Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-One

Księga Joela i laodycejski Kościół Adwentystów Dnia Siódmego – Numer czterdziesty pierwszy

Number Forty-One

Liczba czterdzieści jeden

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word

Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

Dwudziesty trzeci rozdział Księgi Kapłańskiej przedstawia święta wiosenne i jesienne, a przedstawienie tych świąt jest o boskiej głębi w strukturze oraz w doskonałym zestrojeniu struktur początku i końca w obrębie struktury ogólnej. Święta wiosenne i jesienne korespondują ze sobą. Rozdział wielokrotnie świadczy o Palmonim, Przedziwnym Liczmistrzu. Rozdział spójnie i przedziwnie łączy się z poselstwem dni ostatecznych stu czterdziestu czterech tysięcy.

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

Liczba "23" oznacza pojednanie, które jest zjednoczeniem Bóstwa i człowieczeństwa. Nazwa "Księga Kapłańska" oznacza kapłaństwo stu czterdziestu czterech tysięcy, gdyż wszyscy prorocy mówią o dniach ostatecznych, a kapłanami dni ostatecznych są ci, których Piotr określa jako święte kapłaństwo. To święte kapłaństwo, o którym mówi Piotr, to mądrzy, którzy rozumieją wzrost poznania, z którego rodzi się poselstwo okrzyku o północy. Głupi, czyli niegodziwi, jak nazywa ich Daniel, odrzucają wzrost poznania, a Ozeasz poucza, że z tego powodu zostają odrzuceni jako kapłani.

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

> Mój lud ginie z powodu braku wiedzy; ponieważ odrzuciłeś wiedzę, i ja cię odrzucę, abyś nie był dla mnie kapłanem; skoro zapomniałeś prawa swego Boga, zapomnę i ja o twoich dzieciach. Im bardziej się mnożyli, tym bardziej grzeszyli przeciwko mnie; dlatego zamienię ich chwałę w hańbę. Ozeasza 4:6, 7.

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

Chwała opojów Efraima, których Izajasz nazywa także „koroną chwały”, zostaje obrócona w „hańbę”. Ozeasz jednoznacznie wskazuje, że ci, którzy odrzucają wzrost poznania dni ostatecznych, są laodycejskim Kościołem Adwentystów Dnia Siódmego, gdyż zanotował: „Mój lud”. Jego lud zostanie odrzucony od kapłaństwa; stanie się to w ostatecznym, czwartym pokoleniu, gdyż On zapomni o ich dzieciach, a dzieci reprezentują ostatnie pokolenie.

## At—one—ment

Po-jedn-anie

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

Tytuł „Kapłańska 23” oznacza „pojednanie kapłaństwa stu czterdziestu czterech tysięcy”. Tę prawdę można wywieść z samej nazwy księgi w powiązaniu z numerem rozdziału. Pojednanie, którym zajmuje się dwudziesty trzeci rozdział Księgi Kapłańskiej, oznacza „at-one-ment” i wskazuje na połączenie boskości i człowieczeństwa. To połączenie jest przedstawione za pomocą wielu symboli w Słowie Bożym; jednym z nich jest prawda, że świątynia ludzka ma zostać połączona ze świątynią Boską.

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

Ludzka świątynia ma strukturę „23” męskich i „23” żeńskich chromosomów. Piotr wskazuje, że kapłaństwo stu czterdziestu czterech tysięcy jest „domem duchowym”. Te chromosomy łączą się ze sobą, jak czynią to mężczyzna i kobieta, a co Bóg złączył, niech człowiek nie rozdziela. Małżeństwo jest kolejnym symbolem po-jednania. Księga Kapłańska „23” oznacza połączenie świątyni Niebiańskiego Arcykapłana ze świątynią kapłanów, którzy stanowią owe sto czterdzieści cztery tysiące.

## Twenty-two Verses

Dwadzieścia dwa wersety

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

Święta wiosenne w Księdze Kapłańskiej 23 są przedstawione w pierwszych dwudziestu dwóch wersetach rozdziału, a święta jesienne — w ostatnich dwudziestu dwóch wersetach rozdziału. Ostatnim wersetem jest werset czterdziesty czwarty, stanowiący symbol roku 1844, kiedy to antytypiczny Dzień Przebłagania rozpoczął się dziesiątego dnia siódmego miesiąca, w wypełnieniu zapisu Księgi Kapłańskiej 23. Rozdział dwudziesty trzeci podzielony jest na dwa okresy po dwadzieścia dwa wersety; oba te dwudziestowersetowe okresy są logicznie powiązane faktem, iż dotyczą świąt, lecz zarazem logicznie rozdzielone przez służbę Chrystusa na dziedzińcu i w Miejscu Świętym, reprezentowaną przez porę wiosenną, oraz Jego służbę w Miejscu Najświętszym, reprezentowaną przez jesień.

## 22

22

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

Zarówno święta wiosenne, jak i jesienne są przedstawione w dwudziestu dwóch wersetach, a wersety te odpowiadają świadectwu alfabetu hebrajskiego, który składa się z „22” liter. „22” jest dziesięciną „220”; liczba „220” jest symbolem połączenia Bóstwa i człowieczeństwa. „220” oznacza początek zarówno 2520 lat rozproszenia Judy, jak i 2300 lat do Dnia Pojednania. Punktem początkowym 2520 był rok 677 p.n.e., a punktem początkowym 2300 był rok 457 p.n.e., co wskazuje na dwieście dwadzieścia lat jako ogniwo łączące proroctwo o deptaniu zastępu Bożego z proroctwem o deptaniu Bożego sanktuarium. Oba te proroctwa zakończyły się wraz z nadejściem antytypicznego Dnia Pojednania 22 października 1844 r.

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

W tym dniu rozpoczęło się dzieło Chrystusa polegające na połączeniu świątyni ludzkiej ze świątynią Bożą, i w tym czasie spełniły się zarówno Księga Habakuka 2,20, jak i Ewangelia Jana 2,20. Habakuk wskazał, że Bóg wówczas przebywał w Miejscu Najświętszym, a Jan zapisał, że świątynia millerystów, która miała przez wiarę wejść do tego Miejsca Najświętszego, zakończyła czterdziestosześcioletni okres, wyznaczający wzniesienie ludzkiej świątyni millerystów od 1798 do 1844 roku. Historia "46" lat, składających się z "23" i "23", jest reprezentowana przez dzieło Williama Millera, który po raz pierwszy zaczął przedstawiać poselstwo tej historii w 1831 roku, "220" lat po wydaniu Biblii Króla Jakuba. Słowo Boże, wydane w 1611 roku, zostało połączone z ludzkim posłańcem "220" lat później, w 1831 roku. Zarówno święta wiosenne, jak i jesienne są reprezentowane przez "22" wersety.

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

Dwadzieścia dwa wersety dwóch linii o tym samym temacie wymagają, aby w ujęciu proroczym pierwsze dwadzieścia dwa wersety zostały nałożone na następne dwadzieścia dwa wersety. Zestawiając w ten sposób te dwie linie, łączy się służbę na dziedzińcu i w Miejscu Świętym, przedstawioną w świętach wiosennych, ze służbą Chrystusa w Miejscu Najświętszym. Na tym proroczym poziomie przedstawia to połączenie dwóch świątyń, co ilustruje Chrystusowe dzieło pojednania.

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

Gdy wersety 1–22 zostaną zestawione z wersetami 23–44, zostaje ustanowiona linia prorocza, której świadectwem są dwadzieścia dwie litery alfabetu hebrajskiego, symbolika liczby „22” oraz symbolika świąt wraz z wypełnieniem tych świąt w historii zbawienia.

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

Początek świąt wiosennych najpierw wyznacza szabat siódmego dnia, a zakończenie świąt jesiennych wyznacza szabat siódmego roku. Chrystus, jako Alfa i Omega, umieścił szabat na początku i na końcu dwóch świadków "22" w linii kapłańskiej stu czterdziestu czterech tysięcy.

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

Sabat dnia siódmego był szczególnym światłem na początku antytypowego Dnia Pojednania w roku 1844, a światło Sabatu roku siódmego jest światłem u kresu. Sabat dnia siódmego był również pierwszym świętym zgromadzeniem rozdziału „23” Księgi Kapłańskiej, podobnie jak Sabat roku siódmego jest ostatnim świętym zgromadzeniem w tym rozdziale. Sabat jest alfą i omegą linii kapłańskiej w rozdziale „23”. Alfą kapłaństwa stu czterdziestu czterech tysięcy jest pierwszy, to jest Sabat dnia siódmego, a omegą zaś ostatni, Sabat roku siódmego.

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> Ci, którzy obcują z Bogiem, chodzą w świetle Słońca Sprawiedliwości. Nie hańbią swego Odkupiciela przewrotnością swej drogi przed Bogiem. Niebiańskie światło jaśnieje nad nimi. Gdy zbliżają się do kresu historii tej ziemi, ich poznanie Chrystusa oraz proroctw odnoszących się do Niego znacznie wzrasta. W oczach Boga mają nieskończoną wartość, ponieważ są w jedności z Jego Synem. Dla nich Słowo Boże ma niezrównane piękno i wdzięk. Dostrzegają jego znaczenie. Prawda odsłania się im. Nauka o wcieleniu jaśnieje łagodnym blaskiem. Widzą, że Pismo jest kluczem, który otwiera wszystkie tajemnice i rozwiązuje wszelkie trudności. Ci, którzy nie chcieli przyjąć światła i chodzić w świetle, nie będą w stanie zrozumieć tajemnicy pobożności, lecz ci, którzy nie wahali się wziąć krzyża i naśladować Jezusa, zobaczą światło w Bożym świetle. The Southern Watchman, 4 kwietnia 1905 r.

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

Tutaj, „u schyłku historii tej ziemi”, u kresu antytypicznego Dnia Pojednania, „nauka o Wcieleniu” zostaje przyobleczona w „łagodny” blask, tak jak „nauka o Sabacie siódmego dnia” na początku antytypicznego Dnia Pojednania.

> “Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> Jezus podniósł wieko Arki i dane mi było ujrzeć kamienne tablice, na których wypisane było Dziesięcioro Przykazań. Ogarnęło mnie zdumienie na widok czwartego przykazania umieszczonego w samym centrum dziesięciu przykazań, otoczonego delikatnym nimbem światła. Anioł rzekł: „Jest to jedyne z dziesięciu, które określa żywego Boga, który stworzył niebiosa i ziemię oraz wszystko, co się w nich znajduje. Gdy kładziono fundamenty ziemi, wówczas położono również fundament szabatu.” Świadectwa, tom 1, 75.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

Sabat dnia siódmego, który jest „fundamentem”, rozpoczyna Księgę Kapłańską „23”, a Sabat roku siódmego kończy świadectwo kapłanów, reprezentowane przez święta wiosenne i jesienne. Sabat roku siódmego przedstawia świątynię zbudowaną na fundamencie. Sabat roku siódmego na końcu jest reprezentowany przez 2,520, tak jak Sabat dnia siódmego jest reprezentowany przez 2,300. Sabat roku siódmego przedstawia „doktrynę Wcielenia”. Sabat dnia siódmego jest znakiem Stwórcy, a Sabat roku siódmego jest znakiem Boskości zjednoczonej z człowieczeństwem.

## Aligning the Lines

Wyrównywanie linii

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

Gdy zestawimy wiosenne święta z jesiennymi w Księdze Kapłańskiej 23, po święcie Paschy następnego dnia następuje siedmiodniowe Święto Przaśników, a Święto Pierwocin przypada na dzień po rozpoczęciu siedmiodniowego Święta Przaśników. Trzy kamienie milowe w trzy dni.

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

Okres siedmiu dni, który stanowi Święto Przaśników, rozpoczyna się świętym zgromadzeniem i takimże się kończy. Dnia następnego po rozpoczęciu Święta Przaśników przypada Święto Pierwocin, obejmujące wiosenną ofiarę pierwocin jęczmienia. Pięćdziesiątnica, zwana także Świętem Tygodni, przypada pięćdziesiątego dnia po Święcie Pierwocin; Święto to wyznacza początek siedmiotygodniowego okresu, który kończy się czterdziestego dziewiątego dnia, po czym następuje Pięćdziesiątnica, co znaczy: pięćdziesiąt.

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

Pascha rozpoczyna się z nastaniem wieczoru czternastego dnia. Pascha nie jest świętym zgromadzeniem.

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

Następnie piętnastego dnia rozpoczyna się siedmiodniowe Święto Przaśników. Pierwszy i ostatni dzień tego święta są dniami świętego zgromadzenia.

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

Następnego dnia, szesnastego dnia, przypada dzień pierwocin. Następnie rozpoczyna się okres siedmiu tygodni, wyznaczony Świętem Pięćdziesiątnicy, a Pięćdziesiątnica jest jednym z siedmiu świętych zgromadzeń zaliczanych do świąt wiosennych i jesiennych. Dzień pierwocin nie jest świętym zgromadzeniem.

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

Wtedy, w pierwszym dniu siódmego miesiąca, święto trąb jest świętym zgromadzeniem.

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

Dzień Przebłagania, przypadający dziesiątego dnia siódmego miesiąca, jest świętym zgromadzeniem, lecz nie jest świętem.

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

Pierwszy dzień Święta Namiotów jest świętym zgromadzeniem. Po siedmiodniowym święcie następuje ósmy dzień Święta Namiotów, choć uważa się, iż ósmy dzień znajduje się poza okresami reprezentowanymi przez święta. Ów ósmy dzień jest świętym zgromadzeniem.

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

Daje to siedem świętych zgromadzeń, gdy uwzględni się szabat dnia siódmego, który wprowadza święta. Mamy siedem świętych zgromadzeń i siedem świąt, chociaż święta są rozmieszczone inaczej niż święte zgromadzenia. Pierwszy i ostatni z tych drogowskazów to szabaty: pierwszy dotyczy dnia, ostatni — roku. Wśród świąt wyznaczonych pomiędzy szabatami alfa i omega jest siedem świąt i pięć świętych zgromadzeń. Jeśli uwzględnić szabat dnia siódmego alfa oraz szabat siódmego roku omega, otrzymuje się siedem świętych zgromadzeń i siedem świąt. Rozumie się, że ósmy dzień Święta Namiotów nie wchodzi w skład świąt i stwarza zagadkę ósmego, który jest spośród siedmiu. Istotą rzeczy, na którą tu wskazuję, jest to, że Jezus, jako Palmoni, zorganizował warianty liczbowe w obrębie rozdziału "23" w sposób absolutnie zdumiewający.

## Spring

Wiosna

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

Święta wiosenne obejmują siedmiodniowy okres Święta Przaśników, zawierający święte zgromadzenie alfa na początku i święte zgromadzenie omega na końcu. Pięćdziesiątnica jest trzecim świętym zgromadzeniem w ramach świąt wiosennych. Pięćdziesiątnica przypada po siedmiotygodniowym okresie, który kończy się świętem w pięćdziesiątym dniu. Święta wiosenne charakteryzują się czterema dniami świątecznymi i trzema okresami. Pascha, Święto Przaśników, Święto Pierwocin i Pięćdziesiątnica stanowią cztery dni świąteczne, a trzema okresami są: siedem dni Święta Przaśników, czterdzieści dziewięć dni, które poprzedzają i obejmują pięćdziesiąty dzień Pięćdziesiątnicy, oraz pierwsze trzy dni, stanowiące okres złożony z trzech etapów.

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

Ofiara z pierwocin w okresie Paschy koresponduje z ofiarą z pierwocin w dniu Pięćdziesiątnicy; ofiary z pierwocin jęczmienia w trzydniowym okresie Paschy oraz ofiara z pierwocin pszenicy w Pięćdziesiątnicę, na zakończenie okresu pięćdziesiątniczego czterdziestu dziewięciu/pięćdziesięciu dni.

## Fall

Upadek

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

Jesienne święta rozpoczynają się konkretnym dniem świątecznym, który zapoczątkowuje dziesięciodniowy okres prowadzący do sądu. Pięć dni po sądzie obchodzi się święto trwające siedem dni, przy czym pierwszy i ostatni z tych dni są wyznaczone jako święte zgromadzenia. Od piętnastego do dwudziestego drugiego dnia obchodzi się Święto Namiotów, a następnie dwudziestego trzeciego dnia wyznacza się Szabat ziemi.

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

Gdy nałożymy święta jesienne na święta wiosenne, otrzymujemy dwie linie, z których każda jest reprezentowana przez dwadzieścia dwa wersety, a zatem przez dwadzieścia dwie litery alfabetu hebrajskiego. W takim układzie pierwszym kamieniem milowym jest święte zgromadzenie szabatu siódmego dnia, a ostatnim kamieniem milowym jest święte zgromadzenie szabatu siódmego roku.

> Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

> Również piętnastego dnia siódmego miesiąca, gdy zbierzecie plon ziemi, będziecie obchodzić ku czci Pana święto przez siedem dni: pierwszego dnia będzie szabat, a ósmego dnia będzie szabat. Księga Kapłańska 23:39.

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

Pięćdziesiątnica była deszczem wczesnym, a Święto Namiotów jest deszczem późnym. Wylanie Ducha Świętego w Pięćdziesiątnicę zostało ukazane w postaci jednego dnia, natomiast wylanie reprezentowane przez Święto Namiotów jest okresem, który dobiega końca, po czym następuje Szabat, to jest ósmy dzień po siedmiu dniach. Szabat, który następuje po ostatecznym przejawie wylania Ducha Świętego, reprezentuje Szabat ziemi, odpoczywającej przez tysiąc lat.

> “In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

> W czasie ucisku wszyscy uciekliśmy z miast i wsi, lecz byliśmy ścigani przez niegodziwych, którzy z mieczem w ręku wchodzili do domów świętych. Podnieśli miecz, aby nas zabić, lecz pękł i upadł bezsilny jak źdźbło słomy. Wtedy wszyscy dniem i nocą wołaliśmy o wybawienie, a to wołanie doszło przed Boga. Słońce wzeszło, a księżyc stanął. Strumienie ustały w biegu. Nadciągnęły ciemne, ciężkie chmury i zderzały się ze sobą. Lecz było jedno jasne miejsce trwałej chwały, skąd dochodził głos Boga jak głos wielu wód, który wstrząsał niebem i ziemią. Niebo otwierało się i zamykało i było w poruszeniu. Góry chwiały się jak trzcina na wietrze i wyrzucały wokoło poszarpane głazy. Morze kipiało jak kocioł i wyrzucało kamienie na ląd. A gdy Bóg oznajmiał dzień i godzinę przyjścia Jezusa i przekazywał swemu ludowi wiekuiste przymierze, wypowiadał jedno zdanie, po czym robił przerwę, podczas gdy słowa przetaczały się przez ziemię. Izrael Boży stał z oczami utkwionymi ku górze, słuchając słów, które wychodziły z ust Jehowy i przetaczały się przez ziemię jak łoskot najpotężniejszych grzmotów. Było to przejmująco uroczyste. A na końcu każdego zdania święci wołali: „Chwała! Alleluja!” Ich oblicza rozświetlała chwała Boża; i jaśnieli tą chwałą, jak oblicze Mojżesza, gdy zstępował z Synaju. Niegodziwi nie mogli na nich patrzeć z powodu tej chwały. A gdy wypowiedziano błogosławieństwo bez końca nad tymi, którzy uczcili Boga, zachowując Jego Sabat jako święty, rozległ się potężny okrzyk zwycięstwa nad bestią i nad jej obrazem.

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

> "Wówczas rozpoczął się rok jubileuszowy, gdy ziemia miała odpoczywać." Wczesne pisma, 34.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

Jubileusz jest pięćdziesiątym rokiem, po siedmiu cyklach siedmioletnich, co odpowiada 49 dniom prowadzącym do pięćdziesiątego dnia Pięćdziesiątnicy. Gdy linia świąt jesiennych zostaje zestawiona ze świętami wiosennymi, przypada 49 dni prowadzących do Pięćdziesiątnicy, która wyznacza początek siedmiodniowego okresu Święta Namiotów. Pięćdziesiątnica i Święto Namiotów pozostają w zgodności i razem wyznaczają okres deszczu późnego, który rozpoczyna się wraz z wkrótce nadchodzącym prawem niedzielnym i trwa aż do zamknięcia czasu łaski, powrotu Pana, a następnie odpoczynku ziemi, jak przedstawia to szabat roku siódmego, to jest ósmy z siedmiu w Święcie Namiotów.

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

Gdy łączymy obie linie dwudziestu dwóch wersetów, czynimy to z kilku powodów. Obie linie liczą po dwadzieścia dwa wersety; dwadzieścia dwa, jako dziesięcina z 220, jest symbolem połączenia Bóstwa i człowieczeństwa.

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

Obie linie reprezentują hebrajski alfabet składający się z dwudziestu dwóch liter.

Both lines represent the feasts.

Obie linie reprezentują święta.

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

Obie linie reprezentują dwa okresy żniw w roku.

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

Obie linie przedstawiają dzieło Chrystusa na dziedzińcu, w Miejscu Świętym i w Miejscu Najświętszym. Leviticus oznacza kapłanów, a Jezus jest Niebiańskim Arcykapłanem. Z tych powodów jesteśmy uprawnieni do zastosowania metodologii „linia za linią” do czterdziestu czterech wersetów dwudziestego trzeciego rozdziału Księgi Kapłańskiej.

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

Pięćdziesiątnica była wczesnym deszczem dla chrześcijaństwa, a Święto Namiotów jest późnym deszczem dla chrześcijaństwa. Dlatego zestawiamy wiosenny „dzień Pięćdziesiątnicy” z jesiennymi siedmioma dniami Święta Namiotów. Gdy Siostra White stwierdziła: „W czasie ucisku wszyscy uciekliśmy z miast i wsi”, wskazuje ona na czas, gdy lud Boży mieszka na pustyni z powodu prześladowań. Zamieszkiwanie w szałasach podczas okresu Święta Namiotów jest typem historii, która prowadzi bezpośrednio do jubileuszowego odpoczynku sabatniego dla ziemi.

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

Dzień Pięćdziesiątnicy wyznacza początek siedmiu dni Święta Namiotów. Następnie jubileusz jest reprezentowany przez ósmy dzień, to znaczy po siedmiu dniach Święta Namiotów. Pięć dni przed Świętem Namiotów przypadał Dzień Pojednania. A zatem pięć dni przed Dniem Pięćdziesiątnicy, który wyznacza początek Święta Namiotów, zostaje zaznaczony sąd. Dziesięć dni przed sądem Dnia Pojednania przypada Święto Trąb. Gdy te linie zostają połączone, pięć dni przed prawem niedzielnym, reprezentowanym przez Dzień Pięćdziesiątnicy, zostaje zaznaczony sąd. Dziesięć dni przedtem zostaje zaznaczone Święto Trąb.

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

Chrzest Chrystusa symbolizował Jego śmierć, pogrzebanie i zmartwychwstanie. Te trzy etapy są przedstawione przez Jego śmierć w czasie Paschy, Jego pogrzebanie i spoczynek w Sabat oraz Jego zmartwychwstanie w niedzielę. Trzy dni Jego śmierci, pogrzebania i zmartwychwstania stanowią jeden kamień milowy, który składa się z trzech etapów. Dlatego łączenie dwóch linii świąt wiosennych i jesiennych rozpoczynamy od zmartwychwstania. Zmartwychwstanie trzeciego dnia rozpoczyna czterdziestodziewięciodniowy okres prowadzący do Pięćdziesiątnicy, która jest ustawą niedzielną. Ten czterdziestodziewięciodniowy okres jest poprzedzony Świętem Przaśników, które zaczyna się dzień wcześniej i trwa pięć dni po dniu pierwocin.

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

Od zmartwychwstania pierwocin aż do prawa niedzielnego upływa czterdzieści dziewięć dni, przy czym prawo niedzielne jest dniem pięćdziesiątym. Pięć dni przed prawem niedzielnym zostaje przedstawiony sąd, a dziesięć dni przed tym sądem zostaje zaznaczone ostrzeżenie trąb. Zmartwychwstanie jest pierwszym kamieniem milowym, następnie pięć dni później kończy się okres Przaśników. Trzydzieści dni po zakończeniu Przaśników następuje ostrzeżenie trąb. Dziesięć dni później zostaje zaznaczony sąd Dnia Pojednania, a pięć dni później nadchodzi prawo niedzielne Pięćdziesiątnicy.

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

To wyznacza siedem kamieni milowych w zastosowaniu według zasady „linia na linii” świąt wiosennych i jesiennych: początek Święta Przaśników, zmartwychwstanie, koniec Święta Przaśników, ostrzeżenie trąbami, sąd, Pięćdziesiątnicę oraz późny deszcz. Owe siedem kamieni milowych jest ujęte między alfą — szabatem dnia siódmego — a omegą — szabatem roku siódmego. Siedem kamieni milowych, umieszczonych między tymi dwoma szabatami, wyodrębnia i identyfikuje okres pięciu dni, po nim okres trzydziestu dni, okres dziesięciu dni, okres pięciu dni oraz okres siedmiu dni.

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

Gdy następnie zestawimy zmartwychwstanie Chrystusa, stwierdzamy czterdziestodniowy okres, w którym On pouczał uczniów „twarzą w twarz”, a następnie wstąpił do nieba. Potem przez dziesięć dni uczniowie przebywali w Wieczerniku. Te dziesięć dni zakończyło się w Dniu Pięćdziesiątnicy, który jest prawem niedzielnym. To dodaje czterdziestodniowy i dziesięciodniowy okres do linii kapłanów reprezentowanej przez Kpł 23.

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

Od Zmartwychwstania do zakończenia Święta Przaśników jest pięć dni, następnie trzydzieści dni do ostrzeżenia trąbą, następnie pięć dni do Wniebowstąpienia Chrystusa, następnie pięć dni do sądu, a następnie pięć dni do przypadających na Pięćdziesiątnicę siedmiu dni późnego deszczu.

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

Następnego dnia po rozpoczęciu siedmiu dni Przaśników następuje zmartwychwstanie pierwocin. Zmartwychwstanie przypada w obrębie siedmiu dni Przaśników, a pięć dni po zmartwychwstaniu okres Przaśników dobiega końca.

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

Trzydzieści dni po zakończeniu Przaśników trąby ogłaszają ostrzeżenie.

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

Pięć dni po ostrzeżeniu trąb Chrystus, po czterdziestu dniach nauczania, wstąpił do nieba. Jego wniebowstąpienie wyznaczyło początek dziesięciu dni w wieczerniku.

Then five days after His ascension judgment is marked.

Wówczas, pięć dni po Jego Wniebowstąpieniu, sąd zostaje naznaczony.

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

Pięć dni później ustawa niedzielna Pięćdziesiątnicy otwiera siedmiodniowy okres późnego deszczu.

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

Sto czterdzieści cztery tysiące to ci, którzy idą za Barankiem, dokądkolwiek On idzie. Eliasz i Mojżesz zostali zabici 18 lipca 2020 roku. Zostali zabici tam, gdzie również nasz Pan został ukrzyżowany. Zmartwychwstanie Chrystusa było typem zmartwychwstania z 31 grudnia 2023 roku. Przed tą datą, w lipcu 2023 roku, głos na pustyni zaczął rozbrzmiewać orędziem przedstawionym jako przaśny chleb. Kwas symbolizuje błąd, obłudę i grzech, a orędzie z pustyni było przaśne. Od 31 grudnia 2023 roku aż do ustawy niedzielnej Księga Kapłańska „23” nakreśliła ramy pojednania stu czterdziestu czterech tysięcy. Ramy te są zgodne ze snem Millera, Malachiasza 3 oraz oknami niebios z Apokalipsy 19. Są one zgodne z trzecią i dziewiątą godziną w świętym tygodniu od 27 do 34 roku po Chrystusie.

We will continue these things in the next article.

Do tych kwestii wrócimy w następnym artykule.

> “‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

> 'Przez poznanie komnaty będą napełnione wszelkimi drogocennymi i miłymi bogactwami.'

> “For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

> Zarówno dla umysłu i duszy, jak i dla ciała, Bożym prawem jest, że siłę zdobywa się poprzez wysiłek. To właśnie ćwiczenia rozwijają. W zgodzie z tym prawem Bóg w swoim słowie zapewnił środki do rozwoju umysłowego i duchowego.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> Biblia zawiera wszystkie zasady, które ludzie muszą zrozumieć, aby być przygotowanymi zarówno do tego życia, jak i do życia przyszłego. A zasady te mogą być zrozumiane przez wszystkich. Nikt, kto ma usposobienie, by docenić jej naukę, nie przeczyta choćby jednego fragmentu Biblii, nie wynosząc z niego jakiejś pożytecznej myśli. Jednak najcenniejszej nauki Biblii nie zdobywa się przez okazjonalne ani oderwane studium. Jej wielki system prawdy nie jest przedstawiony w taki sposób, by mógł być rozpoznany przez czytelnika pośpiesznego lub niedbałego. Wiele jej skarbów leży głęboko pod powierzchnią i można je wydobyć jedynie dzięki wytrwałemu badaniu i stałemu wysiłkowi. Prawdy, które składają się na tę wielką całość, trzeba wyszukiwać i gromadzić, 'tu trochę, tam trochę.' Izajasza 28:10.

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

> Gdy w ten sposób zostaną odszukane i zebrane razem, okaże się, że doskonale do siebie pasują. Każda Ewangelia jest uzupełnieniem pozostałych, każde proroctwo — wyjaśnieniem innego, każda prawda — rozwinięciem jakiejś innej prawdy. Typy żydowskiej ekonomii stają się jasne dzięki Ewangelii. Każda zasada w słowie Bożym ma swoje miejsce, każdy fakt — swoje znaczenie. A cała struktura, w zamyśle i wykonaniu, świadczy o swoim Autorze. Takiej struktury nie mógł obmyślić ani ukształtować żaden umysł poza Nieskończonym.

> “In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

> Podczas wyodrębniania poszczególnych elementów i badania ich wzajemnych powiązań najwyższe zdolności ludzkiego umysłu zostają pobudzone do intensywnej aktywności. Nikt nie może prowadzić takich badań, nie rozwijając siły umysłowej.

> “And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

> I nie tylko na poszukiwaniu prawdy i łączeniu jej w całość polega wartość umysłowa studium Biblii. Polega również na wysiłku potrzebnym, by uchwycić przedstawione zagadnienia. Umysł zajmujący się wyłącznie rzeczami pospolitymi karłowacieje i słabnie. Jeśli nigdy nie jest stawiany wobec zadania pojmowania wielkich i dalekosiężnych prawd, z czasem traci zdolność rozwoju. Jako zabezpieczenie przed tą degeneracją i jako bodziec do rozwoju nic nie dorównuje studium Słowa Bożego. Jako środek kształcenia intelektualnego Biblia jest skuteczniejsza niż jakakolwiek inna książka, a nawet niż wszystkie książki razem wzięte. Wielkość jej tematów, pełna godności prostota jej wypowiedzi oraz piękno jej obrazowania ożywiają i wznoszą myśli jak nic innego. Żadne inne studium nie potrafi nadać takiej mocy umysłowi, jak wysiłek uchwycenia potężnych prawd objawienia. Umysł w ten sposób zetknięty z myślami Nieskończonego nie może nie rozwijać się i umacniać.

> “And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

> A jeszcze większa jest moc Biblii w rozwoju natury duchowej. Człowiek, stworzony do społeczności z Bogiem, tylko w takiej społeczności może odnaleźć swoje prawdziwe życie i rozwój. Stworzony, by znaleźć w Bogu swoją najwyższą radość, nie znajdzie w niczym innym tego, co ukoi pragnienia serca, co zaspokoi głód i pragnienie duszy. Kto ze szczerym i chętnym do nauki duchem studiuje Słowo Boże, pragnąc zrozumieć jego prawdy, zostanie wprowadzony w kontakt z Autorem tego Słowa; a o ile sam nie wybierze inaczej, nie ma granic możliwości jego rozwoju.

> “In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

> W swoim bogactwie stylów i tematów Biblia ma coś, co zainteresuje każdy umysł i przemówi do każdego serca. Na jej kartach znajdujemy najdawniejszą historię; biografię najwierniejszą życiu; zasady rządzenia służące kierowaniu państwem i regulowaniu życia domowego — zasady, którym ludzka mądrość nigdy nie dorównała. Zawiera najgłębszą filozofię, poezję najsłodszą i najwznioślejszą, najżarliwszą i najbardziej przejmującą. Pisma biblijne są niepomiernie cenniejsze niż dzieła jakiegokolwiek ludzkiego autora, nawet rozpatrywane w ten sposób; lecz nieskończenie szerszy zasięg i nieskończenie większą wartość zyskują, gdy rozpatruje się je w ich związku z wielką myślą przewodnią. W świetle tej myśli każdy temat nabiera nowego znaczenia. W najprościej wyrażonych prawdach zawarte są zasady, które sięgają niebios i ogarniają wieczność.

> “The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

> Centralnym tematem Biblii, tematem, wokół którego skupiają się wszystkie inne w całej księdze, jest plan odkupienia, przywrócenie w ludzkiej duszy obrazu Boga. Od pierwszej zapowiedzi nadziei w wyroku ogłoszonym w Edenie aż do owej ostatniej chwalebnej obietnicy Księgi Objawienia: „Ujrzą Jego oblicze, a Jego imię będzie na ich czołach” (Objawienie 22:4), przesłaniem każdej księgi i każdego ustępu Biblii jest odsłanianie tego cudownego wątku — podniesienia człowieka — mocy Bożej, „która daje nam zwycięstwo przez Pana naszego Jezusa Chrystusa”. 1 List do Koryntian 15:57.

> “He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

> Ten, kto pojmie tę myśl, ma przed sobą nieskończony obszar do studium. Posiada klucz, który otworzy przed nim cały skarbiec Słowa Bożego.

> “The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

> Nauka odkupienia jest nauką nad naukami; nauką, która stanowi przedmiot studiów aniołów i wszystkich istot rozumnych nieupadłych światów; nauką, która zajmuje uwagę naszego Pana i Zbawiciela; nauką, która wchodzi w zamysł noszony w umyśle Nieskończonego — „zachowany w milczeniu przez czasy wieczne” (Rzymian 16:25, R.V.); nauką, która będzie przedmiotem studium Bożych odkupionych przez nieskończone wieki. Jest to najwyższe studium, któremu człowiek może się poświęcić. Jak żadne inne studium, ożywi umysł i podniesie duszę.

> “‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

> „Przewaga poznania polega na tym, że mądrość daje życie tym, którzy ją posiadają.” „Słowa, które do was mówię — rzekł Jezus — są duchem i są życiem.” „A to jest życie wieczne: aby poznali Ciebie, jedynego prawdziwego Boga, oraz Tego, którego posłałeś.” Kaznodziei 7:12; Jana 6:63; 17:3, R.V.

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> Twórcza energia, która powołała światy do istnienia, zawarta jest w słowie Bożym. To słowo udziela mocy; rodzi życie. Każde przykazanie jest obietnicą; przyjęte przez wolę, przyjęte do duszy, przynosi ze sobą życie Nieskończonego. Przemienia naturę i na nowo stwarza duszę na obraz Boga.

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

> Życie tak udzielone jest w podobny sposób podtrzymywane. Człowiek żyć będzie „każdym słowem, które pochodzi z ust Bożych” (Mt 4,4).

> “The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

> Umysł — dusza — kształtuje się przez to, czym się karmi; i to od nas zależy, czym będzie się karmić. W mocy każdego leży wybór tematów, które będą zajmować myśli i kształtować charakter. O każdym człowieku, któremu dany jest przywilej dostępu do Pisma Świętego, Bóg mówi: "Napisałem mu wielkie rzeczy Mojego Prawa." "Wołaj do Mnie, a odpowiem ci i ukażę ci rzeczy wielkie i potężne, których nie znasz." Ozeasz 8:12; Jeremiasz 33:3.

> “With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

> Mając w ręku słowo Boże, każdy człowiek, gdziekolwiek przypadnie mu los, może mieć takie towarzystwo, jakie sam wybierze. Na jego kartach może prowadzić rozmowę z najznakomitszymi i najlepszymi spośród rodzaju ludzkiego i słuchać głosu Odwiecznego, gdy On przemawia do ludzi. Gdy studiuje i rozważa zagadnienia, w które „aniołowie pragną wejrzeć” (1 List Piotra 1:12), może mieć ich towarzystwo. Może podążać śladami niebiańskiego Nauczyciela i słuchać Jego słów tak, jak wtedy, gdy nauczał na górze, na równinie i nad morzem. Może na tym świecie przebywać w atmosferze nieba, przekazując zasmuconym i kuszonym na ziemi myśli pełne nadziei oraz tęsknoty za świętością; sam zbliżając się coraz bardziej do społeczności z Niewidzialnym; jak ów, który niegdyś chodził z Bogiem, przybliżając się coraz bardziej do progu wiecznego świata, aż bramy się otworzą i tam wejdzie. Nie poczuje się obcy. Głosy, które go powitają, to głosy świętych, którzy, niewidzialni, byli na ziemi jego towarzyszami — głosy, które tu nauczył się rozpoznawać i kochać. Kto przez słowo Boże żył w społeczności z niebem, poczuje się jak w domu w społeczności nieba. Education, 123-127.

Back to Articles