Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Nine

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego - Numer dziewięć

Number Nine

Numer dziewięć

Author

Jeff Pippenger

Published

December 11, 2025

Formats

PDF
Word

I have reached the point in this introduction to the book of Joel to briefly summarize some of the points from the first eight articles and identify what we should expect from the book of Joel now that we take it up more directly, and then of course what does that have to do with the battles of Raphia and Panium of Daniel 11:11–16?

Doszedłem w tym wprowadzeniu do Księgi Joela do momentu, w którym krótko podsumuję niektóre kwestie z pierwszych ośmiu artykułów i określę, czego powinniśmy oczekiwać od Księgi Joela teraz, gdy zajmiemy się nią bardziej bezpośrednio, a następnie oczywiście co ma to wspólnego z bitwami pod Rafią i Panium z Daniela 11:11-16?

We have placed an emphasis upon the song of the vineyard for “experience” is represented by a “song” prophetically. One of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand as they sing the song of Moses and the Lamb, which is simply John’s way to represent Isaiah’s vineyard song. Every major prophet begins their books with condemnations against Israel for their rebellion, or you could say that every major prophet first sings the song of the vineyard. I contend that Joel’s song of the vineyard in chapter one is one of the most important revelations about the vineyard song. I could not say if I am correct or not, but the reason I am of this conviction is the prophetic connections that are symbolically represented in the book of Joel appear to be a key, or perhaps an axle for several spokes. Joel’s testimony not only connects with the other parallel lines, but it seems to set a point of reference, especially through the symbolism of the vineyard being destroyed in chapter one, and the next two chapters identifying both the image of the beast testing time in the United States and also the image of the beast testing time for the world. And it is all set within the context of a vineyard, and a vineyard isn’t a living vineyard—if it gets no rain.

Położyliśmy nacisk na pieśń o winnicy, ponieważ w proroctwach „doświadczenie” przedstawiane jest jako „pieśń”. Jedną z cech stu czterdziestu czterech tysięcy jest to, że śpiewają pieśń Mojżesza i Baranka, co jest po prostu sposobem Jana na przedstawienie pieśni o winnicy u Izajasza. Każdy z wielkich proroków rozpoczyna swoje księgi od potępień Izraela za jego bunt; można też powiedzieć, że każdy z wielkich proroków najpierw śpiewa pieśń o winnicy. Utrzymuję, że pieśń o winnicy u Joela w rozdziale pierwszym jest jednym z najważniejszych objawień dotyczących pieśni o winnicy. Nie potrafię powiedzieć, czy mam rację, czy nie, ale powodem, dla którego mam to przekonanie, są prorocze powiązania symbolicznie przedstawione w Księdze Joela, które wydają się być kluczem, a może osią dla kilku szprych. Świadectwo Joela nie tylko łączy się z innymi równoległymi liniami, lecz zdaje się wyznaczać punkt odniesienia, zwłaszcza poprzez symbolikę zniszczenia winnicy w rozdziale pierwszym, oraz przez to, że następne dwa rozdziały identyfikują zarówno czas próby obrazu bestii w Stanach Zjednoczonych, jak i czas próby obrazu bestii dla świata. I wszystko to osadzone jest w kontekście winnicy, a winnica nie jest żywą winnicą, jeśli nie otrzymuje deszczu.

We have also placed an emphasis on the prophetic period that is represented by the symbol of “how long?” I felt the necessity of reminding us of this previously established principle about “how long” to put an emphasis upon the “capstone” that was, and is also the foundation and corner stone. The final full development of the Midnight Cry message that is now under way is the “capstone.” Based upon the foundations that capstone is Miller’s jewels shining ten times brighter than in the beginning.

Położyliśmy również nacisk na okres proroczy, którego symbolem jest „jak długo?” Czułem konieczność przypomnienia nam tej wcześniej ustalonej zasady dotyczącej „jak długo”, aby podkreślić „zwieńczenie”, które było i jest także fundamentem i kamieniem węgielnym. Ostateczne, pełne rozwinięcie poselstwa Wołania o północy, które jest obecnie w toku, stanowi „zwieńczenie”. To zwieńczenie, oparte na fundamentach, jest klejnotami Millera, świecącymi dziesięć razy jaśniej niż na początku.

Based upon God’s “marvelous works” the capstone is when His people transition from a Laodicean experience unto a Philadelphian experience, which is when those people become the 8th that is of the 7 and also when they transition from the church militant to the church triumphant. This transition is the capstone. The transition is accomplished when God’s people hear and see the “capstone” message and it is marvelous in their eyes. The capstone message is the climax for it brings together all of the symbolic “capstone” truths together. The message of “seven times” was Miller’s foundation stone, and it was to be the Millerite capstone. Pentecost was the capstone to the Pentecostal season, just as was the Midnight Cry the capstone of the Millerite movement of the first and second angels.

W oparciu o Boże „cudowne dzieła” „zwornikiem” jest moment, gdy Jego lud przechodzi z doświadczenia laodycejskiego do doświadczenia filadelfijskiego, czyli gdy ci ludzie stają się ósmym, który jest z siedmiu, a także gdy przechodzą od Kościoła wojującego do Kościoła triumfującego. To przejście jest „zwornikiem”. Przejście dokonuje się, gdy lud Boży słyszy i widzi poselstwo „zwornika”, a ono jest cudowne w ich oczach. Poselstwo „zwornika” jest punktem kulminacyjnym, gdyż łączy w jedno wszystkie symboliczne prawdy „zwornika”. Poselstwo o „siedmiu czasach” było kamieniem węgielnym Millera i miało być millerowskim „zwornikiem”. Pięćdziesiątnica była „zwornikiem” okresu Pięćdziesiątnicy, tak jak Wołanie o północy było „zwornikiem” ruchu millerowskiego pierwszego i drugiego anioła.

As the climax or capstone of the 46-year period in which Christ built the Millerite temple of the first and second angels, the capstone was to become the foundation stone for Christ’s work of building the temple of the one hundred and forty-four thousand. That foundation stone was set up in 1844 as the light to lighten the path to heaven, and for this reason God’s people at the end of the world are to return to the “old paths” in order to find rest. If and when they return to the pioneer history of the Millerites, they find that the message of the Midnight Cry was the climax of the foundational history. The Midnight Cry was a manifestation of the outpouring of the Holy Spirit. When a soul returns to the “old paths” and finds the “bright light” that was set up at the beginning or foundational point of the path he finds the Midnight Cry, which Jeremiah identifies as “rest.”

Jako kulminacja lub zwieńczenie 46-letniego okresu, w którym Chrystus budował millerycką świątynię pierwszego i drugiego anioła, to zwieńczenie miało stać się kamieniem węgielnym dla dzieła Chrystusa polegającego na budowie świątyni stu czterdziestu czterech tysięcy. Ten kamień węgielny został ustanowiony w 1844 roku jako światło, które oświeca drogę do nieba, i z tego powodu lud Boży na końcu świata ma powrócić do "starych ścieżek", aby znaleźć odpocznienie. Jeśli i kiedy wrócą do pionierskiej historii Millerytów, odkryją, że poselstwo Wołania o północy było zwieńczeniem historii fundacyjnej. Wołanie o północy było przejawem wylania Ducha Świętego. Gdy dusza wraca na "stare ścieżki" i znajduje "jasne światło" ustanowione na początku, u podstaw tej drogi, znajduje Wołanie o północy, które Jeremiasz określa jako "odpoczynek".

> “They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> Mieli jasne światło ustawione za nimi na początku ścieżki, które — jak powiedział mi anioł — było „okrzykiem o północy”. To światło świeciło wzdłuż całej ścieżki i dawało światło ich stopom, aby nie potknęli się.

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> Jeśli mieli oczy utkwione w Jezusie, który szedł tuż przed nimi, prowadząc ich do miasta, byli bezpieczni. Lecz wkrótce niektórzy znużyli się i mówili, że miasto jest bardzo daleko, a spodziewali się wejść do niego wcześniej. Wówczas Jezus dodawał im otuchy, podnosząc Swoje chwalebne prawe ramię, a z Jego ramienia wychodziło światło, które jak fala przetaczało się nad adwentowym zastępem, i wołali: „Alleluja!”. Inni pochopnie odrzucili światło za sobą i mówili, że to nie Bóg prowadził ich tak daleko. Światło za nimi zgasło, pozostawiając ich stopy w całkowitej ciemności, i potknęli się, stracili z oczu cel i Jezusa, i spadli ze ścieżki w dół, do ciemnego i niegodziwego świata poniżej. Chrześcijańskie doświadczenia i nauki Ellen G. White, 57.

The capstone of Millerite history is the foundation stone for the history of the one hundred and forty-four thousand. From the beginning of the three angels in 1798 until the church triumphant is raised up in fulfillment of cleansing of the sanctuary at the Sunday law the path is illuminated with the message of the Midnight Cry, for the parable is about Adventism, and how God raises up a people to perfectly reflect His character as probation closes for mankind during the Sunday law crisis.

Zwornik historii millerystów jest kamieniem węgielnym historii stu czterdziestu czterech tysięcy. Od początku poselstwa trzech aniołów w 1798 roku aż do chwili, gdy kościół triumfujący zostanie wzbudzony w wypełnieniu oczyszczenia świątyni przy wprowadzeniu prawa niedzielnego, droga jest oświetlona poselstwem wołania o północy, gdyż przypowieść dotyczy adwentyzmu oraz tego, jak Bóg wzbudza lud, który doskonale odzwierciedla Jego charakter, gdy dla ludzkości kończy się czas łaski podczas kryzysu prawa niedzielnego.

On the path, Jesus is leading and He continues to lighten the path by raising His glorious right arm. There is therefore a bright light at the beginning of the path and a bright light leading to the end of the path. Jesus as Alpha and Omega illustrates the end with the beginning, so the light at both ends of the path is the message of the Midnight Cry.

Na drodze Jezus prowadzi i nadal rozświetla ją, wznosząc swoją chwalebną prawicę. Dlatego na początku drogi jest jasne światło oraz jasne światło prowadzące do końca drogi. Jezus jako Alfa i Omega ukazuje koniec poprzez początek, zatem światło na obu krańcach drogi to poselstwo Wołania o Północy.

The first angel arrived in 1798 and announced that the hour of His judgment had arrived, “Saying … the hour of his judgment is come.” The hour of judgment came in 1798 and when it began the marriage between Christ and His new bride—Philadelphian Millerite Adventism began. Christ was to be married on October 22, 1844 and from 1798 to 1844 the bride was made ready. The bride was Philadelphian, for there was no condemnation upon Christ’s bride, for she made herself ready—she was pure. The announcement of the judgment is the announcement of the marriage at the beginning in 1798 that arrived at the end in 1844.

Pierwszy anioł przybył w 1798 roku i ogłosił, że nadeszła godzina Jego sądu, mówiąc: „... nadeszła godzina Jego sądu.” Godzina sądu nadeszła w 1798 roku i gdy się rozpoczęła, rozpoczęły się również zaślubiny między Chrystusem a Jego nową oblubienicą — filadelfijskim adwentyzmem millerowskim. Chrystus miał zawrzeć związek małżeński 22 października 1844 roku, a w latach 1798–1844 oblubienica była przygotowywana. Oblubienica była filadelfijska, ponieważ na oblubienicy Chrystusa nie ciążyło potępienie, gdyż sama się przygotowała — była czysta. Ogłoszenie sądu jest ogłoszeniem zaślubin: rozpoczętych w 1798 roku i dopełnionych w 1844 roku.

The foundational light and the capstone light for the Millerite movement was the message announcing the marriage—the message of the Midnight Cry. The Midnight Cry was the foundation and capstone of the history of the first and second angels as well as Millerite history and the capstone of Millerite history is the foundation stone of the history of the one hundred and forty-four thousand as well as being the capstone. The temple construction is finished when the capstone is placed and the work of placing that final “marvelous” stone began in July 2023.

Fundamentalnym i zwieńczającym światłem dla ruchu millerowskiego było poselstwo zapowiadające zaślubiny — poselstwo Wołania o północy. Wołanie o północy było fundamentem i zwieńczeniem historii pierwszego i drugiego anioła, jak również historii millerowskiej, a zwornik historii millerowskiej jest kamieniem węgielnym historii stu czterdziestu czterech tysięcy, a zarazem jej zwornikiem. Budowa świątyni kończy się, gdy zostaje osadzony zwornik, a prace nad umieszczeniem tego ostatniego „cudownego” kamienia rozpoczęły się w lipcu 2023 roku.

There are various prophetic fulfillments that will make up the capstone, but the capstone also represents the climax of a message. Pentecost was the capstone of the message of the Pentecostal season, just as the light of the “seven times” that came through the pen of Hiram Edson in 1856, was the intended capstone to Miller’s message, for the first foundational truth Miller discovered was the “seven times.” In 1856, rejecting the new light of the capstone truth equated to choosing to die in the wilderness of Laodicea, as ancient Israel had done over a forty-year period. This identifies July of 2023 as 1856, the turning point from Philadelphia to Laodicea in Millerite history and the reversal from Laodicea unto Philadelphia in the history of the one hundred and forty-four thousand. Christ did not marry an impure woman in 1844, for she was Philadelphian and He will marry a bride from Philadelphia at the Sunday law. But first she must make herself ready. Are you ready?

Są rozmaite wypełnienia proroctw, które złożą się na zwieńczenie, lecz zwieńczenie oznacza także punkt kulminacyjny przesłania. Pięćdziesiątnica była zwieńczeniem przesłania okresu Pięćdziesiątnicy, tak jak światło „siedmiu czasów”, które przyszło przez pióro Hirama Edsona w 1856 roku, było zamierzonym zwieńczeniem przesłania Millera, gdyż pierwszą prawdą fundamentalną odkrytą przez Millera było „siedem czasów”. W 1856 roku odrzucenie nowego światła prawdy zwieńczenia było równoznaczne z wyborem, by umrzeć na pustyni Laodycei, jak uczynił starożytny Izrael w ciągu czterdziestu lat. To identyfikuje lipiec 2023 roku jako 1856 — punkt zwrotny od Filadelfii ku Laodycei w historii millerystów oraz odwrócenie z Laodycei ku Filadelfii w historii stu czterdziestu czterech tysięcy. Chrystus nie poślubił w 1844 roku nieczystej kobiety, gdyż była z Filadelfii, i poślubi oblubienicę z Filadelfii w czasie wprowadzenia prawa niedzielnego. Ale najpierw ona musi się przygotować. Czy jesteś gotowy?

> Fear not, little flock; for it is your Father’s good pleasure to give you the kingdom. Luke 12:32.

> Nie bój się, mała trzódko, gdyż upodobało się Ojcu waszemu dać wam królestwo. Łukasza 12:32.

On October 22, 1844 the Lord married the bride He had made ready to follow Him into the history of the third angel, and all that the third angel represents, but by 1863 the history of the third angel was diverted into the wilderness of Laodicea. The history of 1844 unto 1863 represents the period of the third angel, thus providing an illustration of the foolish virgins in the time period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. The virgins are wheat and tares who are being separated by messages typified by angels—for it is the angels that do the work of separating.

Dnia 22 października 1844 roku Pan poślubił oblubienicę, którą przygotował, aby podążała za Nim w dzieje trzeciego anioła oraz we wszystko, co trzeci anioł przedstawia, jednak do 1863 roku dzieje trzeciego anioła zostały skierowane na pustynię Laodycei. Dzieje od 1844 do 1863 roku przedstawiają okres trzeciego anioła, dając tym samym obraz głupich panien w czasie pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Panny to pszenica i kąkol, które są oddzielane przez poselstwa, których symbolem są aniołowie, gdyż to aniołowie wykonują dzieło oddzielenia.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his work. Awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal, or bind, the wheat for the heavenly garner. These things should engross the whole mind, the whole attention.’” Early Writings, 119.

> "Wówczas ukazał mi się trzeci anioł. Powiedział mój towarzyszący anioł: 'Straszne jest jego dzieło. Groźna jest jego misja. On jest aniołem, który ma oddzielić pszenicę od kąkolu i zapieczętować, lub związać, pszenicę dla niebiańskiego spichlerza. Te sprawy powinny pochłaniać cały umysł, całą uwagę.'" Wczesne pisma, 119.

The three angel’s messages of Revelation fourteen are the latter rain message that divides and binds the two classes.

Trzy anielskie poselstwa z Apokalipsy 14 stanowią przesłanie późnego deszczu, dzielące i wiążące dwie grupy.

> “To John were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. He saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing messages which are to ripen the harvest of the earth, either as sheaves for the heavenly garner or as fagots for the fires of destruction. Subjects of vast importance were revealed to him, especially for the last church, that those who should turn from error to truth might be instructed concerning the perils and conflicts before them. None need be in darkness in regard to what is coming upon the earth.” The Great Controversy, 341.

> "Janowi odsłonięto sceny o głębokiej i porywającej wymowie dotyczące doświadczeń Kościoła. Zobaczył położenie, niebezpieczeństwa, zmagania i ostateczne wybawienie ludu Bożego. Zapisuje końcowe poselstwa, które mają doprowadzić żniwo ziemi do dojrzałości — albo jako snopy do niebiańskiego spichlerza, albo jako wiązki chrustu dla ogni zagłady. Ujawniono mu zagadnienia o ogromnym znaczeniu, szczególnie dla ostatniego Kościoła, aby ci, którzy zwrócą się od błędu ku prawdzie, zostali pouczeni o czyhających na nich niebezpieczeństwach i czekających ich konfliktach. Nikt nie musi pozostawać w ciemności co do tego, co ma przyjść na ziemię." Wielki spór, s. 341.

It is “words of truth” which in this generation are “the closing messages which are to ripen the harvest,” and which separate the two classes. That work is also the work of the “dirt brush man” from Miller’s dream.

To właśnie „słowa prawdy”, które w tym pokoleniu są „końcowymi poselstwami, które mają doprowadzić żniwo do dojrzałości” i które oddzielają dwie klasy. To dzieło jest także dziełem „człowieka ze szczotką do brudu” ze snu Millera.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> 'Którego wiejadło jest w Jego ręku, i On dokładnie oczyści swoje klepisko, i zbierze swoją pszenicę do spichlerza.' Mateusza 3:12. To był jeden z okresów oczyszczania. Słowami prawdy plewy były oddzielane od pszenicy. Ponieważ byli zbyt pyszni i sprawiedliwi we własnych oczach, by przyjąć upomnienie, zbyt przywiązani do świata, by przyjąć życie w pokorze, wielu odwróciło się od Jezusa. Wielu nadal postępuje tak samo. Dziś dusze są doświadczane tak, jak doświadczani byli tamci uczniowie w synagodze w Kafarnaum. Gdy prawda trafia do serca, widzą, że ich życie nie jest zgodne z wolą Bożą. Dostrzegają potrzebę całkowitej zmiany w sobie; lecz nie są skłonni podjąć dzieła samozaparcia. Dlatego gniewają się, gdy ich grzechy zostają ujawnione. Odchodzą urażeni, tak jak uczniowie opuścili Jezusa, szemrząc: 'Twarda to mowa; któż jej może słuchać?' Pragnienie wieków, 392.

Beginning at the great disappointment of 1844 the waymarks and transactions through to 1863 represent the history of 9/11 unto the Sunday law. Why is 1844 9/11 you ask?

Począwszy od Wielkiego Rozczarowania z 1844 roku, kamienie milowe i wydarzenia aż do 1863 roku odzwierciedlają historię 9/11 aż po ustawę niedzielną. Dlaczego 1844 to 9/11, pytasz?

Sister White’s writings are clear that the third angel arrived on October 22, 1844, but also arrived in 1888 which typifies 9/11. More importantly all the prophets isolate the very history of 9/11 unto the Sunday law, so it is not the testimony of two or three, but the united testimony of every witness from God’s Word that 9/11 to the Sunday law is the period where “the effect of every vision” is accomplished.

Pisma Siostry White jasno wskazują, że trzeci anioł pojawił się 22 października 1844 roku, ale pojawił się również w 1888 roku, co typologicznie przedstawia 11 września. Co ważniejsze, wszyscy prorocy wyodrębniają właśnie okres od 11 września aż do ustawy niedzielnej, tak więc nie jest to świadectwo dwóch czy trzech, lecz zjednoczone świadectwo każdego świadka z Bożego Słowa, że okres od 11 września do ustawy niedzielnej jest czasem, w którym „spełnia się skutek każdego widzenia”.

The history of the third angel’s arrival and conclusion was from 1844 to 1863 and represents the period of God’s marvelous works from 9/11 unto the Sunday law. That history is also represented by 1840 to 1844, and in that line 1840 is the alpha and 1844 the omega. In the line of 1844 to 1863, 1844 is the alpha and 1863 is the omega. 1844 is both alpha and omega.

Historia przyjścia i zakończenia trzeciego anioła trwała od 1844 do 1863 i przedstawia okres cudownych dzieł Boga od 11 września aż do prawa niedzielnego. Ta historia jest również reprezentowana przez lata 1840–1844 i w tej linii 1840 jest alfą, a 1844 omegą. W linii 1844–1863 1844 jest alfą, a 1863 omegą. 1844 jest zarówno alfą, jak i omegą.

The cross aligns with 1844, and the Alpha and Omega shed His blood at the cross. From 9/11 (1840) we find Revelation ten setting forth the history that begins with John eating the little book in 1840 and then the disappointment in his stomach in 1844. The eating is the beginning; the stomach marks the end. The last verse of chapter ten represents the history being repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Krzyż jest powiązany z rokiem 1844, a Alfa i Omega przelał swoją krew na krzyżu. Od 9/11 (1840) widzimy, że rozdział dziesiąty Objawienia przedstawia historię, która zaczyna się od zjedzenia przez Jana książeczki w 1840 roku, a następnie od rozczarowania w jego żołądku w 1844 roku. Spożycie jest początkiem; żołądek wyznacza koniec. Ostatni werset rozdziału dziesiątego przedstawia powtórzenie się tej historii w historii stu czterdziestu czterech tysięcy.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:10, 11.

> I wziąłem z ręki anioła małą księgę i ją zjadłem; a w moich ustach była słodka jak miód, lecz gdy ją zjadłem, w moim żołądku stała się gorzka. I powiedział do mnie: Musisz ponownie prorokować wobec wielu ludów, narodów, języków i królów. Objawienie 10:10–11.

Revelation chapter ten and Habakkuk chapter two represent two chapters that provide witness to the prophetic period of 1840 unto 1844. The history of 1844 unto 1863 begins at a waymark of disappointment, followed by a scattering that is followed by a gathering. In that period the prophetic history of Habakkuk’s two tables concludes when the second table was printed in 1849 and published abroad in 1850. The period of Habakkuk’s tables was from May of 1842 when the 1843 chart was published and the prophetic period ended where it began with the publication of one of Habakkuk’s two tables. The 1843 chart is the alpha and the 1850 chart is the omega.

Rozdział dziesiąty Księgi Objawienia i rozdział drugi Księgi Habakuka reprezentują dwa rozdziały, które dają świadectwo proroczemu okresowi od 1840 do 1844. Historia lat 1844–1863 zaczyna się od punktu orientacyjnego rozczarowania, po którym następuje rozproszenie, a następnie zgromadzenie. W tym okresie prorocza historia dwóch tablic Habakuka dobiega końca, gdy druga tablica została wydrukowana w 1849 roku i opublikowana za granicą w 1850 roku. Okres tablic Habakuka trwał od maja 1842 roku, kiedy opublikowano tablicę z 1843 roku, a proroczy okres zakończył się tam, gdzie się rozpoczął, wraz z publikacją jednej z dwóch tablic Habakuka. Tablica z 1843 roku jest alfą, a tablica z 1850 roku jest omegą.

In 1856 Hiram Edson wrote a series of articles which took William Miller’s understanding of the “seven times” to a new level. Edson’s work was the omega of Miller’s work bringing Miller’s foundation truth to the position of a capstone which was intended to empower God’s people. Miller’s light on the “seven times” was the alpha and Edson’s light on the “seven times” was the omega.

W 1856 roku Hiram Edson napisał serię artykułów, które wyniosły rozumienie Williama Millera dotyczące „siedmiu czasów” na nowy poziom. Dzieło Edsona było omegą dzieła Millera, wynosząc prawdę stanowiącą fundament dzieła Millera do rangi zwieńczenia, które miało umocnić lud Boży. Światło Millera na temat „siedmiu czasów” było alfą, a światło Edsona na temat „siedmiu czasów” było omegą.

In 1863 the movement changed into the church which would ultimately bring about a movement from its own body, the same way that the Millerites came from Protestants, and just as the disciples came out of Judaism to Christianity and just as Joshua and Caleb came from the former covenant people who were destined to die in the wilderness.

W 1863 roku ruch przekształcił się w kościół, który miał ostatecznie doprowadzić do wyłonienia się ruchu z jego własnych szeregów, tak jak milleryci wyszli spośród protestantów, jak uczniowie przeszli z judaizmu do chrześcijaństwa oraz jak Jozue i Kaleb wyszli spośród dawnego ludu przymierza, przeznaczonego na śmierć na pustyni.

In the very same history, (1844 to 1863) the Republican horn of the earth beast is going through a parallel struggle that ultimately breaks out into the Civil War which all historians agree reached its midpoint in 1863 with Lincoln’s Emancipation Proclamation. Lincoln represents the first Republican president, who took the oath of Presidency following the worst Democratic President in history up to that point. He was later assassinated. All these prophetic characteristics and others are repeated with the last Republican president.

W tej samej historii (1844–1863) republikański róg ziemskiej bestii toczy równoległą walkę, która ostatecznie przeradza się w wojnę secesyjną; wszyscy historycy zgadzają się, że osiągnęła ona półmetek w 1863 roku wraz z Proklamacją Emancypacji Lincolna. Lincoln jest pierwszym republikańskim prezydentem, który złożył przysięgę prezydencką po najgorszym do tamtej pory w historii prezydencie z Partii Demokratycznej. Później zginął w zamachu. Wszystkie te prorocze cechy i inne powtarzają się u ostatniego republikańskiego prezydenta.

1844 unto 1863 included a scattering and gathering. 1863 represents the Sunday law, so the scattering that took place in 1844 is the only scattering until 1863 when the Laodicean Seventh-day Adventists were scattered unto the wilderness of Laodicea. 1844 produced a scattering and 1863 produced a scattering, thus witnessing to the fact that the history is an identified prophetic symbol, for it begins with an alpha scattering in 1844 and ends with an omega scattering in 1863. The first scattering arrived on July 18, 2020 and the final omega scattering is fulfilled at the Sunday law.

Lata 1844–1863 włącznie obejmowały rozproszenie i zgromadzenie. Rok 1863 reprezentuje prawo niedzielne, zatem rozproszenie, które miało miejsce w 1844 r., jest jedynym rozproszeniem aż do 1863 r., kiedy to laodycejscy Adwentyści Dnia Siódmego zostali rozproszeni na pustynię Laodycei. Rok 1844 przyniósł rozproszenie, a rok 1863 również przyniósł rozproszenie, co świadczy o tym, że historia ta jest rozpoznanym proroczym symbolem, gdyż zaczyna się rozproszeniem alfa w 1844 r. i kończy rozproszeniem omega w 1863 r. Pierwsze rozproszenie nadeszło 18 lipca 2020 r., a ostateczne rozproszenie omega dopełnia się przy prawie niedzielnym.

> “The time is coming when we shall be separated and scattered, and each one of us will have to stand without the privilege of communion with those of like precious faith; and how can you stand unless God is by your side, and you know that he is leading and guiding you?” Review and Herald, March 25, 1890.

> "Nadchodzi czas, gdy będziemy rozdzieleni i rozproszeni, a każdy z nas będzie musiał wytrwać bez przywileju wspólnoty z tymi, którzy podzielają tę samą drogocenną wiarę; i jakże zdołasz się ostać, jeśli Bóg nie będzie u twego boku i jeśli nie będziesz wiedział, że On cię prowadzi i kieruje?" Review and Herald, 25 marca 1890 r.

Its not enough for God to stand “by your side,” you must also “know that he is leading and guiding you.” This fact is a subject of prophecy represented by the various phrases based upon when “ye shall know the Lord.”

Nie wystarczy, że Bóg stoi „przy twoim boku”, musisz także „wiedzieć, że On prowadzi i kieruje tobą”. Ten fakt stanowi temat proroctwa i jest wyrażany w różnych sformułowaniach opartych na słowach „gdy poznacie Pana”.

> And ye shall eat in plenty, and be satisfied, and praise the name of the Lord your God, that hath dealt wondrously with you: and my people shall never be ashamed. And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. … So shall ye know that I am the Lord your God dwelling in Zion, my holy mountain: then shall Jerusalem be holy, and there shall no strangers pass through her any more. Joel 2:26, 27, 3:17.

> I będziecie jeść obficie i nasyceni będziecie, i chwalić będziecie imię Pana, Boga waszego, który cudownie z wami postąpił; a lud mój nigdy nie będzie zawstydzony. I poznacie, że jestem pośród Izraela i że Ja jestem Pan, Bóg wasz, i innego nie ma; a lud mój nigdy nie będzie zawstydzony. ... Wtedy poznacie, że Ja jestem Pan, Bóg wasz, mieszkający na Syjonie, mojej świętej górze; wtedy Jerozolima będzie święta i żaden obcy nie będzie już przez nią przechodził. Joela 2:26, 27, 3:17.

When Jerusalem is holy, she is the church triumphant, for the church militant is defined is a church made up of wheat and tares, and when “no strangers pass through” “Jerusalem” “anymore” God’s people “shall know” “that he is leading and guiding.” They know, for they are those who have fulfilled the prayer of “seven times,” which includes confessing that God had not been leading you as a Laodicean, but when your change to a Philadelphian you will know “that he is leading and guiding” and that God is “in the midst of Israel.”

Gdy Jerozolima jest święta, jest Kościołem triumfującym, gdyż Kościół wojujący definiuje się jako kościół złożony z pszenicy i kąkolu, a gdy "żadni obcy nie będą przechodzić przez" "Jerozolimę" "już więcej", lud Boży "będzie wiedział", "że On prowadzi i kieruje." Oni to wiedzą, bo są tymi, którzy wypełnili modlitwę "siedem razy", która obejmuje wyznanie, że Bóg nie prowadził cię jako Laodycejczyka, lecz gdy staniesz się Filadelfijczykiem, będziesz wiedzieć "że On prowadzi i kieruje" oraz że Bóg jest "pośród Izraela."

The alpha scattering (disappointment) of April 19 and the omega scattering (disappointment) of October 22 is marked by the first official publication after the great disappointment of October 22. Publishing is a prophetic marker in Millerite history and the prophetic history of the United States, so the first thing officially published after 1844 is a waymark of that history, and the waymark identifies a scattering.

Rozproszenie alfa (rozczarowanie) z 19 kwietnia i rozproszenie omega (rozczarowanie) z 22 października są oznaczone przez pierwszą oficjalną publikację po Wielkim Rozczarowaniu z 22 października. Wydawanie jest znakiem proroczym w historii ruchu millerystów oraz w proroczej historii Stanów Zjednoczonych, dlatego pierwsza rzecz oficjalnie opublikowana po 1844 roku jest drogowskazem tej historii, a ten drogowskaz wskazuje na rozproszenie.

## 1847—The Remnant Scattered Abroad

1847-Resztka rozproszona po świecie

> “A Word to the ‘Little Flock.’

> Słowo do „Małej Trzódki”.

> “The following articles were written for The Day-Dawn, which has been published at Canandaigua, New York, by O. R. L. Crosier. But as that paper is not now published, and as we do not know as it will be published again, it is thought best by some of us in Maine, to have them given in this form. I wish to call the attention of the ‘little flock’ to those things which will very soon take place on this earth. . . .

> Poniższe artykuły zostały napisane dla The Day-Dawn, które było wydawane w Canandaigua w stanie Nowy Jork przez O. R. L. Crosiera. Jednak ponieważ to pismo nie jest obecnie wydawane i nie wiemy, czy będzie jeszcze wydawane, niektórzy z nas w stanie Maine uznali, że najlepiej będzie opublikować je w takiej formie. Pragnę zwrócić uwagę „małej trzódki” na te wydarzenia, które bardzo wkrótce nastąpią na tej ziemi. . . .

> “The reader will have observed that three communications from the pen of Mrs. E. G. White were included in A Word to the ‘Little Flock.’ . . .

> Czytelnik zapewne zauważył, że trzy teksty spod pióra pani E. G. White zostały zamieszczone w „A Word to the 'Little Flock.'” . . .

> “The second communication from Mrs. White, found on pages 14–18, is an account of her first vision under the title, To the Remnant Scattered Abroad. This was written December 20, 1845, as a personal letter to Enoch Jacobs, and was first published by the recipient in The Day-Star of January 24, 1846. Then on April 6, 1846, it was reprinted in broadside form by James White and H. S. Gurney. The statement as it appears in A Word to the ‘Little Flock,’ with the exception of minor editorial changes and added scripture references, is identical with the full account of the vision as first printed.” James White, A Word to the ‘Little Flock’, 25.

> „Drugie pismo pani White, zamieszczone na stronach 14–18, jest relacją z jej pierwszego widzenia pod tytułem „To the Remnant Scattered Abroad”. Zostało ono napisane 20 grudnia 1845 roku jako list osobisty do Enocha Jacobsa i po raz pierwszy opublikowane przez adresata w „The Day-Star” z 24 stycznia 1846 roku. Następnie 6 kwietnia 1846 roku zostało przedrukowane w formie afisza przez Jamesa White’a i H. S. Gurneya. Tekst w brzmieniu, w jakim pojawia się w „A Word to the ‚Little Flock’”, z wyjątkiem drobnych zmian redakcyjnych i dodanych odwołań do Pisma Świętego, jest identyczny z pełnym opisem widzenia, takim jak został po raz pierwszy wydrukowany.” James White, „A Word to the ‚Little Flock’”, 25.

1844 marks the arrival of an angel and a disappointment. In 1845 the first vision is written and it is published in 1846. The first vision is to “the remnant scattered abroad.” I doubt that the unmarried teenage prophetess knew when she wrote out her first vision that a prophetic characteristic of the “remnant” is that the remnant would of prophetic necessity need to be “scattered abroad,” as one of the characteristics of the one hundred and forty-four thousand. In 1846 the Whites were married, thus changing Ellen’s last name to White. In the same year the Whites began to keep the seventh-day Sabbath. In 1846 the covenant is marked as finalized, the prophetic marriage that began in 1844 was consummated in 1846, and in 1847 the first official publication is printed and mailed.

Rok 1844 wyznacza nadejście anioła i rozczarowanie. W 1845 roku pierwsze widzenie zostaje spisane, a w 1846 roku opublikowane. Pierwsze widzenie jest skierowane do "resztki rozproszonej po świecie." Wątpię, by niezamężna nastoletnia prorokini wiedziała, kiedy spisywała swoje pierwsze widzenie, że proroczą cechą "resztki" jest to, iż resztka z konieczności proroczej musi być "rozproszona po świecie", jako jedna z cech stu czterdziestu czterech tysięcy. W 1846 roku White'owie wzięli ślub, wskutek czego nazwisko Ellen zmieniło się na White. W tym samym roku White'owie zaczęli przestrzegać szabatu siódmego dnia. W 1846 roku przymierze zostaje uznane za ostatecznie zawarte, małżeństwo prorocze, które rozpoczęło się w 1844 roku, zostało dopełnione w 1846 roku, a w 1847 roku pierwsza oficjalna publikacja zostaje wydrukowana i rozesłana pocztą.

## May, 1850

maj 1850

> “DEAR READER—My object in this review has been to expose error by the light of sacred truth. . . .

> Drogi Czytelniku—Moim celem w tej recenzji było ujawnić błąd w świetle świętej prawdy...

> “In presenting this little work to the scattered flock, I have discharged my duty to them, in this respect, and may God add his blessing. Amen.” James White, The Seventh-day Sabbath not Abolished, 2.

> "Przedstawiając to niewielkie dziełko rozproszonej trzódce, w tym względzie spełniłem wobec niej swój obowiązek, a niech Bóg doda swoje błogosławieństwo. Amen." James White, Sabat dnia siódmego nie zniesiony, 2.

The publication by James White is identifying that his audience was still a scattered flock, but it is also the defense of the seventh-day Sabbath. This is the message of the third angel in its infancy in terms of Millerite Adventism understanding of the Sabbath and the third angel. It is published the same year the 1850 chart is published and together they represent the raising up of the Lord’s army for the approaching Sunday law crisis. Jesus always illustrates the end with the beginning and those who presented the message in 1844 who employed the 1843 chart, were typifying those who would present the message employing the 1850 chart. The beginning of the period of Habakkuk’s two tables, men were proclaiming the message of the hour in conjunction with Habakkuk’s table and in 1850 James White is presenting the message of the third angel along with the 1850 chart. The chart was made by Brother Nichols in the 1849 time period, a period of time when James and Ellen White were living with Brother Nichols. James White was directly associated with the 1850 chart’s production and in that year he began to proclaim the third angel’s message.

Publikacja Jamesa White’a wskazuje, że jego odbiorcy wciąż stanowili rozproszoną trzodę, ale jest też obroną sabatu siódmego dnia. Jest to poselstwo trzeciego anioła w jego początkowej fazie, w ujęciu adwentyzmu millerowskiego w kwestii rozumienia sabatu i trzeciego anioła. Została opublikowana w tym samym roku, w którym ukazała się tablica z 1850 roku, i razem przedstawiają powstanie armii Pana na zbliżający się kryzys ustawy niedzielnej. Jezus zawsze ilustruje koniec początkiem, a ci, którzy w 1844 roku prezentowali poselstwo, posługując się tablicą z 1843 roku, stanowili typ tych, którzy mieli przedstawiać to poselstwo, posługując się tablicą z 1850 roku. Na początku okresu dwóch tablic Habakuka ludzie głosili poselstwo na ten czas w powiązaniu z tablicą Habakuka, a w 1850 roku James White przedstawia poselstwo trzeciego anioła wraz z tablicą z 1850 roku. Tablica została wykonana przez brata Nicholsa w 1849 roku, w czasie gdy James i Ellen White mieszkali u brata Nicholsa. James White był bezpośrednio związany z przygotowaniem tablicy z 1850 roku i w tym roku zaczął głosić poselstwo trzeciego anioła.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> "23 września [1850] roku Pan pokazał mi, że po raz drugi wyciągnął swoją rękę, aby odzyskać resztkę swego ludu, i że w tym czasie gromadzenia należy podwoić wysiłki. W czasie rozproszenia Izrael był pobity i rozdarty; lecz teraz, w czasie gromadzenia, Bóg uleczy i opatrzy swój lud. W czasie rozproszenia wysiłki czynione, by szerzyć prawdę, miały niewielki skutek, osiągały niewiele lub nic; lecz w czasie gromadzenia, gdy Bóg wyciągnął swoją rękę, by zgromadzić swój lud, wysiłki szerzenia prawdy przyniosą zamierzony skutek. Wszyscy powinni być zjednoczeni i gorliwi w dziele. Widziałem, że to wstyd, by ktokolwiek odwoływał się do czasu rozproszenia jako do przykładów, które miałyby nami kierować teraz, w czasie gromadzenia; bo jeśli Bóg nie uczyni dla nas teraz więcej, niż uczynił wtedy, Izrael nigdy nie zostałby zgromadzony. Tak samo konieczne jest, aby prawda była publikowana w piśmie, jak i głoszona." Review and Herald, 1 listopada 1850.

> “The view that the Lord ‘had stretched out His hand the second time to recover the remnant of His people,’ on page 74, refers only to the union and strength once existing among those looking for Christ, and to the fact that He had begun to unite and to raise up His people again.” Early Writings, 86.

> Pogląd ze strony 74, że Pan „wyciągnął Swą rękę po raz drugi, aby odzyskać resztkę Swego ludu”, odnosi się jedynie do niegdyś istniejącej wśród oczekujących Chrystusa jedności i siły oraz do faktu, że zaczął ponownie jednoczyć i podnosić Swój lud. Wczesne pisma, 86.

Sister White in Early Writings is commenting upon the passage from Review and Herald in connection with her employing the prophet Isaiah’s words when she said, “the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people.” He stretched out His hand in 1850. When He gathered those people into the Most Holy Place on October 22, 1844 it was at the conclusion of the scattering from 677 BC until October 22, 1844. Literal Judah residing in the literal glorious land were scattered for 2520 years in agreement with the “seven times” of Leviticus twenty-six in 677 BC. At the conclusion of the 2520 years spiritual Israel was gathered on October 22, 1844 and they were immediately scattered and the scattering concluded when the Lord stretches forth His hand a second time. He gathers them the second time in the passage to accomplish two things; to “bind up his people” and to “raise up” His people.

Siostra White w Early Writings komentuje fragment z Review and Herald w związku z tym, że posłużyła się słowami proroka Izajasza, mówiąc: „Pan pokazał mi, że po raz drugi wyciągnął swoją rękę, aby odzyskać resztkę swego ludu.” Wyciągnął swoją rękę w 1850 r. Gdy zgromadził tych ludzi do Miejsca Najświętszego 22 października 1844 r., było to zakończenie rozproszenia od 677 r. p.n.e. aż do 22 października 1844 r. Dosłowny lud Judy zamieszkujący dosłowną chwalebną ziemię był rozproszony przez 2520 lat, zgodnie z „siedmioma czasami” z Księgi Kapłańskiej, rozdział dwudziesty szósty, w 677 r. p.n.e. Z chwilą zakończenia 2520 lat duchowy Izrael został zgromadzony 22 października 1844 r. i natychmiast został rozproszony, a rozproszenie zakończyło się, gdy Pan po raz drugi wyciąga swoją rękę. W tym fragmencie gromadzi ich po raz drugi, aby dokonać dwóch rzeczy: „związać swój lud” i „podźwignąć” swój lud.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> Wtedy ujrzałam trzeciego anioła. Powiedział anioł, który mi towarzyszył: „Groźne jest jego słowo, straszliwa jest jego misja. To anioł, który ma oddzielić pszenicę od kąkolu i opieczętować lub związać pszenicę dla niebiańskiego spichlerza.” Te sprawy powinny angażować cały umysł, całą uwagę. Ponownie ukazano mi konieczność, by ci, którzy wierzą, że otrzymujemy ostatnie poselstwo miłosierdzia, byli oddzieleni od tych, którzy codziennie przyjmują lub przyswajają nowy błąd. Widziałam, że ani młodzi, ani starzy nie powinni uczęszczać na zgromadzenia tych, którzy są w błędzie i ciemności. Rzekł anioł: „Niech umysł przestanie zajmować się rzeczami, które nie przynoszą pożytku.” Manuscript Releases, tom 5, s. 425.

The second gathering that began in 1850 typified the sealing (binding) of God’s people as they are lifted up “raised” as an ensign. 1850 identifies when the Lord gathers the one hundred and forty-four thousand. Of prophetic necessity they must have been scattered prior to being gathered. Thus, “the three and a half days” of Revelation 11:11 which symbolize 1260, which is half of 2520 and represents the scattering that followed July 18, 2020. Revelation 11:11 is representing the second gathering of those who are to be the one hundred and forty-four thousand and the ensign that is lifted up to the nations as set forth in Isaiah 11:11!

Drugie zgromadzenie, które rozpoczęło się w 1850 roku, symbolizowało pieczętowanie (związanie) ludu Bożego, gdy jest on podnoszony „wzniesiony” jako sztandar. Rok 1850 wskazuje, kiedy Pan zgromadza sto czterdzieści cztery tysiące. Z proroczej konieczności musieli zostać rozproszeni, zanim zostali zgromadzeni. A zatem „trzy i pół dnia” z Objawienia 11:11 symbolizuje 1260, czyli połowę 2520, i przedstawia rozproszenie, które nastąpiło po 18 lipca 2020. Objawienie 11:11 przedstawia drugie zgromadzenie tych, którzy mają stanowić sto czterdzieści cztery tysiące, oraz sztandaru, który jest wznoszony wobec narodów, jak to przedstawiono w Księdze Izajasza 11:11!

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious.

> W owym dniu pojawi się Korzeń Isajego, który stanie jako sztandar dla ludów; poganie będą go szukać, a miejsce jego spoczynku będzie chwalebne.

> And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea.

> I stanie się w owym dniu, że Pan po raz drugi wyciągnie swoją rękę, aby odzyskać resztę swego ludu, która pozostanie, z Asyrii, i z Egiptu, i z Patrosu, i z Kuszu, i z Elamu, i z Szinearu, i z Chamatu, i z wysp morskich.

> And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10, 11, 12.

> I wzniesie sztandar dla narodów, zgromadzi wygnańców Izraela i zbierze rozproszonych z Judy z czterech krańców ziemi. Izajasz 11:10, 11, 12.

In 1850 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. In July of 2023 the Lord stretched forth His hand a second time to gather the people who were presenting the third angel’s message in conjunction with the message of the Midnight Cry as represented by Habakkuk’s two tables. Both 1850 and July 2023 identify the gathering of “the remnant of his people” as Isaiah states in verse 11 of chapter 11. Verse 11 is sandwiched between verses ten and twelve, and both those verses identify the lifting up of the ensign to the world.

W 1850 roku Pan po raz drugi wyciągnął swoją rękę, aby zgromadzić lud, który przedstawiał poselstwo trzeciego anioła w powiązaniu z poselstwem okrzyku o północy, jak przedstawiają to dwie tablice Habakuka. W lipcu 2023 roku Pan po raz drugi wyciągnął swoją rękę, aby zgromadzić lud, który przedstawiał poselstwo trzeciego anioła w powiązaniu z poselstwem okrzyku o północy, jak przedstawiają to dwie tablice Habakuka. Zarówno 1850, jak i lipiec 2023 wskazują na zgromadzenie "resztki jego ludu", o której Izajasz mówi w wersecie 11 rozdziału 11. Werset 11 znajduje się między wersetami 10 i 12, a oba te wersety wskazują na podniesienie chorągwi wobec świata.

Each of the three verses are identifying the ensign, though the middle verse identifies them as the “remnant.” The remnant there is gathered a second time and the number of tribes who they are gathered from is eight. “8” represents not only those in the Noah’s ark that went from old world to the new world without seeing death, but “8” also represents those who are the 8th church that is of the seven. The two witnesses of Revelation 11:11 are those who have been resurrected. The number “8” is the symbol of the resurrection, a symbol of the one hundred and forty-four thousand, a symbol of baptism and a symbol of those who transition from Laodicea unto Philadelphia and become Isaiah’s ensign to the nations. The Lord stretches forth His hand a second time in 1850 to 1865 and again in July of 2023.

Każdy z trzech wersetów wskazuje na sztandar, choć werset środkowy określa ich jako „resztkę”. Ta resztka zostaje tam zebrana po raz drugi, a liczba plemion, spośród których są zbierani, wynosi osiem. „8” oznacza nie tylko tych w arce Noego, którzy przeszli ze starego świata do nowego, nie oglądając śmierci, lecz „8” oznacza także tych, którzy są ósmym kościołem spośród siedmiu. Dwaj świadkowie z Apokalipsy 11:11 to ci, którzy zostali wskrzeszeni. Liczba „8” jest symbolem zmartwychwstania, symbolem stu czterdziestu czterech tysięcy, symbolem chrztu oraz symbolem tych, którzy przechodzą z Laodycei do Filadelfii i stają się izajaszowym sztandarem dla narodów. Pan po raz drugi wyciąga swoją rękę w latach 1850–1865 i ponownie w lipcu 2023 roku.

In 2023, there was new light upon the seven times just as there had been in 1856. The period of 1856 unto 1863 is representing the history of the one hundred and forty-four thousand when the Lord raises up His remnant people as an army.

W 2023 roku pojawiło się nowe światło na temat siedmiu czasów, tak jak miało to miejsce w 1856 roku. Okres od 1856 do 1863 roku przedstawia historię stu czterdziestu czterech tysięcy, gdy Pan wystawia resztkę swego ludu jako armię.

Isaiah 11:11 aligns perfectly with Revelation 11:11 which aligns perfectly with Daniel 11:11. Isaiah and John are portraying an internal history and Daniel an external history. Daniel’s external line of 11:11 runs parallel with John’s internal line of 11:11 and Isaiah’s 11:11 presents the ensign of the internal line who calls God’s other flock out of the external line. Palmoni has tied these passages together into a nice bundle that could only be accomplished by the One who is Creator of all things.

Izajasz 11:11 doskonale współgra z Objawieniem 11:11, które doskonale współgra z Danielem 11:11. Izajasz i Jan ukazują historię wewnętrzną, a Daniel historię zewnętrzną. Zewnętrzna linia Daniela 11:11 biegnie równolegle z wewnętrzną linią Jana 11:11, a Izajasz 11:11 przedstawia sztandar linii wewnętrznej, który wzywa inne stado Boga do wyjścia z linii zewnętrznej. Palmoni powiązał te fragmenty w zgrabną całość, co mogło być dokonane jedynie przez Tego, który jest Stwórcą wszystkiego.

We will continue these things in the next article.

Do tych kwestii wrócimy w następnym artykule.

## Dialogue with Artificial Information:

Dialog ze sztuczną informacją:

Does the math world find any significance in the number “11”?

Czy środowisko matematyczne przypisuje liczbie „11” jakieś znaczenie?

Yes, the number 11 holds several points of genuine mathematical interest and significance (beyond just being a prime number). Here are the main ones that mathematicians and math enthusiasts often highlight:

Tak, liczba 11 kryje w sobie kilka rzeczywiście interesujących i istotnych własności matematycznych (nie tylko to, że jest liczbą pierwszą). Oto najważniejsze, które matematycy i miłośnicy matematyki często podkreślają:

11 is fifth prime number, the smallest two-digit prime and the first prime that is a palindrome in base 10. “11” is the smallest repunit (a number consisting of repeated units that is a prime. It is the only two-digit prime where the two digits are the same. 11, 22, 33, 44 ect. Only works with “11.” “11” is a Mersenne prime exponent. The decimal expansion of 1/11 = 0.090909… has a repeating period of just 2, but 1/11 is famous in another way: the sequence of primes 11, 101, 1009, 10007, 100003, etc., shows up in discussions of primes in arithmetic progression. The dihedral group of order 22 (symmetries of a regular 11-gon) is notable because “11” is the smallest prime for which the dihedral group has a non-abelian center-free structure of interest in group theory. In theoretical physics (string theory / M-theory), the universe is often modeled in 11 spacetime dimensions, and physicists and mathematicians who work in that area frequently remark on 11’s appearance. “11” is the only palindromic prime with an even number of digits (all others with even digits greater than 2 are divisible by 11 and hence composite). This is a theorem in recreational number theory.

11 jest piątą liczbą pierwszą, najmniejszą dwucyfrową liczbą pierwszą i pierwszą liczbą pierwszą będącą palindromem w systemie dziesiętnym. "11" jest najmniejszą liczbą repunitową (liczbą złożoną z powtarzających się jedynek), która jest liczbą pierwszą. Jest jedyną dwucyfrową liczbą pierwszą, w której obie cyfry są takie same. 11, 22, 33, 44 itd. Działa to tylko dla "11". "11" jest wykładnikiem liczby pierwszej Mersenne’a. Rozwinięcie dziesiętne 1/11 = 0,090909... ma okres powtarzania równy zaledwie 2, ale 1/11 słynie też w inny sposób: ciąg liczb pierwszych 11, 101, 1009, 10007, 100003 itd. pojawia się w dyskusjach o liczbach pierwszych w postępie arytmetycznym. Grupa dihedralna rzędu 22 (symetrie foremnego 11‑kąta) jest godna uwagi, ponieważ "11" jest najmniejszą liczbą pierwszą, dla której grupa dihedralna ma nieabelową, pozbawioną centrum strukturę, interesującą w teorii grup. W fizyce teoretycznej (teoria strun/M‑teoria) Wszechświat bywa często modelowany w 11 wymiarach czasoprzestrzennych, a fizycy i matematycy pracujący w tej dziedzinie często zwracają uwagę na pojawianie się liczby 11. "11" jest jedyną palindromiczną liczbą pierwszą o parzystej liczbie cyfr (wszystkie pozostałe o parzystej liczbie cyfr większej niż 2 są podzielne przez 11, a więc są złożone). Jest to twierdzenie w rekreacyjnej teorii liczb.

Bottom line:

Sedno sprawy:

While “11” doesn’t have the same superstar status as π, e, or the golden ratio, it pops up repeatedly as the smallest or first example of many phenomena (first repunit prime, only even-digit palindromic prime, early appearance in many proofs and counterexamples, 11 dimensions in M-theory, etc.). So yes—the math world does consider 11 a significant number.

Choć „11” nie ma takiego statusu supergwiazdy jak π, e czy złota proporcja, wielokrotnie pojawia się jako najmniejszy lub pierwszy przykład wielu zjawisk (najmniejsza repunitowa liczba pierwsza, jedyna palindromiczna liczba pierwsza o parzystej liczbie cyfr, wczesne pojawianie się w wielu dowodach i kontrprzykładach, 11 wymiarów w teorii M itd.). A zatem tak — świat matematyki uważa 11 za ważną liczbę.

> “He who inspired the Word was the true expositor of the Word. Christ illustrated his teachings by calling the attention of his hearers to the simple laws of nature, and to the familiar objects which they daily saw and handled. Thus he led their minds from the natural to the spiritual. Many failed of grasping at once the meaning of his parables; but as they day by day came in contact with the objects with which the Great Teacher had associated spiritual truths, some discerned the lessons of divine truth he had sought to impress, and these were convinced of the truth of his mission and converted to the gospel.” Sabbath School Worker, December 1, 1909.

> Ten, który natchnął Słowo, był prawdziwym interpretatorem Słowa. Chrystus ilustrował swoje nauki, zwracając uwagę słuchaczy na proste prawa natury oraz na znane im przedmioty, które na co dzień widzieli i dotykali. W ten sposób prowadził ich myśli od tego, co naturalne, do tego, co duchowe. Wielu nie potrafiło od razu pojąć sensu Jego przypowieści; lecz w miarę jak dzień po dniu stykali się z przedmiotami, z którymi Wielki Nauczyciel powiązał prawdy duchowe, niektórzy dostrzegli lekcje Bożej prawdy, które starał się im wpoić, i ci zostali przekonani o prawdziwości Jego misji oraz nawrócili się do ewangelii. Sabbath School Worker, 1 grudnia 1909.

> “Leading thus from the natural to the spiritual kingdom, Christ’s parables are links in the chain of truth that unites man with God, and earth with heaven.” Christ’s Object Lessons, 17.

> "Prowadząc w ten sposób od królestwa naturalnego do duchowego, przypowieści Chrystusa są ogniwami w łańcuchu prawdy, który łączy człowieka z Bogiem, a ziemię z niebem." Przypowieści Chrystusa, 17.

Back to Articles