Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-One

Księga Daniela - numer sto sześćdziesiąt jeden

Rome’s Role in Establishing the Vision of Bible Prophecy: A Detailed Examination of Daniel Chapter Eleven

Rola Rzymu w ustanowieniu wizji proroctwa biblijnego: szczegółowe omówienie jedenastego rozdziału Księgi Daniela

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

The vision of Daniel chapter eleven, is the main point of reference for all the visions of Bible prophecy, and the vision of chapter eleven is established by the symbol of Rome.

Wizja z jedenastego rozdziału Księgi Daniela jest głównym punktem odniesienia dla wszystkich wizji proroctwa biblijnego, a wizja rozdziału jedenastego jest ustanowiona przez symbol Rzymu.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> A w owych czasach wielu powstanie przeciwko królowi Południa; również rabusie twego ludu wywyższą się, aby utwierdzić widzenie, lecz upadną. Daniel 11:14.

Jones addresses the previous verse as follows:

Jones odnosi się do poprzedniego wersu następująco:

> “When the Amorites had filled up the measure of their iniquity, their place was given to Israel, the people of God. When Israel, following the way of the heathen, filled also the cup of iniquity, God brought up the kingdom of Babylon, and took all away. When Babylon had filled up the cup of its iniquity, the power was transferred to Persia. And when the angel was turned away by the wickedness of the Persians, then the prince of Grecia comes in and sweeps it away.”

> Gdy Amoryci dopełnili miary swojej nieprawości, ich miejsce zostało dane Izraelowi, ludowi Bożemu. Gdy Izrael, idąc drogą pogan, także napełnił kielich nieprawości, Bóg wzbudził królestwo Babilonu i wszystko zabrał. Gdy Babilon napełnił kielich swojej nieprawości, władza została przekazana Persji. A gdy anioł został odwrócony przez niegodziwość Persów, wtedy wchodzi książę Grecji i ją zmiata.

> “And how long was the power of Grecia to continue? When was it to be broken? ‘When the transgressors were come to the full.’ That nation stands until it has filled up the measure of its iniquity, and then the power is transferred to another kingdom. That power to which it was transferred was the Roman, as we learn from Daniel 11:14. ‘And in those times there shall many stand up against the king of the south; also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall.’ This nation is pointed out as a nation of robbers—the children of robbers, as says the margin of the text.

> I jak długo miała trwać potęga Grecji? Kiedy miała zostać złamana? „Gdy występni dopełnią miary.” Ten naród trwa, dopóki nie dopełni miary swojej nieprawości, a wtedy władza zostaje przeniesiona na inne królestwo. Tą władzą, na którą została przeniesiona, była władza rzymska, jak dowiadujemy się z Księgi Daniela 11:14. „A w owych czasach wielu powstanie przeciw królowi Południa; również rozbójnicy twojego ludu wywyższą się, aby utwierdzić widzenie; lecz upadną.” Ten naród jest wskazany jako naród rozbójników — dzieci rozbójników, jak mówi uwaga na marginesie tekstu.

> “These are the ones to whom the kingdom is now given, and what for?—‘The children of robbers shall exalt themselves to establish the vision.’ When this nation comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” A. T. Jones, The Columbian Year and the Meaning of the Four Centuries, 6.

> "To są ci, którym teraz dane jest królestwo, i w jakim celu? — 'Dzieci zbójców wywyższą się, aby utwierdzić widzenie.' Kiedy ten naród pojawi się na scenie, wtedy wkracza to, co utwierdza widzenie, to, co jest wielkim celem widzenia, tym najważniejszym kamieniem milowym w przebiegu widzenia, które Bóg dał przez proroków na wszystkie czasy." A. T. Jones, Rok Kolumbijski i znaczenie czterech stuleci, 6.

Jones says when the Roman power “comes upon the scene, then there enters that which establishes the” … “line of vision which God has given through the prophets for all time.” In Miller’s history the Protestants taught, as Laodicea Adventism now does, that the robbers of thy people represent Antiochus Epiphanes, a Seleucid king who ruled from 175 to 164 BC. He was a member of the Seleucid dynasty, which was one of the Greek successor states which came out of the breakup of Alexander the Great’s empire. The disagreement over this issue was so specific in Millerite history, that the identification of Antiochus Epiphanes is represented upon the 1843 pioneer chart.

Jones mówi, że gdy władza rzymska "wchodzi na scenę, wtedy wkracza to, co ustanawia" ... "linię widzenia, którą Bóg dał przez proroków na wszystkie czasy". W historii Millera protestanci nauczali, tak jak czyni to teraz adwentyzm laodycejski, że rozbójnicy twojego ludu reprezentują Antiocha Epifanesa, króla seleukidzkiego, który panował w latach 175–164 p.n.e. Był członkiem dynastii Seleucydów, która była jednym z greckich państw następczych, które wyłoniły się z rozpadu imperium Aleksandra Wielkiego. Spór w tej kwestii był w historii millerystów tak wyraźny, że identyfikacja Antiocha Epifanesa została przedstawiona na pionierskim wykresie z 1843 roku.

The reference to Antiochus on the chart represents the only reference to something that is not found in God’s prophetic Word. It is there to refute the false teachings of the Protestants of that period, which is now the false teaching of Laodicean Adventism. Whether William Miller understood the depth of importance in understanding that Rome is the earthly power that establishes the “line of vision which God has given through the prophets for all time,” is doubtful, but it was clear enough to soundly defend the fact that Rome establishes the vision.

Odniesienie do Antiocha na wykresie stanowi jedyne odniesienie do czegoś, czego nie znajdujemy w proroczym Słowie Bożym. Umieszczono je tam po to, by odeprzeć fałszywe nauki protestantów tamtego okresu, które obecnie są fałszywą nauką adwentyzmu Laodycejskiego. Czy William Miller rozumiał głębię znaczenia zrozumienia, że Rzym jest ziemską mocą ustanawiającą „linię widzenia, którą Bóg dał przez proroków na wszystkie czasy”, jest wątpliwe, lecz pojmował to wystarczająco jasno, by stanowczo bronić faktu, że to Rzym ustanawia widzenie.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 28:14.

> Gdzie nie ma objawienia, lud ginie; lecz kto przestrzega prawa, ten jest szczęśliwy. Przysłów 28:14.

Solomon recorded that where there is no vision, the people perish, and the Hebrew word “vision,” in verse fourteen is the same as in Solomon’s proverb. The vision is a life-or-death proposition, and the “vision” is established by the symbol of Rome. The word “vision” in verse fourteen, is the same word for vision in Habakkuk, chapter two.

Salomon zapisał, że gdzie nie ma widzenia, lud ginie, a hebrajskie słowo „widzenie” w wersecie czternastym jest takie samo jak w przysłowiu Salomona. Widzenie jest sprawą życia i śmierci, a „widzenie” jest ustanowione przez symbol Rzymu. Słowo „widzenie” w wersecie czternastym jest tym samym słowem co w Księdze Habakuka, rozdział drugi.

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Habakkuk 2:1–3.

> Stanę na mojej straży, ustawię się na baszcie i będę wypatrywał, aby zobaczyć, co mi powie, i co odpowiem, gdy zostanę upomniany. A Pan odpowiedział mi i rzekł: Napisz widzenie i wyryj je wyraźnie na tablicach, aby biegnący mógł je przeczytać. Bo widzenie dotyczy jeszcze wyznaczonego czasu, lecz u kresu przemówi i nie skłamie; choćby zwlekało, czekaj na nie, bo z pewnością przyjdzie, nie spóźni się. Habakuk 2:1-3.

The word “reproved” in verse one, means “argued with”. William Miller was the watchman that was set upon the tower in the history of the movement of the first and second angels, and when in prophetic symbolism he asked what he should answer in the debate of his history, he was told to write the vision, which is established by the symbol of Rome. In agreement with this fact, when the Millerites produced the 1843 pioneer chart in fulfillment of these three verses of Habakkuk, they gave reference to the very heart of the debate they engaged in. They no doubt, did not understand that their referencing to the foolish argument that Antiochus Epiphanes was the power who established the vision represents the debate of Habakkuk chapter two, but Sister White said that chart was “directed by the hand of the Lord, and should not be altered,” so the reference to the debate on the chart was from God’s hand.

Słowo „reproved” w pierwszym wersecie oznacza „spierać się z”. William Miller był stróżem postawionym na wieży w dziejach ruchu pierwszego i drugiego anioła, a gdy w proroczej symbolice zapytał, co ma odpowiedzieć w debacie dotyczącej jego historii, otrzymał polecenie, by zapisać widzenie, które jest utwierdzone symbolem Rzymu. Zgodnie z tym faktem, gdy milleryci sporządzili pionierską tablicę z 1843 roku w wypełnieniu tych trzech wersetów Księgi Habakuka, odnieśli się do samego sedna sporu, w który się zaangażowali. Z pewnością nie rozumieli, że ich odwołanie do niedorzecznego argumentu, jakoby Antiochus Epiphanes był mocą, która ustanowiła to widzenie, przedstawia debatę z drugiego rozdziału Księgi Habakuka, lecz Siostra White powiedziała, że ta tablica była „kierowana ręką Pana i nie powinna być zmieniana”, więc wzmianka o tej debacie na tablicy pochodziła z Bożej ręki.

The Millerites came to correctly understand that the first disappointment on April 19, 1844 initiated the tarrying time, referenced by Habakkuk and also Matthew’s parable of the ten virgins. They also came to understand that those two prophecies were directly connected with Ezekiel chapter twelve, where Ezekiel identifies a period of time where the effect of every vision will occur. That word “vision”, is the same Hebrew word we are now considering. This is why Jones is correct when he states, “When” Rome “comes upon the scene, then there enters that which establishes the vision, that which is one great object of the vision, the one chief landmark in the line of vision which God has given through the prophets for all time.” Rome establishes the entire vision of God’s prophetic Word, and more specifically it is Rome that the entire structure of chapter eleven is built upon.

Millerowcy doszli do trafnego zrozumienia, że pierwsze rozczarowanie z 19 kwietnia 1844 roku zapoczątkowało czas zwłoki, o którym mowa u Habakuka, a także w Mateuszowej przypowieści o dziesięciu pannach. Zrozumieli również, że te dwa proroctwa były bezpośrednio powiązane z dwunastym rozdziałem Księgi Ezechiela, gdzie Ezechiel wskazuje okres czasu, w którym spełni się skutek każdego widzenia. Słowo „widzenie” jest tym samym hebrajskim słowem, które obecnie rozważamy. Dlatego Jones ma słuszność, gdy stwierdza: „Gdy” Rzym „wkracza na scenę, wtedy wchodzi to, co ustanawia widzenie, to, co jest jednym wielkim przedmiotem widzenia, jednym głównym punktem orientacyjnym w linii widzenia, którą Bóg dał przez proroków na wszystkie czasy”. Rzym ustanawia całe widzenie proroczego Słowa Bożego, a ściślej rzecz biorąc, to na Rzymie opiera się cała struktura rozdziału jedenastego.

When Sister White refers to the final fulfillment of chapter eleven of Daniel and states that “much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated,” she is identifying that the histories of chapter eleven that had already been fulfilled typified the final verses of Daniel chapter eleven. The subject of the final verses of chapter eleven is the king of the north, who there represents modern Rome. Therefore, the histories of Daniel chapter eleven, that are repeated, are histories that represent Rome.

Gdy Siostra White odnosi się do ostatecznego wypełnienia jedenastego rozdziału Księgi Daniela i stwierdza, że „znaczna część historii, która dokonała się jako wypełnienie tego proroctwa, powtórzy się”, wskazuje tym samym, iż dzieje opisane w jedenastym rozdziale, które już się wypełniły, stanowiły typ końcowych wersetów jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Przedmiotem końcowych wersetów jedenastego rozdziału jest król północy, który reprezentuje tam współczesny Rzym. Zatem dzieje z jedenastego rozdziału Księgi Daniela, które mają się powtórzyć, są dziejami reprezentującymi Rzym.

In the last six verses of chapter eleven modern Rome (the king of the north), conquers three geographical powers. In verse forty he conquers the king of the south (the former Soviet Union in 1989), the glorious land (the United States at the soon coming Sunday law), and Egypt (the entire world as represented by the United Nations.) In Daniel eleven pagan Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the then-known world, and then papal Rome is represented as conquering three geographical powers in order to capture the earth.

W ostatnich sześciu wersetach rozdziału jedenastego współczesny Rzym (król północy) podbija trzy mocarstwa geograficzne. W wersecie czterdziestym podbija króla południa (były Związek Radziecki w 1989 r.), ziemię chwalebną (Stany Zjednoczone, gdy wkrótce nadejdzie ustawa niedzielna) oraz Egipt (cały świat reprezentowany przez Organizację Narodów Zjednoczonych). W jedenastym rozdziale Księgi Daniela pogański Rzym jest przedstawiony jako podbijający trzy mocarstwa geograficzne, aby opanować ówczesny znany świat, a następnie papieski Rzym jest przedstawiony jako podbijający trzy mocarstwa geograficzne, aby opanować ziemię.

Pagan Rome is first mentioned in the chapter in verse fourteen, in order to identify it as the symbol that establishes the vision, but its rise to power is not addressed until verse sixteen. Alexander the Great’s kingdom was divided into four parts in fulfillment of God’s prophetic Word, but those four parts quickly consolidated into two primary antagonists that are identified as either the king of the south or the king of the north in the prophetic narrative that continues to the conclusion of the chapter. In verse fourteen the rising power of Rome is mentioned as the power that would establish the vision, but the subjects that are being addressed are the struggles between the remnants of Alexander’s kingdom as represented by the kings of the north and the south.

Pogański Rzym zostaje po raz pierwszy wspomniany w rozdziale w wersecie czternastym, aby wskazać go jako symbol ustanawiający widzenie, lecz o jego dojściu do potęgi nie mówi się aż do wersetu szesnastego. Królestwo Aleksandra Wielkiego zostało podzielone na cztery części jako wypełnienie proroczego Słowa Bożego, lecz te cztery części szybko skonsolidowały się w dwóch głównych antagonistów, którzy w proroczej narracji, ciągnącej się aż do zakończenia rozdziału, zostają określeni jako król południa albo król północy. W wersecie czternastym wspomniana jest wzrastająca potęga Rzymu jako moc, która miała ustanowić widzenie, lecz przedmiotem rozważań są zmagania między pozostałościami królestwa Aleksandra, przedstawionymi przez królów północy i południa.

In verse fifteen, those two kings are still engaged in their struggle, and the king of the north is prevailing. But in verse sixteen Rome arrives and the verse says, “But he that cometh against him,” meaning that when Rome comes against the northern king who has just been prevailing over the southern king, the king of the north will be unable to stand against Rome. Rome prevails, and in verse sixteen, Rome was also to stand in the glorious land of Judah. In verse seventeen Rome shall “set his face to enter with the strength of his whole kingdom.” He took the northern king who was unable to stand before him, then he took Judah, then he entered into Egypt.

W wersecie piętnastym ci dwaj królowie wciąż toczą swój spór, a król północy przeważa. Lecz w wersecie szesnastym pojawia się Rzym i werset mówi: „Lecz ten, który przyjdzie przeciwko niemu”, co znaczy, że gdy Rzym wystąpi przeciwko królowi północy, który właśnie przeważał nad królem południa, król północy nie zdoła ostać się przeciw Rzymowi. Rzym zwycięża, a w wersecie szesnastym Rzym miał również stanąć w chwalebnej ziemi Judy. W wersecie siedemnastym Rzym „zwróci swe oblicze, by wkroczyć z mocą całego swego królestwa”. Pokonał króla północy, który nie zdołał się przed nim ostać, potem zajął Judę, a następnie wkroczył do Egiptu.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. So the king of the north shall come, and cast up a mount, and take the most fenced cities: and the arms of the south shall not withstand, neither his chosen people, neither shall there be any strength to withstand. But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him. Daniel 11:14–17.

> A w owych czasach wielu powstanie przeciw królowi południa; także rabusie z twojego ludu wyniosą się, aby urzeczywistnić widzenie; lecz upadną. I przyjdzie król północy, usypie wał oblężniczy i zdobędzie najbardziej obwarowane miasta; a wojska południa nie zdołają się ostać, ani jego wybrani, i nie będzie żadnej siły, by stawić opór. Lecz ten, który przyjdzie przeciwko niemu, uczyni według swojej woli i nikt nie ostoi się przed nim; i stanie w ziemi wspaniałej, która jego ręką zostanie wyniszczona. Nastawi też swoje oblicze, by wkroczyć z siłą całego swojego królestwa, a z nim ludzie prawi; tak uczyni: i da mu córkę kobiet, aby ją zepsuć; lecz ona nie stanie po jego stronie ani nie będzie dla niego. Daniela 11:14-17.

The conquering illustrated in these verses is a fulfillment of Daniel chapter eight.

Podbój przedstawiony w tych wersetach jest wypełnieniem ósmego rozdziału Księgi Daniela.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> A z jednego z nich wyrósł mały róg, który stał się nadzwyczaj wielki ku południu, ku wschodowi i ku pięknej krainie. Daniela 8:9.

The little horn of verse nine is pagan Rome, and verse nine identifies, in agreement with verses fourteen through seventeen of chapter eleven, that pagan Rome would conquer three geographical entities as it took control of the world. Those entities were the south (Egypt), the east (Syria, the king of the north) and the pleasant land (Judah). The history of verses sixteen and seventeen are typifying the historical three-step conquering of modern Rome in verses forty through forty-three, for as Sister White stated, “Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.”

Mały róg z wersetu dziewiątego jest pogańskim Rzymem, a werset dziewiąty wskazuje, zgodnie z wersetami 14–17 rozdziału jedenastego, że pogański Rzym podbije trzy obszary geograficzne, gdy będzie przejmował panowanie nad światem. Tymi obszarami były południe (Egipt), wschód (Syria, król północy) oraz ziemia ozdobna (Juda). Opis wydarzeń w wersetach 16 i 17 stanowi typ historycznego, trzystopniowego podboju nowożytnego Rzymu opisanego w wersetach 40–43, gdyż, jak stwierdziła Siostra White: „Wiele z historii, która rozegrała się w wypełnieniu tego proroctwa, powtórzy się.”

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> „Chociaż Egipt nie mógł się ostać przed Antiochem, królem północy, Antioch nie mógł się ostać przed Rzymianami, którzy teraz wystąpili przeciwko niemu. Żadne królestwa nie były już dłużej zdolne opierać się tej wschodzącej potędze. Syria została podbita i przyłączona do cesarstwa rzymskiego, gdy Pompejusz, w 65 r. p.n.e., pozbawił Antiocha Azjatyckiego jego posiadłości i zredukował Syrię do rzymskiej prowincji.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> Ta sama potęga miała także stanąć w Ziemi Świętej i ją pochłonąć. Rzym związał się z ludem Bożym, Żydami, przez przymierze, w roku 162 przed Chr., od której to daty zajmuje wybitne miejsce w kalendarzu proroczym. Nie uzyskał jednak zwierzchnictwa nad Judeą przez rzeczywisty podbój aż do roku 63 przed Chr.; a stało się to w następujący sposób.

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> Gdy Pompejusz wracał z wyprawy przeciw Mitrydatesowi, królowi Pontu, o koronę Judei walczyło dwóch rywali, Hyrkan i Arystobul. Ich sprawa trafiła przed Pompejusza, który wkrótce dostrzegł niesłuszność roszczeń Arystobula, lecz chciał odłożyć decyzję w tej kwestii do czasu po swojej długo wyczekiwanej wyprawie do Arabii, obiecując wówczas powrócić i uregulować ich sprawy tak, jak wyda się słuszne i właściwe. Arystobul, przeniknąwszy rzeczywiste zamiary Pompejusza, pośpiesznie wrócił do Judei, uzbroił swoich poddanych i przygotował się do energicznej obrony, postanowiwszy za wszelką cenę zatrzymać koronę, którą przewidywał, że zostanie przyznana komu innemu. Pompejusz podążał tuż za uciekinierem. Gdy zbliżał się do Jerozolimy, Arystobul, zaczynając żałować swego postępowania, wyszedł mu naprzeciw i starał się załagodzić sprawę, obiecując całkowite poddanie się i wielkie sumy pieniędzy. Pompejusz, przyjmując tę propozycję, wysłał Gabiniusza na czele oddziału żołnierzy, aby odebrał pieniądze. Lecz gdy ów generał porucznik przybył do Jerozolimy, zastał bramy zamknięte przed sobą i z murów powiedziano mu, że miasto nie zamierza dotrzymać porozumienia.

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> Pompejusz, nie zamierzając pozwolić, by w ten sposób bezkarnie go oszukano, skuł w kajdany Arystobulosa, którego zatrzymał przy sobie, i natychmiast pomaszerował z całym wojskiem przeciw Jerozolimie. Stronnicy Arystobulosa opowiadali się za obroną miasta; stronnicy Hyrkana — za otwarciem bram. Ponieważ ci drudzy mieli przewagę i przeforsowali swoje stanowisko, Pompejusza wpuszczono bez przeszkód do miasta. Wówczas zwolennicy Arystobulosa wycofali się na Górę Świątynną, równie zdecydowani bronić tego miejsca, jak Pompejusz — by je zdobyć. Po trzech miesiącach wybito w murze wyłom wystarczający do szturmu i miejsce zdobyto ostrzem miecza. W straszliwej rzezi, która potem nastąpiła, zginęło dwanaście tysięcy osób. Był to poruszający widok, zauważa historyk: kapłani, zajęci w tym czasie służbą świątynną, spokojną ręką i niewzruszenie wykonywali swą zwykłą posługę, najwyraźniej nieświadomi dzikiego tumultu, choć wokół nich ich przyjaciół wydawano na rzeź, a nierzadko ich własna krew mieszała się z krwią składanych ofiar.

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the ‘glorious land’ in its iron grasp till it had utterly consumed it.

> Położywszy kres wojnie, Pompejusz zburzył mury Jerozolimy, przeniósł kilka miast z jurysdykcji Judei do jurysdykcji Syrii i nałożył na Żydów trybut. Tak oto po raz pierwszy Jerozolima została w wyniku podboju oddana w ręce tego mocarstwa, które miało trzymać 'ziemię chwalebną' w żelaznym uścisku, aż doszczętnie ją wyniszczy.

> “‘VERSE 17. He shall also set his face to enter with the strength of his whole kingdom, and upright ones with him; thus shall he do: and he shall give him the daughter of women, corrupting her: but she shall not stand on his side, neither be for him.’

> 'WERSET 17. Zwróci też swoje oblicze, by wkroczyć z siłą całego swego królestwa, a wraz z nim prawi; tak uczyni; i da mu córkę kobiet, aby ją zepsuć; lecz ona nie stanie po jego stronie ani nie będzie dla niego.'

> “Bishop Newton furnishes another reading for this verse, which seems more clearly to express the sense, as follows: ‘He shall also set his face to enter by force the whole kingdom.’ Verse 16 brought us down to the conquest of Syria and Judea by the Romans. Rome had previously conquered Macedon and Thrace. Egypt was now all that remained of the ‘whole kingdom’ of Alexander, not brought into subjection to the Roman power, which power now set its face to enter by force into that country.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 258–260.

> Biskup Newton proponuje inny odczyt tego wersetu, który, jak się zdaje, wyraźniej oddaje sens, w brzmieniu: „On także zwróci swoje oblicze, aby siłą wkroczyć do całego królestwa.” Werset 16 doprowadził nas do podboju Syrii i Judei przez Rzymian. Rzym wcześniej podbił Macedonię i Trację. Egipt był teraz wszystkim, co pozostało z „całego królestwa” Aleksandra, jeszcze nie podporządkowanym władzy rzymskiej, która to władza teraz zwróciła swe oblicze, aby siłą wkroczyć do tego kraju. Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 258–260.

We have already noted, more than once in these articles, how verse thirty and thirty-one of Daniel eleven align with verses forty and forty-one, and the history of verses thirty and thirty-one also aligns with the plucking up of three horns.

Zauważyliśmy już, i to więcej niż raz w tych artykułach, jak wersety trzydziesty i trzydziesty pierwszy jedenastego rozdziału Księgi Daniela odpowiadają wersetom czterdziestemu i czterdziestemu pierwszemu, a historia wersetów trzydziestego i trzydziestego pierwszego odpowiada również wykorzenieniu trzech rogów.

> I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots: and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things. … And of the ten horns that were in his head, and of the other which came up, and before whom three fell; even of that horn that had eyes, and a mouth that spake very great things, whose look was more stout than his fellows. Daniel 7:8, 20.

> Przypatrywałem się rogom i oto wyrósł między nimi inny mały róg; przed nim trzy z pierwszych rogów zostały wyrwane z korzeniami, i oto w tym rogu były oczy jak oczy człowieka oraz usta mówiące wielkie rzeczy. … A o dziesięciu rogach, które były na jego głowie, i o innym, który wyrósł, przed którym trzy upadły; mianowicie o tym rogu, który miał oczy i usta mówiące bardzo wielkie rzeczy, którego wygląd był groźniejszy niż jego towarzyszy. Daniela 7:8, 20.

Just as Daniel chapter eight, verse nine, represents the three geographical areas of conquering that established pagan Rome on the throne, so too, the plucking up of the horns (representing the Heruli, Ostrogoths and Vandals) represented the three geographical areas of conquering that established papal Rome on the throne. Both those histories align with verses forty to forty-three of Daniel eleven, and the plucking up of the three horns aligns with the history of verses thirty and thirty-one.

Podobnie jak rozdział 8, werset 9 Księgi Daniela przedstawia trzy obszary geograficzne podbojów, które wyniosły pogański Rzym na tron, tak też wykorzenienie rogów (oznaczających Herulów, Ostrogotów i Wandalów) przedstawiało trzy obszary geograficzne podbojów, które wyniosły na tron papieski Rzym. Obie te historie odpowiadają wersetom 40–43 rozdziału 11 Księgi Daniela, a wykorzenienie trzech rogów odpowiada historii w wersetach 30–31.

> “‘VERSE 8. I considered the horns, and, behold, there came up among them another little horn, before whom there were three of the first horns plucked up by the roots; and, behold, in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things.’

> 'WERSET 8. Przyglądałem się rogom, i oto pojawił się między nimi inny mały róg, przed którym trzy z pierwszych rogów zostały wyrwane z korzeniami; i oto w tym rogu były oczy jak oczy człowieka i usta mówiące wielkie rzeczy.'

> “Daniel considered the horns. Indications of a strange movement appeared among them. A little horn (at first little, but afterward more stout than its fellows) thrust itself up among them. It was not content quietly to find a place of its own, and fill it; it must thrust aside some of the others, and usurp their places. Three kingdoms were plucked up before it. This little horn, as we shall have occasion to notice more fully hereafter, was the papacy. The three horns plucked up before it were the Heruli, the Ostrogoths, and the Vandals. And the reason why they were plucked up was because they were opposed to the teaching and claims of the papal hierarchy, and hence to the supremacy in the church of the bishop of Rome.

> Daniel przyglądał się rogom. Wśród nich pojawiły się oznaki osobliwego poruszenia. Mały róg (z początku mały, lecz później bardziej potężny niż pozostałe) wyrósł pośród nich. Nie zadowolił się tym, by spokojnie znaleźć dla siebie miejsce i je zająć; musiał odepchnąć niektóre z pozostałych i zawłaszczyć ich miejsca. Trzy królestwa zostały przed nim wykorzenione. Ten mały róg, jak będziemy mieli okazję szerzej omówić dalej, był papiestwem. Trzy rogi wyrwane przed nim to byli Herulowie, Ostrogoci i Wandalowie. A powodem, dla którego zostali wykorzenieni, było to, że sprzeciwiali się nauce i roszczeniom hierarchii papieskiej, a zatem także zwierzchnictwu w Kościele biskupa Rzymu.

> “And ‘in this horn were eyes like the eyes of man, and a mouth speaking great things,’ the eyes, a fit emblem of the shrewdness, penetration, cunning, and foresight of the papal hierarchy; and the mouth speaking great things, a fit symbol of the arrogant claims of the bishops of Rome.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 132–134.

> "A w 'tym rogu były oczy jak oczy człowieka i usta mówiące wielkie rzeczy', oczy — trafny emblemat bystrości, wnikliwości, przebiegłości i dalekowzroczności hierarchii papieskiej; a usta mówiące wielkie rzeczy — trafny symbol aroganckich roszczeń biskupów Rzymu." Uriah Smith, Daniel i Objawienie, 132-134.

It is Rome that establishes the vision of Bible prophecy, and especially the vision of Daniel chapter eleven. In that chapter much of the prophetic history that had been fulfilled before the Millerite movement was to be repeated in the last six verses of Daniel eleven. The conquering of three geographical obstacles that established both pagan and papal Rome upon the throne is represented in chapter eleven, and those two representations typify the time when modern Rome is again established upon the throne. It is Rome that establishes the vision, and Paul identifies that papal Rome is revealed in its time.

To Rzym ustanawia wizję biblijnego proroctwa, a zwłaszcza wizję z jedenastego rozdziału Księgi Daniela. W tym rozdziale znaczna część proroczej historii, która wypełniła się przed ruchem millerowskim, miała się powtórzyć w ostatnich sześciu wersetach jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Podbicie trzech geograficznych przeszkód, które osadziło zarówno pogański, jak i papieski Rzym na tronie, zostało przedstawione w rozdziale jedenastym, a te dwa przedstawienia stanowią typ czasu, gdy współczesny Rzym ponownie zostaje osadzony na tronie. To Rzym ustanawia tę wizję, a Paweł wskazuje, że papieski Rzym zostaje objawiony we właściwym mu czasie.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. Remember ye not, that, when I was yet with you, I told you these things? And now ye know what withholdeth that he might be revealed in his time. 2 Thessalonians 2:3–6.

> Niech was nikt w żaden sposób nie zwodzi; bo ten dzień nie nadejdzie, dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie zostanie objawiony człowiek grzechu, syn zatracenia; który sprzeciwia się i wynosi się ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub jest czczone, tak że zasiada jako Bóg w świątyni Boga, ukazując siebie jako Boga. Czy nie pamiętacie, że gdy byłem jeszcze z wami, mówiłem wam o tych rzeczach? A teraz wiecie, co powstrzymuje, aby został objawiony w swoim czasie. 2 Tesaloniczan 2:3-6.

The papacy took the throne as the fifth kingdom of Bible prophecy in the year 538, and many who consider verse six, would no doubt assume that Paul means that “the Papacy would be revealed in 538.” This may be correct, but it is at minimum a secondary truth of what Paul was identifying. Paul, like all prophets is speaking more about the last days, than his own time period. He was referring to how the papacy would be revealed prophetically, for as a prophet he was in agreement with all the other prophets. Line upon line, those who have not the vision perish, and those who have not the vision, have not the vision because they do not know what establishes the vision. Knowing that Rome establishes the vision is a life-or-death understanding. Paul, in agreement with the other prophets is identifying that what reveals papal Rome, who is the Rome of the last days is “his time.” The prophetic “time” associated with Rome, is what reveals what and who Rome is.

Papiestwo objęło tron jako piąte królestwo proroctwa biblijnego w roku 538, a wielu, którzy rozważają szósty werset, bez wątpienia uznałoby, że Paweł ma na myśli, iż "papiestwo zostanie objawione w roku 538". Może to być prawdą, ale jest to co najmniej prawda wtórna wobec tego, co Paweł wskazywał. Paweł, jak wszyscy prorocy, mówi bardziej o dniach ostatecznych niż o swojej własnej epoce. Odnosił się do tego, w jaki sposób papiestwo zostanie objawione proroczo, gdyż jako prorok był w zgodzie ze wszystkimi innymi prorokami. Linia po linii, ci, którzy nie mają widzenia, giną, a ci, którzy nie mają widzenia, nie mają go dlatego, że nie wiedzą, co ustanawia widzenie. Zrozumienie, że Rzym ustanawia widzenie, jest kwestią życia i śmierci. Paweł, w zgodzie z innymi prorokami, wskazuje, że tym, co objawia papieski Rzym, który jest Rzymem dni ostatecznych, jest "jego czas". Proroczy "czas" związany z Rzymem ujawnia, czym i kim jest Rzym.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “The apostle Paul, in his second letter to the Thessalonians, foretold the great apostasy which would result in the establishment of the papal power. He declared that the day of Christ should not come, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’ And furthermore, the apostle warns his brethren that ‘the mystery of iniquity doth already work.’ 2 Thessalonians 2:3, 4, 7. Even at that early date he saw, creeping into the church, errors that would prepare the way for the development of the papacy.

> Apostoł Paweł w swoim drugim liście do Tesaloniczan zapowiedział wielkie odstępstwo, które doprowadzi do ustanowienia władzy papieskiej. Oświadczył, że dzień Chrystusa nie nadejdzie, „dopóki najpierw nie przyjdzie odstępstwo i nie zostanie objawiony człowiek grzechu, syn zatracenia; który się sprzeciwia i wynosi ponad wszystko, co nazywa się Bogiem lub jest czczone; tak że zasiada w świątyni Boga jak Bóg, podając się za Boga.” A ponadto apostoł ostrzega swoich braci, że „tajemnica nieprawości już działa.” 2 Tesaloniczan 2:3, 4, 7. Już w tak wczesnym czasie widział, jak do Kościoła wkradają się błędy, które przygotują drogę dla rozwoju papiestwa.

> “Little by little, at first in stealth and silence, and then more openly as it increased in strength and gained control of the minds of men, ‘the mystery of iniquity’ carried forward its deceptive and blasphemous work. Almost imperceptibly the customs of heathenism found their way into the Christian church. The spirit of compromise and conformity was restrained for a time by the fierce persecutions which the church endured under paganism. But as persecution ceased, and Christianity entered the courts and palaces of kings, she laid aside the humble simplicity of Christ and His apostles for the pomp and pride of pagan priests and rulers; and in place of the requirements of God, she substituted human theories and traditions. The nominal conversion of Constantine, in the early part of the fourth century, caused great rejoicing; and the world, cloaked with a form of righteousness, walked into the church. Now the work of corruption rapidly progressed. Paganism, while appearing to be vanquished, became the conqueror. Her spirit controlled the church. Her doctrines, ceremonies, and superstitions were incorporated into the faith and worship of the professed followers of Christ.

> Po trochu, najpierw skrycie i w milczeniu, a potem coraz jawniej, w miarę jak nabierał siły i zdobywał kontrolę nad umysłami ludzi, „tajemnica nieprawości” posuwała naprzód swoje zwodnicze i bluźniercze dzieło. Niemal niezauważalnie zwyczaje pogaństwa przedostały się do Kościoła chrześcijańskiego. Duch kompromisu i konformizmu został na pewien czas powściągnięty przez srogie prześladowania, jakie Kościół znosił pod panowaniem pogaństwa. Lecz gdy prześladowania ustały, a chrześcijaństwo weszło do dworów i pałaców królów, odłożyło pokorną prostotę Chrystusa i Jego apostołów na rzecz przepychu i pychy pogańskich kapłanów i władców; a w miejsce Bożych wymagań wprowadziło ludzkie teorie i tradycje. Pozorne nawrócenie Konstantyna na początku IV wieku wywołało wielką radość, a świat, okryty pozorem sprawiedliwości, wkroczył do Kościoła. Teraz dzieło zepsucia szybko postępowało. Pogaństwo, choć zdawało się pokonane, stało się zwycięzcą. Jego duch panował nad Kościołem. Jego doktryny, ceremonie i zabobony zostały włączone do wiary i kultu rzekomych wyznawców Chrystusa.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 49, 50.

> "Ten kompromis między pogaństwem a chrześcijaństwem doprowadził do powstania 'człowieka grzechu', zapowiedzianego w proroctwie jako przeciwstawiającego się Bogu i wynoszącego się ponad Boga. Ten gigantyczny system fałszywej religii jest arcydziełem mocy Szatana — pomnikiem jego wysiłków, by zasiąść na tronie i rządzić ziemią według swojej woli." Wielki spór, 49, 50.

Back to Articles