Article

# The Book of Daniel - Number Eighty

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਅੱਸੀਵਾਂ ਭਾਗ

The End and Beginning of Visions: Ellen White’s Last Open Vision in 1884 and Its Significance

ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਅਤੇ ਆਰੰਭ: 1884 ਵਿੱਚ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦਾ ਆਖਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 13, 2024

Formats

PDF
Word

In 1884, Ellen White had her last open vision. It was given in Portland, Oregon. Her first open vision was given in 1844, in Portland, Maine. Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

1884 ਵਿੱਚ, ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਖਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਪੋਰਟਲੈਂਡ, ਔਰਿਗਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ 1844 ਵਿੱਚ, ਪੋਰਟਲੈਂਡ, ਮੇਨ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> “It was not long after the passing of the time, in 1844, that my first vision was given me. I was visiting Mrs. Haines at Portland, a dear sister in Christ, whose heart was knit with mine; five of us, all women, were kneeling quietly at the family altar. While we were praying, the power of God came upon me as I had never felt it before.

> “1844 ਵਿੱਚ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੈਨੂੰ ਮੇਰਾ ਪਹਿਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਪੋਰਟਲੈਂਡ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੀਮਤੀ ਹੇਨਜ਼ ਦੇ ਘਰ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਿਯ ਭੈਣ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਅਸੀਂ ਪੰਜੇ, ਸਭ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਪਰਿਵਾਰਕ ਵੇਦੀ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਘੁੱਟਣੇ ਟੇਕ ਕੇ ਬੈਠੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਾਂ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਾਂ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਈ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।”

> “I seemed to be surrounded with light, and to be rising higher and higher from the earth. I turned to look for the advent people in the world, but could not find them, when a voice said to me, ‘Look again, and look a little higher.’ At this, I raised my eyes, and saw a straight and narrow path, cast up high above the world. On this path the advent people were traveling to the city which was at the farther end of the path. They had a bright light set up behind them at the beginning of the path, which an angel told me was the ‘midnight cry.’ [SEE MATTHEW 25:6.] This light shone all along the path, and gave light for their feet, so that they might not stumble.

> “ਮੈਨੂੰ ਐਸਾ ਜਾਪਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀ, ਹੋਰ ਉੱਚੀ ਉੱਠਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੁੜੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਭ ਨਾ ਸਕੀ, ਤਦ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ‘ਫਿਰ ਵੇਖ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਵੇਖ।’ ਇਸ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈਆਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਤੰਗ ਰਸਤਾ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਉੱਚਾ ਉਠਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਐਡਵੈਂਟ ਲੋਕ ਉਸ ਨਗਰ ਵੱਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਰਸਤੇ ਦੇ ਦੂਰਲੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਰਸਤੇ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਚਾਨਣ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ‘ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ’ ਸੀ। [ਦੇਖੋ ਮੱਤੀ 25:6.] ਇਹ ਚਾਨਣ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਠੋਕਰ ਨਾ ਖਾਣ।”

> “If they kept their eyes fixed on Jesus, who was just before them, leading them to the city, they were safe. But soon some grew weary, and said the city was a great way off, and they expected to have entered it before. Then Jesus would encourage them by raising His glorious right arm, and from His arm came a light which waved over the advent band, and they shouted ‘Alleluia!’ Others rashly denied the light behind them, and said that it was not God that had led them out so far. The light behind them went out, leaving their feet in perfect darkness, and they stumbled and lost sight of the mark and of Jesus, and fell off the path down into the dark and wicked world below.” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

> “ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੱਗੇ ਹੋ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦੇ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੁਝ ਥੱਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੁੰਦੇ। ਤਦ ਯਿਸੂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸੱਜੀ ਭੁਜਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭੁਜਾ ਤੋਂ ਇੱਕ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟ ਟੋਲੀ ਉੱਤੇ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ‘ਅੱਲੇਲੂਯਾ!’ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਦੇ ਸਨ। ਹੋਰਨਾਂ ਨੇ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਉਸ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਬੁੱਝ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਪੂਰੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਠੋਕਰ ਖਾ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਏ।” Christian Experience and Teachings of Ellen G. White, 57.

In the six-volume biography of Ellen White, written by her grandson Arthur L. White, he records a statement given by John Loughborough at the 1893 General Conference Session.

ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੀ ਛੇ-ਖੰਡਾਂ ਵਾਲੀ ਜੀਵਨੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪੋਤੇ ਆਰਥਰ ਐਲ. ਵਾਈਟ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ 1893 ਦੀ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫਰੰਸ ਸੈਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜੌਨ ਲਾਫਬਰੋ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “Loughborough, in giving an address at the General Conference session nine years later, stated: “I have seen Sister White in vision about fifty times. The first time was about forty years ago. . . . Her last open vision was in 1884, on the campground at Portland, Oregon.” Ellen White Biography, volume 3, 256.

> “ਲਾਫਬਰੋ ਨੇ, ਨੌਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੇ ਅਧਿਵੇਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਣ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਇਹ ਕਿਹਾ: “ਮੈਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਲਗਭਗ ਪੰਜਾਹ ਵਾਰ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਲਗਭਗ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ.... ਉਸ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ 1884 ਵਿੱਚ, ਪੋਰਟਲੈਂਡ, ਔਰੇਗਨ ਦੇ ਕੈਂਪਗ੍ਰਾਊਂਡ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ।” Ellen White Biography, volume 3, 256.

She was still to have dreams and visions after 1884, but the visions that occurred in public ended exactly forty years after they began, and the beginning and ending open visions both occurred in cities named Portland. The first city on the east coast of the United States, the last city was on the west coast. Some might wish to argue that this fact means nothing more than human coincidence, and others might argue that the purpose for open visions had been fulfilled, so the Lord ended them after forty years.

1884 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਸੁਪਨੇ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੁੰਦੇ ਰਹਿਣੇ ਸਨ, ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਦਰਸ਼ਨ ਜਨਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਠੀਕ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਰੰਭਕ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਵਾਲੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪੋਰਟਲੈਂਡ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਏ। ਪਹਿਲਾ ਸ਼ਹਿਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪੂਰਬੀ ਤਟ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸ਼ਹਿਰ ਪੱਛਮੀ ਤਟ ਉੱਤੇ ਸੀ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਤੱਥ ਦਾ ਅਰਥ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਯੋਗ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਹ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

The actual reason is due to the increasing disobedience and rebellion against the gift of prophecy that had been given to the Millerite movement.

ਅਸਲੀ ਕਾਰਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਧ ਰਹੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰਤਾ ਅਤੇ ਬਗਾਵਤ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ।

> “After I came to Oakland I was weighted down with a sense of the condition of things at Battle Creek, and I, weak, powerless to help you. I knew that the leaven of unbelief was at work. Those who disregarded the plain injunctions of God’s word were disregarding the testimonies which urged them to give heed to that word. While visiting Healdsburg last winter, I was much in prayer and burdened with anxiety and grief. But the Lord swept back the darkness at one time while I was in prayer, and a great light filled the room. An angel of God was by my side, and I seemed to be in Battle Creek. I was in your councils; I heard words uttered, I saw and heard things that, if God willed, I wish could be forever blotted from my memory. My soul was so wounded I knew not what to do or what to say. Some things I cannot mention. I was bidden to let no one know in regard to this, for much was yet to be developed.

> “ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਓਕਲੈਂਡ ਆਈ, ਤਾਂ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰੱਥ। ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਖਮੀਰ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸਪਸ਼ਟ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਵਾਹੀਆਂ ਦੀ ਵੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਬਚਨ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਲਈ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਿਛਲੇ ਸਰਦੀ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਹੀਲਡਜ਼ਬਰਗ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੇ ਸ਼ੋਕ ਦੇ ਭਾਰ ਨਾਲ ਦਬੀ ਰਹੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਨੇਰੇ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਜੋਤ ਨੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਤ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਖੜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਉਂ ਜਾਪਿਆ ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਵਿੱਚ ਹੋਵਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਮੈਂ ਉਚਾਰੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣੇ; ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੀ ਯਾਦ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਮਿਟ ਜਾਣ। ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ ਇਤਨੀ ਘਾਇਲ ਹੋ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਜਾਂ ਕੀ ਕਹਾਂ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਮੈਂ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਜਾਣਣ ਦਿਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੋਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣਾ ਬਾਕੀ ਸੀ। ”

> “I was told to gather up the light that had been given me and let its rays shine forth to God’s people. I have been doing this in articles in the papers. I arose at three o’clock nearly every morning for months and gathered the different items written after the last two testimonies were given me in Battle Creek. I wrote out these matters and hurried them on to you; but I had neglected to take proper care of myself, and the result was that I sank under the burden; my writings were not all finished to reach you at the General Conference.

> “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਜੋਤਿ ਮੈਨੂੰ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਗਈ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣ ਦਿਆਂ। ਮੈਂ ਅਖ਼ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਹਰ ਸਵੇਰ ਤਿੰਨ ਵਜੇ ਉੱਠਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦੋ ਗਵਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਿਖੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਮਾਮਲੇ ਲਿਖ ਕੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਜਲਦੀ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ; ਪਰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸ ਬੋਝ ਹੇਠ ਦਬ ਗਈ; ਮੇਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਹੋ ਸਕੀਆਂ ਤਾਂ ਜੋ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਣ।

> “Again, while in prayer, the Lord revealed Himself. I was once more in Battle Creek. I was in many houses and heard your words around your tables. The particulars I have no liberty now to relate. I hope never to be called to mention them. I had also several most striking dreams.

> “ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਮੇਜ਼ਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਵੇਲੇ ਬਿਆਨ ਕਰਨ ਦੀ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਆਸ ਕਰਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਾ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਸੁਪਨੇ ਵੀ ਹੋਏ।”

> “What voice will you acknowledge as the voice of God? What power has the Lord in reserve to correct your errors and show you your course as it is? What power to work in the church? If you refuse to believe until every shadow of uncertainty and every possibility of doubt is removed you will never believe. The doubt that demands perfect knowledge will never yield to faith. Faith rests upon evidence, not demonstration. The Lord requires us to obey the voice of duty, when there are other voices all around us urging us to pursue an opposite course. It requires earnest attention from us to distinguish the voice which speaks from God. We must resist and conquer inclination, and obey the voice of conscience without parleying or compromise, lest its promptings cease and will and impulse control. The word of the Lord comes to us all who have not resisted His Spirit by determining not to hear and obey. This voice is heard in warnings, in counsels, in reproof. It is the Lord’s message of light to His people. If we wait for louder calls or better opportunities, the light may be withdrawn, and we left in darkness.” Testimonies, volume 5, 68.

> “ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੰਨੋਗੇ? ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਧਾਰਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡਾ ਮਾਰਗ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੈ ਤਿਵੇਂ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖ ਛੱਡੀ ਹੈ? ਕਲੀਸਿਯਾ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹੜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਤਦ ਤੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੋਗੇ ਜਦ ਤੱਕ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਛਾਇਆ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਸੰਭਾਵਨਾ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ। ਉਹ ਸੰਦੇਹ ਜੋ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਝੁਕੇਗਾ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪ੍ਰਮਾਣ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕਰਤੱਬ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਆਗਿਆਪਾਲਨ ਕਰੀਏ, ਜਦੋਂ ਸਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਉਕਸਾ ਰਹੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਬੋਲਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਲਈ ਸਾਡੇ ਵਲੋਂ ਗੰਭੀਰ ਧਿਆਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵ੍ਰਿੱਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਤਰਕ-ਵਿਤਰਕ ਜਾਂ ਸਮਝੌਤੇ ਦੇ ਅੰਤਰਾਤਮਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦਾ ਆਗਿਆਪਾਲਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਮੁੱਕ ਜਾਣਗੀਆਂ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਉਤੇਜਨਾ ਹੀ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬਚਨ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਕੋਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਾ ਸੁਣਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਵਾਜ਼ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਸਲਾਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਾੜਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਜਾਂ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਮੌਕਿਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਾਂ।” Testimonies, volume 5, 68.

Sister White identified that if continued rebellion against her ministry as the prophetess was manifested that the “light may be withdrawn, and” Laodicean Adventism would be “left in darkness.” In 1915, the light was withdrawn. God was and is fully capable of raising up a prophet or prophetess whenever He chooses to do so. He raised up Elisha to follow Elijah, but there was no living prophet raised up after 1915, for the Lord had “withdrawn the light.”

ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਜੇ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਕਿ ਨਬੀਆ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਸੀ, ਲਗਾਤਾਰ ਬਗਾਵਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ “ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ” ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ “ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ” ਜਾਵੇਗਾ। 1915 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਗਈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰੱਥ ਸੀ ਅਤੇ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੇ, ਇੱਕ ਨਬੀ ਜਾਂ ਨਬੀਆ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰੇ। ਉਸ ਨੇ ਏਲੀਆਹ ਦੇ ਬਾਅਦ ਏਲੀਸ਼ਾ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ 1915 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਜੀਉਂਦਾ ਨਬੀ ਖੜਾ ਨਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ “ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਈ ਸੀ।”

When it comes to the dreams and visions of Sister White, there were three periods. The first period of forty years, where visions would occur in public, for purposes that were associated with establishing the gift within the minds of those who were in attendance when the visions occurred. Then from 1884, until her death in 1915, visions and dreams were given that were still for the edification of God’s people, but they were given in private. The third period began in 1915, and provided the evidence that Laodicean Adventism was in the darkness of apostasy.

ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੇ ਸੁਪਨਿਆਂ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਸਨ। ਪਹਿਲੀ ਅਵਧੀ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਸਰਵਜਨਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਹਾਜ਼ਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਨ। ਫਿਰ 1884 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1915 ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ, ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਸੁਪਨੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਲਈ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਿੱਜੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਤੀਜੀ ਅਵਧੀ 1915 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਧਰਮਤਿਆਗ ਦੇ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਸੀ।

Ancient Israel illustrates modern Israel and in the period of full blown rebellion represented by Eli and his two sons, Hophni and Phineas, there was “no open vision.” The reason was their gross disobedience and rebellion. God does not change.

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਏਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਹੋਫਨੀ ਅਤੇ ਫੀਨੇਹਾਸ, ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਪੂਰਨ ਵਿਕਸਿਤ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ “ਕੋਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਸੀ।” ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਘੋਰ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅਤੇ ਬਗਾਵਤ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ।

> “Another warning was to be given to Eli’s house. God could not communicate with the high priest and his sons; their sins, like a thick cloud, had shut out the presence of His Holy Spirit. But in the midst of evil the child Samuel remained true to Heaven, and the message of condemnation to the house of Eli was Samuel’s commission as a prophet of the Most High.

> “ਏਲੀ ਦੇ ਘਰਾਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੇ, ਇਕ ਘਣੇ ਬੱਦਲ ਵਾਂਗ, ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਰ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਾਲਕ ਸਮੂਏਲ ਅਕਾਸ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚਾ ਬਣਿਆ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਏਲੀ ਦੇ ਘਰਾਨੇ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ਾਰੋਪਣ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮੂਏਲ ਲਈ ਸਰਬੋੱਚ ਦੇ ਨਬੀ ਵਜੋਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਸੀ।”

> “‘The word of the Lord was precious in those days; there was no open vision. And it came to pass at that time, when Eli was laid down in his place, and his eyes began to wax dim, that he could not see; and ere the lamp of God went out in the temple of the Lord, where the ark of God was, and Samuel was laid down to sleep; that the Lord called Samuel.’ Supposing the voice to be that of Eli, the child hastened to the bedside of the priest, saying, ‘Here am I; for thou calledst me.’ The answer was, ‘I called not, my son; lie down again.’ Three times Samuel was called, and thrice he responded in like manner. And then Eli was convinced that the mysterious call was the voice of God. The Lord had passed by His chosen servant, the man of hoary hairs, to commune with a child. This in itself was a bitter yet deserved rebuke to Eli and his house.” Patriarchs and Prophets, 581.

> “‘ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਦੁਰਲੱਭ ਸੀ; ਕੋਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਏਲੀ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੁੰਦਲੀਆਂ ਹੋਣ ਲੱਗ ਪਈਆਂ ਸਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹ ਵੇਖ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਦੀਵਾ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸੰਦੂਕ ਸੀ, ਬੁੱਝਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਤੇ ਸਮੂਏਲ ਸੁੱਤਣ ਲਈ ਲੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਸਮੂਏਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।’ ਇਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਏਲੀ ਦੀ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਬੱਚਾ ਤੁਰੰਤ ਯਾਜਕ ਦੇ ਬਿਸਤਰੇ ਕੋਲ ਦੌੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਿਰ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।’ ਜਵਾਬ ਮਿਲਿਆ, ‘ਹੇ ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਬੁਲਾਇਆ; ਫਿਰ ਜਾ ਕੇ ਲੇਟ ਜਾ।’ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਸਮੂਏਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਹੀ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ ਏਲੀ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਹੱਸਮਈ ਸੱਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸੇਵਕ, ਧੌਲੇ ਕੇਸਾਂ ਵਾਲੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ, ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਬਾਲਕ ਨਾਲ ਸੰਬਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਏਲੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਕਸੇਲਾ ਪਰ ਯੋਗ ਠਹਿਰਣ ਵਾਲਾ ਝਿੜਕਾ ਸੀ।” Patriarchs and Prophets, 581.

In the apostasy of Eli’s house there was no open vision, for the Word of the Lord was “precious” in those days. The Hebrew word translated as “precious” means “rare”. From 1844 until 1884, there were “open visions,” given to Laodicean Adventism. It was first established in the history of the Philadelphian Millerite movement, and in 1856 it began to identify that the Philadelphian movement had transitioned unto the Laodicean movement, but the open visions continued, for God is longsuffering and merciful.

ਏਲੀ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦੀ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਗਟ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਬਚਨ “ਦੁਰਲੱਭ” ਸੀ। ਜਿਸ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਦੁਰਲੱਭ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਵਿਰਲਾ” ਹੈ। 1844 ਤੋਂ 1884 ਤੱਕ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ “ਪ੍ਰਗਟ ਦਰਸ਼ਨ” ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ 1856 ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੇ ਇਹ ਪਛਾਣਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਅੰਦੋਲਨ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਗਟ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਰੀ ਰਹੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਧੀਰਜਵਾਨ ਅਤੇ ਦਯਾਲੂ ਹੈ।

Then in 1863, rebellion against the foundational truths began, but the “open visions” continued until 1884. Then a change occurred. In Ezekiel chapter eight, the four abominations are portrayed as escalating in nature. 1884, represents the near conclusion of the first generation and the beginning of the second generation. Advent history documents that in 1881, and then again in 1882, two significant growths in rebellion occurred.

ਫਿਰ 1863 ਵਿੱਚ, ਆਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਪਰ “ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਸ਼ਨ” 1884 ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹੇ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਇਆ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਚਾਰ ਘਿਨਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵੱਧੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 1884 ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਲਗਭਗ ਅੰਤ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਐਡਵੈਂਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ 1881 ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਫਿਰ 1882 ਵਿੱਚ, ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵਾਧੇ ਹੋਏ।

In 1881, the General Conference President (George Butler), wrote and placed a series of articles in the Review and Herald, in which he argued that some portions of the Bible were more inspired than other portions, and by the conclusion of his articles he actually identified some portions of the Bible that were not inspired. Following that in 1882, Uriah Smith, a leader of the publishing work, and at that time the leader of the educational work also, began to teach that when Sister White was shown future predictions or past sacred history, her words were inspired, but he argued, when she identified the personal failings of church members, then it was simply her human opinion.

1881 ਵਿੱਚ, ਜਨਰਲ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ (George Butler) ਨੇ Review and Herald ਵਿੱਚ ਲੇਖਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਵਾਈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਕੁਝ ਭਾਗ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੇਖਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਸ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਵੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, 1882 ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕਾਰਜ ਦਾ ਇੱਕ ਅਗੂਆ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਿੱਖਿਆ-ਕਾਰਜ ਦਾ ਵੀ ਅਗੂਆ, Uriah Smith, ਇਹ ਸਿਖਾਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ Sister White ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਭੂਤਕਾਲ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਤਰਕ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਦੀਆਂ ਨਿੱਜੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਸ ਦੀ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਏ ਹੁੰਦੀ ਸੀ।

In 1881 an open attack against the authority of the King James Bible was waged by Satan, through the medium of the president of the church, and then in the following year the leader of the educational and publishing work waged a similar attack upon the authority of the Spirit of Prophecy. From 1884, the testimony is that in those days there was no open vision. From 1863 unto 1881, the rebellion had escalated to include the Bible and Spirit of Prophecy, and no longer simply represented the rejection of the foundations.

1881 ਵਿੱਚ, ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਨੂੰ ਮਾਧਿਅਮ ਬਣਾ ਕੇ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੱਲੋਂ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਸਾਲ, ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕਾਰਜ ਦੇ ਅਗੂ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਉੱਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। 1884 ਤੋਂ, ਗਵਾਹੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। 1863 ਤੋਂ 1881 ਤੱਕ, ਬਗਾਵਤ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਵਧ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਨੀਂਹਾਂ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਸੀ।

The four abominations that are represented in Ezekiel chapter eight, are accomplished by the ancient men, which represents the leadership of Jerusalem, which began as a legal church entity as Laodicean Adventism in 1863. At that point in time an article was published in the Review and Herald, that some historians assign to the authorship of James White, though the documentation of the article actually points more to Uriah Smith as the actual author. Be that as it may, the curse against rebuilding Jericho was clearly fulfilled by James White, and Uriah Smith was the person who created the counterfeit 1863 chart. By 1881, the president of the General Conference was placing articles in the Review and Herald, that argued against the full authority of the Bible, and then in the following year Uriah Smith began an attack against the authority of the Spirit of Prophecy.

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਚਾਰ ਘਿਣੌਣੀਆਂ ਕਿਰਤਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 1863 ਵਿੱਚ ਲਾਓਦੀਕੀਅਨ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਲੀਸੀਆਈ ਇਕਾਈ ਵਜੋਂ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ Review and Herald ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਲੇਖਕਤਾ ਕੁਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਜੇਮਸ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੂੰ ਸੌਂਪਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਲੇਖ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਸਬੂਤ ਅਸਲ ਲੇਖਕ ਵਜੋਂ ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਵੱਲ ਹੋਰ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਯਰੀਹੋ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸ਼ਾਪ ਜੇਮਸ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੁਆਰਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਜਾਲਸਾਜ਼ 1863 ਚਾਰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਸੀ। 1881 ਤੱਕ General Conference ਦਾ ਪ੍ਰਧਾਨ Review and Herald ਵਿੱਚ ਅਜੇਹੇ ਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਪੂਰਨ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਰਕ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਨੇ Spirit of Prophecy ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

The ancient men that were supposed to be the guardians were leading out in an open attack that began with an attack upon the foundational truths represented in Miller’s dream and illustrated upon Habakkuk’s two tables. From there they began to attack the two witnesses of the Bible and the Spirit of Prophecy. In the same period of time (early 1880’s), the leader of the health work, John H. Kellogg, began to introduce the spiritualism of pantheism to the leadership of the church. In 1881, James White was laid to rest, and Sister White was in the midst of an escalating rebellion of the leadership of the educational, health and political structure of the church.

ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਹਨਾਂ ਅਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਹੋਈ ਜੋ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉੱਥੋਂ ਅੱਗੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ—ਇਹ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ—ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂਕਾਲ ਵਿੱਚ (1880 ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ), ਸਿਹਤ-ਕਾਰਜ ਦੇ ਅਗੂਆ, John H. Kellogg, ਨੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਵਿੱਚ ਸਰਵਾਤਮਵਾਦ ਦੇ ਆਤਮਵਾਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। 1881 ਵਿੱਚ, James White ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਲਈ ਸੁਪੁਰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ Sister White ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆਕ, ਸਿਹਤ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਰਚਨਾ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਵੱਲੋਂ ਵਧਦੇ ਜਾ ਰਹੇ ਵਿਦਰੋਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਨ।

The message that had arrived in 1856, which was the increased light of the “seven times,” and also the message to Laodicea, had been rejected, and the Lord intended to repeat that very message at the General Conference in Minneapolis in 1888, through the message presented by Elders Jones and Waggoner. Their message was not a new message, and when those who resisted their message were addressed by Sister White she identified that the rebels believed that their resistance of the message of Jones and Waggoner represented their responsibility to defend the old landmarks, which are also the old foundations. Their rebellion revealed that by 1888, they no longer understood what the foundations were, which is that the foundational truths represent the righteousness of Christ. In the context of the landmarks and William Miller’s rules she stated:

ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ 1856 ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਵਧੀਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਲਾਉਦੀਕਿਆ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਉਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ 1888 ਵਿੱਚ ਮਿਨੀਏਪੋਲਿਸ ਦੀ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫਰੰਸ ਵਿੱਚ, ਐਲਡਰਜ਼ ਜੋਨਜ਼ ਅਤੇ ਵੈਗਨਰ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਬਗਾਵਤੀ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਜੋਨਜ਼ ਅਤੇ ਵੈਗਨਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੋਧ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਵੀ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ 1888 ਤੱਕ ਉਹ ਹੁਣ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਨੀਂਹਾਂ ਕੀ ਸਨ, ਅਰਥਾਤ, ਨੀਂਹੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ:

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority. There are many who believe without a reason on which to base their faith, without sufficient evidence as to the truth of the matter. If an idea is presented that harmonizes with their own preconceived opinions, they are all ready to accept it. They do not reason from cause to effect, their faith has no genuine foundation, and in the time of trial they will find that they have built upon the sand.

> “ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ—ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਰਬੋੱਚ ਅਧਿਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਅਜਿਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਅਜੇਹੇ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਧਾਰਿਤ ਕਰ ਸਕਣ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਯਾਪਤ ਸਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਚਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਮਤਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਪਰਿਣਾਮ ਤੱਕ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਕੋਈ ਅਸਲ ਨੀਂਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਜਾਣ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਹੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ ਹੈ।

> “He who rests satisfied with his own present imperfect knowledge of the Scriptures, thinking this sufficient for his salvation, is resting in a fatal deception. There are many who are not thoroughly furnished with Scriptural arguments, that they may be able to discern error, and condemn all the tradition and superstition that has been palmed off as truth. Satan has introduced his own ideas into the worship of God, that he might corrupt the simplicity of the gospel of Christ. A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent. They know not what it is to weave into their experience and to possess the real virtue of love and faith. They are not close Bible students, but are lazy and inattentive. When differences of opinion arise upon the passages of Scripture, these who have not studied to a purpose and are not decided as to what they believe, fall away from the truth. We ought to impress upon all the necessity of inquiring diligently into divine truth, that they may know that they do know what is truth. Some claim much knowledge, and feel satisfied with their condition, when they have no more zeal for the work, no more ardent love for God, and for souls for whom Christ died, than if they had never known God. They do not read the Bible [in order] to appropriate the marrow and fatness to their own souls. They do not feel that it is the voice of God speaking to them. But, if we would understand the way of salvation, if we would see the beams of the Sun of righteousness, we must study the Scriptures for a purpose, for the promises and prophecies of the Bible shed clear beams of glory upon the divine plan of redemption, which grand truths are not clearly comprehended.” The 1888 Materials, 403.

> “ਉਹ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮੌਜੂਦਾ ਅਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਉਹ ਘਾਤਕ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਐਸੇ ਹਨ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਤਰਕਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਸੱਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਸਕਣ ਅਤੇ ਉਸ ਸਾਰੀ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾ ਸਕਣ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਠੱਗੀ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਦਾਖ਼ਲ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਸਾਦਗੀ ਨੂੰ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਕਰ ਸਕੇ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ, ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸੀਮਾ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਨਿਰਲੇਪ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀਨ ਹਨ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਅਸਲ ਗੁਣ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਬੁਣਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਬਣਨਾ ਹੈ। ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਗੰਭੀਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਆਲਸੀ ਅਤੇ ਗ਼ੈਰ-ਧਿਆਨਸ਼ੀਲ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ-ਭਿੰਨਤਾ ਉੱਠਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਸਭ ਉੱਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਲੋੜ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਖੋਜ ਲਗਨ ਨਾਲ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਬਹੁਤ ਗਿਆਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਕੰਮ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਜੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਦਹਕਦਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮਸੀਹ ਮਰਿਆ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਤਪਤ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ, ਜਿੰਨਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹੁੰਦਾ ਜੇ ਉਹ ਕਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਗੂਦਾ ਅਤੇ ਚਰਬੀ ਨੂੰ ਅਪਣਾ ਕਰਨ [ਦੇ ਲਈ] ਬਾਈਬਲ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਦੇ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਧਰਮ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਯੋਜਨਾ ਉੱਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੀਆਂ ਸੁਚਿੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਡਾਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ।” The 1888 Materials, 403.

This statement is taken from her testimony during the period of 1888, and she identifies that the rebels are building a foundation upon sand, though they know it not. She states, “A large number who claim to believe the present truth, know not what constitutes the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory. They think they are defending the old landmarks, but they are lukewarm and indifferent.” She identifies them as still in the Laodicean condition, for they are “lukewarm.” And she identifies “the faith that was once delivered to the saints—Christ in you the hope of glory.” Christ is the Rock of Ages, and as the Rock of Ages, He represents the jewels of Miller’s dream.

ਇਹ ਕਥਨ ਉਸ ਦੀ 1888 ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿਚੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਗੀ ਲੋਕ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਨੀਂਹ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਜੋ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੀ ਕਿ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਸਰੂਪ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮਸੀਹ, ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਗੁੰਮੇ-ਗਰਮ ਅਤੇ ਉਦਾਸੀਨ ਹਨ।” ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਅਜੇ ਵੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਜੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ “ਗੁੰਮੇ-ਗਰਮ” ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ “ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਮਸੀਹ, ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ।” ਮਸੀਹ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਉਹ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਜਵਾਹਿਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

> “The warning has come: Nothing is to be allowed to come in that will disturb the foundation of the faith upon which we have been building ever since the message came in 1842, 1843, and 1844. I was in this message, and ever since I have been standing before the world, true to the light that God has given us. We do not propose to take our feet off the platform on which they were placed as day by day we sought the Lord with earnest prayer, seeking for light. Do you think that I could give up the light that God has given me? It is to be as the Rock of Ages. It has been guiding me ever since it was given.” Review and Herald, April 14, 1903.

> “ਚੇਤਾਵਨੀ ਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ: ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਜਿਹੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਜੋ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦੇਵੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ 1842, 1843, ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਉਣ ਤੋਂ ਹੀ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਮੈਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਰਹੀ ਹਾਂ, ਉਸ ਜੋਤ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੋਈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਉਸ ਮੰਚ ਤੋਂ ਹਟਾਉਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਿਨੋਂ ਦਿਨ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ, ਜੋਤ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਸਕਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ? ਉਹ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਵਰਗੀ ਹੋਣੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਰਹਿਨੁਮਾਈ ਕਰਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ।” Review and Herald, April 14, 1903.

She identifies an important reality of the rebels, who were Ezekiel’s ancient men, when she states, “They do not reason from cause to effect.” The wicked cannot or will not reason from cause to effect. The effect of the 1888 General Conference session was so rebellious that Sister White determined to leave, but her angelic guide commanded her that she must stay and record the parallel history of the rebellion of Korah, Dathan and Abiram. The rebellion of the ancient men was the effect, and the cause was the rejection of the Laodicean message that arrived with the increased light of the “seven times” in 1856, and then escalated to the rebellion against the foundations in 1863, which then led to the attack upon first the Bible and then the Spirit of Prophecy, along with the introduction of Kellogg’s spiritualism.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਉਹ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਪਰਭਾਵ ਤੱਕ ਤਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ,” ਤਾਂ ਉਹ ਬਗਾਵਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼ ਸਨ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਕਾਰਣ ਤੋਂ ਪਰਭਾਵ ਤੱਕ ਤਰਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ। 1888 ਦੀ General Conference ਬੈਠਕ ਦਾ ਪਰਭਾਵ ਇੰਨਾ ਬਗਾਵਤੀ ਸੀ ਕਿ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਉੱਥੋਂ ਚਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ-ਸਰੂਪ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਰਹੇ ਅਤੇ ਕੋਰਹ, ਦਾਥਾਨ ਅਤੇ ਅਬੀਰਾਮ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਲੇਖਾ ਦਰਜ ਕਰੇ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਪਰਭਾਵ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਾਰਣ ਸੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਸਵੀਕਾਰ, ਜੋ 1856 ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੀ ਵਧੀ ਹੋਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਆਇਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ 1863 ਵਿੱਚ ਨੀਂਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਤੱਕ ਤੇਜ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲਾਂ ਬਾਈਬਲ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਫਿਰ Spirit of Prophecy ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਕੈਲੋਗ ਦੇ ਆਤਮਵਾਦ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਵੀ ਹੋਈ।

Of course the ancient men’s historians through history have covered the truths associated with the rebellion with rubbish, traditions, customs and dishes of fables, for those who participate in that type of rebellion always attempt to hide the evidence.

ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਭਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਬਗਾਵਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਕੂੜ-ਕਰਕਟ, ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਘੜੀ ਹੋਈਆਂ ਕਥਾਵਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਹੇਠ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸਬੂਤਾਂ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> Woe unto them that seek deep to hide their counsel from the Lord, and their works are in the dark, and they say, Who seeth us? and who knoweth us? Isaiah 25:19.

> ਹਾਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਤੋਂ ਲੁਕਾਉਣ ਲਈ ਡੂੰਘਾਈ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ? ਅਤੇ ਕੌਣ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹੈ? ਯਸਾਯਾਹ 25:19।

The men Isaiah is addressing in the verse are they who he identifies as “the scornful men that rule this people in Jerusalem,” and are the same ancient men that were to be the guardians of the people in Ezekiel chapter eight. In Ezekiel’s testimony, at the second abomination, which marks the second generation of Adventism, they answer the questions that Isaiah’s scornful men ask, “for they say, The Lord seeth us not; the Lord hath forsaken the earth” (Ezekiel 8:12).

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਯਸਾਯਾਹ ਇਸ ਪਦ ਵਿੱਚ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ “ਹੇ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲੋਕ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹੋ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੱਖਵਾਲੇ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਘਿਣੌਣੀ ਗੱਲ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਦੂਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ; ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ” (ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 8:12)।

There is “Woe” pronounced upon those historical revisionists that attempt to cover the truth of the rebellion that led to and occurred in 1888.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਸ਼ੋਧਕਾਂ ਉੱਤੇ “ਹਾਏ” ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ 1888 ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਜਨਮ ਲਿਆ ਅਤੇ ਜੋ ਘਟੀ, ਉਸ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਪਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।

We will continue this study in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “I must speak to you in reference to the meetings in Minneapolis. I at one time decided to leave the meeting because I saw and felt the strong spirit of opposition that prevailed. I could not for one moment acknowledge the spirit which moved with a controlling power upon Brother Morrison and Brother Nicola. I cannot for a moment question what manner of spirit you were of. Certainly it was not the Spirit of God, and lest you should continue in this deception I now write to you.

> “ਮੈਨੂੰ ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ। ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਮੈਂ ਇਸ ਸਭਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਪ੍ਰਬਲ ਵਿਰੋਧੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਉਸ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ ਜੋ ਭਰਾ ਮੋਰਿਸਨ ਅਤੇ ਭਰਾ ਨਿਕੋਲਾ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਕ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਾਰਜ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਡਰ ਨਾਲ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੀ ਬਣੇ ਰਹੋ, ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਿਖ ਰਹੀ ਹਾਂ।”

> “The night after I had decided not to remain longer in Minneapolis, in a dream or vision of the night—I cannot tell certainly which—a person of tall, commanding appearance brought me a message and revealed to me that it was God’s will for me to stand at my post of duty, and that God Himself would be my helper and sustain me to speak the words He should give me. He said, ‘For this work the Lord has raised you up. His everlasting arms are beneath you. From this meeting decisions will be made for life or for death; not that anyone need to perish, but spiritual pride and self-confidence will close the door that Jesus and His Holy Spirit’s power shall not be admitted. They shall have another chance to be undeceived, and to repent, confess their sins, and come to Christ and be converted that He shall heal them.’

> “ਮਿਨੀਐਪੋਲਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨਾ ਠਹਿਰਣ ਦਾ ਮੈਂ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਗਲੀ ਰਾਤ, ਇੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਰਾਤ ਦੀ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨਾਵਸਥਾ ਵਿੱਚ—ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੀ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਸੀ—ਉੱਚੇ ਕੱਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਦਿੱਖ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਲਈ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਡਟੇ ਰਹਿਣਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪ ਮੇਰਾ ਸਹਾਇਕ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲੇ ਰੱਖੇਗਾ ਕਿ ਮੈਂ ਉਹ ਬਚਨ ਬੋਲ ਸਕਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਦੀਵੀ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇਰੇ ਹੇਠ ਹਨ। ਇਸ ਸਭਾ ਤੋਂ ਜੀਵਨ ਲਈ ਜਾਂ ਮੌਤ ਲਈ ਫ਼ੈਸਲੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ; ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਅਵਸ਼੍ਯ ਨਾਸ ਹੋਣਾ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਆਤਮਿਕ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ‘ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣਗੇ ਕਿ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇੱਕ ਮੌਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਭ੍ਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਤੋਬਾ ਕਰਨ, ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਕੋਲ ਆਉਣ ਅਤੇ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਣ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੇ।’”

> “He said, ‘Follow me.’ I followed my guide and he led me to the different houses where brethren made their homes, and he said, ‘Hear the words here spoken, for they are written in the book of records, and these words will have a condemning power upon all who act a part in this work which is not after the spirit of wisdom from above, but after the spirit that descendeth not from above, but is from beneath.’

> “ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਓ।’ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਭਰਾਵਾਂ ਆਪਣੇ ਘਰ ਬਣਾਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇੱਥੇ ਬੋਲੇ ਗਏ ਬਚਨ ਸੁਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਭਿਲੇਖਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਚਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੱਖਣਗੇ ਜੋ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕੋਈ ਭਾਗ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉੱਪਰੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਆਤਮਾ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ ਜੋ ਉੱਪਰੋਂ ਨਹੀਂ ਉਤਰਦੀ, ਪਰ ਹੇਠੋਂ ਹੈ।’”

> “I listened to words uttered that ought to make every one of those ashamed who uttered them. Sarcastic remarks were passed from one to another, ridiculing their brethren A. T. Jones, E. J. Waggoner, and Willie C. White, and myself. My position and my work were freely commented upon by those who ought to have been engaged in the work of humbling their souls before God and setting their own hearts in order. There was seemingly a fascination in brooding over imaginary wrongs and expressions of imagination of their brethren and their work, which had no foundation in truth, and in doubting and speaking and writing bitter things as the result of skepticism and question and unbelief.

> “ਮੈਂ ਉਹ ਬੋਲ ਸੁਣੇ ਜੋ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਲੱਜਿਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਸਨ। ਤਨਜ਼ਭਰੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਤੱਕ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ A. T. Jones, E. J. Waggoner, ਅਤੇ Willie C. White, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਉਪਹਾਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ। ਮੇਰੇ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਐਸਾ ਜਾਪਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਲਪਿਤ ਅਨਿਆਇਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਕਲਪਨਾ-ਜਨਿਤ ਪ੍ਰਗਟਾਵਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋਹਨੀ-ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ—ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੱਚਾਈ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਅਤੇ ਸੰਦੇਹ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨਾ, ਕੌੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿਣਾ ਅਤੇ ਲਿਖਣਾ।”

> “Said my guide, ‘This is written in the books as against Jesus Christ. This spirit cannot harmonize with the Spirit of Christ, of truth. They are intoxicated with the spirit of resistance and know not any more than the drunkard what spirit controls their words or their actions. This sin is peculiarly an offense to God. This spirit bears no more the semblance to the Spirit of truth and righteousness than the spirit that actuated the Jews to form a confederacy to doubt, to criticize and become spies upon Christ, the world’s Redeemer.

> “ਮੇਰੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਇਹ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਤਮਾ ਮਸੀਹ ਦੇ, ਸੱਚ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਭਾਂਤਿ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆ ਸਕਦੀ। ਉਹ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਸ਼ਰਾਬੀ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਅਪਰਾਧ ਹੈ। ਇਸ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੱਚ ਅਤੇ ਧਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਸਮਾਨਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਹ ਕਰਨ, ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਉੱਧਾਰਕ ਮਸੀਹ ਉੱਤੇ ਜਾਸੂਸ ਬਣ ਕੇ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਗਠਜੋੜ ਬਣਾਉਣ ਵਾਸਤੇ ਉਕਸਾਇਆ ਸੀ।’”

> “I was told by my guide that there had been a witness to the Christless talk, the rabble talk which evidenced the spirit that prompted the words. When they entered their rooms evil angels came with them, because they closed the door to the Spirit of Christ and would not listen to His voice. There was not a humbling of the soul before God. The voice of prayer was seldom heard, but criticism and exaggerated statements and suppositions and conjectures and envy and jealousy and evil surmising and false accusing were current. Had their eyes been opened they would have seen that which would have alarmed them, the exulting of evil angels. And they would have seen also a Watcher who had heard every word and registered these words in the books of heaven.

> “ਮੇਰੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਮਸੀਹ-ਰਹਿਤ ਗੱਲਬਾਤ, ਉਸ ਭੀੜੂ ਅਤੇ ਹਲਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਕਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਣ ਵਾਲੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਆਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਆਤਮਾ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੋਈ ਦীনਤਾ-ਭਰਿਆ ਨਿਵਾਉ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੀ ਅਵਾਜ਼ ਕਦਾਚਿਤ ਹੀ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਿੰਦਾ, ਵਧਾ-ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਕੀਤੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਅਨੁਮਾਨ, ਕਿਆਸ, ਈਰਖਾ, ਜਲਣ, ਬੁਰੀ ਸ਼ੱਕ-ਸੋਚ, ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਰਵਾਇਤ ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁੱਲੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਹ ਕੁਝ ਦੇਖਦੇ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਡਰ ਜਾਂਦੇ—ਦੁਸ਼ਟ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਉਲਲਾਸ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।”

> “I was then informed that at this time it would be useless to make any decision as to positions on doctrinal points, as to what is truth, or to expect any spirit of fair investigation, because there was a confederacy formed to allow of no change of ideas on any point or position they had received any more than did the Jews. Much was said to me by my Guide that I have no liberty to write. I found myself sitting up in bed in a spirit of grief and distress, also with a spirit of firm resolve to stand at my post of duty to the close of the meeting and then wait for the directions of the Spirit of God telling me how to move and what course to pursue.” The 1888 Materials, 277, 278.

> “ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਿਧਾਂਤਕ ਬਿੰਦੂਆਂ ਉੱਤੇ ਅਪਣਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਬਾਰੇ, ਕੀ ਸੱਚ ਹੈ ਇਸ ਬਾਰੇ, ਕੋਈ ਵੀ ਫੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਨਿਰਪੱਖ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਣੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਗਠਜੋੜ ਬਣਾਈ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਿੰਦੂਆਂ ਜਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਮੇਰੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਕ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਲਿਖਣ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖੱਟ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਪਾਇਆ, ਗਮ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੇ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਕਿ ਮੈਂ ਸਭਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਦੇ ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਾਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਿਰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂ, ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਹੜਾ ਮਾਰਗ ਅਪਣਾਉਣਾ ਹੈ।” The 1888 Materials, 277, 278.

Back to Articles