego głowie była tęcza, a jego oblicze było jak słońce, a jego nogi jak słupy ognia. I miał w swej ręce otwartą książeczkę; i postawił swą prawą nogę na morzu, a lewą na ziemi. I zawołał donośnym głosem, jak gdy ryczy lew; a gdy zawołał, odezwało się siedem gromów. A kiedy siedem gromów przemówiło, zamierzałem pisać; lecz usłyszałem głos z nieba, mówiący do mnie: Zapieczętuj to, co powiedziało siedem gromów, i nie zapisuj tego. Objawienie 10:1–4.

Just before human probation closes, when “the time is at hand” there will be an unsealing of a special Bible truth identifying “things which must shortly come to pass.” The mighty angel of Revelation ten is Jesus Christ, who cried as a Lion.

Tuż przed zamknięciem czasu łaski dla ludzkości, gdy "czas jest bliski", nastąpi odpieczętowanie szczególnej biblijnej prawdy wskazującej na "rzeczy, które wkrótce muszą się stać". Potężny anioł z dziesiątego rozdziału Księgi Objawienia to Jezus Chrystus, który ryknął jak lew.

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Potężny anioł, który pouczał Jana, był kimś nie mniejszym niż sam Jezus Chrystus. Postawienie Jego prawej stopy na morzu, a lewej na suchej ziemi, ukazuje rolę, jaką odgrywa w końcowych scenach wielkiego sporu ze Szatanem. Ta postawa oznacza Jego najwyższą moc i władzę nad całą ziemią. Spór narastał na sile i stawał się coraz bardziej zdecydowany z wieku na wiek i będzie tak nadal, aż do końcowych scen, gdy mistrzowskie działanie mocy ciemności osiągnie swój szczyt. Szatan, złączony ze złymi ludźmi, zwiedzie cały świat i kościoły, które nie przyjmują miłości prawdy. Jednak potężny anioł domaga się uwagi. Woła donośnym głosem. Ma ukazać moc i autorytet Jego głosu tym, którzy połączyli się ze Szatanem, by sprzeciwić się prawdzie. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

At the end the “churches” that “Satan” deceives are deceived because they received not the love of the “truth.” The word “truth” in the passage from second Thessalonians which Sister White just referred to is the primary Greek word that is derived from the Hebrew word translated as “truth” that is composed with three Hebrew letters and represents the Alpha and Omega. Is there any biblical evidence that the truth connected with the rule of first mention that represents an attribute of Christ’s character is the truth that is rejected and consequently produces strong delusion?

Na końcu „kościoły”, które „Szatan” zwodzi, są zwiedzione, ponieważ nie przyjęły miłości „prawdy”. Słowo „prawda” w fragmencie z Drugiego Listu do Tesaloniczan, do którego właśnie odwołała się Siostra White, jest podstawowym greckim słowem wywodzącym się z hebrajskiego słowa tłumaczonego jako „prawda”, które składa się z trzech hebrajskich liter i reprezentuje Alfę i Omegę. Czy istnieją biblijne dowody na to, że prawda związana z zasadą pierwszej wzmianki, która przedstawia atrybut charakteru Chrystusa, jest tą prawdą, którą odrzuca się i która w konsekwencji rodzi mocne zwiedzenie?

> Now we beseech you, brethren, by the coming of our Lord Jesus Christ, and by our gathering together unto him, That ye be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. For the mystery of iniquity doth already work: only he who now letteth will let, until he be taken out of the way. And then shall that Wicked be revealed, whom the Lord shall consume with the spirit of his mouth, and shall destroy with the brightness of his coming: Even him, whose coming is after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, And with all deceivableness of unrighteousness in them that perish; because they received not the love of the truth, that they might be saved. And for this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: That they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness. 2 Thessalonians 2:1–12.

> A prosimy was, bracia, w sprawie przyjścia Pana naszego Jezusa Chrystusa i naszego zgromadzenia się przy Nim, abyście się nie dali zbyt szybko zachwiać w umyśle ani trwożyć, ani przez ducha, ani przez słowo, ani przez list rzekomo od nas, jakoby dzień Chrystusa był bliski. Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi; bo ten dzień nie nadejdzie, dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie objawi się człowiek grzechu, syn zatracenia, który sprzeciwia się i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub jest czczone, tak że zasiada jako Bóg w świątyni Boga, podając się za Boga. Czy nie pamiętacie, że kiedy byłem jeszcze z wami, mówiłem wam o tym? A teraz wiecie, co powstrzymuje, aby się objawił we właściwym czasie. Albowiem tajemnica nieprawości już działa; tylko ten, kto teraz powstrzymuje, będzie powstrzymywał, aż zostanie usunięty z drogi. A wtedy objawi się ów Niegodziwiec, którego Pan zgładzi tchnieniem swoich ust i zniweczy blaskiem swego przyjścia; tego, którego przyjście, zgodnie z działaniem szatana, nastąpi z całą mocą, znakami i kłamliwymi cudami, i z wszelkim zwodzeniem nieprawości wśród tych, którzy giną, ponieważ nie przyjęli miłości prawdy, aby byli zbawieni. Dlatego Bóg ześle na nich mocne zwiedzenie, aby uwierzyli kłamstwu, aby zostali potępieni wszyscy, którzy nie uwierzyli prawdzie, lecz mieli upodobanie w nieprawości. 2 List do Tesaloniczan 2:1–12.

This passage from Thessalonians has been addressed often in Habakkuk’s Tables, so a brief comment is all we will make at this point. What Sister White calls “Satan’s marvelous act” is Paul’s “the working of Satan with all power and signs and lying wonders.” The deceptive work identified by Sister White and Paul begins at the Sunday law in the United States.

Ten fragment z Listu do Tesaloniczan był często poruszany w Tablicach Habakuka, dlatego w tym miejscu ograniczymy się do krótkiej uwagi. To, co Siostra White nazywa „zdumiewającym czynem Szatana”, jest u Pawła „działaniem Szatana z całą mocą, wśród znaków i cudów kłamliwych”. Zwodnicze dzieło wskazane przez Siostrę White i Pawła rozpoczyna się wraz z prawem niedzielnym w Stanach Zjednoczonych.

> “By the decree enforcing the institution of the Papacy in violation of the law of God, our nation will disconnect herself fully from righteousness. When Protestantism shall stretch her hand across the gulf to grasp the hand of the Roman power, when she shall reach over the abyss to clasp hands with Spiritualism, when, under the influence of this threefold union, our country shall repudiate every principle of its Constitution as a Protestant and republican government, and shall make provision for the propagation of papal falsehoods and delusions, then we may know that the time has come for the marvelous working of Satan and that the end is near.” Testimonies, volume 5, 451.

> "Na mocy dekretu wprowadzającego w życie instytucję papiestwa, wbrew prawu Bożemu, nasz naród całkowicie odetnie się od sprawiedliwości. Gdy Protestantyzm wyciągnie rękę przez przepaść, aby uścisnąć dłoń potęgi rzymskiej, gdy sięgnie ponad otchłań, by złączyć dłonie ze Spirytyzmem, gdy zaś pod wpływem tego trójstronnego sojuszu nasz kraj odrzuci wszelkie zasady swojej Konstytucji jako państwa protestanckiego i republikańskiego oraz stworzy warunki do szerzenia papieskich kłamstw i zwiedzeń, wtedy będziemy wiedzieć, że nadszedł czas nadzwyczajnego działania Szatana i że koniec jest bliski." Testimonies, tom 5, 451.

In this passage of Thessalonians, we are considering, Paul identifies the pope at the end of the world with four different terms. The pope is the “man of sin,” he is the “son of perdition,” he is the “mystery of iniquity” and “that Wicked.” Paul provides a few other characteristics of the pope beyond the four names, for he informs us that the pope, (who was still future to Paul’s day) “would be revealed in his time.”

W rozważanym przez nas fragmencie z Listu do Tesaloniczan Paweł określa papieża u kresu świata czterema różnymi określeniami. Papież jest „człowiekiem grzechu”, jest „synem zatracenia”, jest „tajemnicą nieprawości” oraz „owym niegodziwcem”. Paweł podaje też kilka innych cech papieża poza tymi czterema określeniami, gdyż informuje nas, że papież (który w czasach Pawła należał jeszcze do przyszłości) „zostanie objawiony w swoim czasie”.

The pope “would be revealed in his time” and the clearest biblical proof, though by no means the only biblical truth; the clearest biblical truth that the pope of the Roman church is the antichrist of Bible prophecy is established by seven different and direct references in the Bible identifying the “time” that the papacy would dominate the earth, the very “time” mankind calls the Dark Ages. The Bible reveals the pope as the papacy by identifying repeatedly the exact period of “time,” from 538 until 1798, that the papacy would rule the world. Paul said he would be revealed in his time.

Papież „zostanie objawiony w swoim czasie”, a najjaśniejszy dowód biblijny — choć bynajmniej nie jedyna prawda biblijna — najjaśniejsza prawda biblijna, że papież Kościoła rzymskiego jest antychrystem proroctwa biblijnego, jest potwierdzona przez siedem różnych i bezpośrednich odniesień w Biblii, które wskazują „czas”, w którym papiestwo miało zdominować ziemię, ten właśnie „czas”, który ludzkość nazywa ciemnymi wiekami. Biblia ukazuje papieża jako papiestwo, wielokrotnie wskazując dokładny okres „czasu”, od 538 do 1798 roku, w którym papiestwo miało rządzić światem. Paweł powiedział, że zostanie objawiony w swoim czasie.

Paul also identifies that it is the pope that “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” Among other things this identifies that the antichrist of Bible prophecy is a religious symbol. He is not a Hitler, or an Alexander the Great. This further narrows the identification of the pope down, for he is not simply a religious tyrant, he is a religious tyrant that professes to be within God’s temple. The antichrist claims to be seated within the Christian church.

Paweł wskazuje także, że to papież jest tym, który „sprzeciwia się i wywyższa się ponad wszystko, co zwie się Bogiem lub co jest czczone; tak że jako Bóg zasiada w świątyni Boga, ukazując siebie jako Boga.” Między innymi wskazuje to, że antychryst z biblijnego proroctwa jest symbolem religijnym. Nie jest Hitlerem ani Aleksandrem Wielkim. To jeszcze bardziej zawęża identyfikację papieża, ponieważ nie jest on po prostu religijnym tyranem, lecz religijnym tyranem, który utrzymuje, że zasiada w świątyni Boga. Antychryst twierdzi, że zasiada w Kościele chrześcijańskim.

According to Paul and Daniel, when the pope is in his professed Christian church, he manifests the character of Satan who desired to be seated upon God’s throne and to be exalted above all things. I say Paul and Daniel for most biblical commentators recognize that when Paul demonstrates that one of the characteristics of the pope is that he is a complete narcissist, that Paul was simply quoting from Daniel’s description of the pope in Daniel chapter eleven where Daniel there records:

Według Pawła i Daniela, kiedy papież przebywa w swoim deklarowanym chrześcijańskim Kościele, objawia charakter Szatana, który pragnął zasiąść na Bożym tronie i wywyższyć się ponad wszystko. Mówię o Pawle i Danielu, ponieważ większość komentatorów biblijnych uznaje, że gdy Paweł dowodzi, iż jedną z cech papieża jest to, że jest on całkowitym narcyzem, to Paweł jedynie cytuje opis papieża u Daniela w rozdziale jedenastym Księgi Daniela, gdzie Daniel zapisuje:

> “And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> A król będzie czynił według swojej woli; będzie się wynosił i wywyższy się ponad każdego boga, będzie wypowiadał zdumiewające rzeczy przeciwko Bogu bogów i będzie miał powodzenie, aż dopełni się gniew; bo to, co postanowione, zostanie dokonane. Daniela 11:36.

When Paul addresses the narcissistic character of the pope, he paraphrases Daniel’s verse and states that it is the pope who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, shewing himself that he is God.” The verse in Daniel that identifies the character of the papacy also references the “time” which was designed to “reveal” that the papacy was the antichrist as he identifies that the papacy would “prosper” until the “indignation be accomplished.”

Gdy Paweł porusza narcystyczny charakter papieża, parafrazuje werset z Księgi Daniela i stwierdza, że to papież „sprzeciwia się i wynosi się ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub co jest czczone; tak iż jako Bóg zasiada w świątyni Boga, ukazując samego siebie jako Boga.” Werset w Księdze Daniela, który określa charakter papiestwa, odnosi się także do „czasu”, który miał „ujawnić”, że papiestwo było antychrystem, wskazując, że papiestwo będzie „prosperować” aż do czasu, gdy „gniew się dopełni”.

The “indignation” ended in 1798, so Daniel in the verse (though this is not one of the seven direct places in the books of Daniel and Revelation where the 1260-year history is mentioned), does however directly identify the papal power and marks that it received “a deadly wound,” as John calls it, in 1798. Thus, the verse identifies the end of the period of papal rule, though not identifying the duration of the rule.

„Oburzenie” zakończyło się w 1798 roku, więc Daniel w tym wersecie (choć nie jest to jedno z siedmiu bezpośrednich miejsc w księgach Daniela i Apokalipsy, gdzie wspomina się o 1260‑letnim okresie) jednak bezpośrednio identyfikuje władzę papieską i zaznacza, że w 1798 roku otrzymała ona „śmiertelną ranę”, jak nazywa to Jan. Tak więc werset wskazuje na koniec okresu panowania papiestwa, choć nie określa czasu trwania tego panowania.

In the passage, Paul also identifies a power that would restrain the papacy from taking control of the world in 538, when he stated that the Thessalonians who he was writing to already knew this particular truth. He raised the question, “Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things?” He reminds them that they already knew “what withholdeth” (meaning restrains) the papacy until he would “be revealed in his time.” The power that preceded and prevented the papacy from taking control of the world was the power in control of the world when Paul wrote the letter. It was pagan Rome. Paul wrote that pagan Rome would be “taken out of the way” in order for the papacy to take control of the world.

W tym fragmencie Paweł wskazuje także potęgę, która miała powstrzymać papiestwo przed przejęciem władzy nad światem w roku 538, stwierdzając, że Tesaloniczanie, do których pisał, już znali tę właśnie prawdę. Zadał pytanie: „Czy nie pamiętacie, że gdy byłem jeszcze z wami, mówiłem wam o tych rzeczach?” Przypomina im, że już wiedzieli, „co powstrzymuje” (to znaczy: wstrzymuje) papiestwo, aż „zostanie objawiony w swoim czasie”. Potęga, która poprzedzała i powstrzymywała papiestwo przed przejęciem władzy nad światem, była potęgą sprawującą rządy nad światem w czasie, gdy Paweł pisał list. Był to pogański Rzym. Paweł napisał, że pogański Rzym zostanie „usunięty z drogi”, aby papiestwo mogło przejąć władzę nad światem.

It was this understanding that led William Miller to recognize that the power symbolized as “the daily” in the book of Daniel was pagan Rome. Adventism acknowledges that the structure, and therefore all of William Miller’s prophetic understandings, were based upon his understanding of the books of Daniel and Revelation and that those two books address the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome. In the passage in Thessalonians Miller, already knowing (as every Protestant knew in his day, that the pope was the antichrist); when he recognized that pagan Rome was the historical power that preceded the papal rule, and that Paul had stated that pagan Rome was to be taken away in advance of the papacy ascending to the throne of the earth, he then connected this with the book of Daniel and “the daily,” where it references three times that the daily had to be “taken away” before the papacy took control of the world. Paul’s testimony allowed Miller to see that pagan Rome was Daniel’s “daily,” and thereafter he could recognize that Daniel’s two desolating powers were pagan and papal Rome. This truth represents the foundation of the Millerite movement. Adventism most certainly rejects the work of Miller today, but they still understand that this overview of Miller’s development of understanding of “the daily” in Daniel proves that the power that Paul says “withholds” the rise of the papal power until it was removed was pagan Rome, is the correct analysis of Miller’s thinking on these subjects.

To właśnie takie rozumienie doprowadziło Williama Millera do rozpoznania, że moc symbolizowana jako „ustawiczne” w Księdze Daniela była pogańskim Rzymem. Adwentyzm uznaje, że struktura, a więc wszystkie prorocze wnioski Williama Millera, opierały się na jego rozumieniu Księgi Daniela i Apokalipsy oraz że te dwie księgi omawiają dwie pustoszące moce: pogański i papieski Rzym. W fragmencie Listu do Tesaloniczan Miller, już wiedząc (jak w jego czasach wiedział każdy protestant), że papież jest antychrystem, gdy rozpoznał, że pogański Rzym był historyczną władzą poprzedzającą panowanie papiestwa i że Paweł stwierdził, iż pogański Rzym miał zostać usunięty przed wstąpieniem papiestwa na tron świata, powiązał to z Księgą Daniela i „ustawicznym”, gdzie trzykrotnie wspomina się, że „ustawiczne” musi zostać „usunięte”, zanim papiestwo przejmie kontrolę nad światem. Świadectwo Pawła pozwoliło Millerowi zobaczyć, że pogański Rzym był „ustawicznym” u Daniela, a następnie rozpoznać, że dwie pustoszące moce u Daniela to pogański i papieski Rzym. Ta prawda stanowi fundament ruchu millerowskiego. Adwentyzm z całą pewnością odrzuca dziś dzieło Millera, ale wciąż rozumie, że ten zarys rozwoju rozumienia przez Millera „ustawicznego” u Daniela dowodzi, iż właściwą analizą jego myślenia w tych kwestiach jest to, że mocą, o której Paweł mówi, że „powstrzymuje” wzrost władzy papieskiej, dopóki nie zostanie usunięta, był pogański Rzym.

With the truth of “the daily” in the book of Daniel being a symbol of pagan Rome that preceded the kingdom of papal Rome which Daniel had represented as the abomination of desolation, Miller could then recognize the prophetic times associated with the kingdoms of Bible prophecy, and as his mind was opened up to these insights he assembled a series of truths that represent the foundations of Adventism. Those truths became enshrined on the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts. Those truths are the foundation of Adventism and they were based upon the recognition of “time.” The history of when the foundations were put in place is a primary discussion on Habakkuk’s Tables.

Uznawszy prawdę, że „codzienne” w Księdze Daniela jest symbolem pogańskiego Rzymu, który poprzedzał królestwo papieskiego Rzymu, przedstawione przez Daniela jako ohyda spustoszenia, Miller mógł następnie rozpoznać prorocze czasy związane z królestwami biblijnego proroctwa, a w miarę jak jego umysł otwierał się na te spostrzeżenia, zebrał szereg prawd, które stanowią fundamenty adwentyzmu. Te prawdy zostały utrwalone na dwóch tablicach pionierskich wykresów z 1843 i 1850 roku. Te prawdy są fundamentem adwentyzmu i opierały się na rozpoznaniu „czasu”. Historia tego, kiedy położono fundamenty, jest głównym tematem rozważań o Tablicach Habakuka.

What is not pointed out in Habakkuk’s Tables is that the foundations that were based upon time produced a structure that provides the view necessary for the final generation to recognize that there were truths that were represented as the foundations. There was a first truth that was the very first stone placed in the foundation, but “the daily” in the book of Daniel was not Miller’s first truth. The truth that would become the first stone in the foundation that Miller was raised up to build was “the seven times” of Leviticus twenty-six, but without the truth of “the daily,” Miller would not have recognized the structure of prophecy he needed to recognize in order to present the first angel’s message. His structure was placing prophecy in the perspective of two desolating powers. Miller was addressing the dragon (pagan Rome) and the beast (the papacy). The third angel addresses the dragon (United Nations), the beast (the papacy), and the false prophet (the United States).

Nie wskazano w Tablicach Habakuka, że fundamenty oparte na czasie stworzyły strukturę, która daje perspektywę niezbędną, by ostatnie pokolenie rozpoznało, że istniały prawdy przedstawione jako fundamenty. Istniała pierwsza prawda, będąca zupełnie pierwszym kamieniem położonym w fundamencie, lecz „ustawiczne” w Księdze Daniela nie było pierwszą prawdą Millera. Prawdą, która stała się pierwszym kamieniem w fundamencie, który Miller został powołany, by budować, było „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej 26, lecz bez prawdy o „ustawicznym” Miller nie rozpoznałby struktury proroctwa, którą musiał rozpoznać, aby przedstawić poselstwo pierwszego anioła. Jego ujęcie polegało na osadzeniu proroctwa w perspektywie dwóch mocy spustoszenia. Miller odnosił się do smoka (pogańskiego Rzymu) i bestii (papstwa). Trzeci anioł zwraca się do smoka (Organizacji Narodów Zjednoczonych), bestii (papstwa) i fałszywego proroka (Stanów Zjednoczonych).

If a person accepts all, not some, but all the time prophecies set forth by the Millerites on the two sacred pioneer charts, that person would need to investigate those truths personally. How could you accept them, if you had never inspected them? If those persons investigating the foundational truths make those truths their personal responsibility to test, and thereafter accepts all those truths, then they have built upon the Rock and not the sand.

Jeśli ktoś przyjmuje wszystkie — nie tylko niektóre, lecz wszystkie — proroctwa czasowe przedstawione przez millerystów na dwóch świętych pionierskich tablicach, to taka osoba musiałaby osobiście zbadać te prawdy. Jak można je przyjąć, jeśli nigdy się ich nie sprawdziło? Jeśli osoby badające prawdy podstawowe uczynią z ich sprawdzenia swoją osobistą odpowiedzialność, a następnie przyjmą wszystkie te prawdy, wówczas budują na Skale, a nie na piasku.

> “Let those who stand as God’s watchmen on the walls of Zion be men who can see the dangers before the people,—men who can distinguish between truth and error, righteousness and unrighteousness.

> Niech ci, którzy stoją jako Boży strażnicy na murach Syjonu, będą ludźmi, którzy potrafią dostrzegać niebezpieczeństwa zagrażające ludowi — ludźmi, którzy potrafią odróżniać prawdę od błędu, sprawiedliwość od niesprawiedliwości.

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> „Nadeszło ostrzeżenie: Nie wolno dopuścić do niczego, co zachwieje fundamentem wiary, na którym budujemy od chwili, gdy poselstwo nadeszło w latach 1842, 1843 i 1844. Byłam w tym poselstwie i odtąd stoję przed światem, wierna światłu, które Bóg nam dał. Nie zamierzamy schodzić z platformy, na której nasze stopy zostały postawione, gdy dzień po dniu szukaliśmy Pana w gorliwej modlitwie, prosząc o światło. Czy myślicie, że mogłabym porzucić światło, które Bóg mi dał? Ma być jak Skała Wieków. Od chwili, gdy mi je dano, prowadzi mnie.” Review and Herald, 14 kwietnia 1903.

In order for those who would hear to analyze the time prophecies of the Millerite history it requires the action of looking at the historical periods that are represented by the time prophecies. This represents the work of illustrating events upon a time line. When a student of prophecy has reached the level of investigation where he considers these prophetic periods, identified by the Millerites from the Bible and thereafter supported by the historical record, he will be in a position to recognize that the history at the beginning of the time prophecy symbolically typifies the history at the end of that same prophecy. With that vantage point the student should learn that history is repeated. With that understanding in place He should also see that Jesus illustrates the end with the beginning.

Aby ci, którzy zechcą słuchać, mogli analizować proroctwa czasowe z historii ruchu millerowskiego, konieczne jest przyjrzenie się okresom historycznym, które te proroctwa reprezentują. Oznacza to pracę polegającą na przedstawianiu wydarzeń na osi czasu. Gdy badacz proroctw osiągnie etap badań, na którym rozważa te okresy prorocze, zidentyfikowane przez millerowców na podstawie Biblii, a następnie potwierdzone przez zapis historyczny, będzie w stanie rozpoznać, że historia na początku proroctwa czasowego symbolicznie typizuje historię na końcu tego samego proroctwa. Z takiej perspektywy badacz powinien nauczyć się, że historia się powtarza. Mając to zrozumienie, powinien także dostrzec, że Jezus ukazuje koniec poprzez początek.

And from the prophetic line of prophecy that portrays the end of the world as the “building of a temple,” the student should know that there is a final capstone that is placed upon the temple that is built upon the foundation. He should come to see that the temple foundation that Miller was used to bring to light (which represents Jesus Christ, for there is no other foundation that can be laid than Jesus Christ), was a foundation built upon prophetic time. Because Jesus illustrates the end with the beginning the student should also see that the capstone, the final stone on the temple—must parallel the foundation. The foundation of the temple for Miller was prophetic time, but the foundation was none-the-less Jesus Christ.

A z proroczej linii proroctwa, która przedstawia koniec świata jako „budowę świątyni”, student powinien wiedzieć, że istnieje ostateczny kamień zwieńczający, który kładzie się na świątyni zbudowanej na fundamencie. Powinien dojść do zrozumienia, że fundament świątyni, który dzięki Millerowi został wydobyty na światło dzienne (który reprezentuje Jezusa Chrystusa, gdyż nie można położyć innego fundamentu niż Jezus Chrystus), był fundamentem opartym na czasie proroczym. Ponieważ Jezus ukazuje koniec poprzez początek, student powinien także zobaczyć, że kamień zwieńczający, ostatni kamień na świątyni, musi odpowiadać fundamentowi. Fundamentem świątyni dla Millera był czas proroczy, niemniej jednak samym fundamentem był Jezus Chrystus.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. 1 Corinthians 3:10, 11.

> Według łaski Bożej, która została mi dana, jako mądry mistrz budowniczy położyłem fundament, a inny na nim buduje. Niech jednak każdy zważa, jak na nim buduje. Albowiem nikt nie może położyć innego fundamentu niż ten, który jest położony, którym jest Jezus Chrystus. 1 List do Koryntian 3:10, 11.

Paul is identifying his work as the erecting of a temple of which he laid the foundation or beginning. He was the apostle to the Gentiles and he was used to lay the foundation of the Christian church. In the same passage Paul also identifies that our bodies are the temple of the Holy Spirit. There is also the temple of Solomon and the sanctuary from the wilderness that all have foundations that are all represented as Jesus Christ. The foundation that Miller was used to erect was the temple of Adventism, and the foundation of that temple is most certainly Jesus Christ, but it is more specifically the temple that is erected with materials that are spiritual and prophetic.

Paweł określa swoje dzieło jako wznoszenie świątyni, której fundament, czyli początek, położył. Był apostołem pogan i Bóg posłużył się nim, aby położyć fundament Kościoła chrześcijańskiego. W tym samym fragmencie Paweł stwierdza też, że nasze ciała są świątynią Ducha Świętego. Jest też świątynia Salomona oraz przybytek na pustyni; wszystkie one mają fundament, którym jest Jezus Chrystus. Fundament, do którego położenia Bóg posłużył się Millerem, dotyczył świątyni adwentyzmu, a fundamentem tej świątyni jest z pewnością Jezus Chrystus; ściślej mówiąc, jest to świątynia wznoszona z materiałów duchowych i proroczych.

The capstone therefore must also be Jesus Christ, but the capstone must also include a premier prophetic rule, for Miller was given a set of rules which contains the premier rule of the Millerites which was the “year-for-a-day” principle. Without that rule, there is no recognition of time prophecy and there is therefore no foundation. There must be a counterpart at the end that represents Jesus Christ (the Foundation) that is a premier rule within a set of rules that establishes the Revelation of Jesus Christ. The rule is of course the rule of “first mention”, representing the attribute of Christ’s character that identifies the end from the beginning.

Zwieńczeniem zatem musi być również Jezus Chrystus, ale zwieńczenie musi także obejmować naczelną zasadę prorocką, ponieważ Miller otrzymał zbiór zasad, który zawierał naczelną zasadę millerystów, jaką była zasada „rok za dzień”. Bez tej zasady nie ma rozpoznania proroctw czasowych, a więc nie ma fundamentu. Na końcu musi istnieć odpowiednik, który reprezentuje Jezusa Chrystusa (Fundament), będący naczelną zasadą w zbiorze zasad, który ustanawia Objawienie Jezusa Chrystusa. Zasadą tą jest oczywiście zasada „pierwszej wzmianki”, reprezentująca atrybut charakteru Chrystusa, który wskazuje koniec od początku.

In 2 Thessalonians those who received not the love of the truth that they might be saved, rejected the truth as represented by the Greek word that is derived from the Hebrew word created by three letters which is translated as “truth” in the Old Testament. The group that receives the strong delusion, because they believed a lie, refused to return to the old paths, the foundations of Adventism as represented upon the two sacred charts. So, in the passage we have been considering for some time now states:

W 2 Liście do Tesaloniczan ci, którzy nie przyjęli miłości prawdy, aby mogli być zbawieni, odrzucili prawdę, tak jak jest ona przedstawiona przez greckie słowo wywodzące się z hebrajskiego słowa złożonego z trzech liter, które w Starym Testamencie tłumaczy się jako „prawda”. Grupa, która otrzymuje mocne zwiedzenie, ponieważ uwierzyła kłamstwu, odmówiła powrotu na dawne ścieżki, do fundamentów adwentyzmu przedstawionych na dwóch świętych planszach. A zatem w fragmencie, który rozważamy już od pewnego czasu, jest powiedziane:

> “The mighty angel who instructed John was no less a personage than Jesus Christ. Setting His right foot on the sea, and His left upon the dry land, shows the part which He is acting in the closing scenes of the great controversy with Satan. This position denotes His supreme power and authority over the whole earth. The controversy had waxed stronger and more determined from age to age, and will continue to do so, to the concluding scenes when the masterly working of the powers of darkness shall reach their height. Satan, united with evil men, will deceive the whole world and the churches who receive not the love of the truth. But the mighty angel demands attention. He cries with a loud voice. He is to show the power and authority of His voice to those who have united with Satan to oppose the truth.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> Potężny anioł, który pouczał Jana, był kimś nie mniejszym niż sam Jezus Chrystus. Postawienie Jego prawej stopy na morzu, a lewej na suchej ziemi, ukazuje rolę, jaką odgrywa w końcowych scenach wielkiego sporu ze Szatanem. Ta postawa oznacza Jego najwyższą moc i władzę nad całą ziemią. Spór narastał na sile i stawał się coraz bardziej zdecydowany z wieku na wiek i będzie tak nadal, aż do końcowych scen, gdy mistrzowskie działanie mocy ciemności osiągnie swój szczyt. Szatan, złączony ze złymi ludźmi, zwiedzie cały świat i kościoły, które nie przyjmują miłości prawdy. Jednak potężny anioł domaga się uwagi. Woła donośnym głosem. Ma ukazać moc i autorytet Jego głosu tym, którzy połączyli się ze Szatanem, by sprzeciwić się prawdzie. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

In this previous passage “the churches who received not the love of the truth” are Daniel’s and Matthew’s wicked and foolish virgins that Amos 8:12 identifies will begin to search for God’s final warning message when it is too late. It is too late, because they believed a lie concerning the foundations of Adventism. Adventism first began to imbibe in that lie in 1863, and from then on it was simply downhill all the way.

W poprzednim fragmencie „kościoły, które nie przyjęły miłości prawdy” to niegodziwe i głupie panny u Daniela i Mateusza, które, jak wskazuje Am 8:12, zaczną szukać Bożego ostatecznego poselstwa ostrzegawczego, gdy będzie już za późno. Będzie za późno, ponieważ uwierzyły kłamstwu dotyczącemu fundamentów adwentyzmu. Adwentyzm po raz pierwszy zaczął przyjmować to kłamstwo w 1863 roku, a odtąd było już tylko gorzej.

What I am about to write is totally subjective I suppose, but what new prophetic light was introduced into Adventism since 1863? Ellen White says of Jones and Waggoners’ 1888 message, that it was the message she had been presenting for years. Their message may have sounded new and shocking to Adventism in 1888, but the newness and the shock were produced not by a new message, but by a blindness that had been settling upon God’s people since 1863.

To, co zamierzam napisać, jest, jak sądzę, całkowicie subiektywne, ale jakie nowe prorocze światło zostało wprowadzone do adwentyzmu od 1863 roku? Ellen White mówi o poselstwie Jonesa i Waggonera z 1888 roku, że było to poselstwo, które przedstawiała od lat. Ich poselstwo mogło wydawać się adwentyzmowi w 1888 roku nowe i szokujące, ale nowość i szok były spowodowane nie nowym poselstwem, lecz ślepotą, która ogarniała lud Boży od 1863 roku.

Ellen White identified Adventism as in the Laodicean condition before 1863, so the blindness of Laodicea was already encroaching upon Adventism before 1863, but in 1863 the church officially set aside the truth concerning the “seven times” of Leviticus twenty-six, which was the very first “time prophecy” Miller discovered. There has been no prophetic light that has surfaced in Adventism since 1863! What changed?

Ellen White wskazała, że adwentyzm znajdował się w stanie laodycejskim już przed 1863 rokiem, więc ślepota Laodycei już wtedy wkraczała w adwentyzm, jednak w 1863 roku Kościół oficjalnie odrzucił prawdę dotyczącą "siedmiu czasów" z Księgi Kapłańskiej 26, co było pierwszym "proroctwem czasowym", jakie odkrył Miller. Od 1863 roku w adwentyzmie nie pojawiło się żadne prorocze światło! Co się zmieniło?

The very first stone of the temple foundation that was built upon prophetic time and represented Jesus Christ, was set aside by Adventism in 1863. The first stone placed by Miller into the temple foundation that was based upon time as presented in Daniel by Christ who represented Himself as Palmoni the “wonderful numberer” was rejected and set aside. The very first stone Miller discovered…

Ten zupełnie pierwszy kamień fundamentu świątyni, opartego na proroczym czasie i reprezentującego Jezusa Chrystusa, został odsunięty na bok przez Adwentyzm w 1863 roku. Pierwszy kamień, który Miller umieścił w fundamencie świątyni, opartym na czasie, jak przedstawił to w Księdze Daniela Chrystus, który przedstawił się jako Palmoni, „cudowny liczący”, został odrzucony i odłożony na bok. Ten zupełnie pierwszy kamień odkryty przez Millera...

> “In quoting the prophecy of the rejected stone, Christ referred to an actual occurrence in the history of Israel. The incident was connected with the building of the first temple. While it had a special application at the time of Christ’s first advent, and should have appealed with special force to the Jews, it has also a lesson for us. When the temple of Solomon was erected, the immense stones for the walls and the foundation were entirely prepared at the quarry; after they were brought to the place of building, not an instrument was to be used upon them; the workmen had only to place them in position. For use in the foundation, one stone of unusual size and peculiar shape had been brought; but the workmen could find no place for it, and would not accept it. It was an annoyance to them as it lay unused in their way. Long it remained a rejected stone. But when the builders came to the laying of the corner, they searched for a long time to find a stone of sufficient size and strength, and of the proper shape, to take that particular place, and bear the great weight which would rest upon it. Should they make an unwise choice for this important place, the safety of the entire building would be endangered. They must find a stone capable of resisting the influence of the sun, of frost, and of tempest. Several stones had at different times been chosen, but under the pressure of immense weights they had crumbled to pieces. Others could not bear the test of the sudden atmospheric changes. But at last attention was called to the stone so long rejected. It had been exposed to the air, to sun and storm, without revealing the slightest crack. The builders examined this stone. It had borne every test but one. If it could bear the test of severe pressure, they decided to accept it for the cornerstone. The trial was made. The stone was accepted, brought to its assigned position, and found to be an exact fit. In prophetic vision, Isaiah was shown that this stone was a symbol of Christ. He says:

> Przytaczając proroctwo o odrzuconym kamieniu, Chrystus odwołał się do rzeczywistego wydarzenia z historii Izraela. Zdarzenie to było związane z budową pierwszej świątyni. Chociaż miało ono szczególne zastosowanie w czasie pierwszego przyjścia Chrystusa i powinno było przemówić ze szczególną mocą do Żydów, niesie także naukę dla nas. Gdy wznoszono świątynię Salomona, ogromne kamienie na mury i fundament były w całości obrabiane w kamieniołomie; po przywiezieniu ich na miejsce budowy nie wolno było używać na nich żadnego narzędzia; robotnicy mieli jedynie ustawić je na miejscu. Na fundament przeznaczono jeden kamień o niezwykłych rozmiarach i osobliwym kształcie; lecz robotnicy nie mogli znaleźć dla niego miejsca i nie chcieli go przyjąć. Przeszkadzał im, leżąc nieużywany na ich drodze. Przez długi czas pozostawał kamieniem odrzuconym. Lecz gdy budowniczowie doszli do osadzania narożnika, długo szukali kamienia o dostatecznych rozmiarach i wytrzymałości oraz odpowiednim kształcie, aby zajął to szczególne miejsce i dźwignął wielki ciężar, który miał na nim spocząć. Gdyby dokonali nierozsądnego wyboru na to ważne miejsce, bezpieczeństwo całej budowli byłoby zagrożone. Musieli znaleźć kamień zdolny oprzeć się działaniu słońca, mrozu i burzy. W różnym czasie wybierano kilka kamieni, lecz pod naciskiem ogromnych ciężarów kruszyły się na kawałki. Inne nie wytrzymywały próby nagłych zmian atmosferycznych. Lecz w końcu zwrócono uwagę na kamień tak długo odrzucany. Był wystawiony na powietrze, na słońce i burzę, nie ujawniając najmniejszej rysy. Budowniczowie zbadali ten kamień. Przeszedł wszystkie próby z wyjątkiem jednej. Jeśli mógł znieść próbę silnego nacisku, postanowili przyjąć go na kamień węgielny. Próba została przeprowadzona. Kamień został przyjęty, sprowadzony na wyznaczone miejsce i okazał się idealnie dopasowany. W proroczej wizji Izajaszowi ukazano, że ten kamień jest symbolem Chrystusa. Mówi:

> “‘Sanctify the Lord of hosts Himself; and let Him be your fear, and let Him be your dread. And He shall be for a sanctuary; but for a stone of stumbling and for a rock of offense to both the houses of Israel, for a gin and for a snare to the inhabitants of Jerusalem. And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken.’ Carried down in prophetic vision to the first advent, the prophet is shown that Christ is to bear trials and tests of which the treatment of the chief cornerstone in the temple of Solomon was symbolic. ‘Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious cornerstone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste.’ Isaiah 8:13–15; 28:16.

> „Samego Pana Zastępów uświęcajcie; niech On będzie waszą bojaźnią i niech On będzie waszym postrachem. I będzie On świątynią; lecz kamieniem potknięcia i skałą zgorszenia dla obu domów Izraela, sidłem i pułapką dla mieszkańców Jerozolimy. I wielu spośród nich potkną się, upadną, rozbiją się, zostaną usidleni i pojmani.” Przeniesiony w widzeniu proroczym do pierwszego przyjścia, prorok widzi, że Chrystus ma znieść próby i doświadczenia, których symbolem był sposób potraktowania głównego kamienia węgielnego w świątyni Salomona. „Dlatego tak mówi Pan Bóg: Oto kładę na Syjonie jako fundament kamień, kamień wypróbowany, kosztowny kamień węgielny, pewny fundament; kto wierzy, nie będzie się śpieszył.” Izajasza 8:13-15; 28:16.

> “In infinite wisdom, God chose the foundation stone, and laid it Himself. He called it ‘a sure foundation.’ The entire world may lay upon it their burdens and griefs; it can endure them all. With perfect safety they may build upon it. Christ is a ‘tried stone.’ Those who trust in Him, He never disappoints. He has borne every test. He has endured the pressure of Adam’s guilt, and the guilt of his posterity, and has come off more than conqueror of the powers of evil. He has borne the burdens cast upon Him by every repenting sinner. In Christ the guilty heart has found relief. He is the sure foundation. All who make Him their dependence rest in perfect security.

> W nieskończonej mądrości Bóg wybrał kamień węgielny i sam go położył. Nazwał go „pewnym fundamentem”. Cały świat może złożyć na nim swoje brzemiona i boleści; potrafi udźwignąć je wszystkie. W pełni bezpiecznie mogą na nim budować. Chrystus jest „kamieniem wypróbowanym”. Tych, którzy Mu ufają, nigdy nie zawodzi. Zdał każdą próbę. Zniósł ciężar winy Adama i winy jego potomstwa i okazał się więcej niż zwycięzcą nad mocami zła. Dźwigał brzemiona złożone na Nim przez każdego skruszonego grzesznika. W Chrystusie winne serce znalazło ulgę. On jest pewnym fundamentem. Wszyscy, którzy czynią Go swoją podporą, spoczywają w doskonałym bezpieczeństwie.

> “In Isaiah’s prophecy, Christ is declared to be both a sure foundation and a stone of stumbling. The apostle Peter, writing by inspiration of the Holy Spirit, clearly shows to whom Christ is a foundation stone, and to whom a rock of offense:

> W proroctwie Izajasza Chrystus zostaje przedstawiony jako zarówno pewny fundament, jak i kamień obrazy. Apostoł Piotr, pisząc pod natchnieniem Ducha Świętego, jasno ukazuje, dla kogo Chrystus jest kamieniem węgielnym, a dla kogo skałą zgorszenia:

> “‘If so be ye have tasted that the Lord is gracious. To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. Wherefore also it is contained in the Scripture, Behold, I lay in Sion a chief cornerstone, elect, precious: and he that believeth on Him shall not be confounded. Unto you therefore which believe He is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, and a stone of stumbling, and a rock of offense, even to them which stumble at the word, being disobedient.’ 1 Peter 2:3–8.

> „Jeśli tylko zakosztowaliście, że Pan jest łaskawy. Przystępując do Niego jako do żywego kamienia, wprawdzie przez ludzi odrzuconego, lecz u Boga wybranego i drogocennego, wy także, jako żywe kamienie, jesteście budowani w dom duchowy, w święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, miłe Bogu przez Jezusa Chrystusa. Dlatego też mówi Pismo: Oto kładę na Syjonie kamień węgielny, wybrany, drogocenny; a kto w Niego wierzy, nie zawiedzie się. Dla was więc, którzy wierzycie, On jest drogocenny; dla nieposłusznych zaś kamień, który odrzucili budujący, stał się głowicą węgła, i kamieniem potknięcia, i skałą zgorszenia, dla tych, którzy potykają się o słowo, będąc nieposłuszni.” 1 Piotra 2:3-8.

> “To those who believe, Christ is the sure foundation. These are they who fall upon the Rock and are broken. Submission to Christ and faith in Him are here represented. To fall upon the Rock and be broken is to give up our self-righteousness and to go to Christ with the humility of a child, repenting of our transgressions, and believing in His forgiving love. And so also it is by faith and obedience that we build on Christ as our foundation.

> Dla tych, którzy wierzą, Chrystus jest pewnym fundamentem. To ci, którzy padają na Skałę i zostają skruszeni. Przedstawione są tu poddanie się Chrystusowi i wiara w Niego. Upaść na Skałę i zostać skruszonym to wyrzec się naszej własnej sprawiedliwości i przyjść do Chrystusa z pokorą dziecka, żałując za nasze grzechy i wierząc w Jego przebaczającą miłość. I tak też przez wiarę i posłuszeństwo budujemy na Chrystusie jako naszym fundamencie.

> “Upon this living stone, Jews and Gentiles alike may build. This is the only foundation upon which we may securely build. It is broad enough for all, and strong enough to sustain the weight and burden of the whole world. And by connection with Christ, the living stone, all who build upon this foundation become living stones. Many persons are by their own endeavors hewn, polished, and beautified; but they cannot become ‘living stones,’ because they are not connected with Christ. Without this connection, no man can be saved. Without the life of Christ in us, we cannot withstand the storms of temptation. Our eternal safety depends upon our building upon the sure foundation. Multitudes are today building upon foundations that have not been tested. When the rain falls, and the tempest rages, and the floods come, their house will fall, because it is not founded upon the eternal Rock, the chief cornerstone Christ Jesus.

> Na tym żywym kamieniu mogą budować zarówno Żydzi, jak i poganie. To jest jedyny fundament, na którym możemy bezpiecznie budować. Jest dostatecznie szeroki dla wszystkich i dość mocny, by udźwignąć ciężar i brzemię całego świata. A dzięki więzi z Chrystusem, żywym kamieniem, wszyscy, którzy budują na tym fundamencie, stają się żywymi kamieniami. Wielu ludzi dzięki własnym staraniom zostaje ociosanych, wypolerowanych i upiększonych; lecz nie mogą stać się „żywymi kamieniami”, ponieważ nie są złączeni z Chrystusem. Bez tej więzi nikt nie może być zbawiony. Bez życia Chrystusa w nas nie zdołamy oprzeć się burzom pokus. Nasze wieczne bezpieczeństwo zależy od budowania na niezawodnym fundamencie. Rzesze ludzi dziś budują na fundamentach, które nie zostały wypróbowane. Gdy spadnie deszcz, rozszaleje się nawałnica i nadejdą powodzie, ich dom runie, ponieważ nie jest oparty na wiecznej Opoce, na głównym kamieniu węgielnym, Chrystusie Jezusie.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: … He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> „Dla tych, którzy potykają się o słowo, będąc nieposłuszni”, Chrystus jest skałą zgorszenia. Lecz „kamień, który odrzucili budujący, ten stał się kamieniem węgielnym”. Jak ów odrzucony kamień, Chrystus w Swojej ziemskiej misji znosił lekceważenie i zniewagi. Był „wzgardzony i odrzucony przez ludzi; mąż boleści, doświadczony w cierpieniu: ... wzgardzony, a nie mieliśmy Go w poszanowaniu”. Izajasza 53:3. Lecz zbliżał się czas, gdy miał zostać uwielbiony. Przez zmartwychwstanie z martwych zostanie ogłoszony „Synem Bożym w mocy”. Rzymian 1:4. Podczas Jego powtórnego przyjścia zostanie objawiony jako Pan nieba i ziemi. Ci, którzy właśnie mieli Go ukrzyżować, uznają Jego wielkość. Przed obliczem całego wszechświata odrzucony kamień stanie się kamieniem węgielnym.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> A na „kogo upadnie, zmiażdży go na proch”. Lud, który odrzucił Chrystusa, wkrótce miał zobaczyć zniszczenie swego miasta i narodu. Ich chwała miała zostać złamana i rozwiana jak proch na wietrze. A co zniszczyło Żydów? Była to skała, która, gdyby na niej budowali, byłaby ich ostoją. Była to wzgardzona dobroć Boża, odtrącona sprawiedliwość, zlekceważone miłosierdzie. Ludzie przeciwstawili się Bogu i wszystko, co miało być ich zbawieniem, obróciło się w ich zgubę. Wszystko, co Bóg przeznaczył ku życiu, stało się dla nich ku śmierci. Ukrzyżowanie Chrystusa przez Żydów pociągnęło za sobą zniszczenie Jerozolimy. Krew przelana na Kalwarii była ciężarem, który wtrącił ich w ruinę w tym i w przyszłym świecie. Tak będzie w owym wielkim dniu ostatecznym, gdy sąd spadnie na odrzucających łaskę Bożą. Chrystus, ich kamień obrazy, ukaże im się wówczas jako góra pomsty. Blask Jego oblicza, który dla sprawiedliwych jest życiem, będzie dla bezbożnych ogniem trawiącym. Z powodu odrzuconej miłości, wzgardzonej łaski, grzesznik zostanie zgładzony.

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” Desire of Ages, 597–600.

> Poprzez liczne przykłady i powtarzane ostrzeżenia Jezus ukazał, jakie będą skutki dla Żydów odrzucenia Syna Bożego. Tymi słowami zwracał się do wszystkich, we wszystkich epokach, którzy odmawiają przyjęcia Go jako swego Odkupiciela. Każde ostrzeżenie jest dla nich. Zbezczeszczona świątynia, nieposłuszny syn, niewierni dzierżawcy, pogardliwi budowniczowie mają swoje odpowiedniki w doświadczeniu każdego grzesznika. Jeśli się nie nawróci, wyrok, który one zapowiadały, stanie się jego udziałem. Desire of Ages, 597–600.

We will continue this in the next article.

Będziemy to kontynuować w następnym artykule.

Back to Articles