Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eight

ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਅੱਠ

Number Eight

ਨੰਬਰ ਅੱਠ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> ਉਹ ਗਿਆਨ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਿਖਾਵੇਗਾ? ਅਤੇ ਉਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇਗਾ? ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਦੁੱਧ ਤੋਂ ਛੁਡਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਛਾਤੀਆਂ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ, ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ; ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ; ਥੋੜ੍ਹਾ ਇੱਥੇ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਥੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਕਲਾਉਂਦੇ ਹੋਠਾਂ ਅਤੇ ਪਰਾਈ ਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਇਸ ਲੋਕ ਨਾਲ ਬੋਲੇਗਾ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਉਹ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਥੱਕੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਤਾਜ਼ਗੀ ਹੈ; ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਸੁਣਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ।

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

> ਪਰ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ, ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਹੁਕਮ; ਪੰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਤੀ, ਪੰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਤੀ; ਇੱਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ, ਅਤੇ ਓਥੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੀ; ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਵੱਲ ਡਿੱਗ ਪੈਣ, ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਫੰਧੇ ਵਿੱਚ ਫਸਣ, ਅਤੇ ਫੜੇ ਜਾਣ।

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> ਇਸ ਲਈ ਹੇ ਠਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖੋ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੀ ਇਸ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਹਾਕਮੀ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਣੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਮੌਤ ਨਾਲ ਇਕ ਨੇਮ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧੋਲੋਕ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਇਕ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਉਮੜਦੀ ਹੋਈ ਮਾਰ ਲੰਘੇਗੀ, ਤਦ ਉਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਝੂਠ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਆਸਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਪਟ ਦੇ ਹੇਠ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਸਿਓਨ ਵਿੱਚ ਨੀਂਹ ਲਈ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਪਰਖਿਆ ਹੋਇਆ ਪੱਥਰ, ਅਨਮੋਲ ਕੋਨੇ ਦਾ ਪੱਥਰ, ਪੱਕੀ ਨੀਂਹ; ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਘਬਰਾਕੇ ਜਲਦੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਪ ਦੀ ਡੋਰ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਹੀ ਤੋਲ ਦੀ ਡੋਰ ਅਨੁਸਾਰ; ਅਤੇ ਓਲੇ ਝੂਠ ਦੇ ਆਸਰੇ ਨੂੰ ਬਹਾ ਲੈ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਲੁਕਣ ਦੀ ਥਾਂ ਨੂੰ ਡੁੱਬੋ ਦੇਣਗੇ। ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਨੇਮ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਧੋਲੋਕ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਸਮਝੌਤਾ ਠਹਿਰੇਗਾ ਨਹੀਂ; ਜਦੋਂ ਉਮੜਦੀ ਹੋਈ ਮਾਰ ਲੰਘੇਗੀ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਯਸਾਯਾਹ 28:9–18।

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਠੱਠਾ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਆਗੂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਦ ਪਹਿਲਾਂ ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ “ਇਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮਦਭਰੇ” ਅਤੇ “ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ ਤਾਜ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਤਰਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਦਭਰੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਇਕ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਇਕ ਝੂਠੇ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਹੀ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਦ੍ਰਾਖਰਸ ਪੀਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋਏਲ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੰਦੇਸ਼, ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਦ੍ਰਾਖਰਸ, ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਟ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> ਹੇ ਮਤਵਾਲਿਓ, ਜਾਗੋ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰੋ; ਅਤੇ ਹੇ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲਿਓ ਸਭੋ, ਵਿਲਾਓ, ਨਵੇਂ ਦਾਖਰਸ ਦੇ ਕਾਰਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਯੋਏਲ 1:5.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

ਯੋਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਬਾਗ ਦੇ ਦੁਸ਼ਟ ਮਾਲੀ, ਜੋ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਏ ਅਤੇ ਨਿਆਇਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਤੋਂ “ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ” ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ “ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਪਾਨ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਆਖਰੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਣ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਮੱਤੇ ਮਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜਾਂ ਰੋਕ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।

> The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

> ਭੇਟ ਦੀ ਅਨਾਜ-ਭੇਟ ਅਤੇ ਪਾਨ-ਭੇਟ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਟੀ ਗਈ ਹੈ; ਯਾਜਕ, ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਸੇਵਕ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਖੇਤ ਉਜੜ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇਸ਼ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਨਾਜ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਤੇਲ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਕਿਸਾਨੋ, ਲੱਜਿਤ ਹੋਵੋ; ਹੇ ਅੰਗੂਰਬਾਨੋ, ਵਿਲਾਪ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਣਕ ਅਤੇ ਜੌ ਲਈ, ਇਸ ਕਾਰਨ ਕਿ ਖੇਤ ਦੀ ਫਸਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਈ ਹੈ। ਅੰਗੂਰ ਦੀ ਬੇਲ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਨਾਰ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਖਜੂਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਵੀ, ਅਤੇ ਸੇਬ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਅਰਥਾਤ ਖੇਤ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ, ਸੁੱਕ ਗਏ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਨੰਦ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਮੁਰਝਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੇ ਯਾਜਕੋ, ਆਪਣੀ ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹੋ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰੋ; ਹੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਸੇਵਕੋ, ਹਾਹਾਕਾਰ ਕਰੋ; ਆਓ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕੋ, ਟਾਟ ਪਹਿਨ ਕੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਪਏ ਰਹੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਨਾਜ-ਭੇਟ ਅਤੇ ਪਾਨ-ਭੇਟ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਰੋਕੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਪਵਾਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਠਹਿਰਾਓ, ਇਕ ਗੰਭੀਰ ਸਭਾ ਬੁਲਾਓ, ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੋ, ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਅੱਗੇ ਪੁਕਾਰੋ, ਹਾਏ ਉਸ ਦਿਨ ਉੱਤੇ! ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਾਂਗ ਆਵੇਗਾ। ਕੀ ਭੋਜਨ ਸਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਕੱਟਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ, ਹਾਂ, ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵੀ? ਯੋਏਲ 1:9–16।

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

ਜਦੋਂ ਯੋਏਲ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ “ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ” “ਜਾਗਦੇ” ਹਨ, ਤਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਜਾਗਦੇ ਹਨ ਉਹ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ—ਜੋ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਵਾਚਾ-ਪ੍ਰਜਾ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ “ਅੰਨ” ਅਨਾਜ ਲਈ ਇੱਕ ਆਮ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਸੁਰਗ ਦੀ ਰੋਟੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ “ਬਰਬਾਦ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

“ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ” ਉਹ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ 9/11 ਉੱਤੇ ਆਇਆ। “ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ” ਅਤੇ “ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ,” ਕਿਉਂਕਿ “ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ” ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਪਹਿਚਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ “ਪੁਰਾਣੇ” ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਹੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ “ਨਵਾਂ” ਸੰਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਹੀ “ਪੁਰਾਣੇ” ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੁੱਕ ਗਈ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਅਰਥ “ਲੱਜਿਤ ਹੋਣਾ” ਹੈ।

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

ਜੋ ਲੋਕ “ਲੱਜਿਤ” ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯੋਏਲ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਏਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਪਿਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਲੱਜਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ‘ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ’ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਨਾਜ, ਨਵੀਂ ਦਾਖਰਸ ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪਿਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਿਛਲਾ ਮੇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲਿਆਂ ਜਾਣ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੰਮ ਪਾਪ, ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਉਸੇ ਹੀ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਪਾਪ ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ “ਅੰਨ” ਹੈ। “ਨਵੇਂ ਮਦਿਰਾ-ਰਸ” ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ “ਵਰਖਾ” ਅਤੇ “ਮਦਿਰਾ-ਰਸ” ਦੋਹਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਵਰਖਾ” ਅਤੇ “ਮਦਿਰਾ-ਰਸ” ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਾਂ ਉਪਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

> ਤਾਂ ਭੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਲਾਭਕਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਮੈਂ ਨਾ ਜਾਵਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਂਤਵਨਾਦਾਤਾ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਨਾ ਆਵੇਗਾ; ਪਰ ਜੇ ਮੈਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵਾਂ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਪ, ਧਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਵੇਗਾ: ਪਾਪ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ; ਧਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਫਿਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੋਗੇ; ਨਿਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਹੁਣੇ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ, ਅਰਥਾਤ ਸੱਚ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਾਰੇ ਸੱਚ ਵਿੱਚ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਓਰੋਂ ਨਹੀਂ ਬੋਲੇਗਾ; ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਸੁਣੇਗਾ, ਉਹੀ ਬੋਲੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਵੇਗਾ। ਯੂਹੰਨਾ 16:7–13.

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

ਯੋਏਲ ਦਾ “ਅਨਾਜ” ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ, ਜੋ “ਪਾਪ” ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। “ਧਰਮਿਕਤਾ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ “ਨਵੀਂ” (ਵਰਤਮਾਨ-ਸੱਚਾਈ ਦੀ) “ਮਦਿਰਾ” (ਸੁਨੇਹੇ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਦਿਵਯਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੈ। “ਤੇਲ” “ਨਿਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਨਿਆਂ” ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ “ਤੇਲ” ਹੈ। ਯੋਏਲ ਦਾ ਅਨਾਜ, ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ ਅਤੇ ਤੇਲ ਪਾਪ, ਧਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੋਸ਼-ਬੋਧ ਹਨ। ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਉੰਡੇਲੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਯੋਏਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, “ਜਾਗੋ!”

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਹਨ, ਅਤੇ “ਖੇਤਿਹਾਰ” ਨੂੰ “ਲੱਜਿਤ” ਹੋਣਾ ਹੈ ਅਤੇ “ਅੰਗੂਰਬਾਨਾਂ” ਨੂੰ “ਵਿਲਾਪ” ਕਰਨਾ ਹੈ। ਯੋਏਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਲੱਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ।

> And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

> ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਵੋਗੇ ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਕਦੇ ਲੱਜਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਯੋਏਲ 2:27।

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

ਖੇਤੀਹਾਰ ਅਤੇ ਅੰਗੂਰਬਾੜੀ ਦੇ ਰਖਵਾਲੇ ਲੱਜਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਉਹ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਅੰਗੂਰਬਾੜੀ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਅਸਰ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਆਪਣੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਤੋਂ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਫਲ ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ “ਗੇਂਹੂਂ ਅਤੇ ਜੌ” ਲਈ ਲੱਜਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਰੋਂਦੇ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ ਦਿਨ “ਜੌ” ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਉਸ ਮੌਸਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ “ਗੇਂਹੂਂ” ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਅਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮਤਵਾਲੇ ਲੱਜਿਤ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਗਲਤ ਪਾਸੇ ਹਨ, ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਤੱਕ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਰ੍ਹ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> “ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਪਾਈ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਪਲਬਧ ਕਰਵਾਏ ਹਨ। ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਘਾਟ ਨੂੰ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਧਨੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੰਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇਣ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਵਿਅਕਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਲੋੜ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਿਰਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਮੈਲ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਨਿਵਾਸ ਲਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰੋਕਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿਆਗ ਦੁਆਰਾ, ਉਤਕਟ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਸੀ ਕਿ ਆਰੰਭਿਕ ਚੇਲੇ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਉਹੀ ਕੰਮ, ਕੇਵਲ ਵੱਧ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ, ਹੁਣ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮਕਰਤਾ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਮੰਗਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸੰਬੰਧੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਣ ਕਰੇ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਮਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਸੰਪੂਰਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ। ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਕੋਈ ਅਣਦੇਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਮੌਜੂਦ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਵੱਧ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸਰਗਰਮ ਮਸੀਹੀ ਗੁਣਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਨਹੀਂ ਵੱਧ ਰਹੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਾਂਗੇ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹ ਰਹੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਨਾ ਇਸ ਨੂੰ ਭੇਦ ਸਕਾਂਗੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।” Testimonies to Ministers, 506, 507.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

ਉਸ ਰੇਖਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ “ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦਾ ਮੌਸਮ” ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ” ਉਹ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗੀ ਸਭਾ-ਸੰਮੇਲਨ ਤੋਂ ਉਤਰ ਕੇ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਹ ਫੂਕਿਆ। ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ “ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ” ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਸੀ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅਲਫਾ ‘ਤੇ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਫੂਕੀ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ‘ਤੇ ਉਹ ਚੇਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਹ ਫੂਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅੱਗ ਵਰਗੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੋਹਾਂ ‘ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹੇ ਰਾਹੀਂ ਦਿਵਯਤਾ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪਹੁੰਚਾ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜੀਭਾਂ (ਮਨੁੱਖਤਾ) ਅਤੇ ਅੱਗ (ਦਿਵਯਤਾ) ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਸੁਨੇਹੇ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚ ਗੈਂਹੂੰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

ਉਹ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਹੀ ਇਕੱਲਾ ਉਹ ਭੇਟ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਖਮੀਰ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਰੋਟੀਆਂ ਸੇਕੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਦੋ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਜੇਹੇ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਪਾਪੀ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਲਾਕੀ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅਲਫਾ ਸਵਰਗ ਦੀ ਰੋਟੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਿਆਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਚੇਲੇ ਰੋਟੀ ਦੀਆਂ ਦੋ ਰੋਟੀਆਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਇਸ ਲਈ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਅਤੇ ਹਿਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਭੇਟ ਦਾ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ—ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ ਕਿ ਚੇਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਦਿਵਤਾ ਪਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

“ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ” ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿ ਕੇ ਇਹ ਉਮੀਦ ਰੱਖਣਾ ਕਿ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਲਾਭਾਂ ਦੀ ਘਾਟ,” ਜੋ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ” “ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ” ਨਾਲ “ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ,” “ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ,” “ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਲ ਹੈ।” ਪਹਿਲੀ ਵਰਖਾ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ “ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹ” ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 9/11 ਉੱਤੇ ਤੁਰਨ ਲਈ ਰਾਹ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ “ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਭੁੱਲ” ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਤੀਵ੍ਰ ਭਰਮ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੋਚਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਰੇਤ ਉੱਤੇ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

ਪਤਰਸ ਨੇ ਅੰਤਿਮ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਲੱਜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੌਣ ਮੱਤੇ ਸਨ ਅਤੇ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੋਏਲ “ਇਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮੱਤਿਆਂ” ਦੇ ਜਾਗ ਉੱਠਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਪਸ਼ਟ ਸਬੂਤ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੰਤਿਮ ਵਰਖਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੇਠ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹੋਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਸਦਾ ਲਈ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅੰਤਿਮ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ 9/11 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

ਪਤਰਸ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਤਰਸ ਇਹ ਸੂਚਿਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੈਂਤਕੁਸਤ, ਜਿਸ ਵੱਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਅੱਗੇ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਸਨ, ਹੁਣ ਪੂਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਯਹੂਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਲੋਕ, ਬਾਬਲ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਇੰਨੇ ਮੱਤੇ ਸਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਤਰਸ ਅਤੇ ਉਹ ਗਿਆਰਾਂ ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਮੱਤੇ ਹੋਣ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਇਆ। ਜਦੋਂ ਅਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮੱਤੇ ਲੋਕ ਯੋਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਜਾਗਦੇ” ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਦੋ ਵਰਗ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰਗ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਵਰਗ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦਾ।

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “ਸਾਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਉਸ ਓਸ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬੂੰਦਾਬਾਂਦੀਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਰਸਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਛਾਣਣਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਪਣਾਉਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਚਾਨਣ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਇਆਵਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ—ਉਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਏ—ਤਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ। ‘ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਕਲੀ ਉਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬਾਗ ਉਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਉਗਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਧਰਮ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਸਭਨਾਂ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਉਗਾ ਦੇਵੇਗਾ।’ ਯਸਾਯਾਹ 61:11. ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਣੀ ਹੈ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

“ਪਛਾਣਣਾ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ,” ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੀਤਕ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਤਰਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਢਾਂਚੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਯੋਏਲ ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਯੋਏਲ ਦੀ ਪਿਠਭੂਮੀ, ਪਤਰਸ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, 1844 ਦੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਲਈ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹ (ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ) ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ, ਪਿਠਭੂਮੀ ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਜੋਂ “ਪਛਾਣੇ” ਜਾਣੇ ਹਨ।

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਹ ਫੂਕਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ਾਰੋਹਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਤਾਂ ਉਹ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਉਡੇਲਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ “ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ” ਵਾਂਗ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੋਹਾਂ ਵੇਲਿਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਹੋਈ। ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ ਉਹ ਕੁਝ ਬੂੰਦਾਂ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤੀ ਰੁੱਤ ਦਾ ਅਲਫਾ ਹਨ, ਜੋ ਓਮੀਗਾ ਨਾਲ ਅਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਲਫਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਜੌਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਗੇਂਹੂਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 9/11 ਨੂੰ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਇਮਾਰਤਾਂ ਦੇ ਢਾਹੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਈ। ਇਹ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 9/11 ਜੌਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਗੇਂਹੂਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ।

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

ਅਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮਤਵਾਲੇ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਵੱਲ ਜਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਅਜੇਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਯੋਗ ਫਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਣਗੇ। ਯੋਏਲ ਮਤਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਅੰਨ” ਅਤੇ “ਪਾਨ” ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਕੱਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਤਾਜ਼ਾ ਨਿਚੋੜਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ “ਮਦਿਰਾ” ਮਤਵਾਲੇ ਪੰਜਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਪੀਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਖਮੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਹੈ। ਮਦਿਰਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੋਏਲ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਪਦੇਸ਼ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਅਫਰਾਈਮ ਦੇ ਮਤਵਾਲੇ ਖਮੀਰ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸ ਪੀਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ “ਨਵੀਂ” ਤਾਜ਼ਾ ਨਿਚੋੜੀ ਹੋਈ ਰਸਧਾਰ ਤੋਂ “ਕੱਟੇ” ਗਏ ਹਨ। ਮਦਿਰਾ ਦੀਆਂ ਦੋ ਕਿਸਮਾਂ ਦੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਤਵਾਲੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ “ਕੱਟੇ” ਗਏ ਹਨ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਆਧਾਰ ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਵਾਚਾ-ਰੀਤ ਉੱਤੇ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨੂੰ ਕੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। “ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਚਾ-ਜਨਤਾ ਵਜੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ।

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ—ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਣਮੋਹਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉੱਪਜੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ, ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਣਮੋਹਰ ਹੋਣ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਉੱਪਜੇ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉੰਡੇਲੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਐਕਸੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ-ਕਾਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੇ ਮੱਤੀ ਪੱਚੀ ਦੀਆਂ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੱਖਰ ਅੱਖਰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “ਮੱਤੀ 25 ਦੀਆਂ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।” The Great Controversy, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “ਮੈਨੂੰ ਅਕਸਰ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਸਿਆਣੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਪੰਜ ਮੂਰਖ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਅੱਖਰ ਅੱਖਰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਦਾ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ।” Review and Herald, August 19, 1890.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਜੋ ਦੁਰਾਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਧੋਖੇ ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੇਠ ਹੀ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,—ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ। ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ।’ ਪਰ ਕੁਝ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰਨ ਲਈ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਉਹ ਜਾਣਣਗੇ ਕਿ ਚਰਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਤੇਲ ਹੈ, ਹਸਤਾਂਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਉਹ ਤੇਲ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਹੈ। ਇਹ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਹਸਤਾਂਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਅਜਿਹਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਹਰ ਦਾਗ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।” Bible Echo, May 4, 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ “ਬੁਰਿਆਈ ਵਿੱਚ ਪਏ ਹੋਏ ਸੰਸਾਰ” ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ “ਆਤਮਿਕ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ?” ਯੋਏਲ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ:

> And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

> ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰੇਗਾ ਉਹ ਛੁਡਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਿਓਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਚੇ ਹੋਇਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਬੁਲਾਏਗਾ। ਯੋਏਲ 2:32.

We will continue these things in the following article.

ਅਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

> “ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਦੁਪਹਿਰ ਢਲਣ ਵੇਲੇ, ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਐਮਾਊਸ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਅੱਠ ਮੀਲ ਦੂਰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਨਗਰ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸੱਚੇ ਮਨ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਪਸਾਹ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਆਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਘਟੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਹਲ ਅਤੇ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਵੇਰ ਦੀ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦੀ ਦੇਹ ਕਬਰ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਦੀ ਰਿਪੋਰਟ ਵੀ ਸੁਣੀ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਮਿਲੀਆਂ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਮਨਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਹੇ ਸਨ। ਦੁੱਖ ਭਰੇ ਮਨ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਪੈਦਲ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮੁਕੱਦਮੇ ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਇੰਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਏ ਸਨ। ਆਸ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਹੀਣ, ਉਹ ਸਲੀਬ ਦੀ ਛਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰ ਰਹੇ ਸਨ।”

> “They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

> “ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਵਧੇ ਸਨ ਕਿ ਇੱਕ ਅਜਨਬੀ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਇੰਨੇ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਜ਼ਰ ਹੀ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਗੱਲਬਾਤ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦੇ ਰਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੀਤੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯਿਸੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੋਖ ਦੇਣ ਲਈ ਤਰਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ੋਕ ਵੇਖਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਰੋਧੀ ਅਤੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ, ਕੀ ਇਹ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਪਮਾਨਿਤ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ, ਮਸੀਹ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ? ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾ ਸਕਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੋ ਪਏ। ਯਿਸੂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਸੂ ਪੂੰਝ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇਹੇ ਪਾਠ ਦੇਣੇ ਸਨ ਜੋ ਉਹ ਕਦੇ ਨਾ ਭੁੱਲਦੇ।”

> “‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

> “ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਤੁਰਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਕਿਉਂ ਹੋ? ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਕਲੀਓਪਾਸ ਸੀ, ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਪਰਦੇਸੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਥੇ ਹੋਈਆਂ ਹਨ?” ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੱਸੀ, “ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕਰਮ ਅਤੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਨਬੀ ਸੀ;” ਪਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਲਈ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾ ਦਿੱਤਾ।” ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਗਹਿਰੇ ਦੁਖੀ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੰਬਦਿਆਂ ਹੋਠਾਂ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, “ਸਾਡੀ ਆਸ ਸੀ ਕਿ ਇਹੀ ਉਹ ਸੀ ਜੋ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਉੱਧਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਅੱਜ ਉਹ ਤੀਜਾ ਦਿਨ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਹੈ।”

> “Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

> “ਇਹ ਅਚਰਜ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਾ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਘਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ! ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਬਚਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਭਾਗ ਵੀ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਰਥਾਤ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਉਹ ਫਿਰ ਜੀ ਉੱਠੇਗਾ। ਇਹੀ ਉਹ ਭਾਗ ਸੀ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ। ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਭੁੱਲੀ। ‘ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਅਤੇ ਫਰੀਸੀ ਪਿਲਾਤੁਸ ਕੋਲ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਸਰਕਾਰ, ਸਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਫਿਰ ਜੀ ਉੱਠਾਂਗਾ।’ ਮੱਤੀ 27:62, 63. ਪਰ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਯਾਦ ਨਾ ਰਹੇ।”

> “‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

> “‘ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੂਰਖੋ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਿੱਚ ਹਿਰਦੇ ਤੋਂ ਸੁਸਤ ਹੋ ਜਿਹੜੀਆਂ ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਕਹੀਆਂ ਹਨ: ਕੀ ਇਹ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ?’ ਚੇਲੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਏ ਕਿ ਇਹ ਅਜਨਬੀ ਕੌਣ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕੇ ਅਤੇ ਐਸੀ ਗੰਭੀਰਤਾ, ਕੋਮਲਤਾ ਅਤੇ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਐਸੀ ਆਸ਼ਾਪੂਰਣ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਬੋਲ ਸਕੇ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਫੜਵਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਸ਼ਾਵਾਨ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਕਸਰ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਵੱਲ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕਦੇ ਅਤੇ ਸੋਚਦੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਠੀਕ ਉਹੀ ਬਚਨ ਸਨ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਹਿਣੇ ਸਨ। ਉਹ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਆਨੰਦਮਈ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਧੜਕਣ ਲੱਗ ਪਏ।

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

> “ਮੂਸਾ ਤੋਂ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਸਲ ਅਲਫਾ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈਆਂ। ਜੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਆਪਣੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਭੁੱਖ ਨਾ ਰਹਿੰਦੀ। ਪਰ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਧਾਰਿਤ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਅਚਰਜ-ਕਰਮ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਆਸਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਤੋਂ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਇਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸਬੂਤ ਸੀ।”

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> “ਇਨ੍ਹਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਜੋਂ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਰਸਾਈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਹੁਣ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਨੂੰ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਿਆਂ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਕੋਈ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਜਿਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਉੱਚਾ ਮੋਲ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਜੇ ਉਹ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਤਾਂ ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠੇ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।’ ਲੂਕਾ 16:31।”

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

> “ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੀ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਆਦਮ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਤੱਕ ਪਿਤਾਮਹਾਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਉੱਧਾਰਕ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਉਤਨੀ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਭਰੇ ਅਤੀਤ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਚਰਜ-ਕਰਮ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹਨ; ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉੱਧਾਰਕ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਮਾਣ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।”

> “Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

> “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਤਰਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਹੀ ਧਾਰਣਾ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੀ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲੇ ਮਸੀਹਾ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਉਤਰਾਈ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਂਦੀ, ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਵੀਂ ਅਵਸਥਾ ਤੱਕ ਆਇਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਧਾਰਣ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਹਰ ਇਕ ਵਿਸਥਾਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕੇ, ਉਸ ਦੁੱਖ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਬਾਰੇ ਸਮਝਣਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਰਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅਜੇ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਮਰਨਾ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਹਰ ਉਲੰਘਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਮਰਨਾ ਹੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ ਜੇ ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਰਹੇ। ਇਹ ਸਭ ਹੋਣਾ ਹੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮਹਿਮਾਮਈ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਹਰ ਸੰਭਵ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਯਾਇਆਂ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੀਉਣਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੀਇਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਯਤਨ ਨਾਲ।”

> “Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

> “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਖੋਲ੍ਹੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਰਮ-ਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ। ਚੇਲੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਗੱਲਬਾਤ ਮੰਦ ਨਾ ਪਈ। ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਧਾਰਕ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਝੜਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਰੋਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਅਭਾਗੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਰਾ ਭੀ ਸੰਦੇਹ ਨਾ ਹੋਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯਾਤਰਾ-ਸਾਥੀ ਕੌਣ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਾ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੀ ਔਖੇ ਪੱਥਰਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਭਲ ਕੇ ਤੁਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਰੁਕ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪਹਾੜੀ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹੇ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਕਹਿ ਸਕਦਾ ਸੀ, ‘ਸਰਬ ਅਧਿਕਾਰ ਮੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ,’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੱਤੀ 28:18।”

> “During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

> “ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਾਤਰੀਆਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਸਥਾਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਖੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਚੇਲੇ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਹੀ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਅਜਨਬੀ ਨੇ ਐਸਾ ਪ੍ਰਤੀਤ ਕਰਵਾਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਅੱਗੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੇਗਾ। ਪਰ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਮਨ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਹੋਰ ਸੁਣਨ ਲਈ ਤਰਸ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ‘ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੋ,’ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਨਿਮੰਤਰਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਉੱਤੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, ਆਗ੍ਰਹ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, ‘ਸਾਂਝ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਬੀਤ ਗਿਆ ਹੈ।’ ਮਸੀਹ ਨੇ ਇਸ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ‘ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਗਿਆ।’”

> “Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

> “ਜੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਮੰਤਰਣ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਕੇ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਯਾਤਰਾ-ਸਾਥੀ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਪ੍ਰਭੂ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਕਦੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੰਗਤ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਥੋਪਦਾ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿਲਚਸਪੀ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਮਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਦੀਨ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਰ ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਸਵਰਗੀ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਬਹੁਤ ਉਦਾਸੀਨ ਹੋਣ, ਜਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਨਾ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਗੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਵੱਡੀ ਹਾਨੀ ਝੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਜਿੰਨਾ ਚੇਲੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।”

> “The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

> ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਧਾਰਣ ਸਾਂਝ ਦਾ ਭੋਜਨ ਜਲਦੀ ਹੀ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਜਗ੍ਹਾ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਸੀਸ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੇਲੇ ਅਚੰਭੇ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਫੈਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਕੀਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਫਿਰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਲਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਵੇਲੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਹਿ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਹੈ! ਉਹ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਿਆ ਹੈ!

> “They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

> “ਉਹ ਉੱਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਕ ਜਣਾ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਕੀ ਸਾਡਾ ਦਿਲ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ ਸੜਕ ਉੱਠਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਸੀ?’”

> “But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

> “ਪਰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਬਿਨਾਂ ਚੱਖੇ ਹੀ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਸੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਚੱਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਆਏ ਸਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਜਲਦੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਰਾਹ ਦੇ ਕੁਝ ਭਾਗ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਢਲਵੀਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹਨ, ਚਿਕਣੀਆਂ ਚੱਟਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਫਿਸਲਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਨਾ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਰਾਹ ਤੈਅ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਯਾਤਰੀ ਦੀ ਲਾਠੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜੀ ਹੋਈ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸਾਹਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਤੇਜ਼ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਸਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੁੜ ਲੱਭ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਕਦੇ ਦੌੜਦੇ ਹੋਏ, ਕਦੇ ਠੋਕਰਾਂ ਖਾਂਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਅੱਗੇ ਹੀ ਵਧਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸਾਥੀ ਸਾਰੇ ਰਸਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।”

> “The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

> “ਰਾਤ ਅੰਧੇਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਧਰਮ ਦਾ ਸੂਰਜ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉੱਠਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਾਨੋ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਜੀਉਂਦਾ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਵਿਲਾਪ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਮਸੀਹ ਜੀ ਉੱਠਿਆ ਹੈ—ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਦੁਹਰਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹ ਸੋਗਮਗਨ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਮਾਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇ ਦੀ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਘਟਨਾ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਉਣੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣਾ ਹੈ ਕਿ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਆ ਮਿਲਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਉਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖੁਸ਼ਖਬਰੀ ਦਾ ਐਸਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀਆਂ ਆਸਾਂ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਅਤੇ ਅਨੰਤਤਾ ਲਈ ਵੀ ਨਿਰਭਰ ਹਨ।” The Desire of Ages, 795–801.

Back to Articles