Article

# ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਅਤੇ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 - ਨੰਬਰ ਤਿੰਨ

ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਕੰਨ ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 25, 2023

Formats

PDF
Word

ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨਾਂ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇੱਕ ਕੁੰਜੀ ਹਨ। “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ-ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਰਥਨ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਦਸਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਸ ਸਮਝ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਤਿੰਨ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “1840–44 ਦੀ ਐਡਵੈਂਟ ਚਲਹਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੀ; ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕੇਂਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਰੁਚੀ ਇਤਨੀ ਮਹਾਨ ਸੀ ਜਿੰਨੀ ਕਿ ਸੋਲਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਆੰਦੋਲਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿਸੇ ਵੀ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਗਈ; ਪਰ ਇਹ ਸਭ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਅਧੀਨ ਉੱਠਣ ਵਾਲੀ ਮਹਾਬਲੀ ਚਲਹਿਰ ਦੁਆਰਾ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।” The Great Controversy, 611.

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ 1840 ਤੋਂ ਆਗੇ ਸੰਸਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ, ਅਗਵਾਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮਿਥ ਇਹ ਮੰਨਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ 1798 ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 1840 ਵਿੱਚ ਥੱਲੇ ਉਤਰਿਆ ਦੂਤ ਉਹੀ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਸੀ। ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਅੰਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਮਿਥ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਨੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਤੱਕ ਲਿਜਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।

> “ਇਸ ਲਈ 1798 ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਰੋਕ ਸੀ, ਉਹ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ; 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਤੋਂ ਮੋਹਰ ਹਟਾ ਲਈ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 14 ਦਾ ਦੂਤ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਨਿਕਲ ਪਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅਧਿਆਇ 10 ਦਾ ਦੂਤ ਵੀ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈ ਕੇ ਇਹ ਸਹੁੰ ਖਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਨਾ ਰਹੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਸਤੀਆਤ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਥਾਨ ਤੇ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹਨ। ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਇੱਥੇ ਕਿਸੇ ਤਰਕ ਵਿੱਚ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੌਜੂਦਾ ਪੀੜ੍ਹੀ ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਦੇਖ ਰਹੀ ਹੈ। ਆਗਮਨ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਅਤੇ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਪੂਰਤੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਇਸ ਦੂਤ ਦੀ ਸਥਿਤੀ—ਇੱਕ ਪੈਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ—ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਉਸਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਸਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਦੂਤ ਲਈ ਕੇਵਲ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਲੈਣਾ ਕਾਫ਼ੀ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪੈਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਅਨੁਮਾਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਹਾਂਸਾਗਰ ਪਾਰ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਗਾਂ ਤੱਕ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਇਸ ਅਨੁਮਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉੱਪਰ ਉਲੇਖਿਤ ਆਗਮਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰੇਕ ਮਿਸ਼ਨਰੀ ਕੇਂਦਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਸੀ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਧਿਆਇ 14 ਹੇਠ ਹੋਰ।” ਉਰਾਯਾਹ ਸਮਿੱਥ, ਡੈਨੀਅਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ, 521.

ਇਸ ਲਈ, ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਓਟੋਮਨ ਸਰਬੋਚਤਾ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅੰਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:

> “1840 ਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਇਕ ਹੋਰ ਅਦਭੁੱਤ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੁਚੀ ਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੇਵਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋਸਿਆ ਲਿਚ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 9 ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਆਖਿਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਓਟੋਮਨ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਤਨ... 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਕੌਂਸਟਾਂਟੀਨੋਪਲ ਵਿੱਚ ਓਟੋਮਨ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਗੱਲ ਸੱਚ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗੀ।”

> “ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਠੀਕ ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਰਕੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਦੂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ ਯੂਰਪ ਦੀਆਂ ਸਹਿਯੋਗੀ ਤਾਕਤਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣੀ ਗਈ, ਤਦ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਪਣਾਏ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਸਹੀਤਾ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਗਮਨ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਪਦ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ, ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ, ਅਤੇ 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਇਹ ਕੰਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲਿਆ।” The Great Controversy, 334, 335.

ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ 1840 ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਕੌੜੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਯੂਹੰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਪਰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਕੌੜੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਸਹਿਣੀ ਪਈ। ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਤੋਂ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਤੱਕ 1840 ਤੋਂ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ।

ਦੂਜਾ ਸਾਕਸ਼ੀ ਯੂਹੰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਸਵੀਕਾਰਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਫਿਰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੌੜੀ ਹੋ ਗਈ।

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚੋਂ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਕੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 10:10.

ਦਸਵੀਂ ਆਇਤ ਇੱਕ ਹੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੂਜੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ ਕਿ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ ਕਿ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਾਪਰੀਆਂ। ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਇਸ ਲਈ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਉਸੇ ਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਲਈ ਤਿੰਨ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗਵਾਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੀ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਫਿਰ ਆਖ਼ਰੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, “ਸੱਤ ਗੱਜਾਂ” ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਲਈ ਇੱਕ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਓਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਫਿਰ ਅਨੇਕ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 10:11.

ਸੱਤ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ—ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਦੋਂ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਉੱਤੇ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤਾ ਗਿਆ—ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਏਗੀ, ਜਦੋਂ 1989 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੂਤ ਦੇ ਉਤਰਣ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉਤਰਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਦੂਤ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਉਤਰਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ 1840 ਤੋਂ 1844 ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦੁਹਰਾਈ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਵੱਲ ਵੱਧ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰੇ ਇਹ ਅਵਲੋਕਨ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਜਨਤਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਜੋ ਗੱਲ ਹਾਲ ਹੀ ਤੱਕ ਕਦੇ ਪਛਾਣੀ ਨਾ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਨਾਲ ਇਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਤਰਲੀਨ ਹੈ। ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਤਰਲੀਨ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 1843 ਤੋਂ 1844 ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, 1840 ਤੋਂ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਤਿਹਾਸਕ ਲਾਈਨ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਲਾਈਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> “1840–1844 ਤੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੇ ਹਨ। ”

> “ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਧੰਨ ਹਨ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਦੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ’ [Matt. 13:16, 17]। ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।

> “ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਿਆਂ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ; ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਦ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ।” Manuscript Releases, volume 21, 437.

“ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ” ਜੋ “1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਦੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।” ਯਿਸੂ ਨੇ ਇਸ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਦੋ ਸੁਸਮਾਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹਰ ਇਕ ਉਲੇਖ ਵੱਖਰੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸੀ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ, ਇਹ ਆਖਦਿਆਂ, ਵੇਖੋ, ਇੱਕ ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜਣ ਲਈ ਨਿਕਲਿਆ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੀਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੁਝ ਬੀਜ ਰਾਹ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੰਛੀ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਗ ਗਏ। ਕੁਝ ਪੱਥਰੀਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਿੱਟੀ ਨਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿੱਟੀ ਡੂੰਘੀ ਨਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੜ ਗਏ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ; ਅਤੇ ਕੰਡੇ ਵਧੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਪਰ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ, ਅਤੇ ਫਲ ਲਿਆਂਦੇ, ਕੋਈ ਸੌ ਗੁਣਾ, ਕੋਈ ਸੱਠ ਗੁਣਾ, ਕੋਈ ਤੀਹ ਗੁਣਾ। ਜਿਸ ਦੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣੇ। ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਨਾ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਬਹੁਤਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਜਿਸ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਅਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਖਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਤਾਂ ਰਹੋਗੇ, ਪਰ ਸਮਝੋਗੇ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਵੇਖਦੇ ਤਾਂ ਰਹੋਗੇ, ਪਰ ਬੂਝੋਗੇ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਲੋਕ ਦੇ ਦਿਲ ਮੋਟੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੀਟ ਲਈਆਂ ਹਨ; ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਮਝਣ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਾਂ। ਪਰ ਧੰਨ ਹਨ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖਵਕਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਉਹ ਵੇਖਣ, ਪਰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ ਉਹ ਸੁਣਣ, ਪਰ ਨਾ ਸੁਣ ਸਕੇ। ਮੱਤੀ 13:3–17.

ਮੱਤੀ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਿਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ “ਸੁਣਨ” ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਿਆਂ, ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲਾਓਦੀਕੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਛੇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਊਚਰ ਫ਼ੋਰ ਅਮੈਰਿਕਾ ਨੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਛੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਛੇ ਦੀ ਆਇਤ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਸੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਹਵਾਲਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

> ਜਿਸ ਸਾਲ ਰਾਜਾ ਉਜ਼ਜ਼ੀਆਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਸਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਉੱਠਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾ ਪੱਲਾ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੇਰਾਫੀਮ ਖੜੇ ਸਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਛੇ ਪਰ ਸਨ; ਦੋ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਢੱਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਡਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ 6:1–3.

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੀ ਅਠਾਰਹਵੀਂ ਅਧਿਆਇ ਵਾਲਾ ਦੂਤ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਕੁੰਜੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸ ਸਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਸਾਲ ਰਾਜਾ ਉਜ਼ਜ਼ੀਆ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਰਾਜਾ ਉਜ਼ਜ਼ੀਆ ਨੇ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਦਰੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅੱਸੀ ਪਾਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਐਸਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕੋੜ੍ਹ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਆਘਾਤ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਸੀ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਛਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ; ਉਸ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਹੋਰ ਨੂੰ ਬਿਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਹ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਮਰ ਗਿਆ। ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਵੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਯਹੂਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਮਰੀ ਸੀ। ਪਰ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਉਹ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਯਸਾਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਅਜ਼ਰਯਾਹ ਜਾਜਕ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅੰਦਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਅੱਸੀ ਜਾਜਕ ਵੀ ਸਨ, ਜੋ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਉਜ਼ਜ਼ਿਯਾਹ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਉਜ਼ਜ਼ਿਯਾਹ, ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਧੂਪ ਸਾੜਣਾ ਤੇਰਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਤਾਂ ਹਾਰੂਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਜਾਜਕਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜੋ ਧੂਪ ਸਾੜਣ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਤੇਰੇ ਆਦਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” ਤਦ ਉਜ਼ਜ਼ਿਯਾਹ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਧੂਪ ਸਾੜਣ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧੂਪਦਾਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਾਜਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਹੀ ਜਾਜਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ, ਧੂਪ ਦੀ ਵੇਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕੋੜ੍ਹ ਫੂਟ ਨਿਕਲਿਆ। ਅਤੇ ਮਹਾਂ ਜਾਜਕ ਅਜ਼ਰਯਾਹ ਨੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜਾਜਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਕੋੜ੍ਹ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਥੋਂ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ; ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਘਬਰਾਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਜ਼ਜ਼ਿਯਾਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਕੋੜ੍ਹੀ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਕੋੜ੍ਹੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਅਲੱਗ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਯੋਥਾਮ ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਉੱਤੇ ਨਿਯੁਕਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। 2 ਇਤਿਹਾਸ 26:17–21.

ਇਹ ਜਾਣਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਸੇਵੰਥ-ਡੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਨਸੀਲ ਹੋਣ ਦੇ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਤੱਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਦੇ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਸਿੰਗ ਦਾ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਇਤਿਹਾਸ। ਦੂਜਾ ਤੱਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣਾ ਅਤਿ ਅਵਸ਼ਯਕ ਹੈ, ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੀਜਾ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੱਤ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਰਚਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਨਸੀਲ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਛਾਣਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਯਹੂਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਉਲੰਘਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਵੀ ਉਲੰਘਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਯਸਾਯਾਹ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਆਪ ਅੱਗੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹੀ ਬਚਨ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਨੇਮ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ “ਸੁਣਨ” ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਆਖ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਸੁਣੋਗੇ, ਪਰ ਸਮਝੋਗੇ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਵੇਖੋਗੇ, ਪਰ ਬੂਝੋਗੇ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਲੋਕ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੋਟਾ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ; ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ, ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਮਝਣ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਯਸਾਯਾਹ 6:9, 10.

ਯਸਾਯਾਹ ਜੋ ਕਾਰਜ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਕਾਰਜ ਹੈ ਜੋ ਯੂਹੰਨਾ ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਖਾਧੀ। ਉਹ ਇਕ ਝਿੜਕੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਕ ਅਹਿਦ-ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਕੋਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਉਗਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਵਕਤਿਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਲੂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਤੂੰ, ਕਫਰਨਹੂਮ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਡਿੱਗਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਮੇਰਾ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮੇਰਾ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤਰ ਜਣੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਮੁੜ ਆਏ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਤਾਂ ਭੂਤ ਵੀ ਸਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਬਿਜਲੀ ਵਾਂਗ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਡਿੱਗਦਾ ਦੇਖਿਆ। ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਅਤੇ ਬਿਛੂਆਂ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣ ਦੀ, ਅਤੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇਗੀ। ਤਦਾਪਿ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੋ ਕਿ ਆਤਮਾਵਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅਧੀਨ ਹਨ; ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਵਧ ਕਰਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਸੇ ਘੜੀ ਯਿਸੂ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਸਮਝਦਾਰਾਂ ਤੋਂ ਲੁਕਾਈਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਲਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ; ਹਾਂ, ਹੇ ਪਿਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਤੇਰੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਭਲਾ ਲੱਗਿਆ। ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਮੈਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਪੁੱਤਰ ਕੌਣ ਹੈ, ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ; ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਕੌਣ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਪੁੱਤਰ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੇ। ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਹਾ, ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜੋ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਣ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ। ਲੂਕਾ 10:15–24.

ਫਿਰ, ਉਸ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਾ ਸੰਦਰਭ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਦੇਖਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਲੋਕ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਇੱਕ ਵਾਚਾ-ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ “ਸੁਣਨ” ਲਈ ਇੱਛੁਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਕਫਰਨਹੂਮ ਉੱਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ [ਬਰੈਕਟਾਂ] ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਸ ਤਾੜਨਾ ਨੂੰ ਰੱਖ ਕੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ।

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਿੰਨੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਧੀਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਕਿੰਨੇ ਕੌੜੇ ਬਚਨ ਬੋਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਨਾ ਹੋਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿੰਨੀ ਨਿੰਦਾ ਉਚਾਰੀ ਗਈ ਹੈ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਹੋਰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪਾਪੀ ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖਦਾ। ਜੋ ਹੋਰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਹ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚਾਨਣ, ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਮੌਕੇ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜੇਕਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਚਾਨਣ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਸਾਡੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਹੋਰ ਉੱਤਮ ਨਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਚਾਨਣ ਦਾ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਤੁਰਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮਸੀਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਸੂਰ ਅਤੇ ਸੀਦੋਨ ਦਾ ਹਾਲ ਵੱਧ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਤੂੰ, ਕਫ਼ਰਨਹੂਮ [ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਚਾਨਣ ਮਿਲਿਆ ਹੈ], ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈਂ [ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ], ਤੂੰ ਪਾਤਾਲ ਤੱਕ ਥੱਲੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਸੋਦੋਮ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੱਜ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਾ। ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਸੋਦੋਮ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਹਾਲ ਵੱਧ ਸਹਿਣਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ।’ ਉਸ ਸਮੇਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ‘ਹੇ ਪਿਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਗਿਆਨੀਆਂ ਅਤੇ ਚਤੁਰਾਂ ਤੋਂ [ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੱਖੀਂ] ਲੁਕਾਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਲਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ।’”

> “‘ਹੁਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ ਵਾਰੰਵਾਰ ਬੋਲਿਆ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਸ ਘਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਉਹੀ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਸ਼ੀਲੋਹ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿਗਾਹ ਅੱਗੋਂ ਕੱਢ ਸੁੱਟਾਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ, ਅਰਥਾਤ ਐਫਰਾਈਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ, ਕੱਢ ਸੁੱਟਿਆ ਹੈ।’” Review and Herald, August 1, 1893.

ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਗਏ ਉਹ “ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ” ਉਹੀ ਕੰਮ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੰਮ 1843 ਅਤੇ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ 1843 ਅਤੇ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਜੋ ਇਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਉਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

> “ਰਾਹ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਚਮਕਦਾਰ ਜੋਤ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਹ ‘ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ’ ਸੀ। ਇਹ ਜੋਤ ਸਾਰੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਰਹੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਚਾਨਣ ਦਿੰਦੀ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਠੋਕਰ ਨਾ ਖਾਣ।”

> “ਜੇਕਰ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਅੱਗੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਸਨ। ਪਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੁਝ ਥੱਕ ਗਏ, ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਹਾਲੇ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਾਖਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣਗੇ। ਤਦ ਯਿਸੂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸੱਜੀ ਬਾਂਹ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੌਸਲਾ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਤੋਂ ਇੱਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟ ਟੋਲੀ ਉੱਪਰ ਲਹਿਰਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ‘ਅੱਲੇਲੂਯਾ!’ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਦੇ ਸਨ। ਹੋਰਾਂ ਨੇ ਬੇਸਮਝੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੂਰ ਤੱਕ ਲਿਆਇਆ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਵਾਲੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਬੁੱਝ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪੈਰ ਪੂਰਨ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਠੋਕਰ ਖਾ ਗਏ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਅੱਖੋਂ ਓਝਲ ਕਰ ਬੈਠੇ, ਅਤੇ ਰਾਹ ਤੋਂ ਡਿੱਗ ਕੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਏ।” Early Writings, 15.

ਯਹੂਦਾ ਦੀ ਜਾਤਿ ਦਾ ਸਿੰਘ ਹੁਣ ਜੋ ਖੋਲ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ 1843 ਅਤੇ 1844 ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਤਿਹਾਸ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੂਪਕ ਵਾਚਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਜਿਹੇ ਮੀਲ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਜੇ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਹਰ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨ ਲਈ ਹਮਲੇ ਦੀ ਵੱਖਰੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਉਂਦਾ, ਪਰ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

> “ਪਰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨਿਕੰਮਾ ਨਹੀਂ ਬੈਠਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਹੋਰ ਸੁਧਾਰਕ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਹੈ—ਸੱਚੇ ਕੰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਚੀਜ਼ ਥੋਪ ਕੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ। ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਮਸੀਹ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ।” The Great Controversy, 186.

ਇਸ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਸਾਡੇ ਵੱਲੋਂ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਮੂਹਿਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਚਾਦਰ ਨੂੰ ਥਾਮੀ ਰੱਖਣਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਉਹ ਇਸ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਇਹ ਅੜੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅੰਦੋਲਨ ਹਨ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਨਕਲੀ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਦੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕਿਹੜਾ ਅੰਦੋਲਨ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਸਿੰਗ ਧਾਰਣ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।

1843 ਅਤੇ 1844 ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹਰ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਵਜੋਂ ਵਰਤਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਇਸ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਿ 1843 ਅਤੇ 1844 ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

ਮੂਸਾ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਨਬੀ ਖੜਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਬੀ ਯਿਸੂ ਸੀ। ਲੂਕਾ ਨੇ ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੇ ਮੂਸਾ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।

> ਯਹੋਵਾਹ ਤੇਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੇਰੇ ਲਈ ਤੇਰੇ ਹੀ ਵਿਚੋਂ, ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਨਬੀ ਖੜਾ ਕਰੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੁਣਨੀ। ਬਿਵਸਥਾ ਸਾਰ 18:15.

ਯਿਸੂ ਉਹ ਨਬੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਸੁਣਨੀ ਹੈ।

> ਕਿਉਂਕਿ ਮੂਸਾ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ‘ਪ੍ਰਭੂ ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੁਹਾਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਨਬੀ ਖੜਾ ਕਰੇਗਾ; ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹੇ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਹਰ ਉਹ ਜਿੰਦ ਜੋ ਉਸ ਨਬੀ ਦੀ ਨਾ ਸੁਣੇਗੀ, ਲੋਕਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਾਸ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।’ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਮੂਏਲ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਨਬੀ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਬੋਲੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਬੀਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਵੀ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ‘ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸਭ ਕੁਲਾਂ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਣਗੀਆਂ।’ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੁਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਮੋੜ ਕੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇ। ਕਰਤੱਬ 3:22–26.

ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਸੀ। ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਵੇਲੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਚਾਹੇ ਉਹ ਗੱਡਰੀਏ ਸਨ, ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਤੋਂ ਆਏ ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੇਰੋਦੇਸ, ਜਾਂ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਅੰਨਾ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਓਨ—ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਬਿੰਦੂ ‘ਤੇ ਯਹੂਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਲੰਘਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਤਲਾਕ ਕ੍ਰਮਬੱਧ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਨਾਲ ਹੋਈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

> “ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਅਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੀਵ ਹੋਰ ਵੀ ਡੂੰਘੀ ਅਤੇ ਕੋਮਲ ਰੁਚੀ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਖਿੱਚੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਕਾਰਨ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਹੋਰ ਚਮਕਦਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬੇਤਲਹਿਮ ਦੀਆਂ ਟਿੱਬੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਗਣਿਤ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਸੰਕੇਤ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਸ ਅਨੰਦਮਈ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ। ਜੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅਗੂ ਆਪਣੇ ਸੌਂਪੇ ਗਏ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚੇ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੁਚਨਾ ਦੇਣ ਦੇ ਆਨੰਦ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।” The Desire of Ages, 47.

1989 ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ 11:40 ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਉਸ ਦਾ ਜਨਮ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰਔਨ ਦੀ ਧੀ ਨੂੰ ਬਾਲਕ ਮੂਸਾ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਪਾਣੀ ਵਿਚੋਂ ਬਚਾਇਆ ਗਿਆ,” ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਯਹੋਵਾਹ ਬਚਾਉਂਦਾ ਹੈ।”

“ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਰੀਆਂ ਸੁਧਾਰਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬਿੰਦੂ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵਧਾਇਆ ਗਿਆ ਗਿਆਨ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਧੀਵਤ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗਵਾਹੀ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਜੋਤ ਲਈ ਜਵਾਬਦੇਹ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਅਣਮੁਹਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਰਵਜਨਿਕ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਚਾਲੀਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸਰਵਜਨਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਛੁਡਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਹੁਣ ਲੋਕ-ਅਭਿਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੋਣਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।

ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਮੂਸਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਝਾੜੀ ਉੱਤੇ ਸਮਰਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਦੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਲਾਠੀ ਜੋ ਸੱਪ ਬਣ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੋੜ੍ਹੀ ਹੱਥ ਜੋ ਮੂਸਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਛਾਤੀ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ। ਯਿਸੂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਸਮਰਥਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿਵਤਾ ਦੇ ਦੋ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ—ਪਿਤਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ। ਦੋਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਅਗਲਾ ਵੇਮਾਰਕ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ, ਜਾਂ 1843 ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਮੂਸਾ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਆਈ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਤਨਾ ਨਾ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਮਾਰਣ ਲਈ ਉਤਰਾ। ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜ਼ਿੱਪੋਰਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮੂਸਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਤਨਾ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਸੀ! ਉਹੀ ਵਾਚਾ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਜੋ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੂਸਾ ਦੁਆਰਾ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪਿਤਾਮਹ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੇ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਬੰਧਵਾਈ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੂਸਾ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਖਤਨਾ ਕਰਨਾ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਜ਼ਿੱਪੋਰਾ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਛੁਟਕਾਰਾ ਹੋ ਨਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮਿਦਯਾਨ ਵਿੱਚ ਤਦ ਤੱਕ ਠਹਿਰੀ ਰਹੀ ਜਦ ਤੱਕ ਮੂਸਾ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਲੰਘਾ ਨਾ ਲੈ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰੀ ਪੌਲੁਸ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਸੰਸਕਾਰ ਜਿਸ ਨੇ ਖਤਨਾ ਦੀ ਥਾਂ ਲਈ। ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਨਾ ਗੁਆਓ। ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵੇ-ਮਾਰਕ ਦਾ ਆਗਮਨ, ਉਹ ਵੇ-ਮਾਰਕ ਜੋ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਵਾਚਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਮੁੱਖ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਓਤਕ ਸੀ।

ਮਸੀਹ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਲਾਜ਼ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਮਾਰਥਾ ਅਤੇ ਮਰਿਯਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਘਟਨਾ ਨਾ ਵਾਪਰਦੀ ਜੇ ਯਿਸੂ ਦੇਰ ਨਾ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚਾਰ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਮਰਿਆ ਹੋਇਆ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਨੇੜਲੇ ਮਿੱਤਰ ਲਾਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮਰਨ ਦੇਣ ਅਤੇ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਸੜਨ ਦੇਣ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਭੈਣਾਂ ਲਈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਸੀ। ਤਾਂ ਭੀ, ਲਾਜ਼ਰ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸਮੂਹ ਸੇਵਕਾਈ ਦੀ ਮੁਹਰ ਬਣ ਗਿਆ।

> “ਲਾਜ਼ਰ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇੱਕ ਦਇਆਭਰਿਆ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਸਤੇ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਲਾਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਗਾ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਠੀਲੇ, ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦੇ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ‘ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ’ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ—ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਘਰ ਦੀਆਂ ਗਰੀਬ, ਭਟਕਦੀਆਂ ਭੇੜਾਂ—ਬਾਰੇ ਸਾਰੀ ਆਸ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਨੁਤਾਪਹੀਣਤਾ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮਾਣ ਦੇਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਕੱਲਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਜਿਹਾ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੋਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਯਾਜਕ ਗਲਤ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਬੈਥਨੀ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਦੇਰੀ ਦਾ ਇਹੀ ਕਾਰਨ ਸੀ। ਇਹ ਸਰਵੋੱਚ ਅਚਰਜਕਰਮ—ਲਾਜ਼ਰ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ—ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੁਹਰ ਲਗਾਉਣਾ ਸੀ।” The Desire of Ages, 529.

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲੱਗਣ ਦੀ ਘਟਨਾ 1843 ਅਤੇ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਵੇਲੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਲਾਜ਼ਰ ਹੀ ਸੀ। ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ 1843 ਅਤੇ 1844 ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਉਸ ਸਮਰੱਥਾ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗਲਤਫ਼ਹਮੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਜਨਾਤਮਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਮਰਿਆਮ ਅਤੇ ਅਲੀਸ਼ਿਬਾ ਨੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਕੋਲ ਆਖ਼ਰੀ ਤੁਰਹੀ ਵੇਲੇ ਲਾਜ਼ਰ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੀਆਂ ਕਿ ਉਸ ਕੋਲ ਓਥੇ ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਹੀ ਜੀ ਉਠਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਉਹ ਉਸੇ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਅਤੇ ਮੌਤ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦਾ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਸੀ। ਉਹ ਤਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੀਆਂ ਜਦ ਤੱਕ ਕਬਰ ਤੋਂ ਪੱਥਰ ਨਾ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ, ਬਿਲਕੁਲ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਅੰਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਮੂਸਾ ਨੇ, ਫਿਰਔਨ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੋਂ ਸਿਪੋਰਾ ਨੂੰ ਦੂਰ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਪਣੇ ਵੱਡੇ ਭਰਾ ਹਾਰੂਨ ਨਾਲ ਮੁਲਾਕਾਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੂਤ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਮਿਸਰ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧੇ। ਮਿਸਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਬਲਾ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਫਿਰਔਨ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਇਸਰਾਏਲ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਹਿਲੌਠਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮਿਸਰ ਦੇ ਪਹਿਲੌਠੇ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ।

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਮਿਸਰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਜਾਵੇਂ, ਤਾਂ ਧਿਆਨ ਰੱਖੀਂ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਅਚੰਭੇ ਫਿਰਉਨ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰੀਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਕਠੋਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਨਾ ਦੇਵੇ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਫਿਰਉਨ ਨੂੰ ਕਹੀਂ, ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਇਸਰਾਏਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਜੇਠਾ ਪੁੱਤਰ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਜੇਠੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਾਰਾਂਗਾ। ਕੂਚ 4:21–23.

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਸੀ।

> “ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜੇਠੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਅਰਪਣ-ਸਮਰਪਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਫਿਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਲੋਕ ਮਿਸਰੀਆਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਿਸਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਫਿਰਔਨ ਕੋਲ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਕਹੇ, ‘ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਫਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸਰਾਏਲ ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ, ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਜੇਠਾ: ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ: ਅਤੇ ਜੇ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਅਰਥਾਤ ਤੇਰੇ ਜੇਠੇ ਨੂੰ, ਮਾਰ ਦੇਵਾਂਗਾ।’ ਕੂਚ 4:22, 23.”

> “ਮੂਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਅਹੰਕਾਰੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਉੱਤਰ ਇਹ ਸੀ, ‘ਯਹੋਵਾਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮੰਨ ਕੇ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦਿਆਂ? ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਵਾਂਗਾ।’ ਕੂਚ 5:2। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਰਾਹੀਂ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਫਿਰਔਨ ਉੱਤੇ ਭਿਆਨਕ ਨਿਆਂ ਭੇਜੇ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਮਿਸਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਜੇਠਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਵੇ। ਤਾਂ ਜੋ ਇਸਰਾਏਲੀ ਬਚਾਏ ਜਾਣ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਵੱਢੇ ਹੋਏ ਮੇਮਨੇ ਦਾ ਲਹੂ ਆਪਣੇ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚੌਖਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਗਾਣ। ਹਰ ਘਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਮੌਤ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਾਰਜ ਲਈ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸਰਾਏਲੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।” The Desire of Ages, 51.

ਫਿਰਔਨ ਵਾਸਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਫਿਰਔਨ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਜੰਮੇ ਦੇ ਮਰਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਭਿਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ—ਜੋ 1844 ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ—ਮਿਸਰ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। 1844 ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਵਾਰ-ਭਾਟੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਮਿਸਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਛਾ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਜੰਮੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਜਾਤ ਮੌਤ ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੀਖ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ।

> ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਲਗਭਗ ਮੈਂ ਮਿਸਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਕਲਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੌਠੇ ਮਰ ਜਾਣਗੇ, ਫਿਰਉਨ ਦੇ ਉਸ ਪਹਿਲੌਠੇ ਤੋਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦਾਸੀ ਦੇ ਪਹਿਲੌਠੇ ਤੱਕ ਜੋ ਚੱਕੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੌਠੇ ਵੀ। ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਵਿਲਾਪ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਹਾ ਨਾ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਹੋਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਫਿਰ ਕਦੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੂਚ 11:4–6.

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜੇਤੂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨੇ ਕਲਵਰੀ ਦੇ ਸਲੀਬ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੋਰ ਅਨੁਯਾਇਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ।

> “ਸਾਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਜਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਿੱਤ ਦੇ ਗੌਰਵ ਨਾਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਸ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਦਾ ਮੁਕਟ ਪਹਿਨਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਲੋਕ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਝੁੰਡਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡ ਆਏ ਅਤੇ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠੇ: ‘ਦਾਊਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਸ਼ਾਨਾ।’ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਭੀੜ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਜੇ ਇਹ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਗੇ ਤਾਂ ਪੱਥਰ ਵੀ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਣਗੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਅਵਸ਼੍ਯਕ ਸੀ। ਤਥਾਪਿ ਕੁਝ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਗੁਰੂ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਦਾਊਦ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ, ਨਿਰਦਈ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਠੱਠੇ ਮਾਰਦੇ ਫ਼ਰੀਸੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਤਾਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਆਸਾਂ ਟੁੱਟ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਘੇਰ ਬੈਠਾ।” Testimonies, volume 1, 57, 58.

ਚੇਲਿਆਂ ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਇਬਰਾਨੀ ਫਿਰਉਨ ਦੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ।

> “ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਬੀਤੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦਾ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਭੁੱਲਣਹਾਰਤਾ ਦਾ ਵਰਤਾਂਤ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਬੋਧ ਲਈ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਹਰ ਕੌਮ, ਕੁਲ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚੋਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਇਆ ਹੈ। ਆਗਮਨ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਿਰਾਸਤ ਲਈ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸਰਾਏਲੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਪਰਖ ਓਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋਈ ਜਿਹੀ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੋਈ ਸੀ।” Testimonies, volume 8, 115, 116.

ਇਹ ਵੇਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਘੜੀ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੀ ਐਸੀ ਉੱਪਜ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਰੀਸੀਆਂ ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਉਸ ਗਾਇਨ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਸੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਦਾਊਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ—ਉਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਜਿਸਦਾ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਤਰਕਬਾਜ਼ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਵਾਚਿਕ ਮੁਲਾਕਾਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਖਿਝਾਉਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਦਾਊਦ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਅਪਰੋਕਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਦਾਊਦ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵੱਲ ਸੰਦੂਕ ਨੂੰ ਲਿਆਉਣ ਸੰਬੰਧੀ ਦਾਊਦ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਨੂੰ ਦਾਊਦ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

> ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਲਗਾਤਾਰ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੁੰਦਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। 2 ਸ਼ਮੂਏਲ 5:10.

ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾਊਦ ਨੇ ਸੰਧੂਕ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਸੰਧੂਕ ਨੂੰ ਦਾਊਦ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾ ਵਾਂਗ, ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਉੱਜ਼ਾਹ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅਰਥ ਤਾਕਤ ਹੈ, ਇਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਧੂਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ। ਓਹੀ ਮਸਲਾ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਧੂਕ ਨੂੰ ਬੰਧੁਆਈ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਇੱਛਾ ਪ੍ਰਤੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੰਧੂਕ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਧਾਰਨਾ ਸੀ। ਤਥਾਪਿ ਦਾਊਦ ਦਾ ਇੱਕ ਬਲਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਉੱਜ਼ਾਹ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਕਰ ਬੈਠਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਖਤਨੇ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉੱਜ਼ਾਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸੰਧੂਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੀ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ ਜਦ ਤੱਕ ਦਾਊਦ ਨੇ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਥਾਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਉੱਜ਼ਾਹ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਧੂਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਦਾਊਦ ਸੰਧੂਕ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਮੁੜ ਚਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਦਾਊਦ ਨੱਚਦਾ ਹੋਇਆ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਨੰਗੇਪਣ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਈ।

ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲਾਈਨਾਂ, ਜੋ ਸਭ 1843 ਅਤੇ 1844 ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ—ਉਹ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਸੁਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਸਭ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵੇਖੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੋਰ ਡੂੰਘੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਕੇਵਲ ਮੂਸਾ, ਜਾਂ ਉਜ਼ਜ਼ਾਹ, ਜਾਂ ਮਾਰਥਾ ਅਤੇ ਮਰਿਯਮ ਦੀ ਓਰੋਂ ਕੋਈ ਗਲਤ-ਫਹਿਮੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਇਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਠੀਕ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ। ਮੂਸਾ ਲਈ ਇਹ ਖਤਨੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਸੀ; ਉਜ਼ਜ਼ਾਹ ਲਈ ਇਹ ਸੰਦੂਕ ਬਾਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਸੰਬੰਧੀ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟ ਧਾਰਣਾ ਸੀ; ਮਾਰਥਾ ਅਤੇ ਮਰਿਯਮ ਲਈ ਇਹ ਜੀ ਉਠਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸਮਰੱਥਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ।

ਮੂਸਾ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦਾ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇਕ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ। ਉਜ਼ਜ਼ਾਹ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਉਹੀ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ ਸੀ, ਜੋ ਸੰਦੂਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਰੂਪ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਰਥਾ ਅਤੇ ਮਰਿਯਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦਾ ਉਹੀ ਕੇਂਦਰ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ, ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਰੂਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 1843 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਅੰਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਕਾਰਨ ਆਈ ਸੀ, ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਗਲਤੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਦੀ ਚਲਵਲ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਿਧਾਂਤ—ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ—ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।

“ਸੱਤ ਗੱਜਣੀਆਂ” 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੀ ਐਡਵੈਂਟ ਚਲਹੇਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਪਰ ਉਸ ਚਲਹੇਰੀ ਦੇ ਅੰਦਰ 1843 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦਾ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਵੱਲ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਧਰਮੀ ਸਦਾ ਤਰਸਦੇ ਰਹੇ ਹਨ।

ਉਹ ਚਾਰ ਲਾਈਨਾਂ—ਮੂਸਾ, ਦਾਊਦ, ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ—ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀ-ਭਰਪੂਰ ਪ੍ਰਬਲਤਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਉਤਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਦਿਨ-ਬਰਾਬਰ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਵੀ ਕਿ ਮਸੀਹ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆਵੇਗਾ। 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚਾਰ ਵੇਮਾਰਕ ਦਿਨ-ਬਰਾਬਰ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਨ।

ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਦੇ ਭੰਡਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਜੋ ਵਿਸ਼ਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਵਿਧਾਨ ਹਨ। ਦਾਊਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਹੀ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਹੂ ਬਹਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਸ ਪਾਪ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਦੁਆਰਾ ਪਾਪੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਵੀ ਭੰਡਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਇਸ ਲਈ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਨਿਯਮ ਹਨ। ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਨੂੰ ਹੁਣ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ। ਅੰਤ ਦੇ ਨਿਯਮ ਇਸ ਮੂਲਧਾਰਨਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹਨ ਕਿ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਗਤੀਵਿਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਔਟੋਮਨ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 9:15 ਦੀ ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ “ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਕ ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ” ਦੀ, ਜੋ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਅਸਲ ਹਿਰਦਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਟੀ ਹੋ ਗਈ।

ਜਦੋਂ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਨੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 8:13 ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦਾ ਆਗਮਨ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ ਜੋ Future for America ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਅਤਿ ਮੂਲ ਹਿਰਦਾ ਸੀ, ਪੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ; ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ ਸਧਾਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਹਾਏ-ਤੁਰਹੀ ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਸ ਦਾ ਦੂਤ 1840 ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰਾਂ ਦਾ ਦੂਤ 2001 ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ। ਇਤਿਹਾਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਹੋਵੇਗੀ।

ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਓ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਇਸ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਇਆਂ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਤੋੜ ਦੇਂਦੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਿਟਕਾ ਦੇਂਦੀ। ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਮੂਲ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਦਰਅਸਲ ਉਸ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਿਯਮ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਦੁਆਰਾ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੀ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਇਸਲਾਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ ਅਤੇ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਇਸਲਾਮ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਗੱਲ ਨੇ ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਅੰਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਿਆ। ਤਦ ਸਨੋ ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹੀ ਸਬੂਤ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੇਈਂ-ਸੌ-ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਲਈ 1843 ਸਾਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ।

> “ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸਵਰਗੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹਮਦਰਦੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹ ਕੀਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਉਮੀਦ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰਨ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਭੇਜੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਈਬਲਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਅੰਕੜਿਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਲਤੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀਆਂ 1844 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਬੂਤ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀਆਂ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਜੋਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਉੱਤੇ ਚਮਕੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਕ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੱਭਿਆ—‘ਜੇਕਰ ਉਹ [ਦਰਸ਼ਨ] ਦੇਰੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ।’ ਮਸੀਹ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਆਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਉਸ ਦੇਰੀ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਿਆ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਫਿਰ ਸਮੇਂ ਦਾ ਇਕ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਬਿੰਦੂ ਸੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਆਪਣੇ ਗੰਭੀਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਜ਼ੋਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਉਸ ਮਾਤਰਾ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰ ਸਕਣ ਜਿਸ ਨੇ 1843 ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।” Early Writings, 236, 237.

ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਉਮੀਦ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਬੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਇਸਲਾਮ ਵੱਲੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲੇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਸਲਾਮ ਉਹ ਨਿਆਂ ਹੈ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਸਮੇਂ ਦਾ ਤੱਤ ਹੁਣ ਹੋਰ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ।

1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਚਾਰ ਮੁੱਖ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ। ਹਰ ਇੱਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਿੱਲਰ ਦੇ ਮੁੱਖ ਨਿਯਮ—ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ—ਦੀ ਲਾਗੂਅਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

2001 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ, ਚਾਰ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨੀ-ਬਿੰਦੂ ਹਨ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਇਸਲਾਮ ਸੀ। 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਅਸਫਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਇਸਲਾਮ ਬਾਰੇ ਸੀ। ਹਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ-ਬਿੰਦੂ Future for America ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਨਿਯਮ ਦੀ ਲਾਗੂਅਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ—ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੁਨਰਾਵਰਤੀ। “ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ” ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਚਾਰ ਨਿਸ਼ਾਨੀ-ਬਿੰਦੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਸੀ, ਜੋ ਤੀਜੇ ਹਾਏ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੁਆਰਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਹਮਲੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਆਖਰੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ-ਬਿੰਦੂ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸਲਾਮ ਬਾਰੇ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸਦਾ ਹੀ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਇਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਲਈ “ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ” ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਸਲਾਮ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰੇਗਾ।

ਇਹ ਸੱਤ ਗਰਜਨਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ-ਖੋਲ੍ਹਾਈ ਦੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦੀ ਸੁਨੇਹੇ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ਤਦੋਂ ਆਖਰੀ ਗਤਿਵਿਧੀਆਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਹੋਈਆਂ। ਦੱਸ ਅਲੌਕਿਕ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਬਿਪਤਾਵਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਪਹਿਲੌਠਿਆਂ ਬਾਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਨਾ ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠੀ। ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਦੋਂ ਸਲੀਬ ਵੱਲ ਦੇ ਤੇਜ਼ ਕਦਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁਨੇਹਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਮੁੜ ਵਾਪਸੀ ਦਾ ਕੋਈ ਰਸਤਾ ਨਾ ਰਿਹਾ। 12 ਅਗਸਤ, 1844 ਨੂੰ ਐਕਜ਼ੇਟਰ ਕੈਂਪ-ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ, ਦੋ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਵੀ ਘੱਟ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ।

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਕਹਾਵਤ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, “ਦਿਨ ਲੰਮੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ”? ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਇਸ ਕਹਾਵਤ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਕਦੇ ਕਹਾਵਤ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ ਵਰਤਣਗੇ; ਪਰ ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ, “ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੀ।” ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹੋਰ ਕੋਈ ਵਿਅਰਥ ਦਰਸ਼ਨ ਜਾਂ ਚਾਪਲੂਸੀ ਭਰੀ ਫਾਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਹਾਂ: ਮੈਂ ਬੋਲਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਚਨ ਮੈਂ ਬੋਲਾਂਗਾ ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਹ ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਲਾਏਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਬਾਗ਼ੀ ਘਰਾਣੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਬਚਨ ਬੋਲਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਇਹ ਵਾਕ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੇਖ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦੇ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਉਹ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਉਹ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਬਾਅਦ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਰਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੇਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਜੋ ਬਚਨ ਮੈਂ ਬੋਲਿਆ ਹੈ ਉਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਇਹ ਵਾਕ ਹੈ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 12:21–28.

Back to Articles