Article

# Laodicea - Number Two

Laodycea - numer dwa

The Protestant Horn

Protestancki róg

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

Aby zrozumieć przesłanie, które jest odpieczętowywane w Księdze Objawienia, niezbędne jest rozpoznanie korzeni, rozwoju i znaczenia Reformacji protestanckiej. Trzy podstawowe nurty w dziejach tej Reformacji dotyczą Biblii, właściwej metodologii stosowanej w jej badaniu, a także faktu, że wybrani na przestrzeni tej historii posłańcy są kamieniami milowymi tej historii. Jak to zawsze bywa, szatan próbował ukryć Biblię Króla Jakuba za pomocą kilku fałszywych odpowiedników, dążył też do ukrycia właściwej metodologii rozumienia Biblii poprzez kilka fałszywych metod, a ponadto starał się ukryć właściwych posłańców (waymarks), którzy byli wzbudzani po drodze w tej historii.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> "Ale szatan nie próżnował. Teraz próbował tego, czego próbował w każdym innym ruchu reformacyjnym — zwieść i zgubić ludzi, podsuwając im falsyfikat zamiast prawdziwego dzieła. Jak w pierwszym wieku Kościoła chrześcijańskiego byli fałszywi chrystusowie, tak w XVI wieku pojawili się fałszywi prorocy." Wielki spór, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

W historii millerystów w latach 1840–1844 płaszcz protestantyzmu — który jest jednym z dwóch rogów bestii wychodzącej z ziemi, tj. Stanów Zjednoczonych — przeszedł na adwentyzm millerowski; to on stał się protestanckim rogiem. Jednocześnie kościoły, które wcześniej mieniły się protestanckimi, stały się odstępczym protestantyzmem, czyli — jak określali je milleryści — „córkami Rzymu”. Gdy protestanci odrzucili poselstwo pierwszego anioła w 1843 roku, upadli, a milleryści przejęli i nieśli dalej płaszcz protestantyzmu. Historia millerystów była kulminacją Bożego dzieła doprowadzenia Jego „kościoła na pustyni” do pełnego zrozumienia Słowa Bożego.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

Rozpoczęcie sądu śledczego przyniosło próbę dotyczącą prawa Bożego, a zwłaszcza szabatu. Aby ogłosić trzecie poselstwo anielskie, potrzebny był Kościół, który stał na straży prawa Bożego — prawa, które w ciemnych wiekach zostało pogrzebane pod papieskimi tradycjami i zwyczajami. Chrystus doprowadził protestantów do wydarzeń z lat 1840–1844 i przedstawił próbę Eliasza, którego typem był William Miller, a gdy protestanci odrzucili poselstwo Millera, powrócili do Rzymu. Próba pierwszego poselstwa anielskiego, przekazanego przez Millera, została przedstawiona w typie Eliasza na Górze Karmel.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> I przystąpił Eliasz do całego ludu i rzekł: Jak długo będziecie się chwiać na dwie strony? Jeżeli Pan jest Bogiem, idźcie za nim, a jeżeli Baal, idźcie za nim. A lud nie odpowiedział mu ani słowem. 1 Księga Królewska 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

W 1840 roku, w obliczu poselstwa Eliasza, reprezentowanego przez Millera i pierwszego anioła, protestanci wybrali Baala!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

Reformacja protestancka była rozpieczętowaniem prawd Biblii, które rozpoczęło się od „gwiazdy porannej”, obiecanej na czas historii reprezentowanej przez kościół w Tiatyrze. Bezpośredni atak na Biblię rozpoczął się wieki wcześniej i jest wyraźnie przedstawiony w The Great Controversy, zwłaszcza w historii waldensów. W 1930 roku Benjamin Wilkerson opublikował książkę Our Authorized Bible Vindicated. Książka dokumentuje wojnę prowadzoną przeciwko świętym oryginalnym tekstom, które ostatecznie posłużyły do przekładu Biblii Króla Jakuba, a także rozmaite sataniczne fałszywe teksty, które były i nadal są promowane przez katolików, odstępczy protestantyzm i laodycejskich adwentystów. Wojna rozpoczęła się na długo przed historią waldensów, ale to oni są kamieniem milowym i symbolem tych, którzy oddali życie, by świadczyć o znaczeniu właściwych rękopisów, które ostatecznie posłużyły do przekładu Biblii Króla Jakuba w 1611 roku.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

Powstanie Biblii Króla Jakuba w 1611 roku przebiegało według bardzo określonego procesu tłumaczeniowego. Proces tłumaczenia i wydania Biblii został zrealizowany poprzez siedem etapów przygotowania. Zajęło to także siedem lat, a siedem lat biblijnych to dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni. Jest to oczywiście ta sama liczba dni proroczych, w czasie których Jezus potwierdził przymierze z wieloma, w wypełnieniu Daniela 9. W środku tego świętego tygodnia Chrystus został ukrzyżowany, a ukrzyżowany Chrystus jest, rzecz jasna, centrum Biblii. Owe siedem etapów prowadzących do powstania czystego Słowa Bożego wyglądało następująco.

1. FIRST: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

   PO PIERWSZE: Wstępny przekład dokonany przez poszczególnych tłumaczy: Około 50 tłumaczy podzielono na sześć komitetów, z których każdy odpowiadał za różne części Biblii. Te osoby pracowały nad przekładem z języków oryginalnych (hebrajskiego, aramejskiego i greckiego) na angielski.

2. SECOND: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

   DRUGI ETAP: Przegląd przez komitet: Po ukończeniu przez każdy komitet tłumaczenia danej sekcji, praca była przeglądana przez samych członków komitetu. To pozwalało na zbiorowe konsultacje i korektę błędów.

3. THIRD: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

   TRZECIE: Przegląd przez Komitet Główny: Tłumaczenia poszczególnych komitetów zostały następnie przekazane większej grupie uczonych, zwanej Komitetem Głównym. W skład tego komitetu wchodzili przedstawiciele każdego z sześciu komitetów tłumaczeniowych. Przeanalizowali oni całe dzieło, porównując i ujednolicając różne tłumaczenia poszczególnych komitetów.

4. FOURTH: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

   CZWARTE: Dodatkowy przegląd i korekta: Zmieniona przez Komitet Główny wersja została odesłana do poszczególnych komitetów w celu dalszego przeglądu i dopracowania. Ten iteracyjny proces pomógł zapewnić, że tłumaczenie było spójne i dokładne.

5. FIFTH: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

   PIĄTE: Ostateczny przegląd i zatwierdzenie: Gdy poszczególne komitety zakończyły wprowadzanie poprawek, ostateczny projekt został przedłożony Komitetowi Głównemu do ostatecznego przeglądu i zatwierdzenia.

6. SIXTH: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

   SZÓSTE: Królewska aprobata i publikacja: Zatwierdzony przekład został następnie przedstawiony królowi Jakubowi I w celu uzyskania jego aprobaty.

7. SEVENTH: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

   Po siódme: Gdy udzielił królewskiej aprobaty, tłumaczenie opublikowano w 1611 roku jako wersję Biblii Króla Jakuba (wersję autoryzowaną).

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> Słowa Pana są czystymi słowami: jak srebro wypróbowane w glinianym piecu, siedem razy oczyszczone. Zachowasz je, o Panie, ustrzeżesz je od tego pokolenia na wieki. Psalm 12:6–7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

W walce szatana przeciwko Słowu Bożemu oraz przeciwko kamieniom milowym, reprezentowanym przez rozmaitych posłańców tej rozwijającej się historii oraz przez odpowiednią metodologię prawidłowego rozdzielania Jego Słowa, Biblia Króla Jakuba z 1611 roku jest kamieniem milowym, wyraźnie wskazanym w Psalmie dwunastym. Żadna z rozmaitych podrabianych Biblii, które powstały na podstawie skażonych katolickich manuskryptów, nie spełnia kryteriów Psalmu dwunastego. Proces oczyszczania, który obejmował siedem etapów, oraz okres dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni wskazują, że Biblia Króla Jakuba jest Bożymi "czystymi słowami". Bóg obiecuje zachować Biblię Króla Jakuba jako swoje czyste Słowo na zawsze i dlatego obiecuje podtrzymać metodologię "historycyzmu", którą posługiwali się protestanccy reformatorzy, w tym William Miller.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

W XIV wieku John Wycliffe, który w książce The Great Controversy jest określany jako „jutrzenka Reformacji”, został użyty przez Boga, aby przetłumaczyć Biblię na język zrozumiały nawet dla zwykłego człowieka. Jest posłańcem, który wyznacza kamień milowy początku protestanckiej Reformacji.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> Wielki ruch, który Wycliffe zapoczątkował, mający wyzwolić sumienie i rozum oraz uwolnić narody tak długo zaprzągnięte do triumfalnego rydwanu Rzymu, miał swoje źródło w Biblii. Tu było źródło tego strumienia błogosławieństwa, który, niczym woda życia, płynie przez wieki od XIV stulecia. Wycliffe przyjął Pismo Święte z bezwarunkową wiarą jako natchnione objawienie woli Bożej, wystarczającą regułę wiary i postępowania. Wychowano go, by uważał Kościół Rzymu za boski, nieomylny autorytet i by z bezwarunkową czcią przyjmował ustalone nauki i zwyczaje tysiąca lat; lecz odwrócił się od tego wszystkiego, aby słuchać świętego słowa Bożego. Do uznania właśnie tego autorytetu wzywał ludzi. Zamiast Kościoła przemawiającego przez papieża, oświadczył, że jedynym prawdziwym autorytetem jest głos Boga przemawiający przez Jego słowo. I uczył nie tylko, że Biblia jest doskonałym objawieniem woli Bożej, lecz także, że jedynym jej tłumaczem jest Duch Święty, a każdy człowiek ma przez studiowanie jej nauk sam rozpoznać swój obowiązek. W ten sposób odwrócił umysły ludzi od papieża i Kościoła Rzymu ku słowu Bożemu.

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> Wycliffe był jednym z największych reformatorów. Pod względem rozległości intelektu, jasności myśli, niezłomności w trwaniu przy prawdzie i odwagi w jej obronie dorównało mu niewielu spośród tych, którzy przyszli po nim. Czystość życia, niestrudzona pilność w nauce i pracy, nieskazitelna prawość oraz Chrystusowa miłość i wierność w jego posłudze charakteryzowały pierwszego z reformatorów. I to pomimo ciemności intelektualnej i moralnego zepsucia epoki, z której wyszedł.

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> Charakter Wycliffe’a jest świadectwem kształcącej, przemieniającej mocy Pisma Świętego. To Biblia uczyniła go tym, kim był. Wysiłek uchwycenia wielkich prawd objawienia nadaje świeżość i wigor wszystkim zdolnościom. Poszerza umysł, wyostrza postrzeganie i udoskonala sąd. Studium Biblii uszlachetni każdą myśl, każde uczucie i każde dążenie jak żadne inne studium nie potrafi. Nadaje stałość w dążeniu do celu, cierpliwość, odwagę i męstwo; uszlachetnia charakter i uświęca duszę. Gorliwe, pełne czci studium Pisma Świętego, wprowadzające umysł ucznia w bezpośredni kontakt z nieskończonym umysłem, dałoby światu ludzi o silniejszym i bardziej aktywnym intelekcie, a także o szlachetniejszych zasadach, niż kiedykolwiek dało najdoskonalsze kształcenie, jakie zapewnia ludzka filozofia. "Wejście Twoich słów," mówi psalmista, "daje światło; daje zrozumienie." Psalm 119:130. Wielki spór, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

Po świadectwie dotyczącym Johna Wycliffe’a w „Wielkim boju” siostra White przedstawia listę wiernych reformatorów (drogowskazów), która ostatecznie dociera do reformatora Johna Knoxa. Wskazuje ona istotne pytanie postawione Johnowi Knoxowi przez Marię, królową Szkocji.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> John Knox odwrócił się od tradycji i mistycyzmu Kościoła, aby karmić się prawdami Słowa Bożego, a nauczanie Wisharta utwierdziło go w postanowieniu, by porzucić wspólnotę z Rzymem i przyłączyć się do prześladowanych reformatorów. . . .

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> Gdy stanął twarzą w twarz z królową Szkocji, w której obecności zapał niejednego przywódcy protestantów słabł, John Knox dał niezachwiane świadectwo prawdzie. Nie dał się pozyskać pochlebstwami; nie zadrżał wobec gróźb. Królowa oskarżyła go o herezję. Oświadczyła, że nauczał lud, by przyjmował religię zakazaną przez państwo, a tym samym pogwałcił Boże przykazanie nakazujące poddanym być posłusznymi swym władcom. Knox odpowiedział stanowczo: „Jako że prawdziwa religia nie bierze ani swego początku, ani autorytetu od władców, lecz jedynie od Boga wiecznego, tak też poddani nie są zobowiązani kształtować swojej religii według upodobań swoich władców. Często bowiem bywa, że to właśnie władcy, spośród wszystkich, są najmniej świadomi prawdziwej religii Bożej. Gdyby całe potomstwo Abrahama było wyznawcami religii faraona, którego poddanymi długo byli — proszę pani, cóż za religia byłaby na świecie? A gdyby wszyscy za dni apostołów byli wyznawcami religii cesarzy rzymskich — proszę pani, jakaż religia byłaby teraz na ziemi? ... A zatem, pani, może pani dostrzec, że poddani nie są związani religią swoich władców, choć nakazuje się poddanym okazywać im cześć”."

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> Rzekła Maria: „Ty interpretujesz Pismo Święte w jeden sposób, a oni [nauczyciele rzymskokatoliccy] w inny; komu mam wierzyć i kto będzie sędzią?”

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> „Macie wierzyć Bogu, który wyraźnie przemawia w swoim Słowie” — odparł reformator; „a ponad to, czego uczy was Słowo, nie macie wierzyć ani jednemu, ani drugiemu. Słowo Boże samo w sobie jest jasne, a jeśli w jakimkolwiek miejscu zachodzi niejasność, Duch Święty, który nigdy nie jest sobie przeciwny, wyjaśnia to jaśniej w innych miejscach, tak że nie może pozostać żadna wątpliwość, chyba u takich, którzy uparcie trwają w niewiedzy.” Takie to prawdy nieustraszony reformator, narażając życie, mówił wprost królowi. Z tą samą nieustraszoną odwagą trwał przy swoim zamiarze, modląc się i tocząc boje Pana, aż Szkocja została uwolniona od papizmu. Wielki bój, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

Rozmowa między reformatorem a królową podkreśla trzeci wątek w historii reformacji, który wskazuje na wysiłki Szatana zmierzające do sfałszowania Biblii, reformatorów oraz metodologii studiów biblijnych. Odpowiedź Jana królowej brzmiała, że właściwą metodologią jest "historycyzm", który opiera się na założeniu, iż jedna linia historii proroczej jest wyjaśniana przez Ducha Świętego inną linią historii proroczej.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

W ciemności rozbłysło światło. Wycliffe i wcześni reformatorzy, aż po czasy millerytów, stosowali metodę badania Biblii zwaną "historycyzmem". Historia biblijnej metody badania Biblii jest często pomijana, ale jej uwzględnienie jest niezbędne, aby naprawdę dostrzec znaczenie zasad wykładni proroctw przyjętych przez Millera, a następnie przez Future for America.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

Są tylko dwa kościoły, które siostra White określa jako lud nazwany przez Boga: starożytny Izrael oraz Kościół Adwentystów Dnia Siódmego.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> "Powody, dla których jesteśmy nazywani ludem Bożym, należy powtarzać raz po raz. Księga Powtórzonego Prawa 4:1-13" Manuscript Releases, tom 8, s. 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

Kościół apostołów oraz kościół na pustyni w czasach papieskiej ciemności nigdy nie były nazywane Bożym ludem nazwanym z imienia, gdyż termin ten (oznaczający „być nazwanym”) odnosi się do kościoła, któremu powierzono odpowiedzialność bycia depozytariuszem Bożego prawa, a w adwentyzmie także depozytariuszem Bożych prawd proroczych.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> „Bóg powołał w tym czasie swój Kościół, tak jak powołał starożytny Izrael, aby był światłem na ziemi. Za pomocą potężnego topora prawdy, poselstw pierwszego, drugiego i trzeciego anioła, oddzielił ich od kościołów i od świata, aby doprowadzić ich do świętej bliskości z Sobą. Uczynił ich depozytariuszami Jego prawa i powierzył im wielkie prawdy proroctwa na ten czas. Podobnie jak święte wyrocznie powierzone starożytnemu Izraelowi, są one świętym depozytem, który należy przekazać światu. Trzej aniołowie z Objawienia 14 przedstawiają ludzi, którzy przyjmują światło Bożych poselstw i wyruszają jako Jego narzędzia, by rozbrzmiało ostrzeżenie po całej ziemi.” Świadectwa, tom 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

William Miller był wybranym posłańcem, aby objawić Boże prawdy prorocze, a gdy te prawdy doprowadziły lud do otwartych drzwi Najświętszego Miejsca w 1844 roku, Bóg wówczas objawił prawo Boże. Wycliffe jest kamieniem milowym w otwieraniu Biblii i zapoczątkowaniu reformacji protestanckiej, ale jest też kamieniem milowym Bożego dzieła ustanowienia "wielkich prawd proroctwa". John Wycliffe był nazywany Poranną Gwiazdą w historii 1260-letniego panowania papiestwa. Jego dzieło rozpoczęło się w XIV wieku, a następnie w XVII wieku kolejnym kamieniem milowym tej proroczej linii było wydanie w 1611 roku Biblii Króla Jakuba. Na tej linii ostatecznie dochodzimy do kamienia milowego w postaci zasad Millera dotyczących interpretacji proroctw. Miller jest kamieniem milowym na tej linii prawdy, podobnie jak jego zasady. Jego zasady świadczą o kamieniu milowym u kresu adwentyzmu, reprezentowanym przez publikację "Prophetic Keys".

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

Jeśli nie rozumiemy, że zasady Millera były kamieniem milowym na linii historii proroczej, reprezentującym dzieło zachowania oryginalnych i właściwych tekstów Biblii, a także dzieło odsłonięcia prawdziwego zrozumienia Biblii, co wymagało, aby reformatorzy byli prowadzeni do zrozumienia i stosowania świętej metodologii studium zwanej „historycyzmem”, brakuje nam informacji niezbędnych do rozpoznania proroczych prawd związanych z dziełem przedstawiania i zachowywania światła trzeciego anioła u końca adwentyzmu. Z tego powodu ważne jest, aby dokonać krótkiego przeglądu tej linii historii.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

Jedyną prawdziwą definicją słowa „protestant” jest sprzeciw wobec Rzymu. Jeśli jakiś kościół przestaje sprzeciwiać się Rzymowi, nie jest już protestancki i wtedy staje się córką Rzymu, tak jak protestanci, którzy odrzucili orędzie pierwszego anioła. Nadrzędną zasadą, która stała się „mottem” protestantów, którzy wyszli z Kościoła katolickiego, było: „Biblia i tylko Biblia”. Jednak historia poświadcza, że Biblię trzeba było właściwie wykładać.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Staraj się usilnie, aby okazać się Bogu wypróbowanym, pracownikiem, który nie ma się czego wstydzić, poprawnie wykładającym słowo prawdy. Lecz unikaj bezbożnych i próżnych gadanin, gdyż prowadzą do jeszcze większej bezbożności. 2 List do Tymoteusza 2:15–16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

Metodą badania Pisma Świętego, do stosowania której protestanci zostali doprowadzeni w swoich wysiłkach, aby właściwie rozdzielać słowo prawdy, jest „historycyzm”. Ta metoda była szczególnym i poważnym celem ataku Szatana — i rzeczywiście zaatakował.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> Powinniśmy sami wiedzieć, na czym polega chrześcijaństwo, czym jest prawda, czym jest wiara, którą otrzymaliśmy, jakie są biblijne zasady – zasady dane nam przez najwyższy autorytet. Materiały z 1888 roku, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

Podważanie biblijnej metodologii stosowanej przez reformatorów, aż po Williama Millera włącznie, jest konkretnie wskazywane jako rozpoczynające się w XV wieku wraz z jezuickim uczonym Francisco Riberą (1537–1591), któremu przypisuje się spopularyzowanie interpretacji futurystycznej. Napisał on komentarz do Księgi Objawienia, który proponował futurystyczną interpretację proroctw, oddalając je od kontekstu historycznego. Ribera wymyślił tę metodologię w celu przeciwstawienia się prawdzie, którą metodologia historycyzmu zawsze przynosiła. Tą prawdą było to, że papież rzymski jest Antychrystem proroctw biblijnych.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

W XVII i XVIII wieku istnieją dowody na to, że protestanci wiedzieli, iż fałszywa metodologia Ribery była sataniczna i błędna. Protestanci w tamtym okresie pisali książki i traktaty sprzeciwiające się „bezbożnym i próżnym gadaninom” jezuickiego uczonego. Jednak w 1909 roku opublikowano konia trojańskiego, Scofield Reference Bible, a odniesienia wstawione do przypisów Biblii opierały się na naukach Ribery oraz innego jezuity, Manuela Lacunzy (1731–1801). Lacunza pisał pod pseudonimem Juan Josafat Ben-Ezra i opublikował książkę zatytułowaną Przyjście Mesjasza w chwale i majestacie. Podobnie jak wcześniej u Ribery, książka była bezpośrednim atakiem na wypełnienie proroctw w Księdze Objawienia.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

Szatan wiedział, że to, co musi okryć zamętem, to ostateczne ostrzegawcze przesłanie pochodzące z Księgi Objawienia. Włączenie bezbożnych i czczych wywodów dwóch księży jezuitów do przypisów w Biblii z odnośnikami Scofielda pozwoliło Szatanowi poprowadzić odstępczych protestantów do przyjęcia jezuickich metod, tym samym zaślepiając ich na prawdę. Szatan dokonał tego, wprowadzając kilka katolickich modeli profetycznych, które usunęły możliwość jasnego wskazania, kim jest antychryst proroctw biblijnych. Nie był to dla Szatana trudny podstęp, ponieważ protestanci już wcześniej wrócili do Kościoła rzymskiego, odrzucając w 1843 roku poselstwo Millera.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

Na przestrzeni lat opublikowano wiele książek i artykułów dokumentujących atak Szatana na Biblię, który rozpoczął się w pierwszych wiekach po ukrzyżowaniu Chrystusa. Ten atak doszedł do punktu, w którym wprowadzono sfałszowane rękopisy, aby stworzyć fałszywe Biblie. Szatan atakował również reformatorów, którzy zostali powołani, by bronić Słowa Bożego, zarówno za ich życia, jak i po ich śmierci.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

Pomyśl tylko, jak współcześni historycy i teologowie Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego traktują postać Williama Millera. To tak, jakby odkopali jego kości i wrzucili je do rzeki Missisipi.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> William Miller zakłócał królestwo Szatana, a arcywróg starał się nie tylko zniweczyć wpływ poselstwa, lecz także zgładzić samego posłańca. Gdy Ojciec Miller stosował prawdę Pisma w praktyce, przemawiając do serc swych słuchaczy, zapłonął przeciw niemu gniew rzekomych chrześcijan, tak jak gniew Żydów został rozniecony przeciw Chrystusowi i Jego apostołom. Członkowie kościoła podburzali motłoch, a kilkakrotnie wrogowie knuli, by pozbawić go życia, gdy miał opuszczać miejsce zgromadzenia. Lecz święci aniołowie byli w tłumie, i jeden z nich, w postaci człowieka, ujął pod ramię tego sługę Pana i bezpiecznie wyprowadził go z rozwścieczonego tłumu. Jego dzieło nie było jeszcze zakończone, a Szatan i jego emisariusze zawiedli się w swoim zamiarze. Duch proroctwa, tom 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

Zobacz, jak te same dwie grupy w adwentyzmie (teologowie i historycy) bagatelizowały i tuszowały słuszność zasad Millera, które, jak informuje nas Siostra White, będą używane przez wszystkich, którzy rzeczywiście głoszą poselstwa trzech aniołów.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> Ci, którzy zajmują się głoszeniem poselstwa trzeciego anioła, badają Pismo Święte według tego samego planu, który przyjął ojciec Miller. W małej książce zatytułowanej „Poglądy na proroctwa i chronologię proroczą” ojciec Miller podaje następujące proste, a zarazem rozsądne i ważne zasady dotyczące studium i interpretacji Biblii:

> “[Rules one through five quoted.]

> [Zacytowano zasady od pierwszej do piątej.]

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> Powyższe stanowi część tych reguł; a w naszych studiach nad Biblią wszyscy dobrze zrobimy, jeśli będziemy kierować się przedstawionymi zasadami. Review and Herald, 25 listopada 1884 r.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

Bez przeanalizowania trzech wątków linii historii proroczej związanej z rozwojem i ustanowieniem Słowa Bożego nie sposób dostrzec znaczenia kluczowego świadectwa potwierdzającego Williama Millera jako posłańca typologicznie zapowiedzianego przez Eliasza w przedstawieniu poselstwa, jako Mojżesza w obietnicy wzbudzenia Millera przy zmartwychwstaniu sprawiedliwych oraz jako Elizeusza w jego gotowości porzucić swoje gospodarstwo i służyć poselstwu Eliasza. Siostra White wskazuje wszystkich trzech tych biblijnych bohaterów jako typy Williama Millera, który jest dziś traktowany przez współczesnych adwentystycznych teologów i historyków tak, jakby był jedynie jakimś "biednym chłopcem z farmy" z osiemnastego wieku.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

William Tyndale był jednym z wielu reformatorów wzbudzonych w tej linii historii proroczej. Jeśli mogę to tak ująć, jego „deklaracja misji” skierowana przeciw wysłannikom papieża, z którymi miał do czynienia, brzmiała: „Sprawię, że chłopiec, który prowadzi pług, będzie znał Pismo Święte lepiej niż wy.” William Miller był chłopcem z farmy, który prowadził pług i wypełnił proroctwo Tyndale’a.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

To wprowadzenie zostało znacznie uproszczone w odniesieniu do całej historii, którą można by przywołać na poparcie tego, co przedstawiliśmy do tej pory. Teraz rozważymy niektóre znaki Alfy i Omegi, aby powrócić do rozważenia postaci Millera jako drogowskaz i posłaniec.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

Księga Daniela jest początkiem księgi, która składa się z dwóch ksiąg. Końcem tej księgi jest Księga Objawienia. Chociaż są to dwie odrębne księgi, razem stanowią jedną księgę.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

Lata temu miałem publiczną wymianę zdań ze znanym teologiem Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego, który pracował w Instytucie Badań Biblijnych przy Konferencji Generalnej Kościoła Adwentystów Dnia Siódmego. Teolog próbował skorygować moje rozumienie ostatnich sześciu wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a także moje rozumienie „codziennego” w Księdze Daniela. Nasza wymiana, która toczyła się przez pewien czas, polegała na tym, że on napisał artykuł, na który odpowiedziałem, na co on z kolei odparł, a ja oczywiście znów przedstawiłem swoje myśli, i tak dalej i tak dalej. W trakcie tej wymiany poinformował mnie, że w komisji Konferencji Generalnej, w której pracował, uchodził za eksperta od Księgi Daniela, a jego współpracownik był uważany za stałego eksperta od Księgi Objawienia. W naszych kontaktach nie chciał poruszać kwestii z Księgi Objawienia, lecz odsyłał je do swojego kolegi. Chciał utrzymać dyskusję wyłącznie w ramach Księgi Daniela.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

Siostra White jasno stwierdza, że Księga Daniela i Księga Objawienia stanowią jedną księgę. W tym sensie reprezentują one Biblię, która jest jedną księgą złożoną z dwóch części: Starego i Nowego Testamentu. Siostra White wypowiada się też o wspólnocie żydowskiej, która za jedyną uznaje Stary Testament, a także o tych, którzy lekceważą Stary Testament, bo rozumieją tylko Nowy albo są skłonni rozumieć jedynie Nowy. Jej natchnione świadectwo mówi, że jeśli przyjmujesz tylko Nowy, odrzucasz Stary, i odwrotnie. Gdy teolog twierdzi, że jest znawcą Księgi Daniela, lecz nie Księgi Objawienia, powtarza żydowską koncepcję przyjmowania jedynie Starego Testamentu, a wiemy, dokąd to wąskie spojrzenie zaprowadziło Żydów. Opowiedzenie się po którejkolwiek stronie: przyjęcie starego, a nie nowego, lub przyjęcie nowego, a nie starego, oznacza odrzucenie całego świadectwa.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> Zbawiciel zapytał swoich uczniów, czy zrozumieli to wszystko. Oni odpowiedzieli: „Tak, Panie.” Wtedy rzekł do nich: „Dlatego każdy uczony w Piśmie, który został pouczony o królestwie niebieskim, podobny jest do gospodarza domu, który ze swego skarbca wydobywa rzeczy nowe i stare.” W tej przypowieści Jezus przedstawił swoim uczniom odpowiedzialność tych, których zadaniem jest przekazywać światu światło, które otrzymali od Niego. Stary Testament był wówczas całym istniejącym Pismem; nie został jednak napisany jedynie dla starożytnych; był przeznaczony dla wszystkich wieków i dla wszystkich ludzi. Jezus chciał, aby nauczyciele Jego nauki pilnie badali Stary Testament, szukając w nim światła, które potwierdza Jego tożsamość jako Mesjasza zapowiedzianego w proroctwach i odsłania naturę Jego misji wobec świata. Stary i Nowy Testament są nierozdzielne, gdyż oba są nauczaniem Chrystusa. Nauka Żydów, którzy przyjmują tylko Stary Testament, nie prowadzi do zbawienia, ponieważ odrzucają Zbawiciela, którego życie i posługa były wypełnieniem Prawa i proroctw. I nauka tych, którzy odrzucają Stary Testament, nie prowadzi do zbawienia, ponieważ odrzuca to, co stanowi bezpośrednie świadectwo o Chrystusie. Sceptycy zaczynają od podważania Starego Testamentu, a do zaprzeczenia ważności Nowego potrzeba już tylko jednego kroku, i w ten sposób oba zostają odrzucone.

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> "Żydzi mają niewielki wpływ na świat chrześcijański w ukazywaniu mu znaczenia przykazań, w tym wiążącego prawa szabatu, ponieważ, wydobywając stare skarby prawdy, odrzucają nowe, zawarte w osobistych naukach Jezusa. Z drugiej strony, najsilniejszym powodem, dla którego chrześcijanie nie potrafią oddziaływać na Żydów, by ci przyjęli nauki Chrystusa jako język boskiej mądrości, jest to, że wydobywając skarby Jego słowa, z pogardą traktują bogactwa Starego Testamentu, które są wcześniejszymi naukami Syna Bożego, przekazanymi przez Mojżesza. Odrzucają prawo ogłoszone na Synaju oraz szabat czwartego przykazania, ustanowiony w ogrodzie Eden. Lecz kaznodzieja ewangelii, który postępuje według nauk Chrystusa, zdobędzie dogłębną znajomość zarówno Starego, jak i Nowego Testamentu, aby móc przedstawić je ludziom w ich właściwym świetle jako nierozdzielną całość — jedno zależne od drugiego i je oświetlające. Tak więc, jak Jezus pouczał swoich uczniów, będą wydobywać ze swego skarbca 'rzeczy nowe i stare'." Duch proroctwa, tom 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

Poprzednia rada ma jeszcze jedno zastosowanie dla laodycejskich adwentystów. Wyznawać wiarę w całą Biblię, zarówno Stary, jak i Nowy Testament, a jednak odrzucać Ducha Proroctwa, to taka sama skrajność jak przyjmowanie tylko jednego świadectwa. Do ustalenia prawdy potrzeba dwóch świadków, zatem nie da się ustalić prawdy na podstawie jednego świadka; jeśli ktoś próbuje to uczynić, odrzuca obu świadków i opiera swoją wiarę na tym, co nazywa się 'półprawdami'.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

Teraz powtórzę pytanie, które znalazło się w jednym z pierwszych artykułów ukazujących się od lipca 2023 roku. Pytanie brzmi: „Jakie nowe światło pojawiło się w adwentyzmie od 1863 roku?” Odpowiedź jest prosta: „Żadne”.

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> „Księgi Daniela i Objawienia stanowią jedność. Jedna jest proroctwem, druga objawieniem; jedna księgą zapieczętowaną, druga księgą otwartą. Jan usłyszał tajemnice, które wypowiedziały gromy, lecz nakazano mu, aby ich nie zapisywał.” Komentarz Biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

Alfa i Omega zatem wskazuje, że Księga Daniela jest pierwsza, a Księga Objawienia ostatnia. Księga Daniela symbolizuje początek, a Księga Objawienia symbolizuje koniec adwentyzmu.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> „Księga Objawienia jest księgą zapieczętowaną, ale też księgą otwartą. Zawiera opis cudownych wydarzeń, które mają się rozegrać w ostatnich dniach historii tej ziemi. Nauki tej księgi są jasne, a nie mistyczne i niezrozumiałe. W niej podjęta jest ta sama linia proroctwa co w Księdze Daniela. Niektóre proroctwa Bóg powtórzył, dając w ten sposób do zrozumienia, że należy przywiązać do nich wagę. Pan nie powtarza rzeczy, które nie mają większego znaczenia.” Manuscript Releases, tom 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

Na początku Adwentyzmu, w samych wersetach stanowiących centralny filar Adwentyzmu, w wersetach odpieczętowanych w 1798 roku, Jezus przedstawił się jako "Palmoni", Przedziwny Liczący. Na końcu Adwentyzmu Jezus przedstawia się jako "Alfa i Omega", cudowny lingwista — Słowo Boże. Z tego powodu początek Adwentyzmu i poselstwo pierwszego anioła były "oparte na czasie". Na końcu Adwentyzmu poselstwo trzeciego anioła będzie oparte na Jego Słowie.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

Początek i koniec adwentyzmu mają miejsce w historii szóstego królestwa proroctwa biblijnego, a zatem przypadają na początek i koniec Stanów Zjednoczonych. Prorocza historia Stanów Zjednoczonych jest historią dwóch rogów: republikanizmu i protestantyzmu. U kresu tej historii te dwa rogi zmienią się z baranka w smoka. Republikanizm zmieni się w demokrację, a protestantyzm zmieni się w odstępczy protestantyzm. Gdy kielich czasu próby dla Stanów Zjednoczonych zacznie się dopełniać, jak dzieje się właśnie teraz, dwa rogi odstępczego republikanizmu i odstępczego protestantyzmu utworzą obraz bestii, łącząc tym samym Kościół i państwo w jeden róg, który mówi jak smok. Lecz Bóg nie pozostanie bez świadectwa, gdyż w procesie doprowadzania Stanów Zjednoczonych do końca wzbudzi prawdziwy róg protestantyzmu, aby zaprotestował zarówno przeciw obrazowi bestii w Stanach Zjednoczonych, jak i następnie przeciw obrazowi bestii, który stanie przed całym światem. Wzbudzenie rogu protestantyzmu u kresu Stanów Zjednoczonych dokona się w tej samej strukturze historycznej, w jakiej róg protestantyzmu został wzbudzony na początku istnienia Stanów Zjednoczonych. Dawny lud przymierza zostanie pominięty, a nowy lud stanie się nowym ludem przymierza. Nie ma nic nowego pod słońcem.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

Kiedy wykorzystujemy proroctwa czasowe, tak jak były rozumiane i przedstawiane w historii millerystów, aby ocenić Alfę i Omegę, stwierdzamy, że są jednym i tym samym. Każde proroctwo czasowe rozpoczyna się historią w czasie jego ogłoszenia, a ta historia zawsze stanowi typ historii jego wypełnienia.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

Historia proroctwa o dwóch tysiącach trzystu latach rozpoczęła się wraz z trzecim dekretem w 457 r. p.n.e. i zakończyła się wraz z poselstwem trzeciego anioła 22 października 1844 r. W okresie poprzedzającym, lecz jeszcze przed ogłoszeniem trzeciego dekretu, zrealizowano dzieło wzniesienia świątyni i Jerozolimy. Podobnie w historii poprzedzającej nadejście trzeciego anioła ustanowiono podstawowe prawdy millerowskiej świątyni.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

W roku 1798 spełniło się proroctwo trwające dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, które rozpoczęło się w 723 r. p.n.e. wraz z rozproszeniem dziesięciu północnych plemion. To proroctwo wskazało dwa okresy po tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat: najpierw deptanie dosłownej świątyni i dosłownej Jerozolimy przez dosłowny pogański Rzym, a następnie tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, gdy papieski Rzym deptał duchowe miasto i świątynię. Proroctwo rozpoczęło się zniszczeniem królestwa północnego i rozproszeniem mieszkańców tego królestwa. W połowie tego proroctwa, w roku 538, następuje koniec deptania ludu Bożego przez pogański Rzym, czwarte królestwo proroctwa biblijnego, i prowadzi to do rozproszenia Kościoła Bożego na pustynię Ciemnych Wieków. Koniec tego proroctwa czasowego w roku 1798 wyznacza koniec piątego królestwa proroctwa biblijnego. Rozproszenie dziesięciu północnych plemion oraz chrześcijańskiego Kościoła, który uciekł na pustynię, oznacza zgromadzenie tych, którym było przeznaczone stać się rogiem protestantyzmu. Kamienie milowe często są wyrażane poprzez przeciwieństwa i rozproszenie może oznaczać zgromadzenie, tak jak Eliasz reprezentuje Jana Chrzciciela. W tej samej proroczej konfrontacji Eliasz nie umiera, natomiast Jan Chrzciciel umiera.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

W 677 r. p.n.e. południowe plemię Judy (również określane w Pismach jako chwalebna ziemia) zostało rozproszone na dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, które zakończyły się 22 października 1844 r. To proroctwo wskazywało na deptanie ludu Bożego, który Daniel określa jako „zastęp” w Księdze Daniela 8:13, 14.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Wtedy usłyszałem, jak jeden ze świętych mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i przestępstwa spustoszenia, aby zarówno świątynia, jak i zastęp były deptane? I rzekł do mnie: Do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona. Daniela 8:13–14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

Proroctwo o 2300 latach, które zakończyło się w tym samym czasie co proroctwo o 2520 latach, które rozpoczęło się w 677 r. p.n.e., wskazywało na deptanie świątyni, o którym mowa w Księdze Daniela 8:13, 14. Proroctwo o rozproszeniu Judy w 677 r. p.n.e. zostało poprzedzone trzema atakami Nabuchodonozora i zakończyło się wraz z nadejściem trzeciego poselstwa 22 października 1844 r.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

Dwa proroctwa liczące 2520 lat, kończące się odpowiednio w 1798 i 1844 roku, wyznaczają czterdzieści sześć lat budowy fundamentu świątyni millerystów. Mojżesz przez czterdzieści sześć dni otrzymywał wskazówki dotyczące budowy świątyni, a przebudowa świątyni Heroda za czasów Chrystusa trwała czterdzieści sześć lat i zakończyła się w roku chrztu Chrystusa. Po chrzcie udał się na pustynię na czterdzieści dni, a kiedy powrócił, po raz pierwszy oczyścił świątynię i sprzeczający się Żydzi chcieli wiedzieć, jakim prawem uczynił coś takiego.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> A zbliżała się Pascha żydowska i Jezus udał się do Jerozolimy. I zastał w świątyni sprzedających woły, owce i gołębie oraz siedzących bankierów. I sporządziwszy bicz ze sznurków, wypędził wszystkich ze świątyni, także owce i woły; porozsypywał pieniądze bankierów i poprzewracał stoły. I rzekł do sprzedających gołębie: Zabierzcie te rzeczy stąd; nie czyńcie domu Ojca mego domem handlu. I jego uczniowie przypomnieli sobie, że jest napisane: Gorliwość o dom twój pożera mnie. Wtedy Żydzi odpowiedzieli i rzekli do niego: Jaki znak nam pokażesz, skoro to czynisz? Jezus odpowiedział i rzekł im: Zburzcie tę świątynię, a w trzy dni ją wzniosę. Na to Żydzi: Czterdzieści sześć lat budowano tę świątynię, a ty w trzy dni ją wzniesiesz? Lecz on mówił o świątyni swego ciała. Gdy więc zmartwychwstał, jego uczniowie przypomnieli sobie, że im to powiedział; i uwierzyli Pismu oraz słowu, które powiedział Jezus. Jana 2:13-22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

Świątynia millerystów została wzniesiona w ciągu czterdziestu sześciu lat, począwszy od roku 1798, gdy zakończyło się pierwsze proroctwo o 2520 latach, a została ukończona czterdzieści sześć lat później, przy wypełnieniu drugiego proroctwa o 2520 latach w roku 1844. Te czterdzieści sześć lat rozpoczęło się wraz z przyjściem pierwszego anioła i zakończyło wraz z przyjściem trzeciego anioła, gdyż Chrystus powiedział, że Jego świątynia zostanie wzniesiona w trzy dni. Jeśli nie chcesz dostrzec tych faktów, dzieje się tak z powodu dwóch podstawowych problemów, poza problemami, które mogą istnieć w niechętnym i nienawróconym sercu. Pierwszy problem polega na tym, że nie chcesz podchodzić do Słowa prorockiego z perspektywy, że historia się powtarza. Nie jesteś zwolennikiem historycyzmu. Drugi problem to nieumiejętność zastosowania symbolicznych słów, które zostały zapisane w Słowie Bożym przez Słowo Boże. Początki wszystkich tych proroctw wskazują na koniec i zawsze wskazują na znacznie więcej niż tylko dzieje, które się powtarzają.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

Biblia mówi, że jesteśmy świątynią Ducha Świętego, a świątynia naszego ciała składa się z czterdziestu sześciu chromosomów. Naukowcy, którzy badają te czterdzieści sześć chromosomów, informują nas, że dwadzieścia trzy męskie chromosomy i dwadzieścia trzy żeńskie chromosomy są owinięte wokół białka w kształcie krzyża.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

W dwunastym rozdziale Księgi Daniela są trzy powiązane proroctwa dotyczące czasu; pierwsze z nich odnosi się do rozproszenia mocy ludu świętego, co jest odpowiednikiem „siedmiu czasów” z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej. Rozproszenie mocy ludu świętego, które wypełniło się na nich, trwało dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat, jednak w dwunastym rozdziale Daniela wspomina się jedynie o ostatniej połowie tego okresu. Ukazuje to Daniela jako nie rozumiejącego znaczenia tej zapowiedzi.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> I usłyszałem męża odzianego w lniane szaty, który stał nad wodami rzeki; gdy podniósł prawą i lewą rękę ku niebu, przysiągł na Tego, który żyje na wieki, że będzie to na czas, czasy i połowę czasu; a gdy zakończy rozproszenie mocy ludu świętego, wszystkie te rzeczy się dopełnią. I słyszałem, lecz nie rozumiałem; wtedy rzekłem: Panie mój, jaki będzie koniec tych rzeczy? Daniel 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

Dwunasty rozdział Księgi Daniela ilustruje poselstwo, które zostaje odpieczętowane w czasie końca, przypadającym na rok 1798. W tym fragmencie Daniel reprezentuje Williama Millera, główny symbol mądrych w tamtej historii. Miller został najpierw poprowadzony do proroctwa o dwóch tysiącach pięciuset dwudziestu latach z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej, a w wersetach siódmym i ósmym reprezentuje mądrych, którzy muszą uznać prawdę, że rozproszenie trwające dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat jest jednoznacznie określone jako Boże rozproszenie Jego ludu.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> A jeśli pomimo tego wszystkiego nie będziecie mnie słuchać, ukarzę was jeszcze siedmiokrotnie za wasze grzechy. I złamię pychę waszej potęgi; i uczynię wasze niebo jak żelazo, a waszą ziemię jak miedź. Księga Kapłańska 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

„Pychą” starożytnego Izraela było to, że pozwolono im odrzucić Boga jako swojego króla i wybrać ludzkiego króla. Ich pycha, która wyklucza upadek (Przypowieści 16:18), polegała na pragnieniu, by być jak wszystkie bałwochwalcze królestwa wokół nich. Usunięcie najpierw królestwa północnego, a następnie południowego, było rozproszeniem potęgi (króla) w latach 723 p.n.e. i 677 p.n.e., odpowiednio.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

Miller reprezentował mądrych, którzy zrozumieli wzrost poznania, jaki został odpieczętowany w poprzednich wersetach dwunastego rozdziału Księgi Daniela, a w wersetach siódmym i ósmym jest przedstawiony jako ten, który nie rozumie związku między 1260 latami a 2520 latami rozproszenia ludu Bożego. Daniel reprezentuje lud Boży na końcu adwentyzmu, a Miller na jego początku. Na końcu adwentyzmu istnieje ten sam dylemat, ponieważ gdy adwentyzm odrzucił Millerowskie rozumienie „siedmiu czasów”, był zmuszony utożsamić 1260 lat jedynie z ciemnymi wiekami. Mądrzy na końcu mieli podobny problem do rozwiązania, co pokazują Daniel i Miller. Dlaczego terminologia Księgi Kapłańskiej 26 została użyta do zilustrowania trzech i pół czasu zamiast siedmiu czasów?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

Miller nigdy w pełni nie rozwiązał tego dylematu, jednak w 1856 roku ostatnie „nowe prorocze światło” przedstawiono w serii sześciu artykułów, nigdy nie dokończonych, które interpretowały „siedem czasów” jako trzy i pół roku, w których pogański Rzym deptał dosłowny Izrael Boży, a następnie trzy i pół roku, w których papieski Rzym deptał Izrael duchowy. Siedem lat później adwentyzm całkowicie odrzucił całe światło „siedmiu czasów”, przygotowując dylemat dla rozumnych na czas końca w 1989 roku, gdy — jak opisano w Księdze Daniela 11:40 — kraje reprezentujące dawny Związek Radziecki zostały zmiecione przez papiestwo i Stany Zjednoczone.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

Pierwsze światło dane Millerowi zostało odrzucone w 1863 roku, a ostatnie światło na ten temat zostało dane przez Hirama Edsona w owych sześciu artykułach. Publikację tych artykułów przerwano, a siedem lat (czasów) później moc współczesnego Izraela została odsunięta na bok, aby naśladować bałwochwalcze kościoły, które kilka lat wcześniej zostały trafnie zidentyfikowane jako córki Babilonu. Siedem czasów z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, jako doktryna prorocza stało się kamieniem potknięcia, a pycha starożytnego Izraela, wyrażona ich pragnieniem, by rządził nimi Saul jako król, powtórzyła się. Jezus przedstawia koniec wraz z początkiem.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

Księga Daniela wskazuje także na proroctwo o 1290 latach oraz proroctwo o 1335 latach, które oba rozpoczynają się wraz z zabraniem „codziennego” w 508 roku. Zabranie „codziennego” oznacza usunięcie oporu pogańskiego Rzymu wobec wzrostu władzy papiestwa w 538 roku. Istniał trzydziestoletni okres przejściowy, zanim w 538 roku władza papiestwa została osadzona na tronie ziemi, po czym pozostałe 1260 lat kończy się w 1798 roku. Trzydzieści lat przejścia od jednego królestwa do następnego wskazuje na ostatnie lata panowania papiestwa, które prowadzą do osadzenia na tronie ziemi w 1798 roku szóstego królestwa proroctwa biblijnego. Początek proroctwa o 1290 latach wskazuje na przejście od jednego królestwa proroctwa biblijnego do następnego, podobnie jak zakończenie tego proroctwa.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

1335-letnie proroctwo, które rozpoczęło się w chwili usunięcia „the daily” w roku 508, kończy się w roku 1843.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> A od czasu, gdy zostanie zniesiona codzienna ofiara i zostanie postawiona ohyda spustoszenia, będzie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni. Błogosławiony, kto wytrwa i doczeka do tysiąca trzystu trzydziestu pięciu dni. Daniela 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

Proroctwo tysiąca trzystu trzydziestu pięciu lat zakończyło się w 1843 roku, a Daniel mówi, że błogosławieni będą ci, którzy „czekali” na spełnienie tego proroctwa. Siostra White ujmuje to tak.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> Błogosławione oczy, które widziały to, co widziano w latach 1843 i 1844.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> „Poselstwo zostało przekazane. I nie powinno być zwłoki w powtarzaniu tego poselstwa, gdyż znaki czasu się wypełniają; dzieło końcowe musi zostać wykonane. Wielkie dzieło zostanie wykonane w krótkim czasie. Wkrótce z Bożego ustanowienia zostanie dane poselstwo, które rozrośnie się w głośne wołanie. Wtedy Daniel stanie na swoim miejscu, aby złożyć swoje świadectwo.” Manuscript Releases, tom 21, s. 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

Zatem początek 1335-letniego proroctwa wskazuje na przejście od religii pogaństwa do religii papizmu, a tym samym na przejście od protestantyzmu do protestantyzmu millerowskiego.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

Ci adwentyści, którzy odrzucają podstawowe prawdy adwentyzmu, odrzucają wszystkie proroctwa czasowe przedstawione przez millerystów, nawet okres dwóch tysięcy trzystu lat z Daniela 8:14. Mogą jak najbardziej zaprzeczać temu faktowi, ale da się logicznie wykazać, że jest on prawdziwy, jednak teraz zmierzam do czego innego, więc na razie to pominę, w miarę jak staramy się doprowadzić ten artykuł do konkluzji.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

Rozproszenie „wspaniałej ziemi” Judy w 677 r. p.n.e. przedstawia zdeptanie „zastępu” w Księdze Daniela 8:13–14 i wskazuje na ustanowienie współczesnej wspaniałej ziemi, Stanów Zjednoczonych. Dwa tysiące trzysta lat z tych samych wersetów rozpoczęło się w 457 r. p.n.e. i oznacza zdeptanie „świątyni”.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> Wtedy usłyszałem, jak jeden ze świętych mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i przestępstwa spustoszenia, aby zarówno świątynia, jak i zastęp były deptane? I rzekł do mnie: Do dwóch tysięcy trzystu dni; wtedy świątynia zostanie oczyszczona. Daniela 8:13–14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

Rok 677 p.n.e. i rok 457 p.n.e. to daty powiązane relacją między ludem Bożym a świątynią Bożą. Bóg przywrócił zarówno zastęp, jak i świątynię, łącząc je ponownie 22 października 1844 r. Okres 220 lat między 677 r. p.n.e. a 457 r. p.n.e. symbolizuje czas, w którym Bóg ustanawia punkt orientacyjny oznaczający wzrost światła. 22 października 1844 r. nadeszło światło trzeciego anioła, światło świątyni zaczęło jaśnieć, a zastęp był obecny, by je ogłaszać.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

W linii proroczej, która wskazuje na potrójny konflikt między Szatanem a Chrystusem, powstała Biblia króla Jakuba z 1611 roku. Dokładnie dwieście dwadzieścia lat później, w 1831 roku, William Miller po raz pierwszy opublikował swoje przesłanie:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> „Przez dziewięć lat William Miller był przekonany, że powinien przekazać swoje przesłanie kościołom; lecz czekał, mając nadzieję, że jakiś uznany autorytet ogłosi radosną nowinę o rychłym przyjściu Zbawiciela. Czekając w ten sposób, jedynie potwierdził prawdziwość przesłania; mieli imię, że żyją, lecz szybko umierali. W 1831 roku Miller wygłosił swoje pierwsze kazanie o proroctwach.” Steven Haskell, Wizjoner z Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

Bóg ochronił święte i poprawne teksty oryginalne, na podstawie których powstała Biblia. Następnie wydał swoją Biblię w 1611 roku. Potem wzbudził posłańca, który zastosował zasady zawarte, wyprowadzone i ustanowione w Biblii, aby sformułować poselstwo pierwszego anioła. W 1831 roku poselstwo Millera zostało sformalizowane, podobnie jak w historii Chrystusa poselstwo zostało sformalizowane przez Jana Chrzciciela, jak to miało miejsce w każdym ruchu reformacyjnym. Poselstwo Millera, poselstwo pierwszego anioła ogłaszające otwarcie sądu, jest bezpośrednio potwierdzone zastosowaniem proroczego okresu dwustu dwudziestu lat. Było to poselstwo ostrzegawcze na początku szóstego królestwa w proroctwie biblijnym — Stanów Zjednoczonych.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

W 1996 roku rozpoczęła działalność misja Future for America, a poselstwo trzeciego anioła, które zostało odpieczętowane w 1989 roku, czyli poselstwo wskazujące na zaleczenie śmiertelnej rany papiestwa i rychłe nadejście ustawy niedzielnej, zostało opublikowane w czasopiśmie zatytułowanym „The Time of the End”. Poselstwo na końcu adwentyzmu zostało sformalizowane tak, jak sformalizowano poselstwo na początku. Na początku poselstwo było oparte na czasie i stanowiło dalszy rozwój prawd zawartych w Słowie Bożym. W 1996 roku, dwieście dwadzieścia lat po narodzinach Stanów Zjednoczonych w 1776 roku, poselstwo na końcu adwentyzmu zostało sformalizowane i stanowiło dalszy rozwój poselstw trzech aniołów.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

Gdy omawiamy równoległą historię republikańskiego rogu i protestanckiego rogu w historii szóstego królestwa w proroctwie biblijnym, należy zrozumieć, czym jest protestancki róg, a czym nie jest.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> Staraj się usilnie, aby okazać się Bogu wypróbowanym, pracownikiem, który nie ma się czego wstydzić, poprawnie wykładającym słowo prawdy. Lecz unikaj bezbożnych i próżnych gadanin, gdyż prowadzą do jeszcze większej bezbożności. 2 List do Tymoteusza 2:15–16.

Back to Articles