Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seventeen

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego – numer siedemnasty

Number Seventeen

Numer siedemnaście

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word

We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

Zakończyliśmy ostatni artykuł niedokończonym rozważaniem proroctw Abrama i Pawła, które, wers po wersie, tworzą okres 430 lat, złożony z 30 lat, po których następuje 400 lat. Przypuszczam, że są gdzieś tam w świecie teologów tacy, którzy widzą 30 lat jako okres następujący po 400 latach, ale zazwyczaj trzydzieści lat przypisuje się początkowi tego okresu. Czy to 400, po których następuje 30, czy 30, po których następuje 400? Jest to trzydzieści, po których następuje czterysta, ponieważ istnieją liczne świadectwa potwierdzające trzydziestoletni okres, powiązany z drugim proroczym okresem, który po nim następuje.

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

Józef miał trzydzieści lat, gdy rozpoczął służbę u faraona (Rdz 41:46). Następnie rozpoczęło się siedem lat obfitości, po których nastąpiło siedem lat głodu. Gdy Józef, jako typ Chrystusa, miał trzydzieści lat, nastąpiły dwa okresy po 2520 dni. Gdy Chrystus miał trzydzieści lat, nastąpiły dwa okresy po 1260 dni, które razem dają 2520, co z kolei wiąże się z siedmioma czasami dotyczącymi dwóch królestw.

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

Dawid miał trzydzieści lat, gdy został królem, i panował czterdzieści lat, jak podaje 2 Księga Samuela 5:4. Dawid jest typem Chrystusa, a gdy Chrystus miał trzydzieści lat, został ochrzczony, a następnie zaprowadzony na pustynię na czterdzieści dni, a potem, po swoim zmartwychwstaniu, które było typologicznie zapowiedziane przez Jego chrzest, przebywał i osobiście nauczał uczniów przez czterdzieści dni. Na krzyżu zniszczenie Jerozolimy zostało z miłosierdzia odroczone o czterdzieści lat, co odpowiada czterdziestu latom umierania na pustyni na początku ich historii przymierza.

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

Ezechiel miał trzydzieści lat, gdy został powołany na proroka (Księga Ezechiela 1:1). Nie będę teraz omawiał okresu, który nastąpił po trzydziestym roku życia Ezechiela, ale wstawię krótkie podsumowanie AI ustalonych faktów dotyczących długości jego posługi. "Proroctwa Ezechiela należą do najprecyzyjniej datowanych w Starym Testamencie; w całej księdze podano 13 konkretnych dat. Wszystkie są liczone od roku wygnania Jojakina (597 r. p.n.e. jako rok 1), co zapewnia jasne ramy chronologiczne obejmujące około 22 lata."

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

Jezus miał trzydzieści lat, gdy został ochrzczony, a następnie potwierdził przymierze z wieloma na jeden tydzień.

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

Antychryst jest w proroctwie kształtowany według wzorca Chrystusa i tak jak Chrystus spędził trzydzieści lat na przygotowaniu, by podjąć swoją posługę jako Niebiański Arcykapłan, tak proroczy okres trzydziestu lat przygotowania wyznaczony dla antychrysta trwał od usunięcia „codziennego” w 508 roku aż do 538. Gdy papiestwo otrzymało władzę jako fałszywy arcykapłan, tak jak Chrystus został namaszczony mocą przy swoim chrzcie, 1260 lat papieskiej ciemności miało odpowiadać 1260 dniom czystego światła Chrystusa od Jego chrztu aż po krzyż, co odpowiada śmiertelnej ranie zadanej papiestwu w 1798 roku.

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

Żaden z tych wcześniejszych dwuczęściowych okresów, zaczynających się trzydziestoletnim odcinkiem, nie poprzedza pierwszego kroku Abrama w jego trzystopniowym procesie przymierza. Dlatego ten dotyczący Abrama jest pierwszym wymienionym, choć mogło tak być dopiero po potwierdzeniu przez drugie świadectwo Pawła. Gdy Paweł spisał swoje słowa, proroctwo o 400 latach stało się proroctwem o 430 latach, w którym pierwsze 30 lat zostało oddzielone od pozostałego okresu.

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

Utrzymuję, na podstawie charakteru Chrystusa, przedstawionego jako Alfa i Omega, że w procesie przymierza stu czterdziestu czterech tysięcy — którzy są omegą wobec dwojakiego proroctwa Abrama i Pawła: trzydziestu lat, po których następuje czterysta lat — musi znaleźć się odpowiednik w „omedze” historii przymierza, czyli w historii pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Okres trzydziestu lat, po którym następuje inny, odrębny okres, musi się wypełnić w sposób, który nie opiera się na liczeniu czasu, lecz wypełnia podstawowe, 430-letnie proroctwo Abrama. Warto przeczytać to poprzednie stwierdzenie jeszcze raz, a następnie wrócić do tego miejsca i kontynuować.

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

Jezus, Józef, Dawid i Ezechiel wszyscy przez trzydzieści lat przygotowywali się do dzieła, które miało symbolizować lud Boży w dniach ostatecznych. Ezechiel jako prorok, Józef jako typ Chrystusa-Kapłana, a Dawid jako król. Cztery symbole, lecz jeden z nich — przedstawiający Niebiańskiego Arcykapłana — ma zarówno ludzkiego, jak i Boskiego reprezentanta. Wszystkie te cztery świadectwa są zgodne z trzydziestoma latami Abrama, po których następuje okres proroczy.

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

Antychryst przygotowywał się przez trzydzieści lat, a następnie sprawował władzę przez 1260 lat, aż poniósł swoją pierwszą śmierć w 1798 roku. Jest symbolem drugiej śmierci, ponieważ umrze ponownie, gdy zakończy się czas łaski. Druga śmierć to śmierć wieczna. Służymy Zmartwychwstałemu Zbawicielowi, gdyż Chrystus nie umarł na wieki; nie poniósł drugiej śmierci. Gdy śmiertelna rana papiestwa zostanie uleczona, trzynasty rozdział Apokalipsy wskazuje, że będzie ono panować ponownie przez 42 miesiące, co oznacza okres proroczy, bez elementu dosłownego czasu.

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

Gdy zostanie wskrzeszona w momencie wprowadzenia prawa niedzielnego, armią, która sprzeciwia się jej dziełu, są ci, którzy zostali wskrzeszeni na końcu trzech i pół dnia z jedenastego rozdziału Objawienia. Dwie wskrzeszone siły, obie będące sztandarami — jedna Sabatu siódmego dnia, a druga słońca — stają się punktem odniesienia dla całego świata, gdy ludzkość dokonuje ostatecznego wyboru życia lub śmierci.

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

Gdy zostanie wprowadzona ustawa niedzielna, antychryst, który jest też bestią, będzie reprezentował potrójny sojusz smoka, jej samej (bestii) i fałszywego proroka. Te trzy moce zjednoczą się przeciwko Bożemu Kościołowi, który ma być wywyższony ponad wszystkie góry. Boży Kościół triumfujący znajduje się w trzydziestoletnim przygotowaniu — nie chodzi o trzydzieści dosłownych lat, lecz o ustanowiony okres proroczy, z którym związana jest liczba trzydzieści i który pozostaje w mocy jako proroctwo po nakazie z 1844 roku, który stwierdzał, że stosowanie czasu proroczego nie było już ważne. Łatwo dostrzec, że trzydzieści lat oznacza okres przygotowania dla proroka, kapłana i króla, którzy jako Kościół triumfujący będą reprezentować królestwo chwały. Czterej świadkowie: Ezechiel, Chrystus, Józef i Dawid, reprezentują autorytet Bożego królestwa w tym samym okresie, w którym papiestwo i potrójny sojusz prowadzą świat do Armagedonu.

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

Kościół triumfujący zostaje wywyższony w momencie wprowadzenia prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych, a zgodnie ze świadectwem Starego i Nowego Testamentu lud przymierza, który stanowi sto czterdzieści cztery tysiące, ma stać się królestwem kapłanów.

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> Wy także, jako żywe kamienie, jesteście budowani jako duchowa świątynia, święte kapłaństwo, aby składać duchowe ofiary, miłe Bogu przez Jezusa Chrystusa. 1 List Piotra 2:5.

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

Kapłani mieli mieć trzydzieści lat, gdy zaczynali służbę w świątyni, dlatego przed prawem niedzielnym istnieje okres, w którym kapłaństwo jest przygotowywane do służby jako ofiara kołysana z pierwocin. Kapłani, czyli sto czterdzieści cztery tysiące, są przedstawieni jako Lewici w procesie oczyszczenia dokonanym przez Posłańca Przymierza. Istnieje proroczy okres prowadzący do prawa niedzielnego, w którym proces oczyszczenia przygotowuje uświęconą służbę na czas późnego deszczu. Przygotowanie kończy się wraz z prawem niedzielnym, więc okres trzydziestu lat przedstawia przygotowanie kapłanów, co odpowiada wymaganemu wiekowi kapłana. Chrystus jako Arcykapłan rozpoczął swoją służbę w wieku trzydziestu lat, a ponieważ Józef jest typem Chrystusa, on również rozpoczął swoją służbę w wieku trzydziestu lat. Fałszywy Chrystus przygotowywał się przez trzydzieści lat, zatem mamy trzech świadków, że trzydziestoletni okres oznacza przygotowanie kapłaństwa.

> “The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

> „Wielka kwestia, która jest tuż przed nami, odsieje tych, których Bóg nie wyznaczył, a On będzie miał czystą, prawdziwą, uświęconą służbę, przygotowaną na późny deszcz.” Wybrane poselstwa, księga 3, 385.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

Siostra White uczy wprost, że ilekroć Kościół jest czysty, Duch Proroctwa działa. Gdy wielka kwestia wypleni kąkol, będziesz mieć uświęconą posługę złożoną z Jezusa i Józefa, kapłana, który jest zarówno boski, jak i ludzki, Jezusa i Ezechiela, proroka, Jezusa i Dawida, króla. Ci, którzy są przygotowywani przez okres symbolizowany przez trzydzieści lat, mają należeć do stu czterdziestu czterech tysięcy i są przedstawieni jako prorocy, kapłani i królowie. Wszyscy trzej są biblijnymi symbolami dzieła Chrystusa jako proroka, kapłana i króla, dlatego liczba trzydzieści pozwala nam wnioskować, że każda z tych trzech kategorii, reprezentowana przez biblijne symbole przygotowywane przez trzydzieści lat, po połączeniu z Chrystusem, reprezentuje połączenie boskości z człowieczeństwem. Tak więc ci kapłani, którzy są przygotowywani podczas symbolicznego trzydziestoletniego okresu, są przedstawieni jako sztandar połączenia boskości z człowieczeństwem.

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

Okres 42 miesięcy ostatniej papieskiej krwawej łaźni przypada na czas, gdy Chrystus przez 42 miesiące przebywa wśród ludzi w osobie swoich uczniów. 42 miesiące niewoli i ucisku, zakończone wybawieniem, jak przedstawiają to 430 lat dwoistego proroctwa Abrama. Czterysta lat Abrama kończy się wybawieniem nad Morzem Czerwonym, które stanowi klasyczną biblijną ilustrację zamknięcia czasu próby, na końcu symbolicznych 42 miesięcy papieskich.

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

Czterdzieści dwa miesiące oznaczają czas próby od prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych aż do zamknięcia czasu łaski dla ludzi. Jednak w tych 42 miesiącach, po trzydziestoletnim okresie przygotowania, Chrystus potwierdza przymierze w osobie reszty. Antychryst jako fałszywy kapłan dochodzi do swego ostatecznego kresu, dokładnie tam, gdzie w swojej linii umarł Chrystus, czyli dokładnie tam, gdzie w swojej linii umarł faraon, król Egiptu. Na górze Karmel prorocy Baala zostali zabici, co wskazuje na śmierć fałszywego proroka przy prawie niedzielnym. Przy prawie niedzielnym występuje fałszywy prorok, który zostaje wtedy zabity, smok reprezentowany przez faraona oraz bestia reprezentowana przez papiestwo. Wszystkie one są przedstawione przy prawie niedzielnym, w konflikcie z Bożymi kapłanami, królami i prorokami. Kościół zostaje oczyszczony tuż przed prawem niedzielnym, a dar proroctwa zostaje przywrócony — dokładnie tam, gdzie umiera fałszywy prorok. Od tego momentu walka toczy się o prawdziwe lub fałszywe poselstwo prorockie.

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

Symboliczny trzydziestoletni okres przedstawia czas poprzedzający prawo niedzielne. Okres ten jest czasem przygotowania dla kapłanów, bo Chrystus jest ich wzorem we wszystkim, gdyż są to ci, którzy podążają za Barankiem. W pierwszych 30 latach proroctwa Abrama ustanowiono przymierze, co wskazuje, że cokolwiek przedstawia okres przygotowania kapłanów, jest to czas, w którym Pan odnawia swoje przymierze ze stu czterdziestoma czterema tysiącami, jak ukazuje historia alfa Abrama. Ten okres jest czasem przygotowania dla kapłanów, którzy rozpoczynają służbę w czasie prawa niedzielnego, w wieku trzydziestu lat, gdy zostają namaszczeni Duchem Świętym, jak Chrystus przy swoim chrzcie. Inna prawda, którą można wywnioskować z historii alfa Abrama, jest taka, że cokolwiek przedstawia okres prowadzący do prawa niedzielnego, musi to być coś doniosłego, ponieważ omega jest zawsze potężniejsza niż alfa. Prawo niedzielne jest omegą reprezentowaną przez 22 października 1844 r., krzyż, Paschę w Egipcie i tak dalej.

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

Prawo niedzielne stanowi koniec okresu symbolizowanego przez trzydzieści lat. Zostało zapowiedziane niemal w każdej najważniejszej opowieści o zbawieniu i jest także zwieńczeniem historii przymierza wybranego ludu, która rozpoczęła się wraz z Abramem. Przy takiej profetycznej wadze świadectw dotyczących końca tego okresu oraz wobec powagi celu samego okresu, jaki byłby punkt początkowy?

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

Istnieje okres proroczy wyrażony trzydziestoma latami, który na podstawie licznych świadectw kończy się na prawie niedzielnym. W tym momencie następuje kolejny okres, przedstawiany różnymi wartościami liczbowymi, a każdy z tych okresów stanowi świadectwo linii historii proroczej następującej po prawie niedzielnym. Niektóre z tych okresów reprezentują wewnętrzną linię historii Kościoła, a inne zewnętrzną linię świata zmierzającego ku Armagedonowi.

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

Prawdopodobnie na tym etapie warto przypomnieć, że odrzucamy stosowanie jakichkolwiek proroctw czasowych w dniach ostatecznych w sensie wyznaczania jakichkolwiek konkretnych dat, aż do chwili, gdy dzień i godzina zostaną ogłoszone na końcu plag. Posłużę się dwunastym rozdziałem Księgi Daniela, aby zilustrować mój pogląd o zaprzestaniu stosowania czasu proroczego. W rozdziale dwunastym są trzy wersety, które wskazują czas proroczy.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> I usłyszałem męża odzianego w lnianą szatę, który stał nad wodami rzeki, jak podniósł swoją prawą rękę i lewą ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki, że to potrwa czas, czasy i połowę czasu; a gdy dopełni rozproszenia mocy ludu świętego, wtedy dopełnią się wszystkie te rzeczy. Daniela 12:7.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> A od czasu, gdy ofiara ustawiczna zostanie zniesiona i zostanie postawiona ohyda spustoszenia, będzie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni. Daniel 12:11.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

> Błogosławiony, kto wytrwa i doczeka do tysiąca trzystu trzydziestu pięciu dni. Daniela 12:12.

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

Millerowcy mieli właściwe zrozumienie każdego z tych trzech wersetów. Te trzy proroctwa są częścią prawd stanowiących fundamenty. Jednak millerowskie zrozumienie tych wersetów opierało się na zastosowaniu zasady „dzień za rok”. Skoro „czas już nie będzie”, wersety te muszą posiadać inne zastosowanie, gdyż wszystkie proroctwa mówią o okresie późnego deszczu. Wersety te muszą mieć zrozumienie w kontekście późnego deszczu, które nie posługuje się czasem do zbudowania poselstwa i nie stoi w sprzeczności z millerowskim zrozumieniem tych wersetów. Właściwy millerowski pogląd na środkowy werset z tych trzech (werset jedenasty) jest taki, że przedstawia on dwuczęściowy okres, który zaczyna się trzydziestoletnim okresem, po którym następuje 1260 lat. Werset jedenasty identyfikuje trzydziestoletni okres poprzedzający ustawę niedzielną, jak to przedstawia ustanowienie ohydy spustoszenia.

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

Dwunasty rozdział Księgi Daniela jest rozdziałem w Słowie Bożym, który przedstawia proces oczyszczenia ludu Bożego, zachodzący w dniach ostatecznych, w czasie końca, gdy proroctwo z Księgi Daniela zostaje odpieczętowane. W wersecie jedenastym znajdujemy proroctwo, które pionierzy słusznie rozumieli jako trzydziestoletni okres prowadzący do 1260-letniego okresu. W rozdziale dwunastym trzy proroctwa z wersetów siódmego, jedenastego i dwunastego są zapieczętowane aż do czasu końca. W czasie końca te trzy proroctwa muszą zostać odpieczętowane, ponieważ Słowo Boże nigdy nie zawodzi. Właśnie w tym rozdziale przedstawiono najjaśniejsze w Biblii ujęcie zakończenia czasu próby dla ludzkości, dlatego rozdział dwunasty z całą pewnością i bardziej konkretnie wskazuje na koniec adwentyzmu niż na jego początek.

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

Trzy proroctwa w dwunastym rozdziale Księgi Daniela zostały zapieczętowane w samym tym fragmencie Pisma, w którym pieczętowanie i odpieczętowywanie otrzymuje swoją podstawową proroczą definicję. Te trzy proroctwa zostają odpieczętowane w historii stu czterdziestu czterech tysięcy, gdyż Alfa i Omega zawsze ukazuje koniec czegoś poprzez jego początek. To, co zostaje odpieczętowane w trzech okresach proroczych dwunastego rozdziału, przedstawia ostateczne odpieczętowanie prorocznego Słowa Bożego. To odpieczętowanie zostaje ukazane w pierwszym rozdziale Apokalipsy, gdy Objawienie Jezusa Chrystusa zostaje odpieczętowane tuż przed zamknięciem czasu łaski. Jedenasty werset dwunastego rozdziału Księgi Daniela stanowi odpowiednik pierwszego przedstawienia przez Abrama i Pawła dwojakiego proroctwa, które rozpoczęło się trzydziestoletnim okresem.

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

Trzy proroctwa w dwunastym rozdziale Księgi Daniela są symbolicznymi okresami, które zostają odpieczętowane w ostatecznym czasie końca, a odpieczętowanie prowadzi do ostatecznego oczyszczenia ludu Bożego. Pierwsze z tych trzech proroctw jest dane przez samego Chrystusa, a gdy je przedstawia, stoi na wodzie, odziany w lniane szaty, wskazując na koniec proroczego okresu przedstawionego jako 1260 lat i określając koniec tego okresu jako zakończenie rozproszenia mocy ludu Bożego. Lud Boży w dniach ostatecznych to sto czterdzieści cztery tysiące i zostali oni rozproszeni.

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

Nie tylko Chrystus stoi na wodzie i odpowiada na pytanie, ale też pytanie to zaczyna się od słów „Jak długo?”. „Jak długo?” to symbol proroczy; pytanie to jest również kierowane do Jezusa, gdy w wersecie trzynastym ósmego rozdziału Daniela pada pytanie: „Jak długo?”

> And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> I rzekł jeden do męża obleczonego w lniane szaty, który stał nad wodami rzeki: Jak długo jeszcze do końca tych cudów?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

> I słyszałem męża obleczonego w lniane szaty, stojącego nad wodami rzeki, gdy podniósł prawą i lewą rękę ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki, że będzie to trwało czas, czasy i pół czasu; a gdy dopełni się rozproszenie mocy świętego ludu, wszystko to się zakończy. Daniela 12:6, 7.

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

Pytanie postawione Jezusowi, przedstawionemu jako mąż odziany w lnianą szatę, w widzeniu nad rzeką Hiddekel, brzmi: „Ile czasu upłynie do końca tych cudów?”, a w widzeniu nad rzeką Ulai Jezus, przedstawiony jako Palmoni (ów pewien święty), zostaje zapytany: „Jak długo potrwa widzenie dotyczące codziennej ofiary i przestępstwa spustoszenia, aby zarówno świątynia, jak i zastęp były deptane?”

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

Siostra White stwierdza, że widzenia dane Danielowi nad brzegami wielkich rzek Sinear są obecnie w trakcie wypełniania się, a w związku z obiema widzeniami nad rzekami Jezusowi zadawane jest prorocze 'pytanie', które zawsze skutkuje 'odpowiedzią' w postaci ustawy niedzielnej. Jednak obie odpowiedzi są przedstawione w kontekście czasu proroczego, który zakończył się w 1844 roku. Pionierzy trafnie zidentyfikowali odpowiedź na pytanie z rozdziału ósmego i widzenie nad rzeką Ulai, i rozumieli, że rok 1798 był czasem, gdy zakończyło się rozproszenie mocy ludu Bożego. Ale po 1844 roku, kiedy zakończyło się 'czasowe zastosowanie' proroczego Słowa Bożego, prorocze pytanie 'Jak długo?' ujmuje na nowo pionierskie zrozumienie jako 'aż do 2300 dni, wtedy świątynia zostanie oczyszczona przy wkrótce nadchodzącej ustawie niedzielnej', a 'wszystkie' 'cuda' w ostatnim widzeniu Daniela zostaną dokonane, gdy zakończy się rozproszenie ludu świętego przez trzy i pół symbolicznego dnia.

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

Widzenie nad rzeką Hiddekel z ostatnich trzech rozdziałów Księgi Daniela oraz widzenie nad rzeką Ulai z rozdziałów od siódmego do dziewiątego Siostra White określa jako „wielkie rzeki Szinearu”. Wszyscy historycy i bibliści stwierdzają, że z Szinearem związane są tylko dwie rzeki — i obie są wielkie. Tymi dwiema rzekami są Tygrys (Hiddekel) i Eufrat. Rzeka Ulai nie jest Eufratem Szinearu; to niewielki sztuczny kanał w Persji, a nie w Szinearze. Rzeka Ulai w widzeniu, które zawiera fundament i centralny filar adwentyzmu, nie znajduje się w Szinearze, a jednak prorokini utożsamia Ulai z Eufratem, jedną z wielkich rzek Szinearu.

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

Wizja Hiddekel przedstawia zewnętrzną historię smoka, bestii i fałszywego proroka, prowadzących świat do Armagedonu, a wizja Ulai przedstawia dzieło Chrystusa polegające na połączeniu Jego Boskości z człowieczeństwem. Natchnienie prorocze używa rzeki Ulai jako drugiego świadka, wraz z rzeką Eufrat, aby wskazać dzieło dokonane przez Chrystusa w łączeniu Jego Boskości z człowieczeństwem.

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

Eufrat i Tygrys oba miały początek w Edenie i przewijają się przez całą historię przymierza. Gdy 22 października 1844 roku wpływają do centralnego filaru adwentyzmu, Eufrat zostaje połączony ze sztucznym kanałem Ulai, aby przedstawiać połączenie Boskości z człowieczeństwem, które dokonuje się poprzez okazywanie wiary przez tych, którzy są przedstawieni jako sto czterdzieści cztery tysiące. Ulai stanowi próbę autorytetu proroczego Słowa Bożego, ponieważ konfrontuje autorytet Ellen White, która identyfikuje perską rzekę Ulai jako jedną z wielkich rzek Szinear, z opinią światowych ekspertów.

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

Symbol rzeki Ulai oznacza próbę między słowem człowieka a Słowem Bożym. Czy rację mają ludzie, czy też słuszne są słowa przedstawione przez Siostrę White? Czy rzeka Ulai oznacza jedną rzekę w Persji, czy też proroczą rzekę złożoną z wód Edenu zmieszanych z wodami pochodzącymi od ludzi?

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

Może istnieć wiele rozwiązań dylematu, który podniosłem, ale przedstawię kilka myśli, aby lepiej ukazać mój punkt widzenia. Czy świeccy historycy i teologowie mają rację, a siostra White się myli? Nikt nie kwestionuje, że „wielkie rzeki Szinear” to Tygrys i Eufrat. Zatem, gdy siostra White identyfikuje rzekę Ulaj w Persji jako wielką rzekę Szinear, czy jest fałszywą prorokinią? A może jest prawdziwą prorokinią, która popełniła błąd? Ile błędów może popełnić prawdziwy prorok, zanim przekroczy granicę i stanie się fałszywym prorokiem? A może to historycy się mylą? A może to ona ma rację? A może rację mają i historycy, i siostra White? Podniosłem ten dylemat po to, by wykorzystać jego wyjaśnienie jako dodatkowy argument w odniesieniu do męża obleczonego w lniane szaty, stojącego nad wodami rzeki, do którego w obu widzeniach przy rzekach Chiddekel i Ulaj pada pytanie: „Jak długo?”

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

W ósmym rozdziale Księgi Daniela Daniel przebywa w Susie w Persji, a Susa leży nad rzeką Ulai, która ze względu na rolnictwo obejmuje zarówno naturalne koryto rzeki, jak i ciąg sztucznych akweduktów. Gdy Ulai płynie dalej około stu pięćdziesięciu mil, łączy się z miejscem zbiegu rzek Tygrys i Eufrat. Tygrys i Eufrat, które miały początek w Edenie, ostatecznie się łączą, a gdy się łączą, rzeka Ulai z Persji dołącza w tym samym punkcie. Gdy rzeka Ulai dochodzi do systemu bagien Tygrysu w miejscu zbiegu Tygrysu i Eufratu, Ulai staje się częścią wód, które tworzą wielkie rzeki Szinear. Historycy mają rację, podobnie Siostra White.

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

Kiedy Siostra White określa wizję rzeki Ulai w rozdziale ósmym, wskazuje na rzekę znaną ze zbudowanego przez człowieka systemu akweduktów, który łączy rzeki Tygrys i Eufrat, które reprezentują dwa okresy po 2520 lat, zakończone w latach 1798 i 1844.

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

Dawną nazwą Tygrysu jest Hiddekel, a w odniesieniu do Eufratu obie rzeki zostały w proroctwach wyraźnie umiejscowione jako związane z Asyrią i Babilonem, które są też utożsamiane z dwoma lwami mającymi karcić Boże owce. Te dwie pustoszące potęgi prefigurowały dwie pustoszące potęgi pogańskiego Rzymu i papieskiego Rzymu, które są symbolami mężczyzny i kobiety, czyli kościoła i państwa. Pogański Rzym był mężczyzną reprezentującym władzę państwową, a papieski Rzym jest nieczystą kobietą władzy kościelnej. Asyria była mężczyzną, a Babilon kobietą w ich proroczym układzie, co tym samym identyfikuje Tygrys jako mężczyznę, a Eufrat jako kobietę.

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

Rzeka Tygrys jest rzeką polityki państwowej, która sięgała do roku 1798, a Eufrat polityki kościelnej sięgał do roku 1844. Eufrat musiał sięgnąć do roku 1844, gdyż przesłanie roku 1844 dotyczyło Babilonu (Eufratu), który ponownie upadł w roku 1844. Gdy Eufrat w roku 1844 utworzył wodospad, rzeka Ulaj, która również dołączyła do zbiegu rzek jako symbol ludzkich uczynków, połączyła się z wodą drugiej rzeki. Rzeka polityki państwowej została zatamowana w roku 1798, kiedy władza świecka została odebrana władzy papieskiej. W tym samym roku Stany Zjednoczone zaczynają panować jako bestia ziemska i szóste królestwo proroctwa biblijnego. Rzeka Tygrys jest zatamowana w roku 1798, dokładnie tam, gdzie państwo ostatecznie zmusi cały świat do zburzenia tamy, która teraz powstrzymuje fale papieskich prześladowań, mających wkrótce zalać świat jak przytłaczająca powódź. Ta ściana, czyli tama, to mur rozdziału Kościoła i państwa.

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

W 1844 roku zarówno Eufrat, jak i Ulaj wskazują na poselstwo roku 1844 jako na upadek Babilonu, a także jako na samo dzieło, które Chrystus rozpoczął w 1844 roku, gdy jako Anioł Przymierza oczyścił lud, który miał wejść do Jego świątyni, z wód Babilonu i ludzkich uczynków — lud, który musiał zostać oczyszczony, zanim wszedł do Miejsca Najświętszego. Ostateczne oczyszczenie tego ludu dokonało się przez deszcz, który został wylany wraz z poselstwem Wołania o północy, a krople tego deszczu poselstwa Wołania o północy zostały destylowane z wód Tygrysu, gdy zwolennicy Millera wskazali papieski Rzym i rok 1798, oraz gdy rozpoznali upadek Babilonu i zostali oczyszczeni przez poselstwo, zanim drzwi się zamknęły — albo, można powiedzieć, oczyszczeni przez deszcz, który przyszedł z destylowanych wód Ulaju, Tygrysu i Eufratu — gdy przedstawiali poselstwo z Daniela 8:14 i wypełnili poselstwo Wołania o północy przed rozpoczęciem antytypowego Dnia Pojednania.

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

Gdy w wersecie siódmym dwunastego rozdziału Księgi Daniela Chrystus stoi na wodach Hiddekel, stoi na wodach Tygrysu, wodach polityki państwowej w widzeniu, które zarysowuje ostatnie posunięcia ludzkiej polityki prowadzące do zamknięcia czasu łaski. Stoi tam, odpowiadając na pytanie z poprzedniego wersetu, tak jak w widzeniu nad rzeką Ulai mąż w lnianych szatach, Palmoni, Cudowny Liczący, udziela odpowiedzi na pytanie z poprzedniego wersetu. W obu przypadkach jest to niebiański dialog między aniołami a Chrystusem i w obu przypadkach pytanie brzmi: «Jak długo?»

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

Odpowiedź brzmi: aż do 2300 dni; w rozdziale ósmym i dwunastym jest to "czas, czasy i pół czasu." Odpowiedź jest rozumiana jako 2300 lat i 1260 lat, lecz w 1844 roku Bóg nałożył zakaz wyznaczania czasów w przesłaniu proroczym, gdyż czasu już nie ma. Jaka jest odpowiedź Palmoniego, męża odzianego w lniane szaty, dla Jego ostatniego pokolenia? Na podstawie licznych świadectw wykazano, że odpowiedzią na pytanie "Jak długo?" jest ustawa niedzielna, więc czy oczyszczenie świątyni ma miejsce przy ustawie niedzielnej i czy "wszystkie te dziwy" kończą się przy ustawie niedzielnej? Czym są "dziwy", które kończą się przy ustawie niedzielnej, i kiedy te "dziwy" się rozpoczęły?

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> Potem ja, Daniel, spojrzałem, i oto stało tam dwóch innych: jeden po tej stronie brzegu rzeki, a drugi po tamtej stronie brzegu rzeki. A jeden powiedział do człowieka ubranego w lniane szaty, który stał nad wodami rzeki: Jak długo jeszcze do końca tych cudów?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

> I usłyszałem męża odzianego w lniane szaty, który stał nad wodami rzeki, gdy podniósł prawą rękę i lewą ku niebu i przysiągł na Tego, który żyje na wieki, że to potrwa czas, czasy i połowę czasu; a kiedy dopełni rozproszenia mocy ludu świętego, wtedy wszystko to się dokona. Daniela 12:5-7.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

Symboliczne pytanie „Jak długo?” wyznacza ustawę niedzielną, a anioł pytał nie o to, kiedy nastąpi ustawa niedzielna, lecz kiedy nastąpi koniec „dziwów”. „Dziwy” kończą się na ustawie niedzielnej, więc czym są dziwy, które prowadzą do ustawy niedzielnej? A mówiąc dokładniej, czym są „dziwy” przedstawione w widzeniu danym nad Hiddekel, opisanym w rozdziałach od dziesiątego do dwunastego? Jeśli zdołamy określić, czym są „dziwy”, możemy ustalić, kiedy „dziwy” się zaczynają. W dziesiątym rozdziale Księgi Daniela Gabriel wyraźnie określa, jaki był jego cel w interakcji z Danielem podczas tego widzenia.

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> Teraz przyszedłem, aby dać ci zrozumieć, co spotka twój lud w dniach ostatecznych: albowiem widzenie dotyczy jeszcze wielu dni. Księga Daniela 10:14.

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

Gabriel przyszedł, aby lud Boży zrozumiał, co czeka go w dniach ostatecznych. Przyjmować, że proroctwa z rozdziału dwunastego Księgi Daniela zostały poprawnie zrozumiane przez millerystów, a następnie używać tego uznania, by zaprzeczać, że rozdział odnosi się do dni ostatecznych — to niweczyć jasno określony cel Gabriela. Gdy tylko Gabriel rozpoczyna narrację proroczą w pierwszym wersecie rozdziału jedenastego aż do trzeciego wersetu rozdziału dwunastego, przedstawiona historia to zewnętrzne prorocze szczegóły tego, jak smok, bestia i fałszywy prorok prowadzą świat do Armagedonu. W rozdziale znajdują się fragmenty opisujące prześladowanie ludu Bożego, lecz historia rozdziału jedenastego jest przede wszystkim objawieniem zewnętrznym. Oznacza to, że rozdział dziesiąty i rozdział dwunasty stanowią alfę i omegę w ostatnim widzeniu Daniela, gdyż, w przeciwieństwie do rozdziału jedenastego, oba opisują wewnętrzne poselstwo wskazujące na zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy. Środkowy rozdział przedstawia bunt ludzkości, uosabiany przez króla północy, papieża Rzymu; natomiast rozdział alfa, dziesiąty, wraz z rozdziałem omega, dwunastym, ukazują wewnętrzne doświadczenie stu czterdziestu czterech tysięcy w dniach ostatecznych. Wszystkie trzy rozdziały prowadzą do zamknięcia czasu łaski; rozdział alfa rozpoczyna się bojaźnią Bożą, która oddziela dwie klasy czcicieli, a pod koniec rozdziału Daniel otrzymuje podwojenie mocy, co wskazuje na poselstwa pierwszego i drugiego anioła. Rozdział dwunasty jest rozdziałem omega i wskazuje na poselstwo o sądzie trzeciego anioła.

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

Rozdział jedenasty przedstawia bunt ludzkości od zniszczenia Jerozolimy aż po zamknięcie czasu łaski; według Siostry White jest to ilustracja zamknięcia czasu łaski na końcu świata. Jedenasty rozdział Księgi Daniela zaczyna się od zniszczenia Jerozolimy, gdyż Daniel był jednym z tych, których uprowadzono do Babilonu podczas trzykrotnego zniszczenia Jerozolimy, które było typem zniszczenia tego samego miasta w roku 70 n.e., a następnie ponownie w czasach ostatecznych, przedstawionych przez świat.

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

Dwa dosłowne zniszczenia Jerozolimy miały miejsce tego samego dnia roku, w odstępie sześciuset sześćdziesięciu pięciu lat. Te dwa zniszczenia dotyczyły miasta, w którym miała się znajdować Arka Przymierza. Szilo posiadało te same prorocze cechy i reprezentuje pierwsze zniszczenie miasta, w którym znajdowała się Boża obecność lub miała się znajdować. Gdy Siostra White używa zniszczenia Jerozolimy jako symbolu zniszczenia w czasach ostatecznych, komentuje kazanie Chrystusa o zniszczeniu Jerozolimy.

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

Szilo oraz zniszczenie Jerozolimy przez Nabuchodonozora i Tytusa stanowią trzech świadków dni ostatecznych, ukazanych w zniszczeniu Bożego miasta. Szilo jest przesłaniem pierwszego anioła, które uczy bać się Boga — czego Eli nie uczynił — i oddawać Mu chwałę — czego Eli nie uczynił — gdyż nadeszła godzina Jego sądu. W przesłaniu drugiego anioła odnajdujemy podwojenie, przedstawione przez Nabuchodonozora i Tytusa. Trzecie zniszczenie Jerozolimy w dniach ostatecznych następuje przy zamknięciu czasu próby, które jest zakończeniem sądu.

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

Rozdział jedenasty jest zewnętrzną historią poselstw trzech aniołów. Jest on umieszczony pomiędzy wizją oddzielenia z rozdziału dziesiątego a trzema umacniającymi dotknięciami, które mają miejsce dwudziestego drugiego dnia wizji Daniela. Oznacza to, że rozdział dwunasty również będzie dotyczył wewnętrznej historii tego, co spotka lud Boży w dniach ostatecznych. Oznacza to także, że światło w rozdziale dwunastym jest dwudziestodwukrotnie jaśniejsze niż światło w rozdziale dziesiątym.

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

W wizji nad Ulajem Chrystusowi również zadano pytanie "Jak długo?" Poprzednie dwanaście wersetów, prowadzących do pytania w wersecie trzynastym, identyfikowało zewnętrzną historię proroczą, przedstawiającą istotne szczegóły dotyczące mocarstw proroctwa biblijnego. Te dwanaście wersetów po prostu powtarzało i rozwijało historię przedstawioną w rozdziale siódmym. Historia prorocza przedstawiona w owych wersetach zostaje powtórzona i rozwinięta w rozdziale jedenastym, poczynając od czasów Medów i Persów. Druga połowa rozdziału ósmego oraz cały rozdział dziewiąty stanowią przedstawienie ludu Bożego czasów ostatecznych przez proroka Daniela. Wizja historii proroczej zawarta w trzech rozdziałach wizji nad rzeką Ulaj, wraz z przedstawieniem ludu Bożego w tych rozdziałach poprzez interakcję Daniela z Gabrielem, stanowi alfę i omegę rozdziałów 10–12.

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

Ponieważ Hiddekel jest omegą, a Ulai alfą, moc reprezentowana przez światło, które w rozdziale dwunastym zostaje rozpieczętowane, gdy nadchodzi czas końca, jest dwadzieścia dwa razy jaśniejsza niż widzenie, które stanowi centralny filar i fundament adwentyzmu. Skoro tak, światło ostatniego widzenia Daniela zostaje wprost zidentyfikowane jako światło związane z ludem Bożym w czasach ostatecznych. Gdy anioł pyta męża obleczonego w lniane szaty: «Jak długo do końca tych dziwów?», owymi dziwami są ci, którzy świecą jak gwiazdy na wieki wieków, gdyż historia przymierza z Abramem pobrzmiewa wezwaniem, by Abram spojrzał na gwiazdy. Dziwy w dwunastym rozdziale Daniela to przemiana ludzi w chorągiew stu czterdziestu czterech tysięcy.

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

Na wcześniejszym etapie stwierdziliśmy, że werset jedenasty z dwunastego rozdziału Księgi Daniela wskazuje na okres proroczy składający się z dwóch części, z których pierwsza obejmuje trzydzieści lat. Aby właściwie podkreślić werset jedenasty, odwołałem się do wersetu siódmego, by ukazać bezpośrednie zaangażowanie Chrystusa w cuda, których dokonuje wśród swego ludu w dniach ostatecznych.

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

Powracając do wersetu jedenastego, pragnę przypomnieć, że rozdział dwunasty jest przez Gabriela wprost nazwany „dniami ostatecznymi”. W dniach stu czterdziestu czterech tysięcy, w dniach, w których zostaną zapieczętowani i wejdą w przymierze z Bogiem, zgodnie z Księgą Daniela zostanie odpieczętowane poselstwo, które rozrośnie się w donośny okrzyk. To poselstwo jest w rozdziale dwunastym przedstawione przez trzy odrębne okresy prorocze, które zostały już określone przez millerystów, a następnie potwierdzone przez Ducha Proroctwa. Te trzy okresy nie oznaczają czasu, gdyż ten sam anioł, który w rozdziale dwunastym podnosi obie ręce ku niebu, w rozdziale dziesiątym Księgi Objawienia podniósł jedną rękę ku niebu i przysiągł, że czasu już nie będzie. To oświadczenie z roku 1844 oznacza, że trzy okresy prorocze w rozdziale dwunastym Księgi Daniela są okresami symbolicznymi, które nie mają przedstawiać czasu.

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

A zatem, gdy środkowy symboliczny okres proroczy w dwunastym rozdziale Księgi Daniela jest podwójnym okresem, który rozpoczyna się od trzydziestu lat właśnie w tym rozdziale, w którym Michał powstaje, wtedy wiesz, że podwójny okres zaczynający się od trzydziestu lat jest doskonałym wypełnieniem proroctwa alfa Abrama. Omega proroctwa czasowego, które rozpoczyna historię przymierza w odniesieniu do ludu wybranego, osiąga swoje doskonałe wypełnienie w tym samym rozdziale, który stanowi kulminację świadectwa Daniela o tym, co spotka lud Boży w dniach ostatecznych.

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

W czasie końca Księga Daniela zostaje odpieczętowana, a światło, które z niej płynie, pieczętuje lud Boży. W czasie końca Księga Daniela zostaje odpieczętowana, a światło, które z niej pochodzi, jest przedstawione przez trzy okresy prorocze w ostatnim rozdziale Daniela. Ten rozdział jest omegą trzech rozdziałów tworzących widzenie Chiddekel, a widzenie Chiddekel jest omegą wobec trzech rozdziałów, które stanowią alfę widzeń rzek Daniela. Rzeki, które zaczęły się w Edenie, ostatecznie zakończyły się u Daniela, a następnie prorocze Słowo Boże doprowadziło je do ruchu millerowskiego pierwszego i drugiego anioła, ruchu alfa dwóch ruchów trzech aniołów. 1290 lat z wersetu jedenastego są omegą wobec 430‑letniego proroctwa Abrama i Pawła.

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

Zanim przejdziemy dalej w dwunastym rozdziale Księgi Daniela oraz jego związku z proroctwem Abrama, dobrze jest pamiętać, kim był Paweł. Paweł był nie tylko apostołem pogan, ale co równie ważne, przedstawiał swoje przesłanie przez prorocze Słowo Boże. Co jeszcze ważniejsze, Paweł był prorokiem dyspensacyjnym. Prorok dyspensacyjny to prorok powołany, aby prowadzić lud Boży z jednej dyspensacji do drugiej, jak Mojżesz: od kultu przy ołtarzu do kultu w sanktuarium; jak Jan Chrzciciel: od ziemskiego sanktuarium do niebiańskiego sanktuarium. Paweł zapisał więcej informacji i zasad dotyczących przekładania sensu dosłownego na duchowy niż wszyscy pozostali autorzy biblijni razem wzięci, i to bez porównania! Został powołany, aby wyjaśnić przejście od dosłownego do duchowego w kontekście Bożego ludu przymierza.

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

Paweł jest ogniwem łączącym obietnice przymierza dane wybranemu ludowi Abrahama w czasie, gdy ów lud przeszedł od dosłownego do duchowego. Jeśli nie masz ugruntowanego rozumienia roli, jaką Paweł pełnił w historii przymierza, możesz nie dostrzec, jak bardzo jest to zgodne z Bożym zamysłem, że pierwsze proroctwo czasowe Bożego ludu przymierza jest podwójnym proroctwem czasowym, które rozpoczyna się okresem trzydziestu lat. Jedno proroctwo zostało ustanowione przez ojca wybranego ludu, a gdy stają się oni duchowym ludem wybranym, został wzbudzony prorok dyspensacyjny, aby zidentyfikować i wyjaśnić to przejście, a także potwierdzić czasowe proroctwo Abrama drugim świadectwem z Nowego Testamentu, zgodnym z pierwszym świadectwem ze Starego Testamentu. Abram na początku, a następnie Paweł na końcu, typizują znaczenie 1290 w czasach ostatecznych.

We will continue in the next article.

Będziemy kontynuować w następnym artykule.

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

> Wizja Zachariasza o Jozuem i Aniele ma szczególne zastosowanie do doświadczenia ludu Bożego w końcowych scenach wielkiego dnia pojednania. Kościół resztki zostanie wówczas poddany wielkiej próbie i udręce. Ci, którzy zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusa, odczują gniew smoka i jego zastępów. Szatan uważa świat za swoich poddanych; zdobył kontrolę nawet nad wieloma, którzy mienią się chrześcijanami. Lecz jest tu niewielka grupa, która sprzeciwia się jego zwierzchnictwu. Gdyby mógł zetrzeć ich z powierzchni ziemi, jego triumf byłby całkowity. Jak wpływał na pogańskie narody, aby zniszczyły Izraela, tak w niedalekiej przyszłości podburzy złe moce ziemi do zniszczenia ludu Bożego. Od ludzi będzie się wymagać posłuszeństwa ludzkim dekretom, wbrew prawu Bożemu.

> “Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

> Ci, którzy są wierni Bogu, będą zastraszani, potępiani i wykluczani. Będą „zdradzani zarówno przez rodziców, jak i przez braci, krewnych i przyjaciół”, nawet na śmierć. Łukasza 21:16. Ich jedyną nadzieją jest miłosierdzie Boga; ich jedyną obroną będzie modlitwa. Jak Jozue błagał przed Aniołem, tak resztka Kościoła, ze skruszonym sercem i niezachwianą wiarą, będzie błagać o przebaczenie i wybawienie przez Jezusa, swojego Orędownika. W pełni uświadamiają sobie grzeszność swojego życia, widzą swoją słabość i niegodność; są o krok od rozpaczy.

> “The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

> Kusiciel stoi obok, gotów ich oskarżać, jak stał, by sprzeciwić się Jozuemu. Wskazuje na ich brudne szaty, ich ułomne charaktery. Wytyka ich słabość i głupotę, ich grzechy niewdzięczności, ich niepodobieństwo do Chrystusa, które okryło hańbą ich Odkupiciela. Usiłuje przerazić ich myślą, że ich sprawa jest beznadziejna, że plama ich skalania nigdy nie zostanie zmyta. Ma nadzieję tak zniszczyć ich wiarę, aby ulegli jego pokusom i odstąpili od wierności Bogu.

> “Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

> Szatan ma dokładną wiedzę o grzechach, do których skusił lud Boży, i wnosi przeciw nim oskarżenia, oświadczając, że przez swoje grzechy utracili Bożą ochronę, oraz roszcząc sobie prawo do ich zniszczenia. Uznaje ich za równie godnych wykluczenia z łaski Bożej jak siebie samego. „Czy to,” mówi, „są ludzie, którzy mają zająć moje miejsce w niebie oraz miejsce aniołów, którzy przyłączyli się do mnie? Utrzymują, że są posłuszni prawu Bożemu; ale czy zachowali jego przykazania? Czy nie bardziej miłowali siebie niż Boga? Czy nie stawiali własnych interesów ponad Jego służbę? Czy nie umiłowali rzeczy tego świata? Spójrz na grzechy, które naznaczyły ich życie. Oto ich egoizm, ich złośliwość, ich wzajemna nienawiść. Czy Bóg wypędzi mnie i moje anioły sprzed swego oblicza, a jednak nagrodzi tych, którzy dopuścili się tych samych grzechów? Nie możesz tego uczynić, o Panie, w sprawiedliwości. Sprawiedliwość domaga się, by zapadł na nich wyrok.”

> “But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

> Ale chociaż naśladowcy Chrystusa zgrzeszyli, nie oddali się pod władzę szatańskich mocy. Okazali skruchę za swoje grzechy i szukali Pana w pokorze i skrusze, a Boski Orędownik wstawia się za nimi. Ten, który najbardziej ucierpiał z powodu ich niewdzięczności, który zna ich grzech, a także ich skruchę, oświadcza: "Niech Pan zgromi cię, szatanie. Oddałem Moje życie za te dusze. Są wyryte na Moich dłoniach. Mogą mieć niedoskonałości charakteru; mogli też zawieść w swoich dążeniach; lecz okazali skruchę, a Ja im przebaczyłem i przyjąłem ich."

> “The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

> Ataki szatana są silne, jego zwiedzenia są podstępne; lecz oko Pana jest nad Jego ludem. Ich udręka jest wielka, płomienie pieca zdają się ich pochłaniać; lecz Jezus wyprowadzi ich jak złoto wypróbowane w ogniu. Ich ziemskość zostanie usunięta, aby przez nich doskonale objawił się obraz Chrystusa.

> “At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

> Niekiedy może się wydawać, że Pan zapomniał o niebezpieczeństwach grożących Jego Kościołowi i o krzywdach wyrządzanych mu przez jego wrogów. Bóg jednak nie zapomniał. Nie ma na tym świecie nic bardziej drogiego sercu Boga niż Jego Kościół. Nie jest Jego wolą, aby światowa polityka splamiła świadectwo Kościoła. Nie pozostawia swego ludu, by uległ pokusom szatana. Ukarze tych, którzy Go fałszywie przedstawiają, lecz okaże łaskę wszystkim, którzy szczerze się upamiętają. Tym, którzy proszą Go o siłę do kształtowania chrześcijańskiego charakteru, udzieli wszelkiej potrzebnej pomocy.

> “In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

> W czasach ostatecznych lud Boży będzie wzdychał i płakał z powodu obrzydliwości popełnianych w kraju. Ze łzami będą ostrzegać bezbożnych przed grożącym im niebezpieczeństwem, jakie niesie deptanie Bożego prawa, a z niewysłowionym żalem ukorzą się przed Panem w skrusze. Bezbożni będą szydzić z ich żalu i wyśmiewać ich uroczyste napomnienia. Lecz udręka i upokorzenie ludu Bożego są niezbitym dowodem na to, że odzyskują utraconą wskutek grzechu siłę i szlachetność charakteru. Dzieje się tak dlatego, że zbliżają się do Chrystusa, że ich oczy są utkwione w Jego doskonałej czystości, i dlatego tak wyraźnie dostrzegają skrajną grzeszność grzechu. Łagodność i pokora są warunkami powodzenia i zwycięstwa. Korona chwały czeka tych, którzy pochylają się u stóp krzyża.

> “God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

> Wierni Bogu, ludzie modlitwy, są jakby zamknięci wraz z Nim. Oni sami nie wiedzą, jak bezpiecznie są chronieni. Podżegani przez szatana władcy tego świata usiłują ich zniszczyć; lecz gdyby oczy dzieci Bożych zostały otwarte jak oczy sługi Elizeusza w Dotanie, ujrzeliby aniołów Bożych obozujących wokół nich, powstrzymujących zastępy ciemności.

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> Gdy lud Boży umartwia swe dusze przed Nim, błagając o czystość serca, pada rozkaz: "Zdejmijcie brudne szaty", a brzmią słowa otuchy: "Oto zdjąłem z ciebie twoją nieprawość i przyodzieję cię w odświętne szaty." Zachariasza 3:4. Doświadczone, kuszone, wierne dzieci Boże zostają przyodziane w nieskalaną szatę sprawiedliwości Chrystusa. Wzgardzona resztka zostaje przyodziana w chwalebne szaty; już nigdy więcej nie zostanie skalana zepsuciem świata. Ich imiona zostają zachowane w księdze życia Baranka, zapisane wśród wiernych wszystkich wieków. Oparli się podstępom zwodziciela; ryk smoka nie odwiódł ich od wierności. Teraz są na wieki bezpieczni przed podstępami kusiciela. Ich grzechy zostają przeniesione na sprawcę grzechu. Na ich głowach zostaje osadzona 'piękna mitra'.

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> Podczas gdy szatan podnosił swoje oskarżenia, święci aniołowie, niewidzialni, przechodzili tam i z powrotem, nakładając na wiernych pieczęć Boga żywego. To ci, którzy stoją na górze Syjon z Barankiem, mając na czołach wypisane imię Ojca. Śpiewają pieśń nową przed tronem, pieśń, której nikt nie może się nauczyć, prócz stu czterdziestu czterech tysięcy, którzy zostali wykupieni z ziemi. „To są ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek idzie. Ci zostali wykupieni spośród ludzi, jako pierwociny dla Boga i dla Baranka. A w ich ustach nie znaleziono fałszu; są bowiem bez skazy przed tronem Bożym.” Objawienie 14:4–5.

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

> Teraz następuje pełne wypełnienie słów Anioła: "Słuchaj teraz, Jozue, arcykapłanie, ty i twoi towarzysze, którzy siedzą przed tobą; albowiem są oni mężami budzącymi zdumienie; bo oto przywiodę Mojego Sługę — Odrośl." Zachariasz 3:8. Chrystus zostaje objawiony jako Odkupiciel i Wybawiciel swego ludu. Teraz rzeczywiście resztka to "mężowie budzący zdumienie", gdy łzy i upokorzenie ich pielgrzymki ustępują miejsca radości i czci w obliczu Boga i Baranka. "W owym dniu Odrośl Pana będzie piękna i chwalebna, a owoc ziemi będzie znakomity i piękny dla ocalałych z Izraela. I stanie się, że ten, kto pozostanie na Syjonie, i ten, kto pozostanie w Jerozolimie, będzie nazwany świętym, każdy, kto jest zapisany wśród żyjących w Jerozolimie." Izajasz 4:2, 3. Prorocy i królowie 587–592.

Back to Articles