Article

# ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਅੱਠ

ਨੰਬਰ ਅੱਠ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word

> ਉਹ ਗਿਆਨ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵੇਗਾ? ਅਤੇ ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇਗਾ? ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਛੁਡਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।

> ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ, ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ; ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਇੱਥੇ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਥੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਕਲਾਉਂਦੇ ਹੋਠਾਂ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਇਸ ਲੋਕ ਨਾਲ ਬੋਲੇਗਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਉਹ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਤਾਜ਼ਗੀ ਹੈ; ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

> ਪਰ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ, ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ; ਪੰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਤੀ, ਪੰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਤੀ; ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਓਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ; ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਫੰਧੇ ਵਿੱਚ ਫਸਣ, ਅਤੇ ਫੜੇ ਜਾਣ।

> ਇਸ ਲਈ ਹੇ ਠਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਇਸ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਹਾਕਮੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਣੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਇਕ ਨੇਮ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧੋਲੋਕ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਮੜਦੀ ਹੋਈ ਮਾਰ ਲੰਘੇਗੀ, ਤਦ ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਝੂਠ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਪਟ ਦੇ ਹੇਠ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਸਿਓਨ ਵਿੱਚ ਨੀਂਹ ਲਈ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਥਰ, ਅਨਮੋਲ ਕੋਨੇ ਦਾ ਪੱਥਰ, ਪੱਕੀ ਨੀਂਹ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਘਬਰਾਕੇ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਪ ਦੀ ਡੋਰ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤੋਲ ਦੀ ਡੋਰ ਅਨੁਸਾਰ; ਅਤੇ ਓਲੇ ਝੂਠ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਬਹਾ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲੁਕਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦੇਣਗੇ। ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਨੇਮ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਧੋਲੋਕ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਝੌਤਾ ਠਹਿਰੇਗਾ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਉਮੜਦੀ ਹੋਈ ਮਾਰ ਲੰਘੇਗੀ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਯਸਾਯਾਹ 28:9–18।

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੱਠਾ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਦ ਪਹਿਲਾਂ ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ “ਇਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮਦਭਰੇ” ਅਤੇ “ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਤਾਜ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਤਰਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਦਭਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਇਕ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਇਕ ਝੂਠੇ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਹੀ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਦ੍ਰਾਖਰਸ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋਏਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੰਦੇਸ਼, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰਾਖਰਸ, ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਟ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

> ਹੇ ਮਤਵਾਲਿਓ, ਜਾਗੋ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰੋ; ਅਤੇ ਹੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਓ ਸਭੋ, ਵਿਲਾਓ, ਨਵੇਂ ਦਾਖਰਸ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਯੋਏਲ 1:5.

ਯੋਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਬਾਗ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਲੀ, ਜੋ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਏ ਅਤੇ ਨਿਆਇਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਤੋਂ “ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ” ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ “ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਆਖਰੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਣ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਮੱਤੇ ਮਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰੋਕ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।

> ਭੇਟ ਦੀ ਅਨਾਜ-ਭੇਟ ਅਤੇ ਪਾਨ-ਭੇਟ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਟੀ ਗਈ ਹੈ; ਯਾਜਕ, ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੇਤ ਉਜੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਸ਼ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਨਾਜ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਤੇਲ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਕਿਸਾਨੋ, ਲੱਜਿਤ ਹੋਵੋ; ਹੇ ਅੰਗੂਰਬਾਨੋ, ਵਿਲਾਪ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਣਕ ਅਤੇ ਜੌ ਲਈ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਿ ਖੇਤ ਦੀ ਫਸਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਅੰਗੂਰ ਦੀ ਬੇਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਨਾਰ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਖਜੂਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਅਤੇ ਸੇਬ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਅਰਥਾਤ ਖੇਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ, ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਨੰਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹੋ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰੋ; ਹੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਸੇਵਕੋ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰੋ; ਆਓ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕੋ, ਟਾਟ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਪਏ ਰਹੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਨਾਜ-ਭੇਟ ਅਤੇ ਪਾਨ-ਭੇਟ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਠਹਿਰਾਓ, ਇਕ ਗੰਭੀਰ ਸਭਾ ਬੁਲਾਓ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰੋ, ਹਾਏ ਉਸ ਦਿਨ ਉੱਤੇ! ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਆਵੇਗਾ। ਕੀ ਭੋਜਨ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ? ਯੋਏਲ 1:9–16।

ਜਦੋਂ ਯੋਏਲ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ “ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ” “ਜਾਗਦੇ” ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਹਨ ਉਹ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ—ਜੋ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਵਾਚਾ-ਪ੍ਰਜਾ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ “ਅੰਨ” ਅਨਾਜ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਰਗ ਦੀ ਰੋਟੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ “ਬਰਬਾਦ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

“ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ” ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ 9/11 ਉੱਤੇ ਆਇਆ। “ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ” ਅਤੇ “ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ,” ਕਿਉਂਕਿ “ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ” ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਪਹਿਚਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ “ਪੁਰਾਣੇ” ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ “ਨਵਾਂ” ਸੰਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਹੀ “ਪੁਰਾਣੇ” ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੁੱਕ ਗਈ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਰਥ “ਲੱਜਿਤ ਹੋਣਾ” ਹੈ।

ਜੋ ਲੋਕ “ਲੱਜਿਤ” ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਏਲ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਏਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਪਿਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਲੱਜਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ‘ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ’ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਜ, ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪਿਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲਾ ਮੇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਿਆਂ ਜਾਣ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੰਮ ਪਾਪ, ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਉਸੇ ਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ “ਅੰਨ” ਹੈ। “ਨਵੇਂ ਮਦਿਰਾ-ਰਸ” ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ “ਵਰਖਾ” ਅਤੇ “ਮਦਿਰਾ-ਰਸ” ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਵਰਖਾ” ਅਤੇ “ਮਦਿਰਾ-ਰਸ” ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

> ਤਾਂ ਭੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਂਤਵਨਾਦਾਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਪ, ਧਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਵੇਗਾ: ਪਾਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਧਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੋਗੇ; ਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ, ਅਰਥਾਤ ਸੱਚ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਓਰੋਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇਗਾ; ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹੀ ਬੋਲੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਵੇਗਾ। ਯੂਹੰਨਾ 16:7–13.

ਯੋਏਲ ਦਾ “ਅਨਾਜ” ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ, ਜੋ “ਪਾਪ” ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। “ਧਰਮਿਕਤਾ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ “ਨਵੀਂ” (ਵਰਤਮਾਨ-ਸੱਚਾਈ ਦੀ) “ਮਦਿਰਾ” (ਸੁਨੇਹੇ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਦਿਵਯਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੈ। “ਤੇਲ” “ਨਿਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਨਿਆਂ” ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ “ਤੇਲ” ਹੈ। ਯੋਏਲ ਦਾ ਅਨਾਜ, ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਤੇਲ ਪਾਪ, ਧਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼-ਬੋਧ ਹਨ। ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਉੰਡੇਲੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਯੋਏਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜਾਗੋ!”

ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ “ਖੇਤਿਹਾਰ” ਨੂੰ “ਲੱਜਿਤ” ਹੋਣਾ ਹੈ ਅਤੇ “ਅੰਗੂਰਬਾਨਾਂ” ਨੂੰ “ਵਿਲਾਪ” ਕਰਨਾ ਹੈ। ਯੋਏਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲੱਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।

> ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਵੋਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਕਦੇ ਲੱਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਯੋਏਲ 2:27।

ਖੇਤੀਹਾਰ ਅਤੇ ਅੰਗੂਰਬਾੜੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਲੱਜਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਉਹ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਅੰਗੂਰਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਅਸਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਆਪਣੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ “ਗੇਂਹੂਂ ਅਤੇ ਜੌ” ਲਈ ਲੱਜਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਰੋਂਦੇ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ ਦਿਨ “ਜੌ” ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਉਸ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ “ਗੇਂਹੂਂ” ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮਤਵਾਲੇ ਲੱਜਿਤ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਗਲਤ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਤੱਕ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਰ੍ਹ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

> “ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਪਾਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਏ ਹਨ। ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਘਾਟ ਨੂੰ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੰਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲੋੜ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਮੈਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰੋਕਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿਆਗ ਦੁਆਰਾ, ਉਤਕਟ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਸੀ ਕਿ ਆਰੰਭਿਕ ਚੇਲੇ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਉਹੀ ਕੰਮ, ਕੇਵਲ ਵੱਧ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮਕਰਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਮੰਗਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸੰਬੰਧੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਣ ਕਰੇ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਮਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਕੋਈ ਅਣਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਧ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰਗਰਮ ਮਸੀਹੀ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵੱਧ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਾਂਗੇ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਦ ਸਕਾਂਗੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।” Testimonies to Ministers, 506, 507.

ਉਸ ਰੇਖਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ “ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦਾ ਮੌਸਮ” ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ” ਉਹ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗੀ ਸਭਾ-ਸੰਮੇਲਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਹ ਫੂਕਿਆ। ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ “ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ” ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਸੀ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅਲਫਾ ‘ਤੇ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੂਕੀ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ‘ਤੇ ਉਹ ਚੇਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਹ ਫੂਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੋਹਾਂ ‘ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹੇ ਰਾਹੀਂ ਦਿਵਯਤਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੀਭਾਂ (ਮਨੁੱਖਤਾ) ਅਤੇ ਅੱਗ (ਦਿਵਯਤਾ) ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੁਨੇਹੇ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਗੈਂਹੂੰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਉਹ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਉਹ ਭੇਟ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਮੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਰੋਟੀਆਂ ਸੇਕੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਜੇਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਲਾਕੀ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਲਫਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਿਆਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਚੇਲੇ ਰੋਟੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਦਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ—ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ ਕਿ ਚੇਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦਿਵਤਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

“ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ” ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿ ਕੇ ਇਹ ਉਮੀਦ ਰੱਖਣਾ ਕਿ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਘਾਟ,” ਜੋ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ” “ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ” ਨਾਲ “ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ,” “ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ,” “ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਲ ਹੈ।” ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ “ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹ” ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 9/11 ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਰਾਹ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ “ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਲ” ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਤੀਵ੍ਰ ਭਰਮ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਪਤਰਸ ਨੇ ਅੰਤਿਮ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੌਣ ਮੱਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੋਏਲ “ਇਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮੱਤਿਆਂ” ਦੇ ਜਾਗ ਉੱਠਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਪਸ਼ਟ ਸਬੂਤ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤਿਮ ਵਰਖਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੇਠ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਸਦਾ ਲਈ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਤਿਮ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ 9/11 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਤਰਸ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਤਰਸ ਇਹ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੈਂਤਕੁਸਤ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਅੱਗੇ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯਹੂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਲੋਕ, ਬਾਬਲ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਇੰਨੇ ਮੱਤੇ ਸਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਤਰਸ ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੱਤੇ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਅਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਲੋਕ ਯੋਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਜਾਗਦੇ” ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਵਰਗ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰਗ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।

> “ਸਾਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਸ ਓਸ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬੂੰਦਾਬਾਂਦੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਛਾਣਣਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਪਣਾਉਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਚਾਨਣ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਇਆਵਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਏ—ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ‘ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਕਲੀ ਉਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬਾਗ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਉਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਸਭਨਾਂ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਉਗਾ ਦੇਵੇਗਾ।’ ਯਸਾਯਾਹ 61:11. ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਣੀ ਹੈ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

“ਪਛਾਣਣਾ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ,” ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੀਤਕ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਤਰਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਯੋਏਲ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਯੋਏਲ ਦੀ ਪਿਠਭੂਮੀ, ਪਤਰਸ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, 1844 ਦੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਲਈ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹ (ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ) ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਪਿਠਭੂਮੀ ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਜੋਂ “ਪਛਾਣੇ” ਜਾਣੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਹ ਫੂਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ਾਰੋਹਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਡੇਲਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ “ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ” ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੋਹਾਂ ਵੇਲਿਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਹੋਈ। ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ ਉਹ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤੀ ਰੁੱਤ ਦਾ ਅਲਫਾ ਹਨ, ਜੋ ਓਮੀਗਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਲਫਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਜੌਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਗੇਂਹੂਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 9/11 ਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇ ਢਾਹੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 9/11 ਜੌਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਗੇਂਹੂਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ।

ਅਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮਤਵਾਲੇ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਵੱਲ ਜਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਜੇਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਯੋਗ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੇ। ਯੋਏਲ ਮਤਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਅੰਨ” ਅਤੇ “ਪਾਨ” ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਤਾਜ਼ਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ “ਮਦਿਰਾ” ਮਤਵਾਲੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਮੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਹੈ। ਮਦਿਰਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੋਏਲ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਅਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮਤਵਾਲੇ ਖਮੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ “ਨਵੀਂ” ਤਾਜ਼ਾ ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਰਸਧਾਰ ਤੋਂ “ਕੱਟੇ” ਗਏ ਹਨ। ਮਦਿਰਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਤਵਾਲੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ “ਕੱਟੇ” ਗਏ ਹਨ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵਾਚਾ-ਰੀਤ ਉੱਤੇ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। “ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਚਾ-ਜਨਤਾ ਵਜੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ।

ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਣਮੋਹਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉੱਪਜੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਣਮੋਹਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉੱਪਜੇ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉੰਡੇਲੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਐਕਸੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ-ਕਾਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੇ ਮੱਤੀ ਪੱਚੀ ਦੀਆਂ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰ ਅੱਖਰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

> “ਮੱਤੀ 25 ਦੀਆਂ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।” The Great Controversy, 393.

> “ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਸਿਆਣੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂਰਖ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਅੱਖਰ ਅੱਖਰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ।” Review and Herald, August 19, 1890.

> “ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਜੋ ਦੁਰਾਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਧੋਖੇ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਹੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,—ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ। ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ।’ ਪਰ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰਨ ਲਈ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਉਹ ਜਾਣਣਗੇ ਕਿ ਚਰਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਤੇਲ ਹੈ, ਹਸਤਾਂਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਤੇਲ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਹਸਤਾਂਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਹਰ ਦਾਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।” Bible Echo, May 4, 1896.

ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ “ਬੁਰਿਆਈ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ” ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ “ਆਤਮਿਕ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ?” ਯੋਏਲ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:

> ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰੇਗਾ ਉਹ ਛੁਡਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਓਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਚੇ ਹੋਇਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਬੁਲਾਏਗਾ। ਯੋਏਲ 2:32.

ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਢਲਣ ਵੇਲੇ, ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਐਮਾਊਸ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਅੱਠ ਮੀਲ ਦੂਰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਨਗਰ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਸਾਹ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਘਟੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਹਲ ਅਤੇ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਵੇਰ ਦੀ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦੀ ਦੇਹ ਕਬਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵੀ ਸੁਣੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਮਨਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੈਦਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕੱਦਮੇ ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਇੰਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਣ, ਉਹ ਸਲੀਬ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ।”

> “ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਵਧੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੀਤੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯਿਸੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਕ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਕੀ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ, ਮਸੀਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੋ ਪਏ। ਯਿਸੂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੂੰਝ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇਹੇ ਪਾਠ ਦੇਣੇ ਸਨ ਜੋ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲਦੇ।”

> “ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਲੀਓਪਾਸ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪਰਦੇਸੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਹੋਈਆਂ ਹਨ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੱਸੀ, “ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਨਬੀ ਸੀ;” ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।” ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਗਹਿਰੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡੀ ਆਸ ਸੀ ਕਿ ਇਹੀ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਉੱਧਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੱਜ ਉਹ ਤੀਜਾ ਦਿਨ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ।”

> “ਇਹ ਅਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਘਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ! ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਭਾਗ ਵੀ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਥਾਤ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਉਹ ਫਿਰ ਜੀ ਉੱਠੇਗਾ। ਇਹੀ ਉਹ ਭਾਗ ਸੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ। ‘ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਅਤੇ ਫਰੀਸੀ ਪਿਲਾਤੁਸ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਸਰਕਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਫਿਰ ਜੀ ਉੱਠਾਂਗਾ।’ ਮੱਤੀ 27:62, 63. ਪਰ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਯਾਦ ਨਾ ਰਹੇ।”

> “‘ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੂਰਖੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਕਹੀਆਂ ਹਨ: ਕੀ ਇਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ?’ ਚੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਅਜਨਬੀ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ ਅਤੇ ਐਸੀ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਕੋਮਲਤਾ ਅਤੇ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਐਸੀ ਆਸ਼ਾਪੂਰਣ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੇ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਫੜਵਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਾਵਾਨ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵੱਲ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਅਤੇ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਠੀਕ ਉਹੀ ਬਚਨ ਸਨ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਹਿਣੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਆਨੰਦਮਈ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।

> “ਮੂਸਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਸਲ ਅਲਫਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈਆਂ। ਜੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਧਾਰਿਤ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਅਚਰਜ-ਕਰਮ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਤੋਂ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਬੂਤ ਸੀ।”

> “ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਜੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਰਸਾਈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਮੋਲ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜੇ ਉਹ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠੇ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।’ ਲੂਕਾ 16:31।”

> “ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੀ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਆਦਮ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਉੱਧਾਰਕ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਉਤਨੀ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਭਰੇ ਅਤੀਤ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਚਰਜ-ਕਰਮ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉੱਧਾਰਕ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।”

> “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਤਰਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਹੀ ਧਾਰਣਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੀ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਮਸੀਹਾ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਉਤਰਾਈ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਆਇਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਧਾਰਣ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਹਰ ਇਕ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਬਾਰੇ ਸਮਝਣਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਰਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅਜੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਮਰਨਾ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਹਰ ਉਲੰਘਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਹਿਮਾਮਈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਸੰਭਵ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਯਾਇਆਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਣਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਇਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਯਤਨ ਨਾਲ।”

> “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਰਮ-ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ। ਚੇਲੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਗੱਲਬਾਤ ਮੰਦ ਨਾ ਪਈ। ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਧਾਰਕ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਝੜਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਅਭਾਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਾਤਰਾ-ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਔਖੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਭਲ ਕੇ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ, ‘ਸਰਬ ਅਧਿਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ,’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੱਤੀ 28:18।”

> “ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਸਥਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਚੇਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਹੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਐਸਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਕਰਵਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਅੱਗੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ। ਪਰ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ‘ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੋ,’ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨਿਮੰਤਰਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ‘ਸਾਂਝ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਬੀਤ ਗਿਆ ਹੈ।’ ਮਸੀਹ ਨੇ ਇਸ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ‘ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।’”

> “ਜੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਮੰਤਰਣ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਾਤਰਾ-ਸਾਥੀ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੰਗਤ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਥੋਪਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਮਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੀਨ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸੀਨ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਨਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਝੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਜਿੰਨਾ ਚੇਲੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।”

> ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਧਾਰਣ ਸਾਂਝ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੇਲੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕੀਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਫਿਰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਲਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਵੇਲੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਹਿ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਹੈ! ਉਹ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਿਆ ਹੈ!

> “ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕ ਜਣਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਕੀ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੜਕ ਉੱਠਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਸੀ?’”

> “ਪਰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਿਨਾਂ ਚੱਖੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਸੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਏ ਸਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਰਾਹ ਦੇ ਕੁਝ ਭਾਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਢਲਵੀਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਚਿਕਣੀਆਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਲਾਠੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤੇਜ਼ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੁੜ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਹੀ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਾਥੀ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।”

> “ਰਾਤ ਅੰਧੇਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਦਾ ਸੂਰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਨੋ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਜੀਉਂਦਾ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਵਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮਸੀਹ ਜੀ ਉੱਠਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਦੁਹਰਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹ ਸੋਗਮਗਨ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਮਾਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਹੈ ਕਿ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦਾ ਐਸਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤਤਾ ਲਈ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।” The Desire of Ages, 795–801.

Back to Articles