Article

# Panium - Number Four

Panium - Numer cztery

An Alliance

Sojusz

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2025

Formats

PDF
Word

In the history of Panium an alliance was formed between Antiochus Magnus and Philip of Macedon. The battle was directly carried out against the child Ptolemy V by Antiochus, and Philip contributed in the sense that his warfare in other parts of the realm prevented other armies from coming to the aid of the Egyptian child king. This means that Putin, the final king of the south—typified by the child king of Egypt (child meaning last generation prophetically) is defeated by Trump represented as Antiochus Magnus who defeated Ptolemy V at Panium and as Reagan defeated the USSR in 1989.

W historii Panium zawarto sojusz między Antiochusem Magnusem a Filipem Macedońskim. Bitwę bezpośrednio stoczył Antiochus przeciw Ptolemeuszowi V, królowi‑dziecku, a wkład Filipa polegał na tym, że jego działania wojenne w innych częściach państwa uniemożliwiły innym armiom przybycie z pomocą egipskiemu królowi‑dziecku. Oznacza to, że Putin, ostatni król południa — typologicznie zobrazowany przez króla‑dziecko Egiptu (dziecko oznacza w sensie proroczym ostatnie pokolenie) — zostaje pokonany przez Trumpa, przedstawionego jako Antiochus Magnus, który pokonał Ptolemeusza V pod Panium, oraz jako Reagan, który pokonał ZSRR w 1989 roku.

Philip means “a lover of horses” and “horses” symbolize both military and economic power. Horses pull chariots and are ridden by soldiers, and horses also move goods to the market. “Horses” are a symbol of “chariots, ships and horsemen” which is the primary symbol of the United States in its proxy relationship with the king of the north as set forth in verse forty.

Imię Filip oznacza „miłośnika koni”, a „konie” symbolizują zarówno potęgę militarną, jak i gospodarczą. Konie ciągną rydwany i są dosiadane przez żołnierzy, a także przewożą towary na rynek. „Konie” są symbolem „rydwanów, okrętów i jeźdźców”, co stanowi główny symbol Stanów Zjednoczonych w ich relacji pośredniej z królem północy, jak to przedstawiono w wersecie czterdziestym.

Trump’s ally has two typifications in Philip of Macedon and Herod Philip the Tetrarch. Whether it is Herod Philip or Philip of Macedon the symbol identifies one who loves the power supplied to it by either Caesar or Antiochus, respectively. Philip loves horses, and one Philip was from Macedon, which held a central and foundational role in Alexander the Great’s kingdom.

Sojusznik Trumpa ma dwa typologiczne odniesienia: do Filipa Macedońskiego oraz do Heroda Filipa Tetrarchy. Niezależnie od tego, czy chodzi o Heroda Filipa, czy o Filipa Macedońskiego, symbol wskazuje na tego, kto miłuje władzę udzielaną mu odpowiednio przez Cezara bądź Antiocha. Filip kocha konie, a jeden z Filipów pochodził z Macedonii, która odgrywała centralną i fundamentalną rolę w królestwie Aleksandra Wielkiego.

It was his homeland, the kingdom he inherited from his father, Philip II, and the springboard for his vast empire. Located in the northern part of Greece, Macedon was distinct as the political and military core where Alexander was born (in Pella, 356 BC) and raised, and it provided the initial resources, manpower, and organizational structure that fueled his conquests. In essence, Macedon was the nucleus of Alexander’s kingdom—its starting point, military engine, and the region that anchored his identity as a Macedonian king, even as his empire grew far beyond its borders.

Była jego ojczyzną, królestwem, które odziedziczył po ojcu, Filipie II, i punktem wyjścia dla jego rozległego imperium. Położona w północnej części Grecji, Macedonia stanowiła polityczne i militarne centrum, w którym Aleksander urodził się (w Pelli, 356 r. p.n.e.) i dorastał, i zapewniła początkowe zasoby, potencjał ludzki oraz strukturę organizacyjną, które napędzały jego podboje. W istocie Macedonia była jądrem królestwa Aleksandra — jego punktem wyjścia, militarnym motorem oraz regionem, który zakotwiczał jego tożsamość jako macedońskiego króla, nawet gdy jego imperium rozrastało się daleko poza jej granice.

Macedon represents the northern area of Alexander’s fourfold kingdom. Thus, one Philip is the Tetrarch, meaning ‘a fourth part,’ and the other Philip is ‘one-fourth’ of the four winds of Alexander’s former empire.

Macedonia reprezentuje północną część czteroczęściowego królestwa Aleksandra. Zatem jeden Filip jest tetrarchą, to znaczy „jedną czwartą”, a drugi Filip jest „jedną czwartą” czterech wiatrów dawnego imperium Aleksandra.

Herod represents one who rejects the covenant. Esau, the blood line that leads to Herod rejected his birthright. At the very beginning of the history of a chosen covenant people Esau becomes a symbol of those who reject the covenant Christ died to confirm. At the very point where God was going to expand his chosen covenant people into twelve tribes, Esau rebelled. At the end of ancient Israel, when at the cross the Jews claimed they had “no other king than Caesar” the Jewish nation became the symbol at the end which had been typified by Esau in the beginning. Herod’s family tree is made up of the blood line of Esau and the Jews, a blood line symbolized by a rebellious covenant breaker at the beginning and a rebellious covenant people at the end.

Herod jest symbolem kogoś, kto odrzuca przymierze. Ezaw, od którego wywodzi się linia krwi Heroda, odrzucił swoje prawo pierworództwa. Już na samym początku historii wybranego ludu przymierza Ezaw staje się symbolem tych, którzy odrzucają przymierze, które Chrystus potwierdził swoją śmiercią. Właśnie w momencie, gdy Bóg zamierzał rozszerzyć swój wybrany lud przymierza na dwanaście plemion, Ezaw zbuntował się. U kresu starożytnego Izraela, gdy pod krzyżem Żydzi oświadczyli, że "nie mają innego króla niż Cezar", naród żydowski stał się końcowym symbolem tego, co na początku zostało zobrazowane w postaci Ezawa. Drzewo genealogiczne Heroda składa się z linii krwi Ezawa oraz Żydów, linii krwi symbolizowanej przez buntownika, który złamał przymierze, na początku oraz przez buntowniczy lud przymierza na końcu.

Herod the Great imposed the taxes that brought Joseph and Mary to Bethlehem, and one of his three sons, Herod Antipas the son of Herod the Great ruled during the time of the cross. The period of Christ’s life from His birth to His death is symbolically represented by the family of Herod, thus identifying the history as the time of the chosen people’s visitation, a visitation the Jews by and large never saw.

Herod Wielki nałożył podatki, które sprowadziły Józefa i Maryję do Betlejem, a jeden z jego trzech synów, Herod Antypas, syn Heroda Wielkiego, panował w czasie Krzyża. Okres życia Chrystusa od Jego narodzenia do Jego śmierci jest symbolicznie przedstawiony przez rodzinę Heroda, co określa te dzieje jako czas nawiedzenia ludu wybranego — nawiedzenia, którego Żydzi w swej większości nie rozpoznali.

Herod the Great murdered the children in response to Jesus’ birth, thus repeating the history of the birth of Moses when Egypt was murdering children. The first child slaughter was an attempt to murder the expected chosen one and the last child slaughter was again an attempt to murder the expected chosen one. The one hundred and forty-four thousand sing the song of Moses and the Lamb, and prophetically a “song” represents an experience. The one hundred and forty-four thousand live in a period that possesses parallel experiences. One of those parallels arrived on January 22, 1973 with a Supreme Court ruling allowing abortions in the USA. In the following forty-nine years roughly 66 million potential candidates to be among the one hundred and forty-four thousand were slaughtered through federally sanctioned abortion.

Herod Wielki zamordował dzieci w odpowiedzi na narodziny Jezusa, powtarzając historię z czasów narodzin Mojżesza, kiedy w Egipcie mordowano dzieci. Pierwsza rzeź dzieci była próbą zamordowania oczekiwanego wybrańca, a ostatnia rzeź dzieci była również próbą zamordowania oczekiwanego wybrańca. Sto czterdzieści cztery tysiące śpiewają pieśń Mojżesza i Baranka, a proroczo „pieśń” oznacza doświadczenie. Sto czterdzieści cztery tysiące żyją w okresie, w którym występują doświadczenia równoległe. Jedna z tych paralel pojawiła się 22 stycznia 1973 roku wraz z orzeczeniem Sądu Najwyższego zezwalającym na aborcję w USA. W ciągu kolejnych czterdziestu dziewięciu lat około 66 milionów potencjalnych kandydatów do grona stu czterdziestu czterech tysięcy zostało wymordowanych w wyniku federalnie usankcjonowanej aborcji.

Power symbolizes military strength:

Moc symbolizuje siłę wojskową:

> And the beast which I saw was like unto a leopard, and his feet were as the feet of a bear, and his mouth as the mouth of a lion: and the dragon gave him his power, and his seat, and great authority. Revelation 13:2.

> I bestia, którą widziałem, była podobna do lamparta, a jej nogi były jak nogi niedźwiedzia, a jej paszcza była jak paszcza lwa; i smok dał jej swoją moc, swój tron i wielką władzę. Objawienie 13:2.

The dragon, who is pagan Rome provided three things for the papacy, i.e. “his power, and his seat, and great authority.” In verse twelve the USA, the earth beast is represented as exercising all the “power” of the beast before him. Yet the word “power” in verse two is a different Greek word than the word translated as “power” in verse twelve. In verse two “power” is G1722: meaning in the face of (literally or figuratively): in the presence (sight) of.

Smok, który jest pogańskim Rzymem, zapewnił papiestwu trzy rzeczy, tj. "swoją moc, swój tron i wielką władzę". W wersecie dwunastym USA, bestia z ziemi, jest przedstawiona jako sprawująca całą "moc" bestii przed nią. Jednak słowo "moc" w wersecie drugim jest innym greckim słowem niż to przetłumaczone jako "moc" w wersecie dwunastym. W wersecie drugim "moc" to G1722: o znaczeniu "w obliczu" (dosłownie lub w przenośni): "w obecności (na oczach)".

The word “power” in verse twelve is a different Greek word.

Słowo "power" w dwunastym wersecie to inne greckie słowo.

> And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:12.

> I w obecności pierwszej bestii sprawuje całą jej władzę i sprawia, że ziemia i ci, którzy na niej mieszkają, oddają pokłon pierwszej bestii, której śmiertelna rana została uleczona. Objawienie 13:12.

The word “power” G1832 here means, (in the sense of ability); privilege, that is, delegated influence: authority, jurisdiction, liberty, power, right, strength. The word “power” in verse twelve is identifying that the earth beast is the sea beast’s delegated authority—the USA is the proxy representative of the sea beast. The USA exercises all the delegated authority of the first beast. In verse two pagan Rome gave three things to the papacy. Clovis gave his military and economic might to the papacy in 496 at the Battle of Tolbiac. Constantine gave the “seat” of the empire away in 330 and Justinian identified the pope as the corrector of heretics and the head of the churches by a decree in 533. Clovis in 496 typifies Reagan in 1989. Reagan typifies Trump.

Słowo „power” G1832 oznacza tutaj (w sensie zdolności): przywilej, to jest delegowany wpływ: władza, jurysdykcja, wolność, moc, prawo, siła. Słowo „power” w wersecie dwunastym wskazuje, że bestia z ziemi jest delegowaną władzą bestii z morza - USA jest zastępczym reprezentantem bestii z morza. USA sprawuje całą delegowaną władzę pierwszej bestii. W wersecie drugim pogański Rzym przekazał papiestwu trzy rzeczy. Clovis przekazał papiestwu swą potęgę militarną i gospodarczą w 496 roku podczas bitwy pod Tolbiac. Konstantyn oddał „stolicę” imperium w 330 roku, a Justynian dekretem z 533 roku wskazał papieża jako korektora heretyków i głowę kościołów. Clovis z 496 roku jest typem Reagana z 1989 roku. Reagan jest typem Trumpa.

According to Gregory of Tours (writing nearly a century later), Clovis was losing the battle and, in desperation, called upon the Catholic god for aid. His wife, Clotilde, was a Catholic Burgundian princess who had been urging him to convert from paganism. Clovis vowed that if he won, he would adopt Catholicism. The tide turned—whether by divine intervention or military strategy—and Clovis defeated the Alemanni, killing their king and scattering their forces. True to his vow, he converted to Catholicism and was baptized, traditionally dated to Christmas Day 496 in Reims by Bishop Remigius (St. Remi).

Według Grzegorza z Tours (piszącego niemal sto lat później), Chlodwig przegrywał bitwę i, w desperacji, wezwał na pomoc katolickiego Boga. Jego żona, Klotylda, była katolicką burgundzką księżniczką, która nakłaniała go do nawrócenia się z pogaństwa. Chlodwig ślubował, że jeśli wygra, przyjmie katolicyzm. Losy bitwy odwróciły się — czy to za sprawą boskiej interwencji, czy dzięki strategii wojskowej — i Chlodwig pokonał Alemanów, zabijając ich króla i rozpraszając ich siły. Wierny ślubowi, przeszedł na katolicyzm i został ochrzczony, co tradycyjnie datuje się na dzień Bożego Narodzenia 496 roku w Reims, przez biskupa Remigiusza (św. Remiego).

His conversion marked a turning point, making Clovis the first Catholic king among the Germanic rulers (unlike the Arian Christian Visigoths or Ostrogoths). This aligned the Franks with the Roman Church, gaining him support from the Gallo-Roman population and the papacy. Clovis’ baptism is often seen as the symbolic “birth of France” as a Catholic nation, distinguishing it from other barbarian kingdoms that adhered to Arianism or paganism. For this reason, Catholicism refers to France as “the firstborn of the Catholic church,” and also “the eldest daughter of the Catholic church.”

Jego nawrócenie stanowiło punkt zwrotny, czyniąc Clovisa pierwszym katolickim królem wśród władców germańskich (w przeciwieństwie do ariańskich Wizygotów czy Ostrogotów). To związało Franków z Kościołem rzymskim, zapewniając mu poparcie ludności gallo-rzymskiej oraz papiestwa. Chrzest Clovisa jest często postrzegany jako symboliczne „narodziny Francji” jako narodu katolickiego, co odróżnia ją od innych królestw barbarzyńskich, które wyznawały arianizm lub pogaństwo. Z tego powodu katolicyzm określa Francję jako „pierworodną Kościoła katolickiego” oraz „najstarszą córkę Kościoła katolickiego”.

When Clovis became the first proxy power of the papacy in 496, he typified Reagan who became the proxy power in 1989. In the history of Reagan and pope John Paul II a secret alliance was formed for the purpose of bringing down the king of the south. From 1798 unto the Sunday law the whore of Tyre is hidden, and she is the very same whore who traces her roots back to Macedon the northern most kingdom. She is the king of the north, hidden prophetically, but still professing to be infallible.

Gdy Chlodwig został w 496 roku pierwszą mocą pośrednią papiestwa, stanowił pierwowzór Reagana, który w 1989 roku stał się taką mocą. W historii Reagana i papieża Jana Pawła II zawarto tajny sojusz w celu obalenia króla południa. Od 1798 roku aż do prawa niedzielnego nierządnica z Tyru pozostaje ukryta, a jest to ta sama nierządnica, której korzenie sięgają Macedonii, najbardziej na północ położonego królestwa. Ona jest królem północy, proroczo ukrytym, lecz wciąż utrzymuje, że jest nieomylna.

The pope also represents “them that forsake the covenant,” who though prophetically hidden throughout the three proxy wars; will ultimately come into view in the history of the Battle of Panium. In the transition from Imperial Rome to papal Rome Daniel identifies when pagan Rome was reaching the end of its time as the fourth kingdom of Bible prophecy.

Papież reprezentuje także „tych, którzy odstępują od przymierza”, którzy, choć proroczo ukryci podczas trzech wojen zastępczych, ostatecznie ujawnią się w historii bitwy pod Panium. W okresie przejścia od Rzymu cesarskiego do Rzymu papieskiego Daniel wskazuje moment, gdy pogański Rzym zbliżał się do końca swojego czasu jako czwarte królestwo proroctwa biblijnego.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Albowiem okręty z Chittim nadciągną przeciw niemu; dlatego się zatrwoży, zawróci i oburzy się na święte przymierze; tak też uczyni; zawróci nawet i wejdzie w porozumienie z tymi, którzy porzucają święte przymierze. Daniela 11:30.

In the verse “them that forsake the holy covenant” is the Catholic church. Those who forsake the holy covenant are John the Revelator’s compromising church of Pergamos, that according to Paul would fall away before the man of sin would be revealed. Catholicism is those who have forsaken the covenant as represented by the attack that was brought against the Word of God, and also the seventh-day Sabbath which were both brought under progressive attacks from the time of Constantine onward. Earlier in chapter eleven the “covenant” is also referenced.

Określenie „ci, którzy porzucają święte przymierze” w tym wersecie odnosi się do Kościoła katolickiego. Tymi, którzy porzucają święte przymierze, jest u Jana Objawiciela ulegający kompromisom Kościół w Pergamonie, który według Pawła miał odpaść, zanim zostanie objawiony człowiek grzechu. Katolicyzm to ci, którzy porzucili przymierze, co jest reprezentowane przez atak przypuszczony przeciwko Słowu Bożemu, a także przeciwko szabatowi siódmego dnia; oba te elementy od czasów Konstantyna począwszy były poddawane postępującym atakom. Wcześniej w rozdziale jedenastym wspomniane jest także „przymierze”.

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:27–29.

> A serca tych dwóch królów będą nastawione na czynienie zła i będą mówić kłamstwa przy jednym stole; lecz nie powiedzie się to, bo koniec nastąpi jeszcze w wyznaczonym czasie. Potem wróci do swojej ziemi z wielkim bogactwem, a jego serce obróci się przeciwko świętemu przymierzu; podejmie działania i wróci do swojej ziemi. W wyznaczonym czasie powróci i skieruje się na południe; lecz nie będzie to jak poprzednio ani jak później. Daniel 11:27-29.

In these verses “he” returns to his own land, then later he returns to his own land again. The two returning’s represent two victories that were then followed by a triumphal “return” to the city of Rome. The first was the Battle of Actium in 31 BC against Antony and Cleopatra, and the second was after the destruction of Jerusalem in 70 AD. The “time appointed” in the verses is the year 330, which identified the conclusion of the prophetic “time” of verse twenty-four that equates to three hundred and sixty years.

W tych wersetach „on” wraca do swojej ziemi, a potem ponownie wraca do swojej ziemi. Dwa powroty symbolizują dwa zwycięstwa, po których następował triumfalny „powrót” do Rzymu. Pierwszym było zwycięstwo w bitwie pod Akcjum w 31 r. p.n.e. nad Antoniuszem i Kleopatrą, a drugie nastąpiło po zniszczeniu Jerozolimy w 70 r. n.e. „Czas wyznaczony” w tych wersetach to rok 330, który wyznaczał zakończenie proroczego „czasu” z wersu dwudziestego czwartego, równego trzystu sześćdziesięciu latom.

The two kings who speak lies at one table do so before the “time appointed,” “for yet the end shall be at the time appointed.” A question which should be considered is what does the verse mean when it states, “Then shall he return into his land with great riches?” Does it mean at the time appointed, then shall he return; or does it mean once the two tell lies at the table, then shall he return, and therefore the return is before the time appointed.

Dwaj królowie, którzy mówią kłamstwa przy jednym stole, czynią to przed "wyznaczonym czasem", "gdyż koniec nastąpi dopiero w wyznaczonym czasie." Pytanie, które należy rozważyć, brzmi: co oznacza ten werset, gdy stwierdza: "Wtedy powróci do swojej ziemi z wielkim bogactwem?" Czy znaczy to, że w wyznaczonym czasie powróci; czy też znaczy to, że gdy ci dwaj powiedzą kłamstwa przy stole, wtedy powróci, a zatem powrót nastąpi przed wyznaczonym czasem.

Uriah Smith identifies the two returns as 31 BC and 70 AD, which represents a history before the year 330, which is the time appointed. Smith also points out that the “return” of verse twenty-nine is post 330, and that it is not successful as were the returns following the battles of Actium and Jerusalem. What this means is that before the time appointed there is a meeting where lies are told, that is followed by one of the two kings who had been telling lies returning with great riches, who then opposes the holy covenant, does exploits and returns at the year 330, which is the time appointed.

Uriah Smith określa dwa powroty jako 31 r. p.n.e. i 70 r. n.e., co przedstawia dzieje sprzed roku 330, który jest czasem wyznaczonym. Smith zwraca też uwagę, że „powrót” z wersetu dwudziestego dziewiątego przypada po roku 330 i że nie jest on pomyślny, jak to miało miejsce w przypadku powrotów po bitwach pod Akcjum i Jerozolimą. Oznacza to, że przed czasem wyznaczonym dochodzi do spotkania, na którym padają kłamstwa; następnie jeden z dwóch królów, którzy kłamali, powraca z wielkimi bogactwami, po czym sprzeciwia się świętemu przymierzu, dokonuje wyczynów i powraca w roku 330, który jest czasem wyznaczonym.

He then attacks the south, but it will be unlike the Battle of Actium or the destruction of Jerusalem. The history of 70 AD in the verses portrays the end of God’s chosen covenant people as represented by “the holy covenant” in the passage. In verse thirty pagan Rome has intelligence with those who forsake the holy covenant. 70 AD was the very end of ancient literal Israel as God’s covenant people, and verse thirty is identifying the history four centuries after 70 AD. Those who forsake the covenant in the history represented in verse thirty, are those who have forsaken the covenant entered into by God and His Christian people. Papal Rome is the church represented as those who forsake the holy covenant in verse thirty.

Następnie atakuje południe, lecz nie będzie to podobne do bitwy pod Akcjum ani do zburzenia Jerozolimy. Historia roku 70 n.e. w wersetach ukazuje kres wybranego ludu przymierza Bożego, przedstawionego w tym fragmencie jako „święte przymierze”. W wersecie trzydziestym pogański Rzym wchodzi w porozumienie z tymi, którzy porzucają święte przymierze. Rok 70 n.e. był ostatecznym kresem starożytnego, dosłownego Izraela jako ludu przymierza Bożego, a werset trzydziesty wskazuje na historię rozgrywającą się cztery stulecia po roku 70 n.e. Tymi, którzy porzucają przymierze w historii przedstawionej w wersecie trzydziestym, są ci, którzy odrzucili przymierze zawarte przez Boga z Jego ludem chrześcijańskim. Rzym papieski jest Kościołem przedstawionym w wersecie trzydziestym jako ten, który porzuca święte przymierze.

> For the ships of Chittim shall come against him: therefore he shall be grieved, and return, and have indignation against the holy covenant: so shall he do; he shall even return, and have intelligence with them that forsake the holy covenant. Daniel 11:30.

> Albowiem okręty z Chittim nadciągną przeciw niemu; dlatego się zatrwoży, zawróci i oburzy się na święte przymierze; tak też uczyni; zawróci nawet i wejdzie w porozumienie z tymi, którzy porzucają święte przymierze. Daniela 11:30.

Verse twenty-nine brings us to the year 330, which was the time appointed as fulfilled by Constantine moving the capital city to Constantinople. At that waymark pagan Rome would be drawn into a southern war that would not be successful as had been Actium and Jerusalem. Then in verse thirty pagan Rome is attacked by Genseric who launched his naval warfare from Chittim, which is known today as Carthage. This warfare against pagan Rome was also represented as the second trumpet of the seven trumpets in the book of Revelation. The first four of those trumpet powers brought Western Rome to a conclusion by 476. Of those first four trumpets, the second trumpet, which is the ships of Chittim was the most severe, for Genseric took control of the seas and the wealth of the Empire dried up.

Werset dwudziesty dziewiąty przenosi nas do roku 330, który był czasem wyznaczonym, dopełnionym przez przeniesienie stolicy przez Konstantyna do Konstantynopola. Przy tym kamieniu milowym pogański Rzym zostaje wciągnięty w wojnę na południu, która nie zakończy się takim sukcesem jak pod Aktium i w Jerozolimie. Następnie w wersecie trzydziestym pogański Rzym zostaje zaatakowany przez Gejzeryka, który rozpoczął swoją wojnę morską z Chittim, znanego dziś jako Kartagina. Ta wojna przeciwko pogańskiemu Rzymowi została także przedstawiona jako druga trąba z siedmiu trąb w Księdze Objawienia. Pierwsze cztery z tych trąb doprowadziły Zachodni Rzym do kresu do roku 476. Spośród tych pierwszych czterech trąb druga, czyli okręty z Chittim, była najdotkliwsza, gdyż Gejzeryk przejął kontrolę nad morzami, a bogactwo imperium się wyczerpało.

Confronted and grieved by the ships of Chittim he returns and has indignation against the holy covenant. This was fulfilled in the history leading up to the empowerment of the papacy in 538, through a warfare against God’s Word. After that he returns and has “intelligence with them that forsake the holy covenant.” That interaction between pagan and papal Rome was fulfilled in 533 with the decree of Justinian. The next verse, verse thirty-one then continues with how pagan Rome was “grieved.” In 2 Thessalonians, Paul teaches that pagan Rome “restrained” the papacy from taking control in 538. After he is grieved by an attack from the seas which wreck the economics of the kingdom, he has indignation against the holy covenant, then intelligence with those who forsake the covenant. In the next verses, “arms” which represents the power given to the papacy in 496 by Clovis, stand up and they pollute the sanctuary of strength, which in history represented the city of Rome, and then pagan Rome would remove the religion of paganism (the daily) from the realm and replace it with Catholicism and then they place the papacy on the throne in 538.

Zderzony z okrętami z Kittim i przez nie zasmucony, wraca i okazuje oburzenie przeciwko świętemu przymierzu. Wypełniło się to w historii prowadzącej do umocnienia papiestwa w roku 538 poprzez wojnę przeciwko Słowu Bożemu. Następnie wraca i „nawiązuje porozumienie z tymi, którzy odstępują od świętego przymierza”. To współdziałanie między pogańskim a papieskim Rzymem wypełniło się w 533 roku dekretem Justyniana. Kolejny werset, trzydziesty pierwszy, kontynuuje następnie, w jaki sposób pogański Rzym został „dotknięty”. W 2 Liście do Tesaloniczan Paweł naucza, że pogański Rzym „powstrzymywał” papiestwo od przejęcia władzy w roku 538. Po tym, jak zostaje dotknięty atakiem od strony mórz, który rujnuje gospodarkę królestwa, okazuje oburzenie przeciwko świętemu przymierzu, a następnie nawiązuje porozumienie z tymi, którzy porzucają święte przymierze. W kolejnych wersetach „ramiona”, które przedstawiają władzę daną papiestwu w 496 roku przez Chlodwiga, powstają i kalają świątynię twierdzy, która w historii reprezentowała miasto Rzym, a następnie pogański Rzym usuwa z królestwa religię pogaństwa (ustawiczne) i zastępuje ją katolicyzmem, po czym w roku 538 osadza papiestwo na tronie.

When the papacy was empowered in 538 it provided both a prophetic witness, and also a historical witness that are represented in the verses we are considering. The year 538 is typified by 31 BC and the Battle of Actium. In Daniel chapter eight, verse nine pagan Rome would conquer three geographical obstacles to take the throne of the earth. The first was Syria to the east, then Judah and Jerusalem followed by Egypt at the Battle of Actium. Papal Rome would also have three horns removed, the third of which was the Goths who were driven from the city of Rome in 538. Pagan Rome and papal Rome provide two witnesses that identify that the Battle of Actium aligns with 538, and 538 illustrates the Sunday law in the USA, when modern Rome rules supremely until probation closes.

Gdy papiestwo zostało umocnione w 538 roku, dało zarówno świadectwo prorocze, jak i świadectwo historyczne, które są przedstawione w rozważanych przez nas wersetach. Rok 538 jest typologicznie przedstawiony przez 31 r. p.n.e. i bitwę pod Akcjum. W ósmym rozdziale Księgi Daniela, w wersecie 9, pogański Rzym miał pokonać trzy przeszkody geograficzne, aby objąć tron ziemi. Pierwszą była Syria na wschodzie, następnie Judea i Jerozolima, a potem Egipt w bitwie pod Akcjum. Rzym papieski miał również usunięte trzy rogi, z których trzecim byli Goci, wypędzeni z miasta Rzymu w 538 roku. Pogański Rzym i Rzym papieski dostarczają dwóch świadków, którzy wskazują, że bitwa pod Akcjum odpowiada 538 roku, a rok 538 ilustruje ustawę niedzielną w USA, gdy współczesny Rzym sprawuje najwyższą władzę aż do zamknięcia czasu łaski.

We have concluded an overview of verses twenty-seven to thirty-one.

Zakończyliśmy omówienie wersetów od dwudziestego siódmego do trzydziestego pierwszego.

In the next article, we will focus on these verses and begin the work of aligning the passage with the history of verses eleven through fifteen.

W następnym artykule skoncentrujemy się na tych wersetach i rozpoczniemy pracę nad uzgodnieniem tego ustępu z historią wersetów od jedenastego do piętnastego.

Back to Articles