Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

Księga Daniela - numer sto osiemdziesiąt

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

Proroczne przecięcie się Rzymu, Machabeuszy i czasów współczesnych: studium nad wizjami Daniela

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

Uriah Smith napisał: „Rzym wszedł w związek z ludem Bożym, Żydami, przez przymierze, w 162 r. p.n.e.” Większość współczesnych historyków podaje datę 161 r. p.n.e., a Smith dwukrotnie odnosi się do 161 r. p.n.e. w tej samej książce. Przyjmuję, że wzmianka o 162 r. p.n.e. jest literówką.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> „Wersety 23 i 24 przenoszą nas poza okres przymierza między Żydami a Rzymianami, z roku 161 przed Chr., do czasu, gdy Rzym zdobył powszechne panowanie”. Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

Wersety jedenasty i dwunasty wskazują na zwycięstwo i następstwa bitwy pod Rafią, która miała miejsce w 217 r. p.n.e., między Imperium Seleucydów, dowodzonym przez Antiocha III Wielkiego, a Ptolemejskim Królestwem Egiptu, dowodzonym przez króla Ptolemeusza IV Filopatora.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

Bitwa pod Panium, która miała miejsce siedemnaście lat później, w 200 r. p.n.e., ponownie rozegrała się między królestwem seleucydzkim a królestwem ptolemejskim.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

Powstanie Machabejskie, które rozpoczęło się w 167 r. p.n.e., było żydowskim buntem przeciwko próbom Imperium Seleucydów stłumienia żydowskich praktyk religijnych i narzucenia kultury greckiej.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

Ponowne poświęcenie Drugiej Świątyni Jerozolimskiej, które stanowi wydarzenie historyczne upamiętniane podczas Chanuki, miało miejsce w 164 r. p.n.e., trzy lata przed „przymierzem” z wersetu dwudziestego trzeciego. Wydarzenie to nastąpiło po udanej kampanii zbrojnej Machabeuszy przeciwko wojskom Imperium Seleucydów, którym dowodził niesławny Antioch IV Epifanes, który zbezcześcił Świątynię i zakazał żydowskich praktyk religijnych. Antioch IV Epifanes zmarł wkrótce po zwycięstwie upamiętnianym przez Chanukę, co wyznacza początek upadku potęgi syryjskiej od tego momentu w dziejach.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

W 200 r. p.n.e. (co było również czasem bitwy pod Panium) Rzym po raz pierwszy wkroczył do proroczej historii jedenastego rozdziału Księgi Daniela. Tam jest symbol, który ustanawia wizję. Jego celowy wpływ w tej historii wskazuje na działalność Jezebel, symbol kościoła, który pociąga za sznurki zza kulis. Jezebel była w domu w Samarii, gdy jej mąż Achab patrzył, jak jej prorocy zostali zabici przez Eliasza. Herodiada nie była na przyjęciu urodzinowym Heroda, na którym jej córka Salome uwiodła Heroda. W historii Stanów Zjednoczonych papiestwo, reprezentowane przez nierządnicę z Tyru, jest zapomniane aż do końca symbolicznych siedemdziesięciu lat. Następnie zaczyna śpiewać swoje pieśni zwiedzenia królom ziemi. Rok 200 p.n.e. symbolizuje czas, kiedy zaczyna otwarcie śpiewać królom w dniach ostatecznych, tuż przed rychło nadchodzącą ustawą niedzielną, jak przedstawiono w wersecie szesnastym.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

Przed "sojuszem" Żydów w latach 161–158 p.n.e. Makabeusze ponownie poświęcili Świątynię, co upamiętnia Chanuka z 164 r. p.n.e. Następnie trzy lata później, wciąż tocząc walkę z Syryjczykami, Żydzi machabejscy zwrócili się do Rzymu o wsparcie. "Sojusz" z Rzymem, który wówczas zawarto, staje się proroczym sprawdzianem dla Bożych badaczy proroctw czasów ostatecznych.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

Historia wskazuje rok 161 p.n.e. jako moment, w którym doszło do „sojuszu”, ale pionierzy datują to na 158 p.n.e. Czy Miller miał rację, czy rację mają współcześni historycy? Miller dodał sześćset sześćdziesiąt sześć lat (666) do roku 158 p.n.e. i otrzymał rok 508, kiedy „the daily” zostało zabrane. Jak byś nie szukał, będzie to niezwykle trudne, jeśli nie wręcz niemożliwe, znaleźć historyczne potwierdzenie dla roku 158 p.n.e. jako daty sojuszu między Żydami a Rzymianami.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

Werset szesnasty jest ustawą niedzielną, lecz przed tą historią Rzym wkracza na scenę dziejów, aby ustanowić widzenie w roku 200 p.n.e. Powstanie Machabeuszów rozpoczęło się w Modein w roku 167 p.n.e., a ostatecznie świątynię poświęcono na nowo w roku 164 p.n.e. Następnie, od 161 p.n.e. do 158 p.n.e., Żydzi zawierają przymierze z mocarstwem rzymskim. Lata 161 p.n.e. do 158 p.n.e. stanowią okres czasu, który był wymagany do ustanowienia „przymierza”. To zrozumienie utożsamia „przymierze” zgodnie ze świadectwem historyków, a także z wykresem, który został wytyczony ręką Pana i nie powinien być zmieniany.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

Historycy informują nas, że proces negocjowania traktatów między starożytnymi państwami, takimi jak Juda i Rzym, w II wieku p.n.e. różnił się w zależności od konkretnych okoliczności, protokołów dyplomatycznych oraz układu sił. Zazwyczaj proces rozpoczynał się od tego, że jedna ze stron wyrażała zainteresowanie zawarciem traktatu lub sojuszu z drugą. W przypadku Judy i Rzymu Juda zainicjowała kontakt z Rzymem, aby zaproponować formalny sojusz.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

Wykorzystano by kanały dyplomatyczne, aby przekazać propozycję i zainicjować negocjacje. Musiało to obejmować wysłanie ambasadorów lub wysłanników do Rzymu, by spotkali się z jego przywódcami lub przedstawicielami. Po rozpoczęciu negocjacji obie strony omawiałyby warunki proponowanego traktatu. Mogłoby to obejmować serię spotkań, wymianę wiadomości dyplomatycznych oraz ewentualne zaangażowanie pośredników lub mediatorów w celu ułatwienia rozmów. W trakcie negocjacji każda ze stron rozważałaby warunki zaproponowane przez drugą i mogłaby przedstawić kontrpropozycje lub zabiegać o zmiany niektórych postanowień. Proces ten mógł obejmować wnikliwe rozważania, konsultacje z doradcami oraz ocenę potencjalnych korzyści i wad proponowanego traktatu.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

Gdyby obie strony osiągnęły porozumienie co do warunków traktatu, zostałaby przygotowana formalna dokumentacja określająca warunki i postanowienia uzgodnione przez obie strony. Następnie traktat musiałby zostać ratyfikowany przez właściwe władze każdego z państw. W przypadku Rzymu mogłoby to obejmować zatwierdzenie przez Senat lub inne organy rządzące. Podobnie w Judzie traktat prawdopodobnie wymagałby zatwierdzenia przez jej przywództwo lub radę rządzącą. Po ratyfikacji traktat zostałby wdrożony, a od obu stron oczekiwano by przestrzegania jego postanowień. Mogłoby to obejmować różne formy współpracy, porozumienia o wzajemnej obronie, relacje handlowe lub inne formy zaangażowania dyplomatycznego określone w traktacie.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

W II wieku p.n.e. podróż z Judei (położonej we wschodniej części basenu Morza Śródziemnego) do Rzymu (położonego w środkowych Włoszech) była trudnym i czasochłonnym przedsięwzięciem, zwłaszcza biorąc pod uwagę ograniczenia ówczesnych metod transportu. Odległość między Judeą a Rzymem wynosi około 1500–2000 kilometrów (930–1240 mil), w zależności od wybranej trasy. W starożytności podróż morska była często szybsza i sprawniejsza niż lądowa, ale podlegała działaniu dominujących wiatrów. Rejs statkiem z portu w Judei do portu we Włoszech (na przykład do Ostii, portu Rzymu) mógł trwać kilka tygodni, w zależności od warunków wiatrowych, prądów morskich i rodzaju użytej jednostki.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

Podróż lądem z Judei do Rzymu byłaby wolniejsza i bardziej mozolna. Podróżni musieliby pokonywać różnorodne tereny, w tym góry, doliny i rzeki, oraz zmagać się z przeszkodami takimi jak bandyci i wrogie terytoria. Szacuje się, że podróż pieszo lub powozem konnym mogłaby zająć kilka miesięcy. Czas podróży zależałby również od czynników, takich jak stan dróg, dostępność noclegów i miejsc postojowych oraz konieczność odpoczynku i uzupełniania zapasów po drodze.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

Kiedy Żydzi Machabejscy zabiegali o sojusz z Rzymem, musieli wysłać do Rzymu posłów. Gdy ci posłowie zostali przyjęci przez władze rzymskie, następował okres negocjacji. W świetle rozważań historycznych, ponieważ nie zachował się precyzyjny zapis, po sformalizowaniu traktatu należało go zabrać z powrotem do Judei do ratyfikacji, a następnie prawdopodobnie ponownie zanieść do Rzymu, aby potwierdzić w Rzymie, że został przyjęty przez Żydów. Trudno uwierzyć, by proces zawierania sojuszu w tamtym czasie mógł zostać sfinalizowany w ciągu jednego roku, dlatego rozumienie, że „przymierze” oznacza proces od 161 r. p.n.e. do 158 r. p.n.e., współgra z innymi liniami proroctwa, które wskazują historię prowadzącą do prawa niedzielnego z wersetu szesnastego.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

„Przymierze”, co do którego wszyscy historycy są zgodni, że zostało zainicjowane przez Żydów machabejskich, rozpoczęło się w Judei w 161 r. p.n.e. Jego celem było uzyskanie przez Żydów wsparcia przeciwko Syryjczykom, z którymi zmagali się od początku swego powstania w 167 r. p.n.e. Powstanie zostało zapoczątkowane przez wysiłki Matatiasza, żydowskiego kapłana, oraz jego pięciu synów, zwłaszcza Judy Machabeusza, zmierzające do przeciwstawienia się polityce hellenizacji narzuconej przez władcę Seleucydów, Antiocha IV Epifanesa. Polityka ta obejmowała próby tłumienia żydowskich praktyk religijnych oraz wymuszenia przyjęcia greckich obyczajów i wierzeń.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

Katalizatorem powstania był incydent w miejscowości Modein, gdzie Matatiasz odmówił podporządkowania się dekretowi nakazującemu złożenie ofiary greckiemu bóstwu. "Modein" wywodzi się od hebrajskiego słowa "modi'a", które oznacza "deklarować" lub "protestować". W proteście Matatiasz zabił żydowskiego apostatę, który miał właśnie złożyć ofiarę, a on sam wraz ze swoimi synami uciekł na wzgórza, rozpoczynając działania partyzanckie przeciwko wojskom Seleucydów. Powstanie Machabeuszy trwało kilka lat, w trakcie których Machabeusze stoczyli liczne bitwy z Seleucydami i ich sojusznikami. Mimo że byli znacznie mniej liczni i gorzej wyposażeni, Machabeusze odnieśli kilka znaczących zwycięstw.

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

Imperium Seleucydów usiłowało narzucić Żydom religię Grecji, a Grecy przedstawiają globalistów dni ostatecznych. Ich religia wyraża się w ideologii woke, która jest obecnie narzucana Stanom Zjednoczonym i światu przez globalistyczne siły systemu bankowego, głównonurtowych mediów, ośrodków edukacyjnych oraz przez burzenie różnic narodowych poprzez wymuszoną imigrację nielegalnych cudzoziemców. Gdy Antioch Epifanes narzucał Żydom religię grecką, byli Żydzi współdziałający z jego wysiłkami. Machabeusze przedstawiają jedną klasę odstępczych Żydów, którzy sprzeciwiali się religii Grecji, lecz istniała także inna klasa odstępczych Żydów, którzy popierali dzieło narzucania religii greckiej.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

Werset szesnasty to wkrótce nadchodząca ustawa niedzielna oraz potrójny sojusz smoka, bestii i fałszywego proroka. Tę historię poprzedzają wersety od trzynastego do piętnastego, w których pojawiają się trzy bitwy z wersetu czterdziestego: w wersecie dziesiątym (1989), w wersetach jedenastym i dwunastym (wojna na Ukrainie) oraz bitwa pod Panium. Bitwa pod Panium oznacza bitwę, w której dwurożna bestia z ziemi bierze górę nad globalistycznymi filozofiami religijnymi i politycznymi.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

W tej bitwie ostatni prezydent Stanów Zjednoczonych musi zmierzyć się ze skutkami zwycięstwa Putina i następującego po nim upadku, przedstawionymi w wersetach jedenastym i dwunastym. Zawiąże sojusz z NATO lub Organizacją Narodów Zjednoczonych, aby uporać się ze skutkami upadku Rosji, a w ramach tego sojuszu zaangażuje Organizację Narodów Zjednoczonych w bitwę pod Panium. Trzecia bitwa z wersetu czterdziestego będzie taka sama jak pierwsza bitwa z wersetu czterdziestego. Tak jak Związek Radziecki załamał się pod gospodarczym i militarnym naporem Stanów Zjednoczonych, globaliści z Organizacji Narodów Zjednoczonych będą zmuszeni powtórzyć „pierestrojkę”, kluczowy element wysiłków Gorbaczowa na rzecz reformy Związku Radzieckiego, choć wysiłki te ostatecznie przyczyniły się do rozmontowania systemu radzieckiego i ostatecznego rozpadu Związku Radzieckiego.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

Trzecią bitwę obrazuje pierwsza bitwa, a poprzez naciski ekonomiczne i presję militarną Trump, reprezentowany przez Reagana, zmusi Organizację Narodów Zjednoczonych do „pierestrojki”, co oznacza restrukturyzację lub reformę. Ta restrukturyzacja umieści Stany Zjednoczone na czele systemu dziesięciu królów, jakim jest Organizacja Narodów Zjednoczonych. W tej bitwie papiestwo następnie wkroczy do historii, twierdząc, że jest obrońcą systemu, który Trump wówczas podbija.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

W tym samym biegu dziejów Trump stanie w obliczu wewnętrznej wojny domowej, którą będzie zmuszony się zająć, tak jak musiał to uczynić Abraham Lincoln. Wojna domowa rozegra się między dwiema przeciwstawnymi, odstępczymi frakcjami w Stanach Zjednoczonych. Jedną reprezentują ci, którzy przyjęli religię i filozofię wokeizmu, będący progresywnymi globalistami obu partii politycznych. Druga (MAGA-izm) podaje się za prawdziwych protestantów, choć utraciła to miano w 1844 roku.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

Frakcja prezydenta, reprezentowana przez MAGA-izm, opiera się na błędnym twierdzeniu, że stoi na straży prawdziwego protestantyzmu i Konstytucji. Wokeizm głosi religię Matki Ziemi, New Age oraz przekonanie, że Konstytucję należy stosować zgodnie z aktualnymi okolicznościami i normami społecznymi, a nie według archaicznych idei ojców założycieli.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

Matatiasz (Trump) położy kres próbom globalistyczno-progresywnych Demokratów w Stanach Zjednoczonych, co jest reprezentowane przez bunt, który rozpoczął się w Modin w 167 r. p.n.e. Następnie Trump powtórzy historię z 164 r. p.n.e., kiedy Machabeusze ponownie poświęcili świątynię, co upamiętniają obchody Chanuki. Potem, w okresie odpowiadającym latom 161–158 p.n.e., Trump rozpocznie ostateczną ofensywę na rzecz ustanowienia obrazu papiestwa, który wskazuje na nieprawy związek między władzą religijną a polityczną. W 158 r. p.n.e. przymierze zostanie wprowadzone w życie, gdy zostanie wyegzekwowana wkrótce nadchodząca ustawa niedzielna z wersetu szesnastego.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

Jedenasty rozdział Księgi Daniela najpierw przedstawia, w jaki sposób Rzym politycznie przejmuje władzę, a następnie Daniel powtarza i rozwija tę samą historię, przedstawiając wątek ukazujący, jak Rzym postępuje z ludem Bożym w tej właśnie historii. Od wersetu szesnastego do dziewiętnastego ukazane są trzy przeszkody stojące na drodze pogańskiego Rzymu do przejęcia kontroli nad światem. W wersecie szesnastym Syria została podbita przez pogański Rzym w 65 r. p.n.e., a następnie Judea została podbita przez Pompejusza w 63 r. p.n.e. Werset szesnasty wskazuje, kiedy Rzym miał stanąć w „chwalebnej ziemi”, i w ten sposób typologicznie zapowiada niedzielne prawo z wersetu czterdziestego pierwszego tego samego rozdziału.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

Warto zauważyć, że do podboju doszło w 63 r. p.n.e. [równolegle do 1863], w samym środku wojny domowej toczącej się w Jerozolimie. Uriah Smith stwierdził: „Po powrocie Pompejusza z wyprawy przeciwko Mitrydatesowi, królowi Pontu, dwaj pretendenci, Hyrkan i Arystobul, walczyli o koronę Judei.”

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

Imiona „Hyrcanus” i „Aristobulus” są obydwa pochodzenia greckiego i mają znaczenie historyczne, szczególnie w kontekście dziejów żydowskich w okresie hellenistycznym oraz dynastii hasmonejskiej. „Hyrcanus” wywodzi się od greckiego słowa „Hurkanos”, które prawdopodobnie pochodzi od słowa „hurkan”, oznaczającego w języku perskim „wilka”. Hyrcanus było imieniem noszonym przez kilku władców hasmonejskich. „Aristobulus” oznacza „najlepszy doradca” lub „najlepszy radca”. Aristobulus było innym imieniem noszonym przez kilku władców hasmonejskich. Zarówno „Hyrcanus”, jak i „Aristobulus” to imiona związane ze znaczącymi postaciami w dziejach żydowskich okresu hasmonejskiego. Byli to władcy, którzy odgrywali ważne role w rządach oraz rozszerzaniu Królestwa Hasmonejskiego w Judei. Proroczymi potomkami i przedstawicielami królestwa hasmonejskiego w czasach Chrystusa byli faryzeusze.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

Gdy Pompejusz podbił Jerozolimę, dwa stronnictwa polityczne wywodziły swój rodowód z czasów powstania reprezentowanego przez Modein w 167 r. p.n.e. Gdy Pompejusz został wciągnięty w powstanie, postanowił zdobyć Jerozolimę, a stronnictwo Arystobula postanowiło stawić mu opór, natomiast stronnictwo Hyrkanosa postanowiło otworzyć przed Pompejuszem bramy. Wówczas Pompejusz przypuścił atak na Jerozolimę i trzy miesiące później Jerozolima na zawsze znalazła się pod zwierzchnictwem Rzymu.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

Do wersetu dziewiętnastego Egipt, trzecia i ostatnia przeszkoda, został zdobyty przez Rzym. Następnie w wersecie dwudziestym wskazane zostają narodziny Chrystusa, gdy Daniel zaczyna przedstawiać, jak Rzym miał postępować z ludem Bożym w tych dziejach. W wersetach dwudziestym pierwszym i dwudziestym drugim Chrystus zostaje ukrzyżowany. W wersecie dwudziestym trzecim sojusz, który rozpoczął się w latach 161–158 p.n.e., zostaje wskazany bezpośrednio po wersetach opisujących krzyż, gdzie odstępczy Żydzi ogłosili, że "nie mamy króla, tylko cesarza". Po wersecie, który wskazuje dzieje krzyża, w których w pełni ujawnił się owoc ich nieświętego sojuszu, następuje wątek odstępczych Żydów, reprezentowanych przez Machabeuszy, którzy opierali się naporowi greckiej filozofii religijnej, a tym samym zawarli nieświęty sojusz z Rzymem.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

Szechina nigdy nie powróciła do świątyni wzniesionej po siedemdziesięciu latach niewoli. Ostatnie prorockie świadectwo, ogłoszone przez Malachiasza, zostało dane około połowy V wieku p.n.e. Przez setki lat przed wystąpieniem Machabeuszy przeciwko globalistycznym wpływom greckim nie było ani widzialnej obecności Boga, ani żadnego prorockiego świadectwa. Na początku swego powstania dopuścili się dokładnie tego samego, czego próbowali zarówno Ptolemeusz, jak i król Ozjasz, gdy obaj królowie usiłowali pełnić rolę kapłana i złożyć ofiarę w świątyni.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

Jonatan Apphus (znany również jako Jonatan Machabeusz) był jednym z synów Matatiasza, który zapoczątkował powstanie Machabeuszy, i odegrał znaczącą rolę w kierowaniu żydowskim buntem przeciwko Imperium Seleucydów. Po śmierci swego brata, Judy Machabeusza, w bitwie, Jonatan objął przywództwo nad siłami Machabejskimi. Oprócz przywództwa wojskowego i politycznego Jonatan przyjął również urząd arcykapłana, służąc jako duchowy przywódca narodu żydowskiego. Podwójna rola Jonatana jako zarówno przywódcy, jak i arcykapłana stanowiła istotny rozwój w historii żydowskiej, ponieważ skupiła zarówno władzę polityczną, jak i religijną w obrębie dynastii Hasmoneuszów. Jego przywództwo pomogło umocnić żydowską autonomię i ustanowić rządy Hasmoneuszów w Judei.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

Ten właśnie grzech, którego Ptolemeusz usiłował się dopuścić po zwycięstwie pod Rafią, został urzeczywistniony już na samym początku powstania Machabeuszy. Był to ten sam grzech, któremu kapłani przeciwstawili się za dni króla Ozjasza, lecz deklarowana przez Machabeuszy obrona służb świątynnych Bożych była błędnym i buntowniczym przejawem połączenia Kościoła z państwem i jako taka stanowi typ buntu odstępczego protestantyzmu, który obecnie jednoczy się w poparciu dla Trumpa przeciwko postępom globalistycznego wokeizmu Bidena.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

Biblia uczy, że poznacie ich po ich owocach, a faryzeusze za czasów Chrystusa byli ostateczną pozostałością dynastii hasmonejskiej, zapoczątkowanej przez Mattatiasza. Mattatiasz oraz bunt, który rozpoczął, wydali owoce faryzeizmu, podobnie jak czynią to odstępczy protestanci popierający koncepcję „Make America Great Again”. Ameryka była wielka wtedy, gdy Konstytucję rozumiano jako utrzymującą rozdział Kościoła i państwa, lecz przy fałszywym cudzie przedstawionym przez zwycięstwo upamiętniane świętem Chanuka ruch na rzecz ustawodawstwa niedzielnego wyjdzie na jaw.

We will continue this study in the next article.

Będziemy kontynuować to badanie w następnym artykule.

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> Dotychczas ci, którzy przedstawiali prawdy poselstwa trzeciego anioła, byli często uważani za zwykłych panikarzy. Ich przewidywania, że w Stanach Zjednoczonych przewagę zdobędzie religijna nietolerancja, że Kościół i państwo zjednoczą się, by prześladować tych, którzy zachowują przykazania Boże, uznawano za bezpodstawne i absurdalne. Z przekonaniem twierdzono, że ten kraj nigdy nie stanie się innym niż był dotąd — obrońcą wolności religijnej. Lecz gdy kwestia narzucenia święcenia niedzieli jest szeroko poruszana, widać, że wydarzenie, w które tak długo wątpiono i nie wierzono, się zbliża, a trzecie poselstwo przyniesie skutek, jakiego wcześniej nie mogło przynieść.

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> W każdym pokoleniu Bóg posyłał swoich sług, aby karcili grzech — zarówno w świecie, jak i w Kościele. Lecz lud pragnie, aby mówiono mu rzeczy przyjemne, a czysta, nieupiększona prawda nie jest do przyjęcia. Wielu reformatorów, przystępując do swego dzieła, postanowiło zachować wielką rozwagę w piętnowaniu grzechów Kościoła i narodu. Mieli nadzieję, że przykładem czystego życia chrześcijańskiego poprowadzą lud z powrotem do nauk Biblii. Lecz Duch Boży zstąpił na nich, tak jak zstąpił na Eliasza, pobudzając go do napiętnowania grzechów niegodziwego króla i odstępczego ludu; nie mogli powstrzymać się od głoszenia jasnych stwierdzeń Biblii — nauk, które wcześniej wahali się przedstawiać. Zostali przynagleni, by gorliwie ogłaszać prawdę oraz niebezpieczeństwo, które zagrażało duszom. Słowa, które Pan im dał, wypowiadali bez lęku przed konsekwencjami, a lud musiał wysłuchać ostrzeżenia.

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> W ten sposób poselstwo trzeciego anioła będzie głoszone. Gdy nadejdzie czas, by zostało przekazane z największą mocą, Pan będzie działał przez pokorne narzędzia, prowadząc umysły tych, którzy poświęcają się Jego służbie. Robotnicy będą przygotowani raczej przez namaszczenie Jego Ducha niż przez wykształcenie zdobyte w instytucjach naukowych. Ludzie wiary i modlitwy będą przynagleni, by wyruszyć ze świętą gorliwością, ogłaszając słowa, które Bóg im daje. Grzechy Babilonu zostaną obnażone. Przerażające skutki narzucania przez władzę świecką praktyk kościelnych, wtargnięcia spirytualizmu, skryty, lecz szybki postęp władzy papieskiej — wszystko to zostanie zdemaskowane. Przez te uroczyste ostrzeżenia lud zostanie poruszony. Tysiące i tysiące ludzi, którzy nigdy nie słyszeli takich słów, będą słuchać. Ze zdumieniem słyszą świadectwo, że Babilonem jest Kościół, upadły z powodu swoich błędów i grzechów, z powodu odrzucenia prawdy zesłanej mu z nieba. Gdy ludzie udają się do swych dawnych nauczycieli z gorliwym pytaniem: "Czy tak się rzeczy mają?", duchowni przedstawiają baśnie, prorokują rzeczy miłe, aby uśmierzyć ich lęki i uciszyć przebudzone sumienie. Lecz ponieważ wielu odmawia zadowolenia się samym autorytetem ludzi i domaga się jasnego "Tak mówi Pan", popularne duchowieństwo, podobnie jak dawni faryzeusze, napełnione gniewem, gdy kwestionuje się ich autorytet, potępi poselstwo jako pochodzące od szatana i podburzy kochające grzech tłumy do lżenia i prześladowania tych, którzy je głoszą.

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> W miarę jak spór rozszerza się na nowe pola, a umysły ludzi są zwracane ku podeptanemu prawu Bożemu, Szatan się uaktywnia. Moc towarzysząca temu poselstwu jedynie rozwścieczy tych, którzy mu się sprzeciwiają. Duchowieństwo podejmie niemal nadludzkie wysiłki, by zamknąć dostęp do światła, aby nie zajaśniało ich trzodom. Wykorzystując wszelkie dostępne im środki, będą usiłowali stłumić dyskusję nad tymi istotnymi kwestiami. Kościół odwołuje się do silnego ramienia władzy świeckiej, a w tym dziele papieżyści i protestanci jednoczą się. W miarę jak ruch na rzecz przymusowego święcenia niedzieli staje się coraz śmielszy i bardziej stanowczy, prawo zostanie zastosowane przeciwko zachowującym przykazania. Będą im grozić grzywny i więzienie, a niektórym zaoferuje się wpływowe stanowiska oraz inne nagrody i korzyści jako zachętę do wyrzeczenia się wiary. Lecz ich niewzruszona odpowiedź brzmi: 'Pokażcie nam na podstawie Słowa Bożego nasz błąd' — to samo wezwanie, z jakim wystąpił Luter w podobnych okolicznościach. Ci, którzy stają przed sądami, stanowczo bronią prawdy, a niektórzy z tych, którzy ich słuchają, postanawiają zachowywać wszystkie przykazania Boże. W ten sposób światło zostanie ukazane tysiącom, którzy inaczej nie wiedzieliby nic o tych prawdach. Wielki bój, 605, 606.

Back to Articles