Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Nine

ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਉਨਤਾਲੀ

Number Thirty-Nine

ਨੰਬਰ ਉਨਤਾਲੀਹ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2026

Formats

PDF
Word

The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.

2024 ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਅਲਫਾ-ਅਧਾਰ ਪਰਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਓਮੇਗਾ-ਕੈਪਸਟੋਨ ਪਰਖ ਲਈ “ਭੰਡਾਰ-ਘਰ” ਅਤੇ ਉਸ “ਭੋਜਨ” ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਜੋ ਭੰਡਾਰ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਰਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਰੇਖਾ ਹੈ। ਕੀ ਰਤਨ ਜੇਮਜ਼ ਵਾਈਟ ਦੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਹਨ, ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹਨ? ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਹਨ।

At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.

9/11 ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਖਾਣ ਅਤੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ। 9/11 ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮਾਪਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੋ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਾਪਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਵੀ ਮਾਪਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਉਸ ਨੂੰ 1,260 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਉਸ ਬਾਹਰੀ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਨੂੰ ਰੌਂਦਿਆ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਹੀ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ।

In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.

2023 ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਦੂਤ ਜੋ 9/11 ਉੱਤੇ ਉਤਰਿਆ ਸੀ, ਮੁੜ ਉਤਰਿਆ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹਦਿਆਂ; ਅਤੇ ਫਿਰ 2024 ਵਿੱਚ ਇਹ ਬਾਹਰੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਪਰਖ ਕਿ ਕੀ ਰੋਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਅਜੇ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਲਈ ਕੀਤਾ ਸੀ।

The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”

ਸੁਰਗ ਦੀਆਂ “ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ” ਮੰਦਰ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਓਮੇਗਾ ਪਰਖ ਦੇ ਆਗਮਨ ਅਤੇ “ਮੁੜ ਆਉਣ” ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਪਰਖ ਲਈ ਦੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨੀ ਅਨਿਵਾਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੀਜਾ ਦੂਤ 1844 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ 9/11 ਉੱਤੇ ਦੁਬਾਰਾ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ 2023 ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਦੇ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਰੀ ਕੰਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮਲਾਕੀ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਭੰਡਾਰ-ਘਰ” ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ “ਭੋਜਨ” ਕੀ ਹੈ? ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਹੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ: “ਪੇਟਿਕਾ” ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ “ਗਹਿਣੇ” ਕੀ ਹਨ।

Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.

ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੁਪਨਾ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉੱਨੀ ਵਿੱਚ ਜੇਤੂ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਸੁੱਖਮ ਕੱਪੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੈਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਫੌਜ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਵੇ। ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਉਹ ਥਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਮਲਾਕੀ ਦੀ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਜਾਂ ਸ਼ਾਪ ਉਡੇਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿਲਰ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਖਿੜਕੀ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੂੜਾ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਵਾਹਰਾਤ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.

ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਨੂਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਿੜਕੀਆਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਅਤੇ ਚਾਲੀ ਰਾਤ ਮੀਂਹ ਵਰਸਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਖਿੜਕੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਕਿਸ਼ਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਠ ਜਾਨਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਬਪਤਿਸਮਾ ਯਰਦਨ ਪਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬਣਿਆ। ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਓਸੇ ਹੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੀ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਰੂਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।

When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.

ਜਦੋਂ ਕਲੀਸਿਆ ਯੋਧਾ ਕਲੀਸਿਆ ਤੋਂ ਜਿੱਤਵੰਤੀ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਬਦਲਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਦਾਊਦ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਜਿੱਤਵੰਤੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਇੱਕ ਨਬੀ, ਇੱਕ ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਬੀ, ਜੋ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੇਵਕਾਈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਖੁੱਲੇ ਹੋਏ ਸਨ।

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> ਅਤੇ ਤੀਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਚੌਥੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਕੈਬਾਰ ਦੀ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਖੁੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖੇ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 1:1।

At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.

ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਧਦੇ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਈ; ਇਸ ਸੰਕਟ ਨੇ ਮਿਸਰ ਨੂੰ—ਉਸ ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ—ਇੱਕ ਇਕ-ਵਿਸ਼ਵੀ ਸਰਕਾਰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਅਨਾਜ ਨੂੰ ਭੰਡਾਰ-ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ।

In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.

ਜੁਲਾਈ 2023 ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤੀ; ਫਿਰ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੋਹਰਮੁਕਤ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। 2024 ਵਿੱਚ, ਬੁਨਿਆਦੀ ਬਾਹਰੀ ਅਲਫਾ ਪਰੀਖਿਆ ਨੇ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਮੋਹਰਮੁਕਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਜਾਰੀ ਰਹੀ। ਹੁਣ 2026 ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਓਮੇਗਾ ਪਰੀਖਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰੇਗੀ, ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ।

The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.

ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ, ਬਾਹਰੀ ਆੰਗਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਦ ਤੱਕ ਮੀਖਾਇਲ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ (ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸਤੀਫ਼ਨ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ) ਉਹ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ। ਬਹਾਰ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦਾ ਅਲਫ਼ਾ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ—ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੰਦਰਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਈਂਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਡੇਰਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ—ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹਨ।

> “In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

> “ਇਸੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਰੂਪਕ ਜੋ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਹੀ ਪੂਰੇ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਮੂਸਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਅਧੀਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਿਨ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਸੀ (ਲੇਵੀਆਂ 16:29–34), ਜਦੋਂ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਸਾਰੇ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰਕੇ, ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਲਈ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਮਸੀਹ, ਸਾਡਾ ਮਹਾਨ ਮਹਾਂਯਾਜਕ, ਪਾਪ ਅਤੇ ਪਾਪੀਆਂ ਦੇ ਨਾਸ ਰਾਹੀਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਨਾਲ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇਵੇਗਾ। ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਦਿਨ, ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਿਨ, ਅਰਥਾਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ 22 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਪਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਸੀ ਕਿ 2300 ਦਿਨ ਪਤਝੜ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਅਟੱਲ ਜਾਪਦਾ ਸੀ।”

> “In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.

> ਮੱਤੀ 25 ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕ ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਦੁਲ੍ਹੇ ਦੇ ਆਉਣ ਨਾਲ ਅਨੁਸਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਹੁਣੇ ਹੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੋਹਾਂ ਤੋਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਬਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ‘ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ’ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।

> “Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.

> “ਜਿਵੇਂ ਜਵਾਰ ਦੀ ਇਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਲਹਿਰ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਆੰਦੋਲਨ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਛਾ ਗਿਆ। ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਿੰਡ ਤੋਂ ਪਿੰਡ, ਅਤੇ ਦੂਰ-ਦੁਰਾਸਤ ਦੇ ਪੇਂਡੂ ਇਲਾਕਿਆਂ ਤੱਕ ਇਹ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਲੋਕ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਗਰੂਕ ਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਤਾਵਲਪਣ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਸਵੇਰ ਦੀ ਪਾਲਾ ਮਿਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਘਬਰਾਹਟ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਸ ਤੇ ਹਿੰਮਤ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਕੰਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਤੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਸੰਯਮਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖੀ ਉਤੇਜਨਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸੁਭਾਉ ਵਿੱਚ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਉਣ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਤਾੜਨਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸਨ ਜੋ ਹਰ ਯੁਗ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਉਤਸ਼ਾਹ ਦੀ ਪਰਮਾਨੰਦਪੂਰਨ ਖੁਸ਼ੀ ਘੱਟ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿਲ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ, ਪਾਪ ਦਾ ਇਕਰਾਰ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਤਿਆਗ ਸੀ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਹੀ ਵਿਆਕੁਲ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਭਾਰ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਗ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਨਿਰਸ਼ਰਤ ਸਮਰਪਣ ਸੀ।” The Great Controversy, 400.

The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.

ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰੀ ਸਭਾਵਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੇਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲੀ ਜਾਂ ਅਲਫ਼ਾ ਵਰਖਾ ਉਡੇਲੀ ਗਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰੀ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰੀ ਸਭਾਵਾਂ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 23 ਵਿੱਚ, ਆਇਤਾਂ 1 ਤੋਂ 22 ਤੱਕ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰੀ ਸਭਾਵਾਂ ਆਇਤਾਂ 23 ਤੋਂ 44 ਤੱਕ ਹਨ। 2300 ਸਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ 1844 ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰੀ ਸਭਾਵਾਂ ਲਈ ਬਾਈ ਆਇਤਾਂ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰੀ ਸਭਾਵਾਂ ਲਈ ਬਾਈ ਆਇਤਾਂ। ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਬਾਈ-ਬਾਈ ਦੀਆਂ ਦੋ ਲੜੀਆਂ।

The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.

ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੀ ਕਿ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਡੇਰਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਉੱਤੇ ਆਨੰਦ ਦਾ ਉਤਸਵ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਮਾਫ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦਾ ਸਬਤ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਧਰਤੀ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਬਤ-ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ।

> But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.

> ਪਰ, ਹੇ ਪ੍ਰਿਯੋ, ਇਸ ਇਕ ਗੱਲ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਨਾ ਰਹੋ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦਿਨ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹਨ। 2 ਪਤਰਸ 3:8.

The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਨੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ 1798, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਸੀ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਬ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਹੈ; ਪਰ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ, 1798 ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਅਨਮੋਹਰਿਆ ਸੁਨੇਹਾ ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸਲਾਮ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੇ ਪੁਰਬ ਦੀ ਉਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.

ਜੋ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤੁਰਹੀਆਂ ਅਤੇ ਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਆਂ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਸੰਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੇਈਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਤੇਈਂ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਯੋਗ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਤਿਉਹਾਰ ਬਾਈਂਵੇਂ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਮੱਧਲਾ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਡੇਰਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਬਾਈਂਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੈ।

Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.

ਲੇਵੀਅਕਾਂਡ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈਂ, ਆਯਤਾਂ 23 ਤੋਂ 44 ਤੱਕ, “ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਢਾਂਚੇ” ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਹਨ। ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਦਸਵਾਂ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪਰਖ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਸ ਪਰਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਨਾਸ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦਰਜ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਅਤੇ ਨਿਪਟਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚ” ਦਾ ਮੱਧਲਾ ਅੱਖਰ ਤੇਰਹਵਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਇਹ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਦਿਨ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਸ ਵਿੱਚ ਤੇਰਾਂ ਜੋੜ ਕੇ ਤੇਈਂ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਰ 10 ਗੁਣਾ 7 ਦਾ ਜੋੜ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਦਿਨ ਵੀ ਸੱਤਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.

> ਤਦ ਪਤਰਸ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੇ ਮੇਰਾ ਭਰਾ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿੰਨੀ ਵਾਰ ਮਾਫ਼ ਕਰਾਂ? ਕੀ ਸੱਤ ਵਾਰ ਤੱਕ? ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ ਕਿ ਸੱਤ ਵਾਰ ਤੱਕ, ਪਰ ਸੱਤਰ ਗੁਣਾ ਸੱਤ ਵਾਰ ਤੱਕ। ਮੱਤੀ 18:21, 22.

Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਸਾਲ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੱਟੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਪਛਾਣ ਕਰਾਈ ਕਿ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੀ ਹੱਦ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਨੌਂ ਵਿੱਚ “ਸੱਤਰ” ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਖ਼ਾਤਮਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦਾਨੀਏਲ 9:24.

The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.

“ਕੱਟੇ ਜਾਣਾ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਇਸੇ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ” ਜਾਂ “ਫ਼ਰਮਾਇਆ ਗਿਆ।” ਇਹ ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ “ਕੱਟੇ ਜਾਣਾ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਤਪੱਤੀ ਪੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਬਰਾਮ ਵੱਲੋਂ ਵਾਚੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਭੇਟਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟਣ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਹੈ। ਇਹ “ਨਿਰਧਾਰਿਤ” ਅਤੇ “ਫ਼ਰਮਾਇਆ” ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਚਾਕਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਜੋਂ ਕੱਟੇ ਜਾਣਗੇ। “ਕੱਟੇ ਜਾਣੇ” ਦੇ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਹਨ; ਇੱਕ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤਰ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚੋਂ “ਕੱਟੀ ਗਈ” ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਯੋਏਲ ਦੀ “ਨਵੀਂ ਮਦਿਰਾ” ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ “ਕੱਟੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,” ਤਦ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਰ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.

ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚਾਈ” ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੜਾਅ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਲੈਵੀਅਨ 23:23 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਮੱਧਲੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਸਵਾਂ ਦਿਨ ਅਤੇ ਤੇਰਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ 23 ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੰਬੂਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਾਈਂਵੇਂ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸਬਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਸ਼ 23:44 ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.

ਲੈਵੀਅਕਸ ਦਾ ਅਰਥ ਲੈਵੀ ਪਾਦਰੀਪਨ ਹੈ। ਬਸੰਤਕਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਅਧਿਆਇ 23:1–22 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਤਝੜਕਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ 23:23–44 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਬਸੰਤਕਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰ ਬਾਈ ਆਇਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਬਾਈ ਅੱਖਰ ਹਨ। ਪਤਝੜਕਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰ ਵੀ ਬਾਈ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਨੇੜਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਟੈਂਟਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਬਾਈਵੇਂ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਸੱਬਥ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਅਗਲਾ ਦਿਨ ਸੀ। ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ, ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਠਵੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ।

> Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.

> ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਆਖ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਿ ਇਸ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਝੋਂਪੜੀਆਂ ਦਾ ਪర్వ ਹੋਵੇ। ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੋਵੇ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਮਿਹਨਤੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ। ਸੱਤ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਓ; ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਸਭਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਮਿਹਨਤੀ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ। … ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਉਪਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਸੱਤ ਦਿਨ ਪರ್ವ ਮਨਾਉ; ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸਬਤ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ ਸਬਤ ਹੋਵੇ। ਲੇਵੀਆਂ 23:34–36, 39.

The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.

ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਰਸਮੀ ਸਬਤ ਹਜ਼ਾਰਸਾਲੀ ਰਾਜ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਝੋਂਪੜੀਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਦੀ ਜੰਗਲ-ਯਾਤਰਾ ਨੂੰ ਝੋਂਪੜੀਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਛਪਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਕੇ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੇਵਲ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਉਡੇਲਣ ਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਕਲੇਸ਼-ਘੜੀ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਟਿੱਬਿਆਂ ਅਤੇ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਹੈ।

> “In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.

> “ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਪਰ ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਤਿੰਕੇ ਵਾਂਗ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਕੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਦਿਨ ਰਾਤ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉੱਪਰ ਪਹੁੰਚੀ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਠਹਿਰ ਗਿਆ। ਝਰਨੇ ਵਹਿਣੋਂ ਰੁਕ ਗਏ। ਹਨੇਰੇ ਭਾਰੇ ਬੱਦਲ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਪਰ ਇੱਕ ਨਿਰਮਲ ਥਾਂ ਸੀ, ਜੋ ਅਡੋਲ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਥੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਕਾਸ਼ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਨੜਕੱਟੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲੇ, ਅਤੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਖੁਰਦਰੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਹੰਡੀਆ ਵਾਂਗ ਉਬਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟੇ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਘੜੀ ਦਾ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਅਨੰਤ ਵਾਚਾ ਬਖ਼ਸ਼ੀ, ਤਦ ਉਹ ਇੱਕ ਵਾਕ ਬੋਲਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਠਹਿਰ ਜਾਂਦਾ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਬਚਨ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘਦੇ ਸਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਇਸਰਾਏਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਟਿਕਾਈ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਚੰਡ ਗਰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਡਰਾਵਣੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ। ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਕ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਦੇ ਸਨ, ਮਹਿਮਾ! ਹੱਲੇਲੂਯਾਹ! ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚਮਕਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੀਨਾਈ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਿਆ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਟ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਸੱਬਤ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਨੰਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਬਲ ਨਾਅਰਾ ਉੱਠਿਆ।”

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.

> “ਤਦ ਯੂਬਲੀ ਆਰੰਭ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨਾ ਸੀ।” Review and Herald, July 21, 1851.

Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.

ਯਿਸੂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਅਤੇ ਜੁਬਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਤੇਈਂ ਦੇ ਤੀਜੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਠਵੇਂ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਜੋ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੇ ਸੱਤਵੇਂ-ਸਾਲ-ਸਬਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਆਖਿਆ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ, ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਇਹੀ ਮੇਰੇ ਤਿਉਹਾਰ ਹਨ। ਛੇ ਦਿਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਬਤ ਹੈ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ; ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ; ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਰੇ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਸਬਤ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ 23:1–3।

The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.

ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਆਲਫਾ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਓਮੀਗਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੱਕ ਸੁੰਨੀ ਪਈ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਧਰਤੀ ਲਈ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਅਤੇ ਯੂਬਲੀ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਆਲਫਾ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਡਲੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬਾਈਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ; ਜਦਕਿ, ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਓਮੀਗਾ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਬਾਈਵੇਂ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਰਸਮੀ ਸਬਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.

ਪਦ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਈ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਪਦ ਤੇਈ ਤੋਂ ਚੁਤਾਲੀ ਤੱਕ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਯਾਜਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਅਲਫਾ ਸਬਤ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਸਬਤ ਨਵੀਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਧਰਤੀ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਤੇਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੋਂ ਪੁਨਰ-ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤੱਕ ਫੈਲਦੀ ਹੈ।

The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਜਾਂ ਲਾਜ਼ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੋਈ ਨਕਲੀ ਰੂਪ। ਜਦ ਤੱਕ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਇਸ ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਮਸਲਾ ਜਿਸ ਤੋਂ ਲਾਜ਼ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਣਗੌਲਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਸਲੀ ਤੇਲ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਣਗੇ। ਖੁਸ਼ੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹਨ।

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> ਅਤੇ ਵਚਨ ਦੇਹਧਾਰੀ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਵਾਸ ਕੀਤਾ, (ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੇਖੀ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਇਕਲੌਤੇ ਜਣੇ ਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,) ਜੋ ਅਨੁਗ੍ਰਹ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪਰਿਪੂਰਣ ਸੀ। ਯੂਹੰਨਾ 1:14.

The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:

ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਵੱਸਿਆ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਤੰਬੂ ਲਾਉਣਾ।” ਯਿਸੂ ਮਾਸਧਾਰੀ ਬਣਿਆ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਤੰਬੂ ਲਾ ਕੇ ਵੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੀ ਮਨੁੱਖੀ ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ, ਸਾਡਾ ਤੰਬੂ, ਸਾਡਾ ਡੇਰਾ, ਸਾਡਾ ਮੰਡਪ, ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਪਤਰਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ:

> Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.

> ਹਾਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਮੈਂ ਇਸ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਹ ਯੋਗ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਦਿਵਾ ਕੇ ਜਗਾਉਂਦਾ ਰਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਆਪਣਾ ਡੇਰਾ ਉਤਾਰਣਾ ਪਏਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਹੈ। 2 ਪਤਰਸ 1:13, 14.

Paul said it this way:

ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ:

> For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.

> ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਜੇ ਇਸ ਡੇਰੇ ਦਾ ਸਾਡਾ ਧਰਤੀ ਵਾਲਾ ਘਰ ਢਹਿ ਵੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਇੱਕ ਇਮਾਰਤ ਹੈ, ਅਜਿਹਾ ਘਰ ਜੋ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੀਵੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਆਹਾਂ ਭਰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਬੜੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਆਪਣੇ ਉਸ ਘਰ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੈ, ਉਪਰੋਂ ਪਹਿਨਾਏ ਜਾਈਏ; ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਨਾਲ ਕਿ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਅਸੀਂ ਨੰਗੇ ਨਾ ਪਾਏ ਜਾਈਏ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਜੋ ਇਸ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਭਾਰ ਹੇਠ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਆਹਾਂ ਭਰਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਤਾਰੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਪਰੋਂ ਪਹਿਨਾਏ ਜਾਈਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਰਣਹਾਰਤਾ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲ ਲਈ ਜਾਵੇ। 2 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 5:1–4.

The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.

ਡੇਰਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਪਾਪ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਜਿੱਤੂ ਕਲੀਸੀਆ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਮਾਪ ਦੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਨਿਆਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਉਹ ਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੇਠ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

ਸਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਤੰਬੂ ਵੀ, ਜੋ ਕਿ ਨਿਵਾਸ-ਤੰਬੂ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਵਾਸ-ਤੰਬੂਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਉਤਸਵ ਮਨਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ-ਤੰਬੂ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਿਵਾਸ-ਤੰਬੂਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਝੋਂਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਸਦਾ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.

> ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਰਾਵੋ, ਜੋ ਸਵਰਗੀ ਸੱਦੇ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋ, ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਅਤੇ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੋ; ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਮੂਸਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਯੋਗ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਕਿ ਜਿਸ ਨੇ ਘਰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਘਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਇਕ ਘਰ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਵੱਲੋਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੇਵਕ ਵਜੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਜੋ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਹੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਸਨ; ਪਰ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਘਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦਾ ਘਰ ਹਾਂ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਹੌਸਲੇ ਅਤੇ ਆਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਫੜੀ ਰੱਖੀਏ। ਇਬਰਾਨੀਆਂ 3:1–6.

Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.

ਮੂਸਾ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੇਵਕ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤੰਬੂ-ਮੰਦਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ, ਪਰ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸੇਵਕ ਮੂਸਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਆਦਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਘਰ—ਮੂਸਾ ਦੇ ਤੰਬੂ-ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੁਲੇਮਾਨ ਦੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ, ਹੇਰੋਦੇਸ ਦੇ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਕਰਿਤ ਕੀਤੇ ਮੰਦਰ ਤੱਕ, ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਸਦੇ 46 ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮ ਹਨ, ਅਤੇ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਤੱਕ—ਸਾਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਬਣਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਦਨ ਦੀ ਬਾਗ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ, ਫਿਰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਫਾਟਕ ਉੱਤੇ, ਫਿਰ ਜਲ-ਪਲਾਵਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੇਦੀਆਂ ਤੋਂ ਹੁੰਦੀ ਹੋਈ ਮੂਸਾ ਤੱਕ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਮੀਲ-ਪੱਥਰ ਹਨ—ਮੂਸਾ, ਮਸੀਹ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ।

Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.

ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਅਤੇ ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਦੂਤ ਦੇ 9/11 ਉੱਤੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਫਿਰ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ 1,260 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰਲੇ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਲਈ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 2023 ਵਿੱਚ, ਉਹੀ ਦੂਤ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 1,260 ਦਿਨ, ਜਾਂ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ, 2023 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ। 2024 ਨੇ ਨੀਂਹ ਰੱਖਣ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨਦੇਹੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਸਮੂਹ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਜਿਸ ਨੇ “ਛੋਟੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਿਆ,” ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਛਾਣ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.

> ਫਿਰ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਜ਼ਰੂਬਾਬਲ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਨੇ ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਹੈ; ਉਸ ਦੇ ਹੀ ਹੱਥ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਵੀ ਕਰਨਗੇ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲਵੇਂਗਾ ਕਿ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਛੋਟੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਤੱਛ ਜਾਣਿਆ ਹੈ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਨੰਦ ਮਨਾਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਜ਼ਰੂਬਾਬਲ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਾਹੁਲ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਾਂ ਸਮੇਤ ਵੇਖਣਗੇ; ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਫਿਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜ਼ਖਰਿਆਹ 4:8–10.

To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.

ਮਿਲਰ ਦੀ ਇਸ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਕਿ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੋਮ ਹੈ, ਨੀਂਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ “ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਣਾ” ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਅਲਫ਼ਾ ਅੰਦੋਲਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਅੰਦੋਲਨ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਅੰਦੋਲਨ ਹੈ। ਇਹ ਅਲਫ਼ਾ ਨਾਲੋਂ ਬਾਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਹੀ “ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਦਿਨ” ਹਨ। ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਏ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਨਾ ਮੌਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ 11 ਦੀ ਆਯਤ 14 ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਸੁਲੇਮਾਨ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ।

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> ਜਿੱਥੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ। ਕਹਾਵਤਾਂ 29:18.

The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?

ਚੋਟੀ ਦੇ ਪੱਥਰ ਦੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਅਦਭੁਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨੀਂਹ ਦਾ ਕੋਨੇ ਵਾਲਾ ਪੱਥਰ ਹੀ ਚੋਟੀ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਬਾਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ। 2024 ਦੀ ਅਲਫਾ ਨੀਂਹੀ ਪਰਖ ਬਾਹਰੀ ਬੌਧਿਕ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ 2026 ਦੀ ਓਮੇਗਾ ਮੰਦਰ ਪਰਖ ਅੰਦਰੂਨੀ ਆਤਮਿਕ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇੱਕ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਛਾਪ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅਤੇ ਛਾਪ ਦੀ। ਉਹ ਓਮੇਗਾ ਅੰਦਰੂਨੀ ਪਰਖ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਭੰਡਾਰਘਰ ਕੀ ਹੈ? ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਕੀ ਹੈ?

We will continue these things in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.

ਯਿਸੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਵਿਆਹ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਪੜਾਅਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਕਸਰ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਜਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਆਹ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੰਗਣੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਆਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਦੂਲਾ ਅਤੇ ਦੂਲ੍ਹਨ ਵੱਖਰੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਜਦਕਿ ਦੂਲਾ ਆਪਣੀ ਦੂਲ੍ਹਨ ਲਈ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਮਰਿਯਮ, ਜੋ ਯੂਸੁਫ਼ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਵਿਭਚਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।

The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.

ਉਡੀਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਨਾਂ, ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦਾ ਇਕ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਤੱਤ ਹੈ। ਪਿਤਾ ਦੂਲਹਨ ਦੀ ਕੁਆਰਪਣ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤੱਕ ਵੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਦੂਲ੍ਹਾ ਆਪਣੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦੇ ਠੀਕ ਦਿਨ ਜਾਂ ਘੜੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਕਦੋਂ ਹੋਣਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਦੂਲਹਨ ਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਆਹ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਪਰ ਕਦੋਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਜਾਨਬੁੱਝ ਕੇ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਪਿਤਾ ਦੂਲ੍ਹੇ ਨੂੰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਦੂਲਹਨ ਲੈ ਆਉਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਤਦ ਤੱਕ ਇਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਟਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ।

When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”

ਜਦੋਂ ਪਿਤਾ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, “ਜਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੁਲਹਨ ਨੂੰ ਲੈ ਆ,” ਤਾਂ ਦੂਲਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉੱਚੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਆਉਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਦਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਿਨ ਦੀ ਗਰਮੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਲੰਬੀਆਂ ਦੂਰੀਆਂ ਦਾ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਗਲੀ ਦੀਆਂ ਬੱਤੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਲੂਸ ਘੰਟਿਆਂ ਤੱਕ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿਆਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਲੂਸਾਂ ਦੌਰਾਨ ਜੋ ਅਸਲ ਰਸਮੀ ਉਚਾਰਣ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ, “ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ!”

The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.

ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀਆਂ (ਵਧੂ-ਸਹੇਲੀਆਂ) ਕੋਈ ਯਾਦ੍ਰਿਚਛਿਕ ਔਰਤਾਂ ਨਹੀਂ ਸਨ; ਉਹ ਦੂਲਹਨ ਦੀਆਂ ਸੇਵਿਕਾਵਾਂ ਸਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਲੂਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਘੜੀ ਤਿਆਰ ਰਹਿਣ ਅਤੇ ਵਰ ਦੇ ਘਰ ਵੱਲ ਦੇ ਰਸਤੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਤੇਲ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਰੱਖਦੀਆਂ ਸਨ। ਮਸ਼ਾਲਾਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਲੰਬੀ ਯਾਤਰਾ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵਾਧੂ ਤੇਲ ਲਿਆਉਣਾ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਸੀ। ਤੇਲ ਦੀ ਕੋਈ ਸਾਂਝੀ ਵੰਡ ਨਹੀਂ ਸੀ।

The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਜਲੂਸ ਅਤੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰੀਤ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਆਮ ਗੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੇਰੀ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਜਾਣਾ ਵੀ ਸਵਭਾਵਿਕ ਸੀ। ਫ਼ਰਕ ਸੌਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ। ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਨੇ ਦੇਰੀ ਲਈ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਤਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਕਾਨੂੰਨੀ ਮੰਗਣੀ ਤੋਂ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਅੰਤਰਾਲ ਦੌਰਾਨ ਹਰ ਕੋਈ ਸੌਂਦਾ ਸੀ।

Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.

ਜਦੋਂ ਜਲੂਸ ਦੁਲੇ ਦੇ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਵਿਆਹ ਦਾ ਭੋਜ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਸਦਾ ਲਈ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਰ ਨਾਲ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਨਿਰਦਯਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ—ਇਹ ਰਿਵਾਜ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਖੜਕਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਲੂਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।

Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.

ਯਿਸੂ ਕੋਈ ਕਲਪਨਾਤਮਕ ਚਿਤ੍ਰਣ ਘੜ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਅਕਸਰ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵਿਸਥਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੋਤਿਆਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਯਿਸੂ ਕਿਸੇ ਅਮੂਰਤ ਧਾਰਣਾ ਦੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇੱਕ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਪੂਰਬੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਰਹੇ ਸਨ।

The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.

ਵੇਰਵੇ ਇਬਰਾਨੀ ਗਵਾਹੀ ਅਤੇ ਰੋਮੀ ਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਕਾਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਰਥਿਤ ਹਨ।

The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)

ਮਿਸ਼ਨਾਹ (ਈਸਵੀ ਸੰਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਸਦੀ, ਪਰ ਈਸਵੀ ਸੰਨ 70 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ-ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋਏ)

The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)

ਤਾਲਮੂਦ (ਪਿੱਛੋਂ ਦਾ ਸੰਕਲਨ, ਪਰ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਥਾ ਦਾ ਉਧਰਣ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ)

Josephus (1st century Jewish historian)

ਯੂਸੇਫੁਸ (ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਦਾ ਯਹੂਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ)

Rabbinic wedding liturgy and legal discussions

ਰੱਬੀਨਿਕ ਵਿਆਹੀ ਲਿਟਰਜੀ ਅਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਚਰਚਾਵਾਂ

Greco-Roman observers of Judea

ਯਹੂਦੀਆ ਦੇ ਗ੍ਰੀਕੋ-ਰੋਮਨ ਦਰਸ਼ਕ

Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.

ਯੂਸੇਫ਼ਸ ਕੋਈ ਸੁਚਿੱਤ “ਵਿਆਹ-ਮੈਨੁਅਲ” ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਾਨੂੰਨੀ ਅਤੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰਕ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਵੈ-ਸਪਸ਼ਟ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਿਸ਼ਨਾ/ਤਾਲਮੂਦ ਦੇ ਵਰਣਨਾਂ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਮਿਸ਼ਨਾ ਹੀ ਮੁੱਖ ਸਰੋਤ ਹੈ।

The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.

ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਦੇ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਸੁਣਨਹਾਰੇ ਉੱਤੇ ਇੰਨਾ ਗਹਿਰਾ ਪ੍ਰਭਾਵ ਇਸ ਲਈ ਪਾਂਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੱਤੀ 25 ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਉਣਾ ਸਧਾਰਣ ਗੱਲ ਸੀ, ਦੀਵੇ ਅਤੇ ਤੇਲ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਨਿਵਾਰਯ ਸਨ, ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਆਹ-ਮੰਗਣੀ ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਜਲੂਸ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇਰੀ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮਿਆਰੀ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਸੀ! ਜਿਹੜੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਲੱਜਿਤ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਯਹੂਦੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਇਹ ਲਾਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਸੀ। ਰਸਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਯਿਸੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਲਈ ਕੋਈ ਹਮਦਰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਕੋਈ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਕੁਆਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਜਲੂਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਇੱਕ ਸਰਬਥਾ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੀ। ਇਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਯਹੂਦੀ ਦਰਸ਼ਕਾਂ ਲਈ ਇੰਨੀ ਸਪਸ਼ਟ ਸਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪਈ।

Back to Articles