Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-Four

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego – numer czterdziesty czwarty

Number Forty-Four

Liczba czterdzieści cztery

Author

Jeff Pippenger

Published

February 10, 2026

Formats

PDF
Word

In 1844, the doctrine of the seventh-day Sabbath was unsealed and then emphasized to Sister White when she looked into the ark of the covenant. She also recorded that in the last days the doctrine of the incarnation possessed the same heavenly emphasis. The seventh-day Sabbath, represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement began, and the seventh-year Sabbath represents the special light from the ark when the antitypical Day of Atonement reaches its conclusion.

W 1844 roku nauka o szabacie siódmego dnia została odpieczętowana, a następnie, gdy Siostra White wejrzała do arki przymierza, została jej z naciskiem ukazana. Zanotowała także, że w dniach ostatecznych nauka o wcieleniu posiadała ten sam niebiański akcent. Szabat siódmego dnia reprezentuje szczególne światło z arki, gdy rozpoczął się antytypiczny Dzień Pojednania, a szabat siódmego roku reprezentuje szczególne światło z arki, gdy antytypiczny Dzień Pojednania osiąga swój kres.

The doctrine of the incarnation is typified in the last holy convocation of Leviticus twenty-three; it is the omega to the seventh-day Sabbath, which is the first holy convocation at the beginning of Leviticus twenty-three. That first Sabbath represents God’s creative power and the last Sabbath represents His recreative power. That first Sabbath is represented by the number “23” and the last by the number “252.”

Nauka o Wcieleniu jest przedstawiona typologicznie w ostatnim świętym zgromadzeniu Księgi Kapłańskiej 23; stanowi ono omegę wobec Sabatu siódmego dnia, który jest pierwszym świętym zgromadzeniem na początku Księgi Kapłańskiej 23. Ów pierwszy Sabat reprezentuje Bożą moc stwórczą, a ostatni Sabat reprezentuje Jego moc odtwórczą. Ów pierwszy Sabat jest reprezentowany przez liczbę „23”, a ostatni przez liczbę „252”.

Those two symbols are the bookends of Leviticus twenty-three and they are also the bookends for the Millerite history. 1798 was the fulfillment of the 2,520 years against the northern kingdom of Israel and the 2,300 years was fulfilled October 22, 1844. When Sister White was led into the sanctuary and gazed upon the Ten Commandments, she was typifying God’s latter-day people who follow Christ into the Most Holy Place when He is finishing His work of at-one-ment. The temple test is the test of following the Lamb whithersoever He goeth.

Te dwa symbole są klamrami rozdziału 23 Księgi Kapłańskiej i zarazem klamrami historii millerystów. Rok 1798 stanowił wypełnienie okresu 2 520 lat przeciwko północnemu królestwu Izraela, a okres 2 300 lat wypełnił się 22 października 1844 roku. Gdy Siostra White została wprowadzona do świątyni i wpatrywała się w Dziesięć Przykazań, stanowiła typ ludu Bożego czasów ostatecznych, który podąża za Chrystusem do Miejsca Najświętszego, gdy On kończy swoje dzieło pojednania. Próba świątyni to próba pójścia za Barankiem, dokądkolwiek On idzie.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> To są ci, którzy nie skalali się z kobietami, bo są dziewicami. To są ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali odkupieni spośród ludzi jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. Objawienie 14:4.

Sister White, as a prophet was illustrating the faithful at the beginning who entered the Most Holy Place by faith, and in so doing she was providing an example of the faithful at the end who enter by faith into the Most Holy Place and then gaze into the ark. What they see illuminated there is the doctrine of the incarnation, the finishing of the at-one-ment. They see the two covering cherubs representing the two Sabbaths of creation and re-creation. They see the 252 on one side of the ark and the 23 on the other and recognize that in agreement with creation and re-creation; 23 represents the marriage of Divinity with humanity, and they see 252 as the symbol of a human’s transformation into a human that is combined with Divinity.

Siostra White, jako prorok, ilustrowała wiernych na początku, którzy przez wiarę weszli do Miejsca Najświętszego, i w ten sposób dawała przykład wiernych na końcu, którzy przez wiarę wchodzą do Miejsca Najświętszego, a następnie wpatrują się w Arkę. To, co widzą tam rozświetlone, to nauka o Wcieleniu, dopełnienie dzieła pojednania. Widzą dwa cheruby okrywające, symbolizujące dwa Sabaty stworzenia i ponownego stworzenia. Widzą liczbę 252 po jednej stronie Arki, a liczbę 23 po drugiej, i rozpoznają, że — zgodnie ze stworzeniem i ponownym stworzeniem — 23 oznacza zaślubiny Boskości z ludzkością, a 252 jest symbolem przemiany człowieka w człowieka zjednoczonego z Boskością.

The mercy seat was not to be removed, so for Sister White to look inside was a special revelation, and prophetically the illustration is more for the latter days, than the days in which she lived. By beholding we are changed. The temple test is Christ leading His virgin people into His temple, step by step. Prophetic truths represent the steps along the path that is lightened by the message of the Midnight Cry.

Ubłagalni nie wolno było zdejmować, zatem fakt, że Siostra White zajrzała do środka, był szczególnym objawieniem, a profetycznie obraz ten odnosi się bardziej do dni ostatecznych niż do czasów, w których żyła. Przez oglądanie zostajemy przemienieni. Próba świątynna polega na tym, że Chrystus prowadzi swój dziewiczy lud do swojej świątyni, krok po kroku. Prawdy prorocze przedstawiają kroki na ścieżce rozświetlonej poselstwem Wołania o Północy.

The Millerite temple of forty-six years is a step.

Czterdziestosześcioletnia świątynia millerowska jest krokiem.

The human temple of “23,” (male and female, He created them) is a step.

Ludzka świątynia „23” (mężczyzną i niewiastą, On ich stworzył) stanowi krok.

Christ raising His temple in three days is a step.

Odbudowanie przez Chrystusa Jego świątyni w trzy dni stanowi etap.

The storehouse is the temple of Malachi.

Spichlerz jest świątynią Malachiasza.

Nehemiah cleansed the storehouse from the profanation of Tobiah.

Nehemiasz oczyścił składnicę z profanacji dokonanej przez Tobiasza.

That temple was where the high priest Hilkiah discovered the writings of Moses during the revival of king Josiah.

W tej świątyni arcykapłan Chilkiasz odkrył pisma Mojżesza podczas odnowy za panowania króla Jozjasza.

The temple Nehemiah cleansed from profanation is the same temple Christ twice cleansed from it’s “sacrilegious profanation” as Sister White states.

Świątynia, którą Nehemiasz oczyścił z profanacji, jest tą samą świątynią, którą Chrystus dwukrotnie oczyścił z jej „świętokradczej profanacji”, jak stwierdza Siostra White.

The casket of Miller’s dream was a step.

Szkatułka ze snu Millera była stopniem.

Once Christ has led His faithful in the Most Holy Place, He leads them, as represented by Sister White to the ark, raises the mercy seat and allows them to look inside. When they look inside they see both the doctrine of the incarnation and the seventh-day Sabbath is invested with a soft halo. Line upon line those who recognize the doctrines that are “invested with a soft radiance” align with Sister White entering the Most Holy Place by faith and looking into the ark.

Gdy Chrystus wprowadzi swoich wiernych do Miejsca Najświętszego, prowadzi ich — jak jest to ukazane u Siostry White — do Arki Przymierza, podnosi przebłagalnię i pozwala im zajrzeć do wnętrza. Gdy zaglądają do wnętrza, widzą, że zarówno nauka o wcieleniu, jak i Sabat dnia siódmego są spowite łagodnym blaskiem. Linia po linii ci, którzy rozpoznają nauki „spowite łagodnym blaskiem”, utożsamiają się z Siostrą White, wchodząc przez wiarę do Miejsca Najświętszego i spoglądając do Arki Przymierza.

The ancient prophets spoke more specifically for the latter days than the days in which they lived. When those ancient prophets themselves become part of the testimony, they represent God’s people in the latter days, and God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand. Sister White is perhaps the most important ancient prophet, for all her illustrations represent the alpha history of the omega history of the one hundred and forty-four thousand. All the prophets illustrate the remnant, but Sister White also represents a beginning history that is fulfilled in the ending history—to the very letter.

Starożytni prorocy przemawiali bardziej ściśle z myślą o dniach ostatecznych niż o czasach, w których żyli. Gdy ci starożytni prorocy sami stają się częścią świadectwa, reprezentują lud Boży w dniach ostatecznych, a lud Boży w dniach ostatecznych to sto czterdzieści cztery tysiące. Siostra White jest być może najważniejszą starożytną prorokinią, gdyż wszystkie jej ilustracje reprezentują historię alfa historii omega stu czterdziestu czterech tysięcy. Wszyscy prorocy ilustrują resztkę, lecz Siostra White również reprezentuje początkową historię, która wypełnia się w historii końca — co do joty.

In the alpha foundational history, Sister White in vision, is taken into the Most Holy Place of the heavenly sanctuary. Once there, the mercy seat upon the ark of the covenant, a seat that was not to be removed, was raised so that Sister White could gaze inside where she saw the Ten Commandments.

W historii alfa fundamentów Siostra White w widzeniu zostaje zaprowadzona do Najświętszego Miejsca niebiańskiego sanktuarium. Tam ubłagalnia na Arce Przymierza, której nie wolno było zdejmować, została uniesiona, aby Siostra White mogła wejrzeć do wnętrza, gdzie ujrzała Dziesięć Przykazań.

> “In the holiest I saw an ark; on the top and sides of it was purest gold. On each end of the ark was a lovely cherub, with its wings spread out over it. Their faces were turned toward each other, and they looked downward. Between the angels was a golden censer. Above the ark, where the angels stood, was an exceeding bright glory, that appeared like a throne where God dwelt. Jesus stood by the ark, and as the saints’ prayers came up to Him, the incense in the censer would smoke, and He would offer up their prayers with the smoke of the incense to His Father. In the ark was the golden pot of manna, Aaron’s rod that budded, and the tables of stone which folded together like a book. Jesus opened them, and I saw the Ten Commandments written on them with the finger of God. On one table were four, and on the other six. The four on the first table shone brighter than the other six. But the fourth, the Sabbath commandment, shone above them all; for the Sabbath was set apart to be kept in honor of God’s holy name. The holy Sabbath looked glorious—a halo of glory was all around it. I saw that the Sabbath commandment was not nailed to the cross. If it was, the other nine commandments were; and we are at liberty to break them all, as well as to break the fourth. I saw that God had not changed the Sabbath, for He never changes. But the pope had changed it from the seventh to the first day of the week; for he was to change times and laws.” Early Writings, 32.

> W miejscu najświętszym widziałam arkę; na jej wierzchu i po bokach było najczystsze złoto. Na każdym końcu arki był piękny cherubin, z rozpostartymi nad nią skrzydłami. Ich oblicza były zwrócone ku sobie i spoglądały w dół. Między aniołami była złota kadzielnica. Nad arką, gdzie stali aniołowie, była niezwykle jasna chwała, która wyglądała jak tron, gdzie mieszkał Bóg. Jezus stał przy arce, a gdy wznosiły się do Niego modlitwy świętych, kadzidło w kadzielnicy dymiło i On zanosił ich modlitwy wraz z dymem kadzidła do swego Ojca. W arce znajdował się złoty dzban z manną, laska Aarona, która zakwitła, oraz kamienne tablice, które składały się razem jak księga. Jezus je otworzył i zobaczyłam na nich dziesięć przykazań napisanych palcem Bożym. Na jednej tablicy były cztery, a na drugiej sześć. Cztery na pierwszej tablicy jaśniały bardziej niż pozostałe sześć. Lecz czwarte, przykazanie o Sabacie, jaśniało ponad wszystkie; gdyż Sabat został wyodrębniony, aby był zachowywany na cześć świętego imienia Bożego. Święty Sabat wyglądał chwalebnie — otaczała go aureola chwały. Widziałam, że przykazanie o Sabacie nie zostało przybite do krzyża. Gdyby tak było, pozostałe dziewięć przykazań również; i wolno by nam było łamać je wszystkie, tak jak i czwarte. Widziałam, że Bóg nie zmienił Sabatu, bo On nigdy się nie zmienia. Lecz papież zmienił go z siódmego na pierwszy dzień tygodnia; bo miał zmienić czasy i prawa. Wczesne pisma, 32.

The doctrine of the seventh-day Sabbath was the alpha doctrine of the foundational history of the Millerite movement that began as the Philadelphian Millerite movement, then transformed unto the Laodicean Millerite movement in 1856, and then unto the Laodicean Seventh-day Adventist Church in 1863. Sister White also identifies the omega doctrine in the history of the latter days, when the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand transforms into the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. The alpha and omega lights are represented by the doctrine of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

Doktryna o Sabacie siódmego dnia była doktryną alfa historii założycielskiej ruchu millerowskiego, który rozpoczął się jako filadelfijski ruch millerowski, następnie w 1856 roku przekształcił się w laodycejski ruch millerowski, a w 1863 roku w laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego. Siostra White identyfikuje także doktrynę omega w historii czasów ostatecznych, gdy laodycejski ruch stu czterdziestu czterech tysięcy przekształca się w filadelfijski ruch stu czterdziestu czterech tysięcy. Światła alfa i omega są reprezentowane przez doktrynę o Sabacie siódmego dnia oraz doktrynę o wcieleniu.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> Ci, którzy obcują z Bogiem, chodzą w świetle Słońca Sprawiedliwości. Nie hańbią swego Odkupiciela przewrotnością swej drogi przed Bogiem. Niebiańskie światło jaśnieje nad nimi. Gdy zbliżają się do kresu historii tej ziemi, ich poznanie Chrystusa oraz proroctw odnoszących się do Niego znacznie wzrasta. W oczach Boga mają nieskończoną wartość, ponieważ są w jedności z Jego Synem. Dla nich Słowo Boże ma niezrównane piękno i wdzięk. Dostrzegają jego znaczenie. Prawda odsłania się im. Nauka o wcieleniu jaśnieje łagodnym blaskiem. Widzą, że Pismo jest kluczem, który otwiera wszystkie tajemnice i rozwiązuje wszelkie trudności. Ci, którzy nie chcieli przyjąć światła i chodzić w świetle, nie będą w stanie zrozumieć tajemnicy pobożności, lecz ci, którzy nie wahali się wziąć krzyża i naśladować Jezusa, zobaczą światło w Bożym świetle. The Southern Watchman, 4 kwietnia 1905 r.

The “doctrine of the incarnation” is also called the “mystery of godliness.”

"Doktryna Wcielenia" zwana jest także "tajemnicą pobożności".

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> I bezsprzecznie wielka jest tajemnica pobożności: Bóg został objawiony w ciele, usprawiedliwiony w Duchu, ukazany aniołom, głoszony poganom, uwierzony na świecie, wzięty do chwały. 1 Tymoteusza 3:16.

The “mystery” is hidden until the final generation, when the faithful see that the doctrine of the incarnation is the omega of the seventh-day Sabbath.

„Tajemnica” pozostaje ukryta aż do ostatniego pokolenia, gdy wierni dostrzegą, iż doktryna o Wcieleniu jest omegą Sabatu siódmego dnia.

> Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory. Colossians 1:26, 27.

> A mianowicie tę tajemnicę, która była ukryta od wieków i pokoleń, ale teraz została objawiona jego świętym: którym Bóg zechciał dać poznać, jakie jest bogactwo chwały tej tajemnicy pośród pogan; tą tajemnicą jest Chrystus w was, nadzieja chwały. Kolosan 1:26, 27.

It is fitting that it is Colossians 1:26 that speaks of a “mystery” that “hath been hid,” but that mystery is “made manifest” in the latter days. Prophetic light is made manifest when prophecy is unsealed, as represented in Daniel twelve where at the end of 1,260 days, at the time of the end a prophecy is unsealed. The prophecy that has been hid for generations is unsealed, and the prophecy is the truth which when unsealed is the “glory” that is made known unto the Gentiles at the Sunday law. That mystery is Christ in you the hope of glory, which is accomplished in the days of the sounding of the seventh trumpet.

Znamienne jest, że to List do Kolosan 1,26 mówi o „tajemnicy”, która „była ukryta”, lecz ta tajemnica zostaje „objawiona” w dniach ostatecznych. Światło prorockie staje się jawne, gdy proroctwo zostaje odpieczętowane, jak ukazuje dwunasty rozdział Księgi Daniela, gdzie pod koniec 1 260 dni, w czasie końca, proroctwo zostaje odpieczętowane. Proroctwo, które było ukryte przez pokolenia, zostaje odpieczętowane, a proroctwo to jest prawdą, która, gdy zostaje odpieczętowana, jest „chwałą” oznajmioną narodom przy ustawie niedzielnej. Tą tajemnicą jest Chrystus w was, nadzieja chwały, co spełnia się w dniach rozbrzmiewania siódmej trąby.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> Lecz w dniach głosu siódmego anioła, gdy zacznie trąbić, dokona się tajemnica Boża, jak oznajmił swoim sługom, prorokom. Objawienie 10:7.

It is only fitting that the voice of the seventh angel began to sound on the tenth day of the seventh month as represented in Revelation 10:7. The seventh angel is also represented as the third woe, and the first two woes were Islam, thus providing two witnesses that the third woe is Islam. The mystery of God is finished when the trumpet of Islam is blowing.

Jest jak najbardziej stosowne, że głos siódmego anioła zaczął rozbrzmiewać dziesiątego dnia siódmego miesiąca, jak to przedstawiono w Apokalipsie 10,7. Siódmy anioł jest także przedstawiony jako trzecie biada, a pierwsze dwa biada to islam, co dostarcza dwóch świadków, że trzecie biada to islam. Tajemnica Boża dopełnia się, gdy rozbrzmiewa trąba islamu.

In the history of the seventh trumpet the doctrine of the incarnation, which is the mystery of Christ in you, or the combination of Divinity with humanity, as represented by Christ when He took upon Himself human flesh; the candidates to be among the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they have the necessary oil and faith to enter into the Most Holy Place. If they hesitate darkness falls upon them, if they follow the Lamb withersoever He goeth, they will be led to look into the ark. In the ark they will find the doctrines of the seventh-day Sabbath and the doctrine of the incarnation.

W historii siódmej trąby zostaje ukazana nauka o Wcieleniu, która jest tajemnicą Chrystusa w was, czyli zjednoczeniem Bóstwa z człowieczeństwem, jak ukazał to Chrystus, gdy przyjął na siebie ludzkie ciało. Kandydaci do grona stu czterdziestu czterech tysięcy zostaną poddani próbie, czy posiadają niezbędną oliwę i wiarę, aby wejść do Miejsca Najświętszego. Jeśli się zawahają, spadnie na nich ciemność; jeśli pójdą za Barankiem, dokądkolwiek idzie, zostaną poprowadzeni, aby zajrzeć do arki. W arce znajdą nauki o szabacie siódmego dnia oraz o Wcieleniu.

As significant as these two doctrines are, what I am focusing on is not the alpha and omega lights, but that the prophetess illustrated God’s people entering into the heavenly sanctuary and looking into the ark of the covenant. There must be a point in the history of the one hundred and forty-four thousand, during the latter days, where the one hundred and forty-four thousand are taken into the Most Holy Place to gaze upon the opened ark.

Jakkolwiek doniosłe są te dwie nauki, nie na światłach alfa i omega skupiam uwagę, lecz na tym, że prorokini przedstawiła lud Boży wchodzący do niebiańskiego sanktuarium i zaglądający do Arki Przymierza. Musi istnieć moment w historii stu czterdziestu czterech tysięcy, w dniach ostatecznych, w którym sto czterdzieści cztery tysiące zostają wprowadzeni do Miejsca Najświętszego, aby wpatrywać się w otwartą Arkę.

If you possess the faith to believe the prophets illustrate God’s people in the latter days, along with the faith that Sister White was as much inspired, in every way, as every other prophet in the Bible—then the application I just set forth must be accepted as true. The one hundred and forty-four thousand must follow Christ, by faith into the Most Holy Place, as Sister White says the faithful did on October 22, 1844. There were then two classes manifested, those who refused to enter in by faith, and those who entered in.

Jeśli posiadasz wiarę, że prorocy ukazują lud Boży w dniach ostatecznych, a także wiarę, iż Siostra White była pod każdym względem równie natchniona jak każdy inny prorok w Biblii — wówczas zastosowanie, które właśnie przedstawiłem, musi zostać przyjęte jako prawdziwe. Sto czterdzieści cztery tysiące muszą podążać za Chrystusem, przez wiarę, do Miejsca Najświętszego, jak — według słów Siostry White — uczynili wierni 22 października 1844 roku. Wówczas ujawniły się dwie klasy: ci, którzy odmówili wejścia przez wiarę, oraz ci, którzy weszli.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> Zwrócono mi uwagę na zwiastowanie pierwszego przyjścia Chrystusa. Jan został posłany w duchu i mocy Eliasza, aby przygotować drogę Jezusowi. Ci, którzy odrzucili świadectwo Jana, nie odnieśli pożytku z nauczania Jezusa. Ich sprzeciw wobec poselstwa zapowiadającego Jego przyjście postawił ich w takim położeniu, że nie mogli łatwo przyjąć najsilniejszych dowodów, że On jest Mesjaszem. Szatan poprowadził tych, którzy odrzucili poselstwo Jana, jeszcze dalej — do odrzucenia i ukrzyżowania Chrystusa. Tym samym postawili się w takim położeniu, że nie mogli otrzymać błogosławieństwa w dniu Pięćdziesiątnicy, które nauczyłoby ich drogi do niebiańskiej świątyni. Rozdarcie zasłony świątyni wskazywało, że żydowskie ofiary i obrzędy nie będą już przyjmowane. Wielka Ofiara została złożona i przyjęta, a Duch Święty, który zstąpił w dniu Pięćdziesiątnicy, przeniósł myśli uczniów od ziemskiej świątyni do niebiańskiej, gdzie Jezus wszedł z własną krwią, aby wylać na Swoich uczniów dobrodziejstwa Swego pojednania. Lecz Żydzi pozostali w całkowitej ciemności. Utracili całe światło, jakie mogli mieć na temat planu zbawienia, i nadal ufali swoim bezużytecznym ofiarom i darom. Niebiańska świątynia zajęła miejsce ziemskiej, lecz oni nie wiedzieli o tej zmianie. Dlatego nie mogli odnieść korzyści z pośrednictwa Chrystusa w miejscu świętym.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> Wielu z przerażeniem patrzy na postępowanie Żydów, którzy odrzucili i ukrzyżowali Chrystusa; i gdy czytają historię Jego haniebnego traktowania, myślą, że Go kochają i że nie zaparliby się Go jak Piotr ani nie ukrzyżowaliby Go jak Żydzi. Lecz Bóg, który czyta serca wszystkich, poddał próbie tę miłość do Jezusa, którą wyznawali. Całe niebo z największym zainteresowaniem obserwowało przyjęcie pierwszego poselstwa anielskiego. Lecz wielu, którzy wyznawali, że kochają Jezusa i roniło łzy, czytając opowieść o krzyżu, wyśmiewało dobrą nowinę o Jego przyjściu. Zamiast przyjąć poselstwo z radością, oświadczyli, że jest to zwiedzenie. Nienawidzili tych, którzy miłowali Jego przyjście, i wykluczali ich z kościołów. Ci, którzy odrzucili pierwsze poselstwo, nie mogli odnieść pożytku z drugiego; nie odnieśli też pożytku z wołania o północy, które miało przygotować ich do wejścia z Jezusem przez wiarę do najświętszego miejsca niebiańskiej świątyni. A odrzucając dwa wcześniejsze poselstwa, tak przyćmili swoje zrozumienie, że nie widzą żadnego światła w trzecim poselstwie anielskim, które wskazuje drogę do najświętszego miejsca. Widziałam, że jak Żydzi ukrzyżowali Jezusa, tak kościoły z nazwy ukrzyżowały te poselstwa, i dlatego nie mają poznania drogi do najświętszego miejsca i nie mogą skorzystać ze wstawiennictwa Jezusa tam. Podobnie jak Żydzi, którzy składali swoje bezużyteczne ofiary, oni wznoszą swoje bezużyteczne modlitwy do przedziału, który Jezus opuścił; a Szatan, zadowolony z tego zwiedzenia, przybiera postać religijną i kieruje umysły tych rzekomych chrześcijan ku sobie, działając swoją mocą, swoimi znakami i kłamliwymi cudami, aby usidlić ich w swoich sidłach. Wczesne Pisma, 259-261.

Sister White identifies the progressive testing process of John the Baptist and Christ’s history that ended with the Jews being in total darkness in order to illustrate the same history in the time of the Millerites, which is the alpha history of Sister White; the ancient prophetess of the latter days. The life-or-death test in the beginning was over entering into the Most Holy Place or refusing to do so. To refuse to do so produced the same darkness upon the rebels of Millerite history that had come upon the rebellious Jews in the history of Christ.

Siostra White wskazuje postępujący proces prób w historii Jana Chrzciciela i Chrystusa, który zakończył się tym, że Żydzi pogrążyli się w całkowitej ciemności, aby zilustrować tę samą historię w czasie Millerytów, która stanowi historię alfa Siostry White, starożytnej prorokini czasów ostatecznych. Próba na życie i śmierć na początku dotyczyła wejścia do Miejsca Najświętszego lub odmowy uczynienia tego. Taka odmowa sprowadziła na buntowników w historii Millerytów tę samą ciemność, jaka spadła na zbuntowanych Żydów w historii Chrystusa.

Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing; so, when Sister White was taken into the Most Holy Place and gazed upon the open ark, in connection with the test of October 22, 1844, it identifies that the one hundred and forty-four thousand will be tested upon following the Lamb into the Most Holy Place or going into perfect eternal darkness. This fact is premised upon a faith that understands the ancient prophets are illustrating God’s latter-day people when they themselves become part of the recorded testimony. Sister White illustrates both classes.

Jezus zawsze ilustruje koniec czegoś jego początkiem; dlatego, gdy Siostra White została wprowadzona do Miejsca Najświętszego i wpatrywała się w otwartą Arkę Przymierza, w związku z próbą z 22 października 1844 roku, wskazuje to, że sto czterdzieści cztery tysiące będą poddani próbie polegającej na tym, czy pójdą za Barankiem do Miejsca Najświętszego, czy też pogrążą się w całkowitej, wiecznej ciemności. Fakt ten opiera się na wierze, która rozumie, że starożytni prorocy ilustrują lud Boży czasów ostatecznych, gdy sami stają się częścią spisanego świadectwa. Siostra White ilustruje obie klasy.

> “While in this state of despondency I had a dream that made a deep impression upon my mind. I dreamed of seeing a temple, to which many persons were flocking. Only those who took refuge in that temple would be saved when time should close. All who remained outside would be forever lost. The multitudes without who were going about their various ways, derided and ridiculed those who were entering the temple, and told them that this plan of safety was a cunning deception, that in fact there was no danger whatever to avoid. They even laid hold of some to prevent them from hastening within the walls.

> W tym stanie przygnębienia przyśnił mi się sen, który wywarł na mnie głębokie wrażenie. Śniło mi się, że widzę świątynię, do której napływało wielu ludzi. Tylko ci, którzy schronią się w tej świątyni, zostaną ocaleni, gdy czas dobiegnie kresu. Wszyscy, którzy pozostaną na zewnątrz, na zawsze przepadną. Tłumy na zewnątrz, które zajmowały się swoimi sprawami, szydziły i wyśmiewały tych, którzy wchodzili do świątyni, mówiąc im, że ten plan ocalenia to przebiegłe oszustwo, że w rzeczywistości nie ma żadnego niebezpieczeństwa, przed którym trzeba by się chronić. Chwytali nawet niektórych, aby przeszkodzić im w pośpiesznym wejściu za mury.

> “Fearing to be ridiculed, I thought best to wait until the multitude dispersed, or until I could enter unobserved by them. But the numbers increased instead of diminishing, and fearful of being too late, I hastily left my home and pressed through the crowd. In my anxiety to reach the temple I did not notice or care for the throng that surrounded me. On entering the building, I saw that the vast temple was supported by one immense pillar, and to this was tied a lamb all mangled and bleeding. We who were present seemed to know that this lamb had been torn and bruised on our account. All who entered the temple must come before it and confess their sins.

> Obawiając się ośmieszenia, uznałem, że najlepiej poczekać, aż tłum się rozejdzie, albo aż będę mógł wejść niezauważony przez nich. Lecz zamiast maleć, liczba ludzi rosła, i obawiając się, że będzie za późno, pospiesznie opuściłem dom i przeciskałem się przez tłum. W niepokoju, by dotrzeć do świątyni, nie zauważałem ani nie zważałem na tłum, który mnie otaczał. Wchodząc do budynku, zobaczyłem, że ogromna świątynia wspiera się na jednym potężnym filarze, a do niego przywiązano baranka, cały poszarpany i krwawiący. Nam, obecnym, wydawało się, że ten baranek został rozszarpany i poturbowany z naszego powodu. Wszyscy, którzy wchodzili do świątyni, musieli stanąć przed nim i wyznać swoje grzechy.

> “Just before the lamb were elevated seats, upon which sat a company looking very happy. The light of heaven seemed to shine upon their faces, and they praised God and sang songs of glad thanksgiving that seemed like the music of the angels. These were they who had come before the lamb, confessed their sins, received pardon, and were now waiting in glad expectation of some joyful event.

> Tuż przed Barankiem znajdowały się podwyższone miejsca, na których siedziało grono wyglądające na bardzo szczęśliwe. Na ich twarzach zdawała się jaśnieć światłość nieba, a oni chwalili Boga i śpiewali pieśni radosnego dziękczynienia, które brzmiały jak muzyka aniołów. Byli to ci, którzy przyszli przed oblicze Baranka, wyznali swoje grzechy, otrzymali przebaczenie i teraz z radosnym oczekiwaniem czekali na jakieś szczęśliwe wydarzenie.

> “Even after I had entered the building, a fear came over me, and a sense of shame that I must humble myself before these people. But I seemed compelled to move forward, and was slowly making my way around the pillar in order to face the lamb, when a trumpet sounded, the temple shook, shouts of triumph arose from the assembled saints, an awful brightness illuminated the building, then all was intense darkness. The happy people had all disappeared with the brightness, and I was left alone in the silent horror of night. I awoke in agony of mind and could hardly convince myself that I had been dreaming. It seemed to me that my doom was fixed, that the Spirit of the Lord had left me, never to return.

> Nawet gdy wszedłem do budynku, ogarnął mnie lęk oraz poczucie wstydu, że muszę się upokorzyć przed tymi ludźmi. A jednak czułem się przynaglony, by iść naprzód, i powoli obchodziłem filar, aby stanąć twarzą w twarz z Barankiem, gdy rozległ się dźwięk trąby, zadrżała świątynia, spośród zgromadzonych świętych wzniosły się okrzyki triumfu, straszliwa jasność rozświetliła świątynię, po czym wszystko pogrążyło się w gęstej ciemności. Szczęśliwi ludzie zniknęli wraz z tą jasnością, a ja zostałem sam w niemej grozie nocy. Obudziłem się w udręce ducha i z trudem mogłem uwierzyć, że to był sen. Wydało mi się, że mój wyrok został przypieczętowany, że Duch Pana opuścił mnie na zawsze i już nie powróci.

> “Soon after this I had another dream. I seemed to be sitting in abject despair with my face in my hands, reflecting like this: If Jesus were upon earth, I would go to Him, throw myself at His feet, and tell Him all my sufferings. He would not turn away from me, He would have mercy upon me, and I would love and serve Him always. Just then the door opened, and a person of beautiful form and countenance entered. He looked upon me pitifully and said: ‘Do you wish to see Jesus? He is here, and you can see Him if you desire it. Take everything you possess and follow me.’

> Wkrótce potem przyśnił mi się kolejny sen. Zdawało mi się, że siedzę w skrajnej rozpaczy z twarzą ukrytą w dłoniach, rozmyślając w ten sposób: Gdyby Jezus był na ziemi, poszedłbym do Niego, rzuciłbym się do Jego stóp i opowiedziałbym Mu o wszystkich moich cierpieniach. Nie odwróciłby się ode mnie, zmiłowałby się nade mną, a ja miłowałbym Go i służyłbym Mu zawsze. Właśnie wtedy otworzyły się drzwi i weszła osoba o pięknej postawie i obliczu. Spojrzała na mnie współczująco i rzekła: "Czy pragniesz ujrzeć Jezusa? On jest tutaj i możesz Go ujrzeć, jeśli tego pragniesz. Weź wszystko, co posiadasz, i pójdź za mną."

> “I heard this with unspeakable joy, and gladly gathered up all my little possessions, every treasured trinket, and followed my guide. He led me to a steep and apparently frail stairway. As I commenced to ascend the steps, he cautioned me to keep my eyes fixed upward, lest I should grow dizzy and fall. Many others who were climbing the steep ascent fell before gaining the top.

> Usłyszałem to z niewysłowioną radością i ochoczo zebrałem wszystkie moje drobne rzeczy, każdy cenny drobiazg, i podążyłem za moim przewodnikiem. Zaprowadził mnie do stromych i pozornie kruchych schodów. Gdy zacząłem wstępować po stopniach, przestrzegł mnie, abym miał wzrok utkwiony ku górze, by nie zakręciło mi się w głowie i bym nie upadł. Wielu innych, którzy wspinali się po stromym podejściu, spadło, zanim osiągnęli szczyt.

> “Finally we reached the last step, and stood before a door. Here my guide directed me to leave all the things that I had brought with me. I cheerfully laid them down; he then opened the door and bade me enter. In a moment I stood before Jesus. There was no mistaking that beautiful countenance. That expression of benevolence and majesty could belong to no other. As His gaze rested upon me, I knew at once that He was acquainted with every circumstance of my life and all my inner thoughts and feelings.

> Wreszcie doszliśmy do ostatniego stopnia i stanęliśmy przed drzwiami. Tutaj mój przewodnik polecił mi zostawić wszystko, co przyniosłem ze sobą. Z radością je odłożyłem; następnie otworzył drzwi i polecił mi wejść. W jednej chwili stanąłem przed Jezusem. Nie sposób było pomylić tego pięknego oblicza. Ten wyraz dobroci i majestatu nie mógł być właściwy nikomu innemu. Gdy Jego spojrzenie spoczęło na mnie, od razu wiedziałem, że zna każdą okoliczność mojego życia oraz wszystkie moje wewnętrzne myśli i uczucia.

> “I tried to shield myself from His gaze, feeling unable to endure His searching eyes, but He drew near with a smile, and, laying His hand upon my head, said: ‘Fear not.’ The sound of His sweet voice thrilled my heart with a happiness it had never before experienced. I was too joyful to utter a word, but, overcome with emotion, sank prostrate at His feet. While I was lying helpless there, scenes of beauty and glory passed before me, and I seemed to have reached the safety and peace of heaven. At length my strength returned, and I arose. The loving eyes of Jesus were still upon me, and His smile filled my soul with gladness. His presence filled me with a holy reverence and an inexpressible love.

> Próbowałem osłonić się przed Jego wzrokiem, czując, że nie zdołam znieść Jego przenikającego spojrzenia, lecz On zbliżył się z uśmiechem i, kładąc swą dłoń na mojej głowie, rzekł: „Nie lękaj się.” Dźwięk Jego słodkiego głosu napełnił moje serce szczęściem, jakiego nigdy dotąd nie doświadczyło. Byłem zbyt uradowany, by wymówić choć słowo, lecz, owładnięty wzruszeniem, upadłem na twarz u Jego stóp. Gdy tak bezsilnie leżałem, przesuwały się przede mną obrazy piękna i chwały i zdało mi się, że osiągnąłem bezpieczeństwo i pokój nieba. Wreszcie powróciły mi siły i powstałem. Pełne miłości oczy Jezusa wciąż spoczywały na mnie, a Jego uśmiech napełniał moją duszę radością. Jego obecność napełniła mnie świętą czcią i niewysłowioną miłością.

> “My guide now opened the door, and we both passed out. He bade me take up again all the things I had left without. This done, he handed me a green cord coiled up closely. This he directed me to place next my heart, and when I wished to see Jesus, take it from my bosom and stretch it to the utmost. He cautioned me not to let it remain coiled for any length of time, lest it should become knotted and difficult to straighten. I placed the cord near my heart and joyfully descended the narrow stairs, praising the Lord and telling all whom I met where they could find Jesus. This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Testimonies, volume 1, 27–29.

> „Teraz mój przewodnik otworzył drzwi i oboje wyszliśmy na zewnątrz. Polecił mi znów zabrać wszystkie rzeczy, które pozostawiłam na zewnątrz. Gdy to uczyniłam, podał mi ściśle zwinięty zielony sznur. Polecił mi umieścić go tuż przy sercu, a gdy zapragnę ujrzeć Jezusa, wyjąć go z zanadrza i rozciągnąć do ostatnich granic. Upomniał mnie, abym nie pozostawiała go zwiniętego przez dłuższy czas, aby nie powstały na nim supły i nie stał się trudny do wyprostowania. Umieściłam sznur przy sercu i z radością zeszłam wąskimi schodami, wielbiąc Pana i mówiąc wszystkim, których spotykałam, gdzie mogą znaleźć Jezusa. Ten sen napełnił mnie nadzieją. Zielony sznur w moim rozumieniu oznaczał wiarę, a piękno i prostota zawierzenia Bogu zaczęły świtać w mojej duszy.” Świadectwa, tom 1, 27–29.

From the end of the Exeter camp meeting on August 17 unto October 22 in 1844 was sixty-six days. Those sixty-six days represent the period of the proclamation of the Midnight Cry, and in the context of the parable of the ten virgins those that then proclaimed the message represent those who had oil, and those who did not then proclaim the message had no oil.

Od zakończenia zjazdu namiotowego w Exeter 17 sierpnia do 22 października 1844 r. upłynęło sześćdziesiąt sześć dni. Te sześćdziesiąt sześć dni wyznaczają okres proklamacji Wołania o północy, a w kontekście przypowieści o dziesięciu pannach ci, którzy wówczas ogłaszali to poselstwo, przedstawiają tych, którzy mieli oliwę, natomiast ci, którzy wówczas nie ogłaszali poselstwa, nie mieli oliwy.

In the parable, the marriage took place at the beginning of the tarrying time. The legal marriage took place and then everyone went home and waited until the groom’s father decided if it was acceptable to consummate the marriage. Infidelity between the first marriage and the second ceremony at midnight was considered adultery. The tarrying time was based upon the father of the groom waiting to see what happened to the bride over a period of time. Was she pregnant?

W przypowieści do zawarcia małżeństwa doszło na początku okresu zwłoki. Małżeństwo zostało prawnie zawarte, po czym wszyscy rozeszli się do domów i czekali, aż ojciec pana młodego zdecyduje, czy można dopełnić małżeństwo. Niewierność między pierwszymi zaślubinami a drugą ceremonią o północy była uznawana za cudzołóstwo. Okres zwłoki wynikał z tego, że ojciec pana młodego czekał przez pewien czas, aby przekonać się, co stanie się z oblubienicą. Czy była brzemienna?

When the father decided all was well, the midnight procession began, and it began at night to avoid the oppressive heat in the daytime of Palestine. For this reason, the bride’s attendants, the virgins of the parable, were required to have their own lantern and supply of oil waiting for the midnight cry announcing that the procession to the marriage was under way, for it was to take place at night. At Exeter the midnight cry arrived and you either had enough oil ready for the procession or you didn’t.

Kiedy ojciec uznał, że wszystko jest w porządku, rozpoczynał się nocny pochód; odbywał się nocą, aby uniknąć uciążliwego skwaru palestyńskiego dnia. Z tego względu towarzyszki oblubienicy, panny z przypowieści, miały obowiązek mieć własną latarnię oraz zapas oliwy w pogotowiu, oczekując na okrzyk o północy, obwieszczający, że pochód do zaślubin już wyruszył, gdyż miał się odbywać nocą. W Exeter rozległ się okrzyk o północy i albo miało się dostateczny zapas oliwy przygotowany na pochód, albo nie.

When they left Exeter with the message they were illustrating a people who were sealed. Some had enough oil to make into the marriage on October 22, 1844, and some didn’t. Those sixty-six-days represent a period of time when God’s people are sealed unto the closed door of the Sunday law. If they had the proper amount of oil they entered by faith into the Most Holy Place. Sister White illustrated God’s people entering into the Most Holy Place in the latter days, and in her alpha history it was a life-or-death test that was involved with entering into the Most Holy Place by faith. In the latter days the one hundred and forty-four thousand will be tested as to whether they will enter into the Most Holy Place by faith. It is once again a life-or-death test.

Gdy opuścili Exeter z poselstwem, obrazowali lud, który został zapieczętowany. Niektórzy mieli dość oliwy, by 22 października 1844 roku wejść na ucztę weselną, inni zaś nie. Owe sześćdziesiąt sześć dni przedstawiają okres, w którym lud Boży jest zapieczętowany aż do zamknięcia drzwi prawa niedzielnego. Jeśli mieli właściwą ilość oliwy, weszli przez wiarę do Miejsca Najświętszego. Siostra White zilustrowała wejście ludu Bożego do Miejsca Najświętszego w dniach ostatecznych, a w jej historii alfa była to próba na śmierć i życie, związana z wejściem przez wiarę do Miejsca Najświętszego. W dniach ostatecznych sto czterdzieści cztery tysiące zostanie poddane próbie, czy wejdą przez wiarę do Miejsca Najświętszego. To znowu próba na śmierć i życie.

We will continue these things in the next article.

Do tych kwestii wrócimy w następnym artykule.

> “In the cleansing of the temple, Jesus was announcing His mission as the Messiah, and entering upon His work. That temple, erected for the abode of the divine Presence, was designed to be an object lesson for Israel and for the world. From eternal ages it was God’s purpose that every created being, from the bright and holy seraph to man, should be a temple for the indwelling of the Creator. Because of sin, humanity ceased to be a temple for God. Darkened and defiled by evil, the heart of man no longer revealed the glory of the Divine One. But by the incarnation of the Son of God, the purpose of Heaven is fulfilled. God dwells in humanity, and through saving grace the heart of man becomes again His temple. God designed that the temple at Jerusalem should be a continual witness to the high destiny open to every soul. But the Jews had not understood the significance of the building they regarded with so much pride. They did not yield themselves as holy temples for the Divine Spirit. The courts of the temple at Jerusalem, filled with the tumult of unholy traffic, represented all too truly the temple of the heart, defiled by the presence of sensual passion and unholy thoughts.

> W oczyszczeniu świątyni Jezus ogłaszał swoją misję jako Mesjasz i rozpoczynał swoje dzieło. Ta świątynia, wzniesiona jako siedziba Boskiej Obecności, miała stanowić pouczający znak dla Izraela i dla świata. Od wieków wiecznych zamysłem Boga było, aby każda istota stworzona, od świetlistego i świętego serafina aż po człowieka, była świątynią dla zamieszkania Stwórcy. Z powodu grzechu ludzkość przestała być świątynią dla Boga. Pociemniałe i skalane złem serce człowieka nie ukazywało już chwały Istoty Boskiej. Lecz przez wcielenie Syna Bożego zamysł Nieba zostaje wypełniony. Bóg zamieszkuje w człowieczeństwie, a przez łaskę zbawczą serce człowieka staje się na nowo Jego świątynią. Bóg zamierzył, aby świątynia w Jerozolimie była nieustannym świadectwem wzniosłego przeznaczenia otwartego dla każdej duszy. Lecz Żydzi nie zrozumieli znaczenia budowli, z której byli tak dumni. Nie ofiarowali samych siebie jako świętych świątyń dla Ducha Bożego. Dziedzińce świątyni jerozolimskiej, wypełnione zgiełkiem bezbożnego handlu, aż nadto wiernie odzwierciedlały świątynię serca, skalaną obecnością zmysłowych namiętności i nieświętych myśli.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> "Oczyszczając świątynię z kupujących i sprzedających tego świata, Jezus zapowiedział swoją misję oczyszczenia serca ze skalania grzechem — z ziemskich pragnień, samolubnych żądz, złych nawyków, które kalają duszę. Cytat: Malachiasz 3:1–3." Pragnienie wieków, 161.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> Prorok mówi: 'Widziałem innego anioła zstępującego z nieba, mającego wielką moc; a ziemia zajaśniała od jego chwały. I zawołał donośnie potężnym głosem, mówiąc: Babilon wielki upadł, upadł i stał się siedliskiem demonów' (Objawienie 18:1, 2). Jest to to samo poselstwo, które zostało przekazane przez drugiego anioła. Babilon upadł, 'ponieważ napoił wszystkie narody winem zapalczywości swego nierządu' (Objawienie 14:8). Cóż to za wino? — Jego fałszywe nauki. Dał światu fałszywy Sabat zamiast Sabatu czwartego przykazania i powtórzył kłamstwo, które Szatan po raz pierwszy powiedział Ewie w Edenie — o naturalnej nieśmiertelności duszy. Wiele pokrewnych błędów rozpowszechnił szeroko i daleko, 'nauczając nauk, które są przykazaniami ludzkimi' (Mateusza 15:9).

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> Gdy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, oczyścił Świątynię z jej świętokradczego zbezczeszczenia. Wśród ostatnich aktów Jego działalności było drugie oczyszczenie Świątyni. Tak też w ostatnim dziele dla ostrzeżenia świata do kościołów kierowane są dwa odrębne wezwania. Poselstwo drugiego anioła brzmi: „Upadł, upadł Babilon, to wielkie miasto, ponieważ napoił wszystkie narody winem gniewu swego nierządu” (Objawienie 14:8). A w głośnym okrzyku poselstwa trzeciego anioła słychać z nieba głos mówiący: „Wyjdźcie z niego, ludu mój, abyście nie byli uczestnikami jego grzechów i aby was nie dotknęły jego plagi. Gdyż jego grzechy dosięgły aż do nieba, a Bóg wspomniał jego nieprawości” (Objawienie 18:4, 5). Wybrane poselstwa, księga 2, 118.

Back to Articles