Article

# The Book of Daniel - Number Thirty-Nine

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਉਨਤਾਲੀਹਵਾਂ ਨੰਬਰ

Unveiling the Prophetic Tapestry: William Miller’s Dream and the Restoration of Foundational Truths in the Last Days

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼: ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 3, 2024

Formats

PDF
Word

We are considering the prophetic application of William Miller’s dream in the last days, which is where all prophecies find their perfect fulfillment. Miller’s dream identifies the discovery, establishment, rejection, burying and restoration of the foundational truths of Adventism that were assembled through the ministry of Miller. Those foundational truths represented the truths that were unsealed in 1798. Those truths are represented by the vision of the Ulai River. Miller’s dream, as recorded in the book Early Writings, was his second dream, and the dream had been typified by Nebuchadnezzar’s second dream, just as Miller himself had been typified by Nebuchadnezzar.

ਅਸੀਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਰੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀ ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਖੋਜ, ਸਥਾਪਨਾ, ਅਸਵੀਕਾਰਨਾ, ਦਫ਼ਨਾਈ ਅਤੇ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਰ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਰਾਹੀਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅਨਮੁਦਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਖੁਦ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੁਸਤਕ Early Writings ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸੁਪਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

Previous articles have demonstrated how the conclusion of Nebuchadnezzar’s life of “seven times” living with the heart of a beast, ended symbolically in 1798. His kingdom was then restored, and for the first time, Nebuchadnezzar represented a fully converted man. In terms of the “time of the end,” in 1798, he represented the “wise.” We have also identified that as the first king of Babylon, Nebuchadnezzar’s judgment of “seven times,” typified the judgment of Belshazzar’s twenty-five hundred and twenty (mene, mene, tekel, upharsin), who was the last king of Babylon.

ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਚਰਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਤੱਕ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਰੱਖ ਕੇ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ। “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, 1798 ਵਿੱਚ ਉਹ “ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਉੱਤੇ ਆਇਆ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਨਿਆਂ, ਬਾਬਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਰਾਜੇ ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ (mene, mene, tekel, upharsin) ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ।

> “To the last ruler of Babylon, as in type to its first, had come the sentence of the divine Watcher: ‘O king, … to thee it is spoken; The kingdom is departed from thee.’ Daniel 4:31.” Prophets and Kings, 533.

> “ਬਾਬਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸ਼ਾਸਕ ਉੱਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਦਿਵਯ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਦਾ ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ: ‘ਹੇ ਰਾਜਾ, … ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਰਾਜ ਤੈਥੋਂ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।’ ਦਾਨੀਏਲ 4:31।” Prophets and Kings, 533.

Sister White identified Belshazzar in his hour of judgment as the “foolish king.” In the conclusion of Nebuchadnezzar’s hour of judgment, he represents the “wise king,” for he was benefitted by the judgment of “seven times,” and Belshazzar, though he knew the history, refused to be benefitted.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ “ਮੂਰਖ ਰਾਜਾ” ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ। ਨੇਬੂਕਦਨੇੱਜ਼ਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਉਹ “ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਰਾਜੇ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਲਾਭਾਨਵਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਪਰ ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਨੇ, ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਲਾਭ ਲੈਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ।

> “But Belshazzar’s love of amusement and self-glorification effaced the lessons he should never have forgotten; and he committed sins similar to those that brought signal judgments on Nebuchadnezzar. He wasted the opportunities graciously granted him, neglecting to use the opportunities within his reach for becoming acquainted with truth. ‘What must I do to be saved?’ was a question that the great but foolish king passed by indifferently.” Bible Echo, April 25, 1898.

> “ਪਰ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦਾ ਮਨੋਰੰਜਨ-ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੇ ਉਹ ਪਾਠ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਵਰਗੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਆਂ ਲਿਆਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਮੌਕੇ ਵਿਅਰਥ ਗਵਾ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਹੁੰਚ ਅੰਦਰ ਮੌਜੂਦ ਅਵਸਰਾਂ ਦਾ ਲਾਭ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕੀਤੀ। ‘ਮੈਨੂੰ ਉਧਾਰ ਪਾਉਣ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?’—ਇਹ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪਰ ਮੂਰਖ ਰਾਜੇ ਨੇ ਬੇਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਟਾਲ ਦਿੱਤਾ।” Bible Echo, April 25, 1898.

Nebuchadnezzar is a symbol of “the wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end.

ਨੇਬੂਕਦਨੇੱਸਰ 1798 ਵਿੱਚ “ਬੁੱਧੀਵਾਨਾਂ” ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

> “The proud boast had scarcely left his lips, when a voice from Heaven told him that God’s appointed time of judgment had come. In a moment his reason was taken away, and he became as a beast. For seven years he was thus degraded. At the end of this time his reason was restored to him, and then looking up in humility to the great God of Heaven, he recognized the divine hand in this chastisement, and was again restored to his throne.

> “ਉਸ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਘਮੰਡ ਦਾ ਬਚਨ ਹਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਲਿਆ ਵੀ ਨਾ ਸੀ ਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉਸ ਤੋਂ ਲੈ ਲਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀਨ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪਰਤਾਈ ਗਈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲ ਨਿਗਾਹ ਉਠਾ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤਾੜਨਾ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਹੱਥ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।”

> “In a public proclamation, King Nebuchadnezzar acknowledged his guilt, and the great mercy of God in his restoration. This was the last act of his life as recorded in Sacred History.” Review and Herald, February 1, 1881.

> “ਇੱਕ ਸਰਵਜਨਿਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਪਰਾਧ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਾਨ ਦਇਆ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਉਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇਹੀ ਆਖਰੀ ਕਰਤੱਬ ਸੀ।” Review and Herald, February 1, 1881.

At the end of Nebuchadnezzar’s “seven times,” he made a public proclamation, which included a public confession. Miller, as Nebuchadnezzar, symbolizes the “wise” in 1798, who understand the increase of knowledge at the time of the end. They both had two dreams, and both of their respective second dreams symbolically identify the “seven times.” The “seven times” has been shown in previous articles to mark a transition point.

ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਇਕਬਾਲ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ 1798 ਵਿੱਚ “ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਸੁਪਨੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ-ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੁਪਨੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਇੱਕ ਸੰਕ੍ਰਮਣ-ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

In 1798, Nebuchadnezzar marks a transition from his proud condition, to the condition of the wise. It included his public confession. 1798, was also the transition point between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. It also marked the arrival of the first angel, thus marking a new dispensation, for the warning of the coming judgment could not take place until the fifth kingdom of Bible prophecy had received its deadly wound.

1798 ਵਿੱਚ, ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਆਪਣੀ ਘਮੰਡੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਇੱਕ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸਰਵਜਨਿਕ ਇਕਰਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। 1798 ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਬਿੰਦੂ ਵੀ ਸੀ। ਇਸ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਯੁੱਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਤਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਜਦ ਤੱਕ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਨਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।

> “The message itself sheds light as to the time when this movement is to take place. It is declared to be a part of the ‘everlasting gospel;’ and it announces the opening of the judgment. The message of salvation has been preached in all ages; but this message is a part of the gospel which could be proclaimed only in the last days, for only then would it be true that the hour of judgment had come. The prophecies present a succession of events leading down to the opening of the judgment. This is especially true of the book of Daniel. But that part of his prophecy which related to the last days, Daniel was bidden to close up and seal ‘to the time of the end.’ Not till we reach this time could a message concerning the judgment be proclaimed, based on the fulfillment of these prophecies. But at the time of the end, says the prophet, ‘many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4.

> “ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਅੰਦੋਲਨ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ‘ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ’ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹਰ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਉਹ ਭਾਗ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਇਹ ਸੱਚ ਹੋਣਾ ਸੀ ਕਿ ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇਕ ਲੜੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਹੈ। ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਉਹ ਭਾਗ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ‘ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ’ ਬੰਦ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਆਂ ਸੰਬੰਧੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇ, ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਬਹੁਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦੌੜਣਗੇ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵੱਧੇਗਾ।’ ਦਾਨੀਏਲ 12:4।”

> “The apostle Paul warned the church not to look for the coming of Christ in his day. ‘That day shall not come,’ he says, ‘except there come a falling away first, and that man of sin be revealed.’ 2 Thessalonians 2:3. Not till after the great apostasy, and the long period of the reign of the ‘man of sin,’ can we look for the advent of our Lord. The ‘man of sin,’ which is also styled ‘the mystery of iniquity,’ ‘the son of perdition,’ and ‘that wicked,’ represents the papacy, which, as foretold in prophecy, was to maintain its supremacy for 1260 years. This period ended in 1798. The coming of Christ could not take place before that time. Paul covers with his caution the whole of the Christian dispensation down to the year 1798. It is this side of that time that the message of Christ’s second coming is to be proclaimed.

> “ਪ੍ਰੇਰੀ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾ ਕਰੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਉਹ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।’ 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ 2:3. ਵੱਡੇ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ‘ਪਾਪ ਦੇ ਮਨੁੱਖ’ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਉਪਰਾਂਤ ਹੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ‘ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ,’ ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਅਧਰਮ ਦਾ ਭੇਦ,’ ‘ਨਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ,’ ਅਤੇ ‘ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ’ ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, 1260 ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਅਵਧੀ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਗਮਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪੌਲੁਸ ਆਪਣੀ ਇਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ 1798 ਸਾਲ ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਸੀਹੀ ਯੁੱਗ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।”

> “No such message has ever been given in past ages. Paul, as we have seen, did not preach it; he pointed his brethren into the then far-distant future for the coming of the Lord. The Reformers did not proclaim it. Martin Luther placed the judgment about three hundred years in the future from his day. But since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> “ਅਜੇਹਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਿਛਲੇ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦੂਰਲੇ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਕਰਵਾਈ। ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮਾਰਟਿਨ ਲੂਥਰ ਨੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਪਰ 1798 ਤੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਵੱਧ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆਏ ਨਿਆਂ ਦਾ ਗੰਭੀਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਹੈ।” The Great Controversy, 356.

In 1798, a new dispensation of the work of salvation arrived, and that new dispensation gave a warning of another dispensation that would begin in 1844. At that change of dispensation, a door would be closed, and a door opened.

1798 ਵਿੱਚ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਵਿਵਸਥਾ ਆਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਵੀਂ ਵਿਵਸਥਾ ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ। ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਉਸ ਬਦਲਾਅ ਵੇਲੇ, ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name. Revelation 3:7, 8.

> ਫਿਲਾਦੈਲਫੀਆ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਲਿਖੋ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਲ ਦਾਊਦ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਹੈ, ਜੋ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ; ਅਤੇ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ: ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 3:7, 8.

The opening of a door marks a new dispensation. There was a dispensational change of kingdoms and of message in 1798, at the end of the first indignation, that was accomplished from 723 BC through to 1798. There was also a dispensational change in 1844, at the end of the last indignation, that was accomplished from 677 BC through to 1844. In 1798, the dispensation of the first angel’s message, which warned of the approaching judgment, had arrived. Both Nebuchadnezzar and Miller are represented as the “wise,” at the “time of the end,” when “the door” was opened to the internal dispensation of the first angel’s message and to the external dispensation change from the sea beast unto the earth beast. The dispensation of the message of the first angel was fulfilled when the door into the Most Holy Place was opened on October 22, 1844, and the dispensation of the third angel, and the investigative judgment arrived.

ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਣਾ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਯੁਗ-ਵਿਭਾਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। 1798 ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਜੋ 723 BC ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1798 ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਯੁਗ-ਵਿਭਾਗੀ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ। 1844 ਵਿੱਚ ਵੀ, ਆਖ਼ਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, ਜੋ 677 BC ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1844 ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਯੁਗ-ਵਿਭਾਗੀ ਬਦਲਾਅ ਹੋਇਆ। 1798 ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਯੁਗ-ਵਿਭਾਗ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਨੇਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ “ਬੁੱਧਵਾਨ” ਵਜੋਂ, “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ “ਦਰਵਾਜ਼ਾ” ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਯੁਗ-ਵਿਭਾਗ ਲਈ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਤੱਕ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਯੁਗ-ਵਿਭਾਗੀ ਬਦਲਾਅ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਯੁਗ-ਵਿਭਾਗ ਤਦ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਯੁਗ-ਵਿਭਾਗ ਅਤੇ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।

Miller’s second dream begins when a door was opened in 1798, and it ends when a door was opened in the transitional period of the “two witnesses” who are brought back to life in order to proclaim the message of the Midnight Cry. Prophetically both Nebuchadnezzar and Miller represented the transition from the kingdom of the sea beast unto the kingdom of the earth beast in 1798. They both represent the announcement of the approach and the arrival of the investigative judgment in 1844. 1798, and 1844, represent the conclusion of the first and last “indignations” of God against His people that was accomplished over the period of “seven times,” as set forth in Leviticus twenty-six. The forty-six years from 1798, unto 1844, represent the erection of the spiritual temple which the messenger of the covenant suddenly came to on October 22, 1844, as Christ transitioned from the Holy Place unto the Most Holy Place.

ਮਿਲਰ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸੁਪਨਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ 1798 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ” ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀਕਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਦੋਵੇਂ ਹੀ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ 1844 ਵਿੱਚ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। 1798 ਅਤੇ 1844 ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਈ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ “ਕ੍ਰੋਧ-ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਂ” ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਲੇਵੀਅਕਾਂਡ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲ ਉਸ ਆਤਮਿਕ ਮੰਦਰ ਦੀ ਉਸਾਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਦੂਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵੱਲ ਸੰਕ੍ਰਮਿਤ ਹੋਇਆ।

1798, and 1844, identify transitions (more than one), that are marked by the “seven times.” The transition of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism in 1856, was also marked by an increase of knowledge of the “seven times,” that was thereafter rejected in 1863. In 1798, there had been an increase of knowledge from the book of Daniel, which included the same “seven times,” of Leviticus twenty-six, that was to be rejected at the end of Millerite Philadelphian Adventism.

1798 ਅਤੇ 1844 ਉਹ ਬਦਲਾਅ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ (ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ), ਜੋ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। 1856 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਫਿਲਡੈਲਫੀਅਨ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਤੋਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਲਾਉਡੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵੱਲ ਹੋਇਆ ਬਦਲਾਅ ਵੀ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧੇ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1863 ਵਿੱਚ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। 1798 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ ਉਹੀ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਰਾਈਟ ਫਿਲਡੈਲਫੀਅਨ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ।

The transition of the movement of the first angel from Philadelphia unto Laodicea was represented by the seven years from 1856 to 1863. The Laodicean message arrived in 1856, and for seven years, the new light of the “seven times” that had been unsealed produced a three-step testing process that was failed by Adventism in 1863. Seven years were given for the light of the “seven times,” to either be received or rejected. The transition of the movement of Millerite Philadelphian Adventism unto Millerite Laodicean Adventism, typifies the reversal of the sequence at the end, the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਟ ਦਾ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਤੋਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਵੱਲ ਪਰਿਵਰਤਨ 1856 ਤੋਂ 1863 ਤੱਕ ਦੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲਾਓਦੀਕੀ ਸੰਦੇਸ਼ 1856 ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਉਹ ਨਵੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀ, ਜੋ ਅਣਮੋਹਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇੱਕ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਪਰਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲੈ ਕੇ ਆਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ 1863 ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਅਸਫਲ ਹੋ ਗਿਆ। “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਲਈ ਸੱਤ ਸਾਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਤੋਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਵੱਲ ਚਲਹਟ ਦਾ ਇਹ ਪਰਿਵਰਤਨ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮ ਦੀ ਉਲਟਫੇਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਅਰਥਾਤ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਚਲਹਟ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਚਲਹਟ ਵੱਲ ਪਰਿਵਰਤਨ।

The sixty-five-year prophecy of Isaiah, marks the beginning of the first and the last indignation of God against the northern and then the southern kingdoms of Israel.

ਯਸਾਇਆਹ ਦੀ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. Isaiah 7:8.

> ਕਿਉਂਕਿ ਸੀਰੀਆ ਦਾ ਸਿਰ ਦਮਿਸ਼ਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਮਿਸ਼ਕ ਦਾ ਸਿਰ ਰਸੀਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੈਂਸਠ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਫਰਾਈਮ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਨਾ ਰਹੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ 7:8.

Isaiah’s prophecy of sixty-five years was given in 742 BC, and within sixty-five years the northern kingdom would be gone. Nineteen years after 742 BC, in 723 BC, the northern kingdom was carried into slavery by Assyria. At the conclusion of the sixty-five years the southern kingdom’s indignation began in 677 BC, when Manasseh was taken captive by the Babylonians. The sixty-five years therefore represent a nineteen-year period to the first captivity of the northern kingdom, then another forty-six years until the captivity of Manasseh.

ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 742 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਲੁਪਤ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ। 742 ਈ.ਪੂ. ਤੋਂ ਉੱਨੀ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, 723 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ, ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਅਸ਼ੂਰ ਵੱਲੋਂ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ-ਕਾਲ 677 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਮਨੱਸ਼ਹ ਨੂੰ ਬਾਬਿਲੀਆਂ ਨੇ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬੰਦੀਗਿਰੀ ਤੱਕ ਦੇ ਉੱਨੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੱਸ਼ਹ ਦੀ ਬੰਦੀਗਿਰੀ ਤੱਕ ਹੋਰ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ।

Those prophecies reached their respective fulfillments in 1798, 1844 and 1863. In 1798, an internal transition of the message of salvation occurred with the arrival of the first angel, and an external transition of the kingdoms of Bible prophecy also occurred. In 1844, an internal transition of the message of salvation occurred as the door was closed to the Holy Place and the investigative judgment began with the arrival of the third angel. In 1863, an external change occurred as both horns of the earth beast divided into two classes.

ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਪੂਰਤੀ 1798, 1844 ਅਤੇ 1863 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈਆਂ। 1798 ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਉੱਧਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੋਇਆ। 1844 ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਉੱਧਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦਾ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। 1863 ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਵਾਪਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਗ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਗਏ।

The Republican horn divided into the two political parties that would dominate the history of the earth beast from then onward. The Protestant horn divided into two apostate manifestations, one party claiming to be Protestant that claimed to keep the seventh-day Sabbath, and another class that claimed to be Protestant, but upheld the day of the sun as their chosen day of worship.

ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਦੋ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੋ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ: ਇੱਕ ਪੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਵਰਗ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦਿਨ ਵਜੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।

In that history, the Protestant horn that had come out of the Dark Ages, was tested from August 11, 1840 until October 22, 1844, and failed the testing process and transitioned from the Sunday-keeping Protestant people to the Sunday-keeping apostate Protestant people.

ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਸੀ, 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਪਰਖਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਕਰ ਲਿਆ।

In the history of the true Protestant horn that was established and identified in 1844, a testing process occurred from 1856 through to 1863. Then the true Sabbath-keeping Protestant horn transitioned both from Philadelphia unto Laodicea, and also from the true Sabbath-keeping Protestant people unto the Sabbath-keeping apostate Protestant horn. The “seven times,” is associated with 1798, 1844, 1856 and 1863. The “seven times,” is a symbol associated with a transition point and this truth is established upon several witnesses.

ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਅਤੇ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, 1856 ਤੋਂ 1863 ਤੱਕ ਇੱਕ ਪਰਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਾਪਰੀ। ਫਿਰ ਸੱਚਾ ਸੱਬਥ-ਮੰਨਣ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ ਤੋਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਵੱਲ ਤਬਦੀਲ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੱਚੇ ਸੱਬਥ-ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਸੱਬਥ-ਮੰਨਣ ਵਾਲੇ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਵੱਲ ਵੀ ਤਬਦੀਲ ਹੋਇਆ। “ਸੱਤ ਸਮੇਂ,” 1798, 1844, 1856 ਅਤੇ 1863 ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। “ਸੱਤ ਸਮੇਂ,” ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ-ਬਿੰਦੂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਕਈ ਗਵਾਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ।

In 1798, there was an increase of knowledge on the “seven times,” because the very first time-prophecy Miller discovered was that very truth. By 1863, that truth had been rejected, thus identifying the conclusion of the ending period of the sixty-five years of the prophecy set forth in Isaiah chapter seven.

1798 ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿਲਰ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਖੋਜੀ ਸੀ, ਉਹ ਠੀਕ ਉਹੀ ਸੱਚਾਈ ਸੀ। 1863 ਤੱਕ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਨ-ਕਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋ ਗਈ।

The complete twenty-five hundred and twenty year prophecy has a sixty-five year span at both the beginning and the ending in a reverse-image, mirror-like fashion. In the beginning of the ending sixty-five years (1798) typified by the beginning of the beginning sixty-five years in 742 BC when the prophecy was given, there was an increase of knowledge upon the “seven times,” which the “wise” Millerites understood and proclaimed. At the ending of the ending sixty-five years in 1863, there was another increase of knowledge on the same truth which was ultimately rejected by the recently crowned “priests” of the true Protestant horn.

ਪੂਰੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ—ਦੋਹਾਂ ਥਾਵਾਂ—ਉਲਟੀ-ਛਵੀ, ਦਰਪਣ-ਸਮਾਨ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਤਰਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲ (1798), ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਆਰੰਭ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੇ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ 742 BC ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ, “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ “ਬੁੱਧਿਮਾਨ” ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਅੰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, 1863 ਵਿੱਚ, ਇਸੇ ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਬਣੇ “ਯਾਜਕਾਂ” ਵੱਲੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. Hosea 4:6.

> ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿਆਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਾਜਕ ਨਾ ਰਹੇਂ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿਆਂਗਾ। ਹੋਸ਼ੇਆ 4:6.

The increase of knowledge when the book of Daniel is unsealed is associated with the “seven times,” so it not only is a symbol of a transition point, but also of the unsealing of the prophetic message.

ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਦਾ ਸੰਬੰਧ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨਾਲ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਸੰਕ੍ਰਮਣ-ਬਿੰਦੂ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨਸੀਲ ਹੋਣ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

Another transition began on July 18, 2020, with the first disappointment, which began the “tarrying time” and marked the beginning of Revelation chapter eleven’s three-and-a-half-days of the two witnesses laying dead in the street of the great city of Sodom and Egypt.

18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ “ਉਡੀਕ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਸਾੜੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ ਗਵਾਹ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਸਦੂਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

July 18, 2020, marks the beginning of three-and-a-half symbolic days (a “seven times”), that had been illustrated by the history of 1856 through to 1863. Both periods are symbols of the “seven times.” Both periods mark a change of dispensation (a transition). Both periods represent an increase of knowledge associated with the “seven times.”

18 ਜੁਲਾਈ, 2020, ਸਾੜੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਦਿਨਾਂ (ਇੱਕ “ਸੱਤ ਵਾਰ”) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ 1856 ਤੋਂ 1863 ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਅਵਧੀਆਂ “ਸੱਤ ਵਾਰ” ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਅਵਧੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇ ਬਦਲਾਅ (ਇੱਕ ਸੰਕ੍ਰਮਣ) ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਅਵਧੀਆਂ “ਸੱਤ ਵਾਰ” ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

It was in the period of transition from the kingdom of Babylon unto the kingdom of Medo-Persia that Daniel prayed the Leviticus twenty-six prayer, thus identifying the Leviticus twenty-six prayer as a waymark of the transition of the last days. In Miller’s dream, at the end of seven expressions of the word “scattering,” Miller both weeps and prays. The weeping marks the point when the Lion of the tribe of Judah (the dirt brush man), unseals a message that has been sealed.

ਇਹ ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਮਾਦੀ-ਫਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਸੰਕਰਮਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਕਰਮਣ ਦਾ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, “scattering” ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਸੱਤ ਉਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰ ਦੋਵੇਂ ਰੋਂਦਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਰੋਣਾ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸ਼ੇਰ (ਮਿੱਟੀ ਵਾਲਾ ਬਰਸ਼ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ) ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

Miller’s prayer marks the Leviticus twenty-six prayer of Daniel, that is associated with “seven times,” and occurs when the door and windows were opened in Miller’s dream. But the prayer of Daniel, in chapter nine, also aligns with the prayer of Daniel in chapter two. It also aligns with Nebuchadnezzar’s prayer of confession at the conclusion of his “seven times.”

ਮਿਲਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਅਤੇ ਖਿੜਕੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮਰੂਪ ਹੈ। ਇਹ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦੀ ਉਸ ਦੇ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਵੀਕਾਰੋਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨਾਲ ਵੀ ਸਮਰੂਪ ਹੈ।

Miller’s prayer was therefore represented by the Leviticus twenty-six prayer, which was a public prayer of confession and a prayer of request for the unsealing of the last prophetic secret, because all prophecy illustrates the last days. Therefore the secret of Daniel chapter two represents the last secret to be unsealed. Miller’s prayer, in his dream, was a prayer of anxiety and righteous indignation concerning the abominations that had happened to the jewels in his room. His anxiety was illustrated by those who sigh and cry in Ezekiel chapter nine, during the sealing time of the one-hundred and forty-four thousand.

ਇਸ ਲਈ ਮਿਲਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ 26 ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸਰਵਜਨਿਕ ਪਾਪ-ਸਵੀਕਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਗੁਪਤ ਭੇਦ ਦੇ ਮੁਹਰ-ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਣ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ 2 ਦਾ ਭੇਦ ਉਸ ਆਖ਼ਰੀ ਭੇਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਮਿਲਰ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਰੋਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਜਵਾਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ ਘਿਣੌਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਨੂੰ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ 9 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਆਹਾਂ ਭਰਦੇ ਅਤੇ ਰੋਂਦੇ ਹਨ।

Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines, and which ultimately reached a point where the casket (the Bible itself) was destroyed. The destruction of Miller’s casket took place in the third generation of Adventism when there was a purposeful movement to set aside the King James Bible for the modern corrupted Catholic-based versions of the Bible.

ਮਿਲਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੱਚਾਈਆਂ ਝੂਠੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਦੱਬੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਰਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਕਫਨ-ਪੇਟੀ (ਅਰਥਾਤ ਬਾਈਬਲ ਆਪ ਹੀ) ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਮਿਲਰ ਦੀ ਕਫਨ-ਪੇਟੀ ਦਾ ਨਾਸ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਕੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ, ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ, ਕੈਥੋਲਿਕ-ਆਧਾਰਿਤ ਸੰਸਕਰਣਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਇਕ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਚਲਾਈ ਗਈ ਲਹਿਰ ਉੱਭਰੀ।

Miller wept, then prayed, and immediately a door opened, and the people all left. Then the dirt brush man (the Lion of the tribe of Judah) entered, opened the windows and began to clean. Then Miller expressed his concern for the scattered jewels, and the dirt brush man promised that he would take care of the jewels. In the bustle of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, and when he opened his eyes, the rubbish was gone. The jewels were scattered around the room, and the dirt brush man then placed the larger casket on the table, gathered the jewels and cast them into the casket and said, “come and see.”

ਮਿਲਰ ਰੋਇਆ, ਫਿਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਸਭ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਧੂੜ-ਝਾੜੂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ (ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ) ਅੰਦਰ ਆਇਆ, ਖਿੜਕੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਸਫ਼ਾਈ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਮਿਲਰ ਨੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ ਗਹਿਣਿਆਂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਚਿੰਤਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਧੂੜ-ਝਾੜੂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਗਹਿਣਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰੇਗਾ। ਧੂੜ-ਝਾੜੂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਚਲਹਲ-ਪਹਿਲ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ, ਤਾਂ ਕੂੜਾ-ਕਰਕਟ ਗਾਇਬ ਸੀ। ਗਹਿਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਖਿਲਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧੂੜ-ਝਾੜੂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਵੱਡਾ ਸੰਦੂਕ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਗਹਿਣਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਦੂਕ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, “ਆਓ ਅਤੇ ਵੇਖੋ।”

The expression, “come and see,” is a symbol that a truth has just been unsealed. The truth that is unsealed for Miller is the final truth, for the next thing to happen is the awakening of Miller at the “shout,” representing the loud cry. Miller was the last to receive the message of the Midnight Cry in the history of the Millerites, and just before the shout that awakens him in the dream, he closed his eyes for a moment. The only passage in the Bible that references “a moment” and “eyes” is identifying the first resurrection.

“ਆਓ ਅਤੇ ਵੇਖੋ” ਇਹ ਅਭਿਵਿਅੰਜਨਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਹੁਣੇ ਹੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ। ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਮਿਲਰ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਲੀ ਘਟਨਾ ਮਿਲਰ ਦਾ “ਪੁਕਾਰ” ਉੱਤੇ ਜਾਗ ਉੱਠਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਇ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਆਖਰੀ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਪੁਕਾਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲਈਆਂ। ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹਵਾਲਾ ਜੋ “ਇੱਕ ਪਲ” ਅਤੇ “ਅੱਖਾਂ” ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. 1 Corinthians 15:51–53.

> ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਭੇਦ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਨਹੀਂ ਸੌਂਵਾਂਗੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਭ ਬਦਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਆਖ਼ਰੀ ਤੁਰਹੀ ਉੱਤੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਰਹੀ ਵੱਜੇਗੀ, ਅਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀ ਉੱਠਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਦਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਦੇਹ ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਧਾਰਨ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਰਨਹਾਰ ਦੇਹ ਅਮਰਤਾ ਧਾਰਨ ਕਰੇ, ਇਹ ਅਵਸ਼੍ਯਕ ਹੈ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 15:51–53.

In the history of the transition of the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel, as represented in Revelation chapter eleven, Miller represents the very last of the wise virgins to receive the message of the Midnight Cry. The first to receive it were the most spiritual.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਾਉਦੀਕਿਆਈ ਚਲਵਲ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਫ਼ਿਲਾਦੈਲਫ਼ੀਆਈ ਚਲਵਲ ਵੱਲ ਦੇ ਸੰਕਰਮਣ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਬੁੱਧਵਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਆਖ਼ਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਆਤਮਿਕ ਸਨ।

> “This was the midnight cry, which was to give power to the second angel’s message. Angels were sent from heaven to arouse the discouraged saints and prepare them for the great work before them. The most talented men were not the first to receive this message. Angels were sent to the humble, devoted ones, and constrained them to raise the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’ Those entrusted with the cry made haste, and in the power of the Holy Spirit sounded the message, and aroused their discouraged brethren. This work did not stand in the wisdom and learning of men, but in the power of God, and His saints who heard the cry could not resist it. The most spiritual received this message first, and those who had formerly led in the work were the last to receive and help swell the cry, ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him!’” Early Writings, 238.

> “ਇਹ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣੀ ਸੀ। ਨਿਰੁਤਸਾਹ ਹੋਏ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਏ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਦੂਤ ਭੇਜੇ ਗਏ। ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਦੂਤ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁਕਾਰ ਉਠਾਣ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ!’ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੁਰਤੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਰੁਤਸਾਹ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ। ਇਹ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਵਿਦਿਆ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਆਤਮਿਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇਸ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਸਨ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ!’” Early Writings, 238.

At the end of the three and a half symbolic days of Revelation chapter eleven, the first of two messages, represented in Ezekiel chapter thirty-seven, is proclaimed. The first message brings the dead and scattered bones together, but they are still dead. The message was presented by the voice that cried “in the wilderness”, thus identifying that Ezekiel’s message begins before the three-and-a-half symbolic days concluded. Those three-and-a-half days represent a “wilderness”, and it is from the “wilderness” that the message is proclaimed. The “wilderness” is also a symbol of the “seven times,” which marks a transition and an unsealing that introduces a testing process.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਦੋ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਸੈਂਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਰੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮ੍ਰਿਤਕ ਹੀ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ “ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ” ਪੁਕਾਰਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਰੰਭ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇੱਕ “ਜੰਗਲ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸੇ “ਜੰਗਲ” ਵਿਚੋਂ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਜੰਗਲ” “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੁਹਰ-ਖੁਲ੍ਹਾਈ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਕਰਦੀ ਹੈ।

There is a progressive development of the message, and a progressive reception as illustrated with the Midnight Cry of the Millerite history. The most spiritual were the first to receive the message of the voice crying in the wilderness, and the historians of Adventism point to a letter written by William Miller just days before October 22, 1844, where Miller testifies that he finally understood and accepted Samuel Snow’s message of the Midnight Cry.

ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਵਿਕਾਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਵੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੱਧੀ-ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਤਮਿਕ ਸਨ, ਉਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਅਕਤੂਬਰ 22, 1844 ਤੋਂ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਇੱਕ ਪੱਤਰ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਦੇ ਅੱਧੀ-ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਵਾਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ।

> “Dear Brother Himes: I see a glory in the seventh month which I never saw before. Although the Lord had shown me the typical bearing of the seventh month, one year and a half ago, yet I did not realize the force of the types. Now, blessed be the name of the Lord, I see a beauty, a harmony, and an agreement in the Scriptures, for which I have long prayed, but did not see until today. Thank the Lord, O my soul. Let Brother Snow, Brother Storrs, and others, be blessed for their instrumentality in opening my eyes. I am almost home. Glory! Glory! Glory! Glory!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

> “ਪਿਆਰੇ ਭਰਾ ਹਾਈਮਜ਼: ਮੈਂ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਥ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਾਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਵੇ, ਮੈਂ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਇੱਕ ਸਮਰਸਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਏਕਰੂਪਤਾ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਲਈ ਮੈਂ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਹੇ ਮੇਰੀ ਆਤਮਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ। ਭਰਾ ਸਨੋ, ਭਰਾ ਸਟੋਰਜ਼, ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਾਧਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੋਣ। ਮੈਂ ਲਗਭਗ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਹਾਂ। ਮਹਿਮਾ! ਮਹਿਮਾ! ਮਹਿਮਾ! ਮਹਿਮਾ!” William Miller, Signs of the Times, October 16, 1844.

In the repetition of the history of the Midnight Cry, as represented in Miller’s dream, Miller closed his eyes for a moment. Thus “in a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised.” In Miller’s dream he represents the last to receive the message of the Midnight Cry, as he did in his own history. He represents those that finally accept the message just before the dirt brush man gathers up the scattered jewels and casts them into the larger casket. In Revelation chapter eleven, the last to accept the second message of Ezekiel, which is the message of the four winds of Islam, that is also the sealing message, do so just before the last of seven trumpets sound, which is the “third Woe” trumpet. “In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed.” (1 Corinthians 15:52)

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮਿਲਰ ਨੇ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, “ਇਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ, ਅੱਖ ਝਪਕਦੇ ਹੀ, ਅੰਤਲੀ ਤੁਰਹੀ ਉੱਤੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਰਹੀ ਵੱਜੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੁਰਦੇ ਜੀ ਉਠਾਏ ਜਾਣਗੇ।” ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਖ਼ਰੀ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮਿੱਟੀ ਝਾੜਨ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਹੀਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਖ਼ਰੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਤੁਰਹੀ ਵੱਜਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ “ਤੀਜੀ ਹਾਇ” ਵਾਲੀ ਤੁਰਹੀ ਹੈ। “ਇਕ ਛਿਨ ਵਿੱਚ, ਅੱਖ ਝਪਕਦੇ ਹੀ, ਅੰਤਲੀ ਤੁਰਹੀ ਉੱਤੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਰਹੀ ਵੱਜੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੁਰਦੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਉਠਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਦਲ ਜਾਵਾਂਗੇ।” (1 Corinthians 15:52)

The passage is identifying the first resurrection that occurs at the second coming, but there is also a resurrection of the dead dry bones (the two witnesses) that occurs in the hour of the great earthquake of Revelation chapter eleven. In the “hour” of that earthquake, the last trumpet of the seven trumpets sounds, and the dead witnesses that were in the street are brought back to life, not as Laodiceans, but as Philadelphians, for at the trumpet of the third Woe, the two witnesses have been sealed and are changed to incorruptible, for they will never again sin. Miller represents the last to receive the message which brings the two witnesses to life, which is the message of the four winds of Islam, and is the sealing message.

ਇਹ ਅੰਸ਼ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਘਟਣ ਵਾਲੇ ਪਹਿਲੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮੁਰਦੇ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ (ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ) ਦਾ ਇੱਕ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਮਹਾਨ ਭੂਚਾਲ ਦੀ ਉਸ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਭੂਚਾਲ ਦੀ “ਘੜੀ” ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਤੁਰਹੀ ਵੱਜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਗਵਾਹ ਜੋ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪਏ ਸਨ ਮੁੜ ਜੀਵਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲਾਉਦੀਕੀਆਈਆਂ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈਆਂ ਵਜੋਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਮਿਲਰ ਉਸ ਅਖੀਰਲੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।

The sound of that trumpet raises the last of the dead dry bones that had been scattered in the street of Sodom and Egypt. Miller watched as the truths were progressively buried by counterfeit doctrines. Eventually Miller wept, marking the time when the unsealing was to begin, for the unsealing is a progressive work. That unsealing began in the ending period of the three-and-a-half days.

ਉਸ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਉਹਨਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਨੂੰ ਵੀ ਉਠਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਦੂਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰੀਆਂ ਪਈਆਂ ਸਨ। ਮਿਲਰ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੱਚਾਈਆਂ ਕਿਵੇਂ ਜਾਲੀ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਦਫ਼ਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਰੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਮੋਹਰ-ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੋਹਰ-ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਕਾਰਜ ਹੈ। ਉਹ ਮੋਹਰ-ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।

After Miller wept, the One who had the power to unseal the sealed book entered into the narrative. In Miller’s dream that was the Dirt Brush Man. Miller then prayed, and immediately a door opened, marking the point where the Laodicean movement of the third angel was going to transition unto the Philadelphia movement of the third angel. His prayer was the Leviticus twenty-six prayer, it was the prayer for understanding of the final prophetic secret and a public confession of the rebellion that brought the three-and-a-half days upon the two witnesses, it was the prayer of those who are sealed in Ezekiel chapter nine.

ਮਿਲਰ ਦੇ ਰੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਮੁਹਰਬੰਦ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਡਰਟ ਬਰਸ਼ ਮੈਨ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਿਲਰ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇੱਕ ਦੁਆਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਚਲਹਟ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਚਲਹਟ ਵੱਲ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੀ; ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੇਤ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਸਰਵਜਨਿਕ ਸਵੀਕਾਰੋਕਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਦੋ ਸਾਕੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਲਿਆਏ; ਉਹ ਇਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਰ ਲਗਾਏ ਹੋਇਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸੀ।

Following the prayer, Christ (the dirt brush man) entered and began to clean up the room. At the end of the dirt brush man’s cleaning project, Miller closed his eyes for a moment, identifying the end of the period that the dead dry bones were to be resurrected. The dirt brush man then gathered the scattered jewels in Miller’s room, and placed them in a new, larger casket, upon a table in the center of Miller’s room, as the two witnesses are lifted up as the ensign. As the ensign, they then call unto God’s other flock that is still in Babylon to “come and see” the message that the Lion of the tribe of Judah has just cast into the new, larger casket.

ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਮਸੀਹ (ਧੂੜ-ਝਾੜੂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ) ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਧੂੜ-ਝਾੜੂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮਿਲਰ ਨੇ ਇੱਕ ਖ਼ਿਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਪੁਨਰਜੀਵਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਧੂੜ-ਝਾੜੂ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵਿਖਰੇ ਹੋਏ ਹੀਰਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਕਾਸਕਟ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦੋ ਗਵਾਹ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ, ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਸ ਹੋਰ ਝੁੰਡ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਬਾਬਿਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਇਹ ਆਖਦੇ ਹਨ: “ਆਓ ਅਤੇ ਵੇਖੋ” ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸਿੰਘ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਉਸ ਨਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਕਾਸਕਟ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਹੈ।

We will begin to consider the vision of the Ulai River as the symbol of the truths from the book of Daniel that was unsealed in 1798 in the next article. We have placed a few points of reference in place in advance of that consideration. The first is that the message of the Millerites was perfect (at its stage of growth), but incomplete. It was placed in the framework of two, not three desolating powers. The second is that when Miller’s dream identifies the ultimate restoration of the foundational truths, the foundational truths then are “ten times brighter” than their original glory. A third point is that the movement of the first angel (the Millerite movement), is repeated in the movement of the third angel, but with a few important caveats. The Millerites as a symbol were Philadelphians, they were a converted Nebuchadnezzar, but who ultimately and unfortunately, “rebuilt Jericho” in 1863.

ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚੋਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਿਚਾਰਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅਨਮੁਦ੍ਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਸ ਵਿਚਾਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਸੰਦਰਭ ਲਈ ਕੁਝ ਬਿੰਦੂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੂਰਨ ਸੀ (ਆਪਣੇ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਉਸ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ), ਪਰ ਅਧੂਰਾ ਸੀ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਦੋ ਉਜਾੜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੂਜਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਅਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਅਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਆਪਣੇ ਮੂਲ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲੋਂ “ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਉਜਲੀ” ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੀਜਾ ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਵੱਲ (ਮਿਲਰਾਈਟ ਚਲਵੱਲ) ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਵੱਲ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਕੁਝ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸ਼ਰਤਾਂ ਸਮੇਤ। ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਸਨ; ਉਹ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਸਨ, ਪਰ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1863 ਵਿੱਚ “ਯਰੀਹੋ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਇਆ।”

The movement of the third angel began as Laodiceans, in need of conversion, but they would ultimately participate in the final destruction of Jericho (the Jericho of the last days).

ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਅੰਦੋਲਨ ਲਾਓਦੀਕੀਆਂ ਵਜੋਂ, ਧਰਮ-ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਯਰੀਹੋ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਵਿਨਾਸ਼ (ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਯਰੀਹੋ) ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣਗੇ।

> “The Saviour had not come to set aside what patriarchs and prophets had spoken; for He Himself had spoken through these representative men. All the truths of God’s word came from Him. But these priceless gems had been placed in false settings. Their precious light had been made to minister to error. God desired them to be removed from their settings of error and replaced in the framework of truth. This work only a divine hand could accomplish. By its connection with error, the truth had been serving the cause of the enemy of God and man. Christ had come to place it where it would glorify God, and work the salvation of humanity.” The Desire of Ages, 287.

> “ਉਧਾਰਕ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦੇਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉਸੇ ਤੋਂ ਆਈਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਇਹ ਅਮੋਲ ਰਤਨ ਝੂਠੇ ਜੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖੇ ਦੇ ਜੜਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਜੜਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਕੰਮ ਕੇਵਲ ਦਿਵਯ ਹੱਥ ਹੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਭੁਲੇਖੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸੱਚਾਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਇਸ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਰੱਖੇ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੇ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕਾਰਜ ਸਿਧ ਕਰੇ।” The Desire of Ages, 287.

Back to Articles