Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

Księga Daniela - Numer sto pięć

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

Stopniowe odrzucenie Ewangelii: od narodzenia Chrystusa do ukamienowania Szczepana

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

W ostatnim artykule zauważyliśmy, że natchnienie wskazało, iż Żydzi „przypieczętowali swoje odrzucenie” ewangelii na krzyżu, a następnie potwierdzili je ponownie podczas ukamienowania Szczepana. Jak to możliwe? Oczywiście odrzucenie ewangelii przez spierających się o drobiazgi Żydów tamtych czasów dokonywało się stopniowo. Zostali już pominięci przy Jego narodzeniu. Okres od narodzin Chrystusa do ukamienowania Szczepana ilustruje stopniowe odrzucanie ewangelii.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> Ludzie o tym nie wiedzą, lecz wieść ta napełnia niebo radością. Z głębszym i czulszym zainteresowaniem święte istoty ze świata światłości skłaniają się ku ziemi. Cały świat jaśnieje dzięki Jego obecności. Nad wzgórzami Betlejem zgromadził się niezliczony zastęp aniołów. Czekają na znak, aby ogłosić światu radosną nowinę. Gdyby przywódcy w Izraelu byli wierni powierzonemu im zadaniu, mogliby dzielić radość zwiastowania narodzin Jezusa. Lecz teraz zostali pominięci. Pragnienie wieków, 47.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

Od narodzin Jezusa do śmierci Szczepana ukazane jest postępujące odrzucanie ewangelii przez starożytny Izrael. Uznanie, że odrzucenie Chrystusa przez Żydów miało charakter stopniowy, pozwala wskazać momenty „zapieczętowania ich odrzucenia” zarówno na krzyżu, gdy zasłona świątyni została rozdarta, jak i przy śmierci Szczepana. Rozdarcie zasłony było symbolem, że nie byli już ludem przymierza Bożego, a gdy Szczepan został ukamienowany, ujrzał Jezusa stojącego po prawicy Boga, co w Księdze Daniela, rozdziale dwunastym, wersecie pierwszym, jest symbolem zamknięcia czasu łaski. Zniszczenie Jerozolimy jest również symbolem zamknięcia czasu łaski.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> Kara, która miała spaść na Jerozolimę, mogła być odwleczona tylko na krótki czas; a gdy wzrok Chrystusa spoczął na mieście skazanym na zagładę, ujrzał nie tylko jego zniszczenie, lecz zniszczenie świata. Ujrzał, że tak jak Jerozolima została wydana na zagładę, tak i świat zostanie wydany na swoją zgubę. Ujrzał odpłatę, która spadnie na nieprzyjaciół Boga. Sceny, które rozegrały się podczas zniszczenia Jerozolimy, powtórzą się w wielkim i straszliwym dniu Pana, lecz w sposób jeszcze bardziej przerażający. Review and Herald, 7 grudnia 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

Jedynie Boże miłosierdzie uchroniło Jerozolimę przed zniszczeniem w chwili ukrzyżowania.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> „W ukrzyżowaniu Chrystusa przez Żydów była zawarta zagłada Jerozolimy. Krew przelana na Kalwarii była brzemieniem, które sprowadziło na nich zgubę zarówno w tym świecie, jak i w przyszłym. Tak też będzie w owym wielkim dniu ostatecznym, gdy sąd spadnie na odrzucających Bożą łaskę. Chrystus, ich kamień obrazy, ukaże im się wówczas jako góra pomsty. Chwała Jego oblicza, która dla sprawiedliwych jest życiem, będzie dla bezbożnych ogniem pożerającym. Z powodu odrzuconej miłości, wzgardzonej łaski, grzesznik zostanie zgładzony.” Pragnienie wieków, 600.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

To wyłącznie dzięki Bożemu miłosierdziu zniszczenie Jerozolimy nie nastąpiło w czasie ukrzyżowania.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> Przez niemal czterdzieści lat po tym, jak sam Chrystus ogłosił wyrok na Jerozolimę, Pan wstrzymywał swoje sądy nad miastem i narodem. Cudowna była Boża cierpliwość wobec odrzucających Jego ewangelię i morderców Jego Syna. Wielki bój, 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

W czasie Jego ostatniego oczyszczenia świątyni Jezus dał ostrzeżenie, by uciekać z Jerozolimy, gdy Jego naśladowcy zobaczą ohydę spustoszenia, o której mówił prorok Daniel. Za pierwszym razem, gdy oczyszczał świątynię, stwierdził, że Żydzi uczynili dom Jego Ojca jaskinią zbójców, lecz za ostatnim razem powiedział: „wasz dom zostaje wam pusty”. Jeszcze przed krzyżem, który miał właśnie nastąpić, świątynia, w której przy ukrzyżowaniu miała zostać rozdarta zasłona, została już określona jako dom Żydów, a nie dom Boży. Siostra White wyjaśnia, kiedy Chrystus złożył to oświadczenie, a w dalszej części swego świadectwa odnosi się także do czterdziestu lat przedłużonego miłosierdzia.

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> Słowa Chrystusa skierowane do kapłanów i zwierzchników: „Oto wasz dom pozostaje wam pusty” (Mateusz 23:38), napełniły ich serca trwogą. Udawali obojętność, lecz w ich umysłach wciąż powracało pytanie o znaczenie tych słów. Zdawało się, że zagraża im niewidzialne niebezpieczeństwo. Czyżby wspaniała świątynia, chluba narodu, miała wkrótce stać się kupą gruzów? . . .

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> Chrystus dał swoim uczniom znak zbliżającej się zagłady Jerozolimy i powiedział im, jak mają uciec: "Gdy ujrzycie Jerozolimę otoczoną wojskami, wiedzcie, że jej spustoszenie jest bliskie. Wtedy ci, którzy są w Judei, niech uciekają w góry; a ci, którzy są w niej, niech z niej wyjdą; a ci, którzy są na terenach wiejskich, niech do niej nie wchodzą. Albowiem będą to dni pomsty, aby się wypełniło wszystko, co jest napisane." To ostrzeżenie zostało dane po to, by posłuchano go czterdzieści lat później, podczas zniszczenia Jerozolimy. Chrześcijanie posłuchali ostrzeżenia i żaden chrześcijanin nie zginął przy upadku miasta. The Desire of Ages, 628, 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

Chrystus został ukrzyżowany w roku 31, a niemal czterdzieści lat później, w roku 70, Jerozolima została zniszczona po trzyipółletnim oblężeniu. Jak mogła Jerozolima zostać zniszczona w momencie ukrzyżowania w roku 31, skoro wciąż pozostawały trzy i pół roku czasu próby, określonego jako siedemdziesiąt tygodni w Księdze Daniela, rozdziale dziewiątym, wersecie dwudziestym czwartym? Jak można rozwiązać te pozorne niespójności? Najprostszym rozwiązaniem jest po prostu stwierdzić, że jeśli chodzi o zakończenie czasu próby przedstawionego przez siedemdziesiąt tygodni, należy je rozumieć jako stopniowe zamknięcie okresu próby. To prawda, ale usuwa to wszelką proroczą precyzję przy stosowaniu kamieni milowych tej historii. Postaram się to wyjaśnić.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

Jeśli Pięćdziesiątnica reprezentuje wkrótce nadchodzące prawo niedzielne, kiedy inna owczarnia w Babilonie zostaje wezwana do wyjścia, to dlaczego dopiero trzy i pół roku po Pięćdziesiątnicy ewangelia poszła do pogan? Czy śmierć Chrystusa, czy śmierć Szczepana jest znakiem zakończenia czasu łaski dla starożytnego Izraela? Jeśli laodycejski adwentyzm przestaje być kościołem, gdy nadejdzie wkrótce prawo niedzielne, to czy zniszczenie świątyni w roku 70 oznaczało koniec świątyni laodycejskiego adwentyzmu w czasie prawa niedzielnego? To, co może wydawać się pozornymi niespójnościami, zostaje rozwiązane przez zastosowanie „linia po linii”, a gdy zostanie ono zastosowane, świadectwo kamieni milowych, które identyfikujemy, staje się bardzo jasne i zwięzłe.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

Tydzień, w którym Chrystus potwierdził przymierze, jest podzielony na dwa równe okresy po trzy i pół roku. Pierwsze trzy i pół roku zaczyna się od chrztu Chrystusa i kończy się Jego śmiercią. Chrzest jest symbolem Jego śmierci i zmartwychwstania, więc początek tego trzyipółletniego okresu jest tożsamy z jego zakończeniem. W tym okresie Chrystus głosił Ewangelię wyłącznie Żydom. Koniec tego trzyipółletniego okresu wyznacza początek kolejnych trzech i pół roku. Początek drugiego okresu trwającego trzy i pół roku przypada na śmierć Chrystusa, a kończy się on śmiercią Szczepana. W tym okresie uczniowie głosili Ewangelię wyłącznie Żydom.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

Te dwa okresy, które są odrębnymi liniami proroczymi, mają zostać zestawione „linia za linią”. Zarówno początki, jak i zakończenia noszą znamię Alfy i Omegi, ponieważ dzieje początku i końca są takie same. Oba okresy czasu są identyczne pod względem długości, a dzieło wykonywane w każdym z okresów jest identyczne. Chrystus, który jest Pierwszym i Ostatnim, jest także Stwórcą wszystkiego, a w tym sensie jest Stwórcą Prawdy. Hebrajskie słowo „prawda” zostało utworzone z trzech hebrajskich liter. Pierwsza litera, po niej trzynasta, a następnie ostatnia litera alfabetu hebrajskiego łączą się, aby utworzyć hebrajskie słowo „prawda”.

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

Oba okresy trzyipółletnie mają Chrystusa jako pierwszego i ostatniego, ponieważ Chrystus jest na początku pierwszego okresu przy swoim chrzcie, tak jak jest na jego końcu przy swojej śmierci. A Chrystus jest przy swojej śmierci na początku drugiego okresu i stoi po prawicy Boga na końcu drugiego okresu. Liczba trzynaście jest symbolem buntu i w obu okresach, czy to gdy ewangelia była głoszona osobiście przez Chrystusa, czy w drugim okresie przez Jego uczniów, Żydzi spierający się o drobiazgi buntowali się przeciw przesłaniu ewangelii.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Oba okresy są tej samej długości, posiadają znamię Alfy i Omegi i wskazują na to samo ewangeliczne poselstwo. Te dwa okresy należy zestawić „linia na linię”. Metodologia „linia na linię” jest metodologią próby późnego deszczu. Jest to metodologia dni ostatecznych, a prawdy, które są przez nią w dniach ostatecznych rozpoznawane i utwierdzane, oczyszczają synów Lewiego podczas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> Kogo będzie uczył poznania? i komu da zrozumieć naukę? Tym, którzy są odstawieni od mleka i odłączeni od piersi. Bo przykazanie musi być za przykazaniem, przykazanie za przykazaniem; wiersz za wierszem, wiersz za wierszem; tu trochę i tam trochę. Gdyż jąkającymi się wargami i obcym językiem będzie mówił do tego ludu. Do którego powiedział: To jest odpocznienie, którym możecie dać odpocząć utrudzonemu; i to jest pokrzepienie; jednak nie chcieli słuchać. Ale słowo Pana było dla nich przykazanie za przykazaniem, przykazanie za przykazaniem; wiersz za wierszem, wiersz za wierszem; tu trochę i tam trochę; aby szli, i upadli na wznak, i byli rozbici, i usidleni, i pojmani. Izajasza 28:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

Następny werset u proroka Izajasza zwraca się do szyderców, którzy rządzą ludem Jerozolimy. Dla tych szyderców "odpoczynek i pokrzepienie" (późny deszcz), których nie chcieli "słuchać", powodują, że "odchodzą, upadają wstecz, zostają rozbici, usidleni i pojmani". To doświadczenie zostało im przedstawione w innym języku, gdyż Eliasz, Jan Chrzciciel i William Miller nie byli kształceni w szkołach teologicznych swoich epok. Poselstwo późnego deszczu, które wystawia na próbę adwentyzm laodycejski, jest poselstwem powstałym w wyniku zastosowania zasady "wiersz po wierszu".

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

Gdy pierwsze trzy i pół roku tygodnia, w którym Chrystus potwierdził przymierze, zostaje nałożone na drugie trzy i pół roku, odnajdujemy prorocze światło, które wyjaśnia wszelkie pozorne niespójności, jakie mogą pojawić się w dociekliwym umyśle. Tydzień był czasem, kiedy Posłaniec Przymierza miał potwierdzić przymierze, a biblijne przymierze musi zostać potwierdzone krwią. Chrzest i ukrzyżowanie Chrystusa oraz ukamienowanie Szczepana wszystkie wskazują na krew. Obie linie reprezentują krew przymierza, a te linie potwierdzają przymierze.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

Kiedy zestawimy je „linia po linii”, chrzest i ukrzyżowanie stanowią pierwszy kamień milowy, a ukrzyżowanie i ukamienowanie Szczepana — ostatni kamień milowy. Gdy złączymy je w jedną linię, krzyż oraz powstanie Michała w chwili śmierci Szczepana jawią się jako dwaj świadkowie przypieczętowania przez Żydów odrzucenia ewangelii. Śmierć Chrystusa jest zarazem śmiercią Jego ucznia Szczepana; po połączeniu obu linii jest to Pascha. Trzy dni później Chrystus zmartwychwstaje jako ofiara pierwocin.

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> Lecz teraz Chrystus zmartwychwstał z martwych i stał się pierwocinami tych, którzy zasnęli. 1 List do Koryntian 15:20.

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

Pomiędzy Paschą a przypadającym trzeciego dnia Świętem Pierwocin znajduje się początek Święta Przaśników. Chleb przaśny nie "rośnie", a Chrystus nie zmartwychwstał drugiego dnia, lecz trzeciego dnia. W zastosowaniu "linia po linii" Chrystus i Szczepan umierają razem, lecz Szczepan zostaje wskrzeszony po Chrystusie, ponieważ istnieje porządek w zmartwychwstaniu pierwocin.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> Lecz każdy w swoim porządku: Chrystus jako pierwociny; potem ci, którzy należą do Chrystusa przy jego przyjściu. 1 Koryntian 15:22.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

Wiosenne święta nie mogą być od siebie oddzielone, gdyż są bezpośrednio ze sobą powiązane. W tym sensie Pięćdziesiątnica symbolizuje wkrótce nadchodzące prawo niedzielne, kiedy nastąpi powtórzenie wylania Ducha Świętego, a drugi głos osiemnastego rozdziału Apokalipsy wezwie wówczas tych, którzy obecnie nie znają ewangelii, aby wyszli z Babilonu. Słowo „Babilon” opiera się na słowie „Babel”, które oznacza pomieszanie, gdyż to podczas upadku Babel Bóg pomieszał języki, a w dniu Pięćdziesiątnicy Bóg odwraca pomieszanie języków, aby nieść ewangelię światu. Tak więc Pięćdziesiątnica i prawo niedzielne są ze sobą zbieżne.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

W dniu Pięćdziesiątnicy uczniowie otrzymali dar języków, lecz ich przesłanie było wówczas wciąż ograniczone do Żydów. Gdy połączy się obie linie, Pięćdziesiątnica przypada na rok 34, kiedy Szczepan został ukamienowany, a ewangelia została następnie zaniesiona do tych, którzy dotąd jej nie znali.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

Szczepan reprezentuje tych, którzy zostaną wskrzeszeni „w czasie Jego przyjścia”, lecz którzy umarli wraz z Nim. Ofiarowanie Pierwocin oznacza zmartwychwstanie Chrystusa trzeciego dnia, a także wyznacza początek Święta Tygodni, które jest również świętem Pięćdziesiątnicy i które upamiętnia nadanie Dziesięciu Przykazań na Synaju.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

22 października 1844 roku koresponduje z krzyżem, gdyż między innymi dowodami Siostra White zestawia rozczarowanie uczniów po krzyżu z rozczarowaniem, które nastąpiło po 22 października 1844 roku. Zarówno krzyż, jak i 22 października 1844 zapowiadają wkrótce nadchodzącą ustawę niedzielną. Pięćdziesiątnica również typologicznie zapowiada wkrótce nadchodzącą ustawę niedzielną, lecz Pięćdziesiątnica nadeszła pięćdziesiąt dwa dni po krzyżu. Krzyż, który był typologicznie zapowiedziany przez Paschę, zapoczątkowuje serię świąt upamiętniających stare ścieżki starożytnego Izraela od nocy, gdy anioł śmierci przeszedł nad Egiptem, aż do nadania Prawa. Choć święta mają swoje odrębności, są ze sobą nierozerwalnie powiązane. Dlatego zasadne jest potraktowanie pełnych pięćdziesięciu dwóch dni od Paschy do Pięćdziesiątnicy jako jednego, pojedynczego punktu orientacyjnego.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

Z tego powodu krzyż, śmierć Szczepana i Pięćdziesiątnica są zapowiedzią wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego, gdy rozpocznie się postępujący sąd wykonawczy nad Współczesnym Babilonem, a drugi głos z osiemnastego rozdziału Apokalipsy zacznie wzywać inne Jego owce do wyjścia z Babilonu. To właśnie przy tym kamieniu milowym nadszedł sąd wykonawczy nad Jerozolimą, choć Bóg w swoim miłosierdziu odroczył faktyczne zniszczenie świątyni i miasta do roku 70, niemal czterdzieści lat po krzyżu. Zburzenie starożytnej Jerozolimy obrazuje początek postępującego sądu wykonawczego, który rozpoczyna się w Stanach Zjednoczonych, gdy „narodowa apostazja pociąga za sobą narodową ruinę”.

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

Prawda opiera się na świadectwie dwóch świadków, a w dwóch okresach trzech i pół roku, w których Chrystus potwierdził przymierze, znajdujemy dwóch świadków śmierci i zmartwychwstania, powiązanych z historią, która wskazuje na wkrótce nadchodzącą ustawę niedzielną. Ta ustawa niedzielna w jedenastym rozdziale Apokalipsy jest określona jako "godzina wielkiego trzęsienia ziemi". Ta "godzina" jest bezpośrednio związana z dwoma świadkami, którzy składali świadectwo przez trzy i pół roku. Ich świadectwo kończy się ich śmiercią i zmartwychwstaniem.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

Ich świadectwo trwające trzy i pół roku, a następnie ich śmierć i zmartwychwstanie, zostały zobrazowane w śmierci i zmartwychwstaniu zarówno Jezusa, jak i Szczepana, gdyż „krok po kroku” Szczepan jest przedstawiony jako zmartwychwstały wraz z Chrystusem. Podczas święta Pierwocin składano dwie główne ofiary.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

Jednym był baranek bez skazy, a drugim — ofiara z jęczmienia. Jęczmień symbolizował plon, który miał nadejść, a baranek symbolizował Chrystusa. Chrystus zmartwychwstał trzeciego dnia, a Szczepan reprezentował tych, którzy mieli nastąpić, a jęczmień symbolizował plon, który miał nadejść. Dwaj świadkowie z jedenastego rozdziału Apokalipsy świadczyli przez trzy i pół roku, po czym zostali zabici, a trzy i pół dnia później zostali wskrzeszeni. Ci dwaj świadkowie zostali typologicznie wyobrażeni przez Chrystusa, który był pierwocinami, gdyż reprezentują sto czterdzieści cztery tysiące, którzy również są pierwocinami.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> A ja spojrzałem, i oto Baranek stał na górze Syjon, a z nim sto czterdzieści cztery tysiące, mających na czołach wypisane imię jego Ojca. I usłyszałem głos z nieba, jak głos wielu wód i jak głos potężnego grzmotu; i usłyszałem głos harfiarzy grających na harfach. I śpiewali jakby pieśń nową przed tronem, przed czterema istotami i starcami; i nikt nie mógł nauczyć się tej pieśni prócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali odkupieni z ziemi. To ci, którzy nie skalali się z kobietami, bo są dziewicami. To ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek pójdzie. Ci zostali odkupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. A w ich ustach nie znaleziono podstępu, gdyż są bez skazy przed tronem Boga. Objawienie 14:1-5.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

Ofiara z jęczmienia podczas Święta Pierwocin zapowiadała plon, który miał nastąpić, a Szczepan w roku 34 nastąpił po śmierci Chrystusa w roku 31; choć „linia za linią”, zmarli przy tym samym kamieniu milowym. W odniesieniu do ofiar z pierwocin Chrystus był Barankiem zabitym, a Szczepan — jęczmieniem. Według Pawła „Chrystus” jest „pierwociną spośród tych, którzy zasnęli”, a potem „ci, którzy są Chrystusowi, w czasie Jego przyjścia”. Sto czterdzieści cztery tysiące są pierwocinami i są to ci, „którzy podążają za Barankiem, dokądkolwiek idzie”.

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

W „godzinie” „wielkiego trzęsienia ziemi” z rozdziału jedenastego Apokalipsy dwaj świadkowie, którzy prorokowali przez trzy i pół roku, tylko po to, by zostać zabitymi i leżeć na ulicach przez trzy i pół dnia, zostają wskrzeszeni. Są to ci, których przedstawia Szczepan, który proroczo został wskrzeszony zarówno wraz z Jezusem, jak i po Jezusie. Dlatego zostają wskrzeszeni „po trzech i pół dniach”, po tym jak zostali zamordowani przez bestię, która wyszła z otchłani. W tej samej „godzinie”, w której zostają wskrzeszeni, wstępują do nieba jako znak. Proces ich zmartwychwstania i wstąpienia do nieba jest starannie przedstawiony w proroczym Słowie Bożym i obejmuje to, że byli zobrazowani typologicznie przez dosłowną śmierć Szczepana, a więc reprezentują duchową śmierć dokonaną na dwóch świadkach, gdy są przemieniani z laodycejskiego ruchu trzeciego anioła w filadelfijski ruch trzeciego anioła.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> Jedno jest pewne: ci Adwentyści Dnia Siódmego, którzy staną pod sztandarem Szatana, najpierw porzucą wiarę w ostrzeżenia i napomnienia zawarte w Świadectwach Ducha Bożego.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> Rozbrzmiewa wezwanie do większego poświęcenia i świętszej służby i będzie ono nadal rozbrzmiewać. Niektórzy, którzy teraz dają wyraz podszeptom Szatana, opamiętają się. Są tacy, którzy zajmują ważne, odpowiedzialne stanowiska, a nie rozumieją prawdy na obecny czas. Im należy przekazać to orędzie. Jeśli je przyjmą, Chrystus ich przyjmie i uczyni ich współpracownikami wraz z Nim. Lecz jeśli odmówią wysłuchania tego orędzia, staną pod czarnym sztandarem Księcia Ciemności.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> Polecono mi powiedzieć, że drogocenna prawda na ten czas coraz wyraźniej odsłania się ludzkim umysłom. W szczególnym sensie mężczyźni i kobiety mają spożywać ciało Chrystusa i pić jego krew. Nastąpi rozwój zrozumienia, bo prawda jest zdolna do nieustannego poszerzania się. Boski dawca prawdy wejdzie w coraz bliższą i jeszcze bliższą łączność z tymi, którzy idą naprzód, aby go poznać. Przyjmując jego słowo jako chleb z nieba, lud Boży będzie wiedział, że jego przyjście jest przygotowane jak poranek. Otrzyma też siłę duchową, tak jak ciało otrzymuje siłę fizyczną, gdy spożywa się pokarm.

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> Nie rozumiemy nawet w połowie planu Pana, polegającego na wyprowadzeniu synów Izraela z niewoli egipskiej i poprowadzeniu ich przez pustynię do Kanaanu.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> W miarę jak gromadzimy boskie promienie jaśniejące z ewangelii, uzyskamy jaśniejszy wgląd w system żydowski i głębsze docenienie jego ważnych prawd. Nasze badanie prawdy jest jeszcze nieukończone. Zebraliśmy tylko kilka promieni światła. Ci, którzy nie badają Słowa na co dzień, nie rozwiążą zagadnień systemu żydowskiego. Nie zrozumieją prawd nauczanych przez służbę świątynną. Dzieło Boże jest hamowane przez światowe rozumienie Jego wielkiego planu. Przyszłe życie odsłoni znaczenie praw, które Chrystus, spowity w słupie obłoku, dał swemu ludowi. Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles