Article

# The Hidden History of Verse Forty - Number Seven

Ukryta historia czterdziestego wersetu – numer siedem

Eleven and Twenty-Two

Jedenaście i dwadzieścia dwa

Author

Jeff Pippenger

Published

April 4, 2026

Formats

PDF
Word

Daniel chapter eleven verse sixteen and verse twenty-two both align with the soon coming Sunday law. Verse ten’s fulfillment in 1989 led to the Ukrainian War in 2014, as represented by the battle of Raphia’s fulfillment of verse eleven in 217 BC. Verse eleven unto verse sixteen is also verse eleven unto verse twenty-two; so, the hidden history of verse forty, as represented in verses eleven through sixteen is also represented as the history of verse eleven unto twenty-two. The hidden history of verse forty is represented by eleven through twenty-two.

Rozdział jedenasty Księgi Daniela, werset szesnasty oraz werset dwudziesty drugi, oba pozostają w zgodzie z rychło nadchodzącym prawem niedzielnym. Wypełnienie wersetu dziesiątego w roku 1989 doprowadziło do wojny ukraińskiej w roku 2014, jak to przedstawia wypełnienie wersetu jedenastego w roku 217 przed Chr. w bitwie pod Rafią. Werset jedenasty aż do wersetu szesnastego jest również wersetem jedenastym aż do wersetu dwudziestego drugiego; tak więc ukryta historia wersetu czterdziestego, przedstawiona w wersetach od jedenastego do szesnastego, jest również przedstawiona jako historia od wersetu jedenastego do dwudziestego drugiego. Ukryta historia wersetu czterdziestego jest przedstawiona w wersetach od jedenastego do dwudziestego drugiego.

## Chapters Eleven through Twenty-two

Rozdziały od jedenastego do dwudziestego drugiego

That hidden history is also represented in chapters eleven through twenty-two of Genesis, Matthew, Revelation and The Desire of Ages. Those four witnesses of chapters “eleven through twenty-two” align with the hidden history, for the hidden history is verses eleven through twenty-two in Daniel eleven. The center of the four witnesses always identify the sign of the covenant, beginning with the covenant of death represented by Nimrod in chapter eleven in Genesis and ending with the whore of Rome in chapter seventeen of Revelation.

Ta ukryta historia jest również przedstawiona w rozdziałach od jedenastego do dwudziestego drugiego Księgi Rodzaju, Ewangelii Mateusza, Apokalipsy oraz Życia Jezusa. Ci czterej świadkowie rozdziałów „od jedenastego do dwudziestego drugiego” są zgodni z ukrytą historią, gdyż ukryta historia to wersety od jedenastego do dwudziestego drugiego w jedenastym rozdziale Księgi Daniela. Centrum tych czterech świadków zawsze wskazuje znak przymierza, poczynając od przymierza śmierci, przedstawionego przez Nimroda w jedenastym rozdziale Księgi Rodzaju, a kończąc na nierządnicy rzymskiej w siedemnastym rozdziale Apokalipsy.

## Seventeen

Siedemnaście

With the exception of Matthew, the four witnesses identify chapter seventeen as the midpoint of the period they illustrate. The number seventeen is also found three times in the three two hundred and fifty-year prophecies that began at 457 BC, 64 and 1776. Two of those lines, (the first and the last) identify a midpoint when the first line of 457 BC ended in 207 BC and the last line of 1776 ends in 2026. 207 BC was between the battles of Raphia and Panium, and 2026 is the midterm of the final president of the United States.

Z wyjątkiem Mateusza, czterej świadkowie wskazują siedemnasty rozdział jako punkt środkowy okresu, który ilustrują. Liczba siedemnaście występuje również trzykrotnie w trzech proroctwach obejmujących po dwieście pięćdziesiąt lat, które rozpoczęły się w 457 r. p.n.e., 64 oraz 1776 roku. Dwie z tych linii, (pierwsza i ostatnia), wyznaczają punkt środkowy, gdy pierwsza linia z 457 r. p.n.e. dobiegła końca w 207 r. p.n.e., a ostatnia linia z 1776 roku kończy się w 2026 roku. Rok 207 p.n.e. przypadał pomiędzy bitwami pod Rafią i Panium, a rok 2026 jest półmetkiem kadencji ostatniego prezydenta Stanów Zjednoczonych.

Within the three two-hundred and fifty year lines, Ptolemy reigned for seventeen years. There are seventeen years between 313 and 330 in Nero’s line and there was seventeen years between the battles of Raphia in 217 BC and the battle of Panium in 200 BC. Three of the four witnesses of chapters eleven unto twenty-two mark their exact midpoint as chapters seventeen. Therefore, the hidden history of verse forty is represented in verses eleven through twenty-two of the same chapter, and the four witnesses of chapters eleven through twenty-two align with those very same verses. The fulfillment of each of the three 250-year prophecies align with the very same history. The midpoint is emphasized as a waymark, and it is especially identified as the symbol of the covenant and seal of God’s people.

W obrębie trzech linii liczących po dwieście pięćdziesiąt lat Ptolemeusz panował przez siedemnaście lat. Pomiędzy rokiem 313 a 330 w linii Nerona upływa siedemnaście lat, a także siedemnaście lat upłynęło między bitwą pod Rafią w 217 r. p.n.e. a bitwą pod Panium w 200 r. p.n.e. Trzej z czterech świadków rozdziałów od jedenastego do dwudziestego drugiego wyznaczają swój dokładny punkt środkowy w rozdziale siedemnastym. Dlatego ukryta historia wersetu czterdziestego jest przedstawiona w wersetach od jedenastego do dwudziestego drugiego tego samego rozdziału, a czterej świadkowie rozdziałów od jedenastego do dwudziestego drugiego odpowiadają właśnie tym samym wersetom. Wypełnienie każdego z trzech proroctw obejmujących 250 lat odpowiada tej samej historii. Punkt środkowy jest podkreślony jako znak drogowy i jest on szczególnie wskazany jako symbol przymierza oraz pieczęci ludu Bożego.

## Daniel Twelve

Daniel Dwanaście

Verses seven, eleven and twelve of Daniel chapter twelve identify the final period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Verse seven identifies December 31, 2023, verse twelve identifies July 18, 2020. The scattering of verse seven that ended on December 31, 2023, which had begun on July 18, 2020 was represented in the alpha and omega of the three verses of prophetic time located in Daniel twelve. The middle verse of 1,290 years identifies the history of 1989 to the soon coming Sunday law as 30, and then 1,260 to the close of human probation. Thirty years representing the age of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand and 1260 years typifying the symbolic forty-two months of Revelation thirteen.

Wersety siódmy, jedenasty i dwunasty dwunastego rozdziału Księgi Daniela wskazują końcowy okres zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Werset siódmy wskazuje na 31 grudnia 2023 roku, a werset dwunasty na 18 lipca 2020 roku. Rozproszenie z wersetu siódmego, które zakończyło się 31 grudnia 2023 roku, a rozpoczęło 18 lipca 2020 roku, zostało przedstawione w alfie i omedze trzech wersetów czasu proroczego znajdujących się w dwunastym rozdziale Księgi Daniela. Środkowy werset o 1290 latach wskazuje historię od 1989 roku do rychło nadchodzącego prawa niedzielnego jako 30, a następnie 1260 aż do zakończenia czasu łaski dla ludzkości. Trzydzieści lat przedstawia wiek kapłaństwa stu czterdziestu czterech tysięcy, a 1260 lat jest typem symbolicznych czterdziestu dwóch miesięcy z trzynastego rozdziału Apokalipsy.

The dual prophecy of 30 followed by twelve hundred and sixty years is a symbol of Abraham and Pauls’ dual covenant prophecy of 400 and 430 years. The midpoint of the three verses of time in Daniel twelve represents the rebellion of the thirteenth letter, while also emphasizing the covenant and sealing of the one hundred and forty-four thousand. The three verses also align with the hidden history, and add another witness of the emphasis of the midpoint being a symbol of the covenant.

Podwójne proroctwo 30, po którym następuje tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, jest symbolem podwójnego proroctwa przymierza Abrahama i Pawła o 400 i 430 latach. Punkt środkowy trzech wersetów czasu w dwunastym rozdziale Księgi Daniela przedstawia bunt trzynastej litery, a zarazem podkreśla przymierze i zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy. Te trzy wersety są również zgodne z ukrytą historią i stanowią kolejne świadectwo podkreślające, że punkt środkowy jest symbolem przymierza.

## Spring and Fall

Wiosna i Jesień

With all these lines we must include the three witnesses of the spring and fall feasts located in Leviticus twenty-three aligned and combined with the Pentecostal season in the history of the cross. There the chapter is twenty-three, which is a symbol of Christ work of atonement. The chapter is made up of forty-four verses, symbolically representing October 22, 1844. October 22 represents 22 days in October, beginning with the first day and ending on the twenty-second day, thus bearing the credentials of the Hebrew alphabet. October being the tenth month, when multiplied by the twenty-second day equals 220.

Wraz ze wszystkimi tymi liniami musimy uwzględnić trzech świadków świąt wiosennych i jesiennych, znajdujących się w Księdze Kapłańskiej, rozdział dwudziesty trzeci, zestawionych i połączonych z okresem Zielonoświątkowym w historii krzyża. Tam rozdział ten ma numer dwadzieścia trzy, co jest symbolem dzieła zadośćuczynienia Chrystusa. Rozdział ten składa się z czterdziestu czterech wersetów, symbolicznie przedstawiających 22 października 1844 roku. Dzień 22 października oznacza 22 dni października, rozpoczynając od pierwszego dnia i kończąc na dniu dwudziestym drugim, niosąc tym samym poświadczenie alfabetu hebrajskiego. Październik zaś, będąc dziesiątym miesiącem, pomnożony przez dzień dwudziesty drugi daje 220.

In the Hebrew calendar the tenth day of the seventh month was the Day of Atonement, and ten times seven is seventy, a symbol of probationary time. The twenty-three hundred years ended in 1844 when the third angel arrived, as typified by the third decree that initiated the period. There was seventy weeks determined as probationary time then allotted to ancient literal Israel at the beginning of the 2,300 days, and at the ending of those days the probationary period for modern spiritual Israel was represented by the tenth day of the seventh month, which equates to seventy. October 22, 1844 typifies the soon coming Sunday law, and it is there that the symbolic seventy years of probationary time ends for Seventh-day Adventism, as it did for the Jews when Stephen was stoned.

W kalendarzu hebrajskim dziesiąty dzień siódmego miesiąca był Dniem Pojednania, a dziesięć razy siedem daje siedemdziesiąt — symbol czasu próby. Dwa tysiące trzysta lat dobiegło końca w roku 1844, gdy przybył trzeci anioł, jak zostało to ukazane w typie przez trzeci dekret, który zapoczątkował ten okres. Ustalono wtedy siedemdziesiąt tygodni jako czas próby, przydzielony starożytnemu, dosłownemu Izraelowi na początku 2300 dni, a przy końcu tych dni okres próby dla współczesnego, duchowego Izraela został przedstawiony przez dziesiąty dzień siódmego miesiąca, co odpowiada siedemdziesięciu. Dzień 22 października 1844 roku jest typem rychło nadchodzącego prawa niedzielnego, i to właśnie tam kończy się symboliczne siedemdziesiąt lat czasu próby dla adwentyzmu dnia siódmego, tak jak stało się to dla Żydów, gdy ukamienowano Szczepana.

1844 represents a period when two angels arrived, the second at the first disappointment and the third at the great disappointment. “44” represents a twofold message as represented by verse forty-four of Daniel eleven’s tidings out of the east and the north. Leviticus twenty-three consists of forty-four verses that divide the sacred feasts into spring and fall. Those forty-four verses represent a twofold message. The two seasons are represented by twenty-two verses each, so both the spring and fall feasts represent the Hebrew calendar’s twenty-two letters. When those two witnesses of twenty-two verses are brought together along with the Pentecostal season they produce a framework of three steps.

Rok 1844 oznacza okres, w którym przybyli dwaj aniołowie: drugi przy pierwszym rozczarowaniu, a trzeci przy wielkim rozczarowaniu. „44” oznacza podwójne poselstwo, przedstawione przez czterdziesty czwarty werset jedenastego rozdziału Daniela, w którym mowa o wieściach ze wschodu i z północy. Księga Kapłańska, rozdział dwudziesty trzeci, składa się z czterdziestu czterech wersetów, które dzielą święte święta na wiosenne i jesienne. Te czterdzieści cztery wersety przedstawiają podwójne poselstwo. Dwie pory roku są przedstawione przez po dwadzieścia dwa wersety każda, tak więc zarówno święta wiosenne, jak i jesienne przedstawiają dwadzieścia dwie litery kalendarza hebrajskiego. Gdy ci dwaj świadkowie, złożeni z dwudziestu dwóch wersetów, zostają połączeni wraz z okresem Pięćdziesiątnicy, tworzą strukturę trzech kroków.

The first step is a waymark made up of three parts followed by five days, as is the last of the three waymarks. The middle waymark is the thirty days of face-to-face instruction by Christ with those who are being anointed as priests for service in the church triumphant. Leviticus twenty-three aligns with the hidden history of verse forty.

Pierwszym drogowskazem jest znak złożony z trzech części, po których następuje pięć dni, podobnie jak ostatni z trzech drogowskazów. Środkowy drogowskaz stanowi trzydzieści dni bezpośredniego pouczania przez Chrystusa tych, którzy są namaszczani na kapłanów do służby w Kościele triumfującym. Dwudziesty trzeci rozdział Księgi Kapłańskiej odpowiada ukrytej historii wersetu czterdziestego.

## Midpoints

Punkty środkowe

The midpoint of the chapter eleven through chapter twenty-two line of Genesis is chapter seventeen, where the second step of the three-step covenant of Abraham and the sign of circumcision was instituted. The dead-center of all the verses located in chapter eleven unto twenty-two is Genesis 17:22:

Punktem środkowym od linii Księgi Rodzaju, obejmującej rozdział jedenasty aż po rozdział dwudziesty drugi, jest rozdział siedemnasty, w którym ustanowiono drugi etap trzystopniowego przymierza Abrahama oraz znak obrzezania. Dokładnym środkiem wszystkich wersetów zawartych w rozdziałach od jedenastego do dwudziestego drugiego jest Rodzaju 17:22:

> But my covenant will I establish with Isaac, which Sarah shall bear unto thee at this set time in the next year. And he left off talking with him, and God went up from Abraham. Genesis 17:22.

> Ale przymierze moje ustanowię z Izaakiem, którego Sara urodzi ci o tym oznaczonym czasie w przyszłym roku. A gdy skończył z nim mówić, Bóg odszedł od Abrahama. I Mojżeszowa 17:22.

God began speaking to Abraham in verse one and he ended his conversation in verse twenty-two, so the entire dialogue of the covenant of circumcision was placed within the prophetic context of the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, while the theme of the twenty-two verses was the rite of circumcision, that was to be accomplished on the eighth day. The center or midpoint of the Genesis passage is God’s covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand as represented by Abraham’s covenant of circumcision. The midpoint of Genesis’ line of chapters eleven unto twenty-two is chapter seventeen, and the absolute midpoint of the chapter is verse twenty-two where God ceases His conversation of the covenant with Abraham, thus placing the midpoint in the context of the Hebrew alphabet of twenty-two letters. The midpoint of those twenty-two verses, is of course, verse eleven.

Bóg rozpoczął przemawiać do Abrahama w wersecie pierwszym, a zakończył swoją rozmowę w wersecie dwudziestym drugim, tak więc cały dialog przymierza obrzezania został umieszczony w proroczym kontekście dwudziestu dwóch liter alfabetu hebrajskiego, podczas gdy tematem tych dwudziestu dwóch wersetów był obrzęd obrzezania, który miał zostać dokonany ósmego dnia. Centrum, czyli punkt środkowy tego fragmentu Księgi Rodzaju, stanowi przymierna relacja Boga ze stu czterdziestoma czterema tysiącami, przedstawiona przez Abrahamowe przymierze obrzezania. Punktem środkowym ciągu rozdziałów Księgi Rodzaju od jedenastego do dwudziestego drugiego jest rozdział siedemnasty, a bezwzględnym punktem środkowym tego rozdziału jest werset dwudziesty drugi, w którym Bóg kończy swoją rozmowę z Abrahamem o przymierzu, umieszczając tym samym ów punkt środkowy w kontekście hebrajskiego alfabetu składającego się z dwudziestu dwóch liter. Punktem środkowym tych dwudziestu dwóch wersetów jest oczywiście werset jedenasty.

> And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. Genesis 17:11.

> I będziecie obrzezywać ciało waszego napletka; i będzie to znakiem przymierza między mną a wami. Księga Rodzaju 17:11.

The midpoints of the four passages of chapters eleven through twenty-two in the Bible involve three verses to complete the thought of the midpoint.

Środki czterech fragmentów obejmujących rozdziały od jedenastego do dwudziestego drugiego w Biblii zawierają po trzy wersety, aby dopełnić myśl punktu środkowego.

> This is my covenant, which ye shall keep, between me and you and thy seed after thee; Every man child among you shall be circumcised. And ye shall circumcise the flesh of your foreskin; and it shall be a token of the covenant betwixt me and you. And he that is eight days old shall be circumcised among you, every man child in your generations, he that is born in the house, or bought with money of any stranger, which is not of thy seed. Genesis 17:10–12.

> To jest przymierze moje, którego będziecie przestrzegać, między mną a wami i potomstwem twoim po tobie: każdy mężczyzna pośród was ma być obrzezany. Obrzeżecie więc ciało napletka waszego, a będzie to znakiem przymierza między mną a wami. Każdy chłopiec w wieku ośmiu dni ma być obrzezany pośród was, każdy mężczyzna w waszych pokoleniach, zarówno urodzony w domu, jak i nabyty za pieniądze od jakiegokolwiek cudzoziemca, który nie jest z twego potomstwa. Księga Rodzaju 17:10–12.

A token is a sign, which represents an ensign. The passage is about the ensign who are the one hundred and forty-four thousand. The man child were to be circumcised at eight days old, just as the covenant of Noah was with the eight souls in the ark, thus employing the number eight to tie the Noachian covenant together with the Abrahamic covenant. They are to be Philadelphians, for the are to be circumcised which Paul identifies as the symbol of the crucifixion of the flesh. When the flesh is crucified Christ’s Divinity is within, and that combination is the ensign; for as Sister White states, “When Christ character is perfectly reproduced in His children, He will return for them.”

Znak jest znamieniem, które przedstawia sztandar. Fragment ten dotyczy sztandaru, którym jest sto czterdzieści cztery tysiące. Dziecię płci męskiej miało być obrzezane w ósmym dniu, podobnie jak przymierze Noego było związane z ośmioma duszami w arce, używając tym samym liczby osiem, aby powiązać przymierze noachickie z przymierzem Abrahamowym. Mają oni być Filadelfijczykami, gdyż mają zostać obrzezani, co Paweł określa jako symbol ukrzyżowania ciała. Gdy ciało zostaje ukrzyżowane, Boskość Chrystusa jest wewnątrz, a to połączenie jest sztandarem; albowiem, jak stwierdza Siostra White: „Gdy charakter Chrystusa zostanie doskonale odtworzony w Jego dzieciach, wtedy przyjdzie On po nich.”

> “Human nature is depraved, and is justly condemned by a holy God. But provision is made for the repenting sinner, so that by faith in the atonement of the only begotten Son of God, he may receive forgiveness of sin, find justification, receive adoption into the heavenly family, and become an inheritor of the kingdom of God. Transformation of character is wrought through the operation of the Holy Spirit, which works upon the human agent, implanting in him, according to his desire and consent to have it done, a new nature. The image of God is restored to the soul, and day by day he is strengthened and renewed by grace, and is enabled more and more perfectly to reflect the character of Christ in righteousness and true holiness.

> „Natura ludzka jest zdeprawowana i słusznie podlega potępieniu przez świętego Boga. Lecz uczynione zostało zabezpieczenie dla grzesznika pokutującego, aby przez wiarę w odkupienie dokonane przez jednorodzonego Syna Bożego mógł otrzymać odpuszczenie grzechów, dostąpić usprawiedliwienia, zostać przyjętym do niebiańskiej rodziny i stać się dziedzicem królestwa Bożego. Przemiana charakteru dokonuje się przez działanie Ducha Świętego, który oddziałuje na człowieka, wszczepiając mu, zgodnie z jego pragnieniem i zgodą na to działanie, nową naturę. Obraz Boży zostaje przywrócony duszy, a z dnia na dzień człowiek ten jest umacniany i odnawiany przez łaskę oraz uzdalniany, by coraz doskonalej odzwierciedlać charakter Chrystusa w sprawiedliwości i prawdziwej świętości.”

> “The oil so much needed by those who are represented as foolish virgins, is not something to be put on the outside. They need to bring the truth into the sanctuary of the soul, that it may cleanse, refine, and sanctify. It is not theory that they need; it is the sacred teachings of the Bible, which are not uncertain, disconnected doctrines, but are living truths, that involve eternal interests that center in Christ. In him is the complete system of divine truth. The salvation of the soul, through faith in Christ, is the ground and pillar of the truth. Those who exercise true faith in Christ make it manifest by holiness of character, by obedience to the law of God. They realize that the truth as it is in Jesus reaches heaven, and compasses eternity. They understand that the Christian’s character should represent the character of Christ, and be full of grace and truth. To them is imparted the oil of grace, which sustains a never-failing light. The Holy Spirit in the heart of the believer, makes him complete in Christ. It is not a decided evidence that a man or a woman is a Christian because he manifests deep emotion when under exciting circumstances. He who is Christlike has a deep, determined, persevering element in his soul, and yet has a sense of his own weakness, and is not deceived and misled by the Devil, and made to trust in himself. He has a knowledge of the word of God, and knows that he is safe only as he places his hand in the hand of Jesus Christ, and keeps firm hold upon him.

> „Olej tak bardzo potrzebny tym, którzy są przedstawieni jako panny głupie, nie jest czymś, co należy nałożyć zewnętrznie. Muszą oni wnieść prawdę do świątyni duszy, aby mogła oczyszczać, uszlachetniać i uświęcać. Nie potrzebują teorii; potrzebują świętych nauk Biblii, które nie są niepewnymi, oderwanymi doktrynami, lecz żywymi prawdami, obejmującymi wieczne sprawy, których centrum stanowi Chrystus. W Nim znajduje się pełny system boskiej prawdy. Zbawienie duszy przez wiarę w Chrystusa jest podstawą i filarem prawdy. Ci, którzy okazują prawdziwą wiarę w Chrystusa, ujawniają ją przez świętość charakteru, przez posłuszeństwo prawu Bożemu. Uświadamiają sobie, że prawda taka, jaka jest w Jezusie, sięga nieba i obejmuje wieczność. Rozumieją, że charakter chrześcijanina powinien odzwierciedlać charakter Chrystusa i być pełen łaski i prawdy. Im udzielany jest olej łaski, który podtrzymuje nigdy niegasnące światło. Duch Święty w sercu wierzącego czyni go pełnym w Chrystusie. Nie jest stanowczym dowodem, że mężczyzna lub kobieta są chrześcijanami, jeśli przejawiają głębokie wzruszenie pod wpływem poruszających okoliczności. Ten, kto jest podobny do Chrystusa, ma w swej duszy głęboki, stanowczy, wytrwały pierwiastek, a jednak ma świadomość własnej słabości i nie daje się zwieść ani sprowadzić na manowce diabłu, by zaufać samemu sobie. Zna słowo Boże i wie, że jest bezpieczny tylko wtedy, gdy wkłada swoją rękę w rękę Jezusa Chrystusa i trzyma się Go mocno.”

> “Character is revealed by a crisis. When the earnest voice proclaimed at midnight, ‘Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him,’ the sleeping virgins roused from their slumbers, and it was seen who had made preparation for the event. Both parties were taken unawares, but one was prepared for the emergency, and the other was found without preparation. Character is revealed by circumstances. Emergencies bring out the true metal of character. Some sudden and unlooked-for calamity, bereavement, or crisis, some unexpected sickness or anguish, something that brings the soul face to face with death, will bring out the true inwardness of the character. It will be made manifest whether or not there is any real faith in the promises of the word of God. It will be made manifest whether or not the soul is sustained by grace, whether there is oil in the vessel with the lamp.

> „Charakter ujawnia się w czasie kryzysu. Gdy o północy rozległ się gorliwy głos, oznajmiający: «Oto oblubieniec idzie; wyjdźcie mu na spotkanie», śpiące panny ocknęły się ze snu i stało się widoczne, kto poczynił przygotowania na to wydarzenie. Obie strony zostały zaskoczone, lecz jedna była przygotowana na nagłą potrzebę, a druga okazała się nieprzygotowana. Charakter ujawnia się przez okoliczności. Sytuacje krytyczne wydobywają prawdziwą próbę charakteru. Jakaś nagła i nieoczekiwana klęska, strata bliskiej osoby lub kryzys, jakaś niespodziewana choroba albo udręka, coś, co stawia duszę twarzą w twarz ze śmiercią, wydobędzie prawdziwą wewnętrzną istotę charakteru. Ujawni się, czy istnieje rzeczywista wiara w obietnice słowa Bożego. Ujawni się, czy dusza jest podtrzymywana przez łaskę, czy w naczyniu wraz z lampą jest oliwa.”

> “Testing times come to all. How do we conduct ourselves under the test and proving of God? Do our lamps go out? or do we still keep them burning? Are we prepared for every emergency by our connection with Him who is full of grace and truth? The five wise virgins could not impart their character to the five foolish virgins. Character must be formed by us as individuals. It cannot be transferred to another, even if the possessor were willing to make the sacrifice. There is much we can do for each other while mercy still lingers. We can represent the character of Christ. We can give faithful warnings to the erring. We can reprove, rebuke, with all long-suffering and doctrine, bringing the doctrines of Holy Writ home to the heart. We can give heartfelt sympathy. We can pray with and for one another. By living a circumspect life, by maintaining a holy conversation, we may give an example of what a Christian should be; but no person can give to another his own mold of character. Let us duly consider the fact that we are to be saved, not as companies, but as individuals. We shall be judged according to the character we have formed. It is perilous to neglect to prepare the soul for eternity, and to put off making our peace with God until upon a dying bed. It is by the daily transactions of life, by the spirit we manifest, that we determine our eternal destiny. He who is faithful in that which is least, is faithful also in much. If we have made Christ our pattern, if we have walked and worked as he has given us an example in his own life, we shall be able to meet the solemn surprises that will come upon us in our experience, and say from our heart, ‘Not my will, but thine, be done.’

> „Czasy próby przychodzą na wszystkich. Jak zachowujemy się poddani próbie i doświadczeniu ze strony Boga? Czy nasze lampy gasną? czy też nadal podtrzymujemy ich płomień? Czy jesteśmy przygotowani na każdy nagły wypadek dzięki naszej więzi z Tym, który jest pełen łaski i prawdy? Pięć mądrych panien nie mogło udzielić swego charakteru pięciu głupim pannom. Charakter musi być kształtowany przez każdego z nas jako jednostkę. Nie może zostać przeniesiony na drugiego, nawet gdyby jego posiadacz był skłonny ponieść taką ofiarę. Jest wiele, co możemy uczynić jedni dla drugich, dopóki jeszcze trwa miłosierdzie. Możemy odzwierciedlać charakter Chrystusa. Możemy dawać wierne ostrzeżenia błądzącym. Możemy strofować, ganić, z wszelką cierpliwością i nauką, odnosząc nauki Pisma Świętego bezpośrednio do serca. Możemy okazywać serdeczne współczucie. Możemy modlić się ze sobą i jedni za drugich. Prowadząc życie roztropne, zachowując świętą mowę, możemy dawać przykład, jakim powinien być chrześcijanin; lecz nikt nie może przekazać drugiemu własnego wzorca charakteru. Rozważmy należycie fakt, że mamy być zbawieni nie jako zbiorowości, lecz jako jednostki. Będziemy sądzeni według charakteru, jaki ukształtowaliśmy. Niebezpiecznie jest zaniedbywać przygotowanie duszy na wieczność i odkładać pojednanie z Bogiem aż do łoża śmierci. To przez codzienne sprawy życia, przez ducha, jakiego objawiamy, wyznaczamy nasze wieczne przeznaczenie. Kto jest wierny w najmniejszej rzeczy, i w wielkiej jest wierny. Jeżeli uczyniliśmy Chrystusa naszym wzorem, jeżeli chodziliśmy i pracowaliśmy tak, jak On dał nam przykład we własnym życiu, będziemy mogli sprostać uroczystym zaskoczeniom, które przyjdą na nas w naszym doświadczeniu, i powiedzieć z serca: ‘Nie moja wola, lecz Twoja niech się stanie.’”

> “It is in probationary time, the time in which we are living, that we should calmly contemplate the terms of salvation, and live according to the conditions laid down in the word of God. We should educate and train ourselves, hour by hour and day by day, by careful discipline, to perform every duty. We should become acquainted with God and with Jesus Christ whom he has sent. In every trial it is our privilege to draw upon him who has said, ‘Let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me.’ The Lord says he is more willing to give us the Holy Spirit than parents are to give bread to their children. Then let us have the oil of grace in our vessels with our lamps, that we may not be found among those who are represented as foolish virgins, who were not prepared to go forth to meet the bridegroom.” Review and Herald, September 17, 1895.

> „To właśnie w czasie próby, w którym żyjemy, powinniśmy spokojnie rozważać warunki zbawienia i żyć zgodnie z warunkami ustanowionymi w słowie Bożym. Powinniśmy kształcić i ćwiczyć samych siebie, godzina po godzinie i dzień po dniu, przez staranną dyscyplinę, aby wykonywać każdy obowiązek. Powinniśmy poznać Boga oraz Jezusa Chrystusa, którego On posłał. W każdej próbie naszym przywilejem jest czerpać z Tego, który powiedział: „Niech uchwyci się mojej mocy, aby zawarł ze mną pokój; i pokój ze mną zawrze”. Pan mówi, że jest bardziej chętny dać nam Ducha Świętego, niż rodzice dać chleb swoim dzieciom. Miejmy więc oliwę łaski w naszych naczyniach wraz z naszymi lampami, aby nie okazało się, że jesteśmy pośród tych, których przedstawiono jako głupie panny, nieprzygotowane, by wyjść na spotkanie oblubieńca”. Review and Herald, 17 września 1895.

The ensign of the one hundred and forty-four thousand who were typified by Abraham’s circumcision and the eight souls upon the ark, are the wise virgins in the parable who perfectly reflect the character of Christ in the soon coming crisis. It is only fitting that Sister White closed out the passage by citing Isaiah, for it is a passage that directly refers to the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

Sztandarem stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali ujęci typologicznie w obrzezaniu Abrahama oraz w ośmiu duszach na arce, są mądre panny z przypowieści, które w doskonały sposób odzwierciedlają charakter Chrystusa w nadciągającym rychło kryzysie. Jest rzeczą jak najbardziej stosowną, że Siostra White zakończyła ten fragment cytatem z Izajasza, gdyż jest to ustęp odnoszący się bezpośrednio do czasu zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

> In that day sing ye unto her, A vineyard of red wine. I the Lord do keep it; I will water it every moment: lest any hurt it, I will keep it night and day. Fury is not in me: who would set the briers and thorns against me in battle? I would go through them, I would burn them together. Or let him take hold of my strength, that he may make peace with me; and he shall make peace with me. He shall cause them that come of Jacob to take root: Israel shall blossom and bud, and fill the face of the world with fruit. Hath he smitten him, as he smote those that smote him? or is he slain according to the slaughter of them that are slain by him? In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Yet the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will shew them no favour. Isaiah 27:2–11.

> W owym dniu śpiewajcie o niej: Winnica czerwonego wina. Ja, Pan, strzegę jej; będę ją nawadniał w każdym czasie; aby nikt jej nie uszkodził, będę jej strzegł dniem i nocą. Nie ma we Mnie zapalczywości: któż wystąpi przeciwko Mnie w bitwie z cierniami i głogiem? Przeszedłbym przez nie, spaliłbym je wszystkie razem. Albo niech się uchwyci Mojej mocy, aby zawrzeć ze Mną pokój; i pokój ze Mną zawrze. Sprawi On, że przychodzący z Jakuba zapuszczą korzeń; Izrael zakwitnie i wypuści pąki, i napełni oblicze świata owocem. Czy uderzył go tak, jak uderzył tych, którzy go bili? Albo czy został zabity według rzezi tych, którzy zostali zabici przez niego? Z umiarem, gdy wypuszcza pędy, będziesz się z nią rozprawiał; On powstrzymuje swój gwałtowny wiatr w dniu wschodniego wiatru. Przez to więc nieprawość Jakuba zostanie oczyszczona; a to będzie cały owoc usunięcia jego grzechu: gdy uczyni wszystkie kamienie ołtarza jak kamienie wapienne rozbite na kawałki, święte gaje i posągi nie ostoją się. Jednak miasto obwarowane będzie spustoszone, a siedziba opuszczona i pozostawiona jak pustynia: tam będzie się pasł cielak, tam będzie leżał i pożerał jej gałęzie. Gdy jej konary uschną, zostaną odłamane: przyjdą kobiety i podpalą je; bo jest to lud bez rozumu: dlatego Ten, który ich uczynił, nie zmiłuje się nad nimi, a Ten, który ich ukształtował, nie okaże im łaski. Izajasza 27:2–11.

In the “day of the east wind,” when the iniquity of Jacob is being purged, and the other class of “people of no understanding” are being gathered and burned is the sealing time of the one hundred and forty-four thousand. In that period, he who desires to make peace with Christ can do so, but the final movements are rapid ones.

W „dniu wiatru wschodniego”, gdy nieprawość Jakuba jest usuwana, a druga klasa „ludu bez rozumu” jest gromadzona i spalana, nastaje czas zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. W tym okresie ten, kto pragnie pojednać się z Chrystusem, może to uczynić, lecz końcowe wydarzenia dokonują się szybko.

The priests were to be thirty years old when they began to serve, and the one-hundred and forty-four thousand are Peter’s kingdom of priests who renew the covenant with God in the last days.

Kapłani mieli mieć trzydzieści lat, gdy rozpoczynali służbę, a sto czterdzieści cztery tysiące stanowi Piotrowe królestwo kapłanów, którzy odnawiają przymierze z Bogiem w dniach ostatecznych.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 1:5.

> I wy także, jako żywe kamienie, budowani jesteście w dom duchowy, w święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, przyjemne Bogu przez Jezusa Chrystusa. 1 Piotra 1:5.

The priests were prepared to serve over an eight-day anointing service; thus, the number eight is a symbol of the anointed priesthood that are within the ark.

Kapłani zostali przygotowani do służby podczas ośmiodniowego obrzędu namaszczenia; dlatego liczba osiem jest symbolem namaszczonego kapłaństwa, które znajduje się wewnątrz arki.

## Aaron’s Rod

Laska Aarona

The anointed priesthood of the one hundred and forty-four thousand are represented within the ark of the covenant as Aaron’s rod that budded. When Aaron’s rod budded it provided a distinction between Aaron and the other rods of the tribes of Israel which did not bud. In the Scriptures it is rain that produces the budding of the plants.

Namaszczone kapłaństwo stu czterdziestu czterech tysięcy jest przedstawione w arce przymierza jako laska Aarona, która zakwitła. Gdy laska Aarona zakwitła, stanowiło to rozróżnienie między Aaronem a pozostałymi laskami pokoleń Izraela, które nie zakwitły. W Piśmie to deszcz sprawia, że rośliny wypuszczają pąki.

All the prophets address the latter days, so Aaron’s rod of priesthood, represents the anointing of the one hundred and forty-four thousand in a situation that aligns with Elijah at Carmel and the Millerites in 1844. It addresses the point when there is a clear distinction between the true and false messages of the latter rain. That distinction is made by Joel when he identifies the “new wine” being cut off from one class. The class who has the new wine cut off from their mouths are Isaiah’s drunkards of Ephraim. They are also those who accused the disciples of being drunk at Pentecost and they are the rebels of 1888, who followed their fathers, who were the rebels of 1863. All those lines of prophecy align with the line which Sister White identifies as occurring when the world realizes Adventism has known about the fireballs of Nashville for roughly one hundred and twenty-five years and has said nothing.

Wszyscy prorocy odnoszą się do dni ostatecznych, dlatego laska kapłaństwa Aarona przedstawia namaszczenie stu czterdziestu czterech tysięcy w sytuacji odpowiadającej Eliaszowi na Karmelu oraz millerystom w roku 1844. Odnosi się ona do momentu, w którym pojawia się wyraźne rozróżnienie między prawdziwymi i fałszywymi poselstwami późnego deszczu. Rozróżnienia tego dokonuje Joel, gdy wskazuje, że „moszcz” zostaje odcięty od jednej klasy. Klasą, od której ust zostaje odcięty moszcz, są pijacy Efraima z proroctwa Izajasza. Są to również ci, którzy oskarżali uczniów o pijaństwo w dniu Pięćdziesiątnicy, a także buntownicy z roku 1888, którzy poszli za swymi ojcami, buntownikami z roku 1863. Wszystkie te linie proroctwa współbrzmią z linią, którą siostra White wskazuje jako mającą miejsce wówczas, gdy świat uświadamia sobie, że adwentyzm od około stu dwudziestu pięciu lat wiedział o ognistych kulach nad Nashville i nic nie powiedział.

## 8, Eighty and 81

8, osiemdziesiąt i 81

The number thirty and the number eight are symbols of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand who are the ensign of the latter days which represents the combination of Divinity and humanity. The number eight is a tithe of the number eighty, which is the number of the eighty valiant priests who with the high priest withstood king Uzziah, who attempted to offer incense in the holy place. Eighty-one represents Divinity combined with humanity in the context of the priesthood of the church triumphant. The history of Uzziah’s rebellion connects that priesthood of eighty-one in the very crisis that aligns with the rebellion of Ptolemy just after the battle of Raphia. All the prophets identify the latter days, so the priesthood of Divinity combined with humanity, which is the priesthood of the church triumphant made up of eighty human priests and one Divine High Priest are identified in the history that began in 2014 when the Ukrainian War was initiated.

Liczba trzydzieści i liczba osiem są symbolami kapłaństwa stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy są chorągwią dni ostatecznych, przedstawiającą połączenie Boskości i człowieczeństwa. Liczba osiem stanowi dziesięcinę liczby osiemdziesiąt, która jest liczbą osiemdziesięciu dzielnych kapłanów, którzy wraz z arcykapłanem przeciwstawili się królowi Uzjaszowi, gdy ten usiłował złożyć kadzidło w miejscu świętym. Osiemdziesiąt jeden przedstawia Boskość połączoną z człowieczeństwem w kontekście kapłaństwa Kościoła triumfującego. Historia buntu Uzjasza łączy to kapłaństwo osiemdziesięciu jeden z samym kryzysem, który odpowiada buntowi Ptolemeusza tuż po bitwie pod Rafią. Wszyscy prorocy wskazują na dni ostateczne, a zatem kapłaństwo Boskości połączonej z człowieczeństwem, które jest kapłaństwem Kościoła triumfującego, złożonym z osiemdziesięciu ludzkich kapłanów i jednego Boskiego Arcykapłana, zostaje rozpoznane w historii, która rozpoczęła się w 2014 roku, gdy została zainicjowana wojna ukraińska.

The middle chapter of Genesis’ twelve-chapter line is chapter seventeen. The middle verse of the twelve-chapter line is verse twenty-two. Verse twenty-two marks a distinct end of a conversation between God and Abraham that began in verse one, thus identifying verse twenty-two as the end of a prophetic line which bears the signature of the Hebrew alphabet’s twenty-two letters. The middle verse of the line of twenty-two verses is verse eleven, which in turn is the middle of three verses that identify the ensign of the one hundred and forty-four thousand. Verse eleven is therefore the middle of three distinct verses, and verse eleven conveys the primary truth of not only the twenty-two verses, but also of the three verses it is within, thus identifying verse eleven and twenty-two as a beginning and ending of the primary thought. Thus, verse eleven through twenty-two in chapter seventeen is the primary theme of chapters eleven through twenty-two.

Środkowym rozdziałem dwunastorozdziałowej linii Księgi Rodzaju jest rozdział siedemnasty. Środkowym wersetem tej dwunastorozdziałowej linii jest werset dwudziesty drugi. Werset dwudziesty drugi wyznacza wyraźny koniec rozmowy między Bogiem a Abrahamem, która rozpoczęła się w wersecie pierwszym, wskazując tym samym werset dwudziesty drugi jako koniec proroczej linii noszącej pieczęć dwudziestu dwóch liter alfabetu hebrajskiego. Środkowym wersetem linii dwudziestu dwóch wersetów jest werset jedenasty, który z kolei stanowi środek trzech wersetów wskazujących znak rozpoznawczy stu czterdziestu czterech tysięcy. Werset jedenasty jest zatem środkiem trzech odrębnych wersetów, a zarazem przekazuje podstawową prawdę nie tylko dwudziestu dwóch wersetów, lecz także trzech wersetów, pośród których się znajduje, wskazując tym samym wersety jedenasty i dwudziesty drugi jako początek i koniec zasadniczej myśli. Tak więc wersety od jedenastego do dwudziestego drugiego w rozdziale siedemnastym stanowią główny temat rozdziałów od jedenastego do dwudziestego drugiego.

The middle of chapters eleven unto twenty-two in the book of Matthew is chapter sixteen.

Środkowym rozdziałem między jedenastym a dwudziestym drugim w Ewangelii Mateusza jest rozdział szesnasty.

> Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:20.

> Wówczas przykazał swoim uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Jezusem Chrystusem. Mateusz 16:20.

As with Genesis’ midpoint, verse twenty marks the end of a specific conversation that began in verse thirteen when Christ and the disciples arrived at Caesarea Philippi.

Podobnie jak w przypadku punktu środkowego Księgi Rodzaju, werset dwudziesty wyznacza koniec określonej rozmowy, która rozpoczęła się w wersecie trzynastym, gdy Chrystus i uczniowie przybyli do Cezarei Filipowej.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> A gdy Jezus przyszedł w okolice Cezarei Filipowej, pytał uczniów swoich, mówiąc: Za kogo ludzie uważają mnie, Syna człowieczego? A oni rzekli: Jedni mówią, że jesteś Jan Chrzciciel; drudzy, Eliasz; inni zaś, Jeremiasz albo jeden z proroków. Rzekł im: A wy za kogo mnie uważacie? A odpowiadając, Szymon Piotr rzekł: Tyś jest Chrystus, Syn Boga żywego. A Jezus, odpowiadając, rzekł mu: Błogosławiony jesteś, Szymonie, synu Jony; albowiem nie ciało i krew objawiły ci to, lecz Ojciec mój, który jest w niebie. A Ja ci też powiadam, że ty jesteś Piotr, a na tej opoce zbuduję Kościół mój, a bramy piekielne go nie przemogą. I dam ci klucze Królestwa Niebieskiego; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Wtedy przykazał uczniom swoim, aby nikomu nie mówili, że On jest Jezusem Chrystusem. Mateusza 16:13–20.

## Raphia and Panium

Rafia i Panium

Not only does Matthew’s middle passage represent a distinct conversation and subject, but just as the covenant symbolism of Genesis’ testimony aligns with the battle of Raphia, Matthew’s conversation takes place in Caesarea Philippi, which is Panium. Panium of verse fifteen of Daniel eleven is the midpoint in Matthew’s twelve-chapter line and Raphia of verse eleven of Daniel eleven, is the midpoint of Genesis’ twelve-chapter line.

Środkowy fragment u Mateusza nie tylko przedstawia odrębną rozmowę i odmienny temat, lecz także — podobnie jak symbolika przymierza w świadectwie Księgi Rodzaju odpowiada bitwie pod Rafią — rozmowa u Mateusza toczy się w Cezarei Filipowej, czyli w Panium. Panium z piętnastego wersetu jedenastego rozdziału Księgi Daniela stanowi punkt środkowy dwunastorozdziałowej linii Mateusza, a Rafia z jedenastego wersetu jedenastego rozdziału Księgi Daniela jest punktem środkowym dwunastorozdziałowej linii Księgi Rodzaju.

The 250 years that began in 457 BC concluded at 207 BC, the midpoint between Raphia of verse eleven and Panium of verse fifteen, which is where the sign of Abraham’s circumcision and Peter’s confession of the Messiah converge. In the book of Matthew’s line, Peter is testifying to his recognition of Christ, the Son of God at His baptism.

Dwieście pięćdziesiąt lat, które rozpoczęły się w 457 r. p.n.e., zakończyło się w 207 r. p.n.e., w połowie drogi między Rafią z wersetu jedenastego a Panion z wersetu piętnastego, gdzie zbiegają się znak obrzezania Abrahama i wyznanie Piotra dotyczące Mesjasza. W linii Księgi Mateusza Piotr świadczy o swoim rozpoznaniu Chrystusa, Syna Bożego, podczas Jego chrztu.

Simon means “one who hears” and Barjona means “son of the dove.” Simon was one who heard the message of Christ baptism, when the Holy Spirit descended in the form of a dove. Christ’s baptism typified August 11, 1840, when the mighty angel of Revelation ten descended. The same angel descended on 9/11. Peter represents those who recognize 9/11 as the testing message of the generation of the one hundred and forty-four thousand.

Szymon znaczy „ten, który słyszy”, a Barjona znaczy „syn gołębicy”. Szymon był tym, który usłyszał przesłanie chrztu Chrystusa, kiedy Duch Święty zstąpił w postaci gołębicy. Chrzest Chrystusa stanowił typ 11 sierpnia 1840 roku, kiedy zstąpił potężny anioł z dziesiątego rozdziału Apokalipsy. Ten sam anioł zstąpił 11 września. Piotr reprezentuje tych, którzy rozpoznają 11 września jako przesłanie próby dla pokolenia stu czterdziestu czterech tysięcy.

Peter represents those who employ the methodology of line upon line. He is the “son” of the dove, so as a son he symbolically represents the last generation. Peter is a symbol of the last generation, and with the symbolic numbering of his name he represents the one hundred and forty-four thousand. Peter represents the final generation who hear the message of the empowerment when Christ appears in the prophetic line. Peter recognized the message associated with Christ’s baptism, and thus Peter could identify Jesus as the anointed one, which is Messiah in the Hebrew and Christ in the Greek. Peter represents those who understand that the angel of Revelation eighteen who descended at 9/11, had also descended on August 11, 1840. Peter represents those who understand 9/11 as a waymark that is only established by the testimony of two or three lines.

Piotr reprezentuje tych, którzy posługują się metodologią „linia po linii”. Jest „synem” gołębicy, a zatem jako syn symbolicznie reprezentuje ostatnie pokolenie. Piotr jest symbolem ostatniego pokolenia, a poprzez symboliczną numerację swego imienia reprezentuje sto czterdzieści cztery tysiące. Piotr reprezentuje końcowe pokolenie, które słyszy poselstwo o udzieleniu mocy, gdy Chrystus pojawia się w proroczej linii. Piotr rozpoznał poselstwo związane z chrztem Chrystusa i dlatego mógł zidentyfikować Jezusa jako Pomazańca, którym po hebrajsku jest Mesjasz, a po grecku Chrystus. Piotr reprezentuje tych, którzy rozumieją, że anioł z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, który zstąpił 11 września, zstąpił także 11 sierpnia 1840 roku. Piotr reprezentuje tych, którzy rozumieją 11 września jako znacznik, ustanowiony wyłącznie przez świadectwo dwóch lub trzech linii.

Peter’s confession is that 9/11 identifies the arrival of the third woe, which is the testing message for the final generation. That confession is where the name changes. Abraham is at Raphia and Peter is at Panium, just before the cross. Between Panium and the cross Peter is going to visit the Mount of Transfiguration. It is at Panium where Simon is changed unto Peter when he gave his confession of the testing message for his generation. For the one hundred and forty-four thousand that testing message is Islam of the third woe which arrived in prophetic history at 9/11.

Wyznanie Piotra polega na tym, że 11 września wskazuje na nadejście trzeciego biada, które jest poselstwem próby dla ostatniego pokolenia. To wyznanie jest miejscem, w którym następuje zmiana imienia. Abraham znajduje się w Rafii, a Piotr w Paneum, tuż przed krzyżem. Pomiędzy Paneum a krzyżem Piotr ma odwiedzić Górę Przemienienia. To w Paneum Szymon zostaje przemieniony w Piotra, gdy złożył swoje wyznanie dotyczące poselstwa próby dla swojego pokolenia. Dla stu czterdziestu czterech tysięcy tym poselstwem próby jest islam trzeciego biada, który pojawił się w proroczej historii 11 września.

The beginning of the testing of Adventism began at 9/11, and at the end of the testing of Adventism the message of Islam of the third woe identifies when and where Simon’s name is changed. The message Peter understands at the end, which was typified by the message of 9/11 at the beginning, is the corrected message of the fireballs of Nashville. There the feast of trumpets arrives in conjunction with the ascension of the ensign and the closed door of the Day of Atonement.

Początek próby adwentyzmu rozpoczął się 11 września, a przy końcu próby adwentyzmu poselstwo islamu trzeciego biada wskazuje, kiedy i gdzie imię Szymona zostaje zmienione. Poselstwo, które Piotr rozumie na końcu, a które na początku zostało przedstawione w typie przez poselstwo 11 września, jest skorygowanym poselstwem kul ognia z Nashville. Tam Święto Trąb nadchodzi w związku ze wniebowstąpieniem sztandaru i zamkniętymi drzwiami Dnia Pojednania.

We will continue these things in the next article.

Będziemy kontynuować te rozważania w następnym artykule.

Back to Articles