Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Two

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਬਾਹਠਵਾਂ

Rome’s Prophetic Time: Unveiling the Vision

ਰੋਮ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਾਂ: ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ਨ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 27, 2024

Formats

PDF
Word

Rome establishes the vision, and Rome is revealed in its “time”. This is a statement by Sister White where she states what should be understood as the obvious:

ਰੋਮ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰੋਮ ਆਪਣੇ “ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦਾ ਇੱਕ ਬਿਆਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ:

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਇੱਕ ਮੋਹਰਬੰਦ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਦਭੁੱਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਲੇਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ, ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਅਬੋਧਗਮਯ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਲੜੀ ਲਈ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕੁਝ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਮਹੱਤਵ ਦੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ।” Manuscript Releases, volume 9, 8.

The “Lord does not repeat things that are of no great consequence” and the “times” associated with Rome are repeated over and over. It is of “great consequence” to understand the “time” associated with Rome, for that is what reveals Rome as the subject that establishes the vision. Seven times the twelve hundred and sixty years of papal rule is directly referenced in Daniel and Revelation.

“ਪ੍ਰਭੂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਮਹੱਤਵ ਦੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ,” ਅਤੇ ਰੋਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ “ਸਮੇਂ” ਵਾਰੰਵਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਰੋਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ “ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ “ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ” ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਉਹ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਰੋਮ ਨੂੰ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਾਪਾਈ ਰਾਜ ਦੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧਾ ਸੱਤ ਵਾਰ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> And he shall speak great words against the most High, and shall wear out the saints of the most High, and think to change times and laws: and they shall be given into his hand until a time and times and the dividing of time. Daniel 7:25.

> ਅਤੇ ਉਹ ਸਰਬੋੱਚ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਰਬੋੱਚ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਥਕਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਦੋ ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪੇ ਜਾਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ 7:25.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਸੂਖਮ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦਾ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਛਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਕਰਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇਗਾ, ਤਦ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਦਾਨੀਏਲ 12:7।

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> ਪਰ ਜੋ ਅੰਗਣ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਪ ਨਾ ਲੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:2।

> And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:3.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਟਾਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨਗੇ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:3.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. Revelation 12:6.

> ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉੱਥੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 12:6॥

> And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. Revelation 12:14.

> ਅਤੇ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਉੱਕਾਬ ਦੇ ਦੋ ਪਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਜਾਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਅਤੇ ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 12:14.

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:5.

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਰਦਾ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 13:5.

These seven direct references present different specific prophetic characteristics of Rome. It is in those passages that Rome is revealed. Sister White adds that these periods are also represented as “three years and a half or 1260 days.” You do not find either three and a half years or twelve hundred and sixty days” in the Bible. Sister White is simply applying the computation of the seven references accordingly.

ਇਹ ਸੱਤ ਸਿੱਧੇ ਹਵਾਲੇ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਜੋੜਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸਮੇਂ “ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਜਾਂ 1260 ਦਿਨ” ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤਾਂ “ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਤੇ ਅੱਧਾ” ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ “ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨ।” ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕੇਵਲ ਇਹ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤ ਹਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਲਾਗੂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।

> “In chapter 13 (verses 1–10) is described another beast, ‘like unto a leopard,’ to which the dragon gave ‘his power, and his seat, and great authority.’ This symbol, as most Protestants have believed, represents the papacy, which succeeded to the power and seat and authority once held by the ancient Roman empire. Of the leopardlike beast it is declared: ‘There was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies…. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme His name, and His tabernacle, and them that dwell in heaven. And it was given unto him to make war with the saints, and to overcome them: and power was given him over all kindreds, and tongues, and nations.’ This prophecy, which is nearly identical with the description of the little horn of Daniel 7, unquestionably points to the papacy.

> ਅਧਿਆਇ 13 (ਆਯਤਾਂ 1–10) ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ “ਚੀਤੇ ਵਰਗਾ” ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਨੇ “ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਿੰਹਾਸਨ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਧਿਕਾਰ” ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਮੰਨਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਪਾਪਤੰਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ, ਸਿੰਹਾਸਨ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਵਾਰਸਦਾਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜੋ ਕਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮੀ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਪਾਸ ਸੀ। ਉਸ ਚੀਤੇ-ਸਮਾਨ ਜਾਨਵਰ ਬਾਰੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: “ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ…. ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤੰਬੂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਭ ਖ਼ਾਨਦਾਨਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ 7 ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਇਕਸਾਰ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਾਪਤੰਤਰ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> “‘Power was given unto him to continue forty and two months.’ And, says the prophet, ‘I saw one of his heads as it were wounded to death.’ And again: ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity: he that killeth with the sword must be killed with the sword.’ The forty and two months are the same as the ‘time and times and the dividing of time,’ three years and a half, or 1260 days, of Daniel 7—the time during which the papal power was to oppress God’s people. This period, as stated in preceding chapters, began with the supremacy of the papacy, A.D. 538, and terminated in 1798. At that time the pope was made captive by the French army, the papal power received its deadly wound, and the prediction was fulfilled, ‘He that leadeth into captivity shall go into captivity.’” The Great Controversy, 439.

> “‘ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।’ ਅਤੇ ਨਬੀ ਆਖਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੱਕ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।’ ਅਤੇ ਫਿਰ: ‘ਜੋ ਬੰਦੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਆਪ ਬੰਦੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।’ ਇਹ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ‘ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ’ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ—ਦਾਨੀਏਲ 7 ਦੇ ਸਾੜ੍ਹੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ, ਜਾਂ 1260 ਦਿਨ—ਉਹ ਸਮਾਂ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਵਧੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਭੁਤਵ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਨਾਲ, ਈ.ਸ. 538 ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੋਪ ਨੂੰ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਫੌਜ ਨੇ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ, ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮਾਰੂ ਘਾਵ ਲੱਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ‘ਜੋ ਬੰਦੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਆਪ ਬੰਦੀ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।’” The Great Controversy, 439.

With the inspired authority to also consider three and a half years as the “time” which “reveals” Rome, other biblical references to Rome emerge.

ਇਸ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕਿ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਉਸ “ਸਮੇਂ” ਵਜੋਂ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਰੋਮ ਨੂੰ “ਪ੍ਰਗਟ” ਕਰਦਾ ਹੈ, ਰੋਮ ਸੰਬੰਧੀ ਹੋਰ ਬਾਈਬਲੀ ਹਵਾਲੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

> But I tell you of a truth, many widows were in Israel in the days of Elias, when the heaven was shut up three years and six months, when great famine was throughout all the land. Luke 4:25.

> ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਜ਼ਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਧਵਾਵਾਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਬੰਦ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਭਾਰੀ ਕਾਲ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਲੂਕਾ 4:25.

The three and a half years of Elijah, connects the time with Jezebel, who is the symbol of papal Rome in the church of Thyatira.

ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਯਜ਼ੇਬੇਲ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਥਿਆਤੀਰਾ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

> Notwithstanding I have a few things against thee, because thou sufferest that woman Jezebel, which calleth herself a prophetess, to teach and to seduce my servants to commit fornication, and to eat things sacrificed unto idols. And I gave her space to repent of her fornication; and she repented not. Revelation 2:20, 21.

> ਤਾਂ ਭੀ ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਯਿਜ਼ੇਬਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਬੀਆ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਭਚਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵਸਤਾਂ ਖਾਣ ਲਈ ਭਰਮਾਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਭਚਾਰ ਤੋਂ ਤੋਬਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਤੋਬਾ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 2:20, 21.

The “time” given the fourth church, represented by Jezebel, is also a “space.”

ਚੌਥੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ “ਸਮਾਂ,” ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਯਿਜ਼ੇਬਲ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਕ “ਅਵਕਾਸ” ਵੀ ਹੈ।

> Elias was a man subject to like passions as we are, and he prayed earnestly that it might not rain: and it rained not on the earth by the space of three years and six months. James 5:17.

> ਏਲੀਆਹ ਸਾਡੇ ਵਰਗੀਆਂ ਹੀ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਮੀਂਹ ਨਾ ਪਵੇ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਮੀਂਹ ਨਾ ਪਿਆ। ਯਾਕੂਬ 5:17.

Commenting on the forty-two months being the same as the thousand two hundred and threescore days, Sister White identifies the period as “those days,” which Christ referred to.

ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨਦੇ ਹੋਏ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਿਆਂ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਸ ਅਵਧੀ ਦੀ ਪਛਾਣ “ਉਹ ਦਿਨ” ਵਜੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਸੀ।

> “The periods here mentioned—‘forty and two months,’ and ‘a thousand two hundred and threescore days’—are the same, alike representing the time in which the church of Christ was to suffer oppression from Rome. The 1260 years of papal supremacy began in A.D. 538, and would therefore terminate in 1798. At that time a French army entered Rome and made the pope a prisoner, and he died in exile. Though a new pope was soon afterward elected, the papal hierarchy has never since been able to wield the power which it before possessed.

> ਇੱਥੇ ਉਲੇਖ ਕੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ—‘ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ,’ ਅਤੇ ‘ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸਾਠ ਦਿਨ’—ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਕਸਾਰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਮਸੀਹ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਰੋਮ ਵੱਲੋਂ ਅਤਿਆਚਾਰ ਸਹਿਣਾ ਸੀ। ਪਾਪਾਈ ਸਰਵੋਚਤਾ ਦੇ 1260 ਸਾਲ ਈ.ਸ. 538 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਇੱਕ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਫੌਜ ਰੋਮ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੋਪ ਨੂੰ ਕੈਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਲਾਵਤਨੀ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਪੋਪ ਚੁਣ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਤਥਾਪਿ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਾਈ ਪਦਾਨੁਕ੍ਰਮ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸਦੇ ਅਧੀਨ ਸੀ।

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266.

> “ਕਲੀਸੀਆ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਤਿਆਚਾਰ 1260 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ ਜਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗੀ ਕਸੌਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕਲੀਸੀਆ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ‘ਵੱਡੀ ਕਲੇਸ਼’ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਦਿਆਂ ਉੱਧਾਰਕ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਜੇ ਉਹ ਦਿਨ ਘਟਾਏ ਨਾ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਜੀਊਂਦਾ ਨਾ ਬਚਦਾ; ਪਰ ਚੁਣਿਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਦਿਨ ਘਟਾਏ ਜਾਣਗੇ।’ ਮੱਤੀ 24:22। ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਰਾਹੀਂ 1798 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” The Great Controversy, 266.

Christ and Sister White identify the expression of “those days,” as the “time,” which identifies papal Rome. When Daniel speaks of the persecution which followed the placing of the papacy on the throne of the earth in verse thirty-one of chapter eleven, he speaks of that time of persecution as “many days.”

ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ” ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਸ “ਸਮੇਂ” ਵਜੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਇਕੱਤੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਉਤਪੀੜਨ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਉਤਪੀੜਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ “ਬਹੁਤ ਦਿਨ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

> And arms shall stand on his part, and they shall pollute the sanctuary of strength, and shall take away the daily sacrifice, and they shall place the abomination that maketh desolate. And such as do wickedly against the covenant shall he corrupt by flatteries: but the people that do know their God shall be strong, and do exploits. And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Daniel 11:31–33.

> ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੱਖੋਂ ਸੈਨਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਲ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਨਿੱਤ ਦੀ ਬਲੀ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਿਣਾਉਣੀ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਾਲ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋਣਗੇ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਰਤੱਬ ਕਰਨਗੇ। ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਿਹੜੇ ਸਮਝ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣਗੇ; ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਕੈਦ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲੁੱਟ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਡਿੱਗਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ 11:31–33.

Rome is revealed in connection with the prophetic time which is associated with it, that is why Paul says the man of sin will be revealed in “his time”. The fact that Rome establishes the vision, which if we do not know, we perish, identifies why that prophetic time is represented so often, and in so many ways, for God “does not repeat things that are of no great consequence.” In the previous verses, the end of the period of time is also marked.

ਰੋਮ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸੀ ਲਈ ਪੌਲੁਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ “ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ” ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਰੋਮ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਜੇ ਅਸੀਂ ਨਾ ਜਾਣੀਏ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਸਮਾਂ ਇੰਨੀ ਵਾਰ ਅਤੇ ਇੰਨੇ ਅਨੇਕ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਕਿਉਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ “ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੱਡੇ ਮਹੱਤਵ ਦੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ।” ਪਿਛਲੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਸਮਝਵਾਨ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਗੇ; ਤਦ ਭੀ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬੰਧਵਾਈ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਲੂਟ ਨਾਲ, ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਡਿਗਣਗੇ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਡਿਗਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮਿਲੇਗੀ; ਪਰ ਬਹੁਤੇ ਚਾਪਲੂਸੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਣਗੇ। ਅਤੇ ਸਮਝਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਡਿਗਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਪਰਖੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ 11:33–35.

The “time of the end” “is yet for a time appointed.” The Hebrew word “appointed” is “moed,” and means a fixed time or an appointment. The prophetic relevance and importance of the “time appointed,” in the book of Daniel is identified by how often it is referenced. Very few Laodicean Adventists, if any, recognize that 1989, was a “time of the end,” and therefore 1989 was an appointed time. It was an appointment made by God, when He would unseal the knowledge for the movement of the one hundred and forty-four thousand. For this reason, the book of Daniel provides witnesses to the fact that the “time appointed” marks the arrival of “the time of the end”. In Daniel eight, this prophetic symbol is set forth.

“ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” “ਹਾਲੇ ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ।” ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਨਿਯੁਕਤ” “ਮੋਏਦ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤੀ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਬੰਧਿਤਤਾ ਅਤੇ ਮਹੱਤਤਾ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਹੀ ਥੋੜ੍ਹੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ, ਜੇ ਕੋਈ ਹੋਣ ਵੀ, ਇਹ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ 1989 “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ 1989 ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਚਲ੍ਹਤ ਲਈ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮੋਹਰਮੁਕਤ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਕਾਰਣ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਇਸ ਤੱਥ ਲਈ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ” “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:16–19.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਲਾਈ ਦੇ ਕੰਢਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਗਬਰੀਏਲ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇ। ਤਦ ਉਹ ਉਸ ਥਾਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਜਿੱਥੇ ਮੈਂ ਖੜਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਆਇਆ, ਮੈਂ ਭੈਭੀਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਦੇ ਬਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮਨੁੱਖ-ਪੁੱਤਰ, ਸਮਝ ਲੈ: ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਦ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕੀਤੇ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਆਖਰੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ: ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 8:16–19.

As with chapter eleven, the word “end,” in “time of the end” in these verses is a different Hebrew word than is translated as “appointed.” The time of the end is representing a period that commences at the time appointed. The “time appointed” (moed) is an appointment, and the time of the end (the Hebrew word “gets”) is a period of time, which begins at the time appointed. It is the “time” that reveals Rome, and that “time” is so important that the end of that period of time, and the period which follows the end of that time, are represented by several witnesses. In verse twenty-four of chapter eleven of Daniel, pagan Rome is identified as ruling the world for a “time.”

ਜਿਵੇਂ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲਾ “ਅੰਤ” ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਉਸ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਨਿਯੁਕਤ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਐਸੇ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ” (moed) ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ (ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “gets”) ਇੱਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹੋ ਉਹ “ਸਮਾਂ” ਹੈ ਜੋ ਰੋਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ “ਸਮਾਂ” ਇੰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅਵਧੀ, ਕਈ ਗਵਾਹਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੌਵੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਾਈ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ “ਸਮੇਂ” ਲਈ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ।

A symbolic “time,” is three hundred and sixty years, for there are three hundred and sixty days in a biblical year. Pagan Rome ruled for a “time,” and papal Rome ruled for “a time, times and half a time.” Modern Rome rules for a symbolic “hour,” or a symbolic “forty-two months.” There is no prophetic time after 1844, so the “hour” and the “forty-two months” is the period from the soon-coming Sunday law unto the close of human probation. But pagan Rome ruled supremely from the Battle of Actium in 31 BC, until Constantine moved the capital of the empire to Constantinople in the year 330. We know the following verses are speaking of pagan Rome, for Christ is represented as the “prince of the covenant” that “shall be broken” when He was crucified. The power then ruling was pagan Rome, so the verses we are now going to look at identify pagan Rome.

ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ “ਸਮਾਂ” ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਾਈਬਲੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ ਇੱਕ “ਸਮਾਂ” ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਨੇ “ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ” ਲਈ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ “ਘੜੀ,” ਜਾਂ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ “ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ” ਲਈ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ “ਘੜੀ” ਅਤੇ “ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ” ਉਸ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਹੈ। ਪਰ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ 31 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਐਕਟੀਅਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 330 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਕਾਨਸਟੈਂਟਾਈਨ ਨੇ ਸਮਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕਾਨਸਟਾਂਟੀਨੋਪਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਾਂਤਰਿਤ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਤੱਕ ਸਰਵੋਚ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਬਾਰੇ ਹੀ ਬੋਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਨੂੰ “ਵਾਚਾ ਦਾ ਅਧਿਪਤੀ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸਲੀਬੀਕਰਨ ਵੇਲੇ “ਟੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਉਸ ਸਮੇਂ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਰਾਜ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵੇਖਣ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

> And in his estate shall stand up a vile person, to whom they shall not give the honour of the kingdom: but he shall come in peaceably, and obtain the kingdom by flatteries. And with the arms of a flood shall they be overflown from before him, and shall be broken; yea, also the prince of the covenant. And after the league made with him he shall work deceitfully: for he shall come up, and shall become strong with a small people. He shall enter peaceably even upon the fattest places of the province; and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strong holds, even for a time. Daniel 11:21–24.

> ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਿਕ੍ਰਿਸਟ ਮਨੁੱਖ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਰਾਜ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਚਾਪਲੂਸੀ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਬਾੜ੍ਹ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਵਾਂਗ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਵਹਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਟੁੱਟ ਜਾਣਗੇ; ਹਾਂ, ਨੇਮ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਧਿ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਛਲ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚੜ੍ਹ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਂਤ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉਪਜਾਊ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਾਖਲ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿਉਆਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿਉਆਂ ਦੇ ਪਿਉਆਂ ਨੇ; ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲੂਟ, ਮਾਲ, ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੰਡੇਗਾ; ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਦੁਰਗਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਚੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 11:21–24.

The word “against” in the last phrase of the verses actually means “from,” and the verse is saying that pagan Rome shall rule (forecast his devices) “from” its stronghold (the City of Rome) for three hundred and sixty years.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਵਾਕਾਂਸ਼ ਵਿੱਚ “against” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਸਲ ਅਰਥ “from” ਹੈ, ਅਤੇ ਆਇਤ ਇਹ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਗੜ੍ਹ (ਰੋਮ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ) “ਤੋਂ” ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ (ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰ ਕਰੇਗਾ)।

> “‘VERSE 24. He shall enter peacefully even upon the fattest places of the province: and he shall do that which his fathers have not done, nor his fathers’ fathers; he shall scatter among them the prey, and spoil, and riches: yea, and he shall forecast his devices against the strongholds, even for a time.’

> “‘ਆਯਤ 24. ਉਹ ਸੂਬੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਰੱਥ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਨਾ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ; ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੂਟ, ਮਾਲ-ਗਨੀਮਤ ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵੰਡੇਗਾ; ਹਾਂ, ਉਹ ਇਕ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀਆਂ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਵੇਗਾ।’”

> “The usual manner in which nations had, before the days of Rome, entered upon valuable provinces and rich territory, was by war and conquest. Rome was now to do what had not been done by the fathers or the fathers’ fathers; namely, receive these acquisitions through peaceful means. The custom, before unheard of, was now inaugurated, of kings leaving by legacy their kingdoms to the Romans. Rome came into possession of large provinces in this manner.

> “ਆਮ ਢੰਗ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਕੌਮਾਂ ਰੋਮ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਮਤੀ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਅਤੇ ਧਨਾਢ ਭੂਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਰਾਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ ਰੋਮ ਨੇ ਉਹ ਕਰਨਾ ਸੀ ਜੋ ਨਾ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ; ਅਰਥਾਤ, ਇਹ ਅਧਿਗ੍ਰਹਣ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਣ ਢੰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਰਿਵਾਜ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਸੁਣਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਸੀ, ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜੇ ਆਪਣੀਆਂ ਰਿਆਸਤਾਂ ਵਿਰਾਸਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੋਮੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਰੋਮ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਾਂਤਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ।

> “And those who thus came under the dominion of Rome derived no small advantage therefrom. They were treated with kindness and leniency. It was like having the prey and spoil distributed among them. They were protected from their enemies, and rested in peace and safety under the aegis of the Roman power.

> “ਅਤੇ ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਰੋਮ ਦੇ ਪ੍ਰਭੁਤਵ ਹੇਠ ਆ ਗਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਥੋੜ੍ਹਾ ਲਾਭ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦਇਆ ਅਤੇ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਵਰਤਾਅ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਇਸ ਵਰਗਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਲੂਟ ਅਤੇ ਗਨੀਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੋਮੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਛਤਰਛਾਇਆ ਹੇਠ ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਨਿਰਭੈਤਾ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।”

> “To the latter portion of this verse, Bishop Newton gives the idea of forecasting devices from strongholds, instead of against them. This the Romans did from the strong fortress of their seven-hilled city. ‘Even for a time;’ doubtless a prophetic time, 360 years. From what point are these years to be dated? Probably from the event brought to view in the following verse.

> “ਇਸ ਆਯਤ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਭਾਗ ਬਾਰੇ ਬਿਸ਼ਪ ਨਿਊਟਨ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਿਲ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਹੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹੀ ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਤ-ਪਹਾੜੀ ਨਗਰ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਿਲ੍ਹੇ ਤੋਂ ਕੀਤਾ। ‘ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ;’ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਸਮਾਂ, ਅਰਥਾਤ 360 ਸਾਲ। ਇਹ ਸਾਲ ਕਿਸ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਗਿਣੇ ਜਾਣ? ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਜਿਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਅਗਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> “‘VERSE 25. And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him.’

> “‘ਆਯਤ 25. ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਹਸ ਉਭਾਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਤੇਜਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਉਹ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਾਲਾਂ ਰਚੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।’”

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion. The verse now before us brings to view a vigorous campaign against the king of the south, Egypt, and the occurrence of a notable battle between great and mighty armies. Did such events as these transpire in the history of Rome about this time?—They did. The war was the war between Egypt and Rome; and the battle was the battle of Actium. Let us take a brief view of the circumstances that led to this conflict.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

> “ਆਇਤਾਂ 23 ਅਤੇ 24 ਦੁਆਰਾ ਸਾਨੂੰ ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਸੰਧੀ, ਈਸਾ ਪੂਰਵ 161, ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਲਿਆ ਕੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੋਮ ਨੇ ਸਰਵਭੌਮ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਸੀ। ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋ ਆਇਤ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਮਿਸਰ, ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਜੋਰਦਾਰ ਮੁਹਿੰਮ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯੁੱਧ ਦੇ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਕੀ ਇਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਰੋਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਐਸੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਨ?—ਹਾਂ, ਵਾਪਰੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਯੁੱਧ ਮਿਸਰ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਯੁੱਧ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਲੜਾਈ ਐਕਟੀਅਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਸੀ। ਆਓ, ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਮਾਰੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਟਕਰਾਅ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271–273.

In the following verses the time appointed and the end are again referenced by Daniel.

ਹੇਠ ਲਿਖੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. At the time appointed he shall return, and come toward the south; but it shall not be as the former, or as the latter. Daniel 11:25–29.

> ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਹੌਸਲਾ ਉਭਾਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦਾ ਰਾਜਾ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਉਹ ਠਹਿਰ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਾਲਾਂ ਚਲਣਗੇ। ਹਾਂ, ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੇ ਭੋਜਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਉਸ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨਗੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਉੱਭਰ ਕੇ ਵਹੇਗੀ; ਅਤੇ ਬਹੁਤੇ ਮਾਰੇ ਹੋਏ ਡਿੱਗ ਪੈਣਗੇ। ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲ ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕੋ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਝੂਠ ਬੋਲਣਗੇ; ਪਰ ਇਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਅੰਤ ਅਜੇ ਵੀ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਤਦ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪਵਿੱਤਰ ਵਾਚਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਰਜ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਜਾਵੇਗਾ। ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਆਵੇਗਾ; ਪਰ ਇਹ ਨਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਵਾਂਗ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਵਾਂਗ। ਦਾਨੀਏਲ 11:25–29।

In chapter eight, Gabriel identified that the “chazon,” vision of the twenty-five hundred and twenty years, would conclude at the time appointed, and then the period represented by “the time of the end” would begin. In this passage, the time appointed is the end of the three hundred and sixty years that pagan Rome would rule the world supremely. In this passage there is no “time of the end,” for there was nothing sealed up that was to be unsealed at the end of that period of history.

ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਬਰਿਏਲ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ “ਚਾਜ਼ੋਨ,” ਅਰਥਾਤ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਾਣੀ, ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਵਧੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗੀ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਣ ਲਈ ਕੋਈ ਐਸੀ ਗੱਲ ਮੁਹਰਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

In Daniel chapter eight, the vision of the “last end” of the indignation, which was the twenty-five hundred and twenty years that concluded at the same time as the twenty-three hundred years, was sealed up to the “time of the end,” for in 1844, which was the appointed time of both visions, the light of the third angel was unsealed. In Daniel eleven, verses thirty to thirty-six, at the end of the “first indignation” in 1798, there was to be a period represented as the “time of the end,” when the light of the first angel was unsealed. Therefore, the time prophecy of pagan Rome did not have a time of the end, but only a time appointed, identifying when the three hundred and sixty years concluded, but the time appointed in 1798, and the time appointed in 1844, both unsealed a message that was to be understood in the period represented as the “time of the end”.

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਵਿੱਚ, “ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਆਖਰੀ ਅੰਤ” ਦੀ ਦਰਸ਼ਨਾਵਲੀ, ਜੋ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ, “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਤੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਰਹੀ; ਕਿਉਂਕਿ 1844 ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ। ਦਾਨੀਏਲ 11:30-36 ਵਿੱਚ, 1798 ਵਿੱਚ “ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ” ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਮਾਂ ਆਉਣਾ ਸੀ ਜੋ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਜੋਤਿ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ। ਇਸ ਲਈ, ਬੁੱਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਦੀ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਕੋਈ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲ ਕਦੋਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ; ਪਰ 1798 ਦਾ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਅਤੇ 1844 ਦਾ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ—ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਹੀ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜੋ ਉਸ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ।

Rome is revealed as it is represented prophetically within its prophetic time. “Time, times and dividing of time”, “forty-two months”, “twelve hundred and sixty days”, and “three and a half years” are some of the various symbols that represent the period when the papacy ruled during the Dark Ages. The period of time that links the movement of the Millerites to the movement of the one hundred and forty-four thousand is one hundred and twenty-six years. One hundred and twenty-six is also a symbol of twelve hundred and sixty days, for it is a tithe or a tenth of that amount. The one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863, unto the time appointed in 1989, identifies 1989 as God’s appointment with His last day people.

ਰੋਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਿਵੇਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। “ਸਮਾਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ”, “ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ”, “ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨ”, ਅਤੇ “ਸਾੜੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ” ਕੁਝ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਹਨੇਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਚਲਹੇਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਚਲਹੇਤ ਨਾਲ ਜੋੜਣ ਵਾਲੀ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀ ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਸਾਲ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਵੀ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਗਿਣਤੀ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 1989 ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੇ ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਸਾਲ, 1989 ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਨਿਯੁਕਤ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।

We will continue this study in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “How shall we search the Scriptures? Shall we drive our stakes of doctrine one after another, and then try to make all Scripture meet our established opinions, or shall we take our ideas and views to the Scriptures, and measure our theories on every side by the Scriptures of truth? Many who read and even teach the Bible, do not comprehend the precious truth they are teaching or studying. Men entertain errors, when the truth is clearly marked out, and if they would but bring their doctrines to the word of God, and not read the word of God in the light of their doctrines, to prove their ideas right, they would not walk in darkness and blindness, or cherish error. Many give the words of Scripture a meaning that suits their own opinions, and they mislead themselves and deceive others by their misinterpretations of God’s word. As we take up the study of God’s word, we should do so with humble hearts. All selfishness, all love of originality, should be laid aside. Long-cherished opinions must not be regarded as infallible. It was the unwillingness of the Jews to give up their long established traditions that proved their ruin. They were determined not to see any flaw in their own opinions or in their expositions of the Scriptures; but however long men may have entertained certain views, if they are not clearly sustained by the written word, they should be discarded.

> “ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਿਵੇਂ ਕਰੀਏ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਖੂੰਟੇ ਇੱਕ ਪਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਗਾੜ ਦੇਈਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰੀਏ ਕਿ ਸਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ ਸਾਡੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਬੈਠੇ; ਜਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਤਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਕੇ ਜਾਈਏ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਸੱਚ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਨਾਲ ਤੌਲਈਏ? ਬਹੁਤੇ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਤੱਕ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸਿਖਿਆ ਵੀ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਅਨਮੋਲ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਸਿਖਿਆ ਦੇ ਰਹੇ ਜਾਂ ਅਧਿਐਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਭੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਬੈਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅੱਗੇ ਲਿਆਉਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਨਾ ਪੜ੍ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਅੰਧਕਾਰ ਅਤੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਵਿੱਚ ਨਾ ਤੁਰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਪਾਲਦੇ। ਬਹੁਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਅਰਥ ਦੇਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਗਲਤ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਟਕਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਹੋਰਨਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਈਏ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਿਮਰ ਦਿਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸੁਆਰਥ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਨਵੀਂਪਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ, ਤਿਆਗ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਲੇ ਆ ਰਹੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਭੂਲ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਇਹ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਆਪਣੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਅਣਇੱਛਾ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਬਾਦੀ ਸਾਬਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਅੜੇ ਹੋਏ ਸਨ ਕਿ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਾਮੀ ਨਾ ਵੇਖਣ; ਪਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਭਾਵੇਂ ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੰਨਿਆ ਹੋਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਮਰਥਿਤ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

> “Those who sincerely desire truth will not be reluctant to lay open their positions for investigation and criticism, and will not be annoyed if their opinions and ideas are crossed. This was the spirit cherished among us forty years ago. We would come together burdened in soul, praying that we might be one in faith and doctrine; for we knew that Christ is not divided. One point at a time was made the subject of investigation. Solemnity characterized these councils of investigation. The Scriptures were opened with a sense of awe. Often we fasted, that we might be better fitted to understand the truth. After earnest prayer, if any point was not understood, it was discussed, and each one expressed his opinion freely; then we would again bow in prayer, and earnest supplications went up to heaven that God would help us to see eye to eye, that we might be one, as Christ and the Father are one. Many tears were shed. If one brother rebuked another for his dullness of comprehension in not understanding a passage as he understood it, the one rebuked would afterward take his brother by the hand, and say, ‘Let us not grieve the Holy Spirit of God. Jesus is with us; let us keep a humble and teachable spirit;’ and the brother addressed would say, ‘Forgive me, brother, I have done you an injustice.’ Then we would bow down in another season of prayer. We spent many hours in this way. We did not generally study together more than four hours at a time, yet sometimes the entire night was spent in solemn investigation of the Scriptures, that we might understand the truth for our time. On some occasions the Spirit of God would come upon me, and difficult portions were made clear through God’s appointed way, and then there was perfect harmony. We were all of one mind and one Spirit.

> “ਜੋ ਲੋਕ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਚ ਅਤੇ ਆਲੋਚਨਾ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਹਿਚਕਿਚਾਉਣਗੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਧਾਰਣਿਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਖਿਝਣਗੇ ਨਹੀਂ। ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਇਹੀ ਆਤਮਾ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰ ਲਏ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਸੀ, ਇਹ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਈਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਹੀ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਗੰਭੀਰਤਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਦੀਆਂ ਸਭਾਵਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੈ-ਭਗਤੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਅਕਸਰ ਅਸੀਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਹੋਰ ਭਲੀ ਭਾਂਤਿ ਯੋਗ ਹੋ ਸਕੀਏ। ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੇ ਕੋਈ ਬਿੰਦੂ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਨਾ ਆਉਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਚਰਚਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਝੁਕਦੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸਵਰਗ ਵੱਲ ਉਠਦੀਆਂ ਸਨ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਕੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਰੱਖੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਹੋਈਏ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਇੱਕ ਹਨ। ਬਹੁਤ ਅੰਸੂ ਵਗਾਏ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਜੇ ਇੱਕ ਭਰਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਰਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਦੀ ਮੰਦਤਾ ਲਈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅੰਸ਼ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਤਾੜਨਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਤਾੜਨਾ ਸਹਿਣ ਵਾਲਾ ਭਰਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉਸ ਭਰਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ, ‘ਆਓ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਦੁਖੀ ਨਾ ਕਰੀਏ। ਯਿਸੂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੈ; ਆਓ ਅਸੀਂ ਨਿਮਰ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣਯੋਗ ਆਤਮਾ ਬਣਾਈ ਰੱਖੀਏ;’ ਅਤੇ ਜਿਸ ਭਰਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ, ‘ਭਰਾ, ਮੈਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅਨਿਆਇ ਕੀਤਾ ਹੈ।’ ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਲਈ ਝੁਕ ਜਾਂਦੇ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਘੰਟੇ ਬਿਤਾਉਂਦੇ ਸੀ। ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਵੇਲੇ ਚਾਰ ਘੰਟਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਕੱਠੇ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸੀ, ਤਥਾਪਿ ਕਈ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਰਾਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਜਾਂਚ ਵਿੱਚ ਬੀਤ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੀਏ। ਕੁਝ ਮੌਕਿਆਂ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਭਾਗ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਰੀਤ ਰਾਹੀਂ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੂਰਨ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਸਭ ਇੱਕ ਹੀ ਮਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸੀ।

> “We sought most earnestly that the Scriptures should not be wrested to suit any man’s opinions. We tried to make our differences as slight as possible by not dwelling on points that were of minor importance, upon which there were varying opinions. But the burden of every soul was to bring about a condition among the brethren which would answer the prayer of Christ that his disciples might be one as he and the Father are one. Sometimes one or two of the brethren would stubbornly set themselves against the view presented, and would act out the natural feelings of the heart; but when this disposition appeared, we suspended our investigations and adjourned our meeting, that each one might have an opportunity to go to God in prayer, and without conversation with others, study the point of difference, asking light from heaven. With expressions of friendliness we parted, to meet again as soon as possible for further investigation. At times the power of God came upon us in a marked manner, and when clear light revealed the points of truth, we would weep and rejoice together. We loved Jesus; we loved one another.

> “ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਅਧਿਕ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਇਹ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਮੋੜਿਆ-ਤੋੜਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਗੌਣ ਮਹੱਤਵ ਦੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਮਤ ਸਨ, ਠਹਿਰ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਭੇਦ ਯਥਾਸੰਭਵ ਘੱਟ ਰਹਿਣ। ਪਰ ਹਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਭਾਰ ਇਹੀ ਸੀ ਕਿ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਅਵਸਥਾ ਪੈਦਾ ਹੋਵੇ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਉੱਤਰ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਇਕ ਹੋਣ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਇਕ ਹਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਜਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਠ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਸਵਭਾਵਿਕ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦੇ ਸਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰੁਝਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਰੋਕ ਦਿੰਦੇ ਸਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਭਾ ਮੁਲਤਵੀ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੋਲ ਜਾਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਭਿੰਨਤਾ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਜੋਤ ਮੰਗੇ। ਮਿੱਤਰਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਵਿਛੁੜ ਜਾਂਦੇ ਸਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਲਈ ਜਿੰਨੀ ਜਲਦੀ ਹੋ ਸਕੇ ਫਿਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਈਏ। ਕਈ ਵਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਉਤਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਜੋਤ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਰੋਂਦੇ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਮਨਾਂਦੇ ਸਾਂ। ਅਸੀਂ ਯਿਸੂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਾਂ; ਅਸੀਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਾਂ।”

> “In those days God wrought for us, and the truth was precious to our souls. It is necessary that our unity today be of a character that will bear the test of trial. We are in the school of the Master here, that we may be trained for the school above. We must learn to bear disappointment in a Christ-like manner, and the lesson taught by this will be of great importance to us.

> “ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਰਤੱਬ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਸਾਡੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਅਤਿ ਕੀਮਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਹੈ ਕਿ ਅੱਜ ਸਾਡੀ ਏਕਤਾ ਅਜਿਹੇ ਸੁਭਾਉ ਦੀ ਹੋਵੇ ਜੋ ਪਰਖ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਉੱਤੇ ਖਰੀ ਉਤਰੇ। ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਵਿਦਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਉੱਪਰਲੇ ਵਿਦਿਆਲੇ ਲਈ ਸਿਖਲਾਏ ਜਾਈਏ। ਸਾਨੂੰ ਮਸੀਹ-ਸਦ੍ਰਿਸ਼ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਹਿਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਪਾਠ ਸਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੋਵੇਗਾ।

> “We have many lessons to learn, and many, many to unlearn. God and heaven alone are infallible. Those who think that they will never have to give up a cherished view, never have occasion to change an opinion, will be disappointed. As long as we hold to our own ideas and opinions with determined persistency, we cannot have the unity for which Christ prayed.” Review and Herald, July 26, 1892.

> “ਸਾਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਪਾਠ ਸਿੱਖਣੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਭੁੱਲਣਾ ਵੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਹੀ ਅਭੂਲ ਹਨ। ਜੋ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਪਿਆਰੀ ਧਾਰਣਾ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣਾ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਤ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣਗੇ। ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਮਤਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹਠ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਏਕਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜਿਸ ਲਈ ਮਸੀਹ ਨੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।” Review and Herald, July 26, 1892.

Back to Articles