Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Six

Księga Daniela - numer sto osiemdziesiąt sześć

Panium’s Promise: The Final Sealing and Midnight Cry Revelation

Obietnica Panium: Ostateczne zapieczętowanie i objawienie wołania o północy

Author

Jeff Pippenger

Published

April 16, 2024

Formats

PDF
Word

At Panium, which was Caesarea Philippi, which is verses thirteen through fifteen in chapter eleven of the book of Daniel, which is the history where the Republican and Protestant horns fulfill the enigma of being the eighth that is of the seven, which is the history where the Seal of God is permanently impressed upon the one hundred and forty-four thousand, and the history of the arrival of the message of the Midnight Cry, Christ gave a promise to His last-day people.

W Panium, czyli Cezarei Filipowej, które odpowiada wersetom od trzynastego do piętnastego w jedenastym rozdziale Księgi Daniela, historii, w której rogi republikański i protestancki wypełniają zagadkę bycia ósmym, który jest spośród siedmiu, historii, w której Pieczęć Boga zostaje na trwałe odciśnięta na stu czterdziestu czterech tysiącach, oraz historii nadejścia poselstwa wołania o północy, Chrystus dał obietnicę swemu ludowi czasów ostatecznych.

> And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Matthew 16:18, 19.

> A ja ci również powiadam: Ty jesteś Piotr i na tej skale zbuduję mój Kościół; a bramy piekieł go nie przemogą. I dam ci klucze królestwa niebieskiego; i cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Mateusza 16:18, 19.

The period of the sealing which began on September 11, 2001, when the mighty buildings of New York City were brought down, which ends at the soon coming Sunday law, was designed by the Alpha and Omega. The very last part of the period repeats the very first part of the period. On September 11, 2001 the Lord led His people back to the old paths, where among other truths they discovered the “seven times,” just as it was found in the days of king Josiah. The latter rain then began to sprinkle, and a testing process that produced a separation of two classes of worshippers began.

Okres pieczętowania, który rozpoczął się 11 września 2001 roku, gdy potężne budynki Nowego Jorku zostały zburzone, a który zakończy się wraz z wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym, został zamierzony przez Alfę i Omegę. Ostatnia część tego okresu powtarza jego pierwszą część. 11 września 2001 roku Pan poprowadził swój lud z powrotem na dawne ścieżki, gdzie, pośród innych prawd, odkryli „siedem czasów”, tak jak było to odnalezione za dni króla Jozjasza. Wówczas zaczął pokrapywać późny deszcz i rozpoczął się proces próby, który doprowadził do oddzielenia dwóch klas czcicieli.

In fulfillment of Habakkuk chapter two the two sacred charts were discovered and became an emblem of that historical period. Just as significantly the “debate” of Habakkuk chapter two began, between the methodology of line upon line, which is the latter rain methodology, in opposition to the methodology of apostate Protestantism that had been progressively adopted by Adventism beginning in the rebellion of 1863.

W wypełnieniu drugiego rozdziału Księgi Habakuka odkryto dwa święte wykresy, które stały się symbolem tamtego okresu historycznego. Równie istotne jest to, że rozpoczęła się „debata” z drugiego rozdziału Księgi Habakuka, między metodologią „linia po linii”, która jest metodologią późnego deszczu, a metodologią odstępczego protestantyzmu, którą adwentyzm stopniowo przyjmował, począwszy od buntu z 1863 roku.

Jesus promised that He would give His last-day people “the keys of the kingdom,” and in so doing, He is referring to the correct biblical methodology, that contains the necessary prophetic keys to recognize, establish and proclaim the message of the Midnight Cry and Loud Cry.

Jezus obiecał, że da swojemu ludowi czasów ostatecznych „klucze królestwa” i tym samym odnosi się do właściwej biblijnej metodologii, która zawiera niezbędne prorocze klucze do rozpoznania, ustanowienia i ogłoszenia poselstwa wołania o północy i głośnego krzyku.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> Ci, którzy obcują z Bogiem, chodzą w świetle Słońca Sprawiedliwości. Nie hańbią swego Odkupiciela przewrotnością swej drogi przed Bogiem. Niebiańskie światło jaśnieje nad nimi. Gdy zbliżają się do kresu historii tej ziemi, ich poznanie Chrystusa oraz proroctw odnoszących się do Niego znacznie wzrasta. W oczach Boga mają nieskończoną wartość, ponieważ są w jedności z Jego Synem. Dla nich Słowo Boże ma niezrównane piękno i wdzięk. Dostrzegają jego znaczenie. Prawda odsłania się im. Nauka o wcieleniu jaśnieje łagodnym blaskiem. Widzą, że Pismo jest kluczem, który otwiera wszystkie tajemnice i rozwiązuje wszelkie trudności. Ci, którzy nie chcieli przyjąć światła i chodzić w świetle, nie będą w stanie zrozumieć tajemnicy pobożności, lecz ci, którzy nie wahali się wziąć krzyża i naśladować Jezusa, zobaczą światło w Bożym świetle. The Southern Watchman, 4 kwietnia 1905 r.

Those represented by Peter, who are the one hundred and forty-four thousand, are those who accept the Laodicean message that arrived on September 11, 2001, which is now being repeated since July, 2023. The Laodicean message that arrived in 1856, was the increased knowledge of the “seven times,” and when Christ brings the dead bones together, and thereafter brings them to life they transition from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. That transition is brought about by Christ’s Word, for they are sanctified by His Word, and His Word is “truth,” and His Word is the “key” that unlocks His Word.

Ci, których reprezentuje Piotr, czyli sto czterdzieści cztery tysiące, to ci, którzy przyjmują laodycejskie poselstwo, które nadeszło 11 września 2001 roku i które od lipca 2023 roku jest obecnie powtarzane. Poselstwo Laodycei, które nadeszło w 1856 roku, było poszerzonym zrozumieniem „siedmiu czasów”, a gdy Chrystus zgromadzi martwe kości, a następnie je ożywi, przechodzą z laodycejskiego ruchu trzeciego anioła do filadelfijskiego ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy. To przejście dokonuje się dzięki Słowu Chrystusa, gdyż są uświęceni Jego Słowem, a Jego Słowo jest „prawdą” i Jego Słowo jest „kluczem”, który otwiera Jego Słowo.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7–8.

> A do anioła kościoła w Filadelfii napisz: To mówi Święty, Prawdziwy, Ten, który ma klucz Dawida, Ten, który otwiera, a nikt nie zamyka, i zamyka, a nikt nie otwiera: Znam twoje uczynki. Oto postawiłem przed tobą otwarte drzwi, których nikt nie może zamknąć, bo masz niewielką moc, zachowałeś moje słowo i nie zaparłeś się mojego imienia. Objawienie 3:7-8.

The methodology of “line upon line” is the key which Christ promised to His last-day people in the battle at the “gates”. A “gate” is a church.

Metodologia "linia po linii" jest kluczem, który Chrystus obiecał swojemu ludowi czasów ostatecznych w bitwie u "bram". "Brama" to kościół.

> And Jacob awaked out of his sleep, and he said, Surely the Lord is in this place; and I knew it not. And he was afraid, and said, How dreadful is this place! this is none other but the house of God, and this is the gate of heaven. Genesis 28:16, 17.

> A Jakub obudził się ze snu i powiedział: Zaprawdę, Pan jest na tym miejscu, a ja o tym nie wiedziałem. I uląkł się i rzekł: Jakże straszne jest to miejsce! To nic innego jak dom Boży, a to brama nieba. Księga Rodzaju 28:16–17.

The battle at the gates represents the religious battles that occur between truth and error, and the error of the religion of Greece, is the gate of hell, and the religion of apostate Laodicean Adventism is also a gate. The Laodicean Adventist gate represents where the debate of Habakkuk is fulfilled.

Bitwa u bram symbolizuje religijne starcia toczące się między prawdą a błędem, a błąd religii Grecji jest bramą piekieł; religia odstępczego laodycejskiego adwentyzmu również jest bramą. Brama laodycejskiego adwentyzmu oznacza miejsce, w którym wypełnia się spór Habakuka.

> In that day shall the Lord of hosts be for a crown of glory, and for a diadem of beauty, unto the residue of his people, And for a spirit of judgment to him that sitteth in judgment, and for strength to them that turn the battle to the gate. But they also have erred through wine, and through strong drink are out of the way; the priest and the prophet have erred through strong drink, they are swallowed up of wine, they are out of the way through strong drink; they err in vision, they stumble in judgment. For all tables are full of vomit and filthiness, so that there is no place clean. Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Isaiah 28:5-14

> W owym dniu Pan Zastępów będzie koroną chwały i diademem piękna dla reszty swego ludu, oraz duchem sądu dla tego, kto zasiada do sądu, i siłą dla tych, którzy odpierają bitwę u bram. Lecz i oni zbłądzili przez wino i przez mocny napój zeszli z drogi; kapłan i prorok zbłądzili przez mocny napój, pochłonęło ich wino, przez mocny napój zbaczają z drogi; błądzą w widzeniu, potykają się w sądzie. Bo wszystkie stoły są pełne wymiocin i plugastwa, tak że nie ma miejsca czystego. Kogo ma uczyć poznania? i komu ma dać zrozumieć naukę? Tych, którzy zostali odstawieni od mleka, odjęci od piersi. Bo przepis do przepisu, przepis do przepisu; miara do miary, miara do miary; tu trochę, tam trochę. Bo jąkającymi się wargami i obcym językiem przemówi do tego ludu. Do nich powiedział: To jest odpoczynek, którym możecie dać wytchnienie strudzonemu; i to jest pokrzepienie; lecz nie chcieli słuchać. Lecz słowo Pana było dla nich: przepis do przepisu, przepis do przepisu; miara do miary, miara do miary; tu trochę, tam trochę; aby szli, i upadli wstecz, i zostali rozbici, usidleni i pochwyceni. Przeto słuchajcie słowa Pana, wy szydercy, którzy rządzicie tym ludem, który jest w Jerozolimie. Izajasza 28:5-14

The keys of the kingdom are the words of the Scriptures, that are given to God’s last-day people by the Word.

Klucze królestwa to słowa Pisma Świętego, dane ludowi Bożemu czasów ostatecznych przez Słowo.

> “There are truths in the word which, like veins of precious ore, are hidden beneath the surface. The hidden treasure is discovered as it is searched for, as a miner searches for gold and silver. The evidence of the truth of God’s word is in the word itself. Scripture is the key that unlocks scripture. The deep meaning of the truths of God’s word is unfolded to our minds by His Spirit.

> W Słowie są prawdy, które, niczym żyły szlachetnej rudy, są ukryte pod powierzchnią. Ukryty skarb zostaje odkryty, gdy się go poszukuje, tak jak górnik poszukuje złota i srebra. Dowód prawdziwości Słowa Bożego znajduje się w samym Słowie. Pismo jest kluczem, który otwiera Pismo. Głębokie znaczenie prawd Słowa Bożego odsłania naszym umysłom Jego Duch.

> “The Bible is the great lesson book for the students in our schools. It teaches the whole will of God concerning the sons and daughters of Adam. It is the rule of life, teaching us of the character that we must form for the future life. We need not the dim light of tradition to make the Scriptures comprehensible. As well might we suppose that the noonday sun needs the glimmering torchlight of earth to increase its glory. The utterances of priest and minister are not needed to save men from error. Those who consult the divine Oracle will have light. In the Bible every duty is made plain. Every lesson given is comprehensible. Every lesson reveals to us the Father and the Son. The word is able to make all wise unto salvation. In the word the science of salvation is plainly revealed. Search the Scriptures, for they are the voice of God speaking to the soul.” Testimonies, volume 8, 157.

> Biblia jest wielkim podręcznikiem dla uczniów w naszych szkołach. Uczy całej woli Bożej względem synów i córek Adama. Jest zasadą życia, ucząc nas, jaki charakter musimy ukształtować na przyszłe życie. Nie potrzebujemy mglistego światła tradycji, aby uczynić Pismo Święte zrozumiałym. Tak samo moglibyśmy przypuszczać, że południowe słońce potrzebuje migoczącego światła ziemskich pochodni, by pomnożyć swój blask. Wypowiedzi kapłanów i pastorów nie są potrzebne, by wybawić ludzi z błędu. Ci, którzy zasięgają rady u Bożej wyroczni, będą mieli światło. W Biblii każdy obowiązek jest jasno przedstawiony. Każda nauka jest zrozumiała. Każda nauka objawia nam Ojca i Syna. Słowo jest w stanie uczynić wszystkich mądrymi ku zbawieniu. W słowie nauka o zbawieniu jest jasno objawiona. Badajcie Pisma, gdyż są głosem Boga przemawiającym do duszy." Świadectwa, tom 8, 157.

The keys that Christ gave unto the last-day church have the same power they had when they were given to Peter.

Klucze, które Chrystus dał Kościołowi czasów ostatecznych, mają tę samą moc, jaką miały, gdy zostały dane Piotrowi.

> “Peter had expressed the truth which is the foundation of the church’s faith, and Jesus now honored him as the representative of the whole body of believers. He said, ‘I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven.’

> Piotr wyraził prawdę, która jest fundamentem wiary Kościoła, i Jezus uhonorował go teraz jako przedstawiciela całej wspólnoty wierzących. Powiedział: "Dam ci klucze królestwa niebieskiego; a cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie".

> “‘The keys of the kingdom of heaven’ are the words of Christ. All the words of Holy Scripture are His, and are here included. These words have power to open and to shut heaven. They declare the conditions upon which men are received or rejected. Thus the work of those who preach God’s word is a savor of life unto life or of death unto death. Theirs is a mission weighted with eternal results.” The Desire of Ages, 413.

> „«Klucze królestwa niebios» to słowa Chrystusa. Wszystkie słowa Pisma Świętego są Jego i są tutaj zawarte. Te słowa mają moc otwierać i zamykać niebo. Określają warunki, na podstawie których ludzie są przyjmowani lub odrzucani. Tak więc dzieło tych, którzy głoszą słowo Boże, jest wonią życia ku życiu albo śmierci ku śmierci. To misja niosąca za sobą wieczne konsekwencje.” Pragnienie wieków, 413.

The power that is manifested through His words, when placed in the hands of men is based upon the principles identified in His word. The simplest perhaps, and perhaps the most profound is that truth is established upon the testimony of two.

Moc, która przejawia się w Jego słowach, gdy zostaje powierzona w ręce ludzi, opiera się na zasadach wskazanych w Jego słowie. Najprostsze może, a może i najgłębsze, jest to, że prawda jest ustanowiona na podstawie świadectwa dwóch.

> “Another grave evil that had arisen in the church was that of brethren going to law against one another. Abundant provision had been made for the settlement of difficulties among believers. Christ Himself had given plain instruction as to how such matters were to be adjusted. ‘If thy brother shall trespass against thee,’ the Saviour had counseled, ‘go and tell him his fault between thee and him alone: if he shall hear thee, thou hast gained thy brother. But if he will not hear thee, then take with thee one or two more, that in the mouth of two or three witnesses every word may be established. And if he shall neglect to hear them, tell it unto the church: but if he neglect to hear the church, let him be unto thee as a heathen man and a publican. Verily I say unto you, Whatsoever ye shall bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever ye shall loose on earth shall be loosed in heaven.” Matthew 18:15–18.” Acts of the Apostles, 304.

> Innym poważnym złem, które pojawiło się w Kościele, było to, że bracia wytaczali sobie nawzajem procesy. Poczyniono wystarczające zarządzenia dla rozstrzygania trudności wśród wierzących. Sam Chrystus dał jasne wskazówki, jak takie sprawy należy rozstrzygać. „Jeśli twój brat zgrzeszy przeciw tobie,” radził Zbawiciel, „idź i upomnij go w cztery oczy; jeśli cię posłucha, pozyskałeś swego brata. Lecz jeśli nie posłucha, weź z sobą jeszcze jednego lub dwóch, aby na ustach dwóch albo trzech świadków każde słowo zostało potwierdzone. A jeśli i ich nie posłucha, powiedz to Kościołowi; lecz jeśli i Kościoła nie posłucha, niech ci będzie jak poganin i celnik. Zaprawdę, powiadam wam: cokolwiek zwiążecie na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążecie na ziemi, będzie rozwiązane w niebie.” Mateusz 18:15-18. Dzieje Apostołów, 304.

There are at least three geographical witnesses of the period when the one hundred and forty-four thousand are sealed at the Midnight Cry. Remembering the fact that at the cry at midnight, it is too late to obtain the oil, we find the geographical testimony of the Exeter camp meeting providing an illustration of the point where God’s last-day people are sealed, and we find that truth represented by the geography of Caesarea Philippi, and also by the testimony of the battle of Panium, in verses thirteen to fifteen of Daniel chapter eleven. Perhaps it is a little off to identify these three witnesses as geographical, but I am employing that term because the geography is certainly part of the setting in Exeter and Caesarea Philippi. Jesus places Peter within the prophetic geography that the one hundred and forty-four thousand find themselves in the last days. Then He gives a command.

Istnieje co najmniej trzech geograficznych świadków okresu, w którym sto czterdzieści cztery tysiące zostają opieczętowani w chwili okrzyku o północy. Pamiętając, że w momencie okrzyku o północy jest już za późno, by zdobyć oliwę, znajdujemy geograficzne świadectwo zjazdu namiotowego w Exeter, które stanowi ilustrację momentu, w którym lud Boży dni ostatecznych zostaje opieczętowany; znajdujemy też tę prawdę przedstawioną przez geografię Cezarei Filipowej, a także przez świadectwo bitwy pod Panium, w wersetach 13–15 jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Być może nieco na wyrost jest nazywać tych trzech świadków geograficznymi, ale używam tego określenia, ponieważ geografia z pewnością stanowi część scenerii w Exeter i Cezarei Filipowej. Jezus osadza Piotra w proroczej geografii, w której w dniach ostatecznych znajdują się sto czterdzieści cztery tysiące. Następnie wydaje polecenie.

> And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Then Peter took him, and began to rebuke him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But he turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men. Matthew 16:19–23.

> A Ja tobie dam klucze królestwa niebieskiego; cokolwiek zwiążesz na ziemi, będzie związane w niebie; a cokolwiek rozwiążesz na ziemi, będzie rozwiązane w niebie. Wtedy przykazał swoim uczniom, aby nikomu nie mówili, że On jest Jezusem Chrystusem. Od tego czasu Jezus zaczął ukazywać swoim uczniom, że musi pójść do Jerozolimy, wiele wycierpieć od starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, zostać zabitym i trzeciego dnia zmartwychwstać. Wówczas Piotr wziął Go na bok i zaczął Go upominać, mówiąc: Niech Cię to ominie, Panie; to się Tobie nie stanie. Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: Idź za Mną, szatanie! Jesteś Mi zgorszeniem, bo nie myślisz o tym, co Boże, lecz o tym, co ludzkie. Ewangelia według Mateusza 16:19-23.

The word “Exeter” is the name of a city in Devon, England. Its etymology can be traced back to Old English, where it was known as “Exanceaster” or “Execestre.” The name is believed to derive from the Old English words “Exe” (referring to the River Exe, upon which the city is situated) and “ceaster” (meaning “Roman fort” or “walled city”). Therefore, “Exeter” means either the “fort on the River Exe,” or “the walled city by the River Exe.” The geography associated with the arrival and fulfillment of the Midnight Cry in Millerite history identifies a location where there was water, representing the outpouring of the Holy Spirit, and a point where God was raising up an army to proclaim the message to the world, which Sister White informs us went like a “tidal wave.” A tidal wave is not simply river water, it is water that is super empowered.

Słowo „Exeter” jest nazwą miasta w hrabstwie Devon w Anglii. Jego etymologię można prześledzić aż do staroangielskiego, w którym występowało jako „Exanceaster” lub „Execestre”. Uważa się, że nazwa ta wywodzi się od staroangielskich słów „Exe” (odnoszącego się do rzeki Exe, nad którą leży miasto) oraz „ceaster” (oznaczającego „rzymski fort” lub „obwarowane miasto”). Dlatego „Exeter” oznacza albo „fort nad rzeką Exe”, albo „obwarowane miasto nad rzeką Exe”. Geografia związana z nadejściem i wypełnieniem Wołania o północy w historii millerystów wskazuje miejsce, gdzie była woda, symbolizująca wylanie Ducha Świętego, oraz punkt, w którym Bóg powoływał armię, by ogłosiła przesłanie światu; przesłanie to — jak informuje nas Siostra White — rozprzestrzeniło się niczym „fala pływowa”. Fala pływowa to nie po prostu woda rzeczna; to woda o nadzwyczajnej mocy.

Millerite history was the fulfillment of the parable of the ten virgins, and when the one hundred and forty-four thousand are brought to the conclusion of the sealing time, they will repeat the waymarks identified at the beginning of the sealing time, and also the history of the Exeter camp meeting. An angel will descend with a testing message that is required to be eaten. That message will lead to the foundations, and it will confront the two classes with the “seven times,” of Leviticus twenty-six. It will include the Revelation of Jesus Christ, that is represented by Peter as an acceptance that Jesus was anointed as the Christ, when the divine symbol descended in the form of a dove, typifying September 11, 2001. It will include the understanding that Jesus is the divine Son of God, and also that by Jesus taking upon His divine being the flesh of fallen mankind, He is also the Son of man.

Historia millerystów była wypełnieniem przypowieści o dziesięciu pannach, a gdy dla stu czterdziestu czterech tysięcy dobiegnie końca czas pieczętowania, powtórzą oni drogowskazy zidentyfikowane na początku czasu pieczętowania, a także historię zjazdu obozowego w Exeter. Anioł zstąpi z przesłaniem próbnym, które należy spożyć. To przesłanie poprowadzi do fundamentów i skonfrontuje te dwie klasy z „siedmioma czasami” z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty. Obejmie Objawienie Jezusa Chrystusa, które u Piotra jest przedstawione jako uznanie, że Jezus został namaszczony jako Chrystus, gdy Boski symbol zstąpił w postaci gołębicy, typologicznie wskazując na 11 września 2001 roku. Obejmie zrozumienie, że Jezus jest Boskim Synem Bożym, a także że poprzez przyjęcie na swoją Boską naturę ciała upadłej ludzkości jest On również Synem Człowieczym.

These truths will produce two classes of worshippers, as they did post-September 11, 2001. The two classes were represented at the Exeter camp meeting, for at that camp meeting there was a tent set up by a group from Watertown, who rejected the message of the Midnight Cry as presented through Samuel Snow. They held counterfeit meetings that were so loud and emotional the leaders of the meetings of Snow went to them and informed them to quiet down. At the camp meeting there were two classes manifested, and both professed to be associated with water, but one was a counterfeit and represented the foolish who were without oil. The group in the Exeter tent were the army who were the city, that was also a fort, for they were typifying Ezekiel’s dead dry bones who are raised up as a mighty army at the message of the Midnight Cry.

Te prawdy wytworzą dwie klasy czcicieli, tak jak stało się to po 11 września 2001 roku. Dwie klasy były reprezentowane na zjeździe namiotowym w Exeter, gdyż na tym zjeździe stał namiot rozbity przez grupę z Watertown, która odrzuciła poselstwo Wołania o północy przedstawione przez Samuela Snowa. Prowadzili fałszywe zgromadzenia tak głośne i emocjonalne, że przywódcy zebrań prowadzonych przez Snowa poszli do nich i upomnieli ich, by się uciszyli. Na zjeździe objawiły się dwie klasy i obie twierdziły, że są związane z wodą, lecz jedna była fałszywa i przedstawiała nierozsądnych, którym brakowało oliwy. Grupa w namiocie w Exeter była armią, która była miastem, będącym zarazem fortecą, gdyż typologicznie przedstawiali martwe, wyschłe kości Ezechiela, które w odpowiedzi na poselstwo Wołania o północy zostają wskrzeszone jako potężna armia.

In the history where those two classes are manifested Peter represented both classes. His confession that identified Jesus as the Christ, and the Son of God was produced by the inspiration of the Holy Spirit, for Christ plainly told him, “Flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven.” When Jesus then informed the disciples of the cross, Peter, lacking the influence of the Holy Spirit at that moment, took Christ, “and began to rebuke Him, saying, Be it far from thee, Lord: this shall not be unto thee. But He turned, and said unto Peter, Get thee behind me, Satan: thou art an offence unto me: for thou savourest not the things that be of God, but those that be of men.”

W historii, w której ukazane są te dwie kategorie, Piotr reprezentował obie. Jego wyznanie, w którym wskazał Jezusa jako Mesjasza i Syna Bożego, było wynikiem natchnienia Ducha Świętego, bo Chrystus wyraźnie mu powiedział: «Ciało i krew nie objawiły ci tego, lecz mój Ojciec, który jest w niebie». Gdy potem Jezus oznajmił uczniom o krzyżu, Piotr, pozbawiony w tej chwili wpływu Ducha Świętego, wziął Chrystusa na stronę i zaczął Go strofować, mówiąc: «Niech Cię to ominie, Panie; nie przyjdzie to na Ciebie». Lecz On odwrócił się i rzekł do Piotra: «Zejdź Mi z oczu, szatanie! Jesteś Mi zgorszeniem, bo nie myślisz o tym, co Boże, lecz o tym, co ludzkie».

The emotional outburst of Peter aligned with the emotional worship that was occurring in the Watertown tent when Samuel Snow was presenting the message of the Midnight Cry. At that level Peter represents those who are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand. Those candidates represent a class that has the oil, which is the Holy Spirit, and it is the message and it is the character, and the other class lacks the oil. In the setting of Caesarea Philippi, Christ began to unfold “that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day.”

Wybuch emocji Piotra współgrał z emocjonalnym nabożeństwem, które odbywało się w namiocie w Watertown, gdy Samuel Snow głosił poselstwo Okrzyku o północy. Na tym poziomie Piotr przedstawia tych, którzy są kandydatami, by znaleźć się wśród stu czterdziestu czterech tysięcy. Ci kandydaci reprezentują klasę, która ma oliwę, czyli Ducha Świętego — to zarazem poselstwo i charakter — natomiast druga klasa nie ma oliwy. W okolicach Cezarei Filipowej Chrystus zaczął wyjaśniać, „że musi pójść do Jerozolimy, wiele wycierpieć od starszych, arcykapłanów i uczonych w Piśmie, być zabitym i trzeciego dnia zmartwychwstać”.

The disappointment of the disciples when those events were actually fulfilled at the cross is the history Sister White employs to illustrate the disappointment of October 22, 1844, and the disappointment of the Hebrews at the Red Sea crossing with Pharaoh’s army closing in and the waters of the sea in front of them. All of those witnesses identify the soon coming Sunday law, and the revelation of verses thirteen to fifteen of Daniel eleven, provides the testimony of the events that lead to that Sunday law. In doing so they also represent the “portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

Rozczarowanie uczniów, gdy tamte wydarzenia faktycznie spełniły się na krzyżu, jest historią, którą siostra White wykorzystuje, aby zilustrować rozczarowanie z 22 października 1844 roku oraz rozczarowanie Hebrajczyków podczas przejścia przez Morze Czerwone, gdy armia faraona zacieśniała okrążenie, a przed nimi były wody morza. Wszystkie te świadectwa wskazują na rychło nadchodzące prawo niedzielne, a objawienie wersetów 13–15 jedenastego rozdziału Księgi Daniela dostarcza świadectwa wydarzeń, które prowadzą do tego prawa niedzielnego. W ten sposób reprezentują one także "część proroctwa Daniela dotyczącą dni ostatecznych".

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “A careful study of types and antitypes led to the observation that the crucifixion of Christ took place on the very day in the yearly round of ceremonies given to Israel when the Passover lamb was slain. Would not the cleansing of the sanctuary typified in the Day of Atonement—falling on the tenth day of the seventh month—likewise take place on the very day in the year celebrated in the type? (see The Great Controversy, 399). This, according to the true Mosaic reckoning of time, would be October 22. Early in August, 1844, at a camp meeting at Exeter, New Hampshire, this view was introduced and it was accepted as the date for the fulfillment of the prophecy of the 2300 days. The parable of the ten virgins in Matthew 25:1–13 took on particular significance—the tarrying of the bridegroom, the waiting and slumbering of those who awaited the marriage, the cry at midnight, the shutting of the door, et cetera. The message that Christ was coming on October 22 came to be known as the ‘midnight cry.’ ‘The ‘midnight cry,’ wrote Ellen White, ‘was heralded by thousands of believers.’ She added:

> Staranna analiza typów i antytypów doprowadziła do spostrzeżenia, że ukrzyżowanie Chrystusa miało miejsce dokładnie w tym dniu w corocznym cyklu ceremonii danych Izraelowi, w którym zabijano baranka paschalnego. Czyż oczyszczenie świątyni, typologicznie przedstawione w Dniu Pojednania — przypadającym dziesiątego dnia siódmego miesiąca — nie miałoby podobnie dokonać się właśnie tego dnia w roku, który w typie był obchodzony? (zob. Wielki bój, s. 399). To, zgodnie z prawdziwą Mojżeszową rachubą czasu, przypadałoby na 22 października. Na początku sierpnia 1844 roku, na zjeździe namiotowym w Exeter w stanie New Hampshire, przedstawiono ten pogląd i przyjęto go jako datę wypełnienia proroctwa o 2300 dniach. Przypowieść o dziesięciu pannach (Mateusza 25:1-13) nabrała szczególnego znaczenia — zwłoka oblubieńca, oczekiwanie i drzemka tych, którzy oczekiwali zaślubin, okrzyk o północy, zamknięcie drzwi itd. Wieść, że Chrystus przyjdzie 22 października, zaczęto nazywać „okrzykiem o północy”. „‚Okrzyk o północy’, pisała Ellen White, ‚był zwiastowany przez tysiące wierzących’. Dodała:”

> “‘Like a tidal wave the [seventh-month] movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused.—The Great Controversy, 400.’

> 'Niczym fala pływowa ruch [siódmego miesiąca] przetoczył się przez kraj. Od miasta do miasta, od wsi do wsi i na odległe obszary wiejskie docierał, aż oczekujący lud Boży został całkowicie poruszony.-The Great Controversy, 400.'

> “The rapidity with which the message spread is depicted by writers cited by L. E. Froom:

> Szybkość, z jaką rozprzestrzeniło się przesłanie, jest przedstawiona przez autorów cytowanych przez L. E. Frooma:

> “‘Bates left the record that the Exeter message ‘flew as it were upon the wings of the wind.’ Men and women sped by rail and water, by stagecoach and horseback, with bundles of books and papers, distributing them as ‘profusely as the leaves of autumn.’ White said, ‘The work before us was to fly to every part of that wide field, sound the alarm, and wake the slumbering ones.’ And Wellcome adds that the movement broke forth like the released waters of a dam. Fields of ripened grain were left standing unharvested, and full-grown potatoes left undug in the ground. The coming of the Lord was nigh. There was no time now for such earthly things.—The Prophetic Faith of Our Fathers, Vol. IV, p. 816.

> „Bates zostawił świadectwo, że przesłanie z Exeter ‚leciało jakby na skrzydłach wiatru’. Mężczyźni i kobiety mknęli koleją i drogą wodną, dyliżansami i konno, z naręczami książek i pism, rozprowadzając je ‚w takiej obfitości jak liście jesienne’. White powiedział: ‚Zadaniem stojącym przed nami było dotrzeć do każdego zakątka tego rozległego pola, bić na alarm i obudzić śpiących’. A Wellcome dodaje, że ruch rozlał się niczym uwolnione wody tamy. Pola dojrzałego zboża pozostawiano niezżęte, a w pełni wyrośnięte ziemniaki pozostawały w ziemi niewykopane. Przyjście Pana było bliskie. Na takie ziemskie sprawy nie było już czasu. – Prorocza wiara naszych ojców, t. IV, s. 816.”

> “As an eyewitness and participant in the movement, Ellen White described the character of the rapidly accelerating work:

> Jako naoczny świadek i uczestniczka ruchu Ellen White opisała charakter szybko nabierającego tempa dzieła:

> “‘Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God…. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits….

> 'Wierzący widzieli, jak ich wątpliwości i zamęt znikają, a nadzieja i odwaga ożywiały ich serca. Dzieło było wolne od tych skrajności, które zawsze ujawniają się, gdy panuje ludzkie uniesienie bez powściągającego wpływu Słowa i Ducha Bożego.... Miało cechy, które znamionują dzieło Boże w każdym czasie. Było w nim niewiele ekstatycznej radości, raczej głębokie badanie serca, wyznanie grzechów i wyrzeczenie się świata. Przygotowanie na spotkanie z Panem było brzemieniem udręczonych dusz....

> “‘Of all the great religious movements since the days of the apostles, none have been more free from human imperfection and the wiles of Satan than was that of the autumn of 1844. Even now, after the lapse of many years [1888], all who shared in that movement and who have stood firm upon the platform of truth still feel the holy influence of that blessed work and bear witness that it was of God.—Ibid., 400, 401.’

> 'Spośród wszystkich wielkich ruchów religijnych od czasów apostołów żaden nie był bardziej wolny od ludzkiej niedoskonałości i podstępów Szatana niż ten z jesieni 1844 roku. Nawet teraz, po upływie wielu lat [1888], wszyscy, którzy uczestniczyli w tamtym ruchu i którzy niewzruszenie trwali na platformie prawdy, wciąż odczuwają święty wpływ tego błogosławionego dzieła i dają świadectwo, że było ono od Boga.-Tamże, 400, 401.'

> “In spite of the evidences of a work sweeping across the land and drawing thousands into the fellowship of the Second Advent, and some two hundred ministers from various churches united in spreading the message, [See C. M. Maxwell, Tell it to the world, pp. 19, 20.] the Protestant churches as a whole spurned it and used every means at their command to prevent the belief in Christ’s soon coming from spreading. No one dared to mention in a church service the hope of the soon coming of Jesus, but to those awaiting the event it was quite different.

> Mimo dowodów na to, że dzieło ogarniające cały kraj pociągało tysiące do wspólnoty Drugiego Adwentu, a około dwustu duchownych z różnych kościołów zjednoczyło się w szerzeniu poselstwa [Zob. C. M. Maxwell, Tell it to the world, s. 19, 20.], kościoły protestanckie jako całość odrzuciły to i użyły wszelkich dostępnych im środków, by powstrzymać szerzenie się wiary w rychłe przyjście Chrystusa. Nikt nie odważał się podczas nabożeństwa wspomnieć o nadziei rychłego przyjścia Jezusa, ale wśród oczekujących tego wydarzenia było zupełnie inaczej.

> “Ellen White told what it was like:

> Ellen White opowiedziała, jak to było:

> “‘Every moment seemed precious and of the utmost importance to me. I felt that we were doing work for eternity, and that the careless and uninterested were in the greatest peril. My faith was unclouded, and I appropriated the precious promises of Jesus to myself….

> 'Każda chwila wydawała mi się cenna i najwyższej wagi. Czułam, że wykonujemy dzieło dla wieczności, i że lekkomyślni i obojętni byli w największym niebezpieczeństwie. Moja wiara była niezmącona i odnosiłam do siebie drogocenne obietnice Jezusa....

> “‘With diligent searching of hearts and humble confession we came prayerfully up to the time of expectation. Every morning we felt that it was our first business to secure the evidence that our lives were right before God. We realized that if we were not advancing in holiness we were sure to retrograde. Our interest for each other increased; we prayed much with and for one another.

> 'Przy gorliwym badaniu serc i pokornym wyznawaniu modlitewnie weszliśmy w czas oczekiwania. Każdego ranka czuliśmy, że naszym pierwszym obowiązkiem było zyskać pewność, że nasze życie jest prawe przed Bogiem. Zrozumieliśmy, że jeśli nie wzrastamy w świętości, na pewno się cofamy. Nasza wzajemna troska wzrosła; wiele modliliśmy się razem i jedni za drugich.

> “‘We assembled in the orchards and groves to commune with God and to offer up our petitions to Him, feeling more clearly His presence when surrounded by His natural works. The joys of salvation were more necessary to us than our food and drink. If clouds obscured our minds we dared not rest or sleep till they were swept away by the consciousness of our acceptance with the Lord.—Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189.” Arthur White, The Ellen White Biography, volume 1, 51, 52.

> "'Gromadziliśmy się w sadach i gajach, aby obcować z Bogiem i zanosić do Niego nasze prośby, czując wyraźniej Jego obecność, gdy otaczały nas Jego dzieła natury. Radości zbawienia były dla nas potrzebniejsze niż jedzenie i picie. Jeśli chmury przesłaniały nasze umysły, nie śmieliśmy odpoczywać ani spać, dopóki nie zostały rozwiane przez świadomość naszego przyjęcia przez Pana.-Life Sketches of James White and Ellen G. White (1880), 188, 189." Arthur White, The Ellen White Biography, tom 1, 51, 52.

Back to Articles