Article

# Księga Daniela - numer sto sześćdziesiąt sześć

Rozwikływanie proroctwa: rewolucja francuska, Rosja Putina i konflikt na Ukrainie

Author

Jeff Pippenger

Published

March 29, 2024

Formats

PDF
Word

Gdy zaczynamy rozważać typologię czasu końca w 1989 roku w świetle proroczej historii wersetu dziesiątego, konieczne jest cofnięcie się do historii trzeciego pokolenia obu rogów bestii z ziemi. W 1913 roku róg bestii z ziemi reprezentujący republikanizm rozpoczął swoje pokolenie kompromisu z globalistycznym systemem bankowym, a w 1919 roku róg prawdziwego protestantyzmu rozpoczął swoje pokolenie kompromisu z teologami odstępczego protestantyzmu, a także z Amerykańskim Towarzystwem Medycznym, gdy oddał akredytację swojego systemu edukacyjnego światu. Oba rogi weszły w naznaczoną kompromisem relację ze światem, która odtąd miała zmienić kierunek ich odpowiednich przesłań.

W tej historii także punkt wyjścia dla króla północy i króla południa czasów ostatecznych osiągnął punkt zwrotny. Cud w Fatimie wydarzył się 13 października 1917 roku w Fatimie w Portugalii. Był zwieńczeniem serii objawień maryjnych, których świadkami była trójka młodych pastuszków: Lucia dos Santos oraz jej kuzyni Francisco i Jacinta Marto. Według relacji dzieci Najświętsza Maryja Panna, określona jako Matka Boża z Fatimy, ukazywała im się trzynastego dnia każdego miesiąca od maja do października 1917 roku.

Podczas ostatniego objawienia 13 października 1917 roku dziesiątki tysięcy ludzi zebrały się w Cova da Iria, niedaleko Fatimy, oczekując cudu zapowiedzianego przez dzieci. Według świadków słońce zdawało się zmieniać kolory, wirować i tańczyć na niebie. Wydarzenie to przeszło do historii jako Cud Słońca lub Cud Fatimski.

Cud w Fatimie stanowi ważne wydarzenie w historii i pobożności katolickiej i na przestrzeni lat był przedmiotem licznych badań, debat oraz interpretacji religijnych. Wydarzenia w Fatimie wywarły trwały wpływ na pobożność ludową, kult maryjny oraz interpretację tematów apokaliptycznych w Kościele katolickim.

Rewolucja bolszewicka miała miejsce w Rosji 7 listopada 1917 roku, kiedy siły bolszewickie, pod przywództwem Włodzimierza Lenina i Partii Bolszewickiej, zajęły kluczowe budynki rządowe oraz infrastrukturę w Piotrogrodzie (obecnie Sankt Petersburg). Wydarzenie to stanowiło zwieńczenie rewolucji rosyjskiej 1917 roku, która rozpoczęła się rewolucją lutową wcześniej w tym samym roku, prowadzącą do abdykacji cara Mikołaja II i ustanowienia rządu tymczasowego.

Podczas rewolucji bolszewicy skutecznie obalili rząd tymczasowy i ustanowili w Rosji władzę rad. Bolszewicy proklamowali utworzenie państwa socjalistycznego i rozpoczęli realizację swojego programu rewolucyjnego, obejmującego nacjonalizację przemysłu, redystrybucję ziemi oraz wycofanie Rosji z I wojny światowej. Rewolucja Październikowa ostatecznie doprowadziła do powstania Związku Radzieckiego i miała głębokie, dalekosiężne konsekwencje dla Rosji i świata, kształtując bieg historii XX wieku.

Jezus ilustruje koniec początkiem i aby w pełni dostrzec króla północy i króla południa w dniach ostatecznych, konieczne jest zrozumienie ich początków. Dosłowni król południa i król północy, opisani w rozdziale jedenastym Księgi Daniela, są rozumiani jako potęga rządząca dosłownym obszarem Egiptu (król południa) oraz potęga rządząca dosłownym obszarem geograficznym związanym z Babilonem (król północy).

Proroctwo literalne przeszło w proroctwo duchowe w czasie krzyża, gdy starożytny literalny Izrael przechodził w nowożytny duchowy Izrael. Literalny pogański Rzym deptał literalną Jerozolimę przez trzy i pół literalnego roku, od 67 r. po Chr. do 70 r. po Chr., a duchowy papieski Rzym deptał duchową Jerozolimę przez trzy i pół duchowego roku.

Duchowy Babilon jest w siedemnastym rozdziale Księgi Objawienia zidentyfikowany jako nierządnica, która uprawia nierząd z królami ziemi. Duchowy Egipt jest w jedenastym rozdziale Księgi Objawienia zidentyfikowany jako ateistyczna Francja. Obie współczesne manifestacje — duchowego króla północy, który w 1798 roku w czasie końca otrzymał śmiertelną ranę, a następnie w 1989 roku dokonał odwetu na współczesnej manifestacji duchowego króla południa — są przedstawione w wersecie czterdziestym jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Obie potęgi w swojej ostatecznej manifestacji mają początki w latach 1917–1918, co jest tym samym okresem, co pokolenie kompromisu dla obu rogów bestii z ziemi. Te początki należy rozpoznać, aby właściwie zastosować zakończenia. Początki ostatecznych królów północy i południa zaczynają się od Rewolucji Francuskiej.

> W XVI wieku Reformacja, niosąc ludowi otwartą Biblię, usiłowała wejść do wszystkich krajów Europy. Niektóre narody przyjęły ją z radością jako posłańca nieba. W innych krajach papiestwu w dużej mierze udało się udaremnić jej wejście, a światło biblijnej wiedzy wraz ze swoim uszlachetniającym wpływem zostało niemal całkowicie wykluczone. W jednym kraju, choć światło zdołało się przedostać, ciemność go nie pojęła. Przez stulecia prawda i błąd walczyły o panowanie. W końcu zło zwyciężyło, a niebiańska prawda została wyparta. "A to jest sąd, że światło przyszło na świat, a ludzie bardziej umiłowali ciemność niż światło." Jana 3:19. Naród został pozostawiony, by zbierać skutki obranej przez siebie drogi. Powściągająca moc Ducha Bożego została odsunięta od ludu, który wzgardził darem Jego łaski. Złu pozwolono dojrzeć. I cały świat ujrzał owoc umyślnego odrzucenia światła.

> Wojna przeciwko Biblii, prowadzona przez tyle stuleci we Francji, znalazła swój finał w wydarzeniach Rewolucji. Ten straszny wybuch był tylko naturalnym skutkiem tłumienia Pisma Świętego przez Rzym. Był to najjaskrawszy przykład, jaki świat kiedykolwiek widział, realizacji polityki papieskiej — ilustracja skutków, do których przez ponad tysiąc lat zmierzało nauczanie Kościoła rzymskiego.

> Tłumienie Pisma Świętego w okresie papieskiej supremacji zostało przepowiedziane przez proroków; a Objawiciel wskazuje także na straszliwe skutki, jakie miały szczególnie dotknąć Francję z powodu panowania „człowieka grzechu”. Wielki bój, 265, 266.

Rewolucja Francuska została wywołana przez stłumienie Pisma Świętego „w okresie papieskiej supremacji”. Narodziny ateizmu, który miał się stać arcywrogiem papiestwa, zostały spowodowane przez samo papiestwo. Rewolucja Francuska trwała od 1789 do 1799 roku, lecz ateistyczny duch rewolucyjny, który rozpoczął się we Francji, nadal rozprzestrzeniał się po całej Europie i poza jej granice. Sto osiemnaście lat po zakończeniu rewolucji we Francji rozpoczęła się w Rosji Rewolucja Rosyjska. Rewolucja ateizmu, która rozpoczęła się we Francji, zakończyła się w Rosji, a w roku 1917 Rosja stała się proroczym reprezentantem narodu symbolizowanego przez ateizm Egiptu. Moc smoka, przedstawiona jako król południa, przeniosła się z Francji do Rosji.

Rewolucja we Francji była politycznie i proroczo reprezentowana przez Napoleona Bonapartego i w tym sensie Napoleon stanowi pierwszy przykład przywódcy narodu powstałego w wyniku rewolucji wywołanej przez ateizm Egiptu. Narcyzm Napoleona znajduje trafne powtórzenie w narcyzmie Putina.

Napoleon doskonale zdawał sobie sprawę z siły obrazu i propagandy, podobnie jak Putin, były oficer KGB. KGB specjalizuje się w propagandzie. Napoleon wykorzystywał portret jako narzędzie manifestowania wobec opinii publicznej swojego autorytetu, potęgi i wizerunku przywódcy. Zamawiał portrety u niektórych z najsłynniejszych artystów swoich czasów, w tym u Jacques-Louis Davida, Antoine-Jean Grosa i Jean-Auguste-Dominique Ingresa, między innymi.

Portrety te przedstawiały Napoleona w rozmaitych pozach i sceneriach, od oficjalnych portretów państwowych po bardziej nieformalne sceny. Służyły nie tylko jako osobiste pamiątki dla samego Napoleona, ale także jako narzędzia do szerzenia jego wizerunku i wpływów zarówno w kraju, jak i za granicą. Putin osiągnął identyczny efekt dla siebie, dzięki mnóstwu swoich zdjęć w sceneriach, które nie ustępują tym u współczesnych influencerów w internecie.

Na początku rewolucji francuskiej król, jego rodzina i dwór zostali obaleni i straceni. Na początku rewolucji rosyjskiej car, jego rodzina i dwór zostali obaleni i straceni. Rewolucja, która rozpoczęła się we Francji, osiągnęła kulminację w Rosji. Rewolucja francuska jest przedmiotem proroctwa jedenastego rozdziału Apokalipsy, a zatem rewolucja francuska podlega zasadom interpretacji proroctw. Jezus zawsze ilustruje koniec czegoś początkiem tej rzeczy, więc rewolucja rosyjska jest końcem rewolucji francuskiej.

Władimir Putin reprezentuje ostatniego przywódcę narodu ustanowionego w rewolucji wywołanej ateizmem Egiptu. Pierwszym przywódcą Rosji był Włodzimierz Lenin. Imię „Vladimir” ma słowiańskie pochodzenie i składa się z dwóch elementów: „vlad” i „mir”. „Vlad” wywodzi się od słowiańskiego rdzenia „vladeti”, który oznacza „rządzić” lub „sprawować władzę”. „Mir” oznacza „świat”. Pierwszy „Vladimir” (Lenin) jest typem ostatniego „Vladimira” (Putina), który jest także typem pierwszego przywódcy rewolucji ateizmu (Napoleona).

Po klęsce Napoleona w wojnie szóstej koalicji oraz zawarciu w kwietniu 1814 roku traktatu z Fontainebleau abdykował z tronu Francji i został zesłany na śródziemnomorską wyspę Elbę. Przyznano mu suwerenność nad wyspą i pozwolono zachować tytuł cesarza, choć w znacznie ograniczonym zakresie. Napoleon spędził na Elbie około dziesięciu miesięcy, w trakcie których opracowywał plany powrotu do władzy we Francji. Po ucieczce z Elby i krótkotrwałym powrocie do władzy we Francji podczas Stu Dni Napoleon został zdecydowanie pokonany w bitwie pod Waterloo w czerwcu 1815 roku. Po tej klęsce mocarstwa sojusznicze, zwłaszcza Wielka Brytania, postanowiły zapobiec temu, by Napoleon sprawiał jakiekolwiek dalsze kłopoty. W konsekwencji ponownie go zesłano, tym razem na odległą wyspę Świętą Helenę na południowym Atlantyku. Napoleon spędził resztę życia na wygnaniu na Świętej Helenie aż do swojej śmierci w 1821 roku.

Putin jest przedstawicielem starej gwardii KGB. KGB była główną agencją bezpieczeństwa i wywiadu Związku Radzieckiego od 1954 roku aż do jego rozpadu w 1991 roku. Odpowiadała za bezpieczeństwo wewnętrzne, kontrwywiad oraz zbieranie informacji wywiadowczych, zarówno w kraju, jak i za granicą. KGB była znana z rozległej sieci szpiegów, operacji inwigilacyjnych oraz swojej roli w utrzymywaniu kontroli reżimu komunistycznego nad społeczeństwem. Władimir Putin był funkcjonariuszem KGB (Komitetu Bezpieczeństwa Państwowego), głównej agencji bezpieczeństwa i wywiadu Związku Radzieckiego.

Putin wstąpił do KGB w 1975 roku po ukończeniu Leningradzkiego Uniwersytetu Państwowego. Putin pracował w KGB do rozpadu Związku Radzieckiego w 1991 roku, po czym wszedł do polityki i ostatecznie w 2000 roku został prezydentem Rosji. Jego przeszłość w KGB wywarła znaczący wpływ na jego podejście do sprawowania władzy i do polityki zagranicznej. Pierwsze zesłanie Napoleona na wyspę Elbę odzwierciedla historię od 1991 do 2000 roku, kiedy powróciła filozofia KGB. Kiedy Putin zostanie w końcu pokonany, jak przedstawiono w wersetach od trzynastego do piętnastego, ta druga porażka (pierwsza miała miejsce w 1989 roku) jest uosabiana przez Waterloo i drugie zesłanie Napoleona, podczas którego zmarł.

Napoleon zadał śmiertelną ranę papiestwu w latach 1798 i 1799. W 1799 roku rewolucja francuska zakończyła się we Francji, lecz do 1917 roku dotarła do Rosji w postaci rewolucji bolszewickiej. W 1917 roku w Portugalii miał miejsce cud w Fatimie, a troje dzieci, które rzekomo porozumiewały się z Maryją i Józefem, otrzymało trzy tajne wiadomości. Trzy wiadomości były tajne w tym sensie, że miały być czytane jedynie przez papieża, króla północy. Wiadomości nakazywały papieżowi zwołać specjalne spotkanie z przywódcami Kościoła katolickiego i przeprowadzić specjalną ceremonię, aby poświęcić Rosję, która rok wcześniej stała się komunistyczną Rosją, Dziewicy Maryi.

Orędzia zawierały ostrzeżenie, że jeśli papież odmówi wypełnienia nakazu poświęcenia Rosji Maryi, świat ucierpi wskutek kolejnej wojny światowej (pierwsza wojna światowa miała się zakończyć miesiąc po cudzie). Orędzia fatimskie stały się ramą dla konserwatywnej katolickiej interpretacji proroczej. Wskazywały na zmaganie wewnątrz Kościoła katolickiego między katolicyzmem konserwatywnym, reprezentowanym przez papieża Jana Pawła II i I Sobór Watykański, a katolicyzmem liberalnym, reprezentowanym przez obecnego „woke-papieża” i II Sobór Watykański.

W przesłaniach z Fatimy „dobry papież” był „białym papieżem”, a „zły papież” był „czarnym papieżem”. Dobry papież, papież Jan Paweł II, był konserwatywnym papieżem, który uznał Dziewicę z Fatimy za swojego przewodniego idola, a zły papież to papież „woke”, który również odrzuca wszelkie przesłania od tzw. Dziewicy Maryi. Kiedy odwiedzasz sanktuarium w Fatimie w Portugalii, wejście jest usytuowane między dwiema ogromnymi posągami: czarnego papieża po jednej stronie i białego papieża po drugiej, co ma przedstawiać wewnętrzną walkę wskazaną w proroctwach z Fatimy.

Innym elementem trzech tajemnic fatimskich było podkreślenie walki katolicyzmu (król północy) z ateizmem (król południa). Bez zrozumienia, że walka katolicyzmu i ateistycznej Rosji jest tematem szatańskiego proroctwa, które kieruje znaczną częścią katolicyzmu, trudno, jeśli nie wręcz niemożliwe, zrozumieć wsparcie, jakiego Kościół katolicki udzielił nazistowskim Niemcom podczas II wojny światowej.

Oblężenie Leningradu, trwające od 8 września 1941 do 27 stycznia 1944 podczas II wojny światowej, było jednym z najdłuższych i najbardziej brutalnych oblężeń w historii. Bitwa stalingradzka, która trwała od 23 sierpnia 1942 do 2 lutego 1943, jest często uważana za najkrwawszą i najważniejszą bitwę II wojny światowej. Przyniosła ogromne straty po obu stronach; szacuje się, że łączna liczba ofiar przekroczyła 2 miliony, w tym zabitych, rannych i wziętych do niewoli. Bitwa stalingradzka była także punktem zwrotnym wojny, ponieważ zakończyła się zdecydowanym zwycięstwem Armii Czerwonej nad armią niemiecką i doprowadziła do ostatecznej klęski nazistowskich Niemiec.

Nie uznając wojny nazistowskich Niemiec przeciwko Rosji, szczególnie w dwóch właśnie przytoczonych bitwach, trudno zrozumieć rolę Niemiec jako tajnego sojusznika Kościoła katolickiego. Bez zrozumienia założeń duchowej wojny katolicyzmu, motywowanej szatańskim proroctwem Maryi z Fatimy, przeciw ateizmowi Rosji, a następnie przeciw komunistycznemu Związkowi Radzieckiemu, umyka logika stojąca za tym, że katolicyzm potajemnie ukrywał, a potem przerzucał nazistowskich zbrodniarzy wojennych po całym świecie po II wojnie światowej. Naziści stanowili zastępczą armię katolicyzmu w jego zmaganiach z Rosją.

To w ramach tej proroczej logiki Putin, przywódca ateistycznej Rosji, jest uwikłany w wojnę na Ukrainie, o której powszechnie wiadomo, że jej przywódcy to naziści. Zbrojnym ramieniem wojny Fatimy z ateizmem, od czasów II wojny światowej aż po dziś, są faszyzm i nazizm. Oczywiście, choć ta rzeczywistość dotycząca przywódców ukraińskiego rządu jest dobrze udokumentowana, współczesna emanacja Hitlerowskiego Ministerstwa Oświecenia Publicznego i Propagandy Rzeszy — media głównego nurtu — starała się jak najlepiej te fakty ukryć.

Nazwa "Ukraina" wywodzi się ze słowiańskiego słowa "ukraina", które oznacza "pogranicze" lub "skraj". Termin ten historycznie odnosił się do regionów przygranicznych Rusi Kijowskiej, średniowiecznego państwa, które poprzedziło współczesną Ukrainę i było położone na skrzyżowaniu Europy Wschodniej i Eurazji. Na przestrzeni dziejów Ukraina stanowiła punkt spotkań różnych kultur, cywilizacji i imperiów, w tym Cesarstwa Bizantyńskiego, Imperium Osmańskiego, Imperium Rosyjskiego i innych. Jej strategiczne położenie uczyniło ją regionem przygranicznym, który doświadczał znaczących interakcji kulturowych, politycznych i militarnych. W okresie średniowiecza Ukraina była regionem przygranicznym Rusi Kijowskiej, która była potężnym państwem obejmującym części współczesnej Ukrainy, Rosji i Białorusi. W miarę jak Ruś Kijowska z czasem się rozszerzała i kurczyła, jej granice często się zmieniały, a Ukraina pozostawała na peryferiach tego państwa.

Po upadku Związku Radzieckiego w 1989 roku, jak ukazuje werset dziesiąty, wersety jedenasty i dwunasty opisują bitwę, w której król południa kontratakuje i zwycięża króla północy. Bitwa ta została stoczona pod Rafią, która stanowiła granicę terytoriów króla południa i króla północy.

Bitwa pod Rafią, która miała miejsce w 217 r. p.n.e., wywodzi swą nazwę od miasta, w pobliżu którego doszło do starcia. Rafija była miastem położonym w nadmorskim regionie starożytnej Palestyny, w pobliżu granicy między ptolemejskim Królestwem Egiptu a Imperium Seleucydów. W czasie tej bitwy granica między ptolemejskim Królestwem Egiptu, rządzonym przez króla Ptolemeusza IV Filopatora, a Imperium Seleucydów, rządzonym przez króla Antiocha III, przebiegała w okolicach Rafii. Bitwa została stoczona w pobliżu tego pogranicza, gdy obie strony dążyły do ustanowienia kontroli nad strategicznymi terytoriami Lewantu.

Starożytne miasto Rafia znajduje się w pobliżu współczesnego miasta Rafah. Rafah to miasto położone na południu Strefy Gazy, która stanowi część terytoriów palestyńskich. Po zwycięstwie Ptolemeusza pod Rafią w 217 r. p.n.e. rozpoczął on prześladowania Żydów w Jerozolimie, a także w Egipcie. Zwycięstwo okazało się krótkotrwałe i, że tak powiem, poniósł on klęskę pod Waterloo w kolejnych trzech wersetach. W wersecie trzynastym wcześniej pokonany król północy powraca, a w piętnastym pokonuje króla południa.

Zwycięstwo Putina na Ukrainie zostanie wykorzystane przez Putina, byłego oficera KGB, który specjalizował się w propagandzie, aby najprawdopodobniej ujawnić nazistowskie korzenie ukraińskiego przywództwa, a także ujawnić tych w świecie zachodnim, którzy wspierali reżim dla własnych korzyści finansowych, i bez wątpienia również ujawnić tajne ośrodki i laboratoria biologiczne wykorzystywane przez globalistów, które były finansowane przez podatników Stanów Zjednoczonych.

Te ujawnienia zniszczą obecne przekazy dnia światowych globalistów, a także gadających głów Demokratów w Stanach Zjednoczonych. To zwycięstwo dla Putina zapewni mandat ósmemu prezydentowi, który jest spośród siedmiu, aby objął swoją rolę jako proroczy despota, który wkracza do historii tuż przed wersetem szesnastym; a werset szesnasty to wkrótce nadchodzące prawo niedzielne.

W wersecie trzynastym król północy przegrupowuje swoje wojsko, a w wersecie czternastym po raz pierwszy w historii pojawia się pogański Rzym, choć nie jest jeszcze królem północy. Tam zostaje określony jako symbol, który „utwierdza widzenie”, oraz jako potęga, która wywyższa się, a potem upada. Po zwycięstwie Putina w wojnie na Ukrainie papieżstwo zacznie się wywyższać na arenie polityki światowej, tuż przed prawem niedzielnym w wersecie szesnastym.

Rewolucja Francuska i jej związek z Rewolucją Rosyjską; Napoleon i Putin; cud z Fatimy i jego trzy tajemnice; tajny sojusz między Watykanem a Hitlerem, tajny sojusz między Watykanem a Reaganem — to wszystko prorocze „koła”, które krzyżują się w historii wersetów od jedenastego do piętnastego, rozgrywającej się od 11 września 2001 roku aż do wprowadzenia ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych. Ważne było, aby przedstawić krótkie podsumowanie tych proroczych „kół”, zanim przejdziemy do wersetu dziesiątego.

Następujący artykuł pochodzi z „NBC news”, czyli z „mediów głównego nurtu” w najczystszej postaci, a „MSM” to współczesna wersja hitlerowskiej machiny propagandowej z czasów II wojny światowej. Artykuł jest oczywiście antyputinowski, antyrosyjski i proukraiński, ale nie o to chodzi. Jako obywatele Królestwa Niebieskiego lud Boży nie powinien popierać żadnej ze stron szatańskiego dzieła, a wszelka wojna jest dziełem szatana.

Celem tego artykułu jest umożliwienie osobom, które nie są zaznajomione z proroczą wojną między katolicyzmem (królem północy) a ateizmem (królem południa) oraz z faktem, że w zmaganiach tych dwóch proroczych potęg nazizm został wykorzystany jako armia zastępcza katolicyzmu (tak jak w 1989 roku wykorzystano Stany Zjednoczone), zdobycia wystarczających dowodów, by dostrzec, że tło historyczne II wojny światowej i zimnej wojny znajduje odzwierciedlenie w obecnej wojnie na Ukrainie, w miarę jak wypełnia ona wersety jedenasty i dwunasty jedenastego rozdziału Księgi Daniela.

> „Wydarzenia historyczne, ukazujące bezpośrednie spełnienie proroctwa, zostały przedstawione ludowi i dostrzeżono, że proroctwo jest obrazowym przedstawieniem wydarzeń prowadzących aż do kresu dziejów tej ziemi.” Wybrane poselstwa, tom 2, s. 102.

Artykuł NBC News: „Problem nazizmu na Ukrainie jest rzeczywisty, nawet jeśli twierdzenie Putina o «denazyfikacji» nim nie jest”

> Wśród wielu przekłamań wymyślonych przez prezydenta Rosji Władimira Putina, by uzasadnić rosyjską agresję na Ukrainę, być może najbardziej osobliwe jest jego twierdzenie, że działania podjęto, aby „zdenazyfikować” kraj i jego przywództwo. Uzasadniając wkroczenie na terytorium sąsiada z czołgami i samolotami myśliwskimi, Putin oświadczył, że krok ten podjęto „by chronić ludzi”, którzy zostali „poddani prześladowaniom i ludobójstwu”, oraz że Rosja „będzie dążyć do demilitaryzacji i denazyfikacji Ukrainy”.

> Destrukcyjne działania Putina — wśród nich spustoszenie wspólnot żydowskich — wyraźnie pokazują, że kłamie, gdy mówi, iż jego celem jest zapewnienie komukolwiek dobrostanu.

> Na pierwszy rzut oka oszczerstwo Putina jest absurdalne, choćby dlatego, że prezydent Ukrainy Wołodymyr Zełenski jest Żydem i mówił, że członkowie jego rodziny zginęli podczas II wojny światowej. Nie ma też dowodów na to, że w Ukrainie dochodzi ostatnio do masowych zabójstw ani czystek etnicznych. Co więcej, określanie wrogów mianem nazistów to w Rosji powszechny chwyt polityczny, zwłaszcza w wykonaniu przywódcy, który chętnie sięga po kampanie dezinformacyjne i chce rozbudzać poczucie narodowej zemsty wobec wroga z II wojny światowej, aby usprawiedliwić podbój.

> Ale chociaż Putin uprawia propagandę, prawdą jest też, że Ukraina ma rzeczywisty problem z nazizmem — zarówno w przeszłości, jak i dziś. Destrukcyjne działania Putina — w tym spustoszenie społeczności żydowskich — jasno pokazują, że kłamie, gdy twierdzi, iż jego celem jest zadbanie o czyjekolwiek dobro. Choć obrona żółto-niebieskiej flagi przed brutalną agresją Kremla jest niezwykle ważna, niebezpiecznym przeoczeniem byłoby zaprzeczać antysemickiej historii Ukrainy i współpracy z nazistami Hitlera, a także współczesnej akceptacji neonazistowskich frakcji w niektórych środowiskach.

> Dlaczego o uciekających Ukraińcach mówi się z takim współczuciem? Są biali.

> W przeddzień II wojny światowej na Ukrainie mieszkała jedna z największych społeczności żydowskich w Europie, z szacunkami sięgającymi nawet 2,7 miliona, co było tym bardziej niezwykłe, biorąc pod uwagę długą historię antysemityzmu i pogromów na tych ziemiach. Do końca wojny ponad połowa z nich zginęła. Gdy w 1941 roku wojska niemieckie przejęły kontrolę nad Kijowem, witały je transparenty z napisem „Heil Hitler”. Wkrótce potem prawie 34 tysiące Żydów — wraz z Romami i innymi „niepożądanymi” — zebrano i pognano na pola za miastem pod pretekstem przesiedlenia, by następnie ich wymordować w tym, co przeszło do historii jako „Holokaust od kul”.

> Wąwóz Babi Jar przez dwa lata wypełniał się jako zbiorowa mogiła. Zamordowano tam nawet 100 000 osób, co uczyniło go jednym z największych miejsc masowych mordów podczas Zagłady poza Auschwitz i innymi obozami śmierci. Badacze zwracają uwagę na kluczową rolę, jaką miejscowa ludność odegrała w wykonywaniu nazistowskich rozkazów zabijania na miejscu.

> Obecnie na Ukrainie żyje od 56 000 do 140 000 Żydów, którzy cieszą się wolnościami i ochroną, o jakich ich dziadkowie nie mogli nawet marzyć. Obejmuje to zaktualizowaną ustawę przyjętą w zeszłym miesiącu, która kryminalizuje akty antysemickie. Niestety, ustawa miała przeciwdziałać wyraźnemu wzrostowi publicznych przejawów nienawiści i uprzedzeń, w tym wandalizmowi wymierzonemu w synagogi i żydowskie miejsca pamięci, polegającemu na malowaniu swastyk, oraz niepokojącym marszom w Kijowie i innych miastach, które gloryfikowały Waffen-SS.

> W kolejnym niepokojącym zjawisku Ukraina w ostatnich latach wzniosła mnóstwo pomników honorujących ukraińskich nacjonalistów, których spuścizna jest splamiona niepodważalną historią działania jako pomocnicy nazistów. Gazeta The Forward skatalogowała niektóre z tych postaci godnych potępienia, w tym Stepana Banderę, przywódcę Organizacji Ukraińskich Nacjonalistów (OUN), którego zwolennicy działali jako członkowie lokalnej milicji na rzecz SS i armii niemieckiej. „Ukraina ma kilkadziesiąt pomników i dziesiątki nazw ulic gloryfikujących tego nazistowskiego kolaboranta, do tego stopnia, że potrzeba dwóch oddzielnych stron w Wikipedii” – napisała gazeta The Forward.

> Inną często honorowaną postacią jest Roman Szuchewycz, czczony jako ukraiński bojownik o wolność, ale także dowódca budzącej grozę nazistowskiej pomocniczej formacji policyjnej, która, jak zauważa Forward, była "odpowiedzialna za wymordowanie tysięcy Żydów i ... Polaków." Pomniki wzniesiono także Jarosławowi Stećce, byłemu przewodniczącemu OUN, który napisał: "Domagam się eksterminacji Żydów na Ukrainie."

> Skrajnie prawicowe grupy również zyskały na znaczeniu politycznym w ostatniej dekadzie, a żadna nie budzi większego przerażenia niż Swoboda (dawniej Socjalno-Narodowa Partia Ukrainy), której lider twierdził, że kraj jest kontrolowany przez „moskiewsko-żydowską mafię”, a jej zastępca użył antysemickiego wyzwiska, określając urodzoną na Ukrainie żydowską aktorkę Milę Kunis. Swoboda wprowadziła kilku posłów do parlamentu Ukrainy, w tym jednego, który nazwał Holokaust „jasnym okresem” w historii ludzkości, według Foreign Policy.

> Równie niepokojące jest, że neonaziści wchodzą w skład części ukraińskich, coraz liczniejszych batalionów ochotniczych. Są zahartowani w bojach po stoczeniu jednych z najcięższych walk ulicznych z separatystami wspieranymi przez Moskwę we wschodniej Ukrainie po inwazji Putina na Krym w 2014 roku. Jednym z nich jest Batalion Azow, założony przez jawnego zwolennika wyższości białej rasy, który twierdził, że narodowym celem Ukrainy jest oczyszczenie kraju z Żydów i innych ras uznawanych za niższe. W 2018 roku Kongres USA zastrzegł, że jego pomoc dla Ukrainy nie może być wykorzystywana „do dostarczania broni, szkolenia ani innej pomocy Batalionowi Azow”. Mimo to Azow jest obecnie oficjalnie włączony do Gwardii Narodowej Ukrainy.

> Z pewnością nic z tego niepokojącego kontekstu nie usprawiedliwia cierpienia, które w ciągu ostatnich kilku tygodni spadło na Ukraińców - i mało prawdopodobne, by cokolwiek z tego motywowało Putina, gdy rozpoczynał inwazję. Rzeczywiście, z powodu Putina Żydzi mieszkający w Odessie, Charkowie i innych wschodnich miastach znajdują się w skrajnie trudnym położeniu. Podczas gdy wielu schroniło się w lokalnych synagogach i ośrodkach żydowskich, inni uciekli za granicę, w tym do Izraela, który wezwał wszystkich Żydów do opuszczenia Ukrainy.

> Moi własni dziadkowie musieli uciekać z zachodniej Ukrainy, aby uniknąć prześladowań, i tragiczne jest patrzeć, jak ten cykl się powtarza. Jeśli kraj pogrąży się w chaosie i zbrojnej rebelii, Żydzi mogą ponownie znaleźć się w niebezpieczeństwie ze strony niektórych swoich współobywateli. Niedostrzeganie tego zagrożenia oznacza, że robi się niewiele, by mu przeciwdziałać.

> Ale nawet jeśli pewne środowiska w kraju były uwikłane w jeden z najbardziej ohydnych ruchów w historii, opowiedzenie się po stronie Ukrainy jest bez wątpienia postawą honorową w tym dramacie. Teraz, każdego dnia, gdy Putin wzmaga swój atak na naród ukraiński, z gorliwością stosując taktykę spalonej ziemi, trudno nie dostrzec, kto naprawdę zasługuje na słowo na N.

> Allen Ripp, 5 marca 2022 r. – Źródło

Będziemy kontynuować to badanie w naszym następnym artykule.

> "Ci, którzy nie pamiętają przeszłości, skazani są na jej powtarzanie." George Santayana.

> Wszystko, co Bóg w historii proroczej wskazał, aby w przeszłości się wypełniło, już się wypełniło, a wszystko, co ma jeszcze nastąpić w swoim porządku, nastąpi. Daniel, prorok Boży, stoi na swoim miejscu. Jan stoi na swoim miejscu. W Objawieniu Lew z pokolenia Judy otworzył przed badaczami proroctw księgę Daniela i w ten sposób Daniel stoi na swoim miejscu. On składa swoje świadectwo — to, co Pan objawił mu w widzeniu wielkich i doniosłych wydarzeń, które musimy znać, gdy stoimy u samego progu ich wypełnienia.

> W historii i proroctwie Słowo Boże przedstawia długotrwały konflikt między prawdą a błędem. Ten konflikt wciąż trwa. To, co było, będzie się powtarzać. Dawne spory odżyją, a nowe teorie będą nieustannie powstawać. Lecz lud Boży, który w swojej wierze i w wypełnianiu proroctwa odegrał rolę w głoszeniu poselstw pierwszego, drugiego i trzeciego anioła, wie, gdzie stoi. Mają doświadczenie cenniejsze niż szczere złoto. Mają stać niewzruszeni jak skała, mocno trzymając początek swojej ufności aż do końca. Wybrane poselstwa, księga 2, 109.

Back to Articles