Article

# Laodicea - Number Two

ਲਾਓਦਿਕਿਆ — ਨੰਬਰ ਦੋ

The Protestant Horn

ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਲਈ ਇਹ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਧਰਮ-ਸੁਧਾਰ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਧਰਮ-ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਮੁੱਖ ਧਾਰਾਵਾਂ ਬਾਈਬਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਹੀ ਪੱਧਤੀ ਨਾਲ ਵੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਸਦਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਕਈ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਪ੍ਰਤੀਆਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਸਹੀ ਪੱਧਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਈ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਰੂਪਾਂ ਨਾਲ ਓਹਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕਾਂ (ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ) ਨੂੰ ਲੁਕਾ ਦੇਵੇ।

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “ਪਰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਉਹੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਹੋਰ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਹੈ—ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸਲ ਕੰਮ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਰੂਪ ਥੋਪ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨਾ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਮਸੀਹ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੋਲਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਭਵਿੱਖਵਕਤਾ ਉੱਭਰੇ।” The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਚਾਦਰ—(ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹੈ)—ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਮੰਨਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਤਿਤ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਬਣ ਗਈਆਂ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ, “ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ।” ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੇ 1843 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਚਾਦਰ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਚਲਾਈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ “ਜੰਗਲ ਵਿੱਚਲੀ ਕਲੀਸਿਆ” ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਤੱਕ ਲਿਆ ਰਿਹਾ ਸੀ।

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

ਤਹਕੀਕੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸੱਬਤ, ਦੀ ਪਰਖ ਆ ਗਈ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਅਜਿਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਯੁੱਗਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਾਪਾਈ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੂੰ 1840 ਤੋਂ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵੱਲ ਲਿਆਇਆ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੀ ਪਰਖ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੇ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਰੋਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਏ। ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਰਖ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਇਲਿਆਹ ਸੀ।

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਦੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡਗਮਗਾਉਂਦੇ ਰਹੋਗੇ? ਜੇ ਯਹੋਵਾਹ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੋ; ਪਰ ਜੇ ਬਾਅਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੋ। ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਸ਼ਬਦ ਨਾ ਉੱਤਰਿਆ। 1 ਰਾਜਿਆਂ 18:21।

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

1840 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੇ ਬਾਅਲ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਧਰਮ-ਸੁਧਾਰ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਸੱਚਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰ-ਖੁਲ੍ਹਾਈ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ “ਸਵੇਰ ਦੇ ਤਾਰੇ” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਥੁਆਤੀਰਾ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਇਤਿਹਾਸਕ ਦੌਰਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਿੱਧਾ ਹਮਲਾ ਇਸ ਤੋਂ ਕਈ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਖ਼ਾਸਕਰ ਵਾਲਡੈਨਸੀਅਨਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ The Great Controversy ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। 1930 ਵਿੱਚ, ਬੈਂਜਾਮਿਨ ਵਿਲਕਰਸਨ ਨੇ Our Authorized Bible Vindicated ਨਾਮਕ ਪੁਸਤਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਮੂਲ ਪਾਠਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਾਈ ਗਈ ਲੜਾਈ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤਤਹ ਉਪਯੋਗ King James Bible ਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਪਾਠਾਂ ਦਾ ਵੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੈਥੋਲਿਕਾਂ, ਧਰਮ-ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਵਾਲਡੈਨਸੀਅਨਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਹੀ ਪਾਂਡੁਲਿਪੀਆਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਿਓਛਾਵਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ 1611 ਦੀ King James Bible ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

1611 ਵਿੱਚ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਨੁਵਾਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰਾਹੀਂ ਹੋਈ। ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੀ ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉਤਪਾਦਨ ਦੇ ਸੱਤ ਪੜਾਅਾਂ ਰਾਹੀਂ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਾਲ ਵੀ ਲੱਗੇ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਬਾਈਬਲੀ ਸਾਲ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨ ਬਣਦੇ ਹਨ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੌਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਲੀਬ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਮਸੀਹ ਹੀ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸ਼ੁੱਧ ਬਚਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹ ਸੱਤ ਪੜਾਅ ਇਹ ਸਨ।

1. FIRST: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

   ਪਹਿਲਾਂ: ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਅਨੁਵਾਦ: ਲਗਭਗ 50 ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਨੂੰ ਛੇ ਕਮੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਗਾਂ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਮੂਲ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ (ਇਬਰਾਨੀ, ਅਰਾਮੀ, ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ) ਤੋਂ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

2. SECOND: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

   ਦੂਜਾ: ਕਮੇਟੀ ਸਮੀਖਿਆ: ਜਦੋਂ ਹਰ ਕਮੇਟੀ ਕਿਸੇ ਭਾਗ ਦਾ ਆਪਣਾ ਅਨੁਵਾਦ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਕੰਮ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕਮੇਟੀ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪ ਹੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਸਾਂਝੇ ਯੋਗਦਾਨ ਅਤੇ ਗਲਤੀਆਂ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਸਹੂਲਤ ਮਿਲਦੀ ਸੀ।

3. THIRD: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

   ਤੀਜਾ: ਸਧਾਰਣ ਕਮੇਟੀ ਸਮੀਖਿਆ: ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਕਮੇਟੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਸਮੂਹ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਧਾਰਣ ਕਮੇਟੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਛੇਵਾਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕਮੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਮੇਟੀਆਂ ਦੇ ਅਨੁਵਾਦਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕਸਾਰ ਕੀਤਾ।

4. FOURTH: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

   ਚੌਥਾ: ਵਾਧੂ ਸਮੀਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਸ਼ੋਧਨ: ਜਨਰਲ ਕਮੇਟੀ ਦਾ ਸੰਸ਼ੋਧਿਤ ਸੰਸਕਰਣ ਹੋਰ ਸਮੀਖਿਆ ਅਤੇ ਪਰਿਸ਼ਕਰਨ ਲਈ ਮੁੜ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਕਮੇਟੀਆਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਆਵਰਤੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੇ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ ਕਿ ਅਨੁਵਾਦ ਇਕਸਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਸੀ।

5. FIFTH: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

   ਪੰਜਵਾਂ: ਅੰਤਿਮ ਸਮੀਖਿਆ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ: ਜਦੋਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਮੇਟੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸੋਧਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰ ਲਈਆਂ, ਤਾਂ ਅੰਤਿਮ ਮਸੌਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸਮੀਖਿਆ ਅਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲਈ ਜਨਰਲ ਕਮੇਟੀ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

6. SIXTH: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

   ਛੇਵਾਂ: ਰਾਜਸੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ: ਮਨਜ਼ੂਰਸ਼ੁਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਜੇਮਜ਼ ਪਹਿਲੇ ਦੇ ਅਨੁਮੋਦਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

7. SEVENTH: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

   ਸੱਤਵਾਂ: ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਰਾਜਸੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਉਹ ਅਨੁਵਾਦ 1611 ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੇ King James Version (Authorized Version) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਬਚਨ ਸ਼ੁੱਧ ਬਚਨ ਹਨ; ਜਿਵੇਂ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਤਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਂਦੀ, ਜੋ ਸੱਤ ਵਾਰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਯਹੋਵਾਹ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇਂਗਾ; ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਬਚਾ ਰੱਖੇਂਗਾ। ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਾਣੀ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡਣ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਸਹੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, 1611 ਦੀ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਇੱਕ ਐਸਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਿਚਾਣ ਭਜਨ ਸੰਹਿਤਾ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕੈਥੋਲਿਕ ਪਾਂਡੁਲਿਪੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਬਾਈਬਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਭਜਨ ਸੰਹਿਤਾ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਪਦੰਡਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਉਹ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਕਦਮ ਲਏ, ਅਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ, ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ “ਸ਼ੁੱਧ ਬਚਨ” ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁੱਧ ਵਾਣੀ ਵਜੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ “historicism” ਦੀ ਉਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਸਮੇਤ, ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਸੀ।

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

ਚੌਦਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਜੌਨ ਵਾਇਕਲਿਫ਼, ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪੁਸਤਕ The Great Controversy ਵਿੱਚ “ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਸਵੇਰੇ ਦਾ ਤਾਰਾ” ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਉਸ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਆਮ ਮਨੁੱਖ ਵੀ ਸਮਝ ਸਕੇ। ਉਹ ਉਹ ਦੂਤ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਮੀਲ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> “ਉਹ ਮਹਾਨ ਅੰਦੋਲਨ ਜਿਸ ਦਾ ਆਰੰਭ ਵਾਇਕਲਿਫ਼ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਜ਼ਮੀਰ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਮੁਕਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ ਜੋ ਇੰਨਾ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਰੋਮ ਦੇ ਜਿੱਤ-ਰਥ ਨਾਲ ਬੱਝੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੋਤ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇੱਥੇ ਉਸ ਅਸੀਸ ਦੀ ਧਾਰਾ ਦਾ ਮੂਲ ਸੀ ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੇ ਜਲ ਵਾਂਗ ਚੌਦਹਵੀਂ ਸਦੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਯੁੱਗਾਂ-ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਵਗਦੀ ਆ ਰਹੀ ਹੈ। ਵਾਇਕਲਿਫ਼ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਅਟੱਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਲਈ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੋਗ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਰੋਮ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਦਿਵਯ, ਅਭੂਲ ਅਧਿਕਾਰ ਮੰਨੇ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਬਿਨਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਸ਼ਰਧਾਪੂਰਵਕ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੇ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮੂੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ। ਇਹੀ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਗ੍ਰਹ ਕੀਤਾ। ਪੋਪ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਥਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਕੱਲਾ ਸੱਚਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਹ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਕੇਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦਾ ਸੰਪੂਰਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਇਕਮਾਤ੍ਰ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਕਰਤੱਬ ਆਪਣੇ ਲਈ ਆਪ ਸਿੱਖਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਪੋਪ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਤੋਂ ਹਟਾ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵੱਲ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ।”

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> “ਵਿਕਲਿਫ਼ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਵਿੱਚ, ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਸਾਹਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਏ। ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ, ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਵਿੱਚ ਅਥਾਹ ਜਤਨਸ਼ੀਲਤਾ, ਅਖੰਡ ਸਚਾਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ-ਸਮਾਨ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਨੇ ਇਸ ਪਹਿਲੇ ਸੁਧਾਰਕ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਯੁੱਗ ਦੀ ਬੌਧਿਕ ਅੰਧਕਾਰਤਾ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਉਭਰਿਆ।”

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> “ਵਾਈਕਲਿਫ਼ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆਦਾਇਕ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਗਵਾਹੀ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਬਣਾਇਆ ਜੋ ਉਹ ਸੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਯਤਨ ਸਭ ਸਮਰੱਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਾਜ਼ਗੀ ਅਤੇ ਬਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਵਿਸਤਾਰਦਾ ਹੈ, ਗ੍ਰਹਿਣ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿੱਖਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਰਣੇ-ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਹਰ ਇੱਕ ਵਿਚਾਰ, ਭਾਵਨਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਂਖਾ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਉਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰਤਾ, ਧੀਰਜ, ਸਾਹਸ, ਅਤੇ ਅਡਿੱਗਤਾ ਬਖ਼ਸ਼ਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦਾ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਆਦਰਭਾਵ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਧਿਐਨ, ਜੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅਨੰਤ ਮਨ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੋਰ ਵਧੇਰੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਹੋਰ ਉੱਚੇ ਹੋਣਗੇ, ਐਸੇ ਜਿਹੇ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਦਰਸ਼ਨਸ਼ਾਸਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਤਾਲੀਮ ਤੋਂ ਵੀ ਕਦੇ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਏ। ਭਜਨਕਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਾਲ ਚਾਨਣ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸਮਝ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।’ ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 119:130।” ਦ ਗ੍ਰੇਟ ਕਾਨਟ੍ਰੋਵਰਸੀ, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

The Great Controversy ਵਿੱਚ John Wycliffe ਸੰਬੰਧੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਅਨੁਸਰਣ ਵਿੱਚ, Sister White ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੁਧਾਰਕਾਂ (waymarks) ਦੀ ਇੱਕ ਸੂਚੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਸੁਧਾਰਕ John Knox ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੀ ਰਾਣੀ Mary ਵੱਲੋਂ John Knox ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> “ਜੌਨ ਨੌਕਸ ਨੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਰਹੱਸਵਾਦ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰੇ; ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਾਰਟ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੇ ਰੋਮ ਦੀ ਸੰਗਤਿ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੀੜਿਤ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜ ਲੈਣ ਦੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ....”

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> “ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਦੀ ਰਾਣੀ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਰੂ-ਬ-ਰੂ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਕਈ ਅਗੂਆਂ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਮੰਦ ਪੈ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਦ ਜੌਨ ਨਾਕਸ ਨੇ ਸੱਚਾਈ ਲਈ ਅਡੋਲ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਨ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚਾਪਲੂਸੀਆਂ ਨਾਲ ਜੀਤਿਆ ਜਾ ਸਕਿਆ; ਨ ਹੀ ਉਹ ਧਮਕੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਿਗਿਆ। ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੁਫ਼ਰ ਦਾ ਦੋਸ਼ ਲਾਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਧਰਮ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਨੇ ਮਨਾਹੀ ਲਗਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਸ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਨਾਕਸ ਨੇ ਦ੍ਰਿੜ਼ਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ:—‘ਜਿਵੇਂ ਸੱਚਾ ਧਰਮ ਨ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਮੂਲ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਤੋਂ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨ ਹੀ ਆਪਣਾ ਅਧਿਕਾਰ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਅਨੰਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ, ਤਿਵੇਂ ਪ੍ਰਜਾ ਵੀ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਰੁਚੀ ਅਨੁਸਾਰ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਘੜਨ ਲਈ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਕਸਰ ਐਸਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਹੋਰਨਾਂ ਸਭ ਨਾਲੋਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਗਿਆਨੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਜੇ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਸਾਰੀ ਸੰਤਾਨ ਫਿਰਔਨ ਦੇ ਧਰਮ ਦੀ ਹੋਈ ਹੁੰਦੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪ੍ਰਜਾ ਰਹੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਣੀ ਜੀ, ਫਿਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ ਹੁੰਦਾ? ਅਤੇ ਜੇ ਪ੍ਰੇਰਤਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਹੀ ਰੋਮੀ ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਦੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮਹਾਰਾਣੀ ਜੀ, ਅੱਜ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਿਹੜਾ ਧਰਮ ਹੁੰਦਾ? … ਇਸ ਲਈ, ਮਹਾਰਾਣੀ ਜੀ, ਤੁਸੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪ੍ਰਜਾ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਨਾਲ ਬੱਝੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦੇਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।’”

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> ਮਰਿਯਮ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਇੱਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਉਹ [ਰੋਮਿਸ਼ ਅਧਿਆਪਕ] ਇਸ ਦੀ ਹੋਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਕਿਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਾਂ, ਅਤੇ ਨਿਆਂਕਰਤਾ ਕੌਣ ਹੋਵੇ?’

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> “‘ਤੁਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋਗੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਬੋਲਦਾ ਹੈ,’ ਸੁਧਾਰਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ‘ਅਤੇ ਬਚਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਿੰਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਇਸ ਇਕ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਨਾ ਉਸ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰੋਗੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਪਸ਼ਟਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਸੇ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਲਈ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਬਾਕੀ ਨਾ ਰਹੇ ਜੋ ਹਠੀਲੇਪਣ ਨਾਲ ਅਗਿਆਨ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।’ ਇਹ ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨਿਡਰ ਸੁਧਾਰਕ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਜੋਖ਼ਿਮ ਉੱਤੇ, ਰਾਜਸੀ ਕਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਈਆਂ। ਇਸੇ ਅਡੋਲ ਹੌਸਲੇ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਡਟਿਆ ਰਿਹਾ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਲੜਦਿਆਂ, ਜਦ ਤੱਕ ਸਕਾਟਲੈਂਡ ਪੋਪਵਾਦ ਤੋਂ ਆਜ਼ਾਦ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ।” The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

ਸੁਧਾਰਕ ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਪਰਸਪਰ ਕ੍ਰਿਆ ਸੁਧਾਰ-ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਤੀਸਰੇ ਧਾਗੇ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ, ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲੀ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਨਕਲੀ ਰੂਪ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਯਤਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਦਾ ਰਾਣੀ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਸਹੀ ਵਿਧੀ “ਇਤਿਹਾਸਵਾਦ” ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਅਧਾਰ ’ਤੇ ਨਿਰਮਿਤ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਰੇਖਾ ਦੁਆਰਾ ਸਮਝਾਉਂਦਾ ਹੈ।

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਵਾਇਕਲਿਫ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰੰਭਕ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੇ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੂਹ ਕਾਲਖੰਡ ਦੌਰਾਨ, ਬਾਈਬਲ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਇੱਕ ਵਿਧੀ ਵਰਤੀ ਜਿਸ ਨੂੰ “historicism” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਇਸ ਬਾਈਬਲੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਕਸਰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ Future for America ਦੁਆਰਾ ਅਪਣਾਏ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣਾ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਹੈ।

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਮਿਤ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਹਨ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ।

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> “ਉਹ ਕਾਰਣ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਿਵਸਥਾ ਸਾਰ 4:1–13” ਮੈਨੂਸਕ੍ਰਿਪਟ ਰਿਲੀਜ਼ਜ਼, ਖੰਡ 8, 426।

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

“ਰਸੂਲਾਂ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ,” ਪਾਪਾਈ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹੀ ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ “ਨਾਮਧਾਰੀ” ਪ੍ਰਜਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਬਦ (ਅਰਥਾਤ, ਨਾਮਿਤ ਹੋਣਾ) ਅਜਿਹੀ ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਸੰਭਾਲਕ ਹੋਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਸੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲਕ ਵੀ ਹੋਣਾ ਸੀ।

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਇਸ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਜੋਤ ਵਾਂਗ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕੱਟਣ ਵਾਲੀ ਧਾਰ ਰਾਹੀਂ—ਪਹਿਲੇ, ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ—ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇੜਤਾ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਭੰਡਾਰੀ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉਕਤੀਆਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਸਪੁਰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਮਾਨਤ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ੍ਯ 14 ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੰਦ ਵਜੋਂ ਨਿਕਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਲੰਬ ਅਤੇ ਚੌੜ ਵਿੱਚ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਨਾਦ ਕਰ ਸਕਣ।” Testimonies, volume 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਦੂਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ 1844 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੋਕ-ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੱਕ ਲੈ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਵਾਇਕਲਿਫ਼ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਆਰੰਭਿਕ ਰੂਪ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈਆਂ” ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ। ਜੌਨ ਵਾਇਕਲਿਫ਼ ਉਹ ਸਵੇਰ ਦਾ ਤਾਰਾ ਸੀ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਚੌਦਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਸਤਰਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਕੀਰ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ 1611 ਵਿੱਚ ਕਿੰਗ ਜੇਮਜ਼ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਸੀ। ਉਸ ਲਕੀਰ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ। ਮਿਲਰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਉਸ ਲਕੀਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿਯਮ ਵੀ ਹਨ। ਉਸ ਦੇ ਨਿਯਮ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ Prophetic Keys ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਮਿਲਰ ਦੇ ਨਿਯਮ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਨ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਮੂਲ ਅਤੇ ਸਹੀ ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸੱਚੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਸ ਲਈ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ ਕਿ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ “historicism” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਵਰਤਣ ਲਈ ਅਗਵਾਈ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੇਖਾ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸਰਵੇਖਣ ਕਰਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

“ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ” ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਇਕਮਾਤਰ ਖਰੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਰੋਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਕਲੀਸੀਆ ਰੋਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ, ਅਤੇ ਤਦ ਉਹ ਰੋਮ ਦੀ ਧੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਬਣੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜੋ ਸਮਝ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸੀਆ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਦਾ “ਮੰਤਰ” ਬਣੀ, ਉਹ ਸੀ “ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਬਾਈਬਲ।” ਤਥਾਪਿ, ਇਤਿਹਾਸ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਾਖੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਠੀਕ ਰੀਤ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ।

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ, ਐਸਾ ਮਜ਼ਦੂਰ ਜੋ ਲੱਜਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਾ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡਦਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਬਕਵਾਸ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਰਹਿ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਵਧਾਉਣਗੀਆਂ। 2 ਤਿਮੋਥਿਉਸ 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਉਹ ਵਿਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਤਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, “ਇਤਿਹਾਸਵਾਦ” ਹੈ। ਉਹ ਵਿਧੀ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਕੀ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ—ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਰਬੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੀ ਗਈ ਬਾਈਬਲੀ ਵਿਆਖਿਆ-ਪੱਧਤੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਤੱਕ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮੇਤ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪੰਦਰਹੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸਕੋ ਰਿਬੇਰਾ (1537–1591) ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਜੇਜ਼ੂਇਟ ਵਿਦਵਾਨ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਵਾਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਸ਼੍ਰੇਯ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀ ਲਿਖੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖ-ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਆਖਿਆ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਰਿਬੇਰਾ ਨੇ ਇਹ ਪੱਧਤੀ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਘੜੀ ਸੀ, ਜੋ ਇਤਿਹਾਸਵਾਦ ਦੀ ਪੱਧਤੀ ਸਦਾ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਰੋਮ ਦਾ ਪੋਪ ਹੀ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ।

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

ਸਤਾਰ੍ਹਵੀਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਰਿਬੇਰਾ ਦੀ ਝੂਠੀ ਵਿਧੀ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਅਤੇ ਅਸੰਗਤ ਸੀ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੇ ਯੇਸੂਈ ਵਿਦਵਾਨ ਦੀਆਂ “ਅਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਬਕਬਕਾਂ” ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪੁਸਤਕਾਂ ਅਤੇ ਪਰਚੇ ਲਿਖੇ। ਪਰ 1909 ਵਿੱਚ ਟ੍ਰੋਜਨ ਘੋੜਾ, ਸਕੋਫ਼ੀਲਡ ਰੈਫਰੈਂਸ ਬਾਈਬਲ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਪਾਦ-ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਵਾਲੇ ਰਿਬੇਰਾ ਅਤੇ ਮੈਨੂਅਲ ਲਾਕੁਨਜ਼ਾ (1731–1801) ਨਾਮਕ ਇਕ ਹੋਰ ਯੇਸੂਈ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ‘ਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਨ। ਲਾਕੁਨਜ਼ਾ ਨੇ ਜੁਆਨ ਜੋਸਾਫਾਤ ਬੇਨ-ਏਜ਼ਰਾ ਦੇ ਤਖੱਲੁਸ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ, ਅਤੇ The Coming of the Messiah in Glory and Majesty ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੀ ਇਕ ਪੁਸਤਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਿਬੇਰਾ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਨੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ।

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

ਸ਼ੈਤਾਨ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਿਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਹ ਭਰਮ ਨਾਲ ਢੱਕਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ। ਸਕੋਫੀਲਡ ਰੈਫਰੈਂਸ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਹਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਜੇਸੂਇਟ ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਬਕਬਕ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਨੂੰ ਜੇਸੂਇਟ ਪੱਧਤੀਆਂ ਕਬੂਲ ਕਰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਕਈ ਕੈਥੋਲਿਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਮਾਡਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕਰਕੇ ਸਿਰੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧੀ ਮਸੀਹ ਕੌਣ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਲਈ ਇਹ ਕੋਈ ਔਖਾ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ 1843 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੋਮਨ ਕਲੀਸਿਆ ਵੱਲ ਮੁੜ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਪੁਸਤਕਾਂ ਅਤੇ ਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਉੱਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ੀਕਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਕੁਝ ਸਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਮਲਾ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ ਕਿ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਹਸਤਲਿਖਤ ਪ੍ਰਤੀਆਂ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਬਾਈਬਲਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਉਠਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੀਊਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ।

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

ਜ਼ਰਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ ਕਿ ਆਧੁਨਿਕ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਾਓ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਕਬਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਮਿਸਿਸਿਪੀ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹੋਣ।

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> “ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾ-ਵੈਰੀ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰਨ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਵੀ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਤਾ ਮਿਲਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਵਹਾਰਕ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਨਾਮ-ਮਾਤਰ ਦੇ ਮਸੀਹੀਆਂ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਉਠਿਆ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਗੁੱਸਾ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰੇਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨੇ ਨੀਚ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਈ ਮੌਕਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਜਾਨ ਲੈਣ ਦੀ ਸਾਜ਼ਿਸ਼ ਰਚੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਭਾ-ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤ ਉਸ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਇਸ ਸੇਵਕ ਦੀ ਬਾਂਹ ਫੜੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕ੍ਰੁੱਧ ਭੀੜ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ ਅਜੇ ਸਮਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ ਆਪਣੇ ਮਨੋਰਥ ਵਿੱਚ ਨਿਰਾਸ਼ ਰਹੇ।” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

ਵੇਖੋ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀਆਂ ਉਹੀ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ (ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ) ਨੇ ਮਿਲਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਵੈਧਤਾ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਘੱਟ ਕਰਕੇ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਅਤੇ ਓਹਲੇ ਪਾਇਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੇ ਜਾਣਗੇ ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> “ਜੋ ਲੋਕ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਉਸੇ ਯੋਜਨਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਫਾਥਰ ਮਿਲਰ ਨੇ ਅਪਣਾਈ ਸੀ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕਾਲ-ਗਣਨਾ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੀ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਫਾਥਰ ਮਿਲਰ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਵਿਆਖਿਆ ਲਈ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਸਰਲ, ਤਥਾਪਿ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਿਯਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ:—”

> “[Rules one through five quoted.]

> “[ਇੱਕ ਤੋਂ ਪੰਜ ਤੱਕ ਦੇ ਨਿਯਮ ਉਧਰਿਤ ਹਨ।]”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “ਉਪਰੋਕਤ ਇਹਨਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਸਭ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰੀਏ।” Review and Herald, November 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਧਾਗਿਆਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗਵਾਹੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਜੋ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਦੇ ਉਠਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਖੇਤੀ ਛੱਡ ਕੇ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਇਲੀਸ਼ਾ ਵਜੋਂ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਹੀ ਬਾਈਬਲੀ ਨਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਹੁਣ ਆਧੁਨਿਕ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਐਸਾ ਵਰਤਾਅ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਅਠਾਰ੍ਹਵੀਂ ਸਦੀ ਦਾ ਕੋਈ “ਗਰੀਬ ਖੇਤ ਦਾ ਮੁੰਡਾ” ਹੀ ਸੀ।

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

ਵਿਲੀਅਮ ਟਿੰਡੇਲ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇਸ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਉਠਾਏ ਗਏ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਜੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਾਂ, ਤਾਂ ਪੋਪ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਸੰਪਰਕ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ‘ਮਿਸ਼ਨ ਬਿਆਨ’ ਇਹ ਸੀ: “ਮੈਂ ਉਸ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਹਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਕਰਾਂਗਾ।” ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਉਹ ਖੇਤਾਂ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਸੀ, ਜੋ ਹਲ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਟਿੰਡੇਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

ਹੁਣ ਤੱਕ ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਲਈ ਜੋ ਸਾਰਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭੂਮਿਕਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਰਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਮੋਹਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਹ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਵਜੋਂ ਮੁੜ ਵਿਚਾਰ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾ ਸਕੇ।

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਪੁਸਤਕਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਅੰਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਦੋ ਵੱਖਰੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਹਨ, ਤਥਾਪਿ ਇਕੱਠਿਆਂ ਉਹ ਇਕ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

ਕਈ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ Seventh-day Adventist ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਨਾਲ ਸਰਵਜਨਿਕ ਸੰਵਾਦ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ Seventh-day Adventist Church ਦੀ General Conference ਦੇ Biblical Research Institute ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚਲੇ “ਨਿੱਤ” ਬਾਰੇ ਮੇਰੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵੀ, ਠੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸਾਡਾ ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਚੱਲਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਲੇਖ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਦਾ ਮੈਂ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ; ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ; ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਵੀ ਚਲਦਾ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਸੰਵਾਦ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ General Conference ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਕਮੇਟੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਸਹਿਕਰਮੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਸਥਾਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਸਾਡੇ ਸੰਵਾਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਮੁੱਦਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਉਸ ਸਹਿਕਰਮੀ ਵੱਲ ਭੇਜਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਚਰਚਾ ਕੇਵਲ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੱਕ ਹੀ ਸੀਮਿਤ ਰਹੇ।

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਫ਼-ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਇਕੋ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਹਨ। ਉਸ ਪੱਧਰ ’ਤੇ ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਪਰ ਦੋ ਪੁਸਤਕਾਂ—ਪੁਰਾਣੀ ਅਤੇ ਨਵੀਂ—ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਹ ਵੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਕੇਵਲ ਪੁਰਾਣੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਹੀ ਉਹ ਇਕ ਪੁਸਤਕ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਵੀ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪੁਰਾਣੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਉਪੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੇਵਲ ਨਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਗਵਾਹੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕੇਵਲ ਨਵੀਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਾਣੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਉਲਟ ਵੀ ਸੱਚ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਤਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਉਸ ਧਾਰਣਾ-ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਹੀ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਹੈ ਜੋ ਕੇਵਲ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਨੂੰ ਹੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਸੰਕੀਰਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਕਿੱਥੇ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇਕ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਲੈਣਾ—ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਰ ਨਵੇਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਪਰ ਪੁਰਾਣੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ—ਸਾਰੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> “ਉੱਧਾਰਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ‘ਹਾਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਜੀ।’ ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ‘ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਉਹ ਸ਼ਾਸਤਰੀ, ਜੋ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਲਈ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਨੁੱਖ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਵਿਚੋਂ ਨਵੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਕੱਢ ਕੇ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।’ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਅੱਗੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਰੱਖੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਉਹ ਜੋਤਿ ਦੇਣ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੁਰਾਣਾ ਨਿਯਮ ਹੀ ਸਾਰਾ ਮੌਜੂਦ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਸੀ; ਪਰ ਉਹ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਾਚੀਨਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਉਹ ਸਭ ਯੁੱਗਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਖੋਜ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਜੋਤਿ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਮਸੀਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਮਿਸ਼ਨ ਦੇ ਸੁਭਾਉ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣਾ ਅਤੇ ਨਵਾਂ ਨਿਯਮ ਅਵਿਛੋੜ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਮਸੀਹ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ, ਜੋ ਕੇਵਲ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉੱਧਾਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਉੱਧਾਰਕ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਕਾਨੂੰਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਵੀ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਧਾਰ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਬਾਰੇ ਸਿੱਧੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ। ਸੰਦੇਹਵਾਦੀ ਪੁਰਾਣੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਦੀ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੋਰ ਕਦਮ ਹੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।”

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> “ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਮਸੀਹੀ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੱਬਤ ਦਾ ਬੱਝਣਹਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਵਿਖਾ ਸਕਣ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਵੇਂ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਸੁੱਟ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਬਲਵਾਨ ਕਾਰਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਬੁੱਧੀ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੀਆਂ ਧਨ-ਸੰਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਤਿਰਸਕਾਰ ਨਾਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮੂਸਾ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਸਿਨਾਈ ਤੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਚੌਥੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਸੱਬਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਏਦਨ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਸੇਵਕ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇਮਾਂ ਦਾ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸੱਚੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਵਿਛਿੱਨ ਸਮੂਹ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਸਕੇ—ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ‘ਨਵੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਵਸਤਾਂ’ ਕੱਢਣਗੇ।” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

ਪਿਛਲੀ ਸਲਾਹ ਦਾ ਲਾਓਦੀਕੀਅਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਵਿੱਚ—ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਦੋਹਾਂ ਨੇਮਾਂ ਨੂੰ—ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੀ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਉਸੇ ਹੀ ਖੱਡ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗਣਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਦੋ ਗਵਾਹ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਗਵਾਹ ਨਾਲ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉਸ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ‘ਅੱਧੇ-ਸੱਚ’ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਹਰਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਜੁਲਾਈ, 2023 ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਹੈ, “1863 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਹੜਾ ਨਵਾਂ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ?” ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਇਹ ਹੈ, “ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ।”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਇੱਕ ਹਨ। ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ; ਇੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਖੋਲੀ ਹੋਈ ਪੁਸਤਕ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਉਹ ਭੇਦ ਸੁਣੇ ਜੋ ਗਰਜਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰੇ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਲਿਖੇ।” ਸੈਵੰਥ-ਡੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਬਾਈਬਲ ਕਾਮੈਂਟਰੀ, ਖੰਡ 7, 971।

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

ਇਸ ਲਈ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਆਖਰੀ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਇੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਵੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਅਦਭੁੱਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਲੇਖਾ ਦਰਜ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਨ, ਰਹੱਸਮਈ ਅਤੇ ਅਬੋਧ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਓਹੀ ਲੜੀ ਲੈ ਲਈ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕੁਝ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹੱਤਵ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਮਹੱਤਵ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀਆਂ।” Manuscript Releases, volume 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਹਨ, ਉਹ ਆਇਤਾਂ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅਣਮੋਹਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ; ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ “ਪਲਮੋਨੀ,” ਅਦਭੁੱਤ ਗਿਣਨਹਾਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ “ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ,” ਅਦਭੁੱਤ ਭਾਸ਼ਾਵਿਦ—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ—ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ “ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ” ਸੀ। ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਟੰਗਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ।

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਹੀ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਇਤਿਹਾਸ ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਸਿੰਗ ਮੇਮਣੇ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਅਜਗਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਲੋਕਤੰਤਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਦ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਸਿੰਗ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤ ਬਣਾਉਣਗੇ, ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮਿਲਾ ਕੇ ਇੱਕ ਸਿੰਗ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਕਰ ਦੇਣਗੇ ਜੋ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਬਿਨਾ ਗਵਾਹ ਦੇ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਅਸਲ ਸਿੰਗ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦਾ ਵੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਖੜ੍ਹਦੀ ਹੈ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਰਚਨਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੰਪੰਨ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਪੁਰਾਣੀ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਪਾਸੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰਜਾ ਨਵੀਂ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਬਣੇਗੀ। ਸੂਰਜ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਨਵੀਂ ਨਹੀਂ ਹੈ।

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਐਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਕਰਨ ਲਈ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਹਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਤੀਜੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਹੈਕਲ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਨਿਰਮਾਣ-ਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰਾਈਟੀ ਹੈਕਲ ਦੇ ਆਧਾਰਭੂਤ ਸੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

1798 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਜੋ 723 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਦਸ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦੇ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਅਰਸਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਰੋਮ ਦੁਆਰਾ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਆਤਮਿਕ ਨਗਰੀ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦੇ ਨਾਗਰਿਕਾਂ ਦੇ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚਕਾਰ 538 ਵਿੱਚ, ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ, ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਰੋਮ ਦੁਆਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦਾ ਅੰਤ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। 1798 ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੰਜਵੇਂ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉੱਤਰੀ ਦਸ ਕਬੀਲਿਆਂ ਦਾ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਵੀ ਜੋ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਸਿੰਗ ਬਣਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਨ। ਅਕਸਰ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਿਰੋਧੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਇਲਿਆਹ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਸੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਟੱਕਰ ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਹ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਪਰ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਮਰਦਾ ਹੈ।

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

ਈਸਾ ਪੂਰਵ 677 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣੀ ਕ਼ਬੀਲਾ ਯਹੂਦਾਹ, (ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਵਿੱਚ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ) ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ 8:13, 14 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ “ਸੈਨਾ” ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦਾ ਹੈ।

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਨੂੰ ਬੋਲਦਾ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, ਨਿੱਤ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਉਜਾੜ ਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਲਈ ਸੌਂਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ? ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਜੋ 677 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਈ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਦਾਨੀਏਲ 8:13, 14 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ। 677 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਵੱਲੋਂ ਤਿੰਨ ਹਮਲੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

ਕ੍ਰਮਵਾਰ 1798 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋ 2520-ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਮੂਸਾ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਛਿਆਲੀ ਦਿਨ ਰਿਹਾ; ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੇਰੋਦੇਸ ਦੁਆਰਾ ਮੰਦਰ ਦੀ ਮੁੜ-ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲ ਲੱਗੇ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ। ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਹੂਦੀ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਿਸ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ।

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> ਅਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਪਸਹਾ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਪਰ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਹੈਕਲ ਵਿੱਚ ਬੈਲਾਂ, ਭੇੜਾਂ ਅਤੇ ਕਬੂਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਮੁਦਰਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਬੈਠਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਲੱਭਿਆ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਛੋਟੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਦਾ ਕੋੜਾ ਬਣਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਹੈਕਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਭੇੜਾਂ ਅਤੇ ਬੈਲਾਂ ਸਮੇਤ; ਅਤੇ ਮੁਦਰਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਪੈਸੇ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਮੇਜ਼ਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਤੇ ਕਬੂਤਰ ਵੇਚਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇੱਥੋਂ ਲੈ ਜਾਓ; ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਵਪਾਰ ਦਾ ਘਰ ਨਾ ਬਣਾਓ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਘਰ ਦੀ ਲਗਨ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਹੈ। ਤਦ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਕਿਹੜਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਿਖਾਂਦਾ ਹੈਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈਂ? ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿਆਂਗਾ। ਤਦ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਹੈਕਲ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲ ਲੱਗੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੀ ਤੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਕਰ ਦੇਵੇਂਗਾ? ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹੈਕਲ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਆਇਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਧਰਮ-ਲਿਖਤ ਅਤੇ ਉਸ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਜੋ ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ। ਯੂਹੰਨਾ 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ 1798 ਤੋਂ, ਪਹਿਲੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵੇਲੇ, ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਇਹ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, 1844 ਵਿੱਚ, ਦੂਜੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮੰਦਰ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੱਥਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ, ਉਸ ਅਣਇੱਛੁਕ ਅਤੇ ਅਪਰਿਵਰਤਿਤ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਦੋ ਮੁੱਖ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਤਿਹਾਸਵਾਦੀ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਦੂਜੀ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹੋ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤਾਂ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਜੋ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

ਬਾਈਬਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਮੰਦਰ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਦੇਹ-ਮੰਦਰ ਛਿਆਲੀ ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਗਿਆਨੀ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਛਿਆਲੀ ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਈ ਪੁਰਸ਼ ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮ ਅਤੇ ਤੇਈ ਇਸਤਰੀ ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮ ਇੱਕ ਐਸੇ ਪ੍ਰੋਟੀਨ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਲਪੇਟੇ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਸਲੀਬ ਵਰਗਾ ਹੈ।

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਤਿੰਨ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਛਿੱਤਰਾਏ ਜਾਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਉਹ ਛਿੱਤਰਾਉਣਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ; ਤਦਾਪਿ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਕੇਵਲ ਆਖਰੀ ਅੱਧੇ ਭਾਗ ਦਾ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅਰਥ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ।

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿਹਣੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦੀਵ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਇਕ ਸਮੇਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ; ਤਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ? ਦਾਨੀਏਲ 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਿ 1798 ਸੀ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਲੇਵੀਅਰਥ ਛੱਬੀ ਦੀ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਆਇਤਾਂ ਸੱਤ ਅਤੇ ਅੱਠ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਸਮਨਵਯ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਛਿੱਤਰਾਉ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਛਿੱਤਰਾਉ ਹੀ ਹੈ।

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ ਵੀ ਮੇਰੀ ਨਹੀਂ ਸੁਣੋਗੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਲਈ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਹੋਰ ਦੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨੂੰ ਤੋੜ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਵਰਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪਿੱਤਲ ਵਰਗੀ ਕਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਲੇਵੀਆਂ 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ “ਅਹੰਕਾਰ” ਉਹ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਾ ਚੁਣਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਜੋ ਪਤਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ (ਕਹਾਵਤਾਂ 16:18), ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰਾਜਾਂ ਵਾਂਗ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਅਤੇ ਫਿਰ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦੇਣਾ, ਕ੍ਰਮਵਾਰ 723 ਈ.ਪੂ. ਅਤੇ 677 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ (ਰਾਜਾ) ਦੇ ਵਿਖੇਰਿਆਂ ਜਾਣਾ ਸੀ।

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

ਮਿਲਰ ਉਹਨਾਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਿਛਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧਾ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਇਤਾਂ ਸੱਤ ਅਤੇ ਅੱਠ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਛਿਟਕਾਉ ਦੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਦਾ ਵੀ। ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਓਹੀ ਦੁਵਿਧਾ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਬਾਰੇ ਮਿਲਰ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਅੰਧਕਾਰ ਯੁੱਗਾਂ ਵਜੋਂ ਹੀ ਪਛਾਣਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ। ਅੰਤ ਦੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੀ ਹੱਲ ਕਰਨ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸਮਾਨ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ। ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਬਜਾਇ ਸਾੜੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕਿਉਂ ਵਰਤੀ ਗਈ ਹੈ?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

ਮਿਲਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਸ ਦਵਿਧਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਲਝਾਇਆ ਨਹੀਂ, ਪਰ 1856 ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ “ਨਵਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼” ਛੇ ਲੇਖਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਕਦੇ ਸੰਪੂਰਣ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਰੌਂਦਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਨੇ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਰੌਂਦਿਆ। ਸੱਤ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਸਮੂਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਲਈ ਇਸ ਦਵਿਧਾ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, 1989 ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ, ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇਸ਼ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਬਹਾ ਲਏ ਗਏ।

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ ਜੋਤ 1863 ਵਿੱਚ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਖਰੀ ਜੋਤ ਹਾਇਰਮ ਐਡਸਨ ਵੱਲੋਂ ਉਹਨਾਂ ਛੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਲੇਖ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ (ਵਾਰਾਂ) ਬਾਅਦ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰ ਸਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਠੀਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ ਸੱਤ ਵਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਿੱਧਾਂਤ ਵਜੋਂ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਏ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਅਹੰਕਾਰ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਸੀ ਕਿ ਸਾਊਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋ ਕੇ ਰਾਜ ਕਰੇ, ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਯਿਸੂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ 508 ਵਿੱਚ “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਦੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਦੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਦਾ ਅਰਥ 538 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਭਾਰ ਵਿਰੁੱਧ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੈ। 538 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਕਰਮਣ-ਕਾਲ ਸੀ, ਫਿਰ ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਰਾਜ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਰਾਜ ਤੱਕ ਦੇ ਇਸ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੰਕਰਮਣ-ਕਾਲ ਨਾਲ ਪਾਪਾਈ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਏ ਜਾਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਸੰਕਰਮਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਵੀ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਰਾਜ ਵੱਲ ਸੰਕਰਮਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

ਪੰਜ ਸੌ ਅੱਠ ਵਿੱਚ “ਨਿਰੰਤਰ” ਦੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> ਅਤੇ ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਨਿੱਤ ਦੀ ਬਲੀ ਹਟਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਿਣਾਉਣੀ ਵਸਤੂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਨੱਬੇ ਦਿਨ ਹੋਣਗੇ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਦ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ “ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ” ਹੋਵੇਗੀ ਉਹ ਧੰਨ ਹੋਣਗੇ। ਭੈਣ ਵ੍ਹਾਈਟ ਇਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ।”

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਦ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ।” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

ਇਸ ਲਈ, ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ ਦੇ ਧਰਮ ਤੋਂ ਪਾਪਾਈਵਾਦ ਦੇ ਧਰਮ ਵੱਲ ਇਕ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਤੋਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਵੱਲ ਇਕ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ।

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

ਉਹ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਸਭ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ 8:14 ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਉਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੱਥ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨ, ਪਰ ਤਰਕਸੰਗਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੱਥ ਸੱਚ ਹੈ; ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਵੇਲੇ ਮੇਰਾ ਮੁੱਖ ਬਿੰਦੂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਲੇਖ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਫਿਲਹਾਲ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ।

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

ਈ.ਪੂ. 677 ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾ ਦੀ “ਮਹਿਮਾਮਈ ਧਰਤੀ” ਦਾ ਚਰਮਰਾ ਕੇ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਦਾਨੀਏਲ 8:13, 14 ਵਿੱਚ “ਸੈਨਾ” ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਧਰਤੀ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ, ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲਲੇਖਿਤ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਈ.ਪੂ. 457 ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਏ, ਅਤੇ “ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ” ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੇ ਉਸ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੂੰ ਜਿਹੜਾ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਬਲੀ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ, ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਪਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦਿਆਂ ਜਾਣ ਲਈ, ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ?” ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ; ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।” ਦਾਨੀਏਲ 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

ਈਸਾ ਪੂਰਵ 677 ਅਤੇ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 457 ਉਹ ਤਾਰੀਖਾਂ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਰਾਹੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਸਮੇਂ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤਾ। ਈਸਾ ਪੂਰਵ 677 ਅਤੇ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 457 ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਅਜੇਹਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਚਾਨਣ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਚਾਨਣ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦਾ ਚਾਨਣ ਚਮਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਚਾਨਣ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਲੜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਤਿੰਨ-ਪੱਖੀ ਲੜਾਈਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, 1611 ਦੀ King James Bible ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਠੀਕ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, 1831 ਵਿੱਚ, William Miller ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “ਨੌਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ, ਇਹ ਆਸ ਰੱਖਦਿਆਂ ਕਿ ਕੋਈ ਮੰਨਿਆ-ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਅਧਿਕਾਰੀ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਉੱਧਾਰਕ ਦੀ ਇਸ ਸੁਖਦਾਈ ਖ਼ਬਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੀ ਸਾਬਤ ਕੀਤੀ; ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਇਹ ਨਾਮ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਮਰ ਰਹੇ ਸਨ। 1831 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਪਹਿਲਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ।” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਰਚਨਾ ਲਈ ਵਰਤੇ ਗਏ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਮੂਲ ਪਾਠਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ 1611 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬਾਈਬਲ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਿਤ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਕਰੇ। 1831 ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਔਪਚਾਰਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਔਪਚਾਰਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹਰ ਸੁਧਾਰਕ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਔਪਚਾਰਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਅਰਥਾਤ ਨਿਆਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਦੋ ਸੌ ਬਾਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਦੁਆਰਾ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਮਰਥਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ—ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ—ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ।

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

1996 ਵਿੱਚ, ਫਿਊਚਰ ਫ਼ੋਰ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਦੀ ਚੰਗਿਆਈ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਸੀ—The Time of the End ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਪੱਤਰਿਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਐਡਵੇਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਧੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਧੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਨਿਹਿਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ। 1996 ਵਿੱਚ, 1776 ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਐਡਵੇਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿਧੀਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ।

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਹੈ।

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ, ਅਜਿਹਾ ਕਾਰੀਗਰ ਜੋ ਲੱਜਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਚ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਿਅਰਥ ਬਕਵਾਸ ਤੋਂ ਬਚ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਵੱਧ ਅਧਰਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣਗੀਆਂ। 2 ਤਿਮੋਥਿਉਸ 2:15, 16.

Back to Articles