Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eleven

Księga Daniela - numer sto jedenaście

Unveiling the Prophetic Significance of Abubakar in the First Woe of Revelation

Odsłonięcie proroczego znaczenia Abubakara w pierwszym "biada" Apokalipsy

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word

In the prophetic history of the first Woe, the leader who followed Mohammed was Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, father-in-law of Mohammed. We will refer to him as Abubakar. Both he and Mohammed are referenced in the first four verses. Abubakar was the first Islamic ruler after Mohammed, and history records a command that he gave to his soldiers, that is represented in verse four of Revelation chapter nine. The command represents the sealing process that began at the arrival of the third woe, which was also the Seventh Trumpet, which was also the arrival of the third angel.

W proroczej historii pierwszego "biada" przywódcą, który zastąpił Mahometa, był Abu Bakr Abdullah ibn Abi Quhafa, teść Mahometa. Będziemy nazywać go Abubakarem. Zarówno on, jak i Mahomet, są wspomniani w pierwszych czterech wersetach. Abubakar był pierwszym władcą islamskim po Mahomecie, a historia odnotowuje rozkaz, który wydał swoim żołnierzom, przedstawiony w czwartym wersecie dziewiątego rozdziału Apokalipsy. Rozkaz ten symbolizuje proces pieczętowania, który rozpoczął się wraz z nadejściem trzeciego "biada", które było także Siódmą Trąbą, a także nadejściem trzeciego anioła.

> And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth: and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit; and there arose a smoke out of the pit, as the smoke of a great furnace; and the sun and the air were darkened by reason of the smoke of the pit. And there came out of the smoke locusts upon the earth: and unto them was given power, as the scorpions of the earth have power. And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:1–4.

> I zatrąbił piąty anioł, i ujrzałem gwiazdę, która spadła z nieba na ziemię; i dano jej klucz do bezdennej otchłani. I otworzyła bezdenną otchłań; i uniósł się z otchłani dym jak dym z wielkiego pieca; i słońce oraz powietrze zostały zaćmione z powodu dymu z otchłani. A z dymu wyszły na ziemię szarańcze; i dano im moc, jaką mają skorpiony ziemi. I nakazano im, aby nie szkodziły trawie ziemi ani żadnej zieleni, ani żadnemu drzewu, lecz tylko tym ludziom, którzy nie mają na czołach pieczęci Boga. Objawienie 9:1-4.

The “star” that fell from heaven was Mohammed, who began his ministry in the year 606. Mohammed was given a “key” that was to “open” the “bottomless pit” allowing “smoke” to darken the “sun and the air,” and brought forth “locusts” who were given “power” as the power of “scorpions.” The key was a military battle that produced weakness in the Roman’s military strength, thus allowing the rise of the warfare of Islam. The bottomless pit is a symbol of Arabia, the birthplace of Islam, and the smoke represented the false religion of Islam that was to spread across the earth and take possession of the same geography that would be swarmed by the swarms of locusts that sweep across northern Africa, southern Europe and Arabia. The locusts are a symbol of Islam, and power prophetically represents military power. Their power was to be as scorpions, which strike unexpectedly. Uriah Smith states:

Tą "gwiazdą", która spadła z nieba, był Mahomet, który rozpoczął swoją posługę w roku 606. Mahomet otrzymał "klucz", który miał "otworzyć" "bezdenną otchłań", pozwalając, by "dym" zaciemnił "słońce i powietrze", i wyprowadził "szarańczę", której dana była "moc" jak moc "skorpionów". Kluczem była bitwa, która doprowadziła do osłabienia siły zbrojnej Rzymian, co pozwoliło na wzrost militarnej potęgi islamu. Bezdenna otchłań jest symbolem Arabii, kolebki islamu, a dym oznaczał fałszywą religię islamu, która miała rozprzestrzenić się po ziemi i zawładnąć tymi samymi obszarami, jakie zwykły opanowywać roje szarańczy przetaczające się przez Afrykę Północną, południową Europę i Arabię. Szarańcza jest symbolem islamu, a "moc" w proroctwie oznacza moc militarną. Ich moc miała być jak moc skorpionów, które uderzają niespodziewanie. Uriah Smith stwierdza:

> “A star fell from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit.

> Gwiazda spadła z nieba na ziemię; i dano mu klucz do bezdennej otchłani.

> “While the Persian monarch contemplated the wonders of his art and power, he received an epistle from an obscure citizen of Mecca, inviting him to acknowledge Mohammed as the apostle of God. He rejected the invitation, and tore the epistle. ‘It is thus,’ exclaimed the Arabian prophet, ‘that God will tear the kingdom, and reject the supplication of Chosroes.’ Placed on the verge of these two empires of the East, Mohammed observed with secret joy the progress of mutual destruction; and in the midst of the Persian triumphs he ventured to foretell, that, before many years should elapse, victory would again return to the banners of the Romans. ‘At the time when this prediction is said to have been delivered, no prophecy could be more distant from its accomplishment since the first twelve years of Heraclius announced the approaching dissolution of the empire.’. ..

> Gdy monarcha perski kontemplował cuda swego kunsztu i potęgi, otrzymał list od nieznanego obywatela Mekki, wzywający go, by uznał Mahometa za apostoła Boga. Odrzucił to wezwanie i podarł list. „Tak właśnie” — zawołał arabski prorok — „Bóg rozedrze królestwo i odrzuci prośbę Chosroesa”. Usytuowany na pograniczu tych dwóch imperiów Wschodu, Mahomet z ukrytą radością obserwował postępy wzajemnego wyniszczenia; i pośród perskich triumfów odważył się przepowiedzieć, że, zanim upłynie wiele lat, zwycięstwo znów powróci pod sztandary Rzymian. „W czasie, gdy rzekomo wygłoszono to proroctwo, żadne nie mogło być dalsze od spełnienia, ponieważ pierwsze dwanaście lat Herakliusza zapowiadało zbliżający się rozpad imperium.”. ..

> “Chosroes subjugated the Roman possession [in] Asia and Africa. And ‘the Roman empire,’ at that period, ‘was reduced to the walls of Constantinople, with the remnant of Greece, Italy, and Africa, and some maritime cities, from Tyre to Trebizond, of the Asiatic coast. The experience of six years at length persuaded the Persian monarch to renounce the conquest of Constantinople, and to specify the annual tribute of the ransom of the Roman empire,—a thousand talents of gold, a thousand talents of silver, a thousand silk robes, a thousand horses, and a thousand virgins. Heraclius subscribed to these ignominious terms. But the time and space which he obtained to collect those treasures from the poverty of the East were industriously employed in the preparation of a bold and desperate attack.’

> Chosroes ujarzmił posiadłości rzymskie [w] Azji i Afryce. A „imperium rzymskie”, w owym czasie, „zostało ograniczone do murów Konstantynopola, wraz z resztkami Grecji, Italii i Afryki oraz kilkoma nadmorskimi miastami azjatyckiego wybrzeża, od Tyre do Trebizond. Doświadczenie sześciu lat w końcu przekonało perskiego monarchę, by zrezygnował z podboju Konstantynopola i określił coroczny trybut jako okup za imperium rzymskie — tysiąc talentów złota, tysiąc talentów srebra, tysiąc jedwabnych szat, tysiąc koni i tysiąc dziewic. Herakliusz przystał na te haniebne warunki. Lecz czas i możność, które uzyskał, by zebrać te skarby z ubóstwa Wschodu, zostały pracowicie wykorzystane na przygotowanie śmiałego i desperackiego ataku.”

> “The king of Persia despised the obscure Saracen, and derided the message of the pretended prophet of Mecca. Even the overthrow of the Roman empire would not have opened a door for Mohammedanism, or for the progress of the Saracenic armed propagators of an imposture, though the monarch of the Persians and chagan of the Avars (the successor of Attila) had divided between them the remains of the kingdoms of the Caesars. Chosroes himself fell. The Persian and Roman monarchies exhausted each other’s strength. And before a sword was put into the hands of the false prophet, it was smitten from the hands of those who would have checked his career and crushed his power.

> Król Persji pogardzał nieznanym Saracenem i drwił z przesłania rzekomego proroka z Mekki. Nawet obalenie cesarstwa rzymskiego nie otworzyłoby drogi dla mahometanizmu ani dla postępów saraceńskich zbrojnych propagatorów oszustwa, choć monarcha Persów i kagan Awarów (następca Attyli) podzielili między siebie resztki królestw Cezarów. Sam Chosroes padł. Monarchie perska i rzymska wyczerpały nawzajem swoje siły. I zanim miecz trafił w ręce fałszywego proroka, został wybity z rąk tych, którzy powstrzymaliby jego karierę i zdruzgotali jego potęgę.

> “‘Since the days of Scipio and Hannibal, no bolder enterprise has been attempted than that which Heraclius achieved for the deliverance of the empire. He explored his perilous way through the Black Sea and the mountains of Armenia, penetrated into the heart of Persia, and recalled the armies of the great king to the defense of their bleeding country.’

> 'Od czasów Scypiona i Hannibala nie podjęto śmielszego przedsięwzięcia niż to, którego dla ocalenia cesarstwa dokonał Herakliusz. Przebił się niebezpieczną drogą przez Morze Czarne i góry Armenii, wniknął w samo serce Persji i sprowadził z powrotem armie Wielkiego Króla do obrony ich krwawiącej ojczyzny.'

> “In the battle of Nineveh, which was fiercely fought from daybreak to the eleventh hour, twenty-eight standards, besides those which might be broken or torn, were taken from the Persians; the greatest part of their army was cut in pieces, and the victors, concealing their own loss, passed the night on the field. The cities and palaces of Assyria were opened for the first time to the Romans.’

> "W bitwie pod Niniwą, która była zaciekle toczona od świtu do jedenastej godziny, zabrano Persom dwadzieścia osiem chorągwi, nie licząc tych, które mogły zostać połamane lub podarte; większość ich armii została wycięta w pień, a zwycięzcy, ukrywając własne straty, spędzili noc na polu bitwy. Miasta i pałace Asyrii zostały po raz pierwszy otwarte dla Rzymian.'

> “The Roman emperor was not strengthened by the conquests which he achieved; and a way was prepared at the same time, and by the same means, for the multitudes of Saracens from Arabia, like locusts from the same region, who, propagating in their course the dark and delusive Mohammedan creed, speedily overspread both the Persian and the Roman empire.

> Cesarz rzymski nie został wzmocniony przez podboje, których dokonał; a równocześnie tymi samymi środkami utorowano drogę rzeszom Saracenów z Arabii, niczym szarańczy z tejże krainy, którzy, szerząc po drodze mroczne i zwodnicze wyznanie mahometańskie, rychło zalali zarówno imperium perskie, jak i rzymskie.

> “More complete illustration of this fact could not be desired than is supplied in the concluding words of the chapter from Gibbon, from which the preceding extracts are taken. ‘Although a victorious army had been formed under the standard of Heraclius, the unnatural effort seems to have exhausted rather than exercised their strength. While the emperor triumphed at Constantinople or Jerusalem, an obscure town on the confines of Syria was pillaged by the Saracens, and they cut in pieces some troops who advanced to its relief,—an ordinary and trifling occurrence, had it not been the prelude of a mighty revolution. These robbers were the apostles of Mohammed; their frantic valor had emerged from the desert; and in the last eight years of his reign, Heraclius lost to the Arabs the same provinces which he had rescued from the Persians.

> Pełniejszej ilustracji tego faktu nie można by sobie życzyć niż tej, której dostarczają końcowe słowa rozdziału Gibbona, z którego pochodzą poprzednie fragmenty. 'Chociaż pod sztandarem Herakliusza utworzono zwycięską armię, nienaturalny wysiłek zdaje się, że raczej wyczerpał niż wzmocnił ich siły. Gdy cesarz triumfował w Konstantynopolu lub Jerozolimie, niepozorne miasteczko na rubieżach Syrii zostało splądrowane przez Saracenów, a ci porąbali na kawałki kilka oddziałów, które pospieszyły na odsiecz — wydarzenie zwykłe i błahe, gdyby nie było preludium potężnej rewolucji. Ci rabusie byli apostołami Mahometa; ich szalona waleczność wyłoniła się z pustyni; a w ostatnich ośmiu latach swego panowania Herakliusz utracił na rzecz Arabów te same prowincje, które wyrwał Persom.'

> “‘The spirit of fraud and enthusiasm, whose abode is not in the heavens,’ was let loose on earth. The bottomless pit needed but a key to open it, and that key was the fall of Chosroes. He had contemptuously torn the letter of an obscure citizen of Mecca. But when from his ‘blaze of glory’ he sunk into the ‘tower of darkness’ which no eye could penetrate, the name of Chosroes was suddenly to pass into oblivion before that of Mohammed; and the crescent seemed but to wait its rising till the falling of the star. Chosroes, after his entire discomfiture and loss of empire, was murdered in the year 628; and the year 629 is marked by ‘the conquest of Arabia,’ and ‘the first war of the Mohammedans against the Roman empire.’ ‘And the fifth angel sounded, and I saw a star fall from heaven unto the earth; and to him was given the key of the bottomless pit. And he opened the bottomless pit.’ He fell unto the earth. When the strength of the Roman empire was exhausted, and the great king of the East lay dead in his tower of darkness, the pillage of an obscure town on the borders of Syria was ‘the prelude of a mighty revolution.’ ‘’The robbers were the apostles of Mohammed, and their frantic valor emerged from the desert.’

> "'Duch oszustwa i entuzjazmu, którego siedziba nie jest w niebiosach,' został wypuszczony na ziemię. Otchłań bez dna potrzebowała jedynie klucza, by ją otworzyć, a tym kluczem był upadek Chosroesa. Z pogardą podarł list nieznanego obywatela Mekki. Lecz gdy z 'blasku chwały' zapadł się w 'wieżę ciemności', której żadne oko nie mogło przeniknąć, imię Chosroesa miało nagle popaść w zapomnienie wobec imienia Mahometa; a półksiężyc zdawał się tylko czekać swego wschodu aż do upadku gwiazdy. Chosroes, po całkowitej klęsce i utracie imperium, został zamordowany w roku 628; a rok 629 naznaczony jest 'podbojem Arabii' oraz 'pierwszą wojną mahometan przeciwko imperium rzymskiemu.' 'I piąty anioł zatrąbił, i ujrzałem gwiazdę, jak spadła z nieba na ziemię; i dano mu klucz do otchłani bez dna. I otworzył otchłań bez dna.' Spadł na ziemię. Gdy siła cesarstwa rzymskiego była wyczerpana, a wielki król Wschodu leżał martwy w swej wieży ciemności, rabunek mało znanego miasta na pograniczu Syrii był 'preludium potężnej rewolucji.' ''Zbójcy byli apostołami Mahometa, a ich szaleńcza odwaga wyłoniła się z pustyni.'"

> “The Bottomless Pit.—The meaning of this term may be learned from the Greek , which is defined ‘deep, bottomless, profound,’ and may refer to any waste, desolate, and uncultivated place. It is applied to the earth in its original state of chaos. Gen.1:2. In this instance it may appropriately refer to the unknown wastes of the Arabian desert, from the borders of which issued the hordes of Saracens like swarms of locusts. And the fall of Chosroes, the Persian king, may well be represented as the opening of the bottomless pit, inasmuch as it prepared the way for the followers of Mohammed to issue from their obscure country, and propagate their delusive doctrines with fire and sword, till they had spread their darkness over all the Eastern empire.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495–498.

> "Otchłań.-Znaczenie tego terminu można poznać z greckiego , które definiuje się jako 'głębokie, bezdenne, przepastne' i może odnosić się do każdego pustkowia, miejsca spustoszonego i nieuprawianego. Określenie to stosuje się do ziemi w jej pierwotnym stanie chaosu. Gen.1:2. W tym przypadku może ono trafnie odnosić się do nieznanych pustkowi pustyni arabskiej, z których granic wyłoniły się hordy Saracenów niczym roje szarańczy. A upadek Chosroesa, króla perskiego, może być słusznie przedstawiony jako otwarcie otchłani, jako że przygotował drogę wyznawcom Mahometa do wyjścia z ich nieznanego kraju i szerzenia swoich zwodniczych nauk ogniem i mieczem, aż okryli mrokiem całe wschodnie imperium." Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495-498.

The first woe, which is the fifth trumpet identifies the beginning of the warfare of Islam against Rome, and it identifies a battle between Rome and Persia where Rome prevailed, but in doing so expended its military strength to the extent that it could not prevent the rise of the Islamic power. The prophetic characteristics of the first woe and the second woe, identify the prophetic characteristics of the third woe, and it is important to recognize the first two woes as symbols of the history of the third woe, for that history represents the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which began on September 11, 2001. After the prophetic history represented by Mohammed in the first three verses, verse four introduces Abubakar, the first leader after Mohammed.

Pierwsze „biada”, które jest piątą trąbą, wskazuje na początek wojny islamu przeciw Rzymowi, a także na bitwę między Rzymem a Persją, w której Rzym zwyciężył, lecz czyniąc to, tak wyczerpał swoje siły militarne, że nie mógł zapobiec wzrostowi potęgi islamskiej. Prorocze cechy pierwszego i drugiego „biada” określają prorocze cechy trzeciego „biada” i ważne jest, aby rozpoznać pierwsze dwa „biada” jako symbole historii trzeciego „biada”, gdyż ta historia przedstawia okres pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, który rozpoczął się 11 września 2001 roku. Po proroczej historii przedstawionej przez Mahometa w trzech pierwszych wersetach, werset czwarty wprowadza Abu Bakra, pierwszego przywódcę po Mahomecie.

> And it was commanded them that they should not hurt the grass of the earth, neither any green thing, neither any tree; but only those men which have not the seal of God in their foreheads. Revelation 9:4.

> I nakazano im, aby nie szkodziły trawie na ziemi, ani żadnej zielonej roślinie, ani żadnemu drzewu, lecz tylko tym ludziom, którzy nie mają pieczęci Boga na swoich czołach. Objawienie 9:4.

The command of Abubakar instructed the Islamic warriors to make a distinction between two types of worshippers that existed in the Roman territories at that time. One class was the Catholics, who had some religious orders that shaved the back of their heads (the tonsure), and observed the worship of Sunday. The other class were seventh-day Sabbath keepers, and the Sabbath is the seal of God.

Rozkaz Abubakara nakazywał islamskim wojownikom rozróżniać dwa typy czcicieli, którzy wówczas żyli na terytoriach rzymskich. Jedną grupą byli katolicy, wśród których były zakony golące tył głowy (tonsura) i którzy święcili niedzielę. Drugą grupą byli przestrzegający sabatu dnia siódmego, a sabat jest pieczęcią Boga.

> “After the death of Mohammed, he was succeeded in the command by Abubekr, A.D. 632, who, as soon as he had fairly established his authority and government, dispatched a circular letter to the Arabian tribes, from which the following is an extract:—

> Po śmierci Mahometa zastąpił go w dowództwie Abubekr, w roku 632 n.e., który, gdy tylko należycie umocnił swoją władzę i rządy, wysłał list okólny do plemion arabskich, z którego pochodzi następujący fragment:

> “‘When you fight the battles of the Lord, acquit yourselves like men, without turning your backs; but let not your victory be stained with the blood of women and children. Destroy no palm-trees, nor burn any fields of corn. Cut down no fruit-trees, nor do any mischief to cattle, only such as you kill to eat. When you make any covenant or article, stand to it, and be as good as your word. And as you go, you will find some religious persons who live retired in monasteries, and propose to themselves to serve God that way; let them alone, and neither kill them nor destroy their monasteries. And you will find another sort of people that belong to the synagogue of Satan, who have shaven crowns; be sure you cleave their skulls, and give them no quarter till they either turn Mohammedans or pay tribute.’

> 'Kiedy walczycie bitwy Pana, zachowujcie się jak mężowie, nie dając tyłów; lecz niech wasze zwycięstwo nie będzie splamione krwią kobiet i dzieci. Nie niszczcie palm ani nie palcie żadnych pól zbożowych. Nie ścinajcie drzew owocowych ani nie wyrządzajcie szkody bydłu, z wyjątkiem tego, które zabijacie na pokarm. Gdy zawrzecie jakiekolwiek przymierze lub układ, dotrzymujcie go i bądźcie wierni danemu słowu. A gdy będziecie iść, spotkacie ludzi pobożnych, którzy żyją w odosobnieniu w klasztorach i postanowili służyć Bogu w ten sposób; zostawcie ich w spokoju i ani ich nie zabijajcie, ani nie niszczcie ich klasztorów. A znajdziecie też inny rodzaj ludzi, należących do synagogi szatana, którzy mają wygolone ciemienia; koniecznie rozłupcie im czaszki i nie dawajcie im pardonu, dopóki albo nie przejdą na wiarę mahometańską, albo nie zapłacą trybutu.'

> “It is not said in prophecy or in history that the more humane injunctions were as scrupulously obeyed as the ferocious mandate; but it was so commanded them. And the preceding are the only instructions recorded by Gibbon, as given by Abubekr to the chiefs whose duty it was to issue the commands to all the Saracen hosts. The commands are alike discriminating with the prediction, as if the caliph himself had been acting in known as well as direct obedience to a higher mandate than that of mortal man; and in the very act of going forth to fight against the religion of Jesus, and to propagate Mohammedanism in its stead, he repeated the words which it was foretold in the Revelation of Jesus Christ that he would say.

> Nie powiedziano w proroctwie ani w historii, że bardziej humanitarne nakazy były przestrzegane równie skrupulatnie jak srogi rozkaz; ale tak im rozkazano. A poprzednie to jedyne instrukcje odnotowane przez Gibbona jako dane przez Abubekra wodzom, których obowiązkiem było wydawać rozkazy wszystkim zastępom Saracenów. Rozkazy są równie precyzyjnie rozróżniające jak proroctwo, jak gdyby sam kalif działał zarówno świadomie, jak i bezpośrednio w posłuszeństwie wobec nakazu wyższego niż nakaz śmiertelnego człowieka; i właśnie w momencie wyruszenia, by walczyć przeciwko religii Jezusa i szerzyć w jej miejsce mahometanizm, powtórzył słowa, o których w Objawieniu Jezusa Chrystusa przepowiedziano, że je wypowie.

> “The Seal of God in Their Foreheads.—In remarks upon chapter 7:1–3, we have shown that the seal of God is the Sabbath of the fourth commandment; and history is not silent upon the fact that there have been observers of the true Sabbath all through the present dispensation. But the question has here arisen with many, who were those men who at this time had the seal of God in their foreheads, and who thereby became exempt from Mohammedan oppression? Let the reader bear in mind the fact, already alluded to, that there have been those all through this dispensation who have had the seal of God in their foreheads, or have been intelligent observers of the true Sabbath; and let them consider further that what the prophecy asserts is that the attacks of this desolating Turkish power are not directed against them, but against another class. The subject is thus freed from all difficulty; for this is all that the prophecy really asserts. Only one class of persons is directly brought to view in the text; namely, those who have not the seal of God in their foreheads; and the preservation of those who have the seal of God is brought in only by implication. Accordingly, we do not learn from history that any of these were involved in any of the calamities inflicted by the Saracens upon the objects of their hate. They were commissioned against another class of men. And the destruction to come upon this class of men is not put in contrast with the preservation of other men, but only with that of the fruits and verdure of the earth; thus, Hurt not the grass, trees, nor any green thing, but only a certain class of men. And in fulfilment, we have the strange spectacle of an army of invaders sparing those things which such armies usually destroy, namely, the face and productions of nature; and, in pursuance of their permission to hurt those men who had not the seal of God in their foreheads, cleaving the skulls of a class of religionists with shaven crowns, who belonged to the synagogue of Satan.

> Pieczęć Boża na ich czołach.—W uwagach do rozdziału 7:1–3 wykazaliśmy, że pieczęcią Bożą jest Sabat czwartego przykazania; a historia nie milczy o fakcie, że przez cały obecny okres istnieli zachowujący prawdziwy Sabat. Jednak u wielu pojawiło się tu pytanie: kim byli ci ludzie, którzy w tym czasie mieli pieczęć Bożą na czołach i przez to stali się wolni od ucisku mahometańskiego? Niech czytelnik ma na uwadze fakt, o którym już wspomniano, że przez cały ten okres byli tacy, którzy mieli pieczęć Bożą na czołach albo świadomie zachowywali prawdziwy Sabat; i niech ponadto rozważy, że proroctwo stwierdza, iż ataki tej spustoszycielskiej tureckiej potęgi nie są wymierzone w nich, lecz w inną klasę. Tym samym sprawa zostaje uwolniona od wszelkich trudności; bo do tego sprowadza się rzeczywista treść proroctwa. W tekście bezpośrednio ukazana jest tylko jedna klasa osób, mianowicie ci, którzy nie mają pieczęci Bożej na czołach; a zachowanie tych, którzy mają pieczęć Bożą, jest zasugerowane jedynie pośrednio. W związku z tym z historii nie wynika, aby ktokolwiek z nich został dotknięty którąkolwiek z klęsk, jakie Saraceni sprowadzili na ofiary swojej nienawiści. Zostali posłani przeciw innej klasie ludzi. A zagłada, która miała spaść na tę klasę ludzi, nie została zestawiona z ocaleniem innych ludzi, lecz jedynie z ocaleniem owoców i zieleni ziemi; stąd: Nie wyrządzajcie szkody trawie, drzewom ani żadnej zielonej rzeczy, lecz tylko pewnej klasie ludzi. I w wypełnieniu tego mamy osobliwy obraz armii najeźdźców, która oszczędza te rzeczy, które takie armie zwykle niszczą, mianowicie oblicze i wytwory natury; i, korzystając z przyzwolenia, by szkodzić tym ludziom, którzy nie mieli pieczęci Bożej na czołach, rozłupywała czaszki pewnej grupie wyznawców z tonsurami, należących do synagogi szatana.

> “These were doubtless a class of monks, or some other division of the Roman Catholic Church. Against these the arms of the Mohammedans were directed. And it seems to us that there is a peculiar fitness, if not design, in describing them as those who had not the seal of God in their foreheads; inasmuch as that is the very church which has robbed the law of God of its seal, by tearing away the true Sabbath, and erecting a counterfeit in its place. And we do not understand, either from the prophecy or from history, that those persons whom Abubekr charged his followers not to molest were in possession of the seal of God, or necessarily constituted the people of God. Who they were, and for what reason they were spared, the meager testimony of Gibbon does not inform us, and we have no other means of knowing; but we have every reason to believe that none of these who had the seal of God were molested, while another class, who emphatically had it not, were put to the sword; and thus the specifications of the prophecy are amply met.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500–502.

> Była to niewątpliwie jakaś grupa mnichów lub inny odłam Kościoła rzymskokatolickiego. Przeciw nim był skierowany oręż mahometan. I wydaje się nam, że jest w tym szczególna trafność, jeśli nie zamysł, by opisywać ich jako tych, którzy nie mieli pieczęci Bożej na swoich czołach; jako że jest to właśnie ten Kościół, który pozbawił prawo Boże jego pieczęci, zrywając prawdziwy Sabat i ustanawiając na jego miejsce falsyfikat. I nie rozumiemy, ani z proroctwa, ani z historii, by osoby, którym Abubekr nakazał swoim zwolennikom nie wyrządzać krzywdy, posiadały pieczęć Bożą lub koniecznie stanowiły lud Boży. Kim byli i z jakiego powodu zostali oszczędzeni — skąpe świadectwo Gibbona nas o tym nie informuje, a nie mamy innych sposobów, by się tego dowiedzieć; lecz mamy wszelkie powody sądzić, że nikt z tych, którzy mieli pieczęć Bożą, nie został niepokojony, podczas gdy inna klasa, która stanowczo jej nie miała, została zgładzona mieczem; i w ten sposób wymagania proroctwa zostają w pełni spełnione. Uriah Smith, Daniel and Revelation, 500-502.

Abubakar consolidated Mohammed’s followers into a Caliphate after Mohammed’s death, so even though they are two different historical figures, taken together they represent the beginning of the testimony of Islam of the first woe, and the historical figure who marks the history of the first woe is Mohammed.

Abubakar po śmierci Mohammeda zjednoczył jego zwolenników w jeden kalifat, więc chociaż są to dwie różne postacie historyczne, wzięte razem reprezentują początek świadectwa islamu pierwszego biada, a postacią historyczną, która wyznacza dzieje pierwszego biada, jest Mohammed.

In the beginning history of the second woe, Mohammed II conquered Constantinople in 1453. In 1449, four angels, representing Islam were loosed. The beginning and ending of the first woe, is marked by a Mohammed, the first and second respectively. Prophetically the beginning and ending of the history of the first woe, bears the signature of Alpha and Omega.

Na początku historii drugiego biada Mohammed II podbił Konstantynopol w 1453 roku. W 1449 roku zostali uwolnieni czterej aniołowie, reprezentujący islam. Początek i koniec pierwszego biada są naznaczone przez Mohammeda — odpowiednio pierwszego i drugiego. Proroczo początek i koniec historii pierwszego biada noszą podpis Alfy i Omegi.

The beginning of the second woe includes a time prophecy of four angels, who represent Islam who were then loosed, and then restrained on August 11, 1840. From that point until October 22, 1844, the sealing of the one hundred and forty-four thousand is illustrated. The beginning of the second woe identifies the loosing of Islam, and the ending marks the restraining of Islam. Both the first and second woe have precise prophetic markers tying their beginnings to the endings.

Rozpoczęcie drugiego biada obejmuje proroctwo czasowe o czterech aniołach, reprezentujących islam, którzy zostali następnie uwolnieni, a potem 11 sierpnia 1840 roku powściągnięci. Od tego momentu aż do 22 października 1844 roku zobrazowane jest zapieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy. Początek drugiego biada wskazuje na uwolnienie islamu, a jego zakończenie wyznacza powściągnięcie islamu. Zarówno pierwsze, jak i drugie biada mają precyzyjne prorocze wyznaczniki, które wiążą ich początki z ich zakończeniami.

The first two woes are to be placed upon one another, “line upon line,” in order to identify the third woe. One of the prophetic characteristics that is identified by the first two witnesses of Islam is that they represent a specific period of time that marks the beginning and ending with the signature of Alpha and Omega. They also possess a secondary signature, for the beginning of the first woe, identifies the sealing of God’s people, and the ending of the second woe, also identifies the sealing of God’s people.

Pierwsze dwa biada należy nałożyć jedno na drugie, „linia po linii”, aby zidentyfikować trzecie biada. Jedną z proroczych cech zidentyfikowanych przez dwóch pierwszych świadków islamu jest to, że reprezentują oni określony okres czasu, którego początek i koniec są oznaczone podpisem Alfy i Omegi. Posiadają także dodatkowy podpis, gdyż początek pierwszego biada identyfikuje opieczętowanie ludu Bożego, a zakończenie drugiego biada również identyfikuje opieczętowanie ludu Bożego.

The third woe arrived when Islam suddenly and unexpectedly attacked the earth beast of Revelation thirteen, thus beginning the period of the sealing. The sealing of the one-hundred and forty-four thousand ends at the soon-coming Sunday law, and in response to that apostasy national apostasy is followed by national ruin. As typified with pagan Rome and papal Rome national ruin is accomplished by God’s trumpet judgments. The three woes are also trumpets. Islam of the third woe, will strike suddenly and unexpectedly again at the soon coming Sunday law in the United States, when the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand ends. That period has been typified by the beginning period of the first woe, and also by the ending period of the second woe.

Trzecie biada nadeszło, gdy islam nagle i niespodziewanie zaatakował bestię z ziemi z trzynastego rozdziału Objawienia, rozpoczynając w ten sposób okres pieczętowania. Pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy zakończy się wraz ze wkrótce nadchodzącą ustawą niedzielną, a w odpowiedzi na to odstępstwo po narodowym odstępstwie nastąpi narodowa ruina. Jak ukazano w typie na przykładzie Rzymu pogańskiego i papieskiego, narodowa ruina dokonuje się przez Boże sądy trąb. Trzy biada są także trąbami. Islam trzeciego biada ponownie uderzy nagle i niespodziewanie w chwili wprowadzenia w Stanach Zjednoczonych wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej, gdy zakończy się okres pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Ten okres został ukazany w typie przez początkowy okres pierwszego biada, a także przez końcowy okres drugiego biada.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> And Sarah saw the son of Hagar the Egyptian, which she had born unto Abraham, mocking. Wherefore she said unto Abraham, Cast out this bondwoman and her son: for the son of this bondwoman shall not be heir with my son, even with Isaac. And the thing was very grievous in Abraham’s sight because of his son. And God said unto Abraham, Let it not be grievous in thy sight because of the lad, and because of thy bondwoman; in all that Sarah hath said unto thee, hearken unto her voice; for in Isaac shall thy seed be called. And also of the son of the bondwoman will I make a nation, because he is thy seed. And Abraham rose up early in the morning, and took bread, and a bottle of water, and gave it unto Hagar, putting it on her shoulder, and the child, and sent her away: and she departed, and wandered in the wilderness of Beersheba. And the water was spent in the bottle, and she cast the child under one of the shrubs. And she went, and sat her down over against him a good way off, as it were a bowshot: for she said, Let me not see the death of the child. And she sat over against him, and lift up her voice, and wept. And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:9–20.

> A Sara zobaczyła syna Hagar, Egipcjanki, którego urodziła Abrahamowi, jak drwił. I rzekła do Abrahama: Wypędź tę niewolnicę i jej syna, bo syn tej niewolnicy nie będzie dziedziczył wraz z moim synem, z Izaakiem. To bardzo zasmuciło Abrahama z powodu jego syna. Lecz Bóg rzekł do Abrahama: Niech ci to nie będzie przykre z powodu chłopca i twojej niewolnicy; we wszystkim, co ci mówi Sara, posłuchaj jej głosu, bo w Izaaku będzie nazwane twoje potomstwo. A i z syna niewolnicy uczynię naród, bo jest twoim potomstwem. Abraham wstał wcześnie rano, wziął chleb i bukłak wody, dał je Hagar, włożył jej na ramię bukłak z wodą, dał jej też dziecko i odprawił ją. A ona odeszła i błąkała się po pustyni Beer-Szeby. Gdy woda w bukłaku się wyczerpała, położyła dziecko pod jednym z krzewów. Potem odeszła i usiadła naprzeciwko, w pewnej odległości, na odległość strzału z łuku, bo mówiła: Nie chcę patrzeć na śmierć dziecka. Usiadła więc naprzeciwko, podniosła głos i zapłakała. I Bóg usłyszał głos chłopca; a anioł Boży zawołał do Hagar z nieba i rzekł do niej: Cóż ci, Hagar? Nie bój się, bo Bóg usłyszał głos chłopca tam, gdzie jest. Wstań, podnieś chłopca i weź go za rękę, bo uczynię z niego wielki naród. I Bóg otworzył jej oczy i zobaczyła studnię z wodą; poszła więc, napełniła bukłak wodą i dała chłopcu pić. I Bóg był z chłopcem; a on rósł, mieszkał na pustyni i został łucznikiem. Księga Rodzaju 21:9–20.

Back to Articles