Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

Księga Daniela - numer sto cztery

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

Odsłonięcie proroczej zasady: zrozumienie sądów śledczych i wykonawczych w czasach ostatecznych

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

Wprowadzamy w życie regułę proroczą, którą Lew z pokolenia Judy wskazał w swoim dziele odpieczętowania ostatnich sześciu wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, w „czasie końca”, w 1989 roku, gdy Związek Radziecki został zmieciony przez tajny sojusz między Ronaldem Reaganem a papieżem Rzymu. Wykazaliśmy, że potrójne zastosowania Rzymu oraz upadek Babilonu identyfikują niewiastę i bestię, którą ona dosiada i nad którą panuje, w siedemnastym rozdziale Księgi Objawienia.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

Przedstawienie niewiasty i bestii w rozdziałach siedemnastym i osiemnastym ukazuje postępujący sąd, który Bóg sprowadza na Współczesny Babilon, rozpoczynający się od wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej i trwający aż do chwili, gdy Michał powstanie i zamknie się czas łaski dla ludzi. Ten okres wyznacza pierwszą część Bożego Sądu Wykonawczego, dokonywanego z domieszką Jego miłosierdzia. Następnie, podczas siedmiu ostatnich plag, Jego sądy nie są już wcale łączone z miłosierdziem. Te dwa etapy są również widoczne w Sądzie Badawczym, który rozpoczął się 22 października 1844 roku. Sąd Badawczy rozpoczął się od badania i osądu zmarłych, a 11 września 2001 roku rozpoczął się sąd badawczy żywych.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

Sąd nad żywymi jest również podzielony na dwa okresy; pierwszy rozpoczyna się 11 września 2001 roku, wraz z dochodzeniem i osądem tych, którzy są kandydatami do znalezienia się wśród stu czterdziestu czterech tysięcy, gdyż sąd zaczyna się od domu Bożego. Sąd śledczy nad umarłymi został przeprowadzony jedynie wobec tych, których imiona zostały w pewnym momencie ich życia zapisane w Księdze Żywota. Imiona zmarłych, które były zapisane i zarejestrowane, porównywano następnie z księgą grzechów. Jeśli mieli niewyznane grzechy, ich imiona były usuwane z Księgi Żywota. Sąd śledczy nad żywymi określa się jako rozpoczynający się od domu Bożego, natomiast sąd śledczy nad umarłymi nie wymagał takiego zastrzeżenia.

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

W sądzie śledczym nad żywymi Słowo Boże dokładnie wskazało, że ów sąd, podczas czasu pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, rozpoczął się w Jerozolimie, która jest Kościołem Bożym. Biblia dostarcza drugiego bezpośredniego świadectwa tego faktu.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> Albowiem nadszedł czas, aby sąd rozpoczął się od domu Bożego; a jeśli najpierw zaczyna się od nas, jaki będzie koniec tych, którzy nie są posłuszni Ewangelii Bożej? 1 List Piotra 4:17.

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

Sąd nad żywymi zaczyna się w Jerozolimie, domu Bożym, i ma wyznaczony czas rozpoczęcia. Sąd nad żywymi zaczyna się w Jerozolimie, gdy ten, kto ma kałamarz pisarski, przechodzi przez Jerozolimę i znaczy znamieniem mężczyzn i kobiety, którzy wzdychają i płaczą z powodu obrzydliwości popełnianych w kościele, a także w kraju.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

Grupa, która nie jest posłuszna ewangelii, zostaje zidentyfikowana w siódmym rozdziale Księgi Objawienia w przeciwstawieniu do stu czterdziestu czterech tysięcy; tam Jan określa ich jako wielką rzeszę. Wielka rzesza reprezentuje grupę żyjących dusz, które są sądzone w okresie sądu nad żywymi, a które nie w pełni były posłuszne Bożemu prawu, ponieważ oddawali cześć w papieskim dniu słońca. Gdy w Stanach Zjednoczonych wkrótce zostanie wprowadzone prawo niedzielne, ci, którzy zostali zapieczętowani przez anioła z kałamarzem pisarskim w dziewiątym rozdziale Księgi Ezechiela, co jest także pieczętowaniem z siódmego rozdziału Księgi Objawienia, zostaną podniesieni jako znak. Wtedy ci, którzy obecnie nie są posłuszni ewangelii, będą rozliczeni z przestrzegania szabatu dnia siódmego.

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> Ale chrześcijanie minionych pokoleń obchodzili niedzielę, sądząc, że w ten sposób zachowują biblijny sabat; i obecnie są prawdziwi chrześcijanie w każdym kościele, nie wyłączając wspólnoty rzymskokatolickiej, którzy szczerze wierzą, że niedziela jest sabatem ustanowionym przez Boga. Bóg przyjmuje ich szczerość intencji i ich prawość przed Nim. Lecz gdy przestrzeganie niedzieli będzie narzucone prawem, a świat zostanie oświecony co do obowiązku prawdziwego sabatu, wtedy ktokolwiek przekroczy przykazanie Boże, aby posłuchać nakazu, który nie ma wyższego autorytetu niż autorytet Rzymu, tym samym uczci papiestwo ponad Boga. Oddaje cześć Rzymowi i mocy, która egzekwuje instytucję ustanowioną przez Rzym. Czci bestię i jej obraz. Gdy ludzie odrzucą instytucję, którą Bóg ogłosił znakiem swojej władzy, a zamiast niej uczczą to, co Rzym wybrał jako znak swej zwierzchności, w ten sposób przyjmą znak wierności Rzymowi — 'znamię bestii'. I dopiero gdy sprawa zostanie w ten sposób jasno przedstawiona ludziom i zostaną postawieni przed wyborem między przykazaniami Bożymi a przykazaniami ludzkimi, wówczas ci, którzy nadal będą trwać w nieposłuszeństwie, otrzymają 'znamię bestii'. Wielki bój, 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

Chorąży tych, którzy są opieczętowani, jest tym, który wzywa tych, którzy nie są posłuszni ewangelii, do posłuszeństwa.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> I w owym dniu pojawi się korzeń Jessego, który stanie jako znak dla narodów; do niego będą się zwracać poganie, a chwalebne będzie miejsce jego spoczynku. I stanie się w owym dniu, że Pan po raz drugi wyciągnie swą rękę, aby odzyskać resztkę swego ludu, która ocalała, z Asyrii i z Egiptu, z Patros i z Kusz, z Elamu, z Sinear, z Chamatu i z wysp morskich. I podniesie znak dla narodów, zgromadzi wygnańców Izraela i rozproszonych z Judy zbierze z czterech krańców ziemi. Izajasza 11:10–12.

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

Ci, którzy obecnie nie są posłuszni ewangelii, są sądzeni za życia, lecz ich sąd musi nastąpić po sądzie śledczym żyjących stu czterdziestu czterech tysięcy, gdyż mogą zostać ostrzeżeni jedynie, widząc mężczyzn i kobiety z Bożą pieczęcią w czasie kryzysu rychło nadchodzącego prawa niedzielnego.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> Dziełem Ducha Świętego jest przekonanie świata o grzechu, o sprawiedliwości i o sądzie. Świat może być ostrzeżony jedynie, widząc tych, którzy wierzą prawdzie, uświęconych przez prawdę, postępujących według wzniosłych i świętych zasad, ukazujących w sposób wzniosły i podniosły wyraźną linię rozgraniczenia między tymi, którzy zachowują przykazania Boże, a tymi, którzy depczą je pod stopami. Uświęcenie przez Ducha wyraźnie zaznacza różnicę między tymi, którzy mają pieczęć Bożą, a tymi, którzy zachowują fałszywy dzień odpoczynku. Gdy przyjdzie próba, zostanie jasno ukazane, czym jest znamię bestii. Jest to zachowywanie niedzieli. Ci, którzy po usłyszeniu prawdy nadal uważają ten dzień za święty, noszą piętno człowieka grzechu, który zamierzał zmienić czasy i prawo. Bible Training School, 1 grudnia 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

Sąd wykonawczy, podczas którego dopełnia się dzieło trzeciego Eliasza, rozpoczyna się wraz z rychłym wprowadzeniem prawa niedzielnego. Obejmuje dwa okresy: w pierwszym okresie sądy Boże są połączone z miłosierdziem wobec tych, którzy teraz nie są posłuszni ewangelii, po czym następuje siedem ostatnich plag, wylanych bez miłosierdzia.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> „Czas łaski nie będzie już długo trwał. Teraz Bóg cofa swoją powstrzymującą rękę z ziemi. Od dawna przemawia do mężczyzn i kobiet przez działanie swojego Ducha Świętego; lecz nie dali posłuchu temu wezwaniu. Teraz przemawia do swego ludu i do świata przez swoje sądy. Czas tych sądów jest czasem miłosierdzia dla tych, którzy jeszcze nie mieli sposobności poznać, czym jest prawda. Pan z czułością na nich spojrzy. Jego serce pełne miłosierdzia jest poruszone; Jego ręka wciąż jest wyciągnięta, by ratować. Wielkie rzesze zostaną przyjęte do bezpiecznej owczarni — ci, którzy w tych ostatnich dniach po raz pierwszy usłyszą prawdę.” Review and Herald, 22 listopada 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

Ci, którzy nie są posłuszni Ewangelii, to „inne owce”, które Jezus obiecał zawołać, i usłyszą Jego głos, gdy ich zawoła.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> Mam też inne owce, które nie są z tej owczarni: te również muszę przyprowadzić i usłyszą mój głos; i będzie jedna owczarnia i jeden pasterz. Jana 10:16.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

„Głos”, który słyszą, to drugi „głos” z osiemnastego rozdziału Objawienia, który donośnie woła wobec wkrótce nadchodzącego prawa niedzielnego, kiedy wyrok nad wielką nierządnicą zostanie podwojony, gdyż napełniła do pełna swój kielich grzechu w czasie próby.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Prorok mówi: 'Widziałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc; a ziemia zajaśniała od jego chwały. I zawołał donośnie potężnym głosem, mówiąc: Babilon wielki upadł, upadł i stał się siedliskiem demonów' (Objawienie 18:1, 2). Jest to to samo poselstwo, które zostało przekazane przez drugiego anioła. Babilon upadł, 'ponieważ napoił wszystkie narody winem zapalczywości swego nierządu' (Objawienie 14:8). Cóż to za wino? — Jego fałszywe nauki. Dał światu fałszywy Sabat zamiast Sabatu czwartego przykazania i powtórzył kłamstwo, które Szatan po raz pierwszy powiedział Ewie w Edenie — o naturalnej nieśmiertelności duszy. Wiele pokrewnych błędów rozpowszechnił szeroko i daleko, 'nauczając nauk, które są przykazaniami ludzkimi' (Mateusza 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> Gdy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, oczyścił Świątynię z jej świętokradczego zbezczeszczenia. Wśród ostatnich aktów Jego działalności było drugie oczyszczenie Świątyni. Tak też w ostatnim dziele dla ostrzeżenia świata do kościołów kierowane są dwa odrębne wezwania. Poselstwo drugiego anioła brzmi: „Upadł, upadł Babilon, to wielkie miasto, ponieważ napoił wszystkie narody winem gniewu swego nierządu” (Objawienie 14:8). A w głośnym okrzyku poselstwa trzeciego anioła słychać z nieba głos mówiący: „Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły jego plagi. Gdyż jego grzechy dosięgły aż do nieba, a Bóg wspomniał jego nieprawości” (Objawienie 18:4, 5). Wybrane poselstwa, księga 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

Wraz z rychłym wprowadzeniem prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych rozpocznie się postępujący sąd wykonawczy nad Współczesnym Babilonem, a ostatnia faza sądu nad żywymi zacznie się, gdy te dwa sądy będą się nakładać. Dzieło trzeciego posłańca, który przygotowuje drogę Posłańcowi Przymierza, przedstawia dzieło w czasie sądu nad żywymi, który rozpoczął się 11 września 2001 roku i zakończy się, gdy ostatni spośród tych, którzy obecnie nie są posłuszni ewangelii, usłyszą drugi głos z osiemnastego rozdziału Apokalipsy i wyjdą z Babilonu. To dzieło wskazuje na oczyszczenie i przesianie świątyni stu czterdziestu czterech tysięcy na początku posługi posłańca przygotowującego drogę, a następnie na przesianie i oczyszczenie świątyni wielkiej rzeszy pod koniec posługi posłańca, który przygotowuje drogę dla Posłańca Przymierza.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

Gdy wkrótce zostanie wprowadzone prawo niedzielne, powtórzy się przejaw mocy Bożej, który miał miejsce w dniu Pięćdziesiątnicy.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> Nikt z nas nigdy nie otrzyma pieczęci Bożej, dopóki nasze charaktery noszą na sobie choć jedną skazę lub plamę. Do nas należy naprawienie wad naszych charakterów i oczyszczenie świątyni duszy z wszelkiego skalania. Wtedy spadnie na nas późny deszcz, jak wczesny deszcz spadł na uczniów w Dniu Pięćdziesiątnicy. . . .

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> Co czynicie, bracia, w wielkim dziele przygotowania? Ci, którzy jednoczą się ze światem, przyjmują światowe piętno i przygotowują się na znamię bestii. Ci, którzy nie ufają sobie, korzą się przed Bogiem i oczyszczają swoje dusze przez posłuszeństwo prawdzie — ci przyjmują niebiańskie piętno i przygotowują się na pieczęć Bożą na swoich czołach. Gdy dekret zostanie wydany i pieczęć zostanie odciśnięta, ich charakter pozostanie czysty i nieskalany na wieczność. Świadectwa, tom 5, 214, 216.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

Właśnie tutaj można natknąć się na pozorną rozbieżność w Słowie proroczym, choć nie ma takiej potrzeby. W dniu Pięćdziesiątnicy, za czasów uczniów, poselstwo, które zostało obdarzone mocą, nie zostało zaniesione poganom, czyli tym, którzy nie są posłuszni ewangelii w obliczu rychło nadchodzącej ustawy niedzielnej. Poselstwo, które zostało obdarzone mocą w dniu Pięćdziesiątnicy, zostało skierowane do starożytnego Izraela, który przez kolejne trzy i pół roku wciąż znajdował się w swoim ostatecznym okresie próby.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> Siedemdziesiąt tygodni wyznaczono dla twojego ludu i dla twojego świętego miasta, aby doprowadzić do końca występek, położyć kres grzechom, dokonać pojednania za nieprawość, wprowadzić wieczną sprawiedliwość, zapieczętować widzenie i proroctwo oraz namaścić Najświętsze. Daniela 9:24.

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

Poselstwo, które otrzymało moc w dniu Pięćdziesiątnicy, nie miało być zaniesione tym, którzy nie byli posłuszni ewangelii, aż do ukamienowania Szczepana w roku 34. Siostra White często wskazuje na ten fakt.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> Wtedy rzekł anioł: 'Potwierdzi przymierze z wieloma na jeden tydzień [siedem lat].' Przez siedem lat po tym, jak Zbawiciel rozpoczął swoją służbę, ewangelia miała być głoszona szczególnie Żydom; przez trzy i pół roku przez samego Chrystusa, a potem przez apostołów. 'W połowie tygodnia sprawi, że ofiara i dar ofiarny ustaną.' Daniel 9:27. Wiosną roku 31 n.e. Chrystus, prawdziwa ofiara, został złożony na Kalwarii. Wtedy zasłona świątyni rozdarła się na dwoje, ukazując, że świętość i znaczenie służby ofiarniczej ustały. Nadszedł czas, aby ziemska ofiara i dar ofiarny ustały.

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> Ów jeden tydzień — siedem lat — zakończył się w r. 34 n.e. Wtedy przez ukamienowanie Szczepana Żydzi ostatecznie przypieczętowali swoje odrzucenie ewangelii; uczniowie, którzy wskutek prześladowań rozproszyli się po świecie, „szli wszędzie, głosząc słowo” (Dz 8,4); a wkrótce potem nawrócił się Szaweł, prześladowca, i stał się Pawłem, apostołem pogan. Tęsknota wieków, 233.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

Poselstwo, które otrzymało moc w dniu Pięćdziesiątnicy, pięćdziesiąt dni po zmartwychwstaniu Chrystusa, współgra z ustawą niedzielną, wedle której ewangelia wzywa inne owce Chrystusa do wyjścia z Babilonu; jednak dopiero trzy i pół roku po ukrzyżowaniu Żydzi „przypieczętowali swoje odrzucenie ewangelii”, a poselstwo wtedy zostało skierowane do pogan, czyli do tych, którzy wówczas nie byli posłuszni ewangelii. Pozorną sprzeczność potęguje stwierdzenie, że w roku 34 n.e. Żydzi przypieczętowali swoje odrzucenie ewangelii, ponieważ Siostra White twierdzi inaczej.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> „Ponieważ cały system obrzędowy był symbolem Chrystusa, nie miał wartości poza Nim. Gdy Żydzi przypieczętowali odrzucenie Chrystusa, wydając Go na śmierć, odrzucili wszystko, co nadawało znaczenie świątyni i jej służbie. Utraciła ona świętość. Była skazana na zniszczenie. Od tego dnia ofiary i związana z nimi służba stały się bez znaczenia. Podobnie jak ofiara Kaina, nie wyrażały wiary w Zbawiciela. Zabijając Chrystusa, Żydzi w istocie zniszczyli swoją świątynię. Gdy Chrystus został ukrzyżowany, wewnętrzna zasłona świątyni rozdarła się na dwoje od góry do dołu, co oznaczało, że wielka ostateczna ofiara została złożona, a system ofiarniczy na zawsze dobiegł końca.” Pragnienie wieków, 165.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

Czy Żydzi przypieczętowali swoje odrzucenie ewangelii podczas ukamienowania Szczepana czy podczas ukrzyżowania Chrystusa? Ta pozorna sprzeczność jest powiązana z pozorną sprzecznością dotyczącą utożsamiania objawienia mocy Bożej w dniu Pięćdziesiątnicy ze zbliżającym się prawem niedzielnym.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

Zamierzamy wyjaśnić tę pozorną sprzeczność w następnym artykule, ale pragnę przypomnieć, że cel tych rozważań opiera się na fakcie wskazanym przez proroków: laodycejski lud Boży w dniach ostatecznych nie rozumie sądu. Poświęciliśmy czas na omówienie różnych okresów i celów sądu, aby jasno zobaczyć, jak sąd śledczy i sąd wykonawczy znajdują swój punkt wspólny we wkrótce nadchodzącej ustawie niedzielnej. Aby dostrzec objawienie związane z pozornymi sprzecznościami, które właśnie poruszyliśmy, należało omówić te elementy.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> Katolicy rzymscy przyznają, że zmiany w kwestii Sabatu dokonał ich Kościół, i przytaczają właśnie tę zmianę jako dowód najwyższej władzy Kościoła. Oświadczają, że obchodząc pierwszy dzień tygodnia jako Sabat, protestanci uznają jej władzę stanowienia prawa w sprawach boskich. Kościół rzymski nie zrezygnował ze swojego roszczenia do nieomylności; a kiedy świat i kościoły protestanckie przyjmują fałszywy Sabat jej autorstwa, odrzucając zarazem Sabat Jehowy, w istocie uznają to roszczenie. Mogą przytaczać autorytet na poparcie tej zmiany, lecz błędność ich rozumowania łatwo dostrzec. Papista jest dość bystry, by widzieć, że protestanci sami się zwodzą, dobrowolnie zamykając oczy na fakty w tej sprawie. W miarę jak instytucja święcenia niedzieli zyskuje przychylność, on się raduje, przekonany, że ostatecznie sprowadzi to cały protestancki świat pod sztandarem Rzymu.

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> Zmiana szabatu jest znakiem lub znamieniem autorytetu Kościoła rzymskiego. Ci, którzy rozumieją wymogi czwartego przykazania i wybierają święcić fałszywy szabat zamiast prawdziwego, oddają tym samym cześć tej władzy, która jako jedyna to nakazuje. Znamieniem bestii jest papieski szabat, który został przyjęty przez świat zamiast dnia wyznaczonego przez Boga.

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> Jednak czas przyjęcia znamienia bestii, określony w proroctwie, jeszcze nie nadszedł. Czas próby jeszcze nie nadszedł. Są prawdziwi chrześcijanie w każdym kościele, nie wyłączając Kościoła rzymskokatolickiego. Nikt nie jest potępiony, dopóki nie otrzymał światła i nie poznał obowiązku czwartego przykazania. Ale gdy zostanie wydany dekret nakazujący przestrzeganie fałszywego sabatu i gdy głośne wołanie trzeciego anioła ostrzeże ludzi przed oddawaniem czci bestii i jej obrazowi, linia zostanie wyraźnie nakreślona między fałszem a prawdą. Wtedy ci, którzy nadal będą trwać w nieposłuszeństwie, otrzymają znamię bestii na czołach albo na rękach.

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> Szybkimi krokami zbliżamy się do tego okresu. Gdy kościoły protestanckie połączą się z władzą świecką, aby podtrzymać fałszywą religię, za sprzeciwianie się której ich przodkowie cierpieli najokrutniejsze prześladowania, wtedy papieski sabat zostanie narzucony połączoną władzą kościoła i państwa. Nastąpi narodowa apostazja, która doprowadzi jedynie do narodowej ruiny. Bible Training School, 2 lutego 1913.

Back to Articles