Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-One

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਇਕਵੰਜਾ

The Symbolism of the Temple: Unveiling the Mysteries of the Divine and Human Connection

ਮੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਥ: ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਭੇਦਾਂ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word

The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.

ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਜੋੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣੇ। ਛਿਆਲੀਹ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਛਿਆਲੀਹ ਸਾਲ ਹੀ ਹਨ ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੀ ਕੈਦ ਨੂੰ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ 1798 ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਦ ਇਹ ਛਿਆਲੀਹ ਸਾਲ ਹੀ ਹਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਲੱਕੜੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। 723 BC ਤੋਂ 677 BC ਤੱਕ, ਮੰਦਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। 1798 ਵਿੱਚ ਇਹ ਰੌਂਦਣਾ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ 1844 ਤੱਕ ਇੱਕ ਮੰਦਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਜਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰ ਬਣਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀਕਾਲ ਲਈ ਪਾਪ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਸੀ। ਇਹੀ ਯੋਜਨਾ ਸੀ, ਪਰ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਇਸ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਧੱਕ ਕੇ 2001 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੱਤਾ।

Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.

ਪੌਲੁਸ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਿਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਦੇਹ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਲਈ ਦੇਹ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਪਰਸਪਰ ਬਦਲੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ਬਦ ਹਨ।

> For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.

> ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਹ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀਓਗੇ, ਤਾਂ ਮਰੋਗੇ; ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਦੇਹ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਜੀਊਗੇ। ਰੋਮੀਆਂ 8:13.

The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.

ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਰਚਨਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਦੇਹ, ਜੋ ਕਲੀਸਿਆ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਾਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਨ ਸਿਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੇਹ ਮਾਸ ਹੈ।

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਗ ਹਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਮਾਸ ਵਿੱਚੋਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਮਾਸ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭੇਦ ਹੈ; ਪਰ ਮੈਂ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ। ਅਫ਼ਸੀਆਂ 5:30–32.

The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.

ਉਹ ਮੰਦਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਮਾਪਣਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਦੇ ਵੱਜਣ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੇਤ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸੀ; ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਮੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਅਨੁਸਾਰ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਮੂਸਾ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਛਿਆਲੀ ਦਿਨ ਰਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਨਮੂਨਾ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡੇਰੇ ਨੂੰ ਖੜਾ ਕਰਨ ਸਮੇਂ ਉਸ ਨੇ ਵਰਤਣਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਮੂਨਾ ਸਵਰਗੀ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.

ਮਸੀਹ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਮੰਦਰ ਸੀ ਜੋ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਕਾਰਣ, ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਛਿਆਲੀ ਕਰੋਮੋਸੋਮਾਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.

ਮੰਦਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਥਾਨ ‘ਤੇ ਵਰਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਮੰਦਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕੇਵਲ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅੰਗਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਕਲੀਸਿਆ (ਦੁਲਹਨ), ਕੌਮ, ਦੇਹ, ਜੋ ਮਾਸ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਭਾਗ ਦਿਵਿਆ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਦੁਲ੍ਹਾ, ਰਾਜਾ, ਸੀਸ, ਜੋ ਮਨ ਹੈ। ਸਦੀਵੀ ਵਾਚਾ ਦੀ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ, ਜੋ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਈ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਸੈਂਤੀ ਦੇ ਦੋ ਡੰਡਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਪੌਲੁਸ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਭੇਦ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ—ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ।

The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.

ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਹਰ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਦਿਵਯਤਾ ਨੂੰ ਸਥਾਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਇਹ ਕੰਮ ਸੱਤਵੇਂ ਨਗਾਰੇ ਦੇ ਵੱਜਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਿਲਾਪ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਭਿੰਨ-ਭਿੰਨ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਇਸ ਕਾਰਜ ਲਈ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਸ਼ਬਦ ਹਨ। ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਾਡੇ ਬਦਲੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਾਡੇ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਸੁਰਗ ਲਈ ਸਾਡੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਨ ਸੁਰਗ ਲਈ ਸਾਡੀ ਯੋਗਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਕੰਮ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.

“ਮਨ” ਮੰਦਰ ਦੇ ਉਸ ਭਾਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਸਿਰ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮਨ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਉ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਮਾਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜੋ ਨੀਚਾ ਸੁਭਾਉ ਹੈ। ਮਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਸਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> “Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.

> “ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਬੇਲੋੜੇ ਦੁੱਖ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਤੇ ਹੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਛੋਟੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰਕੇ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਬੇਲੋੜੀ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਕਰਕੇ ਵੱਡੇ ਪਾਪ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਹਾਂ, ਉਸ ਸਭ ਲਈ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਰਜ਼ਦਾਰ ਹਾਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਖ਼ਸ਼ੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਆਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਕਸਤ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਏ।”

> “We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.

> “ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਡੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਅਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤਰਕ ਅਤੇ ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹੇਠ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਡੀ ਕਲਪਨਾ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਲਗਾਮ ਦੌੜਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਰੋਕ-ਟੋਕ ਅਤੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਰਜ਼ੀ ਚਲਾਏ। ਜੇ ਵਿਚਾਰ ਗਲਤ ਹਨ, ਤਾਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਗਲਤ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਨੈਤਿਕ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਮਸੀਹੀਆਂ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਯਮਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਬੁਰੀਆਂ ਦੂਤ-ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੇਠ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਜੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਛਾਪਾਂ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਪਈਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੱਕ, ਸੰਦੇਹ ਅਤੇ ਕੁੜਕੁੜਾਹਟ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵਗਣ ਦਈਏ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਸਾਡਾ ਜੀਵਨ ਅਸਫਲ ਸਾਬਤ ਹੋਵੇਗਾ।” Review and Herald, April 21, 1885.

Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”

ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਨੈਤਿਕ ਚਰਿੱਤਰ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸਾਡਾ ਚਰਿੱਤਰ ਇਕ ਨਿਮਣੀ ਅਤੇ ਇਕ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ; ਮਨ ਹੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਮਨ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਸਾਡੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਮਨ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਚੀ ਅਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ “ਸ਼ਕਤੀਆਂ,” ਜੋ ਸਾਡੇ ਅਸਤਿਤਵ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਜੋਂ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, “ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੱਦ ਤੱਕ,” “ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ-ਜੁਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਹੜੀਆਂ” ਮਸੀਹ “ਵਿੱਚ ਹਨ,” ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਗਏ ਸਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ “ਸ਼ਕਤੀਆਂ” ਨੂੰ “ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਮਿਹਨਤ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”

The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.

ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ, ਉਹ ਹਨ ਨਿਰਣੇ-ਸ਼ਕਤੀ, ਸਮਰਣ, ਅੰਤਰਾਤਮਾ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ।

> “Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.

> “ਬਹੁਤੇ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਹਨ, ‘ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਕਿਵੇਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਾਂ?’ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਨੈਤਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ, ਸੰਦੇਹ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਮਈ ਜੀਵਨ ਦੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਅਦੇ ਅਤੇ ਨਿਰਣੇ ਰੇਤ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ, ਆਪਣੇ ਉਤਸ਼ਾਹਾਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ। ਆਪਣੇ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਵਾਅਦਿਆਂ ਅਤੇ ਭੰਗ ਕੀਤੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਜ਼ਨਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸੱਚੇਪਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਉਹ ਹੈ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਅਸਲ ਤਾਕਤ। ਇਹ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਫੈਸਲੇ ਕਰਨ ਦੀ, ਜਾਂ ਚੋਣ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਹੀ ਉਪਯੋਗ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਚੋਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ; ਇਸਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਹਿਰਦਾ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਤਦ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੀ ਭਲੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਹਣਾ ਅਤੇ ਕਰਨਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਸੁਭਾਵ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਸਨੇਹ-ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਨਾਲ ਸਮਰਸ ਹੋਣਗੇ।”

> “Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.

> “ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਇੱਛਾਵਾਂ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉੱਥੋਂ ਤੱਕ ਠੀਕ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਭਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਅਤੇ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਨ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਹ ਹੁਣ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦੇ।”

> “Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.

> “ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਹੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਬਦਲਾਅ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸਮਰਪਣ ਕਰਕੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸਭ ਪ੍ਰਧਾਨਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਪਰੋਂ ਉਹ ਬਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਡੋਲ ਬਣਾਈ ਰੱਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਨਿਰੰਤਰ ਸਮਰਪਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਸੀਂ ਨਵੇਂ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦੇ ਯੋਗ ਬਣਾਏ ਜਾਵੋਗੇ, ਅਰਥਾਤ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ।” Steps to Christ, 47, 48.

The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.

ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ “ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਾਸਕ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੇ ਉਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ ਜੋ “ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਹਕੂਮਤਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ।” ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦਾ ਮਿਲਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਗੜ੍ਹ ਹੈ। ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਕੋਲ ਇੱਕ ਗੜ੍ਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮਹਾਨ ਵੈਰੀ ਦਾ।

> “When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.

> “ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਆਤਮਾ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮਕਾਰੀ ਉਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਦੇ ਫੰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਇਕਤ੍ਰ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਮਸੀਹ ਦੀਆਂ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਜਿੱਤਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ, ਕਾਰਗਰਤਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਅਰਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਨਾਲ ਸਹਿਕਾਰਤਾ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਹ ਸਾਧਨ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਾਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਬਲਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਬਲਵਾਨ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।” Review and Herald, December 12, 1899.

The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.

ਆਤਮਾ ਦਾ ਕਿਲ੍ਹਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਦਿਲ ਅਤੇ ਮਨ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲਈ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਵਾਅਦਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨਾਲ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਮਿਲੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਨ ਦਾ ਬਾਗ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਲਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਅਦਾ-ਬੱਧਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਕੀਤੇ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਆਤਮਿਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨੇ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਵੀਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ।

When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.

ਜਦੋਂ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਦਨ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚੋਂ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਲਈ “ਖੰਡਿਤ” ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਧਰਤੀ ਨਵੀਂ ਬਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਨ ਦਾ ਬਾਗ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਲਈ ਖੰਡਨ, ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਦੇ ਖੰਡਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਵਾਚਾ ਵੱਸਣ ਲਈ ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਦਨ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਸੀ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦਾ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦਿਆ ਜਾਣਾ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਾਪ ਦੀ ਉਸ ਕ੍ਰਮਵੱਧੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਦਮ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਹੋਈ ਸੀ।

The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.

ਵਾਅਦੇ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਦੋ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆਵਾਂ ਇਹ ਹਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਰਥਾਤ ਮਸੀਹ ਦਾ ਹੀ ਮਨ। ਸਰੀਰ ਮਾਸ ਹੈ, ਹੇਠਲਾ ਸੁਭਾਵ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਲੀਸਿਆ ਹੈ। ਮਨ ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ; ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ “ਆਤਮਾ ਦਾ ਕਿਲਾ” ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਰਥਾਤ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦਾ ਮਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਸਾਨੂੰ ਨਵਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਸਰੀਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.

> ਦੇਖੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਭੇਤ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਅਸੀਂ ਸਭ ਨਹੀਂ ਸੁੱਤਾਂਗੇ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਭ ਬਦਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ, ਅੱਖ ਝਪਕਦੇ ਹੀ, ਆਖ਼ਰੀ ਤੁਰਹੀ ਉੱਤੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਰਹੀ ਵੱਜੇਗੀ, ਅਤੇ ਮੁਰਦੇ ਅਵਿਨਾਸ਼ੀ ਹੋ ਕੇ ਜੀ ਉਠਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਬਦਲੇ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਸਵੰਤ ਨੂੰ ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਮਰਨਹਾਰ ਨੂੰ ਅਮਰਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨੀ ਹੀ ਪਵੇਗੀ। ਸੋ ਜਦੋਂ ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਅਵਿਨਾਸ਼ਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਰਨਹਾਰ ਅਮਰਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਬਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “ਮੌਤ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਨਿਗਲ ਲਈ ਗਈ ਹੈ।” ਹੇ ਮੌਤ, ਤੇਰਾ ਡੰਗ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਹੇ ਕਬਰ, ਤੇਰੀ ਜਿੱਤ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੌਤ ਦਾ ਡੰਗ ਪਾਪ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਾਪ ਦੀ ਤਾਕਤ ਬਿਵਸਥਾ ਹੈ। 1 Corinthians 15:51–56.

A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.

ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਯੂਹੰਨਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਅਜਿਹੀਆਂ ਭ੍ਰਮਾਤਮਕ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ’ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਹਨ, ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਦੇਹ ਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪਾਪ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਮ ਦੇ ਪਾਪ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਤੇ ਅਸਰ ਪਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> ਅਤੇ ਹਰ ਉਹ ਆਤਮਾ ਜੋ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਤਿਮਸੀਹ ਦੀ ਉਹੀ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਉਣੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। 1 ਯੂਹੰਨਾ 4:3.

The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.

ਬਾਬਲ ਦੀ ਮਦਿਰਾ (ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ), ਜੋ “ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਗਰਭਾਧਾਨ” ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਰਿਯਮ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਪ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਿਸੂ ਦਾ ਜਨਮ ਦਿਵਤਾ (ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ) ਦੇ ਗਰਭਾਧਾਨ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖਤਾ (ਮਰਿਯਮ) ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇ। ਨਿਸ਼ਕਲੰਕ ਗਰਭਾਧਾਨ ਦਾ ਝੂਠਾ ਸਿਧਾਂਤ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ ਯਿਸੂ ਮਰਿਯਮ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਕਦੋਂ ਗਰਭਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਿ ਮਰਿਯਮ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਗਰਭਿਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਝਾਉਣਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਸਰੀਰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਧਾਰਿਆ ਉਹ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਸਰੀਰ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਹੈ।

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤੇ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਆਏ ਹਨ, ਜੋ ਇਹ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਨੁੱਖ ਭਰਮਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। 2 ਯੂਹੰਨਾ 1:7।

When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਜੀ ਉੱਠਾਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬਚਨ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਹ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਸਮੇਂ ਧਰਮੀਆਂ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਓਥੇ ਹੀ ਅਸੀਂ ਨਵੀਂ ਦੇਹ ਦੀ ਵਾਅਦਾਕ੍ਰਿਤ ਵਾਚਾਈ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।

> “The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.

> “ਮਸੀਹ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਆਰੋਹਣ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਦਿਵਯ ਜੇਤੂ ਵਜੋਂ ਉਹ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸਵਰਗੀ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ‘ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਜੋ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।’ ਯੂਹੰਨਾ 17:4। ਆਪਣੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਟਿਕਿਆ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨਾਲ ਭਲੀ-ਭਾਂਤਿ ਪਰਿਚਿਤ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਦਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਤੱਥ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬਰ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗੀ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਸਕਦੇ ਸਨ।” The Desire of Ages, 829.

The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.

ਵਸਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਧਰਤੀ ਦੀ ਵਾਚਾਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਨਵੀਂ ਬਣਾਈ ਗਈ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਏਦਨ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਆਦਮ ਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” (ਸੱਤ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ) ਦੇ ਖਿੰਡਾਅ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਵੇਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਦੇਹ ਦੀ ਵਾਚਾਕੀਤੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ, ਅੱਖ ਝਪਕਣ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

> “The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

> “ਬੇਤਲਹੇਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਕ ਅਖੁੱਟ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਧਨ ਦੀ ਡੂੰਘਾਈ’ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਰੋਮੀਆਂ 11:33. ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅਚੰਭਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉੱਧਾਰਤਾ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਚਰਣੀ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਥਾਨ ਦੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਨਾਲ ਬਦਲਣ ਲਈ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਕੁਰਬਾਨੀ ਕੀਤੀ। ਮਨੁੱਖੀ ਅਹੰਕਾਰ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਕੇਵਲ ਆਰੰਭ ਹੀ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਮਨੁੱਖੀ ਸੁਭਾਉ ਨੂੰ ਧਾਰਨ ਕਰਨਾ ਲਗਭਗ ਅਨੰਤ ਅਪਮਾਨ ਹੁੰਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਜਦੋਂ ਆਦਮ ਅਦਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਸੀ। ਪਰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਜਾਤਿ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਆਦਮ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਕੀ ਸਨ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਜਿਹੀ ਹੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇਵੇ।” The Desire of Ages, 48.

When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਓਸੇ ਵੇਲੇ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਮਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਮਸੀਹ ਦਾ ਹੀ ਮਨ; ਪਰੰਤੂ ਦੇਹ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੌਲੁਸ ਇਸ ਨੂੰ “ਸਰੀਰਕ ਸੁਭਾਉ” ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਬਦਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੇਠਲਾ ਸੁਭਾਉ, ਜੋ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਨੈਤਿਕ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਹਨ, ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਭਾਵਾਤਮਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਹਾਰਮੋਨਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਵੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਨਰਵਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹੇਠਲੇ ਸੁਭਾਉ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੋ ਮੂਲ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਹ ਰੁਝਾਨ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਤੋਂ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਹ ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਰੁਝਾਨ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਚੋਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਿਕਸਿਤ ਕੀਤੇ ਹਨ।

Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”

ਕੁਝ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰੁਝਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖੀ ਸਰੂਪ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰੁਝਾਨ ਬੁਰਾਈ ਕਰਨ ਵੱਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਸਕਾਰਿਤ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਸਮਾਂ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਾਇਮ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਵਿਰਾਸਤੀ ਰੁਝਾਨ “ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਕਾਨੂੰਨ” ਰਾਹੀਂ ਸੰਚਾਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.

ਯਿਸੂ ਨੇ “ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜਾਤਿ ਪਾਪ ਦੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਕਾਰਨ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਆਦਮ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਬੱਚੇ ਵਾਂਗ ਉਸ ਨੇ ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਿਯਮ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਨਤੀਜੇ ਕੀ ਸਨ, ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਐਸੀ ਹੀ ਵਿਰਾਸਤ ਨਾਲ ਆਇਆ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਡੇ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਰਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਪਾਪ-ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇਵੇ।” ਵਿਰਾਸਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨਿਯਮ ਦੇ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੀ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ-ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀਆਂ ਨੂੰ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਕਿਸੇ ਪਾਪਮਈ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਪਾਲਣ-ਪੋਸਣ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਲਿਆ।

Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.

ਜੇ ਯਿਸੂ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਦੇਹ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਵੇਂ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਾ ਆਪਣੇ ਪਾਪ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਉਸ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਦੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਜੋ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਰਾਵਟ ਦੌਰਾਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਉਦਾਹਰਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਾ ਕਰਦਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਹਰ ਬੱਚਾ ਕਿਵੇਂ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।

We will continue this study in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

> ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਸ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੰਬੰਧ ਨਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਸਮਝਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਦੇ ਖੇਤਰ ਅੰਦਰ ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਦੋਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਬੁਰਾਈ ਦੀਆਂ ਕਤਾਰਾਂ ਛੱਡ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਬਿਨਾ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਹਮਲਿਆਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਦਾ ਮਸੀਹ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ, ਉਹੀ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਟਾਕਰਾ ਕਰਨਾ ਸਾਨੂੰ ਇੰਨਾ ਕਠਿਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਉਤਨੀ ਹੀ ਵਧੀਕ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਲਾਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜਿੰਨਾ ਉਸ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਸਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਭਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਲਏ ਹੋਏ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਭੁੱਖ-ਲਾਲਸਾ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਸੰਸਾਰ-ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ-ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਜੋ ਧਿੱਗੇਪਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਡਿੱਗ ਰਹਿ ਕੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਇਹੋ ਉਹ ਪਰਖਾਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇੰਨੀ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਹਰਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

> “Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

> “ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਆਦਮ ਦੇ ਪਾਪ ਵੱਲ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਨਿਆਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਸਾਡੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਦਮ ਦੀ ਅਸਫਲਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਆਦਮ ਪ੍ਰਲੋਭਕ ਦੇ ਆਕਰਮਣ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਪਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਮਨ ਅਤੇ ਦੇਹ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਅਤੇ ਸਮਰਥਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰੀ। ਉਹ ਅਦਨ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸਵਰਗੀ ਪ੍ਰਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਤੀ ਸਰੀਰਕ ਬਲ, ਮਾਨਸਿਕ ਸਮਰਥਾ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਮੁੱਲ ਵਿੱਚ ਘਟਦੀ ਆ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀਆਂ ਦੁਰਬਲਤਾਵਾਂ ਧਾਰਣ ਕੀਤੀਆਂ। ਕੇਵਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲੀ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।”

> “Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

> “ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸੀਹ ਲਈ ਪਰਖ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪਰਾਜਿਤ ਹੋਣਾ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਦਮ ਦੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਉਹ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜੋ ਆਦਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਿਹਾ। ਜੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਕਠਿਨ ਹੈ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਹੁੰਦਾ। ਪਰ ਸਾਡੇ ਉੱਧਾਰਕ ਨੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਧਾਰਣ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਣ ਦੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਵੀ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਕੋਈ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਹਿਆ ਨਾ ਹੋਵੇ।

> “With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’

> “ਮਸੀਹ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅਦਨ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋੜੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਭੁੱਖ-ਰੁਚੀ ਪਹਿਲੀ ਮਹਾਨ ਪਰਖ ਦਾ ਆਧਾਰ ਸੀ। ਠੀਕ ਉੱਥੇ ਹੀ, ਜਿੱਥੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ ਸੀ, ਸਾਡੇ ਉੱਧਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਭੁੱਖ-ਰੁਚੀ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਕਰਕੇ ਆਦਮ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਤਿਵੇਂ ਭੁੱਖ-ਰੁਚੀ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਸੀ। ‘ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਚਾਲੀ ਦਿਨ ਅਤੇ ਚਾਲੀ ਰਾਤ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੱਖ ਲੱਗੀ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਖਣ ਵਾਲਾ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਹੁਕਮ ਕਰ ਕਿ ਇਹ ਪੱਥਰ ਰੋਟੀਆਂ ਬਣ ਜਾਣ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਰੋਟੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜੀਊਂਦਾ, ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਬਚਨ ਨਾਲ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ।’

> “From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.

> “ਆਦਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਸਵੈ-ਭੋਗ ਨੇ ਭੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਲਗਭਗ ਅਸੀਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਪਤਿਤ ਅਤੇ ਰੋਗਾਕ੍ਰਾਂਤ ਹੋ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਅਸੰਭਵ ਸੀ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠਿਨ ਪਰਖ ਸਹਾਰ ਕੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਸਵੈ-ਸੰਯਮ ਵਰਤਿਆ ਜੋ ਭੁੱਖ ਜਾਂ ਮੌਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਅਧਿਕ ਬਲਵਾਨ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਪਹਿਲੀ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹੋਰ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਸਭ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ।” The Desire of Ages, 117.

Back to Articles