Article

# Księga Daniela - Numer sześć

Jojakim

Author

Jeff Pippenger

Published

December 1, 2023

Formats

PDF
Word

Księgi Daniela i Objawienia są jedną księgą, w tym samym sensie, w jakim Biblia jest jedną księgą, składającą się ze Starego i Nowego Testamentu.

> Historia życia, śmierci i zmartwychwstania Jezusa, jako Syna Bożego, nie może zostać w pełni udowodniona bez dowodów zawartych w Starym Testamencie. Chrystus jest objawiony w Starym Testamencie równie jasno jak w Nowym. Pierwszy świadczy o Zbawicielu, który ma przyjść, podczas gdy drugi świadczy o Zbawicielu, który przyszedł w sposób zapowiedziany przez proroków. Aby właściwie docenić plan odkupienia, trzeba gruntownie zrozumieć Pisma Starego Testamentu. To uświęcone światło prorockiej przeszłości ukazuje życie Chrystusa i nauki Nowego Testamentu z jasnością i pięknem. Cuda Jezusa są dowodem Jego boskości; lecz najsilniejsze dowody na to, że jest Odkupicielem świata, znajdują się w proroctwach Starego Testamentu zestawionych z historią Nowego Testamentu. Jezus powiedział do Żydów: «Badajcie Pisma, bo sądzicie, że macie w nich życie wieczne; a właśnie one świadczą o Mnie.» Wówczas nie istniało żadne inne Pismo poza Starym Testamentem; dlatego wezwanie Zbawiciela jest jasne. Duch Proroctwa, tom 3, 211.

Najmocniejszym dowodem tego, kim i czym jest Chrystus, jest porównanie proroctw Starego Testamentu z wypełnieniem tych proroctw w historii Nowego Testamentu. Podobnie jest z relacją między Księgą Daniela a Księgą Objawienia.

> W Apokalipsie wszystkie księgi Biblii spotykają się i znajdują swoje zakończenie. Tu znajduje się dopełnienie Księgi Daniela. Jedna jest proroctwem; druga objawieniem. Dzieje Apostolskie, 585.

Słowo „complement” znaczy doprowadzić do doskonałości. Spełnienie proroctw Starego Testamentu było „najmocniejszym” „dowodem” „boskości” Chrystusa. Najmocniejszym dowodem boskości proroctw w Księdze Daniela jest wypełnienie tych proroctw przedstawione w Księdze Objawienia. Proroctwa z Księgi Daniela są kontynuowane w Księdze Objawienia i zostają doprowadzone do doskonałości w dniach ostatecznych, gdy Objawienie Jezusa Chrystusa zostaje odpieczętowane.

> „Księga Objawienia jest księgą zapieczętowaną, ale też księgą otwartą. Zawiera opis cudownych wydarzeń, które mają się rozegrać w ostatnich dniach historii tej ziemi. Nauki tej księgi są jasne, a nie mistyczne i niezrozumiałe. W niej podjęta jest ta sama linia proroctwa co w Księdze Daniela. Niektóre proroctwa Bóg powtórzył, dając w ten sposób do zrozumienia, że należy przywiązać do nich wagę. Pan nie powtarza rzeczy, które nie mają większego znaczenia.” Manuscript Releases, tom 9, 8.

> W trzecim roku panowania Jojakima, króla Judy, przybył Nabuchodonozor, król Babilonu, pod Jerozolimę i obległ ją. Daniela 1:1.

Pierwszy werset Księgi Daniela, jeśli właściwie go rozważyć, zawiera bogactwo informacji proroczych. Rozpoczniemy nasze rozważania od Jojakima.

Jojakim był pierwszym z trzech ostatnich królów Judy. Jako taki reprezentuje pierwsze poselstwo anielskie. Jego syn Jojakin, znany także jako Jechoniasz lub Koniasz, reprezentował drugie poselstwo anielskie. Po Jojakinie nastąpił Sedecjasz, ostatni z trzech ostatnich królów Judy. Sedecjasz reprezentuje trzecie poselstwo anielskie. Istnieje kilka proroczych świadectw potwierdzających, że Jojakim jest symbolem pierwszego poselstwa anielskiego. Ważne jest zrozumienie tych dowodów, ponieważ dowodzą one, że pierwszy werset pierwszego rozdziału Księgi Daniela odnosi się do pierwszego poselstwa anielskiego, a ten fakt stanowi kotwicę, która pozwala rozumieć pierwszy rozdział jako pierwsze poselstwo anielskie z czternastego rozdziału Księgi Objawienia. Zaczniemy od Drugiej Księgi Kronik.

> A tych, którzy ocaleli od miecza, uprowadził do Babilonu, gdzie byli sługami jego i jego synów aż do panowania królestwa Persji, aby się wypełniło słowo Pana wypowiedziane przez usta Jeremiasza — aż ziemia zaznała swoich szabatów; przez cały czas, gdy leżała spustoszona, obchodziła szabat, aby dopełnić siedemdziesięciu lat. 2 Kronik 36:20–21.

Niewola babilońska trwająca siedemdziesiąt lat była po to, aby ziemia mogła zaznać sabatów, których nie dochowywano zgodnie z Księgą Kapłańską 25. Siedemdziesiąt lat sabatów odpowiada czterystu dziewięćdziesięciu latom, przez które starożytny Izrael lekceważył wskazania Księgi Kapłańskiej 25. Czterysta dziewięćdziesiąt lat buntu poprzedziło siedemdziesiąt lat niewoli. Pod koniec tych czterystu dziewięćdziesięciu lat trzech królów miało zostać ujarzmionych przez Nabuchodonozora.

Pod koniec siedemdziesięciu lat niewoli Pan wzbudził Cyrusa, który był pierwszym z trzech królów, jacy wydali dekret zezwalający Izraelowi powrócić i odbudować Jerozolimę. Artakserkses był trzecim z tych królów i wydał trzeci dekret w 457 r. p.n.e. Trzeci dekret zapoczątkował dwa tysiące trzysta lat z ósmego rozdziału Księgi Daniela, werset czternasty. W 1798 roku nastał pierwszy kres gniewu, Księga Daniela została odpieczętowana i przybył pierwszy z trzech aniołów. Trzeci anioł przybył 22 października 1844 roku.

Wszyscy trzej ostatni królowie Judy mieli do czynienia z Nabuchodonozorem, a wraz z niewolą Jojakima rozpoczęło się siedemdziesiąt lat. Trwało to, aż Babilon został zniszczony, a generał (Cyrusz), który zniszczył Babilon i wkrótce potem został królem, wydał pierwszy z trzech dekretów. Trzeci dekret zapoczątkował proroctwo o wieczorach i porankach, które zakończyło się nadejściem trzeciego z trzech aniołów. Chrystus zawsze utożsamia koniec z początkiem.

Początek siedemdziesięciu lat nastąpił wraz z pierwszym atakiem Nabuchodonozora na Jerozolimę. Koniec siedemdziesięciu lat wyznaczyło zniszczenie Babilonu. Ostateczne i całkowite zniszczenie Jerozolimy nastąpiło za panowania trzeciego z trzech królów, z których każdy został zaatakowany przez Nabuchodonozora. Zniszczenie Jerozolimy było stopniowe. Trzej ostatni królowie stanowią jeden symbol proroczy, w tym sensie, że wszyscy zostali zaatakowani przez Nabuchodonozora. Symbolizowali trzy dekrety, które stanowiły jeden symbol, podobnie jak trzej aniołowie pod koniec dwóch tysięcy trzystu dni.

> „W siódmym rozdziale Księgi Ezdrasza znajduje się dekret. Wersety 12-26. W swej najpełniejszej formie został wydany przez Artakserksesa, króla Persji, w 457 r. p.n.e. Lecz w Ezd. 6,14 powiedziano, że dom Pański w Jerozolimie został zbudowany „według rozkazu [„dekretu”, margines] Cyrusa i Dariusza, i Artakserksesa, króla perskiego”. Ci trzej królowie, ustanawiając, potwierdzając na nowo i dopełniając dekret, doprowadzili go do tej pełni, jakiej wymagało proroctwo, aby wyznaczyć początek 2300 lat. Przyjmując rok 457 p.n.e., czas, kiedy dekret został dopełniony, za datę wydania rozkazu, dostrzeżono, że każda szczegółowa zapowiedź proroctwa dotyczącego siedemdziesięciu tygodni została wypełniona.” Wielki bój, 326.

Siostra White stwierdza, że trzy dekrety były konieczne dla dopełnienia proroctwa. Określa ich wzajemną relację i przy tym wskazuje na cechy gramatyczne hebrajskiego słowa „prawda”. Mówi, że pierwszy dekret zapoczątkował, drugi dekret potwierdził, a trzeci dekret dopełnił „każdy szczegół proroctwa dotyczącego siedemdziesięciu tygodni”. Hebrajskie słowo „prawda” powstaje z połączenia pierwszej, trzynastej i ostatniej litery alfabetu hebrajskiego. Pierwszy dekret zapoczątkował, drugi potwierdził, a ostatni dekret dopełnił proroctwo. Trzy dekrety noszą podpis Alfy i Omegi i zostały wypełnione u kresu siedemdziesięcioletniego proroctwa o niewoli w Babilonie, mimo że trzeci dekret nadszedł długo po upływie siedemdziesięciu lat. Trzy dekrety miały charakter stopniowy i choć były trzema dekretami, stanowiły jeden symbol proroczy.

Pierwszy anioł pojawił się w 1798 roku, drugi anioł pojawił się wiosną 1844 roku, a trzeci anioł pojawił się 22 października 1844 roku. Ci trzej aniołowie są jednym proroczym symbolem, przedstawiającym ewangelię wieczną z czternastego rozdziału Apokalipsy.

> Pierwsze i drugie poselstwo zostały ogłoszone w latach 1843 i 1844, a obecnie trwa ogłaszanie trzeciego; lecz wszystkie trzy poselstwa nadal mają być głoszone. Jest teraz tak samo niezbędne jak kiedykolwiek wcześniej, aby były powtarzane tym, którzy szukają prawdy. Piórem i słowem mamy głosić te poselstwa, ukazując ich porządek oraz zastosowanie proroctw, które prowadzą nas do poselstwa trzeciego anioła. Nie może być trzeciego bez pierwszego i drugiego. Te poselstwa mamy przekazywać światu w publikacjach, w przemówieniach, ukazując na linii historii proroczej rzeczy, które były, i rzeczy, które będą. Wybrane poselstwa, tom 2, 104, 105.

Ostatni trzej królowie Judy stanowili jeden symbol, ponieważ wszyscy zostali w różnym stopniu podporządkowani królowi Babilonu. Ostatni trzej królowie Judy, trzy dekrety i trzej aniołowie, choć stanowią wyraźną trójkę, są również przedstawieni jako jeden symbol prorocki.

Trzej ostatni królowie stanowią część proroczego kontekstu początku proroctwa o siedemdziesięciu latach niewoli i jako tacy stają się częścią początku, który ilustruje koniec siedemdziesięciu lat niewoli. Niewola rozpoczęła się od stopniowego podporządkowania trzech królów i zakończyła się zniszczeniem królestwa oraz jego stolicy. Koniec tego proroctwa wyznacza zniszczenie narodu i stolicy Babilonu, co z kolei zapowiada nadejście trzech kolejnych dekretów. Początek proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach jest oznaczony trzema kolejnymi dekretami i ilustruje zakończenie proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach, które składa się z trzech kolejnych poselstw.

Trzej aniołowie i ich trzy poselstwa zostały zapowiedziane typologicznie przez trzech królów i ich trzy kolejne dekrety. Trzej królowie, którzy ogłosili swoje trzy dekrety, zostali zapowiedziani typologicznie przez trzech kolejnych królów, z których każdy przedstawił swoje poselstwo buntu przeciwko Nabuchodonozorowi. Trzy buntownicze poselstwa stanowiły typ trzech dekretów, które z kolei stanowiły typ trzech poselstw. Jedno z nich rozpoczyna proroctwo siedemdziesięciu lat, które z kolei kończy się początkiem proroctwa dwóch tysięcy trzystu lat, a to kończy się przyjściem trzeciego anioła w roku 1844. Siedemdziesięciu lat, podczas których ziemia miała cieszyć się swoim szabatem, nie można oddzielić od 22 października 1844 roku.

Jojakim reprezentuje pierwszy dekret Cyrusa, a także pierwsze poselstwo anielskie z czternastego rozdziału Księgi Objawienia. Ponadto trzej świadkowie — ostatni trzej królowie Judy, trzy dekrety i trzy poselstwa anielskie — dostarczają precyzyjnych informacji o symbolu Jojakima, gdyż prorocza historia trzech aniołów została bardzo starannie nakreślona przez natchnienie. Wszystkie trzy poselstwa mają historyczny moment nadejścia, a następnie historyczne wzmocnienie.

Pierwszy anioł przybył w 1798 roku, a 11 sierpnia 1840 roku zyskał moc dzięki potwierdzeniu zasady „dzień za rok”.

> W roku 1840 kolejne niezwykłe wypełnienie proroctwa wzbudziło powszechne zainteresowanie. dwa lata wcześniej Josiah Litch, jeden z czołowych kaznodziejów głoszących drugie przyjście, opublikował wykładnię rozdziału 9 Apokalipsy, przewidującą upadek Imperium Osmańskiego. Według jego obliczeń to mocarstwo miało zostać obalone . . . 11 sierpnia 1840 roku, kiedy można się spodziewać, że władza osmańska w Konstantynopolu zostanie złamana. I, jak wierzę, okaże się, że tak właśnie będzie.'

> Dokładnie w określonym czasie Turcja, za pośrednictwem swoich ambasadorów, przyjęła protekcję sprzymierzonych mocarstw Europy i tym samym poddała się kontroli narodów chrześcijańskich. Wydarzenie to dokładnie wypełniło przepowiednię. Gdy to stało się wiadome, rzesze przekonały się o słuszności zasad wykładni proroctw przyjętych przez Millera i jego współpracowników, a ruch adwentowy otrzymał potężny impuls. Ludzie wykształceni i o wysokiej pozycji przyłączyli się do Millera, zarówno w głoszeniu, jak i w publikowaniu jego poglądów, a w latach 1840–1844 działalność szybko się rozszerzała. Wielki bój, 334, 335.

Pierwszy anioł przybył, ogłaszając otwarcie sądu w 1798 roku, lecz poselstwo to opierało się na słuszności ustalenia Williama Millera, że dzień w proroctwie biblijnym oznacza rok. Zasada ta została potwierdzona "11 sierpnia 1840 roku", a pierwsze poselstwo zostało obdarzone mocą. Gdy zawiodła zapowiedź powrotu Chrystusa w biblijnym roku 1843, który rozciągał się na rok 1844, nadszedł drugi anioł z czternastego rozdziału Objawienia. Po niespełnieniu się zapowiedzi wiosną 1844 roku kościoły protestanckie odrzuciły Millerowską zasadę dzień za rok i stały się córkami Babilonu. To poselstwo zostało następnie obdarzone mocą latem 1844 roku, gdy dołączyło do niego poselstwo Wołania o północy. Gdy wypełniło się poselstwo Wołania o północy 22 października 1844 roku, nadszedł trzeci anioł ze swoim poselstwem.

Z powodu nieposłuszeństwa adwentyzmu laodycejskiego w 1863 roku lud Boży został wyznaczony, by powtórzyć historię wędrówki starożytnego Izraela po pustyni. Wzmocnienie trzeciego poselstwa musiało czekać aż do 11 września 2001 roku. Każde z trzech poselstw pojawia się w historii, a następnie zostaje wzmocnione.

Jojakim i Cyrus reprezentują wzmocnienie pierwszego anioła, a nie przyjście pierwszego anioła. Chociaż Jojakim był pierwszym z ostatnich trzech królów Judy i chociaż reprezentuje poselstwo pierwszego anioła, cechy prorocze, które wykazuje on, a także Cyrus, dowodzą, że obaj są symbolami wzmocnienia pierwszego anioła, a nie symbolami przyjścia pierwszego anioła. Nadejściem pierwszego poselstwa w historii Jojakima był Manasses, pierwszy z ostatnich siedmiu królów Judy.

Siedmiu królów poprzedziło całkowite i ostateczne zniszczenie Jerozolimy. Siedmiu królów przedstawia postępującą historię, taką jak ta, którą odzwierciedlali w latach 1798–1844. Pierwszy anioł pojawił się w 1798 roku, a trzeci pojawił się 22 października 1844 roku. Historia z lat 1798–1844 to historia pierwszego i drugiego anioła. Historia trzeciego anioła rozpoczęła się w 1844 roku. Gdy Siostra White określa symbolikę siedmiu gromów z dziesiątego rozdziału Księgi Objawienia, mówi, że siedem gromów przedstawia historię pierwszego i drugiego anioła, lecz nie trzeciego anioła.

> Szczególne światło dane Janowi, wyrażone w siedmiu gromach, było zarysem wydarzeń, które miały się rozegrać w ramach pierwszego i drugiego poselstwa anielskiego. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

Historia siedmiu gromów z dziesiątego rozdziału Księgi Objawienia podkreśla historię umocnienia pierwszego anioła 11 sierpnia 1840 roku aż po Wielkie Rozczarowanie 22 października 1844 roku, ale mimo to obejmuje całą historię pierwszego i drugiego anioła. Ogólna interpretacja siedmiu gromów jest taka, że oznaczają one okres od 1798 roku aż do 22 października 1844 roku. Historia przyjścia pierwszego anioła od 1798 roku do Wielkiego Rozczarowania jest historią pierwszego i drugiego anioła i jest proroczo przedstawiona jako siedem gromów. Siedem gromów było też typologicznie przedstawione przez ostatnich siedmiu królów Judy. Ostatnich trzech z tych królów nie tylko wskazuje na kolejnych następujących po sobie władców, lecz razem stanowią jeden symbol złożony z pierwszego, środkowego i ostatniego.

W historii trzech aniołów pierwsze poselstwo otrzymało moc 11 sierpnia 1840 roku, a zarówno Jojakim, jak i Cyrus byli zapowiedzią tego wydarzenia.

W następnym artykule będziemy dalej wskazywać te najważniejsze prawdy.

> Każdy student powinien pielęgnować nieskazitelną prawość. Każdy umysł powinien zwrócić się z pełną czci uwagą ku objawionemu Słowu Bożemu. Światło i łaska będą dane tym, którzy w ten sposób są posłuszni Bogu. Ujrzą cudowne rzeczy w Jego Prawie. Wielkie prawdy, które od dnia Pięćdziesiątnicy pozostawały lekceważone i niewidoczne, mają zabłysnąć ze Słowa Bożego w swej pierwotnej czystości. Tym, którzy naprawdę miłują Boga, Duch Święty objawi prawdy, które zatarły się w pamięci, a także objawi prawdy całkiem nowe. Ci, którzy jedzą ciało i piją krew Syna Bożego, wydobędą z ksiąg Daniela i Objawienia prawdę natchnioną przez Ducha Świętego. Wprawią w ruch siły, których nie da się stłumić. Zostaną otwarte usta dzieci, aby ogłaszały tajemnice, które były ukryte przed umysłami ludzi. Pan wybrał to, co głupie w świecie, aby zawstydzić mądrych, i to, co słabe w świecie, aby zawstydzić mocnych.

> „Biblii nie należy przynosić do naszych szkół po to, by była wciśnięta pomiędzy przejawy niewiary. Biblia musi stać się fundamentem i treścią edukacji. To prawda, że wiemy o Słowie żywego Boga znacznie więcej niż w przeszłości, ale wciąż pozostaje wiele do nauczenia się. Należy jej używać jako Słowa żywego Boga i cenić ją jako to, co pierwsze, ostatnie i najlepsze we wszystkim. Wtedy będzie widoczny prawdziwy wzrost duchowy. Uczniowie rozwiną zdrowe charaktery religijne, gdyż jedzą ciało i piją krew Syna Bożego. Jednak bez czuwania i pielęgnacji zdrowie duszy podupada. Trwajcie w nurcie światła. Studiujcie Biblię. Ci, którzy wiernie służą Bogu, będą błogosławieni. Ten, który nie dopuszcza, by żadne wierne dzieło pozostało bez nagrody, uwieńczy każdy akt lojalności i prawości szczególnymi znakami swojej miłości i uznania.” Review and Herald, 17 sierpnia 1897 r.

Back to Articles