Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Five

Księga Daniela - numer sto dwadzieścia pięć

Unlocking Prophetic Significance: Deciphering Daniel 11:40 and Its Implications for Modern Christianity

Odkrywanie proroczego znaczenia: rozszyfrowanie Daniela 11:40 i implikacje dla współczesnego chrześcijaństwa

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word

Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

Czterdziesty werset jedenastego rozdziału Księgi Daniela rozpoczyna się w czasie końca, lecz werset ten wskazuje dwa czasy końca i dlatego pozwala badaczowi proroctw zestawić pierwszy czas końca z drugim. Gdy zastosuje się takie ujęcie, linia historii millerystów, która rozpoczęła się w 1798 roku, biegnie równolegle z historią Stanów Zjednoczonych w 1989 roku. Dwie linie wyznaczają linię prawdziwego protestanckiego rogu oraz linię republikańskiego rogu bestii z ziemi z trzynastego rozdziału Apokalipsy. Obie linie zaczynają się w czasie końca w 1798 roku, a czas końca w 1989 roku po prostu dopełnia i dostarcza drugiego świadectwa drogowskazów prawdy, które są odpieczętowane w tym wersecie.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

Ruch trzeciego anioła nadszedł 22 października 1844 roku, lecz został odroczony przez siedmioletni bunt z lat 1856–1863. Przyjście trzeciego anioła powtórzyło się 11 września 2001 roku. Rok 1863 był typologicznie przedstawiony przez pierwsze obozowanie starożytnego Izraela w Kadesz oraz bunt dziesięciu zwiadowców, a 11 września 2001 został typologicznie przedstawiony przez ostatnie obozowanie starożytnego Izraela w Kadesz oraz bunt Mojżesza. Bunt z 1863 roku reprezentował pierwszy bunt w Kadesz, który sprowadził wyrok śmierci na pustyni. Bunt z 11 września 2001 reprezentował ostatni bunt w Kadesz, który doprowadził do śmierci przywództwa laodycejskiego adwentyzmu.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

Zstąpienie anioła 11 sierpnia 1840 roku, które zapoczątkowało ruch z lat 1840–1844, nazwany przez siostrę White chwalebnym przejawem mocy Bożej, było typem 11 września 2001 roku i wskazało na chwalebny przejaw mocy Bożej.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> "Anioł, który przyłącza się do głoszenia poselstwa trzeciego anioła, ma oświecić całą ziemię swoją chwałą. Tu zapowiedziane jest dzieło o zasięgu ogólnoświatowym i niespotykanej mocy. Ruch adwentowy z lat 1840–1844 był chwalebnym przejawem mocy Boga; poselstwo pierwszego anioła dotarło do każdej stacji misyjnej na świecie, a w niektórych krajach wystąpiło największe zainteresowanie religijne, jakie widziano gdziekolwiek od czasów reformacji XVI wieku; jednak wszystko to zostanie przewyższone przez potężny ruch towarzyszący ostatniemu ostrzeżeniu trzeciego anioła." Wielki bój, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

Pierwsze przyjście trzeciego anioła 22 października 1844 r. (pierwszy Kadesz) miało zakończyć dzieło, lecz lud Boży postanowił wybrać nowego przywódcę i wrócić do Egiptu. Do 1863 roku „odbudowali Jerycho”, zamiast uczestniczyć w Bożym dziele zburzenia murów Jerycha. Zostali więc przeklęci i skazani na śmierć na pustyni.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> I Jozue w owym czasie zaprzysiągł ich, mówiąc: Przeklęty przed Panem niech będzie człowiek, który powstanie i odbuduje to miasto Jerycho; na swym pierworodnym założy jego fundament, a na swym najmłodszym synu postawi jego bramy. Jozue 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

Podobnie jak w przypadku starożytnego Izraela podczas pierwszego Kadeszu, który odrzucił przesłanie Jozuego i Kaleba, bunt współczesnego Izraela podczas pierwszego Kadeszu (1863) sprowadził na nich klątwę Jozuego. Gdy trzeci anioł powrócił 11 września 2001 r. (ostatni Kadesz), rozpoczęło się ostateczne dzieło poprzedzające zburzenie przez Boga Jerycha i jego murów.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

22 października 1844 roku wyznacza nadejście trzeciego anioła i tym samym wskazuje na rychłe nadejście niedzieli w czasach ostatecznych. Rok 1863 wyznacza koniec okresu próby trzeciego anioła, który rozpoczął się 22 października 1844 roku. Dlatego rok 1863 jest symbolem wkrótce nadchodzącej ustawy niedzielnej, gdyż Jezus zawsze ukazuje zakończenie poprzez początek. W 1863 roku naród został podzielony na dwie klasy i tak też przy ustawie niedzielnej ujawnią się dwie klasy.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

Okres próby trzeciego anioła w historii ruchu millerowskiego rozpoczął się w 1844 roku i zakończył w 1863 roku, a zarówno początek, jak i koniec były naznaczone prawem niedzielnym czasów ostatecznych. W historii pomiędzy początkiem (1844) a końcem (1863) znajduje się bunt ruchu millerowskiego (1856). Zatem okres ten nosi znamię „Prawdy”. Powrót do Kadesz po raz drugi 11 września 2001 roku wyznacza początek procesu próby trzeciego anioła, który zakończy się wraz z wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym, jak to było typologicznie ukazane w roku 1863.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

Od tej ustawy niedzielnej aż do zamknięcia czasu próby dla ludzi Jerycho i jego mury zostaną zburzone, zgodnie z sądem wykonawczym nad nierządnicą Babilonu przedstawionym w tej historii. Werset czterdziesty zaczyna się w roku 1798 i kończy się na wkrótce nadchodzącej ustawie niedzielnej w wersecie czterdziestym pierwszym. Czas końca w roku 1798 reprezentuje wewnętrzną linię Kościoła Bożego, zaczynającą się od millerystów ruchu pierwszego anioła aż po ruch trzeciego anioła i sto czterdzieści cztery tysiące. Wszystko w jednym wersecie.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

Wojna między królem północy a królem południa, która rozpoczęła się wraz z wyniesieniem do władzy króla południa w 1798 roku, została doprowadzona do końca w 1989 roku, kiedy król południa został pokonany przez sojusz piątego i szóstego królestwa w proroctwie biblijnym. Wojnę króla północy i króla południa, która rozpoczęła się w 1798 roku, milleryci rozumieli jako wojnę przeciwko Rzymowi, który postrzegali po prostu jako dwie moce spustoszenia: pogaństwa i papiestwa. Gdy wojna zakończyła się w 1989 roku, zaangażowane były wszystkie trzy moce spustoszenia i wyznaczyło to początek proroczej ilustracji tych trzech mocy prowadzących świat do Armagedonu, który jest geograficznie przedstawiony w wersecie czterdziestym piątym jedenastego rozdziału Księgi Daniela.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

Wersety 40–45 przedstawiają proroczą dynamikę trzech potęg, które doprowadzają papieża do jego kresu między morzami a chwalebną świętą górą. Właściwie rozumiana historia prorocza przedstawiona w wersecie 41 obejmuje wersety 41–44.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

Zatem, począwszy od czasu końca w 1989 roku, z drugim świadectwem z 1798 roku, które wskazuje początek i koniec wojny między królem Południa a królem Północy, wersety czterdziesty pierwszy–czterdziesty czwarty identyfikują potrójny sojusz papiestwa, którego śmiertelna rana została uleczona, a werset czterdziesty piąty jest miejscem, gdzie dochodzi ono do swego końca. Wersety, rozpatrywane z tej perspektywy, przedstawiają historię zewnętrzną wobec Kościoła Bożego, co znajduje odzwierciedlenie także w relacji między siedmioma pieczęciami a siedmioma kościołami w Księdze Objawienia.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

Linia historii proroczej oznaczona rokiem 1798 odnosi się przede wszystkim do sądu śledczego, a linia, która zaczyna się w tym samym punkcie w 1989 roku, odnosi się przede wszystkim do sądu wykonawczego. Rok 1798 przede wszystkim podkreśla dzieło posłańca, który przygotowuje drogę dla Posłańca Przymierza, a rok 1989 przede wszystkim podkreśla dzieło posłańca Eliasza.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

Począwszy od roku 1798, kiedy Księga Daniela została odpieczętowana, następuje wzrost poznania historii proroczej, w której Chrystus wprowadza swój lud w przymierze, które dokonuje trwałego zjednoczenia boskości z człowieczeństwem. To przymierze czasów ostatecznych jest wielokrotnie wskazywane w Piśmie Świętym.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

> Oto nadchodzą dni, mówi Pan, kiedy zawrę nowe przymierze z domem Izraela i z domem Judy. Nie takie jak przymierze, które zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ująłem ich za rękę, aby wyprowadzić ich z ziemi egipskiej; przymierze moje oni złamali, chociaż byłem dla nich mężem, mówi Pan. Lecz takie będzie przymierze, które zawrę z domem Izraela: po owych dniach, mówi Pan, włożę moje prawo w ich wnętrze i wypiszę je na ich sercach; będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I już nie będzie uczył jeden swego bliźniego ani każdy swego brata, mówiąc: Poznajcie Pana; bo wszyscy mnie poznają, od najmniejszego do największego z nich, mówi Pan, gdyż odpuszczę ich nieprawość i ich grzechu nie wspomnę więcej. Księga Jeremiasza 31,31–34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

Wszyscy prorocy wskazują na dni ostateczne, a wyrażenie „dni ostateczne” w proroctwie oznacza okres sądu. Pierwszy anioł pojawił się w 1798 roku, w czasie końca, aby ogłosić otwarcie sądu w 1844 roku, co jest także nadejściem dni ostatecznych. Dni ostateczne to Jeremiaszowe „dni”, które nadejdą, gdy Bóg „przebaczy” „nieprawość” i „już więcej nie będzie pamiętał” grzechów swego ludu. To dzieło dokonuje Chrystus jako Najwyższy Kapłan w antytypowym dniu pojednania, podczas „dni ostatecznych”.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

Gdyby adwentyści millerowscy nadal w wierze kroczyli w coraz jaśniejszym świetle trzeciego anioła, które nadeszło 22 października 1844 roku, byliby już w swoim wiecznym domu z Jezusem. To właśnie ma na myśli Jeremiasz, gdy mówi: „po tych dniach”. „Te dni” to okresy prorocze, które prowadziły do roku 1844 i w nim się zakończyły. To są „dni”, do których odwołuje się dwunasty rozdział Księgi Daniela.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Lecz ty idź swoją drogą aż do końca; bo spoczniesz i powstaniesz do swego działu u kresu dni. Daniela 12:13.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

Na „końcu dni”, albo, jak mówi Jeremiasz, „po tych dniach”, Chrystus zamierzył włożyć swoje prawo do wnętrza swego ludu i wypisać je na ich sercach. Wnętrze oznacza naturę niższą, czyli – jak nazywa ją Paweł – ciało, natomiast serce oznacza naturę wyższą. Przymierze obiecuje dać swemu ludowi nowy umysł przy nawróceniu, a nowe ciało przy Powtórnym Przyjściu. Człowiek upadł wraz z Adamem, który został stworzony na obraz Boga i obdarzony naturą wyższą oraz niższą. Przymierze Chrystusa ma odkupić ludzkość, wraz z jej dwoistą naturą, od przekleństwa grzechu.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> W ostatnich dniach historii tej ziemi przymierze Boże z Jego ludem zachowującym przykazania ma zostać odnowione. "W owym dniu zawrę dla nich przymierze ze zwierzętami polnymi, z ptactwem niebios i z pełzającymi stworzeniami ziemi; i usunę z ziemi łuk, miecz i wojnę, i sprawię, że będą mieszkać bezpiecznie. I zaślubię cię sobie na wieki; tak, zaślubię cię sobie w sprawiedliwości i w prawie, i w łaskawości, i w miłosierdziu. Zaślubię cię sobie także w wierności; i poznasz Pana."

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

> "I stanie się w owym dniu: wysłucham — mówi Pan — wysłucham niebios, a one wysłuchają ziemi; a ziemia wysłucha zboża, wina i oliwy; a one wysłuchają Jizreel. I posieję ją sobie na ziemi; i zmiłuję się nad tą, która nie dostąpiła miłosierdzia; i powiem do tych, którzy nie byli moim ludem: Jesteście moim ludem; a oni powiedzą: Ty jesteś moim Bogiem." Ozeasz 2:14-23.

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> "W owym dniu, . . . resztka Izraela i ci, którzy ocaleli z domu Jakuba, . . . oprą się na Panu, Świętym Izraela, w prawdzie." Izajasza 10:20. Z "każdego narodu i plemienia, i języka, i ludu" będą tacy, którzy chętnie odpowiedzą na poselstwo: "Bójcie się Boga i oddajcie Mu chwałę, gdyż nadeszła godzina Jego sądu." Odwrócą się od każdego bożka, który wiąże ich z tą ziemią, i będą "oddawać cześć Temu, który uczynił niebo i ziemię, i morze, i źródła wód." Uwolnią się od wszelkich uwikłań i staną przed światem jako pomniki Bożego miłosierdzia. Posłuszni wszystkim Bożym wymaganiom, zostaną rozpoznani przez aniołów i ludzi jako ci, którzy "zachowują przykazania Boże i wiarę Jezusa." Objawienie 14:6-7, 12.

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> "'Oto nadchodzą dni, mówi Pan, gdy oracz dogoni żniwiarza, a depczący winogrona dogoni siejącego ziarno; a góry będą ociekać słodkim winem, a wszystkie pagórki się rozpłyną. I odmienię los mojego ludu Izraela, i odbudują spustoszone miasta i zamieszkają w nich; i zasadzą winnice, i będą pić ich wino; założą też ogrody i będą jeść ich owoce. I zasadzę ich na ich ziemi i już nie będą wyrwani ze swojej ziemi, którą im dałem, mówi Pan, twój Bóg. Amosa 9:13-15.' Review and Herald, 26 lutego 1914."

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

Gdy Jeremiasz mówi „po tych dniach”, chodzi o „dni”, które poprzedzały dzieło przedstawione przez nagłe przyjście Chrystusa do Jego świątyni, aby ją oczyścić; były to okresy prorocze, które zakończyły się w latach 1798 i 1844. Zakończenie tych proroczych dni (okresów) wyznaczyło czterdzieści sześć lat, w ciągu których Chrystus wzniósł świątynię millerystów, a gdy nagle przyszedł 22 października 1844 roku, wypełnił trzeci rozdział Księgi Malachiasza, który wypełnił również, gdy oczyścił świątynię na początku i na końcu swojej posługi.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> "Oczyszczając świątynię z kupujących i sprzedających tego świata, Jezus zapowiedział swoją misję oczyszczenia serca ze skalania grzechem — z ziemskich pragnień, samolubnych żądz, złych nawyków, które kalają duszę. Cytat: Malachiasz 3:1–3." Pragnienie wieków, 161.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

I „po tych dniach” Chrystus zamierzał oczyścić świątynię, którą On wzniósł, która symbolizowała Jego dzieło oczyszczania serc Jego ludu ze zmazy grzechu, albo – jak mówi Jeremiasz – przez wypisanie swojego prawa na ich sercach i w ich wnętrzu.

> For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

> Bo ganiąc ich, mówi: Oto nadchodzą dni — mówi Pan — gdy zawrę nowe przymierze z domem Izraela i z domem Judy; nie takie jak przymierze, które zawarłem z ich ojcami w dniu, gdy ująłem ich za rękę, aby wyprowadzić ich z ziemi egipskiej; ponieważ nie wytrwali w moim przymierzu, i Ja przestałem się o nich troszczyć — mówi Pan. Takie bowiem będzie przymierze, które zawrę z domem Izraela po tych dniach — mówi Pan: włożę moje prawa w ich umysł i wypiszę je na ich sercach; i będę im Bogiem, a oni będą moim ludem. List do Hebrajczyków 8:8-10.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

Słowa „tamte dni” były u Daniela „końcem dni”, który zakończył się w latach 1798 i 1844. Linia protestanckiego rogu, która rozpoczyna się w 1798 roku, w wersecie czterdziestym jedenastego rozdziału Daniela, podkreśla relację przymierza, która zostaje ustanowiona ze stu czterdziestoma czterema tysiącami. Hebrajskie słowo „lot” to mały kamień, którego używano do określania czyjegoś przeznaczenia. Danielowi powiedziano, aby odszedł i spoczął (w śmierci), aż do „końca dni”, kiedy w 1844 roku rozpocznie się sąd i zostanie określone jego przeznaczenie.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> Lecz ty idź swoją drogą aż do końca; bo spoczniesz i powstaniesz do swego działu u kresu dni. Daniela 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

„Dni” „końca dni” oznaczają proroctwa czasowe, które zakończyły się w 1844 roku, gdyż odtąd nie miał już istnieć czas proroczy. Dwa tysiące trzysta lat, czyli widzenie marah, oznaczające nagłe pojawienie się Chrystusa w Jego świątyni, wtedy dobiegło końca, a dwa tysiące pięćset dwadzieścia lat ostatniego gniewu również się zakończyło, tak jak dni pierwszego gniewu zakończyły się w czasie końca w 1798 roku. Do „po tych dniach”, o których mówił Jeremiasz, odniósł się następnie Paweł. Paweł dwukrotnie przywołuje Jeremiaszowe „po tych dniach”, ponieważ nie mówi jedynie o przymierzu, które miało zostać ustanowione „po tych dniach”, lecz co ważniejsze — wskazuje na dzieło Chrystusa jako Arcykapłana.

> For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

> Albowiem jedną ofiarą na zawsze uczynił doskonałymi tych, którzy są uświęcani. O czym świadczy nam także Duch Święty, gdy bowiem wcześniej powiedział: To jest przymierze, które zawrę z nimi po tych dniach, mówi Pan: włożę moje prawa w ich serca i na ich umysłach je wypiszę; i ich grzechów oraz nieprawości więcej nie wspomnę. A gdzie jest odpuszczenie tych grzechów, tam nie ma już ofiary za grzech. Mając więc, bracia, odwagę wchodzić do Miejsca Najświętszego przez krew Jezusa, drogą nową i żywą, którą otworzył dla nas przez zasłonę, to jest przez swoje ciało; i mając arcykapłana nad domem Bożym. Hebrajczyków 10:14-21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

Okres dwustu dwudziestu lat, który łączy proroctwo wizji marah o ukazaniu się Chrystusa z 2520-letnim proroctwem wizji chazon o historii proroczej, spina, czyli wiąże początki tych dwóch okresów proroczych symbolicznym ogniwem, które przedstawia połączenie człowieczeństwa z boskością, co jest dziełem, którego Chrystus dokonuje w oczyszczeniu zachodzącym podczas ruchu trzeciego anioła, i skutkuje przymierzem, które zawiera ze stu czterdziestoma czterema tysiącami.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

Zarówno wizja chazon, która ukazuje podeptanie świątyni — wizja ludzkości podeptanej przez grzech od buntu Adama w Ogrodzie Eden — jak i wizja marah, która przedstawia dzieło Chrystusa polegające na odnowieniu i oczyszczeniu świątyni, zostały wypełnione 22 października 1844 roku. Istnieją dwa proroctwa o długości dwóch tysięcy pięciuset dwudziestu lat dotyczące Bożego gniewu, które przedstawiają podeptanie zastępu i świątyni.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

Oba te proroctwa przedstawiają zdeptanie ludzkości, która ma zostać przywrócona dzięki wizji marah. Te dwa przejawy gniewu Boga przeciw Jego ludowi przedstawiają gniew wymierzony w upadłą ludzkość, która mogłaby zostać ocalona i odnowiona jedynie przez dzieło Chrystusa polegające na odbudowie i oczyszczeniu upadłej świątyni.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

Dwa oburzenia reprezentują wyższą naturę i niższą naturę ludzkości. Przy upadku Adama niższa natura zyskała przewagę nad wyższą naturą, a zamysłem Chrystusa wobec ludzi było, aby wyższa natura panowała nad niższą naturą. Przy upadku Adama wyższa natura uległa pożądliwościom niższej natury i Boży zamysł został odwrócony. To właśnie oznacza biblijne "nawrócenie". Nawrócić się znaczy przywrócić wyższej naturze jej panującą pozycję nad naturą niższą. Nawrócić się to odwrócić, czyli wywrócić do góry nogami.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

Pierwszy gniew przeciwko północnemu królestwu był gniewem przeciwko niższej naturze, która podporządkowała sobie wyższą naturę w chwili upadku. Ten gniew pojawił się jako pierwszy, ponieważ Chrystus podjął dzieło odkupienia dokładnie tam, gdzie się ono po raz pierwszy zaczęło, a zaczęło się od pożądliwości niższej natury, którą była pożądliwość apetytu. Chrystus rozpoczął swoje dzieło czterdziestoma dniami postu.

> “Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

> Chrystus wiedział, że aby skutecznie posuwać naprzód plan zbawienia, musi rozpocząć dzieło odkupienia człowieka właśnie tam, gdzie zaczął się upadek. Adam upadł, ulegając apetytowi. Aby wpoić człowiekowi jego obowiązek posłuszeństwa prawu Bożemu, Chrystus rozpoczął swoje dzieło odkupienia reformą nawyków fizycznych człowieka. Upadek cnoty i degeneracja rodzaju ludzkiego wynikają głównie z folgowania wypaczonemu apetytowi. Świadectwa, tom 3, 486.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

Drugie oburzenie było przeciwko wyższej naturze, reprezentowanej przez królestwo południowe, gdzie znajduje się Jerozolima, miasto, które Bóg wybrał, aby tam umieścić swoje imię. W dniu 22 października 1844 roku dzieło, które Chrystus zamierzał wykonać, oraz dzieło, które obecnie wypełnia, są przedstawione przez dwie laski Ezechiela.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

Gdy dwie laski Ezechiela zostają na zawsze złączone w jedną laskę, wskazuje to na przymierze, w którym Chrystus na zawsze usuwa grzech ze swego ludu, a wyższa i niższa natura zostają przywrócone do właściwego porządku hierarchicznego, i ludzie na powrót odzyskują pełnię. W nienawróconym stanie niższa natura człowieka, reprezentowana przez pierwszy gniew, panowała nad wyższą naturą człowieka, reprezentowaną przez ostatni gniew. A zatem pierwszy gniew był wymierzony przeciwko królestwu północnemu, które znajdowało się geograficznie „powyżej” królestwa południowego.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

Okres dwustu dwudziestu lat, łączący dwie wizje marah i chazon z boskością i człowieczeństwem w ich wspólnych początkach, łączy je w jeden kij, gdy Chrystus dopełnia dzieła trzeciego anioła ze stu czterdziestoma czterema tysiącami. Jest to proroctwo o ostatnim gniewie przeciwko królestwu południowemu, złączone z proroctwem o pojawieniu się w roku 1844, gdyż przymierze udziela nowego umysłu przy nawróceniu, lecz nowe ciało (królestwo północne) zostaje przywrócone dopiero przy powtórnym przyjściu, w mgnieniu oka.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

Werset 40 rozdziału 11 Księgi Daniela identyfikuje oba czasy końca i w ten sposób podkreśla wewnętrzną i zewnętrzną linię historii proroczej w dziejach bestii z ziemi opisanej w trzynastym rozdziale Apokalipsy. Prawdy odpieczętowane w tym wersecie przedstawiają zarówno wewnętrzną, jak i zewnętrzną linię prawdy, które Chrystus przyszedł objawić i urzeczywistnić pośród swego ludu. Prawda, że człowieczeństwo złączone z Boskością nie grzeszy, ukazana jest w świetle związanym ze skutkami odpieczętowania poznania i stanowi wewnętrzną prawdę ludu Bożego w ostatnich dniach. Światło ukazane przez wojnę między mocami, które prowadzą świat do Armagedonu, jest zewnętrzną prawdą ludu Bożego w ostatnich dniach.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> Słowo Pana doszło mnie znowu, mówiąc: A ty, synu człowieczy, weź sobie jedno drzewce i napisz na nim: Dla Judy i dla synów Izraela, jego towarzyszy; potem weź drugie drzewce i napisz na nim: Dla Józefa, drzewce Efraima, i dla całego domu Izraela, jego towarzyszy. I połącz je jedno z drugim w jedno drzewce; i staną się jednym w twojej ręce. A gdy synowie twego ludu będą do ciebie mówić: Czy nie wyjaśnisz nam, co to ma znaczyć? Powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto wezmę drzewce Józefa, które jest w ręku Efraima, i plemiona Izraela, jego sprzymierzonych, i przyłączę je do niego, do drzewca Judy, i uczynię z nich jedno drzewce, i będą jednym w mojej ręce. A drzewce, na których napiszesz, będą w twojej ręce na ich oczach. I powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Oto wezmę synów Izraela spośród narodów, do których poszli, zgromadzę ich ze wszystkich stron i przyprowadzę ich do ich własnej ziemi. I uczynię ich jednym narodem w kraju, na górach Izraela, a jeden król będzie królem dla nich wszystkich; i nie będą już dwoma narodami ani już więcej nie będą podzieleni na dwa królestwa. Nie będą się już więcej kalać swoimi bożkami ani swoimi obrzydliwościami, ani żadnymi ze swoich występków; lecz wybawię ich ze wszystkich ich siedzib, w których zgrzeszyli, i oczyszczę ich; i będą moim ludem, a ja będę ich Bogiem. A Dawid, mój sługa, będzie nad nimi królem; i wszyscy będą mieli jednego pasterza; będą też postępować według moich praw, przestrzegać moich ustaw i wypełniać je. I będą mieszkać w ziemi, którą dałem memu słudze Jakubowi, gdzie mieszkali wasi ojcowie; będą w niej mieszkać oni, ich dzieci i dzieci ich dzieci na wieki, a mój sługa Dawid będzie ich księciem na wieki. Zawrę też z nimi przymierze pokoju; będzie to przymierze wieczne z nimi; osadzę ich i rozmnożę ich, i ustanowię moją świątynię pośród nich na wieki. Mój przybytek będzie także z nimi; tak, będę ich Bogiem, a oni będą moim ludem. I narody poznają, że Ja, Pan, uświęcam Izraela, gdy moja świątynia będzie pośród nich na wieki. Ezechiel 37:15-28.

Back to Articles