Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Four

Księga Daniela - numer pięćdziesiąt cztery

Unveiling the Last Days: Daniel’s Quest for Understanding

Odsłonięcie dni ostatecznych: Daniel w poszukiwaniu zrozumienia

Author

Jeff Pippenger

Published

January 18, 2024

Formats

PDF
Word

We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

Zakończyliśmy niedawny artykuł fragmentem z książki Prorocy i królowie, w którym siostra White wskazała, że Daniel starał się „zrozumieć zależność między siedemdziesięcioletnią niewolą, przepowiedzianą przez Jeremiasza, a okresem dwóch tysięcy trzystu lat, o którym w widzeniu usłyszał od niebiańskiego posłańca, że upłynie, zanim nastąpi oczyszczenie Bożej świątyni”.

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

> Dzięki kolejnemu widzeniu na wydarzenia przyszłości padło więcej światła; i pod koniec tego widzenia Daniel usłyszał, jak „jeden święty mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie?” Daniela 8:13. Odpowiedź, która została udzielona: „Aż do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona” (w. 14), napełniła go zakłopotaniem. Usilnie szukał znaczenia widzenia. Nie potrafił zrozumieć związku między siedemdziesięcioletnią niewolą, zapowiedzianą przez Jeremiasza, a dwoma tysiącami trzystu lat, o których w widzeniu usłyszał, jak niebiański przybysz oznajmił, że upłyną, zanim nastąpi oczyszczenie Bożej świątyni. Anioł Gabriel dał mu częściowe wyjaśnienie; jednak gdy prorok usłyszał słowa: „Widzenie ... będzie na wiele dni”, zemdlał. „Ja, Daniel, zemdlałem” — tak zapisuje swoje doświadczenie — „i byłem chory przez kilka dni; potem wstałem i załatwiałem sprawy królewskie; byłem zdumiony widzeniem, lecz nikt go nie rozumiał”. Wersety 26, 27. Prorocy i królowie, 553, 554.

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

Milleryści nigdy nie doszli do pełnego zrozumienia podstawowego przesłania, które głosili. Gdy nadszedł czas, że Lew z pokolenia Judy zechciał udzielić więcej informacji na temat „siedmiu czasów”, weszli w laodycejskie doświadczenie, a siedem lat później całkowicie odrzucili światło dotyczące „siedmiu czasów”. Nigdy nie dostrzegli pełnej relacji między siedemdziesięcioma latami a dwoma tysiącami trzystoma latami, którą Daniel gorliwie starał się zrozumieć. Daniel przedstawia lud Boży czasów ostatecznych.

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

To, że ziemia ma odbywać swoje szabaty, było częścią przymierza danego starożytnemu Izraelowi, obejmującego nakaz odpoczynku ziemi co siódmy rok. To przymierze obejmowało cykl siedmiu lat powtarzający się siedem razy. Obejmowało uwolnienie niewolników i przywrócenie własności na zakończenie siedmiu cykli siedmiu lat (czterdzieści dziewięć lat) podczas święta znanego jako jubileusz. Żydzi byli nieposłuszni tym zasadom przymierza, a Druga Księga Kronik wskazuje, że siedemdziesiąt lat niewoli, o których mówił prorok Jeremiasz, reprezentowało wcześniejsze czterysta dziewięćdziesiąt lat buntu. W ciągu czterystu dziewięćdziesięciu lat, gdyby starożytny Izrael zachowywał wskazania przymierza określone w Księdze Kapłańskiej 25, byłoby łącznie siedemdziesiąt takich lat, w których ziemia odpoczywała. Biblijny rok to trzysta sześćdziesiąt dni, a trzysta sześćdziesiąt dni pomnożone przez siedem („siedem razy”) równa się dwóm tysiącom pięciuset dwudziestu dniom.

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

Siedemdziesiąt lat jest nierozerwalnie związane z odpoczynkiem ziemi, który jest nierozerwalnie związany z „siedmioma czasami”. Daniel starał się „zrozumieć związek” „siedemdziesięcioletniej niewoli” „z dwoma tysiącami trzystu lat” „przed oczyszczeniem Bożej świątyni”. Starał się więc zrozumieć związek między widzeniem „chazon” a widzeniem „mareh”. Nie da się zrozumieć tego związku bez uwzględnienia odpoczynku ziemi w Księdze Kapłańskiej 25 i 26 w powiązaniu z siedemdziesięcioletnią niewolą, o której mówi Jeremiasz. Jeśli nie wierzysz, że „siedem czasów” reprezentuje proroczy okres dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat, wyłączasz się z grona tych, których Daniel reprezentuje w dniach ostatecznych. Milleriści wierzyli, że „siedem czasów” było proroctwem czasowym, ale adwentyzm już w to nie wierzy.

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

Daniel, podobnie jak wszyscy prorocy, przedstawia lud Boży na końcu świata, a komentarze Siostry White dotyczące jego pragnienia zrozumienia związku między siedemdziesięcioma latami („siedmioma czasami”) a dwoma tysiącami trzystu lat odzwierciedlają pragnienie, które lud Boży czasów ostatecznych powinien posiadać. Jak stwierdzono we wcześniejszych artykułach, nie ma żadnych prawd przedstawionych na tablicach z 1843 i 1850 roku, które nie byłyby bezpośrednio (wielokrotnie) potwierdzone w pismach Siostry White.

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

Klejnoty Millera zabłysną dziesięć razy jaśniej podczas wołania o północy w czasach ostatecznych, a przez to będą stanowić ostateczną próbę dla panien w adwentyzmie. Tymi klejnotami są prawdy założycielskie przedstawione na tablicach Habakuka oraz klejnoty w szkatułce, które zostały położone na stole pośrodku pokoju Millera. Próba w zakresie prawd założycielskich jest próbą ostateczną, lecz ostateczną próbą jest także kwestia autorytetu Ducha Proroctwa. Odrzucenie prawd założycielskich, które w śnie Millera były przedstawione jako klejnoty, jest równoczesnym odrzuceniem Ducha Proroctwa.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

> Ostatnie zwiedzenie Szatana będzie polegało na pozbawieniu mocy świadectwa Ducha Bożego. „Gdzie nie ma objawienia, lud ginie” (Przysłów 29:18). Szatan będzie działał przebiegle, na różne sposoby i za pośrednictwem różnych środków, aby zachwiać zaufaniem pozostałego ludu Bożego do prawdziwego świadectwa. Wprowadzi fałszywe objawienia, by zwodzić, i zmiesza fałsz z prawdą, tak ich tym zbrzydzi, że będą uważać wszystko, co nosi miano objawień, za rodzaj fanatyzmu; lecz szczere dusze, zestawiając fałsz z prawdą, będą potrafiły je odróżnić. Wybrane poselstwa, tom 2, 78.

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

Zajmujemy się teraz wzrostem poznania, który miał miejsce w historii millerystów od roku 1798 do 1844, lecz stwierdzamy, że choć milleryści mieli rację w swoich interpretacjach proroczych, ograniczały ich uwarunkowania historyczne, w których zostali wzbudzeni. Obecnie żyjemy w ostatnich dniach i w ostatnim (czwartym) pokoleniu adwentyzmu. W tym okresie adwentyzm został tak zindoktrynowany tradycjami i zwyczajami (fałszywe klejnoty), że już nie wie, jakie były prawdy fundamentalne. Nieznajomość tych prawd uniemożliwia adwentyzmowi zrozumienie ich znaczenia i czyni bezsensownymi powtarzane nakazy, by te prawdy chronić i zachowywać.

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

Zanim przejdziemy dalej do wyjaśnienia Gabriela dotyczącego wizji rzeki Ulaj, omówimy kilka istotnych kwestii związanych z prawdami fundamentalnymi oraz autorytetem Ducha Proroctwa. Współcześni teologowie utrzymują, że następujący fragment wskazuje, iż najdłuższym proroctwem czasowym w Biblii jest okres dwóch tysięcy trzystu lat.

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

> Doświadczenie uczniów, którzy głosili „ewangelię królestwa” przy pierwszym przyjściu Chrystusa, miało swój odpowiednik w doświadczeniu tych, którzy ogłaszali poselstwo Jego powtórnego przyjścia. Jak uczniowie wychodzili, głosząc: „Czas się wypełnił, przybliżyło się królestwo Boże”, tak Miller i jego współpracownicy ogłaszali, że najdłuższy i ostatni okres proroczy ukazany w Biblii miał się niebawem zakończyć, że sąd jest blisko, a wieczne królestwo miało zostać wprowadzone. Głoszenie uczniów w odniesieniu do czasu opierało się na siedemdziesięciu tygodniach z Daniela 9. Poselstwo dane przez Millera i jego współpracowników zapowiadało zakończenie 2300 dni z Daniela 8:14, a siedemdziesiąt tygodni stanowi ich część. Głoszenie każdego z nich opierało się na wypełnieniu innej części tego samego wielkiego okresu proroczego.

> “Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

> Podobnie jak pierwsi uczniowie, William Miller i jego współpracownicy sami nie w pełni pojmowali znaczenie poselstwa, które nieśli. Utrwalone od dawna w Kościele błędy przeszkodziły im w dojściu do właściwej interpretacji ważnego punktu proroctwa. A zatem, choć głosili poselstwo, które Bóg im powierzył, aby je przekazali światu, to wskutek błędnego zrozumienia jego znaczenia doznali rozczarowania. Wielki spór, 351.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

Fragment mówi, że: „Miller i jego współpracownicy ogłaszali, iż najdłuższy i ostatni proroczy okres ukazany w Biblii miał wkrótce się zakończyć”, a teologowie twierdzą, że najdłuższym i ostatnim proroczym okresem jest okres dwóch tysięcy trzystu lat. Utrzymują ponadto, że właśnie na to wskazuje siostra White w tym fragmencie, gdyż, jak twierdzą, bezpośrednio odnosi się ona do okresu dwóch tysięcy trzystu lat. Są ślepi na jakikolwiek związek między siedemdziesięcioma latami a okresem dwóch tysięcy trzystu lat. Są ślepi na światło, które Daniel starał się zrozumieć.

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

Ellen White była zwolenniczką ruchu millerowskiego i znała poselstwa, które zostały umieszczone na pionierskiej tablicy z 1843 roku oraz na pionierskiej tablicy z 1850 roku, opublikowanej przez F. D. Nicholsa. Tablica z 1850 roku, sporządzona przez Nicholsa, została przygotowana w domu Nicholsa właśnie w tym czasie, gdy James i Ellen White mieszkali u Nicholsa. Najdłuższy okres proroczy w Biblii, przedstawiony na obu tych tablicach, to nie dwa tysiące trzysta lat, lecz „siedem czasów” z Księgi Kapłańskiej 26.

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

Twierdzenie, że poprzedni fragment jest natchnionym uznaniem okresu dwóch tysięcy trzystu lat za najdłuższy i ostatni okres proroczy, sprawia, że pisma Siostry White same sobie przeczą. Jeśli wierzyła w to, co teologowie twierdzą o tym fragmencie, to co znaczy, że popiera wykresy, które podtrzymują „siedem czasów”?

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> "Widziałam, że tablica z 1843 roku została pokierowana ręką Pana i że nie należy jej zmieniać; że liczby były takie, jak On chciał; że Jego ręka była nad nią i ukryła błąd w niektórych liczbach, tak że nikt nie mógł go dostrzec, dopóki Jego ręka nie została cofnięta." Wczesne Pisma, 74.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

Ci, którzy pragną podtrzymywać swoje tradycje i baśnie, mogą twierdzić, że na tablicy z 1843 roku Pan zasłonił ręką błąd dotyczący „siedmiu czasów”, aż do chwili, gdy później odjął swoją rękę. Problem z tym założeniem polega na tym, że siostra White wskazała, kiedy Pan odjął swoją rękę od liczb — Jego ręka została odjęta przed 22 października 1844 roku, zaraz po pierwszym rozczarowaniu. W swoim świadectwie o tym wydarzeniu wskazuje ona błąd, który został skorygowany, i jasno wynika, że tym błędem nie były „siedem czasów”.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> Ci wierni, rozczarowani, którzy nie mogli zrozumieć, dlaczego ich Pan nie przyszedł, nie zostali pozostawieni w ciemności. Znów zostali poprowadzeni do swoich Biblii, by badać okresy prorocze. Ręka Pana została zdjęta z liczb i błąd został wyjaśniony. Zobaczyli, że okresy prorocze sięgają roku 1844, oraz że te same dowody, które przedstawiali, aby wykazać, iż okresy prorocze kończą się w 1843 roku, dowodziły, że zakończą się w 1844 roku. Wczesne pisma, 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

Gdy „ręka Pana została zdjęta z obliczeń, a błąd został wyjaśniony”, wtedy uznali, „że te same dowody, które przedstawiali, aby wykazać, że okresy prorocze zamknęły się w 1843 roku, dowodziły, że zakończą się w 1844 roku”. Okresy prorocze, o których początkowo sądzono, że zamknęły się w 1843 roku, są przedstawione na wykresie z 1843 roku, z którego korzystał każdy z trzystu kaznodziejów millerystycznych. Okresy prorocze przedstawione na tym wykresie, które zamykały się w 1843 roku, to: 2300 lat z Księgi Daniela, rozdział 8, werset 14; 2520 lat z Księgi Kapłańskiej, rozdział 26; oraz 1335 lat z Księgi Daniela, rozdział 12. Po pierwszym rozczarowaniu Pan zdjął swoją rękę z tego błędu i milleriści wówczas uznali, że te same dowody, które wskazywały na zamknięcie okresów proroczych w 1843 roku, w rzeczywistości dowodziły, że okresy te zakończyły się w 1844 roku.

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

Tablica z 1850 roku została opracowana w 1850 roku i trafiła do sprzedaży w styczniu 1851 roku. Ellen White zanotowała, że tablica ta była również wypełnieniem proroctwa z Księgi Habakuka, jak zanotowała też w odniesieniu do tablicy z 1843 roku. Ta tablica przedstawiała także najdłuższy okres proroczy jako „siedem razy” z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej.

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> "Widziałem, że Bóg stał za opublikowaniem wykresu przez brata Nicholsa. Widziałem, że w Biblii jest proroctwo dotyczące tego wykresu i że jeśli ten wykres jest przeznaczony dla ludu Bożego, to jeśli wystarcza jednemu, wystarcza także innemu, a jeśli ktoś potrzebowałby nowego wykresu namalowanego w większej skali, wszyscy potrzebują go tak samo." Manuscript Releases, tom 13, 359.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

Twierdzenie, że wzmianka Siostry White o tym, iż milleryci „ogłosili, że najdłuższy i ostatni okres proroczy ukazany w Biblii miał się wkrótce zakończyć”, jest trafne, bo tak rzeczywiście było. Twierdzenie, że „najdłuższy” „okres proroczy” to dwa tysiące trzysta lat, obraca świadectwo Siostry White przeciw niemu samemu i przeciw zapisowi historycznemu. Wierzyć w tę bajkę to wierzyć kłamstwu, a w dniach ostatecznych ci, którzy wybierają wiarę w kłamstwo, czynią tak, ponieważ nie miłują prawdy.

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

Jezus nie znieczulił się w cudowny sposób jakimś boskim znieczuleniem, by przejść przez cierpienie krzyża. Jezus cierpiał cierpieniem boskim, daleko większym, niż którekolwiek z Jego stworzeń byłoby w stanie znieść. Jednak człowiek został stworzony na Jego obraz, a natchnienie wskazuje, że ludzkość ma zwyciężyć tak, jak On zwyciężył. Tym, co pozwoliło Chrystusowi znieść cierpienie krzyża, był przymiot, który On posiadał, a który posiada także człowiek.

> Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

> Patrząc na Jezusa, sprawcę i dokończyciela naszej wiary; który ze względu na radość, która była przed Nim, wycierpiał krzyż, gardząc hańbą, i zasiadł po prawicy tronu Bożego. Hebrajczyków 12:1.

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

Jezus wycierpiał krzyż, bo miał przed sobą wyznaczony cel, a my zostaliśmy stworzeni na jego obraz i jako tacy jesteśmy istotami kierującymi się celami. To część naszej natury. Jeśli zostaliśmy doprowadzeni do przekonania, że zrozumienie podstaw adwentyzmu jest nieważne, nie będziemy mieli motywacji, by właśnie to uczynić. Jedyną bożą motywacją, jaką może wzbudzić Duch Święty, aby przezwyciężyć ten laodycejski stan, jest miłość do prawdy. Miłość do prawdy zostanie poddana próbie przez dostępność wygodnych zwyczajów i tradycji, mających łechtać nasze uszy. Jeśli w naszej laodycejskiej wygodzie nie mamy pragnienia, by samodzielnie zrozumieć prawdę, zginiemy. Na tym dziś stoi adwentyzm.

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

Daniel jest przykładem ludu Bożego w czasach ostatecznych, który poprzez słowo prorockie stara się zrozumieć związek między siedemdziesięcioletnią niewolą a proroctwem o dwóch tysiącach trzystu latach. Uznanie proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach za najdłuższy i ostatni okres proroczy oznacza odrzucenie fundamentalnych prawd adwentyzmu, a zarazem odrzucenie autorytetu Ducha Proroctwa. Twierdzenie, że gdy milleryci przedstawiali najdłuższy i ostatni okres proroczy, był nim okres dwóch tysięcy trzystu lat, oznacza odrzucenie świadectwa historycznego.

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> "Nie mamy się czego obawiać o przyszłość, chyba że zapomnimy o drodze, którą Pan nas prowadził, i o Jego nauczaniu w naszej przeszłości." Szkice z życia, 196.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

Gabriel przyszedł, aby dać Danielowi zrozumienie zarówno widzenia "mareh", jak i "chazon", i polecił mu, by w myślach rozdzielił te dwa widzenia, choć oczywiście były ze sobą proroczo powiązane. Widzenie obejmowało królestwa z proroctw biblijnych w rozdziałach siódmym i ósmym, które były powtórzeniem i rozwinięciem tych samych królestw z rozdziału drugiego. Przekaz zawierał także niebiański dialog, w którym jedno widzenie przedstawiono jako deptanie Bożej świątyni i ludu, a drugie jako dzieło odnowy ludu i świątyni.

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

Kiedy Gabriel przedstawiał interpretację, która ostatecznie stała się sednem przesłania głoszonego przez millerystów, istniał związek między dwiema wizjami, co powinni zauważyć ci, którzy wypełniają nakaz, by w myśli oddzielić interpretację. Jedno z rozróżnień wyraża się w dwóch słowach, które oba tłumaczy się jako „determined”.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

> Siedemdziesiąt tygodni zostało postanowionych dla twojego ludu i dla twojego świętego miasta, aby położyć kres występkowi, i położyć kres grzechom, i dokonać pojednania za nieprawość, i wprowadzić wieczną sprawiedliwość, i zapieczętować widzenie i proroctwo, i namaścić Święte Świętych. Wiedz więc i zrozum, że od chwili wydania nakazu, aby odbudować i zbudować Jerozolimę, aż do Mesjasza, Księcia, będzie siedem tygodni i sześćdziesiąt dwa tygodnie; ulica i mur zostaną znów odbudowane, i to w czasach uciążliwych. A po sześćdziesięciu dwóch tygodniach Mesjasz zostanie zgładzony, lecz nie dla siebie; a lud księcia, który nadejdzie, zniszczy miasto i świątynię, a jego koniec nastąpi jak powódź; i aż do końca wojny postanowione są spustoszenia. I potwierdzi przymierze z wieloma na jeden tydzień; a w połowie tygodnia sprawi, że ofiara i dar ofiarny ustaną; a z powodu szerzenia się obrzydliwości uczyni je spustoszonym, aż do dopełnienia, a to, co postanowione, zostanie wylane na spustoszyciela. Daniel 9:24-27.

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

Siedemdziesiąt tygodni (czterysta dziewięćdziesiąt lat) zostało wyznaczonych dla ludu i świętego miasta. Słowo tłumaczone jako "determined" oznacza "cut off" i wskazuje na okres lub czas próby dla Żydów i Jerozolimy. Oznaczało ono także okres buntu, który doprowadził do zburzenia Jerozolimy i siedemdziesięcioletniej niewoli. Czterysta dziewięćdziesiąt lat zostało więc "determined", począwszy od trzeciego dekretu. Pierwsze czterysta dziewięćdziesiąt lat buntu przyniosło trzy najazdy Nabuchodonozora, ostateczne zburzenie Jerozolimy oraz rozproszenie i siedemdziesięcioletnią niewolę literalnego Izraela w literalnym Babilonie.

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

Pierwszy dekret oznaczał koniec niewoli i początek dzieła odbudowy Jerozolimy. Trzeci dekret oznaczał początek okresu dwóch tysięcy trzystu lat. Pojawienie się pierwszego anioła oznaczało koniec niewoli duchowego Izraela w duchowym Babilonie trwającej tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat oraz początek okresu czterdziestu sześciu lat, gdy Chrystus posłużył się zwolennikami Millera, aby wyjść z niewoli i wznieść duchową świątynię.

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

Słowo, które w wersetach dwudziestym szóstym i dwudziestym siódmym zostało dwukrotnie przetłumaczone jako „determined”, to „charats” i oznacza „zranić” oraz „dekret”. Proroczo zostało „zadekretowane”, że papiestwo otrzyma śmiertelną „ranę” pod koniec pierwszego oburzenia. To to samo słowo, którego Daniel używa w rozdziale jedenastym, wersecie trzydziestym szóstym.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> A król będzie czynił według swojej woli; i będzie się wywyższał, i wynosił się ponad każdego boga, i będzie mówił rzeczy nadzwyczajne przeciwko Bogu bogów, i będzie mu się powodzić, aż dopełni się oburzenie; gdyż to, co postanowione, zostanie wykonane. Daniela 11:36.

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

W wersecie trzydziestym szóstym „król” to papiestwo. Papiestwo miało prosperować aż do roku 1798, kiedy otrzymało swoją śmiertelną ranę. Wtedy pierwszy „gniew” miał się „dopełnić”, gdyż ten „gniew” został „postanowiony” (zarządzony), aby „się dokonał”. Pod koniec pierwszego gniewu przeciwko północnemu królestwu Izraela, który rozpoczął się w 723 r. p.n.e. i zakończył się w 1798 r., papiestwo otrzymało „śmiertelną ranę”. Słowo „determined” oznacza „rana”.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> I widziałem jedną z jego głów jakby zranioną na śmierć; a jego śmiertelna rana się zagoiła: i cały świat zdumiewał się, idąc za bestią. Objawienie 13:3.

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

Prorocze ramy millerytów opierały się na dwóch spustoszających mocach: najpierw pogaństwa, potem papiestwa. Rozumieli, że te dwie moce miały podeptać świątynię i zastęp, jak to przedstawia wizja "chazon" z Księgi Daniela, rozdział ósmy, werset trzynasty.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Potem usłyszałem, jak jeden święty mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i występku spustoszenia, aby oddać zarówno świątynię, jak i zastęp na podeptanie? Daniela 8:13.

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

Papieska moc pustosząca miała deptać świątynię i zastęp przez tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> Ale dziedziniec, który jest na zewnątrz świątyni, pomiń i go nie mierz, gdyż został oddany poganom, a święte miasto będą deptać przez czterdzieści dwa miesiące. I dam moim dwom świadkom moc, i będą prorokować tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni, odziani w wory. Objawienie 11:2, 3.

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

Pod koniec pierwszego gniewu, w 1798 roku, w proroctwie postanowiono „zranić” papiestwo. W dziewiątym rozdziale Księgi Daniela to postanowienie przedstawione jest w dwóch ostatnich wersetach, a słowo, które dwukrotnie oddano tam jako „postanowione”, jest powiązane z wizją „chazon”, natomiast słowo przetłumaczone jako „postanowione” w wersecie dwudziestym czwartym jest innym hebrajskim słowem i jest powiązane z wizją „mareh”. Daniel, reprezentujący lud Boży czasów ostatecznych, starał się zrozumieć związek między tymi dwiema wizjami, które Gabriel polecił mu w myśli oddzielić.

We will continue this subject in the next article.

Będziemy kontynuować ten temat w następnym artykule.

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> "Bóg nie daje nam nowego przesłania. Mamy głosić przesłanie, które w latach 1843 i 1844 wyprowadziło nas z innych kościołów." Review and Herald, 19 stycznia 1905.

Back to Articles