Article

# Panium - Number Eight

Panium - numer osiem

Third Line Overview

Przegląd trzeciej linii

Author

Jeff Pippenger

Published

March 17, 2025

Formats

PDF
Word

Seleucus III Ceraunus, ruled briefly as king from 226 to 223 BC before being assassinated or dying under mysterious circumstances. Seleucus III was the immediate predecessor of Antiochus III. The two brothers represent the “sons” of verse ten, and they represent Reagan and Bush in 1989.

Seleucus III Ceraunus rządził krótko jako król od 226 do 223 r. p.n.e., zanim został zamordowany lub zmarł w tajemniczych okolicznościach. Seleucus III był bezpośrednim poprzednikiem Antiochusa III. Dwaj bracia reprezentują „synów” wersetu dziesiątego i reprezentują Reagana i Busha w 1989 roku.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> Lecz jego synowie zostaną pobudzeni i zgromadzą wielkie siły; a jeden z nich z pewnością nadciągnie, przetoczy się i przejdzie; potem zawróci i będzie walczył aż do jego twierdzy. Daniela 11:10.

Verse ten is the third line and it represents the “time of the end” in 1989. It ties together with verse forty of chapter eleven and Isaiah eight verse eight. The connection of these three verses identifies that verse eleven represents the current Ukrainian war, with Putin and Zelenskyy as the antagonists represented in the Battle of Raphia set forth in verse eleven. Verse twelve identifies the aftermath of the Ukrainian war and the fate of Putin. Verse thirteen through fifteen is the battle of Panium.

Werset dziesiąty jest trzecią linią i przedstawia „czas końca” w 1989 roku. Łączy się z wersetem czterdziestym rozdziału jedenastego oraz z Księgi Izajasza, rozdział ósmy, werset ósmy. Związek tych trzech wersetów wskazuje, że werset jedenasty przedstawia obecną wojnę na Ukrainie, z Putinem i Zełenskim jako antagonistami przedstawionymi w bitwie pod Rafią ukazanej w wersecie jedenastym. Werset dwunasty określa następstwa wojny na Ukrainie i los Putina. Wersety od trzynastego do piętnastego to bitwa pod Panium.

The theme of verse ten is the “time of the end” and in agreement with the principles associated with the unsealing of truth at the “time of the end” the verse, though only one verse has a multitude of prophetic lines represented. Verse ten identifies the beginning of the hidden history of verse forty, which marks the beginning of the movement of the third angel and the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

Tematem wersetu dziesiątego jest „czas końca” i zgodnie z zasadami związanymi z odpieczętowaniem prawdy w „czasie końca” werset ten, choć jest tylko jednym wersetem, przedstawia wiele linii proroczych. Werset dziesiąty wskazuje początek ukrytej historii wersetu czterdziestego, który oznacza początek ruchu trzeciego anioła oraz zapieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

The verse connects the seven times of Leviticus twenty-six as identified in the vision which begins in Isaiah chapter seven. That connection marks the combining of divinity with humanity, which is the finishing of the mystery of godliness during the sounding of the seventh trumpet, which is the third woe of Islam.

Werset łączy siedem czasów z Księgi Kapłańskiej 26, jak określono w widzeniu rozpoczynającym się w siódmym rozdziale Księgi Izajasza. To powiązanie oznacza połączenie boskości z człowieczeństwem, co stanowi dopełnienie tajemnicy pobożności podczas rozbrzmiewania siódmej trąby, czyli trzeciego biada islamu.

The verse marks 1989 as the time of the end, and with the connection of Leviticus twenty-six’s seven times, it includes the foundational truth of William Miller, and the rebellion of 1863. The verse starts the hidden history of verse forty. It is therefore an essential element of the increase of knowledge that arrives at the time of the end in 1989 and begins the prophetic illustration of the external events that make up the hidden history of verse forty, and through its connection with the seven times also identifies the internal events in the history between 1989 and the Sunday law.

Werset wyznacza rok 1989 jako czas końca i, w powiązaniu z siedmioma czasami z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej, obejmuje fundamentalną prawdę Williama Millera oraz bunt z roku 1863. Werset rozpoczyna ukrytą historię wersetu czterdziestego. Jest więc istotnym elementem wzrostu poznania, który przychodzi w czasie końca w 1989 roku i rozpoczyna proroczą ilustrację wydarzeń zewnętrznych, które składają się na ukrytą historię wersetu czterdziestego, a poprzez swoje powiązanie z siedmioma czasami identyfikuje także wydarzenia wewnętrzne w historii między rokiem 1989 a prawem niedzielnym.

The number ten is a symbol of a test, and the verses’ connection with the vision of Isaiah seven which places an emphasis upon understanding the truth.

Liczba dziesięć jest symbolem próby, a powiązanie wersetów z wizją Izajasza 7 kładzie nacisk na zrozumienie prawdy.

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:8, 9.

> Bo głową Syrii jest Damaszek, a głową Damaszku Rezyn; i w ciągu sześćdziesięciu pięciu lat Efraim zostanie rozbity, tak że nie będzie ludem. A głową Efraima jest Samaria, a głową Samarii syn Remaliasza. Jeśli nie uwierzycie, z pewnością się nie ostaniecie. Izajasza 7:8–9.

You will not be established if you do not believe that a “head” represents a capital city (Samaria and Damascus) and a king (Rezin and Remaliah’s son Pekah). If you do not understand those three interchangeable symbols, in the context of Isaiah eight, verse eight, (which is the same vision as chapter seven) then you will not be able to identify Putin and Russia as the king of the south in verses eleven through fifteen.

Nie zostaniecie utwierdzeni, jeśli nie wierzycie, że „głowa” oznacza stolicę (Samarię i Damaszek) oraz króla (Rezina i syna Remaliasza, Pekacha). Jeśli nie rozumiecie tych trzech wzajemnie wymiennych symboli w kontekście Izajasza 8:8 (który jest tą samą wizją co rozdział siódmy), nie będziecie w stanie zidentyfikować Putina i Rosji jako króla południa w wersetach 11–15.

> Now therefore, behold, the Lord bringeth up upon them the waters of the river, strong and many, even the king of Assyria, and all his glory: and he shall come up over all his channels, and go over all his banks: And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:7, 8.

> Przeto oto Pan sprowadzi na nich wody rzeki, potężne i liczne — króla asyryjskiego i całą jego chwałę; i on wystąpi ponad wszystkie swoje koryta i przeleje się ponad wszystkie swoje brzegi. I przejdzie przez Judę; zaleje i przejdzie, sięgnie aż po szyję; a rozpostarcie jego skrzydeł napełni szerokość twojej ziemi, o Immanuelu. Izajasz 8:7, 8.

The theme of verse ten is a three-step testing process that begins at the time of the end and leads to the close of probation at the Sunday law.

Tematem wersetu dziesiątego jest trzyetapowy proces testowania, który rozpoczyna się w czasie końca i prowadzi do zamknięcia czasu łaski w momencie wprowadzenia ustawy niedzielnej.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> I powiedział: Idź swoją drogą, Danielu, bo słowa te są zamknięte i zapieczętowane aż do czasu końca. Wielu zostanie oczyszczonych, wybielonych i wypróbowanych; lecz bezbożni będą postępować bezbożnie, i żaden z bezbożnych nie zrozumie; ale mądrzy zrozumieją. Daniela 12:9, 10.

At the “time of the end” the book of Daniel is “unsealed” and a three-step testing process as represented by “purified, and made white, and tried” begins. The “wise” understand, the “wicked” do not understand. Their lack of understanding, just as their lack of oil in the parable of the ten virgins causes them to be destroyed.

„W czasie końca” księga Daniela zostaje „odpieczętowana” i rozpoczyna się trzyetapowy proces, przedstawiony jako „oczyszczeni, wybieleni i wypróbowani”. „Rozumni” rozumieją, „bezbożni” nie rozumieją. Ich brak zrozumienia, podobnie jak brak oliwy w przypowieści o dziesięciu pannach, prowadzi do ich zniszczenia.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> Mój lud ginie z powodu braku poznania; ponieważ odrzuciłeś poznanie, i ja cię odrzucę, abyś nie był dla mnie kapłanem; skoro zapomniałeś prawa swego Boga, i ja zapomnę o twoich dzieciach. Ozeasz 4:6.

The words “My people” means a covenant people, and these covenant people are to be rejected and destroyed for “lack of knowledge.” The Sunday law in the United States is the waymark where things are forgotten or remembered. Remember the Sabbath day is present truth at that point. It is there the whore of Tyre is remembered. It is there that God remembers the sins of Babylon in Revelation.

Wyrażenie „Mój lud” oznacza lud przymierza, a ten lud przymierza ma zostać odrzucony i zniszczony z powodu „braku poznania”. Prawo niedzielne w Stanach Zjednoczonych jest punktem orientacyjnym, w którym rzeczy są zapominane lub pamiętane. Przykazanie „Pamiętaj o dniu szabatu” jest wówczas prawdą na czasie. To tam wspomina się nierządnicę Tyru. To tam Bóg wspomina grzechy Babilonu w Apokalipsie.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. Revelation 18:4–6.

> A usłyszałem inny głos z nieba, mówiący: Wyjdźcie z niej, ludu mój, abyście nie stali się uczestnikami jej grzechów i abyście nie doznali jej plag. Bo jej grzechy sięgnęły aż do nieba, a Bóg wspomniał na jej nieprawości. Oddajcie jej, jak i ona wam oddawała, i odpłaćcie jej podwójnie według jej uczynków; w kielichu, który napełniła, nalejcie jej podwójnie. Objawienie 18:4-6.

It is there that the children, or the prophetic last generation of Laodicean Adventism is cut off. It is there that those who Daniel calls the “wicked” manifest that they had “forgot” God’s law, and the portion of God’s law which they forgot is God’s prophetic rules or laws. The context is clearly that they lack the “knowledge” that is increased when the book of Daniel is unsealed. Daniel contrasts the “wise” with the “wicked” and Jesus the “wise virgins” with the “foolish virgins.” Amos identifies the same class as “fair virgins” as those who are unable to find the prophetic message represented by the east, north and seas.

To tam zostają odcięte dzieci, czyli prorocze ostatnie pokolenie adwentyzmu laodycejskiego. To tam ci, których Daniel nazywa "bezbożnymi", okazują, że "zapomnieli" Bożego prawa, a częścią Bożego prawa, o której zapomnieli, są Boże prorocze zasady lub prawa. Kontekst jasno wskazuje, że brakuje im "wiedzy", która wzrasta, gdy Księga Daniela zostaje odpieczętowana. Daniel przeciwstawia "mądrych" "bezbożnym", a Jezus "mądre panny" "głupim pannom". Amos określa tę samą grupę jako "piękne dziewice", które nie potrafią odnaleźć proroczego przesłania reprezentowanego przez wschód, północ i morza.

> Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: And they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it. In that day shall the fair virgins and young men faint for thirst. They that swear by the sin of Samaria, and say, Thy god, O Dan, liveth; and, The manner of Beersheba liveth; even they shall fall, and never rise up again. Amos 8:11–14.

> Oto nadchodzą dni — mówi Pan Bóg — gdy ześlę na ziemię głód: nie głód chleba ani pragnienie wody, lecz głód słuchania słów Pana. I będą się błąkać od morza do morza i z północy aż na wschód; będą biegać tam i z powrotem, szukając słowa Pana, lecz go nie znajdą. W owym dniu z pragnienia omdleją piękne dziewice i młodzieńcy. Ci, którzy przysięgają na grzech Samarii i mówią: Żyje twój bóg, o Dan, oraz: Żyje zwyczaj Beer-Szeby — ci padną i już nigdy się nie podniosą. Amosa 8:11-14.

The message they cannot find is represented by where they are looking as they “wander from sea to sea, and from the north even to the east.” Amos says these “fair virgins” are in a “famine” of hearing “the Word of the Lord,” and that “in that day they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.” The message that was unsealed from the book of Daniel at the time of the end in 1989 in fulfillment of verse forty and also of verse ten of chapter eleven is summarized in the final two verses of chapter eleven.

Przesłanie, którego nie mogą znaleźć, jest ukazane przez to, gdzie go szukają, gdy „błąkają się od morza do morza i z północy aż na wschód”. Amos mówi, że te „piękne panny” cierpią „głód” słuchania „Słowa Pana” i że „owego dnia będą biegać tu i tam, aby szukać słowa Pana, lecz go nie znajdą”. Przesłanie, które zostało odpieczętowane z Księgi Daniela w czasie końca w 1989 roku, w wypełnieniu wersetu czterdziestego, a także wersetu dziesiątego rozdziału jedenastego, jest podsumowane w dwóch ostatnich wersetach rozdziału jedenastego.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. And he shall plant the tabernacles of his palace between the seas in the glorious holy mountain; yet he shall come to his end, and none shall help him. Daniel 11:44, 45.

> Lecz wieści ze wschodu i z północy zaniepokoją go; dlatego wyruszy z wielkim gniewem, aby zniszczyć i całkowicie wytracić wielu. I rozbije namioty swego pałacu między morzami na chwalebnej świętej górze; lecz dojdzie do swego kresu i nikt mu nie pomoże. Daniela 11:44, 45.

The foolish, fair and wicked virgins who lack the oil, the message of the east, north and seas who rejected knowledge and God’s covenant and Law are remembered by God at the Sunday law. Three battles are represented in verses ten through fifteen. I separate these three battles into three histories, but they are also a line when considered together, for verse ten opens up the “time of the end” and therefore initiates a three-step testing process.

Głupie, sprawiedliwe i niegodziwe panny, którym brakuje oliwy, oraz poselstwo ze wschodu, północy i mórz, które odrzuciło poznanie oraz Boże przymierze i Prawo, są wspominane przez Boga przy prawie niedzielnym. Trzy bitwy są przedstawione w wersetach od dziesiątego do piętnastego. Rozdzielam te trzy bitwy na trzy historie, ale rozpatrywane razem stanowią one także linię, ponieważ werset dziesiąty otwiera "czas końca" i w związku z tym rozpoczyna trzyetapowy proces testowania.

Verse ten connects with the seven times of Leviticus twenty-six and therefore the foundations of Adventism and William Miller’s work. The second step of the three steps is a visual test that began when the light of verse eleven and the Ukrainian war opened up. The second test is visual and represents a test concerning our ability to recognize current events in the light of God’s prophetic Word. The third test is the Battle of Panium of verse fifteen, where Simon Barjonah’s name was changed to Peter, and thus marked the sealing of the one hundred and forty-four thousand just before probation closes at the Sunday law of verse sixteen.

Werset dziesiąty łączy się z „siedem razy” z dwudziestego szóstego rozdziału Księgi Kapłańskiej, a zatem z fundamentami adwentyzmu i dziełem Williama Millera. Drugi z trzech etapów to próba wizualna, która rozpoczęła się, gdy rozbłysło światło wersetu jedenastego i wybuchła wojna na Ukrainie. Druga próba ma charakter wizualny i stanowi sprawdzian naszej zdolności rozpoznawania bieżących wydarzeń w świetle prorocznego Słowa Bożego. Trzecią próbą jest bitwa pod Panium z wersetu piętnastego, w której imię Szymona Barjony zostało zmienione na Piotr, co w ten sposób wyznaczyło przypieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy tuż przed zamknięciem czasu łaski przy ustawie niedzielnej z wersetu szesnastego.

When we consider Antiochus Magnus appearance in each of the three battles represented by verse ten, eleven and fifteen we also see the history of verse nine through sixteen the rise and fall of the false prophet of Bible prophecy.

Rozważając pojawienie się Antiocha Wielkiego w każdej z trzech bitew przedstawionych w wersetach dziesiątym, jedenastym i piętnastym, widzimy też historię wersetów od dziewiątego do szesnastego: wzlot i upadek fałszywego proroka z proroctw biblijnych.

Verses one through four identify the rise and fall of the dragon power. Verses nine and ten identify 1798 and 1989 respectively and in so doing, verses nine through sixteen identify the rise and fall of the false prophet. Verses forty to forty-five represent the rise and fall of the beast. Verses nine and ten also align with verse forty’s two “time of the ends” in 1798 and 1989.

Wersety od pierwszego do czwartego wskazują na powstanie i upadek potęgi smoka. Wersety dziewiąty i dziesiąty wskazują odpowiednio na lata 1798 i 1989 i w ten sposób wersety od dziewiątego do szesnastego wskazują na powstanie i upadek fałszywego proroka. Wersety od czterdziestego do czterdziestego piątego przedstawiają powstanie i upadek bestii. Wersety dziewiąty i dziesiąty odpowiadają także dwóm "czasom końca" z wersetu czterdziestego, w 1798 i 1989.

Sister White informs us clearly that to misunderstand the “time of the end” produces confusion as to where to apply the prophecies.

Siostra White wyraźnie informuje nas, że błędne zrozumienie „czasu końca” powoduje zamieszanie co do tego, gdzie należy zastosować proroctwa.

> “Many are doing the same thing today, in 1897, because they have not had experience in the testing message comprehended in the first, second, and third angels’ messages. There are those who are searching the Scriptures for proof that these messages are still in the future. They gather together the truthfulness of the messages, but they fail to give them their proper place in prophetic history. Therefore such are in danger of misleading the people in regard to locating the messages. They do not see and understand the time of the end, or when to locate the messages. The day of God is coming with stealthy tread, but the supposed wise and great men are prating about ‘higher education’ which they suppose originates with finite men. They know not the signs of Christ’s coming, or of the end of the world.” Sermons and Talks, volume 1, 290.

> Wielu czyni to samo dzisiaj, w roku 1897, ponieważ nie mają doświadczenia w poselstwie próby zawartym w pierwszym, drugim i trzecim poselstwie anielskim. Są tacy, którzy przeszukują Pismo Święte, szukając dowodu, że te poselstwa są jeszcze w przyszłości. Uznają prawdziwość tych poselstw, lecz nie potrafią nadać im właściwego miejsca w historii proroczej. Dlatego tacy są w niebezpieczeństwie wprowadzania ludzi w błąd w kwestii umiejscowienia tych poselstw. Nie widzą ani nie rozumieją czasu końca ani tego, kiedy umiejscowić te poselstwa. Dzień Boży nadchodzi cichym, skradliwym krokiem, lecz rzekomo mądrzy i wielcy ludzie trajkoczą o 'wyższej edukacji', która, jak sądzą, ma swoje źródło w ograniczonych ludziach. Nie znają znaków przyjścia Chrystusa ani znaków końca świata. Sermons and Talks, tom 1, 290.

Verse ten’s theme is the “time of the end” and there are several “time of the ends” identified in chapter eleven. If you “do not see and understand” the “time of the ends” in chapter eleven, you will not know when “to locate the messages.” She says, “there are those who are searching the Scriptures,” and as with all prophets her words are addressing the last days, so in the last days those she is identifying are a class who do not understand the time of the end, so they are also Amos’ “fair virgins” who fall and never rise again.

Tematem dziesiątego wersetu jest „czas końca” i w rozdziale jedenastym zidentyfikowano kilka „czasów końca”. Jeśli nie „widzisz i nie rozumiesz” „czasów końca” w rozdziale jedenastym, nie będziesz wiedzieć, kiedy „umiejscowić poselstwa”. Ona mówi: „są tacy, którzy badają Pisma”, i jak u wszystkich proroków, jej słowa dotyczą ostatnich dni, więc w ostatnich dniach ci, których wskazuje, należą do klasy, która nie rozumie czasu końca, a więc są też „pięknymi pannami” Amosa, które upadają i już nigdy nie powstaną.

In chapter eleven verse one Darius and Cyrus stand together to mark the time of the end in 1989. When Ptolemy went to Babylon and took the northern king into captivity in Egypt in 246 BC, in turn typifying 1798 as represented in verses seven through nine, it was a “time of the end.” Verse ten is the “time of the end” in 1989.

W rozdziale jedenastym, w wersecie pierwszym, Dariusz i Cyrus stoją razem, aby wskazać czas końca w 1989 roku. Gdy Ptolemeusz udał się do Babilonu i w 246 r. p.n.e. wziął króla północy do niewoli w Egipcie, typologicznie zapowiadając 1798 rok, jak przedstawiono w wersetach 7–9, był to „czas końca”. Werset dziesiąty jest „czasem końca” w 1989 roku.

1798 is the end of the twenty-five hundred and twenty years of scattering against the northern kingdom of Israel which began in 723 BC. Twelve hundred and sixty years later in 538 the papacy ruled for twelve hundred and sixty years until 1798. 1798 is a “time of the end,” for it is the end of the seven times, and also the twelve hundred and sixty years, as well as the twelve hundred and ninety years of Daniel chapter twelve. 1798 is a “time of the end” and therefore 538 is also a “time of the end.” 538 is the end of the twelve hundred and sixty years that paganism trampled down God’s sanctuary and His host which preceded papalism doing the same work for the same amount of time.

1798 rok jest końcem okresu dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat rozproszenia przeciwko północnemu królestwu Izraela, który rozpoczął się w 723 r. p.n.e. Po upływie tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat, w 538 roku, papiestwo rozpoczęło panowanie trwające tysiąc dwieście sześćdziesiąt lat, aż do 1798 roku. 1798 rok jest „czasem końca”, gdyż jest końcem siedmiu czasów, a także tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat, jak również tysiąca dwustu dziewięćdziesięciu lat z dwunastego rozdziału Księgi Daniela. 1798 rok jest „czasem końca” i dlatego 538 rok również jest „czasem końca”. 538 rok jest końcem tysiąca dwustu sześćdziesięciu lat, podczas których pogaństwo deptało Bożą świątynię i Jego zastęp; okres ten poprzedzał czas, gdy papiestwo wykonywało tę samą pracę przez równie długi czas.

538 represents the empowerment of the papacy and in so doing it represents the empowerment of the papacy again at the Sunday law. The Sunday law identifies a “time of the end.” Therefore, verse sixteen, as well as verse one, seven through nine and verse ten all mark the “time of the end.” This truth is to be understood by those who know when to locate the messages. Pompey fulfilled verse sixteen when he took Jerusalem. He was followed by Julius Caesar, Augustus Caesar and Tiberias Caesar. Jesus’ birth was a “time of the end” and it took place in the time of Augustus Caesar.

538 oznacza umocnienie papiestwa i w ten sposób symbolizuje ponowne umocnienie papiestwa przy ustawie niedzielnej. Ustawa niedzielna wskazuje na „czas końca”. Dlatego werset szesnasty, a także werset pierwszy, wersety od siódmego do dziewiątego oraz werset dziesiąty, wyznaczają „czas końca”. Prawdę tę mają rozumieć ci, którzy wiedzą, kiedy umiejscowić poselstwa. Pompejusz wypełnił werset szesnasty, gdy zajął Jerozolimę. Po nim nastąpili Juliusz Cezar, August Cezar i Tiberias Cezar. Narodziny Jezusa były „czasem końca” i miały miejsce za Augusta Cezara.

> Then shall stand up in his estate a raiser of taxes in the glory of the kingdom: but within few days he shall be destroyed, neither in anger, nor in battle. Daniel 11:20.

> Wtedy na jego miejscu powstanie ten, który w chwale królestwa nałoży podatki; lecz w ciągu kilku dni zostanie zgładzony, nie przez gniew ani w bitwie. Daniela 11:20.

Verse twenty adds to the list of “time of the ends” in chapter eleven, and so does Tiberias Caesar who ruled during the crucifixion of Christ.

Werset dwudziesty dołącza do listy „czasów końca” w rozdziale jedenastym, podobnie jak Cezar Tyberiasz, który panował podczas ukrzyżowania Chrystusa.

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. Daniel 11:21, 22.

> A w jego miejsce powstanie nikczemny człowiek, któremu nie przyznają godności królewskiej; lecz przyjdzie w pokoju i posiądzie królestwo przez pochlebstwa. A zbrojne siły zostaną sprzed jego oblicza zmiecione jak przez powódź i rozbite; tak, nawet książę przymierza. Daniela 11:21, 22.

The cross stands at the center of the prophetic week which Christ came to confirm with many.

Krzyż stoi w centrum tygodnia prorockiego, który Chrystus przyszedł potwierdzić wobec wielu.

> And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:27.

> I utwierdzi przymierze z wieloma na jeden tydzień; a w połowie tygodnia sprawi, że ofiara i dar ofiarny ustaną, a z powodu szerzenia się obrzydliwości spowoduje spustoszenie, aż do dokonania się końca, a to, co postanowione, zostanie wylane na spustoszonego. Daniela 9:27.

In the midst of the week, we have a beginning and an ending for the first twelve hundred and sixty days ended right where the next twelve hundred and sixty days started. The week aligns with the seven times of scattering against the northern kingdom that represented both paganism and papalism trampling down the sanctuary and host.

W połowie tygodnia mamy początek i koniec, ponieważ pierwsze tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni zakończyły się dokładnie tam, gdzie rozpoczęły się następne tysiąc dwieście sześćdziesiąt dni. Tydzień odpowiada siedmiokrotnemu rozproszeniu przeciwko królestwu północnemu, które reprezentowało zarówno pogaństwo, jak i papiestwo, depczące świątynię i zastęp.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> Potem usłyszałem, jak jeden święty mówił, a inny święty rzekł do owego świętego, który mówił: Jak długo potrwa widzenie dotyczące ofiary codziennej i występku spustoszenia, aby oddać zarówno świątynię, jak i zastęp na podeptanie? Daniela 8:13.

538 is a “time of the end” and it aligns with the cross, which is also the end of a prophetic period. 538 and the cross provide two witnesses that both the beginning and ending of a prophecy is prophetically marked as a “time of the end.”

538 jest "czasem końca" i zbiega się z krzyżem, który również stanowi koniec proroczego okresu. 538 i krzyż są dwoma świadkami tego, że zarówno początek, jak i koniec proroctwa są oznaczone w proroctwie jako "czas końca".

Verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.” Verse twenty-three identifies the league the Maccabean Jews made with pagan Rome in 161 to 158 BC. The history of the Hasmonean Dynasty from their initial battle unto their ending in the destruction of Jerusalem in 70 AD represents apostate Protestantism in the United States beginning in 1844, the end of a time prophecy, and therefore a “time of the end,” and ending at the Sunday law as represented by 70 AD.

Wersety 21 i 22, werset 20, werset 16, werset 10, wersety 7–9 oraz werset 1 wszystkie wskazują na „czas końca”. Werset 23 wskazuje na sojusz, który Machabeusze zawarli z pogańskim Rzymem w latach 161–158 p.n.e. Historia dynastii hasmonejskiej, od pierwszej bitwy aż po jej kres w zniszczeniu Jerozolimy w 70 r. n.e., reprezentuje odstępczy protestantyzm w Stanach Zjednoczonych: rozpoczyna się on w 1844 r., na końcu proroctwa czasowego, a więc „czasie końca”, i kończy się prawem niedzielnym, co symbolizuje rok 70 n.e.

Verse twenty-three identifies a “time of the end” in 167 BC at the battle of Modein and also in 70 AD, both typifying 1844 and the Sunday law respectively. Verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Werset dwudziesty trzeci wskazuje na „czas końca” w 167 r. p.n.e. podczas bitwy pod Modein oraz w 70 r. n.e.; oba te wydarzenia odpowiednio typizują rok 1844 i prawo niedzielne. Werset dwudziesty trzeci, wersety dwudziesty pierwszy i dwudziesty drugi, werset dwudziesty, werset szesnasty, werset dziesiąty, wersety od siódmego do dziewiątego oraz werset pierwszy — wszystkie wyznaczają „czas końca”.

Verse twenty-four identifies the three-hundred-and-sixty-year supremacy of pagan Rome, thus marking both the beginning in 31 BC and ending in 330 as “time of the ends.” Verse twenty-seven and twenty-nine identify both the beginning and ending of that period, so verse twenty-four, verse twenty-seven, verse twenty-nine, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Werset dwudziesty czwarty wskazuje na trzystusześćdziesięcioletnią dominację pogańskiego Rzymu, a tym samym wyznacza zarówno początek w 31 r. p.n.e., jak i zakończenie w 330 r. jako „czas końców”. Wersety dwudziesty siódmy i dwudziesty dziewiąty wskazują zarówno początek, jak i koniec tego okresu, więc werset dwudziesty czwarty, werset dwudziesty siódmy, werset dwudziesty dziewiąty, werset dwudziesty trzeci, wersety dwudziesty pierwszy i dwudziesty drugi, werset dwudziesty, werset szesnasty, werset dziesiąty, wersety od siódmego do dziewiątego oraz werset pierwszy wszystkie wyznaczają „czas końca”.

Verse thirty-one identifies 538 when the abomination that maketh desolate was placed and verses thirty-six and forty identify 1798 as the “time of the end.” 538 in verse thirty-one and 1798 in verses thirty-six and forty, verses twenty-seven and twenty-nine, verse twenty-four, verse twenty-three, verses twenty-one and twenty-two, verse twenty, verse sixteen, verse ten, verses seven through nine and verse one all mark the “time of the end.”

Werset 31 wskazuje rok 538, kiedy postawiono ohydę spustoszenia, a wersety 36 i 40 wskazują rok 1798 jako „czas końca”. Rok 538 w wersecie 31 i rok 1798 w wersetach 36 i 40, a także: wersety 27 i 29, werset 24, werset 23, wersety 21 i 22, werset 20, werset 16, werset 10, wersety 7–9 oraz werset 1 — wszystkie wyznaczają „czas końca”.

The “time of the end” is marked thirteen times before verse forty-one which is the Sunday law and another “time of the end,” as is verse forty-five when the pope comes to his end with none to help. Fifteen times the “time of the end” is located in chapter eleven. Verse ten’s theme is the “time of the end.” It represents the truths which are unsealed in the sealing time of the one hundred and forty-four thousand.

"Czas końca" pojawia się trzynaście razy przed wersetem czterdziestym pierwszym, który jest ustawą niedzielną i kolejnym "czasem końca", podobnie jak w wersecie czterdziestym piątym, gdy papież dochodzi do swego kresu i nikt mu nie pomaga. Piętnaście razy "czas końca" występuje w rozdziale jedenastym. Tematem wersetu dziesiątego jest "czas końca". Przedstawia on prawdy, które zostają odpieczętowane w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

We will continue in the next article.

Będziemy kontynuować w następnym artykule.

Back to Articles