Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-One

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - Numer dwadzieścia jeden

Number Twenty-One

Numer dwadzieścia jeden

Author

Jeff Pippenger

Published

December 31, 2025

Formats

PDF
Word

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> A od czasu, gdy ofiara ustawiczna zostanie zniesiona i zostanie postawiona ohyda spustoszenia, będzie tysiąc dwieście dziewięćdziesiąt dni. Daniel 12:11.

Since October 22, 1844, the application of prophetic time is no longer a correct application of prophecy, by those who might wish to rightly divide the word of truth. The period of 1290 years in verse eleven is to be applied as a symbolic period after 1844, and the application after 1844, or a period without the elements of “time,” must retain the foundational understanding of the truth, as it was understood before 1844. The 1290 represents a period of 30, followed by 1260. The understanding before 1844 was that the thirty years from 508 unto 538 represented a period of preparation for the antichrist to begin to rule from 538 unto 1798.

Od 22 października 1844 roku stosowanie proroczego czasu nie jest już właściwym zastosowaniem proroctwa przez tych, którzy pragną należycie rozdzielać Słowo prawdy. Okres 1290 lat w wersecie jedenastym należy interpretować jako symboliczny okres po roku 1844, a zastosowanie po 1844 roku — czyli jako okres bez elementów „czasu” — musi zachować podstawowe zrozumienie prawdy, takie, jakie istniało przed 1844 rokiem. 1290 oznacza okres 30 lat, po którym następuje 1260. Przed 1844 rokiem rozumiano, że trzydzieści lat od 508 do 538 stanowiło okres przygotowania dla antychrysta, aby rozpoczął panowanie od 538 do 1798.

The 30 years transition is the subject of Paul in 2 Thessalonians. Paul includes no reference to the element of “time,” but he identifies the prophetic characteristics of paganism giving way to papalism in those thirty years. Then the papal rule began. The historical understanding, absent any element of time, identifies the transition of the fourth kingdom of Bible prophecy unto the fifth kingdom, followed by the first of two papal blood baths, thus typifying the transition of the sixth kingdom unto the threefold union of the dragon, the beast and the false prophet and the second papal blood bath.

Trzydziestoletni okres przejściowy jest tematem poruszanym przez Pawła w 2 Liście do Tesaloniczan. Paweł nie zawiera żadnego odniesienia do elementu „czasu”, lecz wskazuje prorocze cechy pogaństwa ustępującego papalizmowi w ciągu tych trzydziestu lat. Wówczas rozpoczęły się rządy papiestwa. Historyczna interpretacja, pozbawiona jakiegokolwiek elementu czasu, identyfikuje przejście czwartego królestwa w proroctwie biblijnym do piątego królestwa, po którym nastąpiła pierwsza z dwóch papieskich krwawych łaźni, tym samym typizując przejście szóstego królestwa do potrójnej unii smoka, bestii i fałszywego proroka oraz drugą papieską krwawą łaźnię.

The thirty years preparation followed by a prophetic period is a primary symbol of God’s covenant with a chosen people. The transition of the two powers over the thirty years, that is followed by 1260 years of persecution aligns with Christ’s thirty years of preparation, followed by 1260 days of salvation. Antichrist’s thirty years preparation counterfeited Christ’s thirty years of preparation. The end of the thirty years identifies either the empowerment of Christ at His baptism, or the empowerment of the antichrist in 538. The empowerment of the antichrist came from the economic and military support that came from the previous kingdom, and the power poured out upon Christ came from the previous kingdom He left thirty years before.

Trzydziestoletni okres przygotowania, po którym następuje okres proroczy, jest podstawowym symbolem przymierza Boga z ludem wybranym. Przekazanie władzy między dwiema potęgami na przestrzeni tych trzydziestu lat, po którym następuje 1260 lat prześladowań, odpowiada trzydziestu latom przygotowania Chrystusa, po których nastąpiło 1260 dni zbawienia. Trzydziestoletnie przygotowanie antychrysta fałszywie naśladowało trzydziestoletnie przygotowanie Chrystusa. Koniec trzydziestu lat wskazuje albo na namaszczenie Chrystusa przy Jego chrzcie, albo na umocnienie władzy antychrysta w roku 538. Umocnienie władzy antychrysta wynikało ze wsparcia ekonomicznego i militarnego, które przyszło z poprzedniego królestwa, a moc wylana na Chrystusa pochodziła z poprzedniego królestwa, które opuścił trzydzieści lat wcześniej.

The break in the two periods is marked by an empowerment, and the break in the two periods set forth by Abram and Paul is recognized by simple comparison. In Abram and Pauls’ thirty-year distinction, the preparation period was the first thirty years representing the covenant process, which empowered Abram’s descendants to fulfill the prophecy of bondage in Egypt. The four hundred and thirty years has a further symbolic division, for correctly applied the first two hundred and fifteen years is represented by God’s representative and Pharaoh. For Joseph and the first 215 years it was the good Pharaoh, and for Moses and the second 215 years it was the bad Pharaoh.

Rozdzielenie dwóch okresów jest naznaczone umocnieniem, a rozdzielenie dwóch okresów przedstawione przez Abrama i Pawła daje się rozpoznać poprzez proste porównanie. W trzydziestoletnim rozróżnieniu według Abrama i Pawła okresem przygotowania było pierwsze trzydzieści lat, reprezentujące proces przymierza, który uzdolnił potomków Abrama do wypełnienia proroctwa o niewoli w Egipcie. Okres czterystu trzydziestu lat ma dalszy symboliczny podział, ponieważ przy właściwym ujęciu pierwsze dwieście piętnaście lat są reprezentowane przez Bożego przedstawiciela i faraona. W przypadku Józefa i pierwszych 215 lat był to dobry faraon, a w przypadku Mojżesza i drugich 215 lat był to zły faraon.

That division identifies two periods of four generations. The first four generations can be laid over the second four generations line upon line, and in doing so, Joseph and Moses, a prophetic alpha and omega, interact with a alpha-good Pharaoh and an omega bad Pharaoh. There is great light to be derived from this parallel consideration, but I am simply identifying that Abram’s prediction of the fourth generation identifies two witnesses of the four generations in the 430 years. The twofold representation of four generations is found in the genealogies of Genesis four and five. When we consider Cain and Seth as the start of the listing of the blood lines, we find that there are eight generations from Seth to Noah, and that when divided in the middle there is a representation of two periods of four generations. This is recognized in the eight generational lines of both Seth and Cain.

Ten podział wskazuje na dwa okresy po cztery pokolenia. Pierwsze cztery pokolenia można nałożyć na drugie cztery pokolenia, linia po linii, i w ten sposób Józef i Mojżesz, jako proroczne alfa i omega, spotykają się z dobrym faraonem‑alfą i złym faraonem‑omegą. Z tego paralelnego ujęcia można czerpać wielkie światło, lecz ja jedynie wskazuję, że zapowiedź Abrama o czwartym pokoleniu wskazuje na dwa świadectwa czterech pokoleń w ciągu 430 lat. Podwójne przedstawienie czterech pokoleń znajduje się w rodowodach z rozdziałów czwartego i piątego Księgi Rodzaju. Gdy uznamy Kaina i Seta za początek wyliczenia linii rodowych, stwierdzamy, że od Seta do Noego jest osiem pokoleń, a po podziale w połowie pojawia się przedstawienie dwóch okresów po cztery pokolenia. Jest to widoczne w ośmiu liniach rodowych zarówno Seta, jak i Kaina.

The genealogies in chapters four and five are represented with the conclusion of the lines, which is Noah. Noah is the symbol of God’s covenant with mankind as represented by the rainbow. Abram is the symbol of God’s covenant with a chosen people as represented by circumcision. Those two covenants are always tied together, and Genesis eleven, where we find the tower of Babel right after Noah’s flood, is where the genealogy that leads to Abram is set forth. In that passage it is ten generations, not eight. In the passage that leads to Abram and the passage that lead to Noah the Noachian and Abrahamic covenants are represented.

Rodowody w rozdziałach czwartym i piątym zostają doprowadzone do końca w osobie Noego. Noe jest symbolem przymierza Boga z ludzkością, symbolizowanego przez tęczę. Abram jest symbolem przymierza Boga z narodem wybranym, symbolizowanego przez obrzezanie. Te dwa przymierza są zawsze ze sobą powiązane, a w Księdze Rodzaju 11, gdzie zaraz po potopie Noego pojawia się wieża Babel, przedstawiono rodowód prowadzący do Abrama. W tym fragmencie jest dziesięć pokoleń, nie osiem. W fragmencie prowadzącym do Abrama oraz w fragmencie prowadzącym do Noego przedstawione są przymierza noachickie i abrahamowe.

In the passage from chapter eleven that addresses a chosen people we find two of those generations are laden with great light.

W fragmencie z rozdziału jedenastego, który jest skierowany do wybranego ludu, stwierdzamy, że dwa spośród tych pokoleń są przepełnione wielkim światłem.

> And Eber lived four and thirty years, and begat Peleg: And Eber lived after he begat Peleg four hundred and thirty years, and begat sons and daughters. And Peleg lived thirty years, and begat Reu. Genesis 11:16–19.

> I Eber żył trzydzieści cztery lata i spłodził Pelega: I Eber żył po spłodzeniu Pelega czterysta trzydzieści lat i spłodził synów i córki. I Peleg żył trzydzieści lat i spłodził Reu. Księga Rodzaju 11:16-19.

The reference to Eber is the first reference of the Hebrew word that is eventually identified as the Hebrew word “Hebrew.” In the genealogy of a chosen people, one of the ten descendants is named Hebrew, which is what the chosen people were to be known as. In three verses Eber and Peleg are used to mark the distinction of the chosen Hebrew race. Eber means “crossing over” or “the one who crosses over” and is the root of the word, “Hebrew.” Abram is a symbol of those who cross over from Babylon to the Promised Land. “Peleg” means “division” or “split,” as referenced in Genesis 10:25, where we are informed that in Peleg’s days the “earth was divided.”

Wzmianka o Eber jest pierwszym odniesieniem do hebrajskiego słowa, które ostatecznie zostaje zidentyfikowane jako hebrajskie słowo „Hebrajczyk”. W genealogii narodu wybranego jeden z dziesięciu potomków nosi imię „Hebrajczyk”, co miało stać się nazwą, pod którą naród wybrany miał być znany. W trzech wersetach Eber i Peleg służą do zaznaczenia odrębności wybranego rodu hebrajskiego. Eber oznacza „przejście” lub „tego, który przechodzi” i jest źródłosłowem słowa „Hebrajczyk”. Abram jest symbolem tych, którzy przechodzą z Babilonu do Ziemi Obiecanej. „Peleg” oznacza „podział” lub „rozdzielenie”, jak wspomniano w Księdze Rodzaju 10:25, gdzie dowiadujemy się, że za dni Pelega „ziemia została podzielona”.

Eber and Peleg represent a prophetic division for those who wish to rightly divide the word of truth. The genealogy of Noah produced two lines of eight, which represented two sets of four generations, as does the 430 years in Egypt. The genealogy of Genesis eleven is represented by ten, not eight, for it is the genealogy of a chosen people. The chosen people are divided into two groups of five, thus aligning with the parable of the ten virgins, which is the parable of God’s covenant people.

Eber i Peleg reprezentują proroczy podział dla tych, którzy pragną właściwie dzielić słowo prawdy. Rodowód Noego wydał dwie linie po osiem, które przedstawiały dwa zestawy po cztery pokolenia, podobnie jak okres 430 lat w Egipcie. Rodowód z jedenastego rozdziału Księgi Rodzaju jest określony liczbą dziesięć, a nie osiem, gdyż jest to rodowód ludu wybranego. Lud wybrany jest podzielony na dwie grupy po pięć, co współgra z przypowieścią o dziesięciu pannach, która jest przypowieścią o ludzie przymierza Bożego.

In that chosen people genealogy, Peleg’s name and his historical fulfillment represent a division of two classes of wise or foolish virgins, at the very point in biblical history that the earth had been divided at the tower of Babel. In the list of ten, Peleg is number five, for that is the center of ten. Eber the Hebrew, typified by Abram represents a foolish virgin who crosses over and becomes a wise virgin, when the two classes are divided at the cry at midnight. Eber, the first Hebrew in name, represents Abram, the first Hebrew by covenant. When the Lord called Abram out of Babylon, it typified the message of the midnight cry, which is the empowerment of the second angel, who calls men and women out of Babylon.

W tym rodowodzie ludu wybranego imię Pelega i jego historyczne wypełnienie przedstawiają podział na dwie klasy panien, mądrych i głupich, dokładnie w tym momencie historii biblijnej, gdy przy wieży Babel ziemia została podzielona. W spisie dziesięciu Peleg jest piąty, bo to środek dziesiątki. Eber, Hebrajczyk, typologicznie przedstawiony przez Abrama, obrazuje głupią pannę, która przechodzi na drugą stronę i staje się panną mądrą, gdy dwie klasy zostają rozdzielone przy okrzyku o północy. Eber, pierwszy Hebrajczyk z imienia, przedstawia Abrama, pierwszego Hebrajczyka z przymierza. Kiedy Pan powołał Abrama z Babilonu, było to typem poselstwa okrzyku o północy, czyli wzmocnienia drugiego anioła, który wzywa mężczyzn i kobiety do wyjścia z Babilonu.

The parable of the ten virgins is represented with Eber and Peleg representing a call to come out, just before the dividing line of Peleg closes the door of probation. In the prophetic relationship Eber lived 430 years after Peleg, who then lived 30 years. The first step of Abram’s threefold covenant was represented by Eber and Peleg. Abram, as Eber and Peleg as the dividing line between two classes. Paul’s addition to Abram’s prophecy is Peleg’s addition to Eber’s prophecy. Eber proclaimed 400 years, but Peleg identified 430 years. Peleg therefore represented Paul, and Paul’s addition of 30 years to the 400 years, and Paul’s ministry was to identify the Peleg of Bible prophecy. The “Peleg” of Bible prophecy that Paul identified represented the dividing of the nation from literal to spiritual.

Przypowieść o dziesięciu pannach jest przedstawiona z Eberem i Pelegiem, którzy reprezentują wezwanie do wyjścia, tuż przed tym, jak linia podziału Pelega zamyka drzwi okresu próby. W proroczym ujęciu Eber żył 430 lat po Pelegu, który następnie żył 30 lat. Pierwszy etap potrójnego przymierza Abrama był reprezentowany przez Ebera i Pelega. Abram jako Eber, a Peleg jako linia podziału między dwiema klasami. Dodatek Pawła do proroctwa Abrama to dodatek Pelega do proroctwa Ebera. Eber ogłosił 400 lat, ale Peleg określił 430 lat. Peleg zatem reprezentował Pawła, a dodanie przez Pawła 30 lat do 400 lat oraz posługa Pawła miały na celu zidentyfikowanie Pelega biblijnego proroctwa. „Peleg” biblijnego proroctwa, którego zidentyfikował Paweł, przedstawiał podział narodu, przejście od dosłownego do duchowego.

From Shem to Peleg is five descendants, and from Rue to Abram is five.

Od Shema do Pelega jest pięciu potomków, a od Rue do Abrama także pięciu.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years. Genesis 15:13.

> I rzekł do Abrama: Wiedz na pewno, że twoje potomstwo będzie przybyszem w ziemi nie swojej i będzie im służyć, a oni będą je uciskać przez czterysta lat. Księga Rodzaju 15:13.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. And this I say, that the covenant, that was confirmed before of God in Christ, the law, which was four hundred and thirty years after, cannot disannul, that it should make the promise of none effect. For if the inheritance be of the law, it is no more of promise: but God gave it to Abraham by promise. Galatians 3:16–18.

> Otóż obietnice zostały dane Abrahamowi i jego potomkowi. Nie mówi: „i potomkom”, jak o wielu, lecz jako o jednym: „i twojemu potomkowi”, którym jest Chrystus. A mówię to: Prawo, ustanowione czterysta trzydzieści lat później, nie może unieważnić przymierza uprzednio potwierdzonego przez Boga w Chrystusie, tak by uczynić obietnicę bezskuteczną. Bo jeśli dziedzictwo jest z Prawa, nie jest już z obietnicy; lecz Bóg dał je Abrahamowi przez obietnicę. List do Galacjan 3:16-18.

Thirty Years Old

Trzydzieści lat

Jesus was thirty when he began His ministry.

Jezus miał trzydzieści lat, gdy rozpoczął swoją posługę.

> And Jesus himself began to be about thirty years of age, being (as was supposed) the son of Joseph, which was the son of Heli. Luke 3:23.

> A sam Jezus miał około trzydziestu lat, będąc (jak mniemano) synem Józefa, który był synem Helego. Łukasz 3:23.

Joseph began to serve Pharaoh in Egypt when he was thirty years old.

Józef zaczął służyć faraonowi w Egipcie, gdy miał trzydzieści lat.

> And Joseph was thirty years old when he stood before Pharaoh king of Egypt. And Joseph went out from the presence of Pharaoh, and went throughout all the land of Egypt. Genesis 41:46.

> A Józef miał trzydzieści lat, gdy stanął przed faraonem, królem Egiptu. I Józef wyszedł sprzed oblicza faraona i objechał cały kraj Egiptu. Księga Rodzaju 41:46.

The prophet Ezekiel was thirty years old when he began his ministry, and his ministry lasted twenty-two years.

Prorok Ezechiel miał trzydzieści lat, gdy rozpoczął swoją służbę, a jego służba trwała dwadzieścia dwa lata.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> I stało się w trzydziestym roku, w czwartym miesiącu, piątego dnia miesiąca, kiedy byłem wśród wygnańców nad rzeką Chebar, że otworzyły się niebiosa i ujrzałem widzenia Boże. Ezechiel 1:1.

Ezekiel has more historical references within his writings than any other prophet. There are thirteen direct references to ascertainable dates in the writings of Ezekiel, and unknowingly, the biblical scholars and historians confirm that his ministry spanned twenty-two years, though they know not that twenty-two is a symbol of the one hundred and forty-four thousand.

Ezechiel ma w swoich pismach więcej odniesień historycznych niż jakikolwiek inny prorok. W pismach Ezechiela znajduje się trzynaście bezpośrednich odniesień do dat możliwych do ustalenia, a bibliści i historycy nieświadomie potwierdzają, że jego posługa trwała dwadzieścia dwa lata, choć nie wiedzą, że dwadzieścia dwa jest symbolem stu czterdziestu czterech tysięcy.

King David was thirty years old when he began to reign and he reigned for forty years.

Król Dawid miał trzydzieści lat, gdy zaczął panować, i panował przez czterdzieści lat.

> David was thirty years old when he began to reign, and he reigned forty years. In Hebron he reigned over Judah seven years and six months: and in Jerusalem he reigned thirty and three years over all Israel and Judah. 2 Samuel 5:4, 5.

> Dawid miał trzydzieści lat, gdy zaczął królować, i królował czterdzieści lat. W Hebronie królował nad Judą siedem lat i sześć miesięcy, a w Jerozolimie królował trzydzieści trzy lata nad całym Izraelem i Judą. 2 Samuela 5:4, 5.

David’s forty-year reign is a symbolic number, and the period of 40 is like Abram and Paul’s 430 years, for the 40 years is divided into two parts (7 and a half and 33 years). The two periods of David’s forty-year reign, have an added prophetic enigma, for another biblical witness records those two periods as seven years and thirty-three years. What does the extra six months in Second Samuel represent, and how does 7.5 and 33 equal 40? There is an overlap of six months that must represent a prophetic truth.

Czterdziestoletnie panowanie Dawida ma charakter symboliczny, a liczba 40 jest jak 430 lat u Abrama i u Pawła, ponieważ te 40 lat dzieli się na dwie części (7 i pół oraz 33 lata). Te dwa okresy czterdziestoletniego panowania Dawida kryją dodatkową proroczą zagadkę, ponieważ inne biblijne świadectwo podaje te dwa okresy jako siedem lat i trzydzieści trzy lata. Co oznacza dodatkowe sześć miesięcy w Drugiej Księdze Samuela i jak 7 i pół oraz 33 daje razem 40? Zachodzi sześciomiesięczne nakładanie się, które musi oznaczać proroczą prawdę.

> And the days that David reigned over Israel were forty years: seven years reigned he in Hebron, and thirty and three years reigned he in Jerusalem. 1 Kings 2:11.

> A czas panowania Dawida nad Izraelem wynosił czterdzieści lat: w Hebronie panował siedem lat, a w Jerozolimie trzydzieści trzy lata. 1 Księga Królewska 2:11.

22 is a symbolic number representing the combination of Divinity with humanity and Ezekiel’s ministry lasted twenty-two-years. Joseph’s fourteen years is divided into two periods of seven years, Christ’s covenant week divided into two equal 1260-day periods, and David’s forty year reign is broken into two periods, with an additional symbol connecting the two periods.

22 to liczba symboliczna reprezentująca połączenie boskości z człowieczeństwem, a posługa Ezechiela trwała dwadzieścia dwa lata. Czternaście lat Józefa jest podzielone na dwa okresy po siedem lat, tydzień przymierza Chrystusa jest podzielony na dwa równe okresy po 1260 dni, a czterdziestoletnie panowanie Dawida jest podzielone na dwa okresy z dodatkowym symbolem łączącym oba okresy.

Jesus is the Prophet, the Priest and the King. In the latter days He will lift up His church triumphant as an ensign, and that church is represented by Christ, the prophet, priest and king who has combined His Divinity with men, represented by Ezekiel the prophet, Joseph the priest and David the king. The four symbols represent three worthies in the furnace that was heated seven times above normal, and then there appeared the fourth, and He was as the son of God. All the world was represented at the celebration of Nebuchadnezzar’s golden image, and they all saw the church triumphant made up of a human prophet, a human priest and a human king, sustained by the fourth Divine person.

Jezus jest Prorokiem, Kapłanem i Królem. W dniach ostatecznych podniesie swój Kościół triumfujący jak sztandar, a ten Kościół jest reprezentowany przez Chrystusa, proroka, kapłana i króla, który połączył swoją Boskość z ludźmi, przedstawionego przez Ezechiela proroka, Józefa kapłana i Dawida króla. Cztery symbole przedstawiają trzech znakomitych mężów w piecu rozpalonym siedem razy bardziej niż zwykle, a potem ukazał się czwarty i był jak Syn Boży. Cały świat był reprezentowany podczas uroczystości złotego posągu Nebuchadnezzara i wszyscy zobaczyli Kościół triumfujący, złożony z ludzkiego proroka, ludzkiego kapłana i ludzkiego króla, podtrzymywany przez czwartą Boską Osobę.

> “Satan has taken the world captive. He has introduced an idol sabbath, apparently giving to it great importance. He has stolen the homage of the Christian world away from the Sabbath of the Lord for this idol sabbath. The world bows to a tradition, a man-made commandment. As Nebuchadnezzar set up his golden image on the plain of Dura, and so exalted himself, so Satan exalts himself in this false sabbath, for which he has stolen the livery of heaven.” Review and Herald, March 8, 1898.

> "Szatan wziął świat do niewoli. Wprowadził bałwochwalczy sabat, najwyraźniej nadając mu wielkie znaczenie. Odebrał Sabatowi Pana hołd świata chrześcijańskiego i przeniósł go na ten bałwochwalczy sabat. Świat oddaje pokłon tradycji, ludzkiemu przykazaniu. Jak Nabuchodonozor postawił swój złoty posąg na równinie Dura i w ten sposób się wywyższył, tak szatan wywyższa się w tym fałszywym sabacie, dla którego skradł barwy nieba." Review and Herald, 8 marca 1898 r.

## The Number Four

Liczba cztery

At the prophetic level, forty is a tithe of Abram’s four hundred, and four is a tithe of forty. Any prophetic characteristic that is found in the number four, must align with the symbolism of forty, which in turn must align with the symbolism of four hundred. In context, four often represents “worldwide,” a familiar understanding, but it also represents “a progression” and in some contexts a “progressive destruction.”

Na poziomie proroczym czterdzieści jest dziesiątą częścią Abramowych czterystu, a cztery jest dziesiątą częścią czterdziestu. Każda cecha prorocza, którą znajdujemy w liczbie cztery, musi być zgodna z symboliką czterdziestu, która z kolei musi być zgodna z symboliką czterystu. W kontekście cztery często reprezentuje „ogólnoświatowy”, co jest powszechnym rozumieniem, ale reprezentuje też „progresję” i w niektórych kontekstach „postępujące zniszczenie”.

The first four of the seven trumpets represent the progressive destruction of Western Rome. Eastern Rome in Constantinople ended in submission to the four Ottoman Sultans. Line upon line eastern and western Rome progressively disintegrated over four periods, represented by four trumpets, while also being brought down by Islam of the fifth and sixth trumpets. Together the two lines identify the fall of Rome over four generations of trumpets, while an escalating war with Islam leads to the ultimate demise when the four sultans of Islam take supremacy over the kingdom. The history of west and east began with the division of the Empire by Constantine in 330.

Pierwsze cztery z siedmiu trąb przedstawiają postępujące niszczenie Zachodniego Rzymu. Wschodni Rzym w Konstantynopolu zakończył się poddaniem się czterem sułtanom osmańskim. Równolegle wschodni i zachodni Rzym ulegały stopniowemu rozpadowi w ciągu czterech okresów, reprezentowanych przez cztery trąby, jednocześnie były obalane przez islam piątej i szóstej trąby. Razem te dwie linie wyznaczają upadek Rzymu w ciągu czterech generacji trąb, podczas gdy narastająca wojna z islamem prowadzi do ostatecznego upadku, kiedy czterej sułtanowie islamu przejmują zwierzchność nad królestwem. Historia zachodu i wschodu rozpoczęła się od podziału Imperium przez Konstantyna w 330 roku.

The four trumpets of western Rome begin in 330, and the fifth and sixth trumpet represent the power that bring eastern Rome down, an eastern Rome also began in 330. Both eastern and western Rome contributed to the work of placing the papal power on the throne of the earth in 538, so the two lines of western and eastern typify the two horns of the United States, who places the papal power back on the throne at the Sunday law. Western Rome is the symbol of churchcraft in the prophetic relationship and eastern Rome is the symbol of statecraft.

Cztery trąby zachodniego Rzymu rozpoczynają się w roku 330, a piąta i szósta trąba symbolizują moc, która doprowadza Wschodni Rzym do upadku; Wschodni Rzym również rozpoczął się w roku 330. Zarówno Wschodni, jak i Zachodni Rzym przyczyniły się do osadzenia władzy papieskiej na tronie świata w roku 538, dlatego dwie linie, zachodnia i wschodnia, typizują dwa rogi Stanów Zjednoczonych, które przywracają władzę papieską na tron przy wprowadzeniu prawa niedzielnego. Zachodni Rzym jest symbolem władzy kościelnej w ujęciu proroczym, a Wschodni Rzym jest symbolem władzy państwowej.

Within the history of the fall of western and eastern Rome, the history of papal Rome is set forth. Beginning with the church of the disciples, represented by Ephesus, the first three churches lead to the fourth church, which is the papacy from 538 until 1798. In Revelation thirteen, the papacy is identified as ruling for 42 months, after its deadly wound of 1798 is healed at the Sunday law. “Time is no longer” after 1844, so the forty-two months are a symbol of the period of persecution from the Sunday law until Michael stands up. The pioneers understood the churches, seals and trumpets represented three lines of history that run parallel to one another. Laying the prophetic testimony of western Rome over the line of eastern Rome and the line of papal Rome is not a prophetic application which was employed by the Millerites, but the technique does not contradict any of their established understandings.

Na tle historii upadku zachodniego i wschodniego Rzymu przedstawiona jest historia Rzymu papieskiego. Począwszy od Kościoła uczniów, reprezentowanego przez Efez, pierwsze trzy Kościoły prowadzą do czwartego Kościoła, którym jest papiestwo od 538 do 1798 roku. W trzynastym rozdziale Księgi Objawienia papiestwo jest przedstawione jako panujące przez czterdzieści dwa miesiące, po tym jak jego śmiertelna rana z 1798 roku zostaje uleczona w związku z prawem niedzielnym. "Czasu już nie będzie" po 1844 roku, więc czterdzieści dwa miesiące są symbolem okresu prześladowań od prawa niedzielnego aż do chwili, gdy Michał powstanie. Pionierzy rozumieli, że Kościoły, pieczęcie i trąby przedstawiają trzy linie historii biegnące równolegle do siebie. Nałożenie proroczego świadectwa zachodniego Rzymu na linię wschodniego Rzymu i linię Rzymu papieskiego nie jest zastosowaniem proroczym używanym przez millerytów, lecz technika ta nie stoi w sprzeczności z żadnym z ich ustalonych poglądów.

Line upon line, the first four trumpets are to be laid over the history represented by the fifth and sixth trumpets, and then the line of the first three churches that lead to the period of papal persecution represented by the fourth church. Four trumpets on the one line, four sultans on the second line, and four churches on the third line. The number “four” represents worldwide, but it also represents a progressive destruction of either a civil or religious power. What it represents is determined by context.

Linia po linii, pierwsze cztery trąby należy nałożyć na historię przedstawioną przez piątą i szóstą trąbę, a następnie na linię trzech pierwszych kościołów, prowadzących do okresu papieskich prześladowań przedstawionego przez czwarty kościół. Cztery trąby na pierwszej linii, czterech sułtanów na drugiej linii i cztery kościoły na trzeciej linii. Liczba „cztery” reprezentuje ogólnoświatowy zasięg, ale oznacza też postępujące niszczenie władzy świeckiej lub religijnej. O tym, co przedstawia, decyduje kontekst.

At the Sunday law the papal power is restored. The first time the papacy was empowered there was a thirty-year period of preparation. In the first four churches, the fourth church is the papacy, and the first church was the disciples, represented as Ephesus. The first three generations of the Christian church led to the fourth church of Thyatira, that is represented by Jezebel. When you get to Thyatira, in 538, a Sunday law was enacted at the Counsel of Orleans, thus identifying the Sunday law in the United States, when the deadly wound of 1798 is healed.

W momencie uchwalenia ustawy niedzielnej władza papiestwa zostaje przywrócona. Za pierwszym razem, gdy papiestwo otrzymało władzę, poprzedził to trzydziestoletni okres przygotowań. Wśród pierwszych czterech kościołów czwarty kościół to papiestwo, a pierwszy kościół to uczniowie, przedstawieni jako Efez. Pierwsze trzy pokolenia Kościoła chrześcijańskiego prowadzą do czwartego kościoła, Tiatyry, który jest reprezentowany przez Izebel. Gdy dochodzimy do Tiatyry, w roku 538 na soborze w Orleanie wprowadzono ustawę niedzielną, co tym samym wskazuje na ustawę niedzielną w Stanach Zjednoczonych, gdy śmiertelna rana z 1798 roku zostaje uleczona.

The history from 1798, until the Sunday law in the United States is represented by the first four churches. The fourth church of Thyatira is the Sunday law, and the papal persecution which follows. The first church of Ephesus, the church who lost its first love, ended up at the conclusion of the four-step progressive destruction, at the Sunday law of Thyatira. The generation that leads to the Sunday law of Thyatira, is the third generation of Pergamos. Thyatira represents the Sunday law until the close of probation, and Pergamos represents the compromise of the third generation that prepares the way for Thyatira. The third generation of Pergamos, and the compromise it represents was first fulfilled in the time of Constantine, who passed the very first Sunday law in 321. The United States began as the lamb of Ephesus, but when it places Thyatira back on the throne, it speaks as a dragon.

Historia od roku 1798 aż do prawa niedzielnego w Stanach Zjednoczonych jest przedstawiona przez pierwsze cztery kościoły. Czwarty kościół, Tiatyra, to prawo niedzielne oraz następujące po nim papieskie prześladowanie. Pierwszy kościół, Efez — kościół, który utracił swoją pierwszą miłość — zakończył się na etapie prawa niedzielnego Tiatyry, będąc zwieńczeniem czteroetapowego, postępującego zniszczenia. Pokolenie prowadzące do prawa niedzielnego Tiatyry to trzecie pokolenie Pergamonu. Tiatyra przedstawia prawo niedzielne aż do zakończenia czasu łaski, a Pergamon przedstawia kompromis trzeciego pokolenia, który przygotowuje drogę Tiatyrze. Trzecie pokolenie Pergamonu i kompromis, który reprezentuje, po raz pierwszy znalazły wypełnienie za czasów Konstantyna, który w 321 roku wprowadził pierwsze w historii prawo niedzielne. Stany Zjednoczone zaczęły jako baranek z Efezu, lecz gdy przywrócą Tiatyrę na tron, przemówią jak smok.

The progressive destruction of the United States is represented by the first four churches of Revelation. The progressive destruction of the sixth kingdom of Bible prophecy occurs over four generations that lead to the Sunday law, where the earth beast, speaks as a dragon. The final generation is represented by the dragon, that is a reptile, as in the Garden of Eden, and for this reason, both John the Baptist and Jesus called the last generation of ancient Israel, “a generation of vipers.”

Postępujące niszczenie Stanów Zjednoczonych jest przedstawione przez pierwsze cztery kościoły z Apokalipsy. Postępujące niszczenie szóstego królestwa w proroctwach biblijnych następuje na przestrzeni czterech pokoleń, które prowadzą do prawa niedzielnego, gdzie bestia z ziemi mówi jak smok. Ostatnie pokolenie jest reprezentowane przez smoka, który jest gadem, jak w Ogrodzie Eden, i z tego powodu zarówno Jan Chrzciciel, jak i Jezus nazwali ostatnie pokolenie starożytnego Izraela "plemieniem żmijowym."

The fourth and last generation is either the “chosen generation” representing the one hundred and forty-four thousand, or its counterpart, the generation of vipers. One class has formed the image of Christ, the other the image of the beast—the serpent. The generation of vipers is directly set forth, four times in God’s Word. The context at each reference is different.

Czwarte i ostatnie pokolenie to albo „wybrane pokolenie” reprezentujące sto czterdzieści cztery tysiące, albo jego odpowiednik, plemię żmijowe. Jedna grupa ukształtowała obraz Chrystusa, druga — obraz bestii — węża. Plemię żmijowe jest wprost przedstawione czterokrotnie w Słowie Bożym. Kontekst przy każdej z tych wzmianek jest inny.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:7.

> A gdy ujrzał wielu faryzeuszy i saduceuszy przychodzących na jego chrzest, powiedział do nich: O plemię żmijowe, kto was ostrzegł, by uciekać przed nadchodzącym gniewem? Mateusza 3:7.

If the “generation of vipers” were simply some derogatory remarks about a couple sects of people that John didn’t like, then there would be nothing to say about the expression. But every word is sacred within God’s Word, so John was assigning a specific label to the Sadducees and Pharisees. That label is defined prophetically by the context of the passage where it is expressed. In the passage John is identified as accomplishing his ministry, then the Sadducees and Pharisees enter the narrative. In the opening verses John is identified as Isaiah’s “voice in the wilderness.”

Gdyby „plemię żmijowe” było tylko pogardliwym określeniem pod adresem dwóch sekt, których Jan nie lubił, nie byłoby nic do powiedzenia o tym wyrażeniu. Lecz każde słowo jest święte w Słowie Bożym, więc Jan przypisał saduceuszom i faryzeuszom konkretne miano. To miano jest proroczo określone przez kontekst fragmentu, w którym zostało wypowiedziane. W tym fragmencie Jan jest przedstawiony jako wypełniający swoją posługę, a następnie w narracji pojawiają się saduceusze i faryzeusze. W początkowych wersetach Jan zostaje określony jako Izajaszowy „głos wołającego na pustyni”.

> In those days came John the Baptist, preaching in the wilderness of Judaea, And saying, Repent ye: for the kingdom of heaven is at hand.

> W owych dniach wystąpił Jan Chrzciciel, nauczając na pustyni Judei i mówiąc: Nawracajcie się, bo przybliżyło się królestwo niebieskie.

> For this is he that was spoken of by the prophet Esaias, saying,

> Albowiem to jest ten, o którym mówił prorok Izajasz, mówiąc,

> The voice of one crying in the wilderness, Prepare ye the way of the Lord, make his paths straight.

> Głos wołającego na pustyni: Przygotujcie drogę Panu, prostujcie Jego ścieżki.

> And the same John had his raiment of camel’s hair, and a leathern girdle about his loins; and his meat was locusts and wild honey.

> A ten Jan miał odzienie z sierści wielbłądziej i skórzany pas na biodrach, a jego pokarmem były szarańcze i miód dziki.

> Then went out to him Jerusalem, and all Judaea, and all the region round about Jordan, And were baptized of him in Jordan, confessing their sins. But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them, O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come? Matthew 3:2–7.

> Wtedy ciągnęła do niego Jerozolima i cała Judea oraz cała okolica wokół Jordanu. I byli przez niego chrzczeni w Jordanie, wyznając swoje grzechy. A gdy zobaczył wielu faryzeuszy i saduceuszy przychodzących do jego chrztu, powiedział do nich: O plemię żmijowe, kto was ostrzegł, abyście uciekali przed nadchodzącym gniewem? Mateusza 3:2–7.

The final generation of ancient Israel is labelled as “a generation of vipers,” by a prophet who came out of the wilderness. John is the prophet who fulfilled the role as Malachi’s messenger who prepared the way for the Messenger of the Covenant, who was also the voice in the wilderness identified by Isaiah.

Ostatnie pokolenie starożytnego Izraela zostało nazwane "plemieniem żmijowym" przez proroka, który wyszedł z pustyni. Jan jest prorokiem, który wypełnił rolę posłańca Malachiasza przygotowującego drogę dla Posłańca Przymierza, będącego także głosem na pustyni wskazanym przez Izajasza.

If we consider “leaves” as a symbol, we find that they represent “profession.” The first reference is with Adam and Eve, who covered their unrighteousness, with fig leaves. They had previously worn the garment of light, the garment of righteousness, but when that was gone, they realized they were naked Laodiceans, who think all they need to do is hide behind the “leaves of profession,” and everything will be OK. Further on in the passage, John speaks directly against the Laodicean Jews trusting in the bloodline of Abraham to save them, for their presumption was simply the empty leaves of profession. A person’s garments represent who they are.

Jeśli uznamy "liście" za symbol, stwierdzimy, że przedstawiają one "wyznanie". Pierwsze odniesienie dotyczy Adama i Ewy, którzy okryli swoją nieprawość liśćmi figowymi. Wcześniej nosili szatę światła, szatę sprawiedliwości, lecz gdy tego zabrakło, uświadomili sobie, że są nagimi Laodycejczykami, którzy myślą, że wystarczy ukryć się za "liśćmi wyznania", a wszystko będzie w porządku. Dalej w tym fragmencie Jan mówi wprost przeciwko laodycejskim Żydom, ufającym, że pochodzenie od Abrahama ich zbawi, gdyż ich mniemanie było jedynie pustymi liśćmi wyznania. Szaty człowieka przedstawiają, kim on jest.

Trees are a symbol of men and of kingdoms, and the fruit, the branch, the seed, the soil, the water, the root and obviously the leaves all represent specific prophetic symbols unto themselves, but each of those truths is connected to the other symbols represented in the various lines of prophecy that employ the prophetic symbols that go to make up a “tree.” Of course, the first prophetic symbolism of a tree is that it represents a life-or-death test.

Drzewa są symbolem ludzi i królestw, a owoc, gałąź, nasiono, gleba, woda, korzeń i, oczywiście, liście — wszystkie one same w sobie stanowią określone symbole prorocze, lecz każda z tych prawd jest powiązana z innymi symbolami obecnymi w rozmaitych wątkach proroctwa, które posługują się symbolami proroczymi składającymi się na „drzewo”. Oczywiście pierwsza, podstawowa symbolika prorocza drzewa polega na tym, że przedstawia ono próbę na śmierć i życie.

John’s message is represented by the clothes he wore, and the food he ate. Prophetic food, such as the manna at the beginning of ancient Israel, or the Bread of Heaven at the end; must be eaten. The food represents a prophetic testing message which must be eaten, for it is Christ’s flesh and His blood. The clothes John wore and the food he ate identifies the message, and messenger who prepared the way for Christ. John typifies the final messenger who prepares the way for Christ, who is the Messenger of the Covenant who suddenly comes to His temple at the Sunday law. When that takes place, the foolish virgins, who are also Laodiceans and tares, represent the final fourth generation of those who profess to be the legitimate covenant people of Abraham, just as did the Pharisees and Sadducees, in the time when John appeared out of the wilderness.

Poselstwo Jana jest wyrażone przez ubranie, które nosił, oraz pokarm, który spożywał. Proroczy pokarm, taki jak manna na początku starożytnego Izraela czy Chleb z Nieba na końcu, musi być spożyty. Pokarm przedstawia prorocze poselstwo próby, które trzeba spożyć, ponieważ jest to Ciało Chrystusa i Jego Krew. Ubranie, które Jan nosił, i pokarm, który spożywał, identyfikują poselstwo oraz posłańca, który przygotował drogę dla Chrystusa. Jan jest typem ostatecznego posłańca, który przygotowuje drogę dla Chrystusa, Posłańca Przymierza, który nagle przychodzi do swojej świątyni w momencie wprowadzenia ustawy niedzielnej. Gdy to nastąpi, głupie panny, które są także Laodycejczykami i kąkolem, reprezentują ostateczne czwarte pokolenie tych, którzy twierdzą, że są prawowitym ludem przymierza Abrahama, podobnie jak faryzeusze i saduceusze w czasie, gdy Jan wyszedł z pustyni.

John wore camel hair, a leather girdle that included a harness attachment, such as farm animals have with a yoke. He ate, and therefore his message was of locusts, a premier symbol of Islam in the Scriptures, and he mixed his message of Islam, with the honey.

Jan nosił odzienie z sierści wielbłądziej oraz skórzany pas z elementem uprzęży, takim jak mają zwierzęta gospodarskie przy jarzmie. Jadł, a zatem jego przesłanie dotyczyło szarańczy, najważniejszego symbolu islamu w Pismach, i mieszał swoje przesłanie islamu z miodem.

> And the house of Israel called the name thereof Manna: and it was like coriander seed, white; and the taste of it was like wafers made with honey. Exodus 16:31.

> I dom Izraela nazwał to manną; było ono jak ziarno kolendry, białe, a w smaku było jak placki wyrabiane z miodem. Księga Wyjścia 16:31.

Manna is a symbol of God’s Word, and it tasted like honey, which the prophets identify as the taste of the message, they are represented as eating. John brought the message of Islam as represented by the locusts, and a girdle of camel leather and camel hair. The locusts and the camel are both symbols of Islam. That message of Islam was mixed with the enlightenment of God’s Word that is represented as “honey.”

Manna jest symbolem Słowa Bożego i smakowała jak miód, który prorocy określają jako smak przesłania, przedstawiani jako je spożywający. Jan przyniósł przesłanie islamu, co symbolizują szarańcze oraz pas ze skóry i sierści wielbłądziej. Zarówno szarańcza, jak i wielbłąd są symbolami islamu. To przesłanie islamu było połączone z oświeceniem Słowa Bożego, które jest przedstawiane jako „miód”.

> Then said Jonathan, My father hath troubled the land: see, I pray you, how mine eyes have been enlightened, because I tasted a little of this honey. 1 Samuel 14:29.

> Wtedy rzekł Jonatan: Ojciec mój sprowadził nieszczęście na kraj; patrzcie, proszę, jak rozjaśniły się moje oczy, bo skosztowałem nieco tego miodu. 1 Księga Samuela 14:29.

John did not simply represent a message of Islam, but he came from the wilderness, as did Elijah, and John did not eat honey, he ate wild honey, for he, as with Christ, was not trained in the institutions of the day who had their own honey of a message, represented by the leaven of the Pharisees and Sadducees. John ate honey from the wilderness, for he was trained by the Holy Spirit outside the religious institutions of his day. The typical girdle of the time period contained a hinge mechanism that a person would tie their camel hair garment onto. The hinge represents John, who was the turning point from the earthly unto the heavenly sanctuary.

Jan nie tylko reprezentował przesłanie islamu, lecz przyszedł z pustyni, jak Eliasz, a Jan nie jadł miodu, lecz dziki miód, gdyż on, podobnie jak Chrystus, nie był kształcony w ówczesnych instytucjach, które miały swój własny miód przesłania, reprezentowany przez kwas faryzeuszów i saduceuszów. Jan jadł miód z pustyni, ponieważ był kształcony przez Ducha Świętego poza religijnymi instytucjami swoich czasów. Typowy pas tamtego okresu zawierał mechanizm zawiasowy, do którego przywiązywano odzienie z sierści wielbłądziej. Zawias symbolizuje Jana, który był punktem zwrotnym od ziemskiego ku niebiańskiemu sanktuarium.

> “The prophet John was the connecting link between the two dispensations. As God’s representative he stood forth to show the relation of the law and the prophets to the Christian dispensation. He was the lesser light, which was to be followed by a greater. The mind of John was illuminated by the Holy Spirit, that he might shed light upon his people; but no other light ever has shone or ever will shine so clearly upon fallen man as that which emanated from the teaching and example of Jesus. Christ and His mission had been but dimly understood as typified in the shadowy sacrifices. Even John had not fully comprehended the future, immortal life through the Saviour.” The Desire of Ages, 220.

> „Prorok Jan był łączącym ogniwem między dwiema dyspensacjami. Jako Boży przedstawiciel wystąpił, aby ukazać relację Prawa i Proroków do chrześcijańskiej dyspensacji. Był mniejszym światłem, po którym miało nadejść większe. Umysł Jana został oświecony przez Ducha Świętego, aby mógł oświecić swój lud; lecz żadne inne światło nigdy nie zaświeciło ani nie zaświeci tak jasno upadłemu człowiekowi, jak to, które emanowało z nauczania i przykładu Jezusa. Chrystusa i Jego misję pojmowano jedynie mgliście, jak zapowiadane w cienistych ofiarach. Nawet Jan nie pojął w pełni przyszłego, nieśmiertelnego życia przez Zbawiciela.” Pragnienie wieków, 220.

The hinge garment of John is introduced at the very point of Christ’s baptism, which was the turning point, represented by the place where John was baptizing. That place was named Bethabara meaning “ferry crossing,” and is the very place ancient Israel entered into the Promised Land as they came out of the wilderness, just as John had done.

Przełomowa szata Jana zostaje wprowadzona dokładnie w momencie chrztu Chrystusa, który był punktem zwrotnym, reprezentowanym przez miejsce, w którym Jan chrzcił. Miejsce to nosiło nazwę Bethabara, co znaczy „przeprawa promowa”, i jest dokładnie tym miejscem, w którym starożytny Izrael wszedł do Ziemi Obiecanej, gdy wychodził z pustyni, tak jak uczynił to Jan.

Of course, the movement of the one hundred and forty-four thousand are who John is representing, but we are simply pointing out that when Jesus was baptized, it was that generation that He and John called the “generation of vipers.” Jesus came to magnify God’s Ten Commandment law, and He inspired every word in the Bible, so when He calls the final generation of ancient Israel a generation of vipers, He knows full well that the second commandment identifies the judgment being accomplished in the third and fourth generations.

Oczywiście Jan reprezentuje ruch stu czterdziestu czterech tysięcy, ale zwracamy jedynie uwagę, że gdy Jezus został ochrzczony, to właśnie to pokolenie On i Jan nazwali „plemieniem żmijowym”. Jezus przyszedł, aby wywyższyć Boże prawo Dziesięciu Przykazań i natchnął każde słowo w Biblii, więc kiedy nazywa ostatnie pokolenie starożytnego Izraela plemieniem żmijowym, doskonale wie, że drugie przykazanie wskazuje na sąd dokonywany w trzecim i czwartym pokoleniu.

The third and fourth generations represent a progressive judgment that ends in the fourth generation, which is the generation of vipers. Christ baptism typifies 9/11. The Laodicean Seventh-day Adventist generation has been in its final generation since that time. John’s message to the Pharisees and Sadducees was the Laodicean message.

Trzecie i czwarte pokolenie reprezentują postępujący sąd, który kończy się na czwartym pokoleniu, będącym plemieniem żmijowym. Chrzest Chrystusa prefiguruje 9/11. Laodycejskie pokolenie Adwentystów Dnia Siódmego od tamtej pory jest pokoleniem ostatecznym. Poselstwo Jana do faryzeuszy i saduceuszy było poselstwem laodycejskim.

> But when he saw many of the Pharisees and Sadducees come to his baptism, he said unto them,

> Ale gdy ujrzał wielu faryzeuszów i saduceuszów przychodzących na jego chrzest, rzekł do nich,

> O generation of vipers, who hath warned you to flee from the wrath to come?

> O plemię żmijowe, któż was ostrzegł, abyście uciekali przed nadchodzącym gniewem?

> Bring forth therefore fruits meet for repentance: And think not to say within yourselves, We have Abraham to our father:

> Wydawajcie więc owoce godne nawrócenia: I nie myślcie, że możecie mówić w sobie: Abrahama mamy za ojca:

> for I say unto you, that God is able of these stones to raise up children unto Abraham.

> Powiadam wam bowiem, że Bóg może z tych kamieni wzbudzić dzieci Abrahamowi.

> And now also the axe is laid unto the root of the trees: therefore every tree which bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. I indeed baptize you with water unto repentance: but he that cometh after me is mightier than I, whose shoes I am not worthy to bear: he shall baptize you with the Holy Ghost, and with fire: Whose fan is in his hand, and he will throughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire.

> A oto już siekiera jest przyłożona do korzeni drzew; dlatego każde drzewo, które nie wydaje dobrego owocu, zostaje wycięte i wrzucone w ogień. Ja was chrzczę wodą dla nawrócenia, lecz Ten, który idzie za mną, jest mocniejszy ode mnie, którego sandałów nie jestem godzien nosić; On będzie was chrzcił Duchem Świętym i ogniem. Ma On w ręku wiejadło i dokładnie oczyści swoje klepisko; pszenicę zbierze do spichlerza, a plewy spali w ogniu nieugaszonym.

> Then cometh Jesus from Galilee to Jordan unto John, to be baptized of him. Matthew 3:7–13.

> Wtedy przyszedł Jezus z Galilei nad Jordan do Jana, aby zostać przez niego ochrzczonym. Mateusz 3:7-13.

Jesus came from Galilee, which symbolizes a turning point in agreement with John’s girdle-hinge, and the meaning of Bethabara. John’s work of preparing the way, had then changed to Christ’s work of confirming the covenant. The thirty years of preparation was ended and the three and a half years before and after the cross began.

Jezus przyszedł z Galilei, co symbolizuje punkt zwrotny zgodny z zawiasem pasa Jana oraz znaczeniem Bethabary. Dzieło Jana polegające na przygotowaniu drogi zmieniło się wówczas w dzieło Chrystusa potwierdzające przymierze. Trzydzieści lat przygotowania dobiegło końca, a rozpoczął się okres trzech i pół roku przed i po krzyżu.

John’s message was a warning of the coming wrath at the destruction of Jerusalem, a destruction that also represents the end of the world and the seven last plagues. That warning message was set within the context of Islam, and it was delivered by a man who not only fulfilled Malachi’s messenger who prepares the way, and Isaiah’s voice in the wilderness, but also the message of Elijah, for John’s clothing paralleled Elijah’s just as John’s message paralleled Elijah’s.

Przesłanie Jana było ostrzeżeniem przed nadchodzącym gniewem, który miał się objawić w czasie zniszczenia Jerozolimy, zniszczenia, które także symbolizuje koniec świata i siedem ostatnich plag. To ostrzegawcze przesłanie zostało osadzone w kontekście islamu i zostało przekazane przez człowieka, który nie tylko wypełnił rolę posłańca z Księgi Malachiasza, przygotowującego drogę, oraz głosu wołającego na pustyni z Księgi Izajasza, lecz także wypełnił przesłanie Eliasza, gdyż strój Jana był podobny do stroju Eliasza, podobnie jak przesłanie Jana było podobne do przesłania Eliasza.

> And he said unto them, What manner of man was he which came up to meet you, and told you these words? And they answered him, He was an hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins. And he said, It is Elijah the Tishbite. 2 Kings 1:7, 8.

> I rzekł do nich: Jaki był ten mąż, który wyszedł wam na spotkanie i powiedział wam te słowa? A oni mu odpowiedzieli: Był to mąż owłosiony, przepasany skórzanym pasem na swoich biodrach. I rzekł: To Eliasz Tiszbita. 2 Księga Królewska 1:7–8.

If they were to ask of John, and not of Elijah, “what manner of man was he?” they would be answered “a hairy man, and girt with a girdle of leather about his loins.” The entire six-month ministry of John is represented in the passage where the final and fourth generation is specifically identified and defined. The Laodicean message unto them directly attacks the profession of being God’s covenant people, it warns them of the coming wrath as illustrated by an ax striking the roots of the trees. The message included that Christ would finish the testing process that began with John. Later in Matthew, Jesus also calls the Jews “a generation of vipers,” and He takes the thought up from John’s theme of cutting down a tree, and explains why.

Gdyby zapytano o Jana, a nie o Eliasza: "jakim był człowiekiem?", odpowiedziano by: "człowiek owłosiony, przepasany skórzanym pasem na biodrach." Cała sześciomiesięczna posługa Jana jest przedstawiona w fragmencie, w którym ostateczne, czwarte pokolenie jest wprost zidentyfikowane i zdefiniowane. Laodycejskie poselstwo skierowane do nich bezpośrednio atakuje ich deklarację bycia ludem przymierza Bożego; ostrzega ich przed nadchodzącym gniewem, zobrazowanym siekierą uderzającą w korzenie drzew. Poselstwo zawierało zapowiedź, że Chrystus dokończy proces próby, który rozpoczął Jan. Później w Ewangelii Mateusza Jezus nazywa też Żydów "plemieniem żmijowym" i podejmuje wątek Jana o ścinaniu drzewa, wyjaśniając dlaczego.

> Either make the tree good, and his fruit good; or else make the tree corrupt, and his fruit corrupt: for the tree is known by his fruit. O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. A good man out of the good treasure of the heart bringeth forth good things: and an evil man out of the evil treasure bringeth forth evil things. But I say unto you, That every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment. For by thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned. Matthew 12:33–37.

> Albo uczyńcie drzewo dobre i jego owoc dobry; albo uczyńcie drzewo złe i jego owoc zły; bo drzewo poznaje się po owocu. Plemię żmijowe, jakże możecie, będąc złymi, mówić rzeczy dobre? Gdyż z obfitości serca mówią usta. Dobry człowiek z dobrego skarbca serca wydobywa rzeczy dobre, a zły człowiek ze złego skarbca wydobywa rzeczy złe. A powiadam wam, że z każdego próżnego słowa, które ludzie wypowiedzą, zdadzą sprawę w dniu sądu. Albowiem na podstawie twoich słów będziesz usprawiedliwiony i na podstawie twoich słów będziesz potępiony. Mateusza 12:33-37.

The day of judgment, according to the second commandment is in the fourth generation. The judgment is based upon the message we speak, and that message comes out of our hearts. It is the message we speak that identifies whether we are Peter’s “chosen generation” or a “generation of vipers.” Either class is manifested at the conclusion of a testing process where Christ, as the dirt brush man cleans His floor. As with the oil in the parable of the ten virgins, the message is represented either by an evil or a good heart. Christ’s reference adds that this generation of vipers, which is the fourth and final generation—seek after a sign, and the only sign they would be given was the sign of Jonah.

Dzień sądu, zgodnie z drugim przykazaniem, przypada na czwarte pokolenie. Sąd opiera się na przesłaniu, które głosimy, a to przesłanie wypływa z naszych serc. To właśnie przesłanie, które głosimy, określa, czy jesteśmy Piotra „wybranym pokoleniem”, czy „plemieniem żmijowym”. Obie grupy ujawniają się na zakończenie procesu próby, w którym Chrystus, niczym człowiek z miotłą, sprząta swoją podłogę. Podobnie jak z olejem w przypowieści o dziesięciu pannach, to przesłanie jest wyrazem albo złego, albo dobrego serca. Chrystus dodaje, że to plemię żmijowe, które jest czwartym i ostatnim pokoleniem, szuka znaku, a jedynym znakiem, jaki miał im być dany, był znak Jonasza.

> Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. The men of Nineveh shall rise in judgment with this generation, and shall condemn it: because they repented at the preaching of Jonas; and, behold, a greater than Jonas is here. The queen of the south shall rise up in the judgment with this generation, and shall condemn it: for she came from the uttermost parts of the earth to hear the wisdom of Solomon; and, behold, a greater than Solomon is here. Matthew 12:38–42.

> Wtedy niektórzy z uczonych w Piśmie i z faryzeuszy odpowiedzieli, mówiąc: Nauczycielu, chcielibyśmy zobaczyć znak od ciebie. Lecz on im odpowiedział: Pokolenie złe i cudzołożne domaga się znaku; lecz nie będzie mu dany żaden znak, poza znakiem proroka Jonasza. Albowiem jak Jonasz był trzy dni i trzy noce w brzuchu wieloryba, tak Syn Człowieczy będzie trzy dni i trzy noce w sercu ziemi. Mężowie z Niniwy powstaną na sądzie wraz z tym pokoleniem i potępią je, ponieważ pokutowali na skutek głoszenia Jonasza; a oto ktoś większy niż Jonasz jest tutaj. Królowa Południa powstanie na sądzie wraz z tym pokoleniem i potępi je, gdyż przybyła z krańców ziemi, aby słuchać mądrości Salomona; a oto ktoś większy niż Salomon jest tutaj. Mateusz 12:38–42.

Christ referenced the Jews as a generation of vipers, and He uses illustrations of judgment as the message of Jonah, and the message of the wisdom of Solomon. Jesus is identifying by context, and with two witnesses, that the generation of vipers is the fourth generation, for the fourth generation is where judgment is accomplished.

Chrystus określił Żydów mianem plemienia żmijowego i posługuje się obrazami sądu: przesłaniem Jonasza oraz przesłaniem mądrości Salomona. Jezus na podstawie kontekstu oraz dwóch świadków wskazuje, że plemię żmijowe to czwarte pokolenie, ponieważ w czwartym pokoleniu dokonuje się sądu.

The one hundred and forty-four thousand are the ensign, or the sign of the latter days, as is the law of God, and the Sabbath. The sign of Jonah is the sign of the resurrection, which for the Jews in Christ’s day and age was His baptism, when the Holy Spirit descended, represented as a dove. Jonah means “dove.” Jonah, John the Revelator, Daniel, Joseph and Lazarus represent the one hundred and forty-four thousand, who are resurrected from being dead in the street for three and a half days. At that point they are to transition from Laodiceans unto Philadelphians, thus becoming the eighth that is of the seven. Jonah represents baptism, for he was cast into the water and symbolically died when he was eaten by the whale. He was thereafter resurrected, as was John, when he was taken out of the boiling oil, and as was Daniel when he was taken out of the lion’s den, and as was Joseph, when he was taken out of the pit, as was Lazarus, the sealing miracle in the time of Christ. The Jews could not see the sign of Jonah, as represented by Christ’s resurrection any clearer than Adventism sees the sign of 9/11, which is the sign of Jonah.

Sto czterdzieści cztery tysiące są sztandarem, czyli znakiem dni ostatecznych, tak jak Prawo Boże i Sabat. Znak Jonasza jest znakiem zmartwychwstania; dla Żydów w czasach Chrystusa znakiem tym był Jego chrzest, gdy zstąpił Duch Święty, przedstawiony jako gołębica. Jonasz znaczy "gołębica". Jonasz, Jan Objawiciel, Daniel, Józef i Łazarz reprezentują sto czterdzieści cztery tysiące, którzy zostają wskrzeszeni z martwych po trzech i pół dniach leżenia na ulicy. W tym momencie mają przejść od Laodycejczyków do Filadelfijczyków, stając się w ten sposób tym ósmym, który jest z siedmiu. Jonasz reprezentuje chrzest, gdyż został wrzucony do wody i symbolicznie umarł, gdy został pożarty przez wieloryba. Został następnie wskrzeszony, podobnie jak Jan, gdy wyjęto go z wrzącego oleju, jak Daniel, gdy wyciągnięto go z lwiej jamy, i jak Józef, gdy wyciągnięto go z dołu, a także jak Łazarz, pieczętujący cud w czasach Chrystusa. Żydzi nie potrafili dostrzec znaku Jonasza, przedstawionego przez zmartwychwstanie Chrystusa, ani trochę wyraźniej niż adwentyzm dostrzega znak 11 września, który jest znakiem Jonasza.

We will continue these subjects in the next article.

Będziemy kontynuować te tematy w następnym artykule.

> “The burden of the warning now to come to the people of God, nigh and afar off, is the third angel’s message. And those who are seeking to understand this message will not be led by the Lord to make an application of the Word that will undermine the foundation and remove the pillars of the faith that has made Seventh-day Adventists what they are today. The truths that have been unfolding in their order, as we have advanced along the line of prophecy revealed in the Word of God, are truth, sacred, eternal truth today. Those who passed over the ground step by step in the past history of our experience, seeing the chain of truth in the prophecies, were prepared to accept and obey every ray of light. They were praying, fasting, searching, digging for the truth as for hidden treasures, and the Holy Spirit, we know, was teaching and guiding us. Many theories were advanced, bearing a semblance of truth, but so mingled with misinterpreted and misapplied scriptures, that they led to dangerous errors. Very well do we know how every point of truth was established, and the seal set upon it by the Holy Spirit of God. And all the time voices were heard, ‘Here is the truth,’ ‘I have the truth; follow me.’ But the warnings came, ‘Go not ye after them. I have not sent them, but they ran.’ (See Jeremiah 23:21.)

> Brzemię ostrzeżenia, które teraz ma dotrzeć do ludu Bożego, z bliska i z daleka, to poselstwo trzeciego anioła. A ci, którzy pragną zrozumieć to poselstwo, nie będą przez Pana prowadzeni do takiego zastosowania Słowa, które podkopałoby fundament i usunęło filary wiary, która uczyniła Adwentystów Dnia Siódmego tym, kim są dzisiaj. Prawdy, które rozwijały się we właściwym porządku, w miarę jak posuwaliśmy się naprzód wzdłuż linii proroctw objawionych w Słowie Bożym, są prawdą, świętą, wieczną prawdą także dziś. Ci, którzy w przeszłej historii naszego doświadczenia przemierzali ten grunt krok po kroku, dostrzegając łańcuch prawdy w proroctwach, byli przygotowani, by przyjąć i być posłuszni każdemu promieniowi światła. Modlili się, pościli, szukali, zgłębiali prawdę jak ukryte skarby, a Duch Święty, jak wiemy, nauczał nas i prowadził. Wysuwano wiele teorii, mających pozór prawdy, lecz tak pomieszanych z błędnie interpretowanymi i niewłaściwie zastosowanymi fragmentami Pisma, że prowadziły do niebezpiecznych błędów. Dobrze wiemy, jak każdy punkt prawdy został ugruntowany i jak Duch Święty przyłożył do niego swoją pieczęć. A przez cały czas słychać było głosy: 'Oto prawda', 'Ja mam prawdę; idźcie za mną.' Lecz przychodziły ostrzeżenia: 'Nie idźcie za nimi. Nie posłałem ich, a jednak pobiegli.' (Zob. Jeremiasza 23:21.)

> “The leadings of the Lord were marked, and most wonderful were His revelations of what is truth. Point after point was established by the Lord God of heaven. That which was truth then, is truth today. But the voices do not cease to be heard—‘This is truth. I have new light.’ But these new lights in prophetic lines are manifest in misapplying the Word and setting the people of God adrift without an anchor to hold them. If the student of the Word would take the truths which God has revealed in the leadings of His people, and appropriate these truths, digest them, and bring them into their practical life, they would then be living channels of light. But those who have set themselves to study out new theories, have a mixture of truth and error combined, and after trying to make these things prominent, have demonstrated that they have not kindled their taper from the divine altar, and it has gone out in darkness.” Selected Messages, book 2, 103, 104.

> Prowadzenie Pana było wyraźne, a Jego objawienia tego, czym jest prawda, były najwspanialsze. Punkt po punkcie Pan, Bóg nieba, utwierdzał prawdę. To, co było prawdą wtedy, jest prawdą i dziś. Ale głosy nie milkną: „To jest prawda. Mam nowe światło.” Jednak te nowe światła w kwestiach proroczych przejawiają się w niewłaściwym zastosowaniu Słowa i puszczaniu ludu Bożego na dryf bez kotwicy, która by go utrzymała. Gdyby badacze Słowa przyjęli prawdy, które Bóg objawił w prowadzeniu swego ludu, przyswoili je, przetrawili i wprowadzili w praktyczne życie, byliby wtedy żywymi kanałami światła. Lecz ci, którzy postanowili dociekać nowych teorii, mają mieszaninę prawdy i błędu, a po próbach wyniesienia tych rzeczy na plan pierwszy dowiedli, że nie zapalili swego kaganka od boskiego ołtarza i że zgasł on w ciemności. Wybrane poselstwa, księga 2, 103, 104.

Back to Articles