Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twelve

Księga Daniela - numer sto dwanaście

Unveiling the Prophetic Symbolism of Ishmael: From Archer to Sealer of the 144,000

Odsłanianie proroczej symboliki Izmaela: od łucznika do opieczętowującego 144 000

Author

Jeff Pippenger

Published

March 2, 2024

Formats

PDF
Word

> And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:20.

> I Bóg był z chłopcem; i rósł, i mieszkał na pustyni, i został łucznikiem. Księga Rodzaju 21:20.

Ishmael became an archer, which is a symbol of warfare, and a symbol of the executive judgment which is brought against Rome.

Izmael stał się łucznikiem, co jest symbolem wojny i symbolem sądu wykonawczego wymierzonego przeciwko Rzymowi.

> The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her: for she hath been proud against the Lord, against the Holy One of Israel. Jeremiah 50:28, 29.

> Głos tych, którzy uciekają i ratują się z ziemi Babilonu, aby ogłosić na Syjonie pomstę Pana, naszego Boga, pomstę jego świątyni. Zwołajcie łuczników przeciw Babilonowi: wszyscy, którzy napinacie łuk, rozbijcie obóz wokół niego; niech nikt z niego nie ujdzie; odpłaćcie mu według jego czynu; według wszystkiego, co uczynił, uczyńcie mu; gdyż pysznił się przeciw Panu, przeciw Świętemu Izraela. Jeremiasza 50:28, 29.

The archers recompense Babylon according to her work, and that recompense begins at the soon-coming Sunday law, with the second voice of Revelation chapter eighteen, when the progressive executive judgment of Babylon begins.

Łucznicy odpłacają Babilonowi według jego czynów, a ta odpłata rozpoczyna się wraz z wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym i drugim głosem osiemnastego rozdziału Apokalipsy, kiedy rozpoczyna się postępujący sąd wykonawczy nad Babilonem.

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Reward her even as she rewarded you, and double unto her double according to her works: in the cup which she hath filled fill to her double. How much she hath glorified herself, and lived deliciously, so much torment and sorrow give her: for she saith in her heart, I sit a queen, and am no widow, and shall see no sorrow. Revelation 18:4–7.

> I usłyszałem inny głos z nieba, mówiący: Wyjdźcie z niej, ludu mój, abyście nie mieli udziału w jej grzechach i aby was nie dosięgły jej plagi. Bo jej grzechy doszły aż do nieba, a Bóg wspomniał jej nieprawości. Oddajcie jej, jak i ona wam oddała, i w dwójnasób oddajcie jej według jej uczynków; do kielicha, który napełniła, nalejcie jej podwójnie. Ile się chlubiła i w przepychu żyła, tyle zadajcie jej udręki i smutku, bo mówi w sercu swoim: Zasiadam jak królowa, nie jestem wdową i nie ujrzę smutku. Objawienie 18:4-7.

Ishmael and his mother Hagar had been restrained from inheriting the right of the first born, and were cast out. Thus, jealousy became the prophetic motivation of Islam, and warfare their prophetic occupation. The first mention includes the restraint imposed upon Ishmael and his mother by Sarah, and their “restraint” became a primary prophetic characteristic of Islam throughout God’s Word, and history. Ishmael’s descendants were to be wild men, whose hand was against every man, and their wild attribute is represented by the wild Arabian ass, of the horse family. Thus, the Islamic warfare of the first and second woes, is represented as warriors riding upon angry horses.

Izmael i jego matka Agar zostali powstrzymani od odziedziczenia prawa pierworództwa i wypędzeni. Tak więc zazdrość stała się proroczym motywem islamu, a wojowanie jego proroczym zajęciem. Pierwsza wzmianka obejmuje ograniczenie nałożone na Izmaela i jego matkę przez Sarę, a ich "ograniczenie" stało się podstawową proroczą cechą islamu w całym Słowie Bożym i w historii. Potomkowie Izmaela mieli być dzikimi ludźmi, których ręka była przeciwko każdemu człowiekowi, a ich dzikość jest przedstawiona przez dzikiego osła arabskiego, należącego do rodziny koniowatych. Tak więc wojna islamu podczas pierwszego i drugiego "biada" jest przedstawiona w postaci wojowników jadących na rozjuszonych koniach.

Islam is the message of the latter rain, and it is only fitting that the three woes represent three specific prophetic lines, for the methodology of the latter rain is “line upon line.” When the prophetic characteristics of the first two lines are brought together, they establish the line of the third woe. All three prophetic lines illustrate the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Those three lines represent the period of the pouring out of the latter rain, for the latter rain began to sprinkle when the third Woe arrived on September 11, 2001.

Islam jest poselstwem późnego deszczu i nic dziwnego, że trzy "biada" reprezentują trzy konkretne linie prorockie, gdyż metoda późnego deszczu to "linia na linię". Gdy prorocze cechy pierwszych dwóch linii zostają połączone, ustanawiają linię trzeciego "biada". Wszystkie trzy linie prorockie ilustrują okres pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy. Te trzy linie przedstawiają okres wylania późnego deszczu, gdyż późny deszcz zaczął kropić, kiedy trzecie "biada" nadeszło 11 września 2001 roku.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> "Późny deszcz ma spaść na lud Boży. Potężny anioł ma zstąpić z nieba, a cała ziemia ma zostać oświecona jego chwałą." Review and Herald, 21 kwietnia 1891 r.

The period of the sealing was also represented by the period that began on August 11, 1840 and ended with the arrival of the third angel on October 22, 1844. That period of time was also represented in Habakkuk chapter two. The Millerite history fulfilled Habakkuk chapter two, and in so doing it began when the angel descended on August 11, 1840, and it ended when the third angel arrived on October 22, 1844.

Okres pieczętowania był również przedstawiony przez okres, który rozpoczął się 11 sierpnia 1840 roku i zakończył się wraz z nadejściem trzeciego anioła 22 października 1844 roku. Ten okres był również przedstawiony w drugim rozdziale Księgi Habakuka. Historia millerystów wypełniła drugi rozdział Księgi Habakuka; rozpoczęła się wraz ze zstąpieniem anioła 11 sierpnia 1840 roku i zakończyła wraz z nadejściem trzeciego anioła 22 października 1844 roku.

Habakkuk chapter two identifies that at the end of the vision, the vision would “speak.” In verse three of Revelation chapter ten, the angel cried (spoke) with a loud voice, and on October 22, 1844 the same angel swore (spoke) that “time should be no longer.” Habakkuk’s watchman in verse one of chapter two, is located at August 11, 1840, for it is then that the watchmen lift up their voices.

Drugi rozdział Księgi Habakuka stwierdza, że u kresu widzenia widzenie „przemówi”. W wersecie trzecim dziesiątego rozdziału Księgi Objawienia anioł zawołał (przemówił) donośnym głosem, a 22 października 1844 roku ten sam anioł przysiągł (przemówił), że „czas już więcej nie będzie”. Strażnik u Habakuka w pierwszym wersecie drugiego rozdziału jest umiejscowiony w dniu 11 sierpnia 1840 roku, bo właśnie wtedy strażnicy podnoszą swoje głosy.

In the rebellion of 1888, which Sister White identifies as representing the angel of Revelation eighteen that was to lighten the earth with His glory, the watchmen (Jones and Waggoner) lifted up their “voices” as a trumpet, to show God’s people their transgressions, for their message was the message to Laodicea. On September 11, 2001, which was typified by the history of 1888, the Lord led His last day people back to Jeremiah’s old paths, where the watchmen were not hearkened to. The descent of the angel marks the prophetic arrival of the watchmen.

W buncie z 1888 roku, który siostra White identyfikuje jako przedstawiający anioła z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, mającego oświecić ziemię Jego chwałą, strażnicy (Jones i Waggoner) podnieśli swoje "głosy" jak trąbę, aby ukazać ludowi Bożemu ich przestępstwa, gdyż ich poselstwo było poselstwem do Laodycei. W dniu 11 września 2001 roku, który był typologicznie przedstawiony przez historię z 1888 roku, Pan poprowadził swój lud czasu końca z powrotem na stare ścieżki Jeremiasza, gdzie strażników nie wysłuchano. Zstąpienie anioła wyznacza prorocze nadejście strażników.

The “voice” that arrived on August 11, 1840, was delivered through the watchmen, and Jeremiah was told that if he would return to his faith and trust in God after his disappointment that he would become God’s mouth. When the vision that had tarried finally arrived on October 22, 1844, it “spoke.” The period of Habakkuk chapter two, which was fulfilled in Millerite history, illustrates the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

„Głos”, który nadszedł 11 sierpnia 1840 roku, został przekazany przez strażników, a Jeremiaszowi powiedziano, że jeśli po swoim rozczarowaniu powróci do swojej wiary i zaufania Bogu, stanie się ustami Boga. Gdy wizja, która się opóźniała, wreszcie nadeszła 22 października 1844 roku, „przemówiła”. Okres z drugiego rozdziału Księgi Habakuka, który wypełnił się w historii ruchu millerowskiego, obrazuje okres pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy.

It is essential, to recognize that August 11, 1840 through to October 22, 1844, illustrates the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is the period where the latter rain is poured out. It is essential for the latter rain message is to be identified by the methodology of “line upon line.” The special period which is the sealing of the one hundred and forty-four thousand is repeatedly represented in the prophetic lines, and this is so in Habakkuk two, which Sister White directly identifies as being fulfilled in Millerite history. She also repeatedly teaches that Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

Istotne jest rozpoznanie, że okres od 11 sierpnia 1840 do 22 października 1844 obrazuje pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy; jest to czas wylewania późnego deszczu. Istotne jest również, aby poselstwo o późnym deszczu było identyfikowane za pomocą metodologii „linia na linii”. Szczególny okres pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy jest wielokrotnie przedstawiany w liniach proroczych, i tak jest również w drugim rozdziale Księgi Habakuka, który Siostra White bezpośrednio identyfikuje jako wypełniony w historii millerystów. Uczy też wielokrotnie, że historia millerystów powtarza się w historii stu czterdziestu czterech tysięcy.

> “Interwoven with prophecies which they had regarded as applying to the time of the second advent was instruction specially adapted to their state of uncertainty and suspense, and encouraging them to wait patiently in the faith that what was now dark to their understanding would in due time be made plain.

> Z proroctwami, które uważali za odnoszące się do czasu drugiego przyjścia, przeplatała się nauka, szczególnie dostosowana do ich stanu niepewności i oczekiwania, zachęcająca ich, by cierpliwie oczekiwali w wierze, że to, co było teraz niejasne dla ich zrozumienia, we właściwym czasie stanie się jasne.

> “Among these prophecies was that of Habakkuk 2:1–4: ‘I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what He will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith.’

> Wśród tych proroctw było to z Księgi Habakuka 2:1–4: 'Stanę na mojej straży, ustawię się na wieży i będę wypatrywać, aby zobaczyć, co On mi powie, i co odpowiem, gdy będę strofowany. I Pan mi odpowiedział, mówiąc: Napisz widzenie i wyraźnie je zapisz na tablicach, aby biegnący mógł je czytać. Gdyż to widzenie dotyczy jeszcze wyznaczonego czasu, lecz u kresu przemówi i nie skłamie; choćby się odwlekało, czekaj na nie, bo z pewnością przyjdzie, nie opóźni się. Oto dusza jego, która jest wyniosła, nie jest w nim prawą; lecz sprawiedliwy żyć będzie dzięki swojej wierze.'

> “As early as 1842 the direction given in this prophecy to ‘write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it,’ had suggested to Charles Fitch the preparation of a prophetic chart to illustrate the visions of Daniel and the Revelation. The publication of this chart was regarded as a fulfillment of the command given by Habakkuk. No one, however, then noticed that an apparent delay in the accomplishment of the vision—a tarrying time—is presented in the same prophecy. After the disappointment, this scripture appeared very significant: ‘The vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. . . . The just shall live by his faith.’

> Już w roku 1842 polecenie zawarte w tym proroctwie: „Zapisz widzenie i wyraźnie je wypisz na tablicach, aby ten, kto je czyta, mógł biec”, podsunęło Charlesowi Fitchowi przygotowanie proroczego wykresu, który ilustrowałby wizje z Księgi Daniela i Objawienia. Opublikowanie tego wykresu uznano za wypełnienie nakazu danego przez Habakuka. Nikt jednak wówczas nie zauważył, że w tym samym proroctwie przedstawione jest pozorne opóźnienie w spełnieniu widzenia — czas zwłoki. Po rozczarowaniu ten fragment Pisma nabrał wielkiego znaczenia: „Widzenie jest jeszcze na oznaczony czas, lecz u kresu przemówi i nie skłamie; choćby zwlekało, czekaj na nie, bo z pewnością przyjdzie, nie opóźni się. ... Sprawiedliwy będzie żył z wiary.”

> “A portion of Ezekiel’s prophecy also was a source of strength and comfort to believers: ‘The word of the Lord came unto me, saying, Son of man, what is that proverb that ye have in the land of Israel, saying, The days are prolonged, and every vision faileth? Tell them therefore, Thus saith the Lord God. . . . The days are at hand, and the effect of every vision. . . . I will speak, and the word that I shall speak shall come to pass; it shall be no more prolonged.’ ‘They of the house of Israel say, The vision that he seeth is for many days to come, and he prophesieth of the times that are far off. Therefore say unto them, Thus saith the Lord God; There shall none of My words be prolonged any more, but the word which I have spoken shall be done.’ Ezekiel 12:21–25, 27, 28.” The Great Controversy, 391–393.

> Część proroctwa Ezechiela była również źródłem siły i pocieszenia dla wierzących: „Słowo Pana przyszło do mnie, mówiąc: Synu człowieczy, cóż to za przysłowie, które macie w ziemi Izraela, mówiąc: Przedłużają się dni, a każde widzenie zawodzi? Powiedz im więc: Tak mówi Pan Bóg. . . . Bliskie są dni i spełnienie każdego widzenia. . . . Ja będę mówił, i słowo, które wypowiem, spełni się; nie będzie już odwlekane.” „A dom Izraela mówi: Widzenie, które on ma, dotyczy wielu przyszłych dni i prorokuje o czasach odległych. Dlatego powiedz im: Tak mówi Pan Bóg: Żadne z moich słów nie będzie już odwlekane, lecz słowo, które wypowiedziałem, spełni się.” Ezechiel 12:21-25, 27, 28. Wielki bój, 391-393.

The Millerites not only saw themselves fulfilling the parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, but they were also led to see that the history where they were fulfilling these prophecies, was also Ezekiel’s identification of that very same history, where “the effect of every vision,” was to be fulfilled. The line of history that represents the sealing of the one hundred and forty-four thousand is where the effect of every vision is fulfilled!

Milleryci nie tylko postrzegali siebie jako wypełniających przypowieść o dziesięciu pannach oraz drugi rozdział Księgi Habakuka, lecz zostali również doprowadzeni do dostrzeżenia, że historia, w której wypełniali te proroctwa, była także u Ezechiela identyfikacją tej właśnie historii, w której miał się wypełnić „skutek każdego widzenia”. Linia historii, która przedstawia pieczętowanie stu czterdziestu czterech tysięcy, to ta, w której wypełnia się skutek każdego widzenia!

The lines which represent the period of the latter rain and the sealing of the one hundred and forty-four thousand are brought together to establish that prophetic history invariably possess the signature of Alpha and Omega.

Linie, które przedstawiają okres późnego deszczu oraz okres pieczętowania stu czterdziestu czterech tysięcy, są zestawione, aby wykazać, że historia prorocza niezmiennie nosi znak Alfy i Omegi.

Millerite history begins with the voice of the angel of Revelation ten, and ends with the same voice. September 11, 2001 begins with the first voice of Revelation chapter eighteen, and ends with the second voice of Revelation chapter eighteen. Habakkuk chapter two, begins with the voice of the watchmen, and ends with the voice of Jeremiah’s watchman. The first woe begins with Mohammed, and ends with Mohammed II. The second woe begins with the release of the four angels of Islam and ends with the restraint of Islam.

Historia millerystów zaczyna się od głosu anioła z dziesiątego rozdziału Apokalipsy i kończy się tym samym głosem. 11 września 2001 roku zaczyna się od pierwszego głosu z osiemnastego rozdziału Apokalipsy, a kończy się drugim głosem z osiemnastego rozdziału Apokalipsy. Drugi rozdział Księgi Habakuka zaczyna się głosem strażników, a kończy się głosem strażnika Jeremiasza. Pierwsze biada zaczyna się od Mahometa, a kończy się na Mahomecie II. Drugie biada zaczyna się od uwolnienia czterech aniołów islamu i kończy się powstrzymaniem islamu.

The methodology that is the latter rain is Isaiah’s “line upon line” methodology, and the lines that are brought together to identify and establish the message of the latter rain invariably contain the signature of Alpha and Omega. The first woe of Revelation chapter nine, begins with Mohammed and ends with Mohammed II. The period is divided into two types of warfare, the first being disorganized attacks upon Rome that began in earnest with Abubakar, and then a period of one hundred and fifty years where the first organized warfare of Islam was accomplished.

Metodologia późnego deszczu to metodologia „linia po linii” Izajasza, a linie, które są łączone, aby rozpoznać i ustalić przesłanie późnego deszczu, niezmiennie noszą podpis Alfy i Omegi. Pierwsze „biada” z dziewiątego rozdziału Apokalipsy zaczyna się od Mohammeda i kończy się na Mohammedzie II. Okres ten dzieli się na dwa rodzaje działań wojennych: pierwszy to niezorganizowane ataki na Rzym, które na dobre rozpoczęły się wraz z Abubakarem, a następnie okres stu pięćdziesięciu lat, w którym przeprowadzono pierwszą zorganizowaną wojnę islamu.

The one hundred and fifty years is represented by the time prophecy of “five months”. The second woe also possesses a time prophecy which is three hundred and ninety-one years and fifteen days. Therefore, since the prophetic structure of the first and second woes identify the ending with the beginning, it contains a division between the sealing, and a specific period of time, The sealing process is represented at the beginning of the history of the first woe, and it is represented at the ending of the second woe.

Sto pięćdziesiąt lat jest reprezentowane przez proroctwo czasowe o „pięciu miesiącach”. Drugie biada również posiada proroctwo czasowe, które wynosi trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni. Dlatego, ponieważ prorocza struktura pierwszego i drugiego biada utożsamia koniec z początkiem, zawiera ona podział między pieczętowaniem a określonym okresem czasu. Proces pieczętowania jest przedstawiony na początku historii pierwszego biada i na końcu drugiego biada.

What follows the sealing of verse four, in the first woe, is the “five months” (one hundred and fifty years). The five months is identified twice, once in verse five and again in verse ten. What precedes the sealing process of August 11, 1840 to October 22, 1844 in the second woe is the prophecy of the “hour, day, month, and year” (three hundred and ninety-one years and fifteen days), of verse fifteen. Together in one continuous line the fifth and sixth trumpets begin and end with an illustration of the sealing process.

Tym, co następuje po zapieczętowaniu wersetu czwartego w pierwszym biadzie, jest „pięć miesięcy” (sto pięćdziesiąt lat). Pięć miesięcy jest wymienione dwukrotnie: raz w wersecie piątym i ponownie w wersecie dziesiątym. Tym, co poprzedza proces zapieczętowania od 11 sierpnia 1840 do 22 października 1844 w drugim biadzie, jest proroctwo „godziny, dnia, miesiąca i roku” (trzysta dziewięćdziesiąt jeden lat i piętnaście dni) z wersetu piętnastego. Razem, w jednym nieprzerwanym ciągu, piąta i szósta trąba rozpoczynają się i kończą ilustracją procesu zapieczętowania.

As two lines, applied “line upon line” they identify a beginning and ending marked by Mohammed the first and Mohammed the second. “Line upon line,” they identify two distinct periods in each line, that is produced by each line possessing a time prophecy. In the history of the first woe, Islam was to “hurt” Rome, and in the second woe, it was to “kill” Rome. The first woe was a warfare of spears, swords and arrows, and the second woe introduced gunpowder as the weaponry.

Jako dwie linie, zastosowane „linia za linią”, wskazują początek i koniec, oznaczone przez Mahometa I i Mahometa II. „Linia za linią” identyfikują dwa odrębne okresy w każdej linii, co wynika z tego, że każda linia zawiera proroctwo czasowe. W historii pierwszego „biada” islam miał „zranić” Rzym, a w drugim „biada” miał „zabić” Rzym. Pierwsze „biada” było wojną na włócznie, miecze i strzały, a drugie „biada” wprowadziło proch strzelniczy jako uzbrojenie.

> “VERSE 10. And they had tails like unto scorpions, and there were stings in their tails: and their power was to hurt men five months. 11. And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon.

> WERSET 10. I miały ogony podobne do skorpionów, a w ich ogonach były żądła; i moc ich była, aby szkodzić ludziom przez pięć miesięcy. 11. Miały nad sobą króla, anioła bezdennej otchłani, którego imię po hebrajsku brzmi Abaddon, a po grecku ma imię Apollyon.

> “Thus far, Keith has furnished us with illustrations of the sounding of the first five trumpets. But we must now take leave of him, and proceed to the application of the new feature of the prophecy here introduced; namely, the prophetic periods.

> Do tej pory Keith przedstawił nam ilustracje dotyczące rozbrzmiewania pierwszych pięciu trąb. Teraz jednak musimy się z nim pożegnać i przejść do zastosowania nowo wprowadzonego tutaj elementu proroctwa, mianowicie okresów proroczych.

> “Their Power Was to Hurt Men Five Months.—1. The question arises, What men were they to hurt five months?—Undoubtedly the same they were afterward to slay (see verse 15); ‘The third part of men,’ or third of the Roman empire,—the Greek division of it.

> Ich moc polegała na zadawaniu ludziom bólu przez pięć miesięcy.-1. Powstaje pytanie: komu mieli zadawać ból przez pięć miesięcy? — Niewątpliwie tym samym, których potem mieli zabić (zob. werset 15); 'trzecia część ludzi', czyli trzecia część Cesarstwa Rzymskiego — jego część grecka.

> “2. When were they to begin their work of torment? The 11th verse answers the question.

> 2. Kiedy mieli rozpocząć swoje dzieło dręczenia? Na to pytanie odpowiada werset 11.

> “(1) ‘They had a king over them.’ From the death of Mohammed until near the close of the thirteenth century, the Mohammedans were divided into various factions under several leaders, with no general civil government extending over them all. Near the close of the thirteenth century, Othman founded a government which has since been known as the Ottoman government, or empire, which grew until it extended over all the principal Mohammedan tribes, consolidating them into one grand monarchy.

> (1) „Mieli nad sobą króla.” Od śmierci Mahometa aż niemal do końca XIII wieku muzułmanie byli podzieleni na rozmaite frakcje pod zwierzchnictwem kilku przywódców, bez ogólnej władzy świeckiej rozciągającej się na wszystkich. Pod koniec XIII wieku Othman założył państwo, odtąd znane jako państwo (Imperium) Osmańskie, które rozrosło się, aż objęło wszystkie główne plemiona muzułmańskie, scalając je w jedną wielką monarchię.

> “(2) The character of the king. ‘Which is the angel of the bottomless pit.’ An angel signifies a messenger, a minister, either good or bad, and not always a spiritual being. ‘The angel of the bottomless pit,’ or chief minister of the religion which came from thence when it was opened. That religion is Mohammedanism, and the sultan is its chief minister. ‘The Sultan, or grand Seignior, as he is indifferently called, is also Supreme Caliph, or high priest, uniting in his person the highest spiritual dignity with the supreme secular authority.’—World As It Is, p.361.

> (2) Charakter króla. „Który jest aniołem otchłani.” Anioł oznacza posłańca, sługę, zarówno dobrego, jak i złego, i nie zawsze istotę duchową. „Anioł otchłani”, czyli naczelny zwierzchnik religii, która stamtąd wyszła po otwarciu otchłani. Tą religią jest mahometanizm, a sułtan jest jej naczelnym zwierzchnikiem. „Sułtan, czyli grand Seignior, jak bywa zamiennie nazywany, jest także najwyższym kalifem, czyli najwyższym kapłanem, łącząc w swojej osobie najwyższą godność duchową z najwyższą władzą świecką.” – World As It Is, s. 361.

> “(3) His name. In Hebrew, ‘Abaddon,’ the destroyer; in Greek, ‘Apollyon,’ one that exterminates, or destroys. Having two different names in two languages, it is evident that the character, rather than the name of the power, is intended to be represented. If so, as expressed in both languages, he is a destroyer. Such has always been the character of the Ottoman government.

> (3) Jego imię. Po hebrajsku 'Abaddon', niszczyciel; po grecku 'Apollyon', ten, który wytępia lub niszczy. Mając dwa różne imiona w dwóch językach, oczywiste jest, że chodzi o przedstawienie raczej charakteru tej potęgi niż jej nazwy. Jeśli tak, to, jak wyrażono to w obu językach, jest on niszczycielem. Taki był zawsze charakter rządu osmańskiego.

> “But when did Othman make his first assault on the Greek empire?—According to Gibbon, Decline and Fall, etc., ‘Othman first entered the territory of Nicomedia on the 27th day of July, 1299.’

> Ale kiedy Othman dokonał pierwszego ataku na imperium greckie? — Według Gibbona, Decline and Fall, etc., „Othman po raz pierwszy wkroczył na terytorium Nikomedii dnia 27 lipca 1299 roku.”

> “The calculations of some writers have gone upon the supposition that the period should begin with the foundation of the Ottoman empire; but this is evidently an error; for they were not only to have a king over them, but were to torment men five months. But the period of torment could not begin before the first attack of the tormentors, which was, as above stated, July 27, 1299.

> Obliczenia niektórych autorów opierały się na przypuszczeniu, że okres powinien zaczynać się wraz z założeniem imperium osmańskiego; lecz jest to oczywisty błąd; gdyż nie tylko mieli mieć nad sobą króla, ale mieli dręczyć ludzi przez pięć miesięcy. Ale okres dręczenia nie mógł się rozpocząć przed pierwszym atakiem dręczycieli, który, jak wyżej powiedziano, nastąpił 27 lipca 1299 r.

> “The calculation which follows, founded on this starting-point, was made and published in a work entitled, Christ’s Second Coming, etc., by J. Litch, in 1838.

> Obliczenie, które następuje, oparte na tym punkcie wyjścia, zostało sporządzone i opublikowane w pracy zatytułowanej „Drugie przyjście Chrystusa” itd., autorstwa J. Litcha, w 1838 roku.

> “‘And their power was to hurt men five months.’ Thus far their commission extended, to torment by constant depredations, but not politically to kill them. ‘Five months,’ thirty days to a month, give us one hundred and fifty days; and these days, being symbolic, signify one hundred and fifty years. Commencing July 27, 1299, the one hundred and fifty years reach to 1449. During that whole period the Turks were engaged in an almost perpetual warfare with the Greek empire, but yet without conquering it. They seized upon and held several of the Greek provinces, but still Greek independence was maintained in Constantinople. But in 1449, the termination of the one hundred and fifty years, a change came, the history of which will be found under the succeeding trumpet.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 505–507.

> "‘A ich moc była szkodzić ludziom przez pięć miesięcy.’ Do tego sięgało ich upoważnienie: dręczyć przez ciągłe grabieże, lecz nie po to, by politycznie ich zgładzić. ‘Pięć miesięcy’ — po trzydzieści dni na miesiąc — daje sto pięćdziesiąt dni; a dni te, jako symboliczne, oznaczają sto pięćdziesiąt lat. Począwszy od 27 lipca 1299 roku, sto pięćdziesiąt lat prowadzi do 1449 roku. W całym tym okresie Turcy prowadzili niemal nieustanną wojnę z cesarstwem greckim, jednak go nie podbili. Zajęli i utrzymali kilka greckich prowincji, lecz niezależność grecka utrzymała się w Konstantynopolu. Lecz w roku 1449, kiedy owe sto pięćdziesiąt lat dobiegło końca, nastąpiła zmiana, której historię znajdziemy przy następnej trąbie." Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 505-507.

Uriah Smith is citing Josiah Litch’s calculation of the one hundred and fifty years, which when concluded, represents a starting point for the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy in the next Trumpet. Commenting on Litch’s prediction concerning these two connected time prophecies Sister White recorded:

Uriah Smith przytacza wyliczenie Josiaha Litcha dotyczące stu pięćdziesięciu lat, które, po zakończeniu, stanowi punkt początkowy proroctwa trzystu dziewięćdziesięciu jeden lat i piętnastu dni przy następnej trąbie. Komentując przepowiednię Litcha dotyczącą tych dwóch powiązanych proroctw czasowych, Siostra White zanotowała:

> “In the year 1840 another remarkable fulfillment of prophecy excited widespread interest. two years before, Josiah Litch, one of the leading ministers preaching the second advent, published an exposition of Revelation 9, predicting the fall of the Ottoman Empire. According to his calculations, this power was to be overthrown . . . on the 11th of August, 1840, when the Ottoman power in Constantinople may be expected to be broken. And this, I believe, will be found to be the case.’

> W roku 1840 kolejne niezwykłe wypełnienie proroctwa wzbudziło powszechne zainteresowanie. dwa lata wcześniej Josiah Litch, jeden z czołowych kaznodziejów głoszących drugie przyjście, opublikował wykładnię rozdziału 9 Apokalipsy, przewidującą upadek Imperium Osmańskiego. Według jego obliczeń to mocarstwo miało zostać obalone . . . 11 sierpnia 1840 roku, kiedy można się spodziewać, że władza osmańska w Konstantynopolu zostanie złamana. I, jak wierzę, okaże się, że tak właśnie będzie.'

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> Dokładnie w określonym czasie Turcja, za pośrednictwem swoich ambasadorów, przyjęła protekcję sprzymierzonych mocarstw Europy i tym samym poddała się kontroli narodów chrześcijańskich. Wydarzenie to dokładnie wypełniło przepowiednię. Gdy to stało się wiadome, rzesze przekonały się o słuszności zasad wykładni proroctw przyjętych przez Millera i jego współpracowników, a ruch adwentowy otrzymał potężny impuls. Ludzie wykształceni i o wysokiej pozycji przyłączyli się do Millera, zarówno w głoszeniu, jak i w publikowaniu jego poglądów, a w latach 1840–1844 działalność szybko się rozszerzała. Wielki bój, 334, 335.

The first and second woes are connected by two interconnected time prophecies. The first woe, begins with an illustration of the sealing and the second woe, ends with the history of August 11, 1840 until the sounding of the seventh trumpet on October 22, 1844, which is also an illustration of the sealing. The beginning and ending bear the signature of Alpha and Omega, because, as with the history in which Christ confirmed the covenant for a week, the period is divided into two parts. The first period begins with the first Mohammed, and ends with the second Mohammed. The second period begins with “a voice from the four horns of the golden altar which is before God,” and it ends with the “voice” of Christ, swearing “by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer.”

Pierwsze i drugie biada są połączone przez dwa wzajemnie powiązane proroctwa czasowe. Pierwsze biada zaczyna się ilustracją pieczętowania, a drugie biada kończy się historią od 11 sierpnia 1840 roku aż do zabrzmienia siódmej trąby 22 października 1844 roku, co również jest ilustracją pieczętowania. Początek i koniec noszą znamiona Alfy i Omegi, ponieważ, podobnie jak w historii, w której Chrystus potwierdził przymierze przez tydzień, okres ten jest podzielony na dwie części. Pierwszy okres zaczyna się od pierwszego Mahometa, a kończy się na drugim Mahomecie. Drugi okres zaczyna się od "głosu z czterech rogów złotego ołtarza, który jest przed Bogiem", a kończy się "głosem" Chrystusa, przysięgającego "na Tego, który żyje na wieki wieków, który stworzył niebo i to, co w nim, i ziemię i to, co na niej, i morze i to, co w nim, że czasu już nie będzie".

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “Any question that Satan can arouse in the mind to create doubt in regard to the grand history of the past travels of the people of God will please his satanic majesty and is an offense to God. The tidings of the Lord’s soon coming in power and great glory to our world is truth, and in 1840 many voices were raised in its proclamation.” Manuscript Releases, volume 9, 134.

> "Każde pytanie, które Szatan może wzbudzić w umyśle, aby wywołać wątpliwość co do doniosłej historii przeszłych wędrówek ludu Bożego, zadowoli jego szatańską mość i jest obrazą Boga. Wieść o rychłym przyjściu Pana w mocy i wielkiej chwale na nasz świat jest prawdą, i w 1840 roku wiele głosów podniosło się, by ją zwiastować." Manuscript Releases, tom 9, 134.

Back to Articles