Article

# ਅੱਠਵਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ — ਨੰਬਰ ਤਿੰਨ

ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 17, 2023

Formats

PDF
Word

ਇਸ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਆਖਰੀ ਉਲੇਖ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗੂਆਂ ਦੀ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਚੱਟਾਨ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਆ ਵੱਜੇਗੀ।

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੇ ਸੀ ਜਿੱਥੇ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਨੂੰ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ,” ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਅੱਗੇ “ਕਲੀਸਿਆਈ ਚਾਤੁਰਾਈ ਅਤੇ ਰਾਜਕਾਜੀ ਚਾਤੁਰਾਈ ਦੇ ਮਿਲਾਪ” ਵਜੋਂ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> “ਅਸੀਂ ਅਜੇਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਖ-ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਫੂਸ ਰੱਖ ਕੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਹਰ ਉਹ ਆਤਮਾ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ, ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਛਾਣ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸੱਬਥ ਹੈ। ਜੇ ਸਰਕਾਰ ਸੱਬਥ ਦਾ ਆਦਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਰਹੇਗੀ ਜੋ ਇਕ ਵਾਰ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਜਨੇਤਾ ਝੂਠੇ ਸੱਬਥ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਗੇ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਇਸ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਇਸ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਣਗੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸੱਬਥ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਧੰਨ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਹਜ਼ਾਰ ਪੀੜੀਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਅਲੱਗ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕਲੀਸੀਆਈ ਚਾਲਾਕੀ ਅਤੇ ਰਾਜਕਾਰੀ ਚਾਲਾਕੀ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਲੋਹੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਸ਼ਕਤ ਕਰਨਾ ਬੁਰੇ ਨਤੀਜੇ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਮਨੁੱਖ ਲਗਭਗ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਪਰ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਸਰਹੀਣ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਵਾਪਸ ਆ ਪਵੇਗਾ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਕਲੀਸਿਆਈ ਨੀਤਿਕਰਣ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਰਤੂਤਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਰਲਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਕ੍ਰਮਵੱਧੀ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮਿਲਾਪ “ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ,” ਅਤੇ ਇਹ “ਬੁਰੇ ਨਤੀਜੇ ਲਿਆਵੇਗਾ,” ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ “ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਿਰਰਥਕ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।”

ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਉਸ ਮਿਲਾਪ ਦਾ, ਜੋ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਵਰਣਨ ਪਰਗਮੁਸ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਲੀਸਿਆਈ ਚਾਤੁਰਾਈ ਅਤੇ ਰਾਜਕਾਜੀ ਚਾਤੁਰਾਈ ਦੇ ਜੋੜ ਨੇ ਉਸ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਗਮੁਸ ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਰਾਟ, ਜੋ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਸਮਝੌਤੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਦੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਵਿੱਚ “ਮਿੱਟੀ” ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਖ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਮੂਰਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਵੱਡੀ ਮੂਰਤੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਅਤਿ ਉੱਤਮ ਸੀ, ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਭਿਆਨਕ ਸੀ। ਇਸ ਮੂਰਤੀ ਦਾ ਸਿਰ ਖਰੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਛਾਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਚਾਂਦੀ ਦੀਆਂ, ਉਸ ਦਾ ਪੇਟ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੰਘਾਂ ਪਿੱਤਲ ਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਟੰਗਾਂ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਕੁਝ ਲੋਹੇ ਦੇ ਅਤੇ ਕੁਝ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸਨ। ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ ਜਦ ਤਕ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਬਿਨਾ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਸਨ, ਆ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਟੁਕੜੇ-ਟੁਕੜੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦਾਨੀਏਲ 2:31–34।

ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਹੁਣ “ਮਿੱਟੀ” ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਗੰਦੀ ਜਾਂ “ਦਲਦਲੀ ਮਿੱਟੀ” ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਪੈਰ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਕੁੰਭਾਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਅਤੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸਾ ਲੋਹੇ ਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ; ਤਥਾਪਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕੁਝ ਤਾਕਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਲੋਹੇ ਨੂੰ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ 2:41.

ਸ਼ੁੱਧ ਮਿੱਟੀ, ਜੋ ਕੁੰਭਾਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਸੀ, ਬਦਲ ਕੇ ਚਿਕੜੀ ਮਿੱਟੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਹ ਦਿਵਯ ਕੁੰਭਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਚਿਕੜੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

> ਪਰ ਹੁਣ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਪਿਤਾ ਹੈਂ; ਅਸੀਂ ਮਿੱਟੀ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਕੁੰਭਾਰ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦੀ ਕਰਤੂਤ ਹਾਂ। ਯਸਾਯਾਹ 64:8.

ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਸਮੁਰਨਾ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਖ਼ਾਲਿਸ ਮਿੱਟੀ ਸੀ। ਪਰਗਮੁਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਵਿੱਚ ਚੌਥਾ ਰਾਜ ਹੈ, ਉਹ ਮਿੱਟੀ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ “ਮਿੱਟੀ” ਵਜੋਂ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ “ਕੁੰਭਾਰ ਦੀ ਮਿੱਟੀ” ਵਜੋਂ, ਉਹ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਨਾਲ “ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ” ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਗਮੁਸ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਥਿਆਤੀਰਾ, ਜਾਂ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ, ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸੰਪੰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। “ਮਿੱਟੀ” ਤੋਂ “ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ” ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਦਲਾਅ ਉਹ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਹੈ ਜੋ ਥਿਆਤੀਰਾ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੌਲੁਸ ਦੂਜੇ ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ “ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਹੋਣਾ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਲੋਕ ਰੋਮ ਦੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ ਅਤੇ ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦਾ ਦੂਜਾ ਆਗਮਨ ਹੀ ਅਗਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਘਟਨਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਪੱਥਰ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਜਦਾ ਹੈ ਉਹ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪਰ ਕੀ ਮਸੀਹ ਨੇ 1798 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਉਹ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਕੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਉਹ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ?

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਉੱਤਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ 1798 ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਨੰਤਕਾਲੀ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਦੂਜਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ—ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਨੰਤਕਾਲੀ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਕੀ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ? ਮੈਂ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੋਹਾਂ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਜੋ 1798 ਨੂੰ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਚਾਰ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਦਾ ਚੌਥਾ ਰਾਜ ਸਿਰਫ਼ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਨਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੇ ਸਮਝੌਤੇ ਨੂੰ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਗਾਰੇਦਾਰ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਣ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਉੱਤਰ ਹੈ, ਹਾਂ। ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਥੂਆਤੀਰਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਪਰਗਾਮੁਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣਾ “ਕਿਰਪਾ” ਦਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਮੇਹ ਵਾਲਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉਸ ਦੇ “ਮਹਿਮਾ” ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਜੋ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਹਰ ਇਕ ਪੱਖੋਂ ਸਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੱਲ ਉਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਘਟ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ‘ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ,’ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ। ‘ਸਮੇਂ’—ਦਾਨੀਏਲ 9 ਦੀਆਂ ਉਨਾਹਠ ਹਫ਼ਤਿਆਂ—ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਸੀਹਾ, ‘ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ,’ ਤੱਕ ਵਿਸਤਾਰ ਕਰਨੀਆਂ ਸਨ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਯਰਦਨ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਤੇ ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ’ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਰਾਜ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੋਈ ਭੌਤਿਕ ਸਮਰਾਜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਅਮਰ ਰਾਜ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ‘ਰਾਜ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਲੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਪਰਮ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੇ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ;’ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ‘ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਭੁਤਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣਗੀਆਂ।’ ਦਾਨੀਏਲ 7:27। ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ’ ਇਹ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਖੀ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਪੱਤਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਦਇਆਲੂ ਮੱਧਸਥ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ‘ਸਾਡੀਆਂ ਕਮਜ਼ੋਰੀਆਂ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,’ ਪ੍ਰੇਰੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਆਓ, ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਦਇਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ ਲੱਭੀਏ।’ ਇਬਰਾਨੀਆਂ 4:15, 16। ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਣ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੰਘਾਸਣ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਰਾਜ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਆਪਣੀਆਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ‘ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਾਜ’ ਇਹ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਦਿਵਯ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।”

> “ਇਸ ਲਈ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਿੰਹਾਸਨ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਜ ਦਾ ਉਲੇਖ ਉੱਧਾਰਕ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਬਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ‘ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਣਗੇ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇਗਾ: ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।’ ਮੱਤੀ 25:31, 32. ਇਹ ਰਾਜ ਅਜੇ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।”

> “ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰਾਜ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੋਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਗਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਦੁਆਰਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਜਾਜਨ ਬਣ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਆਪਣੇ ਧਰਤੀਲੇ ਮਿਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ, ਉੱਧਾਰਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਹਠਧਰਮੀ ਅਤੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਨਾਲ ਥੱਕ ਕੇ ਕਲਵਰੀ ਦੀ ਬਲੀ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਗਥਸਮਨੀ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਕੰਬਿਆ। ਉਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਤੋਂ ਲਹੂ-ਮਿਸ਼੍ਰਿਤ ਪਸੀਨਾ ਪੂੰਝ ਕੇ ਦੋਸ਼ੀ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਧਰਮਤਾ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਹੋਣ ਲਈ ਛੱਡ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਦਾ, ਤਾਂ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਛੁਟਕਾਰਾ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉੱਧਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸਾਹ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, ‘ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ,’ ਤਾਂ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਏਦਨ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਦੁਆਰਾ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਤਦ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।” The Great Controversy, 347.

ਮਸੀਹ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਵੀ ਆਪਣੀ ਦੂਜੀ ਆਮਦ ਵੇਲੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

> “ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ—ਤਦ ਸਭ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।

> “ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰ ਦੂਤ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਮਸੀਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ। ਅੰਤਲੀ ਵਰਖਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯਿਸੂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਸਭ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਆਕਾਸ਼ ਇਸ ਕਾਰਜ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਦੂਤ ਵੀ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।” Spalding and Magan, 3.

ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਸੀਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਛੱਡਿਆ ਜਾਣਾ—ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਨਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਇਕ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ। ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ।

> “ਦੂਤ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੀ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪੈਣ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪੈਣ ਲਈ ਉਤਾਵਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਮੌਤ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

> “ਕੀ ਅਸੀਂ ਅਨੰਤ ਜਗਤ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਹੱਦ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇ ਰਹੀਏ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਸੁਸਤ, ਠੰਢੇ ਅਤੇ ਮੁਰਦੇ ਹੋਈਏ? ਹਾਏ, ਕਾਸ਼ ਸਾਡੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਾਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਫੂਂਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਜੀਉਣ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਰਾਹ ਸੰਗੜਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਾਟਕ ਤੰਗ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੰਗ ਫਾਟਕ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਦੀ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ।” Manuscript Releases, volume 20, 217.

ਫਰਿਸ਼ਤੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਉਸ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜੇ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਅਤੇ ਨਾਸ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਛੁੱਟ ਕੇ ਦੌੜ ਪੈਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਂਸ ਵਾਂਗ ਫੂੰਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਊਂਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਫੂੰਕੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਾਂਸ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੜਾ ਹੋਣ ਅਤੇ ਜੀਊਂਦਾ ਹੋਣ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਉਹ ਪੈਰ, ਜੋ ਲੋਹੇ ਅਤੇ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ ਹਾਲੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।

> “ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵਰਸਣੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਦੂਤ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਤਰਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਣੀ ਹੈ।” Review and Herald, April 21, 1891.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਠਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੋ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹਨ।

> “ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਰਵਜਨਿਕ ਸੇਵਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਧਰਮਨਿੰਦਾ-ਭਰੀ ਬੇਅਦਬੀ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਆਖਰੀ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਲਈ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।” Selected Messages, book 2, 118.

ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਲਈ ਜਾਗਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਜਾਗਣ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਹਨ।

> “ਇੱਕ ਸੰਸਾਰ ਹੈ ਜੋ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਵਿੱਚ, ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਭ੍ਰਮ ਵਿੱਚ, ਮੌਤ ਦੀ ਛਾਂ ਹੀ ਹੇਠ ਪਿਆ ਹੈ,—ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ, ਸੁੱਤਾ ਹੋਇਆ। ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੀੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ? ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲ੍ਹਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ।’ ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰਨ ਲਈ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਾਲ ਉਹ ਜਾਣਣਗੇ ਕਿ ਚਰਿੱਤਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਤੇਲ ਹੈ, ਹਸਤਾਂਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।” Bible Echo, May 4, 1896.

ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਲਈ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪੀੜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ? ਕਿਹੜੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੀ ਹੈ?

ਉਹ “ਆਵਾਜ਼” ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੋਰ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਇਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਕੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਸਨ ਕਿ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਇੱਕ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ? ਹਾਂ।

ਉਸ ਨੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ “ਕਿਰਪਾ” ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਵਿੱਚ, ਕੀ ਥਿਆਤੀਰਾ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ? ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿੱਟੀ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਮਿੱਟੀ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਚਿਕੜੀ ਮਿੱਟੀ ਬਣ ਗਈ। ਤਾਂ ਫਿਰ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਥਿਆਤੀਰਾ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਵੀ? ਉਹ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਇਸ ਤੱਥ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਚੌਥੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਘਮੰਡ ਦੀ ਚਰਮ ਸੀਮਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

> ਰਾਜੇ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਰਾਜ-ਮਹਿਲ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਆਦਰ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ? ਦਾਨੀਏਲ 4:30.

ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਉੱਤੇ ਖੇਤ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਜੀਊਣ ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛ ਕੇ ਆਪਣਾ ਅਹੰਕਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ ਦਾ ਰਾਜ ਮੈਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ? ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, “ਭੇਦ, ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ, ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਘਿਣਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਂ।” ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਰੋਮੀ ਕਲੀਸੀਆ ਹੀ ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ ਹੈ। ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਘਾਤਕ ਘਾਉ ਲੱਗਿਆ। ਯਸਾਯਾਹ ਤੇਈ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਲਈ ਭੁੱਲੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਵੀ ਇੱਕ ਘਾਤਕ ਘਾਉ ਦਾ ਭਾਗੀ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤਦ ਚੰਗਾ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੂੰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ ਨੇ ਆਤਮਿਕ ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ ਦਾ ਪੂਰਵਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਪਿੱਤਲ ਜਾਂ ਲੋਹੇ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਕਟੋਰਾ ਸੀ।

> ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜਾਮਨੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਸੀ ਜੋ ਘਿਣਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਭਚਾਰ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 17:4.

ਸੋਨਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਰਾਜ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ 1798 ਵਿੱਚ ਮਾਰਾਤਮਕ ਘਾਅ ਲੱਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜ ਸਿੰਹਾਸਨ ਤੇ ਬੈਠਿਆ। ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਚਾਂਦੀ ਦਾ ਰਾਜ ਆਇਆ ਜੋ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਮਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ, ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠ ਵਿੱਚ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਿੰਗ ਆਖ਼ਿਰ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਿਆ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਸੀ। ਦਾਰਿਯੁਸ ਮਾਦੀ ਪਹਿਲਾ ਸਿੰਗ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਕੁਰੁਸ਼, ਇੱਕ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸੀ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਾਦੀ ਰਾਜਾ ਦਾਰਿਯੁਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੱਤਾ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ ਸੀ।

ਕੁਰੁਸ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬੰਧੁਆਈ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਰੰਭ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਮੇਦੀ-ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਾਮਰਾਜ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗ ਹਨ, ਜੋ ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਦਾਰਿਯੁਸ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੁਰੁਸ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕੁਰੁਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ, ਤਿਵੇਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਸੀ ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਦੀ ਬੰਧੁਆਈ ਦੇ ਕੈਦੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਰੱਖੀ। ਬਾਬਲ ਦੀ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬੰਧੁਆਈ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਨੇ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਧੁਆਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਮੋਢੇ ਹਨ।

ਪੀਤਲ ਦਾ ਤੀਜਾ ਰਾਜ ਯੂਨਾਨ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਜ ਸੀ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅਜੇ ਤੱਕ ਆਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਸ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ, ਅੱਠਵੇਂ ਰਾਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਦੇਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਹ ਸਮਝੌਤਾ ਇਸ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਸਾਰ ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ “ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ” ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਰਸਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚਾ ਕਰਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੋਰ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਆਪਣੇ “ਮਹਿਮਾ” ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਸਿੰਗ ਆਖ਼ਰ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਲਈ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸਲਾਮ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਰਾਜ ਉਸ ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਿੰਗ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸਿੰਗ ਨਿਕਲੇ।

ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀ ਲੋਹੇ (ਰਾਜਕਾਜ) ਅਤੇ ਗਾਰੀਲੀ ਮਿੱਟੀ (ਕਲੀਸੀਆਈ ਪ੍ਰਬੰਧ) ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਅਤੇ ਦੱਸ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ (ਦੱਸ ਰਾਜੇ) ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਪੱਥਰ, ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਵੱਜਦਾ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਾਰੇ ਉਤਨੇ ਹੀ ਸਹੀ ਸਨ, ਜਿੰਨੇ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਸਹੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸਦਾ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਰਾਜ ਚਾਰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਤਮਿਕ ਸਮਕੱਛਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦੇ ਹਨ।

ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਅੱਠਵਾਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਅੱਠਵਾਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਅੱਠਵਾਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ੍ਯ ਸਤਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਅੱਠਵਾਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਰੋਮ ਅੱਠਵਾਂ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ (Alpha) ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਆਖ਼ਰੀ (Omega) ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> “ਅਸੀਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੰਮ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਉਸ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲੋਹਾ ਗਿੱਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਖ-ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਲੱਕੜ, ਘਾਹ ਅਤੇ ਭੂਸਾ ਰੱਖ ਕੇ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹਰ ਉਹ ਆਤਮਾ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਲਈ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹੈ, ਇਹ ਵੇਖੇਗਾ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਵਿਲੱਖਣ ਪਹਿਚਾਣ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸੱਬਤ ਹੈ। ਜੇ ਸਰਕਾਰ ਸੱਬਤ ਦਾ ਆਦਰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇ ਜਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਖੜੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਨੇਤਾ ਇਸ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦੇਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਇਸ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਪਾਲਣ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਦੇਣਗੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਸੱਬਤ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਥਾਪਣਗੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਲਈ ਵੱਖਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇ। ਧਾਰਮਿਕ ਕੌਸ਼ਲ ਅਤੇ ਰਾਜਕੌਸ਼ਲ ਦਾ ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਲੋਹੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਏਕਤਾ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਸੰਪੰਨ ਕਰਨਾ ਬੁਰੇ ਨਤੀਜੇ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਮਨੁੱਖ ਲਗਭਗ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਰਾਜਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਲਗਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜੋੜ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਅਕਾਰਥ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬੁਰਾ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਉਲਟ ਪਵੇਗਾ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 4, 1168.

ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਸੰਬੰਧੀ ਦੋ ਸਹੀ ਅਗਵਾਈਕਾਰੀ ਸਮਝਾਂ ਨੂੰ “ਨਵਾਂ” ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਜੋ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਸਭ ਕੁਝ ਨਵਾਂ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਲਿਖ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਚਨ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ। ਜੋ ਤ੍ਰਿਹਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇ ਜਲ ਦੇ ਚਸ਼ਮੇ ਤੋਂ ਮੁਫ਼ਤ ਪਿਲਾਵਾਂਗਾ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 21:5, 6.

Back to Articles