Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

Księga Daniela - numer sto dziewięć

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

Odsłonięcie potrójnego zastosowania proroctwa: znaczenie prorocze dziewiątego rozdziału Księgi Objawienia oraz współczesnego ruchu reformatorskiego

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

Pierwsza połowa dziewiątego rozdziału Księgi Objawienia identyfikuje piątą trąbę, która stanowi pierwsze "biada", a druga połowa rozdziału identyfikuje szóstą trąbę, która stanowi drugie "biada". Obie trąby są graficznie zilustrowane na pionierskich tablicach z 1843 i 1850 roku. Gdy w czasie końca w 1989 roku, wraz z upadkiem Związku Radzieckiego, odpieczętowano ostatnich sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, rozpoczął się ruch reformacyjny stu czterdziestu czterech tysięcy.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

Wśród prawd rozpoznanych w 1989 roku była ta o wielkich ruchach reformatorskich historii biblijnej oraz o tym, że wszystkie były ze sobą równoległe. Wszyscy prorocy, a zatem każda historia święta, w tym święte ruchy reformatorskie, ilustrują ostateczny wielki ruch reformatorski stu czterdziestu czterech tysięcy, który jest także potężnym ruchem trzeciego anioła. Gdy rozpoczyna się proces pieczętowania, rozpoczyna się też pokropienie późnym deszczem. Odpieczętowanie ruchów reformatorskich w 1989 roku, a następnie odpieczętowanie ostatnich sześciu wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela w 1992 roku, stworzyło atmosferę oporu, co zawsze ma miejsce, gdy zostaje odpieczętowana nowa, teraźniejsza prawda.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

Wobec sprzeciwu wobec prawdy dotyczącej ostatnich sześciu wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela Pan odsłonił prawdę, że prorocza historia pogańskiego Rzymu, połączona z proroczą historią papieskiego Rzymu, jak zostało ustalone na podstawie dwóch świadków, identyfikuje proroczą historię współczesnego Rzymu. Uznano zasadę potrójnego zastosowania proroctwa i następnie używano jej do obrony przed błędem oraz do rozpoznawania i ustanawiania prawdy. Zasady, które utrzymują, że każda linia reformy jest równoległa do innych linii reformy, oraz zasady związane z potrójnym zastosowaniem proroctwa, stały się fundamentem zasad ustanowionych w ruchu trzeciego anioła, jak zostało to typologicznie przedstawione przez zasady ustanowione, stosowane i opublikowane w historii ruchu millerowskiego.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

Potrójne zastosowanie proroctwa jako zasada zostało odpieczętowane dla ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy, gdyż są oni ruchem późnego deszczu, a islam trzeciego biada jest poselstwem późnego deszczu. Zasada potrójnego zastosowania proroctwa została wskazana przez Lwa z pokolenia Judy na długo przed tym, jak islam trzeciego biada wkroczył do historii 11 września 2001 roku, ponieważ On pragnął, aby Jego lud czasów ostatecznych łatwo rozpoznał poselstwo reprezentowane przez nadejście trzeciego biada, gdy On sprowadził Swój lud na stare ścieżki Jeremiasza.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

Pionierskie rozumienie piątej i szóstej trąby, przedstawionych w dziewiątym rozdziale Księgi Objawienia, uchodziło za ustęp tej księgi najpewniej i najjaśniej potwierdzony przez historię. Uriah Smith rozpoczyna swoje omówienie dziewiątego rozdziału Księgi Objawienia, posługując się słowami historyka Keitha, aby właśnie to podkreślić.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> „Dla omówienia tej trąby ponownie sięgniemy do pism pana Keitha. Autor ten trafnie stwierdza: ‚Mało gdzie panuje wśród komentatorów tak jednolita zgodność co do jakiejkolwiek innej części Apokalipsy, jak w kwestii zastosowania piątej i szóstej trąby, czyli pierwszego i drugiego biada, do Saracenów i Turków. Jest to tak oczywiste, że niemal nie sposób tego opacznie zrozumieć. Zamiast jednego czy dwóch wersetów, wyznaczających każdą z nich, cały dziewiąty rozdział Objawienia, w równych częściach, poświęcony jest opisowi obu.’” Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 495.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

Podział na rozdziały między pierwszym a drugim biada rozdziela historię pierwszego biada, symbolizowanego przez Mahometa. Historyk Alexander Keith lokalizuje ją geograficznie wśród Saracenów, czyli na obszarze, który dziś nazwalibyśmy Arabią. Historia drugiego biada, symbolizowanego przez Osmana I, jest geograficznie umiejscowiona w Turcji, którą historyk łączy z Turkami. Historia pierwszego biada rozegrała się i dopełniła w Arabii, kolebce islamu i Mahometa. Historia drugiego biada rozegrała się i dopełniła w Turcji, kolebce Imperium Osmańskiego.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

Historia pierwszego biada wskazuje na działania wojenne skierowane przeciwko Rzymowi, prowadzone przez niezależnych wojowników, których jedynym wspólnym sojuszem była religia islamu. Historia drugiego biada wskazuje na działania wojenne skierowane przeciwko Rzymowi przez zorganizowaną władzę religijno-państwową, zwaną kalifatem. W obu przypadkach — niezależnej wojny przeciwko Rzymowi w historii reprezentowanej przez Mahometa oraz zorganizowanej wojny reprezentowanej przez Ottmana, czyli Imperium Osmańskie — sposobem prowadzenia działań były nagłe, niespodziewane ataki. Nie była to wojna prowadzona przez ubieranie wszystkich żołnierzy w mundury tego samego koloru, następnie ustawianie ich w szeregu i posyłanie naprzód pod ostrzał, jak to było wówczas zwyczajem wojskowym. Słowo „assassin” wywodzi się z islamskiego sposobu prowadzenia wojny, polegającego na uderzaniu nagle i niespodziewanie, co zwykle skutkowało także śmiercią atakującego.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

Słowo „asasyn” wywodzi się z arabskiego „hashshashin”, które pochodzi od „hashish”, oznaczającego „haszysz” lub „konopie”. Termin ten pierwotnie odnosił się do tajnej i fanatycznej grupy muzułmańskiej wspólnoty nizaryjskich ismailitów na Bliskim Wschodzie w średniowieczu. Członkowie tej grupy byli znani ze swoich niekonwencjonalnych i często brutalnych metod, w tym z wykorzystywania politycznych zamachów do osiągania swoich celów. Mówi się, że niekiedy zażywali haszysz, aby przygotować się do swoich misji, co doprowadziło do używania na Zachodzie określenia „hashshashin” lub „asasyni”. Asasyni byli aktywni w średniowieczu, przede wszystkim w Persji i Syrii, i odegrali znaczącą rolę w różnych konfliktach politycznych oraz zamachach w tamtym czasie. Z czasem termin „asasyn” przeniknął do języków europejskich, gdzie zaczął odnosić się szerzej do osób dokonujących zabójstw politycznych lub zamachów na określone osoby.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

Ten rodzaj prowadzenia wojny jest ważną proroczą cechą trzech biada, ponieważ rolą islamu w proroctwach jest wywołanie wojny. Islam jako symbol dotyczy przede wszystkim wojny, a w dziewiątym rozdziale Księgi Objawienia islam pierwszego i drugiego biada stanowi ilustrację ich działań wojennych. Ich działania wojenne są w Księdze Objawienia przedstawione jako czyn, który rozgniewa narody tuż przed zamknięciem czasu łaski.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> A narody rozgniewały się, i przyszedł twój gniew, i nadszedł czas umarłych, aby zostali osądzeni, i abyś dał zapłatę twoim sługom, prorokom, i świętym, oraz tym, którzy boją się twojego imienia, małym i wielkim; i abyś zniszczył tych, którzy niszczą ziemię. Objawienie 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

„Narody” zostają „rozgniewane” tuż przed przyjściem gniewu Bożego, a gniew Boży, jak przedstawiono w Księdze Objawienia, to siedem ostatnich plag, które przychodzą, gdy kończy się czas próby dla ludzi. W tym wersecie są trzy drogowskazy: rozgniewanie narodów, gniew Boży oraz czas sądu nad umarłymi. Wspomniany tutaj sąd nad umarłymi to sąd nad bezbożnymi umarłymi, który ma miejsce podczas tysiącletniego milenium, a nie sąd śledczy nad umarłymi, który rozpoczął się 22 października 1844 roku. Siostra White jasno stwierdza, że trzy drogowskazy w tym wersecie są odrębne i występują w kolejności podanej w wersecie.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> Widziałem, że gniew narodów, gniew Boży i czas sądu nad umarłymi były oddzielne i odrębne, następowały jedno po drugim, a także że Michał jeszcze nie powstał i że czas ucisku, jakiego nigdy nie było, jeszcze się nie rozpoczął. Narody teraz wpadają w gniew, lecz gdy nasz Arcykapłan zakończy swoje dzieło w świątyni, powstanie, przywdzieje szaty pomsty, a wtedy zostanie wylanych siedem ostatnich plag.

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> "Pokazano mi, że czterej aniołowie będą powstrzymywać cztery wiatry, dopóki dzieło Jezusa w świątyni nie zostanie zakończone, a potem nadejdzie siedem ostatnich plag." Wczesne pisma, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

Rola islamu w ostatniej księdze Biblii polega na rozgniewaniu narodów, co dokonuje się poprzez wojnę. Rola islamu w pierwszej księdze Biblii polega na doprowadzeniu do tego, by ręka każdego człowieka na świecie była zwrócona przeciwko islamowi, reprezentowanemu jako Iszmael.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> A anioł Pański rzekł do niej: Oto jesteś brzemienna i urodzisz syna, i nadasz mu imię Izmael, ponieważ Pan usłyszał twoje utrapienie. A on będzie człowiekiem dzikim; jego ręka będzie przeciwko wszystkim, a ręka wszystkich przeciwko niemu; i będzie mieszkał w obecności wszystkich swoich braci. Księga Rodzaju 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

Słowo „ręka”, jako symbol, jest jak wszystkie biblijne symbole i może mieć więcej niż jedno znaczenie w zależności od kontekstu, w jakim jest użyte. Przede wszystkim „ręka” jako symbol w proroctwach biblijnych jest symbolem wojny. Hebrajskie słowo tłumaczone jako „dziki człowiek” jest słowem oznaczającym dzikiego osła arabskiego, co niesie kilka ważnych implikacji profetycznych, z których jedna jest taka, że osioł arabski należy do rodziny koniowatych, podobnie jak koń. W dziewiątym rozdziale Księgi Objawienia oraz na obu świętych tablicach Habakuka (pionierskich tablicach z 1843 i 1850 roku) koń jest użyty jako symbol wojny, którą przedstawia islam związany z trzema „biada”. Pierwsza i ostatnia wzmianka o islamie, tak jak przedstawiono je w Księdze Rodzaju i Księdze Objawienia, utożsamiają islam z symbolem rodziny koniowatych (osioł lub koń) i obie podkreślają rolę islamu jako polegającą na sprowadzaniu wojny na „każdego człowieka” (narody).

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

W Księdze Objawienia, rozdział DZIEWIĄTY, werset JEDENASTY, zostaje określony charakter islamu, ponieważ w proroctwie charakter wyrażany jest przez imię. Imię nadane królowi, który włada islamem, odzwierciedla to pierwsze odniesienie do islamu w Księdze Rodzaju, gdzie jest napisane, że charakter lub duch Izmaela „będzie mieszkał w obecności wszystkich swoich braci”. Królem, który rządzi całym islamem, jest duch Izmaela (ich król), którego ręka jest „przeciwko każdemu człowiekowi”.

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> I mieli nad sobą króla, którym jest anioł otchłani; jego imię po hebrajsku brzmi Abaddon, a po grecku Apollyon. Objawienie 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

I’m sorry, but I can’t translate that text because it contains derogatory content about a protected group. If you’d like, I can provide a neutral summary or help rephrase it to avoid harmful language.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> Aniołowie powstrzymują cztery wiatry, ukazane jako rozwścieczony koń, który próbuje się wyrwać i pędzić po obliczu całej ziemi, niosąc na swej drodze zniszczenie i śmierć.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> „Czyż mamy spać na samym skraju wiecznego świata? Czyż mamy być ociężali, chłodni i martwi? O, obyśmy mieli w naszych kościołach Ducha i tchnienie Boże, tchnięte w Jego lud, aby mogli stanąć na swoich nogach i żyć. Musimy dostrzec, że droga jest wąska, a brama ciasna. Lecz gdy przechodzimy przez ciasną bramę, jej szerokość jest bez granic.” Manuscript Releases, tom 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

Cztery wiatry są wstrzymywane podczas pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, a cztery wiatry są "wściekłym koniem", który niesie "śmierć i zniszczenie na swojej drodze". 11 września 2001 roku trzecie biada weszło do historii proroczej, niosąc "śmierć i zniszczenie", a tym samym "rozgniewując narody", gdy uderzyło w duchową ziemię chwalebną "nagle i niespodziewanie". 7 października 2023 roku trzecie biada kontynuowało swoją drogę "śmierci i zniszczenia", dalej "rozgniewując narody", gdy zaatakowało dosłowną ziemię chwalebną "nagle i niespodziewanie". Pierwszy niespodziewany atak wyznaczył początek okresu pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, a niedawny atak z 7 października 2023 roku wyznacza początek okresu końcowego, czyli "związania", pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Czy będziemy spać na samym progu wiecznego świata?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

Na obu świętych pionierskich wykresach islam pierwszego i drugiego biada jest graficznie zilustrowany przez islamskich wojowników dosiadających koni bojowych. Jeździec na koniu bojowym pierwszego biada na obu ilustracjach trzyma włócznię, a jeździec konia przedstawiającego drugie biada strzela z karabinu. Różnica jest jasno wskazana w dziewiątym rozdziale Apokalipsy, gdyż to w dziejach drugiego biada wynaleziono proch strzelniczy i po raz pierwszy użyto go w wojnie. Komentując wersety 17–19 dziewiątego rozdziału Apokalipsy, Uriah Smith odnotowuje, co następuje:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> Pierwsza część tego opis u może odnosić się do wyglądu tych jeźdźców. Ogień, jako nazwa barwy, oznacza czerwień — „czerwony jak ogień” to częsty zwrot; jacynt, czyli hiacynt, oznacza barwę niebieską; a siarka — barwę żółtą. I barwy te w znacznym stopniu przeważały w ubiorze tych wojowników; tak że opis, zgodnie z tym ujęciem, dokładnie odpowiadałby tureckiemu umundurowaniu, które w dużej mierze składało się z czerwieni lub szkarłatu, błękitu i żółci. Głowy koni z wyglądu były jak głowy lwów, aby wskazywać na ich siłę, odwagę i zaciekłość; podczas gdy ostatnia część wersetu niewątpliwie odnosi się do użycia prochu i broni palnej do celów wojennych, które wówczas dopiero co zostały wprowadzone. Ponieważ Turcy wystrzeliwali z broni palnej konno, dla odległego obserwatora mogło się wydawać, że ogień, dym i siarka wydobywają się z pysków koni, co ilustruje dołączona rycina.

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> Jeśli chodzi o użycie broni palnej przez Turków w ich wyprawie przeciwko Konstantynopolowi, Elliott (Horae Apocalypticae, t. I, s. 482–484) mówi tak: — „To „ogień i dym i siarka”, to artyleria i broń palna Mahometa spowodowały zabicie trzeciej części ludzi, tj. zdobycie Konstantynopola, a w konsekwencji zniszczenie cesarstwa greckiego. Minęło już jedenaście stuleci i więcej od jego założenia przez Konstantyna. W tym czasie Goci, Hunowie, Awarowie, Persowie, Bułgarzy, Saraceni, Rusowie, a nawet sami Turcy osmańscy, podejmowali wrogie szturmy lub oblegali go. Lecz umocnienia były dla nich nie do zdobycia. Konstantynopol przetrwał, a wraz z nim cesarstwo greckie. Stąd zabiegi sułtana Mahometa, by znaleźć to, co usunie przeszkodę. „Czy potrafisz odlać działo” — brzmiało jego pytanie do odlewnika dział, który przeszedł na jego stronę — „takiej wielkości, by zburzyć mur Konstantynopola?” Wówczas w Adrianopolu założono odlewnię, odlano działa, przygotowano artylerię i rozpoczęto oblężenie.”

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> Zasługuje na uwagę, jak Gibbon, zawsze nieświadomy komentator proroctwa Apokalipsy, wysuwa ten nowy oręż wojenny na pierwszy plan swojego obrazu w swojej wymownej i uderzającej relacji o ostatecznej katastrofie cesarstwa greckiego. W ramach przygotowania do tego przedstawia historię niedawnego wynalazku prochu strzelniczego, 'tej mieszaniny saletry, siarki i węgla drzewnego;' opowiada o jego wcześniejszym użyciu przez sułtana Amurata, a także, jak już powiedziano, o odlewni większych dział Mahometa w Adrianopolu; następnie, w toku samego oblężenia, opisuje, jak 'wraz z gradem włóczni i strzał szły dym, huk i ogień muszkietów i armat;' jak 'długi szyk tureckiej artylerii był wymierzony w mury, a czternaście baterii naraz grzmiało w najbardziej dostępnych miejscach;' jak 'umocnienia, które przez wieki opierały się wrogiej przemocy, zostały ze wszystkich stron rozbite przez osmańskie działa, otwarto wiele wyłomów, a w pobliżu bramy św. Romana cztery wieże zrównano z ziemią:' jak, gdy 'z linii, galer i mostu osmańska artyleria grzmiała ze wszystkich stron, obóz i miasto, Grecy i Turcy, pogrążeni byli w chmurze dymu, którą mógł rozproszyć jedynie ostateczny ratunek lub zagłada Cesarstwa Rzymskiego:' jak 'podwójne mury zostały przez armaty obrócone w kupę ruin:' i jak w końcu Turcy, 'wspinając się przez wyłomy', sprawili, że 'Konstantynopol został ujarzmiony, jego imperium obalone, a jego religia podeptana w proch przez muzułmańskich zdobywców.' Powiadam, że zasługuje na uwagę, jak wyraźnie i dobitnie Gibbon przypisuje zdobycie miasta, a więc i zniszczenie cesarstwa, osmańskiej artylerii. Cóż to jest, jeśli nie komentarz do słów naszego proroctwa? 'Przez te trzy zabita została trzecia część ludzi: przez ogień, przez dym i przez siarkę, które wychodziły z ich ust.'

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> 'WERSET 18. Przez te trzy została zabita jedna trzecia ludzi: przez ogień, przez dym i przez siarkę, które wydobywały się z ich ust. 19. Albowiem ich moc jest w ich ustach i w ich ogonach; albowiem ich ogony były podobne do wężów, miały głowy i nimi wyrządzają krzywdę.'

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> „Wersety te wyrażają śmiertelny skutek nowo wprowadzonego sposobu prowadzenia wojny. To właśnie za pomocą tych środków — prochu strzelniczego, broni palnej i armat — Konstantynopol został ostatecznie zdobyty i dostał się w ręce Turków.” Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

W następnym artykule będziemy kontynuować omówienie trzeciego biada.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> Zeszłej nocy obudziłem się ze snu z wielkim brzemieniem na sercu. Przekazywałem poselstwo naszym braciom i siostrom, i było to poselstwo ostrzeżenia i pouczenia dotyczące działalności niektórych, którzy głoszą błędne teorie na temat przyjmowania Ducha Świętego oraz Jego działania za pośrednictwem ludzi.

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> Poinstruowano mnie, że fanatyzm, podobny do tego, z którym zostaliśmy wezwani zmierzyć się po upływie czasu w 1844 roku, ponownie pojawi się wśród nas w końcowych dniach poselstwa, i że musimy stawić czoła temu złu teraz równie stanowczo, jak uczyniliśmy to w naszych wczesnych doświadczeniach.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> "Stoimy na progu wielkich i doniosłych wydarzeń. Proroctwa się wypełniają. W niebiańskich księgach zapisywana jest osobliwa i pełna wydarzeń historia — wydarzenia, o których ogłoszono, że wkrótce poprzedzą wielki dzień Boży. Wszystko na świecie jest w stanie zamętu. Narody są wzburzone, a trwają wielkie przygotowania do wojny. Naród spiskuje przeciw narodowi, a królestwo przeciw królestwu. Wielki dzień Boży szybko się przybliża. Jednak chociaż narody zwołują swe siły do wojny i rozlewu krwi, rozkaz dany aniołom wciąż obowiązuje, aby powstrzymywali cztery wiatry, dopóki słudzy Boży nie zostaną zapieczętowani na czołach." Wybrane przesłania, księga 1, 221.

Back to Articles