Article

# The Eighth is of the Seven - Number Three

Ósmy jest jednym z Siedmiu - Numer Trzy

Daniel Two

Daniel Dwa

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word

The question we will seek to resolve in this article is how the first mention of the kingdoms of Bible prophecy in Daniel chapter two agrees with the last mention of the kingdoms of Bible prophecy in Revelation seventeen. I intend to raise some questions about what is actually identified in Nebuchadnezzar’s image and the pioneer’s position, that their history represented the point when the rock would strike the feet of the image.

Pytanie, które postaramy się rozstrzygnąć w tym artykule, brzmi: w jaki sposób pierwsza wzmianka o królestwach z biblijnych proroctw w rozdziale drugim Księgi Daniela zgadza się z ostatnią wzmianką o królestwach z biblijnych proroctw w rozdziale siedemnastym Księgi Objawienia. Zamierzam postawić kilka pytań dotyczących tego, co tak naprawdę jest przedstawione w posągu Nabuchodonozora oraz stanowiska pionierów, według którego ich historia wyznaczała moment, w którym skała miała uderzyć w stopy posągu.

Sister White identifies that we had reached the point where “God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay,” which she further describes as the “mingling of churchcraft and statecraft.”

Siostra White wskazuje, że doszliśmy do momentu, w którym „święte dzieło Boże jest przedstawione przez stopy posągu, w których żelazo było zmieszane z błotnistą gliną”, co dalej opisuje jako „mieszanie się władzy kościelnej z władzą państwową”.

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> Doszliśmy do czasu, gdy święte dzieło Boga jest przedstawione przez stopy posągu, w których żelazo było zmieszane z błotnistą gliną. Bóg ma lud, lud wybrany, którego rozeznanie musi być uświęcone; nie może on stać się nieświęty przez budowanie na fundamencie z drewna, siana i słomy. Każda dusza wierna przykazaniom Bożym rozpozna, że znamienną cechą naszej wiary jest Sabat siódmego dnia. Gdyby rząd czcił Sabat, jak Bóg nakazał, stałby w mocy Boga i w obronie wiary raz na zawsze przekazanej świętym. Lecz mężowie stanu będą popierać fałszywy sabat i połączą swoją wiarę religijną z przestrzeganiem tego dziecka papiestwa, stawiając go ponad Sabatem, który Pan uświęcił i pobłogosławił, wyznaczając go do święcenia przez człowieka jako znak między Nim a Jego ludem na tysiąc pokoleń. Mieszanie władzy kościelnej z państwową jest przedstawione przez żelazo i glinę. To zjednoczenie osłabia całą moc kościołów. Obdarzenie Kościoła władzą państwową przyniesie złe skutki. Ludzie niemal przekroczyli granicę Bożej cierpliwości. Zaangażowali swe siły w politykę i zjednoczyli się z papiestwem. Lecz przyjdzie czas, gdy Bóg ukarze tych, którzy unieważnili Jego prawo, a ich złe dzieło obróci się przeciwko nim. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 4, 1168.

The time which we have come to when God’s sacred work is mingling churchcraft and statecraft, is a description of a progressive period of time. She says the mingling “is weakening all the power of the churches,” and it “will bring evil results,” and that “the time will come when God will punish those who have made void His law.”

Czas, do którego doszliśmy, gdy święte dzieło Boże miesza się z praktykami kościelnymi i państwowymi, jest opisem stopniowo postępującego okresu. Ona mówi, że to mieszanie „osłabia całą moc kościołów” i „przyniesie złe skutki”, oraz że „nadejdzie czas, gdy Bóg ukarze tych, którzy unieważnili Jego prawo.”

The mingling of church and state that weakens the power of the churches is a description of the church of Pergamos, where the combining of churchcraft and statecraft represented the falling away that precedes the revealing of the man of sin. Pergamos and the emperor that symbolizes the compromise between Christianity and idolatry takes place in the fourth kingdom of Daniel two. That compromise is represented in Daniel two with the use of the word “clay.”

Mieszanie się kościoła i państwa, które osłabia władzę kościołów, jest opisem kościoła w Pergamonie, gdzie połączenie rządów kościelnych i państwowych symbolizowało odstępstwo poprzedzające objawienie się człowieka grzechu. Pergamon oraz cesarz, który symbolizuje kompromis między chrześcijaństwem a bałwochwalstwem, pojawiają się w czwartym królestwie opisanym w drugim rozdziale Księgi Daniela. Ten kompromis jest przedstawiony w drugim rozdziale Księgi Daniela poprzez użycie słowa „glina”.

> Thou, O king, sawest, and behold a great image. This great image, whose brightness was excellent, stood before thee; and the form thereof was terrible. This image’s head was of fine gold, his breast and his arms of silver, his belly and his thighs of brass, His legs of iron, his feet part of iron and part of clay. Thou sawest till that a stone was cut out without hands, which smote the image upon his feet that were of iron and clay, and brake them to pieces. Daniel 2:31–34.

> Ty, o królu, widziałeś, a oto wielki posąg. Ten wielki posąg, którego blask był wspaniały, stał przed tobą, a jego postać była straszna. Głowa tego posągu była ze szczerego złota, jego pierś i ramiona ze srebra, jego brzuch i biodra z miedzi, jego golenie z żelaza, jego stopy częściowo z żelaza, a częściowo z gliny. Patrzyłeś, aż został odcięty kamień bez udziału rąk, który uderzył w posąg w jego stopy, które były z żelaza i gliny, i roztrzaskał je na kawałki. Daniela 2:31-34.

As Daniel’s interpretation continues it is no longer “clay” but it became dirty or “miry clay.”

W miarę jak Daniel kontynuuje swoją interpretację, nie jest to już „glina”, lecz brudna, „błotnista glina”.

> And whereas thou sawest the feet and toes, part of potters’ clay, and part of iron, the kingdom shall be divided; but there shall be in it of the strength of the iron, forasmuch as thou sawest the iron mixed with miry clay. Daniel 2:41.

> A że widziałeś stopy i palce, częściowo z gliny garncarskiej, a częściowo z żelaza, królestwo będzie podzielone; lecz będzie w nim coś z mocy żelaza, skoro widziałeś żelazo zmieszane z błotnistą gliną. Daniel 2:41.

The pure clay which was the Potter’s clay changes to miry clay. God’s is the divine Potter and his work is never miry.

Czysta glina, która była gliną Garncarza, zmienia się w błotnistą glinę. Bóg jest boskim Garncarzem i jego dzieło nigdy nie jest błotniste.

> But now, O Lord, thou art our father; we are the clay, and thou our potter; and we all are the work of thy hand. Isaiah 64:8.

> Lecz teraz, o Panie, Tyś naszym Ojcem; my jesteśmy gliną, a Ty naszym garncarzem; i my wszyscy jesteśmy dziełem Twojej ręki. Izajasz 64:8.

In the history of pagan Rome, the church of Smyrna was pure clay. In the history of Pergamos, which is the fourth kingdom in Daniel two, the clay changes into miry clay. What is first mentioned in the passage as simply “clay”, and thereafter “potter’s clay”, changes into “miry clay”, as the interpretation continues. Pergamos is where that change was accomplished in order to prepare the way for Thyatira, or papal Rome. The change from “clay” into “miry clay” is the falling away that prepares the way for Thyatira, which Paul identifies as the “falling away first” in Second Thessalonians.

W historii pogańskiego Rzymu kościół w Smyrnie był czystą gliną. W historii Pergamonu, który jest czwartym królestwem w drugim rozdziale Księgi Daniela, glina zmienia się w błotnistą glinę. To, co najpierw w tym fragmencie jest wspomniane po prostu jako „glina”, a następnie jako „glina garncarska”, w toku interpretacji zmienia się w „błotnistą glinę”. Do tej zmiany doszło w Pergamonie, aby przygotować drogę dla Tiatyry, czyli papieskiego Rzymu. Zmiana z „gliny” w „błotnistą glinę” to odstępstwo, które przygotowuje drogę dla Tiatyry, co Paweł określa jako „najpierw nastąpi odstępstwo” w Drugim Liście do Tesaloniczan.

The Millerites could see no further than the fourth kingdom of Rome and expected the Second Coming of Christ to be the next prophetic event, for the stone that smites the image’s feet represents the Second Coming. But did Christ set up a kingdom in 1798? He did come into the Most Holy Place on October 22, 1844, to receive a kingdom, but was it set up at that time?

Millerowcy nie widzieli dalej niż do czwartego królestwa, Rzymu, i oczekiwali, że kolejnym wydarzeniem proroczym będzie Powtórne Przyjście Chrystusa, gdyż kamień, który uderza w stopy posągu, symbolizuje Powtórne Przyjście. Ale czy Chrystus ustanowił królestwo w 1798 roku? 22 października 1844 roku wszedł do Najświętszego Miejsca, aby otrzymać królestwo, ale czy zostało ono wtedy ustanowione?

The answer to the first of those two questions is that Christ did not set up His everlasting kingdom in 1798. The second question whether or not Christ set up His everlasting kingdom on October 22, 1844 is also no.

Odpowiedź na pierwsze z tych dwóch pytań brzmi, że Chrystus nie ustanowił swojego wiecznego królestwa w 1798 roku. Drugie pytanie, czy Chrystus ustanowił swoje wieczne królestwo 22 października 1844 roku, również brzmi: nie.

Was there a kingdom set up in the time of pagan Rome? I ask this for the pioneers understood the fourth kingdom to be both pagan and papal Rome which identifies 1798 as the conclusion of the fourth kingdom when Christ would set up an everlasting kingdom. But the book of Revelation identifies four kingdoms that follow pagan Rome.

Czy w czasach pogańskiego Rzymu zostało ustanowione królestwo? Pytam o to, ponieważ pionierzy rozumieli, że czwarte królestwo to zarówno pogański, jak i papieski Rzym, co wskazuje rok 1798 jako zakończenie czwartego królestwa, kiedy Chrystus miał ustanowić wieczne królestwo. Jednak Księga Objawienia wskazuje na cztery królestwa następujące po pogańskim Rzymie.

If the fourth kingdom of iron in Daniel two is simply representing pagan Rome where the compromise of Constantine is represented by the clay being turned into miry clay, did Christ setup a kingdom in that history? The answer is yes. At the cross, which is the history of Pergamos, not Thyatira, Christ established His kingdom of “grace.” There was an everlasting kingdom set up at the cross, and the throne of that kingdom typifies a throne that gets set up during the latter rain. That latter rain throne represents His kingdom of “glory.”

Jeśli czwarte królestwo z żelaza w drugim rozdziale Księgi Daniela po prostu reprezentuje pogański Rzym, gdzie kompromis Konstantyna jest przedstawiony przez przemianę gliny w błotnistą glinę, to czy Chrystus ustanowił w tamtym okresie jakieś królestwo? Odpowiedź brzmi: tak. Na krzyżu, co odpowiada historii Pergamonu, a nie Tiatyry, Chrystus ustanowił swoje królestwo „łaski”. Na krzyżu zostało ustanowione wieczne królestwo, a tron tego królestwa jest typem tronu, który zostaje ustanowiony podczas późnego deszczu. Ten tron późnego deszczu reprezentuje Jego królestwo „chwały”.

> “The announcement which had been made by the disciples in the name of the Lord was in every particular correct, and the events to which it pointed were even then taking place. ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ had been their message. At the expiration of ‘the time’—the sixty-nine weeks of Daniel 9, which were to extend to the Messiah, ‘the Anointed One’—Christ had received the anointing of the Spirit after His baptism by John in Jordan. And the ‘kingdom of God’ which they had declared to be at hand was established by the death of Christ. This kingdom was not, as they had been taught to believe, an earthly empire. Nor was it that future, immortal kingdom which shall be set up when ‘the kingdom and dominion, and the greatness of the kingdom under the whole heaven, shall be given to the people of the saints of the Most High;’ that everlasting kingdom, in which ‘all dominions shall serve and obey Him.’ Daniel 7:27. As used in the Bible, the expression ‘kingdom of God’ is employed to designate both the kingdom of grace and the kingdom of glory. The kingdom of grace is brought to view by Paul in the Epistle to the Hebrews. After pointing to Christ, the compassionate intercessor who is ‘touched with the feeling of our infirmities,’ the apostle says: ‘Let us therefore come boldly unto the throne of grace, that we may obtain mercy, and find grace.’ Hebrews 4:15, 16. The throne of grace represents the kingdom of grace; for the existence of a throne implies the existence of a kingdom. In many of His parables Christ uses the expression ‘the kingdom of heaven’ to designate the work of divine grace upon the hearts of men.

> Zapowiedź ogłoszona przez uczniów w imieniu Pana była pod każdym względem trafna, a wydarzenia, na które wskazywała, już wówczas się dokonywały. Ich przesłaniem było: 'Czas się wypełnił, bliskie jest Królestwo Boże.' Z upływem 'czasu' (sześćdziesięciu dziewięciu tygodni z Daniela 9, które miały trwać aż do Mesjasza, 'Pomazańca') Chrystus otrzymał namaszczenie Duchem po swoim chrzcie udzielonym przez Jana w Jordanie. A 'Królestwo Boże', które ogłaszali jako bliskie, zostało ustanowione przez śmierć Chrystusa. To królestwo nie było, jak nauczono ich wierzyć, ziemskim imperium. Nie było też tym przyszłym, nieśmiertelnym królestwem, które zostanie ustanowione, gdy 'królestwo i panowanie oraz wielkość królestwa pod całym niebem zostaną oddane ludowi świętych Najwyższego'; tym wiecznym królestwem, w którym 'wszystkie władze będą Mu służyć i być Mu posłuszne'. Daniela 7:27. W Biblii wyrażenie 'Królestwo Boże' odnosi się zarówno do królestwa łaski, jak i do królestwa chwały. O królestwie łaski mówi Paweł w Liście do Hebrajczyków. Wskazując na Chrystusa, współczującego orędownika, który 'współczuje naszym słabościom', apostoł mówi: 'Przystąpmy więc śmiało do tronu łaski, abyśmy dostąpili miłosierdzia i znaleźli łaskę.' Hebrajczyków 4:15, 16. Tron łaski przedstawia królestwo łaski; ponieważ istnienie tronu zakłada istnienie królestwa. W wielu swoich przypowieściach Chrystus używa wyrażenia 'królestwo niebieskie', aby określić dzieło Bożej łaski w sercach ludzi.

> “So the throne of glory represents the kingdom of glory; and this kingdom is referred to in the Saviour’s words: ‘When the Son of man shall come in His glory, and all the holy angels with Him, then shall He sit upon the throne of His glory: and before Him shall be gathered all nations.’ Matthew 25:31, 32. This kingdom is yet future. It is not to be set up until the second advent of Christ.

> Zatem tron chwały przedstawia królestwo chwały; a do tego królestwa nawiązują słowa Zbawiciela: «Gdy Syn Człowieczy przyjdzie w swej chwale i wszyscy święci aniołowie z Nim, wtedy zasiądzie na tronie swej chwały; a przed Nim zostaną zgromadzone wszystkie narody.» Mateusza 25:31–32. To królestwo należy jeszcze do przyszłości. Nie zostanie ustanowione aż do drugiego przyjścia Chrystusa.

> “The kingdom of grace was instituted immediately after the fall of man, when a plan was devised for the redemption of the guilty race. It then existed in the purpose and by the promise of God; and through faith, men could become its subjects. Yet it was not actually established until the death of Christ. Even after entering upon His earthly mission, the Saviour, wearied with the stubbornness and ingratitude of men, might have drawn back from the sacrifice of Calvary. In Gethsemane the cup of woe trembled in His hand. He might even then have wiped the blood-sweat from His brow and have left the guilty race to perish in their iniquity. Had He done this, there could have been no redemption for fallen men. But when the Saviour yielded up His life, and with His expiring breath cried out, ‘It is finished,’ then the fulfillment of the plan of redemption was assured. The promise of salvation made to the sinful pair in Eden was ratified. The kingdom of grace, which had before existed by the promise of God, was then established.” The Great Controversy, 347.

> „Królestwo łaski zostało ustanowione bezpośrednio po upadku człowieka, gdy opracowano plan odkupienia winnej ludzkości. Istniało wtedy w zamyśle i na mocy obietnicy Boga; a ludzie przez wiarę mogli stać się jego poddanymi. Jednak faktycznie nie zostało ustanowione aż do śmierci Chrystusa. Nawet po rozpoczęciu swojej ziemskiej misji Zbawiciel, znużony uporem i niewdzięcznością ludzi, mógł się wycofać z ofiary Golgoty. W Getsemane kielich boleści drżał w Jego dłoni. Mógł nawet wtedy otrzeć z czoła krwawy pot i pozostawić winną ludzkość, by zginęła w swojej nieprawości. Gdyby tak uczynił, nie byłoby odkupienia dla upadłych ludzi. Lecz gdy Zbawiciel oddał swoje życie i ostatnim tchnieniem zawołał: 'Wykonało się', wtedy wypełnienie planu odkupienia zostało zapewnione. Obietnica zbawienia dana grzesznej parze w Edenie została potwierdzona. Królestwo łaski, które dotąd istniało na mocy Bożej obietnicy, zostało wówczas ustanowione.” Wielki bój, 347.

Christ did set up an everlasting kingdom in the prophetic history of pagan Rome, not at the end of papal Rome. He also sets up His kingdom of glory at His Second Coming which includes the history of the latter rain, when the four winds of Islam are released.

Chrystus ustanowił wieczne królestwo w proroczej historii pogańskiego Rzymu, a nie u kresu Rzymu papieskiego. Ustanowi także swoje królestwo chwały podczas swego Drugiego Przyjścia, które obejmuje historię późnego deszczu, gdy zostaną uwolnione cztery wiatry islamu.

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> Późny deszcz spada na tych, którzy są czyści — wtedy wszyscy otrzymają go jak dawniej.

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> "Kiedy czterej aniołowie puszczą, Chrystus ustanowi swoje królestwo. Nikt nie otrzymuje późnego deszczu, oprócz tych, którzy czynią wszystko, co mogą. Chrystus pomógłby nam. Wszyscy mogliby być zwycięzcami dzięki łasce Bożej, przez krew Jezusa. Całe niebo jest zainteresowane tym dziełem. Aniołowie są zainteresowani." Spalding i Magan, 3.

When the four winds are released, Christ sets up His kingdom. Both the latter rain and the releasing of the four winds represent progressive events, and neither represent a point in time. The four winds represent Islam.

Kiedy cztery wiatry zostają uwolnione, Chrystus ustanawia swoje Królestwo. Zarówno późny deszcz, jak i uwolnienie czterech wiatrów reprezentują postępujące wydarzenia i żadne z nich nie oznacza punktu w czasie. Cztery wiatry symbolizują islam.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Aniołowie powstrzymują cztery wiatry, ukazane jako rozwścieczony koń, który próbuje się wyrwać i pędzić po obliczu całej ziemi, niosąc na swej drodze zniszczenie i śmierć.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> "Czy będziemy spać u samego progu wiecznego świata? Czy będziemy otępiali, chłodni i martwi? Och, obyśmy mieli w naszych kościołach Ducha i Boże tchnienie, tchnięte w Jego lud, aby mogli stanąć na nogi i żyć. Musimy dostrzec, że droga jest wąska, a brama ciasna. Lecz gdy przechodzimy przez ciasną bramę, jej przestronność nie zna granic." Manuscript Releases, tom 20, 217.

The angels are holding the angry horse of Islam that is seeking to break loose bearing death and destruction in its path, in the time period when the Spirit of God is breathed upon God’s people. They then stand upon their feet and live. Prior to the Spirit being breathed upon them, God’s people are dead, for the breath of the Spirit causes them to stand up and live. When Sister White says we have now come to a time when the feet of the image that is mixed with iron and miry clay represents the combination of church and state, the outpouring of the latter rain was still in the future.

Aniołowie powstrzymują rozgniewanego konia islamu, który usiłuje się wyrwać, niosąc na swojej drodze śmierć i zniszczenie, w czasie, gdy Duch Boży tchnie na lud Boży. Wtedy stają na nogi i żyją. Zanim Duch zostanie na nich tchniony, lud Boży jest martwy, bo tchnienie Ducha sprawia, że powstają i żyją. Gdy siostra White mówi, że doszliśmy do czasu, gdy stopy posągu, które są zmieszane z żelazem i błotnistą gliną, reprezentują połączenie kościoła i państwa, wylanie późnego deszczu było jeszcze w przyszłości.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> "Późny deszcz ma spaść na lud Boży. Potężny anioł ma zstąpić z nieba, a cała ziemia ma zostać oświecona jego chwałą." Review and Herald, 21 kwietnia 1891 r.

There are two voices in Revelation eighteen.

W osiemnastym rozdziale Objawienia są dwa głosy.

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches.” Selected Messages, book 2, 118.

> "Kiedy Jezus rozpoczął swoją publiczną działalność, oczyścił Świątynię z jej świętokradczego zbezczeszczenia. Wśród ostatnich aktów Jego działalności było drugie oczyszczenie Świątyni. Tak więc w ostatnim dziele dla ostrzeżenia świata do kościołów skierowane są dwa wyraźne wezwania." Wybrane poselstwa, księga 2, 118.

The first voice is a wake-up call for God’s people, the second voice is the wake-up call for God’s other children that are still in Babylon.

Pierwszy głos jest wezwaniem do przebudzenia dla ludu Bożego, drugi głos jest wezwaniem do przebudzenia dla innych Bożych dzieci, które wciąż są w Babilonie.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Bible Echo, May 4, 1896.

> Świat pogrążony jest w niegodziwości, w oszustwie i zwiedzeniu, w samym cieniu śmierci — śpi, śpi. Kto doznaje udręki duszy, by ich obudzić? Jaki głos może do nich dotrzeć? Myśl moja przenosi się w przyszłość, gdy zostanie dany sygnał: 'Oto Oblubieniec idzie; wyjdźcie Mu na spotkanie.' Lecz niektórzy opóźnili się z nabyciem oliwy do uzupełnienia swoich lamp i zbyt późno się przekonają, że charakter, który symbolizuje oliwa, nie jest przekazywalny. Echo Biblijne, 4 maja 1896.

In the passage two questions were asked. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them?

W tym fragmencie zadano dwa pytania. Kto odczuwa udrękę duszy, by ich przebudzić? Jaki głos może do nich dotrzeć?

The “voice” that awakens the world is the second voice of Revelation eighteen that calls God’s other flock out of Babylon. Both God’s people and the world need to be awakened by the Midnight Cry, which is simply another symbol of the latter rain.

„Głos”, który budzi świat, to drugi głos z osiemnastego rozdziału Księgi Objawienia, który wzywa inne owce Boga do wyjścia z Babilonu. Zarówno lud Boży, jak i świat muszą zostać przebudzeni przez Okrzyk o północy, który jest po prostu innym symbolem deszczu późnego.

Were the Millerites correct in identifying that in the days of the fourth kingdom Christ would set up an everlasting kingdom? Yes.

Czy zwolennicy Millera mieli rację, twierdząc, że w czasach czwartego królestwa Chrystus ustanowi królestwo wieczne? Tak.

He established His kingdom of “grace” at the cross, which was during the history of the fourth kingdom of Bible prophecy. That kingdom being pagan Rome. In Daniel two, is the falling away that precedes the church of Thyatira represented? Yes, for the clay which represents God’s people changed from clay unto miry clay. So where is Thyatira in the image? Or is it even in the image? It is represented in the image, and Nebuchadnezzar sheds light on that fact when he reaches the height of his proud arrogance in chapter four of Daniel.

On ustanowił Swoje królestwo "łaski" na krzyżu, co miało miejsce w czasie dziejów czwartego królestwa proroctwa biblijnego. Tym królestwem był pogański Rzym. Czy w drugim rozdziale Księgi Daniela jest przedstawione odstępstwo, które poprzedza Kościół w Tiatyrze? Tak, ponieważ glina, która symbolizuje lud Boży, zmieniła się z gliny w błotnistą glinę. Gdzie więc w posągu jest Tiatyra? A może w ogóle nie ma jej w posągu? Jest przedstawiona w posągu, a Nabuchodonozor rzuca na to światło, gdy w czwartym rozdziale Księgi Daniela osiąga szczyt swojej pysznej arogancji.

> The king spake, and said, Is not this great Babylon, that I have built for the house of the kingdom by the might of my power, and for the honour of my majesty? Daniel 4:30.

> Król odezwał się i rzekł: Czyż to nie jest wielki Babilon, który zbudowałem na stolicę królestwa mocą mojej potęgi i dla chwały mojego majestatu? Daniela 4:30.

Just prior to Nebuchadnezzar’s judgment of twenty-five hundred and twenty days of living like a beast of the field, he exhibited his pride by asking the question of whether or not he built the kingdom that is Babylon the great? The whore of Revelation seventeen has written on her forehead, “MYSTERY, BABYLON THE GREAT, THE MOTHER OF HARLOTS AND ABOMINATIONS OF THE EARTH.” The Roman church, as Sister White calls her is Babylon the Great. The head of gold in the image represents literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that has the singular characteristic as being the power who received a deadly wound. In Isaiah twenty-three the papal power represented as Tyre, would be forgotten for seventy years as the days of one king. Literal Babylon represented by Nebuchadnezzar also received a deadly wound that was healed when Nebuchadnezzar was banished from his kingdom for twenty-five hundred and twenty days. Literal Babylon the great typified spiritual Babylon the great and both had their kingdoms temporarily removed, and thereafter restored. The whore of Revelation seventeen did not have a silver cup in her hand, nor a brass or iron cup, she had a golden cup.

Tuż przed tym, jak na Nabuchodonozora spadł wyrok dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu dni życia jak zwierzę polne, okazał on pychę, pytając, czy to nie on zbudował królestwo, to jest Babilon Wielki. Nierządnica z Objawienia siedemnastego rozdziału ma na czole napis: „TAJEMNICA, BABILON WIELKI, MATKA NIERZĄDNIC I OBRZYDLIWOŚCI ZIEMI”. Kościół rzymski, który siostra White nazywa Babilonem Wielkim. Głowa ze złota w posągu przedstawia dosłowny Babilon, a także duchowy Babilon, piąte królestwo w proroctwach biblijnych, wyróżniające się tym, że jest mocą, która otrzymała śmiertelną ranę. W Izajaszu 23 władza papieska, przedstawiona jako Tyr, ma być zapomniana na siedemdziesiąt lat, jak dni jednego króla. Dosłowny Babilon, reprezentowany przez Nabuchodonozora, również otrzymał śmiertelną ranę, która została uleczona, gdy Nabuchodonozor został wypędzony ze swego królestwa na dwa tysiące pięćset dwadzieścia dni. Dosłowny Babilon Wielki był typem duchowego Babilonu Wielkiego i oba miały swoje królestwa czasowo zabrane, a następnie przywrócone. Nierządnica z Objawienia 17 nie miała w ręku srebrnego kielicha ani miedzianego czy żelaznego; miała złoty kielich.

> And the woman was arrayed in purple and scarlet colour, and decked with gold and precious stones and pearls, having a golden cup in her hand full of abominations and filthiness of her fornication. Revelation 17:4.

> A niewiasta była przyodziana w purpurę i szkarłat, i ozdobiona złotem, drogimi kamieniami i perłami, mając w ręku złoty kielich pełen obrzydliwości i nieczystości jej nierządu. Objawienie 17:4.

Gold represented literal Babylon and it also represents spiritual Babylon, the fifth kingdom of Bible prophecy that received a deadly wound in 1798, when the sixth kingdom of Bible prophecy took the throne. Literal Babylon in the image was followed by a silver kingdom that consisted of two powers, the Medes and the Persians, and the Persian horn in Daniel eight came up last and higher. Darius the Mede was the first horn and his general, Cyrus was a Persian that would ultimately come into power after the Median king Darius.

Złoto symbolizowało dosłowny Babilon, a także symbolizuje duchowy Babilon, piąte królestwo proroctwa biblijnego, które w 1798 roku otrzymało śmiertelną ranę, gdy szóste królestwo proroctwa biblijnego objęło tron. Na obrazie dosłowny Babilon został następnie zastąpiony srebrnym królestwem, które składało się z dwóch potęg: Medów i Persów, a perski róg w ósmym rozdziale Daniela wyrósł jako ostatni i wyższy. Dariusz Med był pierwszym rogiem, a jego generał Cyrus był Persem, który ostatecznie przejął władzę po królu medyjskim Dariuszu.

Cyrus was a type of Christ who was going to begin the process of freeing God’s people from captivity. The Medo-Persian empire represents the sixth kingdom of Bible prophecy which is the United States. The United States has two horns representing Republicanism and Protestantism. Darius represents the Republican horn of the United States and Cyrus represents the horn of Protestantism. As Cyrus began the process of freeing God’s people to rebuild Jerusalem and the temple, the United States was the land which was raised up to free the captives of spiritual Babylon’s captivity in order to erect the spiritual temple, of which the Millerites laid the foundation. The literal captivity in Babylon being seventy years typified the captivity in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years. The United States is the shoulders of silver in Nebuchadnezzar’s image.

Cyrus był typem Chrystusa, który miał rozpocząć proces wyzwalania ludu Bożego z niewoli. Imperium Medów i Persów reprezentuje szóste królestwo proroctwa biblijnego, którym są Stany Zjednoczone. Stany Zjednoczone mają dwa rogi reprezentujące republikanizm i protestantyzm. Dariusz reprezentuje republikański róg Stanów Zjednoczonych, a Cyrus róg protestantyzmu. Tak jak Cyrus rozpoczął proces wyzwalania ludu Bożego, aby odbudować Jerozolimę i świątynię, tak Stany Zjednoczone były krajem, który został wzbudzony, by wyzwolić jeńców duchowej niewoli Babilonu, aby wznieść świątynię duchową, której fundament położyli Milleryci. Dosłowna niewola w Babilonie, trwająca siedemdziesiąt lat, była typem niewoli w duchowym Babilonie trwającej tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat. Stany Zjednoczone są srebrnymi ramionami w posągu Nabuchodonozora.

The third kingdom of brass was Greece that represents a worldwide kingdom. That kingdom is the United Nations, that in Revelation seventeen was the kingdom that in 1798 had not yet came. The ten kings of Revelation seventeen agree to give their kingdom unto the papacy, the eighth kingdom, that is of the seven. They make this agreement because they are forced to by the United States, and because the world is being destroyed by the “four winds” of Islam, that are released during the time of the latter rain, which begins to be fully poured out at the Sunday law in the United States.

Trzecim miedzianym królestwem była Grecja, które reprezentuje królestwo ogólnoświatowe. Tym królestwem jest Organizacja Narodów Zjednoczonych, które w Objawieniu 17 było królestwem, które w 1798 roku jeszcze nie nadeszło. Dziesięciu królów z Objawienia 17 zgadza się oddać swoje królestwo papiestwu, ósmemu królestwu, które jest spośród siedmiu. Zawierają tę umowę, ponieważ są do tego zmuszeni przez Stany Zjednoczone, a także dlatego, że świat jest niszczony przez "cztery wiatry" islamu, które zostają uwolnione w czasie późnego deszczu, który zaczyna być w pełni wylany wraz z wprowadzeniem prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych.

At the Sunday law in the United States, God establishes His kingdom of “glory” as He lifts up His people as an ensign to call God’s other children out of Babylon. Thus, the horn of Protestantism comes up last and is higher than the first in agreement with the two horns of Medo-Persia. Once the United Nations agrees to turn the control of the world over to the papacy, the four winds of Islam are released and the worldwide kingdom is confronted by the warfare that followed the death of Greece’s first horn that was broken and produced four horns.

Gdy w Stanach Zjednoczonych zostanie wprowadzone prawo niedzielne, Bóg ustanawia swoje królestwo "chwały", wywyższając swój lud jako sztandar, aby wezwać inne Boże dzieci do wyjścia z Babilonu. Tak więc róg protestantyzmu wyrasta jako ostatni i jest wyższy niż pierwszy, w zgodzie z dwoma rogami Medo-Persji. Gdy Organizacja Narodów Zjednoczonych zgodzi się przekazać kontrolę nad światem papiestwu, cztery wiatry islamu zostają uwolnione, a światowe królestwo staje w obliczu działań wojennych, które nastąpiły po śmierci pierwszego rogu Grecji, który został złamany i dał początek czterem rogom.

When the image reaches the feet of iron (statecraft) and miry clay (churchcraft) and the ten toes (ten kings), the stone that has been cut out of the mountain without hands strikes the feet of the image. The Millerites were accurate to Daniel’s image, as much as they could be accurate from their vantage point in prophetic history. But the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning and the four kingdoms of Nebuchadnezzar’s image represent four literal kingdoms that typify their spiritual counterparts at the end of the world.

Gdy posąg dochodzi do partii stóp z żelaza (sztuka rządzenia państwem) i błotnistej gliny (sztuka rządzenia Kościołem) oraz do dziesięciu palców u nóg (dziesięciu królów), kamień wyciosany z góry bez udziału rąk uderza w stopy posągu. Zwolennicy Millera trafnie rozumieli posąg z Księgi Daniela, na tyle, na ile pozwalała im ich perspektywa w historii proroczej. Lecz Alfa i Omega zawsze ilustruje koniec początkiem, a cztery królestwa z posągu Nabuchodonozora przedstawiają cztery dosłowne królestwa, które są typami swoich duchowych odpowiedników na końcu świata.

With the kingdoms of history Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel seven Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel eight Rome comes up eighth and is of the seven. In Revelation seventeen Rome comes up eighth and is of the seven. In Daniel two, which represents the first mention of the kingdoms of Bible prophecy, modern spiritual Rome comes up eighth and is of the seven. The first (Alpha) illustration of the kingdoms of Bible prophecy identifies the last (Omega).

W dziejach królestw Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 7 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 8 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Objawienia 17 Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. W Księdze Daniela 2, która stanowi pierwszą wzmiankę o królestwach w proroctwach biblijnych, współczesny duchowy Rzym pojawia się jako ósmy i jest spośród siedmiu. Pierwsza (Alfa) ilustracja królestw w proroctwach biblijnych wskazuje na ostatnią (Omegę).

> “We have come to a time when God’s sacred work is represented by the feet of the image in which the iron was mixed with the miry clay. God has a people, a chosen people, whose discernment must be sanctified, who must not become unholy by laying upon the foundation wood, hay, and stubble. Every soul who is loyal to the commandments of God will see that the distinguishing feature of our faith is the seventh-day Sabbath. If the government would honor the Sabbath as God has commanded, it would stand in the strength of God and in defense of the faith once delivered to the saints. But statesmen will uphold the spurious sabbath, and will mingle their religious faith with the observance of this child of the papacy, placing it above the Sabbath which the Lord has sanctified and blessed, setting it apart for man to keep holy, as a sign between Him and His people to a thousand generations. The mingling of churchcraft and statecraft is represented by the iron and the clay. This union is weakening all the power of the churches. This investing the church with the power of the state will bring evil results. Men have almost passed the point of God’s forbearance. They have invested their strength in politics, and have united with the papacy. But the time will come when God will punish those who have made void His law, and their evil work will recoil upon themselves.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

> Doszliśmy do czasu, gdy święte dzieło Boga jest przedstawione przez stopy posągu, w których żelazo było zmieszane z błotnistą gliną. Bóg ma lud, lud wybrany, którego rozeznanie musi być uświęcone; nie może on stać się nieświęty przez budowanie na fundamencie z drewna, siana i słomy. Każda dusza wierna przykazaniom Bożym rozpozna, że znamienną cechą naszej wiary jest Sabat siódmego dnia. Gdyby rząd czcił Sabat, jak Bóg nakazał, stałby w mocy Boga i w obronie wiary raz na zawsze przekazanej świętym. Lecz mężowie stanu będą popierać fałszywy sabat i połączą swoją wiarę religijną z przestrzeganiem tego dziecka papiestwa, stawiając go ponad Sabatem, który Pan uświęcił i pobłogosławił, wyznaczając go do święcenia przez człowieka jako znak między Nim a Jego ludem na tysiąc pokoleń. Mieszanie władzy kościelnej z państwową jest przedstawione przez żelazo i glinę. To zjednoczenie osłabia całą moc kościołów. Obdarzenie Kościoła władzą państwową przyniesie złe skutki. Ludzie niemal przekroczyli granicę Bożej cierpliwości. Zaangażowali swe siły w politykę i zjednoczyli się z papiestwem. Lecz przyjdzie czas, gdy Bóg ukarze tych, którzy unieważnili Jego prawo, a ich złe dzieło obróci się przeciwko nim. Komentarz biblijny Adwentystów Dnia Siódmego, tom 4, 1168.

The Alpha and Omega has made the correct pioneer understanding of Daniel two “new.”

Alfa i Omega uczynił poprawne pionierskie zrozumienie 2. rozdziału Księgi Daniela „nowym”.

> And he that sat upon the throne said, Behold, I make all things new. And he said unto me, Write: for these words are true and faithful. And he said unto me, It is done. I am Alpha and Omega, the beginning and the end. I will give unto him that is athirst of the fountain of the water of life freely. Revelation 21:5, 6.

> A Ten, który zasiadał na tronie, rzekł: Oto wszystko czynię nowe. I rzekł do mnie: Napisz, gdyż te słowa są wierne i prawdziwe. I rzekł do mnie: Stało się. Ja jestem Alfą i Omegą, Początkiem i Końcem. Temu, który pragnie, dam darmo ze źródła wody życia. Objawienie 21:5–6.

Back to Articles