Article

# Rome Establishes the Vision - Number Five

Rzym określa wizję - numer pięć

Unveiling the Repeated Prophetic Controversies in Adventism: Understanding the Robbers of Thy People

Ujawnianie powtarzających się proroczych kontrowersji w adwentyzmie: Zrozumienie łupieżców twego ludu

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word

In the last article we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.

W ostatnim artykule zidentyfikowaliśmy sześć proroczych linii kontrowersji, które miały miejsce w historii adwentyzmu od okresu ruchu millerowskiego aż po dzień dzisiejszy. Twierdzę, że pierwszy i ostatni spór o "grabieżców twojego ludu" w czternastym wersecie jedenastego rozdziału Księgi Daniela są proroczo identyczne. Milleriści rozumieli "grabieżców" jako Rzym, a protestanci nauczali, że "grabieżcami" był syryjski król o imieniu Antioch Epifanes.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> A w owych czasach wielu powstanie przeciwko królowi Południa; również rabusie twego ludu wywyższą się, aby utwierdzić widzenie, lecz upadną. Daniel 11:14.

Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.

Wersety od dziesiątego do piętnastego przedstawiają wojnę między królestwami Egiptu i Syrii. Egipt jest w tym fragmencie królem południa, a król Syrii przedstawiony jest jako król północy. Werset dziesiąty wskazuje na to, co historycy nazywają początkiem czwartej wojny syryjskiej w 219 r. p.n.e., zaś wersety jedenasty i dwunasty przedstawiają bitwę pod Rafią w 217 r. p.n.e. oraz jej następstwa. Następnie wersety od trzynastego do piętnastego wskazują na bitwę pod Panium w 200 r. p.n.e. W wersetach dziesiątym–piętnastym syryjskim królem jest Antioch Wielki, władca imperium Seleucydów.

Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.

Werset dziesiąty przedstawia historię, gdy Antiochus Magnus rozpoczyna wojnę, aby odzyskać terytorium, które lata wcześniej zostało odebrane królestwu Seleucydów. W tym wersecie odzyskuje utracone terytorium w 219 r. p.n.e., lecz tymczasowo wstrzymuje agresję i stara się przegrupować siły zbrojne. Odzyskał kontrolę nad utraconym terytorium i dotarł aż do granicy Egiptu, południowego królestwa rządzonego przez dynastię Ptolemeuszy. W latach 219–217 p.n.e. zarówno król południa, jak i król północy czynili przygotowania do zbliżającej się bitwy pod Rafią.

The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnis and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.

Bitwa pod Rafią miała miejsce w 217 r. p.n.e., a południowe królestwo Egiptu, rządzone przez Ptolemeusza, zwyciężyło nad syryjskim królem Antiochusem Magnusem, królem północy w proroczym fragmencie. Następnie w wersetach od trzynastego do piętnastego, siedemnaście lat później, w 200 r. p.n.e., Antiochus Magnus, który wówczas zawarł sojusz z Filipem Macedońskim, stoczył z Egiptem bitwę pod Panium. Południowe królestwo Egiptu miało wówczas króla-dziecko w wieku pięciu lub sześciu lat, a Antiochus Magnis i Filip nie mogli się powstrzymać przed wykorzystaniem króla-dziecka Egiptu, i Antiochus Magnus zwyciężył w bitwie pod Panium. Trzy wersety, które przedstawiają bitwę pod Panium, zawierają werset czternasty, w którym do narracji proroczej wprowadzona zostaje nowa potęga.

The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.

„Rozbójnicy twojego ludu” to inna potęga niż egipski król południa, seleucydzki król północy czy Filip, macedoński władca. Millerowcy rozpoznali, że Rzym to „rozbójnicy twojego ludu”. Jeden z hebrajskich rdzeni, który bywa tłumaczony jako „rozbójnicy”, oznacza „tego, który łamie”. Pogański Rzym jest w proroctwie przedstawiony jako moc, która miała roztrzaskiwać na kawałki.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> Potem w nocnych widzeniach ujrzałem: oto czwarta bestia, straszliwa i przerażająca, niezwykle silna; miała wielkie żelazne zęby: pożerała i miażdżyła, a resztę deptała swymi nogami; różniła się od wszystkich bestii, które były przed nią; i miała dziesięć rogów. Daniela 7:7.

When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.

Kiedy Uriah Smith komentuje rozbójników, cytuje historyka, który wskazuje, że rozbójnicy oznaczają łamaczy.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> Wprowadzona zostaje teraz nowa potęga — 'rabusie twego ludu'; dosłownie, jak mówi biskup Newton, 'łamacze twego ludu'. Daleko, nad brzegami Tybru, królestwo żywiło się ambitnymi planami i mrocznymi zamiarami. Z początku małe i słabe, rosło w siłę i potęgę w zdumiewającym tempie, ostrożnie sięgając tu i ówdzie, by wypróbować swe męstwo i sprawdzić krzepę swego wojennego ramienia, aż, świadome swej mocy, śmiało wzniosło głowę pośród narodów ziemi i niepokonaną ręką chwyciło za ster ich spraw. Odtąd imię Rzymu widnieje na kartach historii, przeznaczone na długie wieki do kierowania sprawami świata i wywierania potężnego wpływu na narody aż do końca czasów.

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

> „Rzym przemówił; i Syria oraz Macedonia rychło dostrzegły zmianę zachodzącą w obrazie ich marzeń. Rzymianie wkroczyli w obronie młodego króla Egiptu, zdecydowani uchronić go przed zgubą obmyśloną przez Antiocha i Filipa. Było to w roku 200 przed Chr., i stanowiło jedną z pierwszych ważnych interwencji Rzymian w sprawy Syrii i Egiptu.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.

Proroctwo przedstawione w wersetach spełniło się mniej więcej w ciągu dwudziestu lat, od 219 r. p.n.e. do 200 r. p.n.e., ale prorocy mówią więcej o dniach ostatecznych niż o dniach, w których żyli.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> „Każdy z dawnych proroków przemawiał mniej dla swoich czasów niż dla naszych, tak iż ich prorokowanie zachowuje moc względem nas. «A to wszystko przydarzyło się im dla przykładu i zostało napisane ku przestrodze dla nas, na których przyszły końce wieków». 1 Koryntian 10:11. «Nie sobie samym, lecz nam usługiwali tymi rzeczami, które wam teraz zostały zwiastowane przez tych, którzy wam głosili ewangelię przez Ducha Świętego zesłanego z nieba; w które to rzeczy aniołowie pragną wejrzeć». 1 Piotra 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> „Biblia nagromadziła i zebrała w jedno swoje skarby dla tego ostatniego pokolenia. Wszystkie wielkie wydarzenia i doniosłe sprawy historii Starego Testamentu powtarzały się i powtarzają w Kościele w tych dniach ostatecznych.” Wybrane poselstwa, tom 3, 338, 339.

Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.

Chociaż Daniel nie żył w dwudziestoletnim okresie, który rozważamy, natchnienie przekazane za pośrednictwem pism Siostry White informuje nas, że znaczna część historii zapisanej w rozdziale jedenastym Księgi Daniela ma się powtórzyć podczas ostatecznego wypełnienia rozdziału jedenastego Księgi Daniela.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> „Nie mamy czasu do stracenia. Przed nami niespokojne czasy. Świat jest wzburzony duchem wojny. Wkrótce rozegrają się sceny ucisku, o których mówią proroctwa. Proroctwo z jedenastego rozdziału Księgi Daniela niemal osiągnęło swoje pełne wypełnienie. Znaczna część historii, która rozegrała się w wypełnieniu tego proroctwa, powtórzy się.” Manuscript Releases, numer 13, 394.

Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”

Wersety 10–15 jedenastego rozdziału Księgi Daniela przedstawiają historię dni ostatecznych, która prowadzi do wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej, gdyż werset 16 określa, kiedy Rzym po raz pierwszy podbił „wspaniałą ziemię”.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> Lecz ten, który przyjdzie przeciwko niemu, będzie czynił, co zechce, i nikt nie ostoi się przed nim; i stanie we wspaniałej ziemi, która przez jego rękę zostanie spustoszona. Daniela 11:16.

Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.

Daniel używa wyrażenia „wspaniała ziemia” dwukrotnie w swoich pismach. Pierwszy raz występuje w wersecie szesnastym, kiedy dosłowny, pogański Rzym podbił dosłowną wspaniałą ziemię Judy.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> „Chociaż Egipt nie mógł ostać się przed Antiochem, królem północy, Antioch nie mógł ostać się przed Rzymianami, którzy teraz wystąpili przeciwko niemu. Żadne królestwa nie były już dłużej zdolne stawiać oporu tej wzrastającej potędze. Syria została podbita i przyłączona do imperium rzymskiego, gdy Pompejusz, 65 r. p.n.e., pozbawił Antiocha Azjatyckiego jego posiadłości i sprowadził Syrię do rangi prowincji rzymskiej.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

> „Ta sama potęga miała również stanąć w Ziemi Świętej i ją pochłonąć. Rzym wszedł w przymierze z ludem Bożym, Żydami, w roku 162 p.n.e., od której to daty zajmuje wybitne miejsce w proroczym kalendarzu. Nie uzyskał jednak jurysdykcji nad Judeą przez rzeczywisty podbój aż do roku 63 p.n.e.; a stało się to w następujący sposób.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.

Ten drugi werset, w którym Daniel używa wyrażenia "wspaniała ziemia", to werset czterdziesty pierwszy.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> Wejdzie także do wspaniałej ziemi, a wiele krajów zostanie obalonych; lecz ci ujdą z jego ręki: Edom, Moab i naczelni spośród synów Ammonu. Daniela 11:41.

Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.

Werset czterdziesty pierwszy oczywiście następuje po wersecie czterdziestym, a werset czterdziesty zaczyna się słowami „i w czasie końca”. W The Great Controversy Siostra White określa rok 1798 jako „czas końca”, więc werset czterdziesty pierwszy opisuje historię, która następuje po czasie końca w 1798 roku.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> „Ale w czasie końca — mówi prorok — «Wielu będzie biegać tam i z powrotem, a poznanie się pomnoży». Daniela 12,4. … Od 1798 roku księga Daniela została odpieczętowana, zwiększyła się znajomość proroctw, a wielu głosiło uroczyste poselstwo o bliskości sądu.” Wielki bój, 356.

The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.

Kraina wspaniała z wersetu czterdziestego pierwszego to nie dosłowna starożytna Juda, lecz duchowa, współczesna Juda. Stany Zjednoczone są duchową, współczesną Judą, a werset czterdziesty pierwszy wskazuje na rychłe wprowadzenie ustawy niedzielnej w Stanach Zjednoczonych.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> Jednak nie to, co duchowe, było pierwsze, lecz to, co cielesne; a potem to, co duchowe. 1 Koryntian 15:46.

That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.

Ta ustawa niedzielna jest typologicznie przedstawiona w wersecie szesnastym, gdyż „znaczna część historii, która miała miejsce” przy wypełnieniu proroctwa z jedenastego rozdziału Księgi Daniela ma się powtórzyć. Wersety 10–15 w czasach ostatecznych przedstawiają historię poprzedzającą i prowadzącą do ustawy niedzielnej.

The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.

Król północy w owych pięciu wersetach, jak również król południa, którzy znaleźli swoje wypełnienie w królu seleukidzkim Antiochu Wielkim i w egipskich królach królestwa Ptolemeuszy, uosabiają potęgi będące w centrum historii prowadzącej do wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej. Te wersety przedstawiają historię ruchu stu czterdziestu czterech tysięcy, gdyż werset dziesiąty wskazuje na upadek Związku Radzieckiego w 1989 roku, a werset szesnasty na wkrótce nadchodzącą ustawę niedzielną.

Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.

Chrystus podkreśla te wersety, zestawiając werset 10 z wersetem 40 oraz werset 16 z wersetem 41. Bezpośrednie odniesienie do dosłownie rozumianej chwalebnej ziemi, która jest typem duchowej chwalebnej ziemi z wersetu 41, stanowi zakończenie sześciu wersetów, a początkiem jest werset 10.

Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.

Tak jak Chrystus zadbał o to, aby werset szesnasty miał bezpośredni związek z wersetem czterdziestym pierwszym, tak też werset dziesiąty ma bezpośredni związek z wersetem czterdziestym. Wyrażenie w wersecie dziesiątym „przelewać się i przechodzić przez” jest identycznym hebrajskim zwrotem, który w wersecie czterdziestym oddano jako „przelewać się i przechodzić ponad”. Ten zwrot występuje w Piśmie tylko w jeszcze jednym miejscu, lecz jest tam przetłumaczony nieco inaczej niż w wersecie dziesiątym i czterdziestym. Mimo to jest to ten sam hebrajski zwrot.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> I przejdzie przez Judę; wyleje się i przejdzie, sięgnie aż do szyi; a rozpostarcie jego skrzydeł wypełni rozległość twojej ziemi, o Immanuelu. Izajasza 8:8.

Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”

Sformułowanie u Izajasza „przeleje się i przejdzie” jest tym samym, co „przeleje się i przejdzie przez” w wersecie dziesiątym oraz „przeleje się i przejdzie ponad” w wersecie czterdziestym. Co więcej, każdy z tych trzech wersetów opisuje atak króla północy na króla południa. U Izajasza północny król Asyrii, Sennacheryb, atakował Judę, południowe królestwo Izraela. W wersecie dziesiątym Antioch Wielki, północny król imperium Seleucydów, atakował południowe królestwo Egiptu. W wersecie czterdziestym król północy, władza papieska, która na początku wersetu czterdziestego otrzymała śmiertelną ranę, atakowała południową ateistyczną potęgę Związku Radzieckiego. Każdy werset przedstawia tę samą proroczą strukturę konfliktu między królami północy i południa, i w każdym z nich król północy „przelewa się i przechodzi”.

Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.

Świadectwo Izajasza i werset dziesiąty zgodnie wskazują, że gdy król północy atakuje, zatrzymuje się, zanim wkroczy do stolicy królestwa południowego. Sennacheryb doprowadził działania wojenne pod mury Jerozolimy i nie posunął się dalej. W 219 r. p.n.e. Antioch Wielki dotarł do granicy Egiptu i zatrzymał się. Następnie przegrał bitwę pod Rafiją, która miała miejsce dwa lata później, w 217 r. p.n.e. Sennacheryb dotarł pod mury Jerozolimy i przegrał bitwę, gdy Bóg interweniował.

> Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.

> Dlatego tak mówi Pan o królu Asyrii: Nie wejdzie do tego miasta, nie wypuści tam strzały, nie stanie przeciw niemu z tarczą ani nie usypie przeciw niemu wału. Drogą, którą przyszedł, tą samą wróci, a do tego miasta nie wejdzie — mówi Pan. Ja będę bronił tego miasta, aby je ocalić — przez wzgląd na siebie i przez wzgląd na mego sługę Dawida. I stało się tej nocy, że anioł Pana wyszedł i pobił w obozie Asyryjczyków sto osiemdziesiąt pięć tysięcy; a gdy rano wstali, oto wszyscy byli trupami. Odszedł więc Sennacheryb, król Asyrii, wrócił i zamieszkał w Niniwie. A gdy oddawał cześć w domu Nisrocha, swego boga, Adrammelek i Sareser, jego synowie, zabili go mieczem; sami zaś uciekli do ziemi Armenii. A jego son Asarhaddon królował po nim. 2 Księga Królewska 19:32-37.

In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.

W 1989 roku król północy zmiótł Związek Radziecki, ale nie zdobył stolicy Związku Radzieckiego. Rosja przetrwała. Następna bitwa, przedstawiona w wersetach jedenastym i dwunastym, to bitwa pod Rafią, która została także zilustrowana przez rozgromienie armii Sennacheryba i jego późniejszą śmierć, co wskazuje na zwycięstwo króla południa — w relacji Sennacheryba było to zwycięstwo Judy, a w relacji Antiocha Wielkiego — Rafia.

Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.

Werset dziesiąty stanowi bezpośrednie powiązanie z wersetem czterdziestym, a werset szesnasty stanowi bezpośrednie powiązanie z wersetem czterdziestym pierwszym. Wersety od dziesiątego do szesnastego przedstawiają historię od 1989 roku aż do prawa niedzielnego. Ten werset przedstawia ukrytą historię w wersecie czterdziestym, która zaczyna się od upadku Związku Radzieckiego w 1989 roku i trwa aż do prawa niedzielnego. Werset dziesiąty łączy także bezpośrednio "siedem czasów" z 26. rozdziału Księgi Kapłańskiej z ukrytą historią, lecz ta linia prawdy wykracza poza to, co tutaj przedstawiamy.

In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.

W historii zwolenników Millera doszło do pierwszej z sześciu głównych kontrowersji w obrębie adwentyzmu dotyczących właściwej identyfikacji Rzymu, a dotyczyła ona tego, kogo przedstawiali rozbójnicy z czternastego wersetu. Protestanci uważali, że przedstawiają oni Antiocha Epifanesa, a zwolennicy Millera identyfikowali ich jako Rzym. W ostatniej kontrowersji adwentyzmu dotyczącej właściwej identyfikacji Rzymu również chodzi o rozbójników z czternastego wersetu. Jedna grupa, reprezentowana przez zwolenników Millera, podtrzymuje podstawowe rozumienie zwolenników Millera, które zostało potwierdzone przez Ducha Proroctwa.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> "Widziałam, że tablica z 1843 roku została pokierowana ręką Pana i że nie należy jej zmieniać; że liczby były takie, jak On chciał; że Jego ręka była nad nią i ukryła błąd w niektórych liczbach, tak że nikt nie mógł go dostrzec, dopóki Jego ręka nie została cofnięta." Wczesne Pisma, 74.

That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.

Ta święta mapa utożsamia kontrowersję z zapisem 164 r. p.n.e.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”

> 164 Śmierć Antiocha Epifanesa, który oczywiście nie wystąpił przeciw Księciu Książąt, gdyż od 164 lat już nie żył, zanim Książę Książąt się urodził.

The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.

Wzmianka o tamtym sporze na świętym wykresie stanowi jedyną prawdę na nim przedstawioną, która nie opiera się na proroczym fragmencie Słowa Bożego. Tym samym wyznacza kamień milowy nie historii biblijnej, lecz historii Adwentu i „nie należy go zmieniać”, gdyż spór ukazuje, w jaki sposób ustanawiana jest prorocza wizja. Odrzucenie tej podstawowej prawdy jest równoczesnym odrzuceniem autorytetu Ducha Proroctwa, który poświadcza święty wykres.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.

> Ostatecznym oszustwem szatana będzie uczynić bezskutecznym świadectwo Ducha Bożego. „Gdzie nie ma widzenia, lud ginie” (Przysłów 29:18). Szatan będzie działał przebiegle, na różne sposoby i przez różne czynniki, aby zachwiać zaufaniem pozostałego ludu Bożego do prawdziwego świadectwa. Wprowadzi fałszywe widzenia, by zwodzić, i zmiesza fałsz z prawdą, tak zbrzydzi ludziom sprawę, że będą uważać wszystko, co nosi miano widzeń, za rodzaj fanatyzmu; lecz szczere dusze, zestawiając fałsz z prawdą, będą potrafiły je rozróżnić. Wybrane poselstwa, księga 2, 78.

The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”

Ostatni spór dotyczący "zbójców twego ludu" jest taki sam jak pierwszy, a bez zrozumienia symbolu, który utwierdza widzenie, "lud ginie." Oni "giną", ponieważ "unieważniają świadectwo Ducha Bożego."

The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.

Inna klasa twierdzi, że Stany Zjednoczone są przedstawione jako rozbójnicy z wersetu czternastego. Ta klasa nie jest w stanie lub nie chce dostrzec, że Antiochus Magnus w wersetach od dziesiątego do piętnastego reprezentuje Stany Zjednoczone. Tak jak protestanci w historii milleryzmu twierdzili, że rozbójnicy to Antiochus, tak klasa, która nie chce tego dostrzec, identyfikuje rozbójników jako moc (Stany Zjednoczone), której typem jest Antiochus.

Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, the Rabshakeh.

Atak Sennacheryba na Judę, który dotarł aż do stolicy, Jerozolimy, i zakończył się niepowodzeniem, był dowodzony przez generała Sennacheryba, Rabszaka.

> Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.

> Otóż teraz, proszę cię, złóż rękojmię mojemu panu, królowi Asyrii, a ja dostarczę ci dwa tysiące koni, jeśli zdołasz ze swej strony posadzić na nich jeźdźców. Jakże więc zdołasz odeprzeć choćby jednego dowódcę spośród najpośledniejszych sług mojego pana, skoro polegasz na Egipcie co do rydwanów i jeźdźców? Czyż teraz wstąpiłem bez Pana przeciw temu miejscu, aby je zniszczyć? Pan rzekł do mnie: Wstąp przeciw tej ziemi i zniszcz ją. Wtedy Eliakim, syn Chilkiasza, i Szebna, i Joach, rzekli do Rabszakego: Mów, prosimy, do twoich sług językiem syryjskim, bo go rozumiemy; a nie mów z nami w języku żydowskim w uszach ludu, który jest na murze. Lecz Rabszake rzekł do nich: Czy mój pan posłał mnie do twego pana i do ciebie, aby mówić te słowa? Czy nie do mężów, którzy siedzą na murze, aby wraz z wami jedli własne łajno i pili własny mocz? Potem Rabszake stanął i zawołał donośnym głosem po żydowsku, i rzekł: Słuchajcie słowa wielkiego króla, króla Asyrii. 2 Księga Królewska 18:23–28.

The Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.

Rabszak przedstawiał nie swoje słowa, lecz słowa Sennacheryba, króla Asyrii. W Księdze Daniela 11:40 król północy to władza papieska, która w czasie końca w 1798 roku otrzymała śmiertelną ranę z rąk ateistycznej Francji, króla południa. W tym wersecie król północy ostatecznie dokonuje odwetu i zalewa królestwo południa (ZSRR) w 1989 roku. Gdy król północy dokonał tego dzieła, przybył z "wozami, i jeźdźcami, i wieloma okrętami". "Wozy i jeźdźcy" symbolizują potęgę militarną, a "okręty" symbolizują potęgę gospodarczą. Te symbole wskazują na Stany Zjednoczone jako zastępczą armię papieskiego Rzymu w zwycięstwie z 1989 roku, co obrazuje Rabszak. Antioch Wielki w wersetach od dziesiątego do piętnastego przedstawia Stany Zjednoczone, a ponieważ William Miller słusznie rozpoznał, że słowo "także" w wersecie czternastym wprowadza do narracji proroczej nową potęgę, "łupieżcy" muszą przedstawiać potęgę odrębną zarówno od ptolemejskich królów południa, jak i od Antiocha, króla północy, czy Filipa Macedońskiego.

> “The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

> Król południa w tym wersecie, bez najmniejszej wątpliwości, oznacza króla Egiptu; lecz co oznaczają rozbójnicy twego ludu, pozostaje może dla niektórych nadal kwestią wątpliwą. To, że nie może to oznaczać Antiocha ani żadnego króla Syrii, jest oczywiste; gdyż anioł mówił o tym narodzie przez szereg poprzednich wersetów, a teraz mówi: „także rozbójnicy twego ludu” itd., co wyraźnie sugeruje jakiś inny naród. Przyznam, że Antioch może i ograbił Żydów; ale jak mogłoby to „utwierdzić widzenie”, skoro nigdzie w widzeniu nie mówi się o Antiochu, że dokonał czynu tego rodzaju; gdyż należał on w widzeniu do tego, co nazywa się królestwem greckim. Znowu, „utwierdzić widzenie” musi oznaczać uczynić je pewnym, dopełnić lub wypełnić. William Miller, Dzieła Millera, Wykład 6, 89.

“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.

„Antiochus” było imieniem wybieranym przez wielu królów syryjskiego imperium Seleucydów. Założycielem tego imperium był Seleucid Nicator, a łączna liczba królów seleucydzkich wynosiła między dwudziestoma sześcioma a trzydziestoma. Wielu z tych królów wybierało imię „Antiochus”, podobnie jak papieże wybierają imiona tronowe, gdy są wybierani na papieża. Wszyscy papieże są „antychrystem”, co oznacza „przeciw Chrystusowi”. Słowo „anti” znaczy „przeciw”. Jako antychryści przyjęli imię swojego duchowego przodka, którym jest Szatan. Zarówno Szatan, jak i papieże są w natchnieniu określani jako antychryst.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> "Determinacja antychrysta do przeprowadzenia buntu, który rozpoczął w niebie, będzie nadal działać w dzieciach nieposłuszeństwa." Świadectwa, tom 9, 230.

A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.

Papież jest przedstawicielem Szatana, a zatem obaj są przeciw Chrystusowi, i dlatego są "Antychrystem". Wybiera imię, gdy obejmuje urząd papieski i staje się ziemskim przedstawicielem Szatana.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> Aby zapewnić sobie doczesne korzyści i zaszczyty, Kościół został skłoniony do zabiegania o przychylność i poparcie wielkich tego świata; a odrzuciwszy w ten sposób Chrystusa, został nakłoniony do uznania zwierzchnictwa przedstawiciela Szatana — biskupa Rzymu. Wielki spór, 50.

By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.

Po ich uczynkach poznacie ich, a papieże kontynuują to samo dzieło co Szatan.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> Przez papieża rzymskiego na ziemi prowadzona jest ta sama działalność, jaka miała miejsce na dworach niebiańskich przed wypędzeniem księcia ciemności. Szatan usiłował skorygować w niebie prawo Boże i wprowadzić własną poprawkę. Wyniósł własny osąd ponad osąd swego Stwórcy i postawił swoją wolę ponad wolą Jehowy, i w ten sposób w istocie uznał Boga za omylnego. Papież również postępuje tak samo i, przypisując sobie nieomylność, stara się dostosować prawo Boże do własnych wyobrażeń, sądząc, że potrafi naprawić błędy, które, jak mu się wydaje, dostrzega w ustawach i przykazaniach Pana nieba i ziemi. W istocie mówi światu: Dam wam lepsze prawa niż prawa Jehowy. Cóż za zniewaga dla Boga niebios! Signs of the Times, 19 listopada 1894.

Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.

Chociaż Seleukos Nikator założył państwo Seleucydów, wielu późniejszych królów obrało imię „Antiochos” na cześć nie Seleukosa, lecz jego ojca. Ojciec Seleukosa, Antiochos, był arystokratą i generałem w służbie króla Filipa II Macedońskiego, który był ojcem Aleksandra Wielkiego. Ten szlachecki status i wojskowe doświadczenie położyły podwaliny pod znaczącą rolę Seleukosa oraz jego późniejsze dojście do władzy po śmierci Aleksandra Wielkiego.

Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.

Królestwo Seleukosa powstało, gdy przejął kontrolę nad trzema z czterech części królestwa Aleksandra. Rzym również podbija trzy potęgi geograficzne, aby przejąć kontrolę i zostać królem północy. Gdy Seleukos zabezpieczył wschód, zachód i północ, stał się w narracji historycznej królem północy, a jego stolicą było miasto Babilon. Wielu późniejszych królów wybierało imię "Antioch", gdy obejmowali tron północy, aby uczcić swojego politycznego przodka. Tę analogię łatwo dostrzec, jeśli chcesz ją dostrzec. Jeśli nie, to nie.

The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.

Imię „Antiochus” (Ἀντίοχος po grecku) pochodzi od greckich elementów „anti” (oznaczającego „przeciw” lub „naprzeciw”) i „ocheo” (oznaczającego „mocno trzymać” lub „utrzymywać”). Królowie północy wybierali to imię, aby zachować swoje polityczne dziedzictwo po ojcu, tak jak antychryst (papieże) wybierają imiona, gdy zaczynają rządzić. Tak jak papieże są przedstawicielami swojego ojca, diabła, tak też Antiochowie z imperium syryjskiego stanowią typ przedstawicieli swojego ojca. W tym ujęciu Antiochus uosabia pełnomocnika ich ojca. Pełnomocnikiem władzy papieskiej w 1989 roku były Stany Zjednoczone, a świeckie świadectwo potwierdza relację między antychrystem, papieżem Janem Pawłem II, a Ronaldem Reaganem w ich działaniach na rzecz obalenia byłego Związku Radzieckiego.

In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.

W wersetach od dziesiątego do szesnastego pierwszy i ostatni werset mają bezpośrednie odniesienia do wersetów czterdziestego i czterdziestego pierwszego. Werset dziesiąty bezpośrednio odpowiada wersetowi czterdziestemu. Werset szesnasty bezpośrednio odpowiada wersetowi czterdziestemu pierwszemu. Wersety te stanowią tę część proroctwa Daniela, która dotyczy czasów ostatecznych.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> Księga, która była zapieczętowana, nie była Księgą Objawienia, lecz tą częścią proroctwa Daniela, która dotyczyła dni ostatecznych. Pismo mówi: „A ty, Danielu, zamknij te słowa i zapieczętuj księgę aż do czasu końca; wielu będzie biegać tu i tam, a wiedza się rozmnoży” (Daniela 12:4). Gdy księga została otwarta, ogłoszono: „Czasu już nie będzie”. (Zob. Objawienia 10:6.) Księga Daniela jest teraz odpieczętowana, a objawienie dane przez Chrystusa Janowi ma dotrzeć do wszystkich mieszkańców ziemi. Przez wzrost wiedzy lud ma zostać przygotowany, aby ostać się w dniach ostatecznych. . . .

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> W poselstwie pierwszego anioła ludzie są wezwani do oddawania czci Bogu, naszemu Stwórcy, który uczynił świat i wszystko, co w nim jest. Oddawali cześć instytucji papiestwa, unieważniając prawo Jehowy, lecz w tej kwestii ma nastąpić wzrost poznania. Wybrane poselstwa, tom 2, 105, 106.

At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.

W czasie końca, w 1989 roku, ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Daniela stanowiło „część proroctwa Daniela dotyczącą dni ostatecznych”. Rozpoznano to, gdy zostało wówczas odpieczętowane, a to odpieczętowanie przyniosło wzrost poznania na temat „instytucji papiestwa, unieważniającej prawo Jehowy”. Alfa i Omega zawsze ukazuje koniec poprzez początek, a proces testowania, który rozpoczął się w 1989 roku, miał na celu wyłonienie dwóch klas czcicieli.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> I powiedział: Idź swoją drogą, Danielu, bo słowa te są zamknięte i zapieczętowane aż do czasu końca. Wielu zostanie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych; lecz bezbożni będą postępować bezbożnie, i żaden z bezbożnych nie zrozumie; ale mądrzy zrozumieją. Daniela 12:9, 10.

We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.

Teraz znajdujemy się w ostatnim etapie tego procesu testowania, ponieważ kontrowersja dotycząca rozbójników na początku adwentyzmu powtarza się. Utożsamienie rozbójników ze Stanami Zjednoczonymi oznacza utożsamienie Antiocha z rozbójnikami. To identyczna kontrowersja jak między millerytami a protestantami.

At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.

Na końcu procesu testowania, tak jak na początku procesu testowania, który rozpoczął się w 1989 roku, Lew z pokolenia Judy odpieczętowuje „tę część proroctwa Daniela, która odnosiła się do dni ostatecznych”. W 1989 roku było to ostatnie sześć wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela, a na końcu jest to ukryta historia wersetu czterdziestego, którą typologicznie przedstawiają wersety od dziesiątego do szesnastego.

We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.

Będziemy kontynuować nasze rozważania nad sześcioma liniami kontrowersji w historii adwentyzmu w kolejnych artykułach. Pierwsza z tych sześciu kontrowersji ilustruje ostatnią z nich. Posłużymy się pierwszą i ostatnią kontrowersją, aby nałożyć je na pozostałe cztery, w miarę jak będziemy przedstawiać elementy związane z wysiłkami wroga sprawiedliwości, mającymi na celu przeszkodzenie ludowi Bożemu w należytym rozróżnianiu „widzenia”, ustanowionego symbolem Rzymu.

> “Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.

> Jeśli nie zrozumiemy wagi chwil, które szybko przemijają i przechodzą w wieczność, i nie przygotujemy się, by stanąć w wielkim dniu Boga, będziemy niewiernymi szafarzami. Strażnik powinien znać porę nocy. Wszystko jest teraz przepojone powagą, którą wszyscy, którzy wierzą w prawdę na ten czas, powinni sobie uświadomić. Powinni działać, mając na względzie dzień Boży. Sądy Boże niebawem spadną na świat, a my musimy się przygotowywać na ten wielki dzień.

> “Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.

> "Nasz czas jest cenny. Mamy tylko kilka, bardzo niewiele, dni próby, w których możemy przygotować się na przyszłe, nieśmiertelne życie. Nie mamy czasu na chaotyczne działania. Powinniśmy obawiać się ślizgania się po powierzchni słowa Bożego." Świadectwa, tom 6, 407.

Back to Articles