Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦਿਕੀਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਚਾਰ

Number Four

ਨੰਬਰ ਚਾਰ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

ਯਸਾਯਾਹ ਅਠਾਈਂ ਵਿੱਚ “ਉਹ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ‘ਯਰੂਸ਼ਲਮ’ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ” ਨੂੰ “ਇਫ਼ਰਾਇਮ ਦੇ ਮਦਿਰਾਪੀ” ਅਤੇ “ਘਮੰਡ ਦੇ ਮੁਕਟ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। “ਮੁਕਟ” ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ “ਘਮੰਡ” ਇੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਸੁਭਾਉ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਉਸ ਬਕੀਏ (“ਬਾਕੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਿੱਸੇ”) ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮਹਿਮਾ ਦੇ “ਮੁਕਟ” ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ “ਰਾਜ” ਕਾਇਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ “ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਰਾਜ” ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਰਾਜ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਹੈ। ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ 9/11 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਅਤੇ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> “ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਕਟ ਵੱਲ ਬੜੀ ਤੀਬਰਤਾ ਨਾਲ ਤੱਕ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਵੱਲ ਖਿੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਾਪ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਆਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਪ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਕੰਮ ਅੱਗੇ ਵਧੇਗਾ। ਇਹ ਹੁਣ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਪੁਕਾਰੇਗਾ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਹੈ?”

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਹਨ—ਤਦ ਸਭ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਗੇ।”

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “ਜਦੋਂ ਉਹ ਚਾਰ ਦੂਤ ਛੱਡ ਦੇਣਗੇ, ਤਾਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ। ਆਖਰੀ ਵਰਖਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ, ਸਿਵਾਇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੋ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥ ਅਨੁਸਾਰ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਸਾਡੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਯਿਸੂ ਦੇ ਲਹੂ ਦੁਆਰਾ, ਸਭ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਸਾਰਾ ਸਵਰਗ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਦੂਤ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।” Spalding and Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਵੀ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਹਵਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਰੋਕੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੀਆਂ ਝਗੜੇ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ “ਛੁੱਟ ਜਾਣ ਲਈ ਤੋੜ ਮਰੋੜ ਕਰਦਾ ਇੱਕ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜਾ” ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਜੋ “ਮੌਤ ਅਤੇ ਨਾਸ” ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਛੱਡੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, 9/11 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਤੀਬਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖੀ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕਣ ਉੱਪਰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

## Released and Restrained

ਰਿਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

ਸੱਤਵੀਂ ਤੁਰਹੀ, ਜੋ ਤੀਜੀ ਹਾਇ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੇਦ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ 9/11 ਉੱਤੇ ਫੂਕੀ ਗਈ, ਜਦੋਂ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ 9/11 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੌਰਜ ਡਬਲਯੂ. ਬੁਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ। ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਮਾਂ ਹਾਜਰ, ਇਸ਼ਮਾਏਲ ਦੀ ਮਾਂ, ਰੋਕ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਰਾਹ ਦੁਆਰਾ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨਾਲ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ ਈਰਖਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਸਾਰਾਹ ਦੁਆਰਾ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਹਾਜਰ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਹਾਜਰ ਨੂੰ ਭੱਜਣ ਤੋਂ ਨਾ ਰੋਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਨਾ ਕਿਹਾ। ਇਸਹਾਕ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹਾਜਰ ਅਤੇ ਸਾਰਾਹ ਦਾ ਵਿਵਾਦ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਬਰਾਹਾਮ ਨੇ ਉਸ ਬੰਧਵੀਂ ਨੂੰ ਕੱਢ ਨਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਰੋਕ ਲਾ ਦਿੱਤੀ।

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਦੂਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਪਦ ਪੰਦਰਾਂ ਦੀ ਤਿੰਨ ਸੌ ਇਕਾਨਵੇਂ ਸਾਲ ਅਤੇ ਪੰਦਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਛੱਡੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਫਿਰ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਰੋਕੇ ਗਏ।

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਦੂਤ ਨੇ ਤੁਰਹੀ ਵਜਾਈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਦੇ ਚਾਰ ਸਿੰਗਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ, ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਉਸ ਛੇਵੇਂ ਦੂਤ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਤੁਰਹੀ ਸੀ, ਆਖਦੀ ਸੀ, “ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇ ਜੋ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਫਰਾਤ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ।” ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਰ ਦੂਤ ਖੋਲ੍ਹੇ ਗਏ, ਜੋ ਇੱਕ ਘੜੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਮਹੀਨੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਸਤੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 9:13–15.

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

ਤੀਸਰੀ ਹਾਏ ਵਾਲੇ ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ 9/11 ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਛੱਡੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਾਰਜ ਡਬਲਯੂ. ਬੁਸ਼ ਨੇ ਆਤੰਕਵਾਦ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਵਿਆਪੀ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰੋਕ ਲਗਾਈ। ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਇਸ਼ਮਾਏਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ਼ਮਾਏਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ।

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> ਤਦ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਵੇਖ, ਤੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈਂ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਂਗੀ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਸ਼ਮਾਏਲ ਰੱਖੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਤੇਰੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਸੇਗਾ। ਉਤਪੱਤੀ 16:11, 12.

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

ਇਸਲਾਮ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ “ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੱਥ” ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸਲਾਮ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਅੱਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕੰਮ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਥਾ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨੂੰ “ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਣ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “‘ਉਸ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ,’ ਜਿਸ ਦਾ ਇੱਥੇ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ ਜਦੋਂ ਬਲਾਵਾਂ ਢਾਲੀਆਂ ਜਾਣੀਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਅੰਤ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤਥਾਪਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ ਕਿ ਉਹ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਣ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ‘ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ,’ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵੱਲੋਂ ਤਾਜ਼ਗੀ, ਆਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਡਟੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਆਖਰੀ ਬਲਾਵਾਂ ਢਾਲੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।” Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

ਉਨ੍ਹਾਂ “ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਰਸ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਮਸੀਹ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਕਾਸ਼ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਇੱਕ ਰਾਜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਇਹ ਰਾਜ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਕੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 2:44.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

ਉਹਨਾਂ “ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਰਾਜ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ “ਮੁਕਟ” ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਮੱਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਦਾ “ਮੁਕਟ” ਪਹਿਨਦੇ ਹਨ। ਹਬੱਕੂਕ ਦਾ ਉਹ “ਦਰਸ਼ਨ” ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਅਤੇ “ਤਖ਼ਤੀਆਂ” ਉੱਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਜੀਵੰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਯੋਏਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ—ਜਾਂ ਤਾਂ “ਅਹੰਕਾਰ” ਦੀਆਂ ਜਾਂ “ਮਹਿਮਾ” ਦੀਆਂ—ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜੋ—ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਈ ਗਈ ਹੈ ਜਾਂ ਜੋ—ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਗਈ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੌਥੀ ਆਇਤ ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਫ਼ਰੀਸੀ ਅਤੇ ਚੁੰਗੀ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨਾਲ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਹਨ। ਚੁੰਗੀ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਆਪਣੇ ਘਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫ਼ਰੀਸੀ ਦੀ “ਆਤਮਾ” “ਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ” ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ “ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀ ਗਈ ਹੈ।”

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> ਵੇਖੋ, ਉਹ ਦੀ ਆਤਮਾ ਜੋ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਫੂਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿੱਧੀ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਧਰਮੀ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਹਬੱਕੂਕ 2:4.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

ਅਗਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਹਬੱਕੂਕ ਉਸ ਵਰਗ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫੂਲੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਦੱਸਦਿਆਂ; ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਉਹ ਯਸਾਯਾਹ ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਮੱਤਿਆਂ ਨੂੰ “ਅਹੰਕਾਰ” ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ।

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਦਿਰਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਘਰ ਨਹੀਂ ਟਿਕਦਾ; ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਾਂਗ ਵਿਸਥਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ; ਪਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਢੇਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਹਬੱਕੂਕ 2:5.

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਇਹ ਆਯਤਾਂ ਕੇਵਲ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਸਗੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਅਗਵਾਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸਾਂਝਾ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਸ਼ਾ ਸੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਚੌਥੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਹੀ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸੰਕਟ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਗਮਨ—ਦੋਹਾਂ—ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਰਖਣ ਵਾਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ, ਜੋ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਰਦਿਸ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ “ਨਾਮ” ਸੀ, ਜੋ ਚਰਿਤਰ ਅਤੇ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਸੰਬੰਧ—ਦੋਹਾਂ—ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> ਅਤੇ ਸਰਦਿਸ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਲਿਖ; ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਤ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਾਰੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰਾ ਨਾਮ ਤਾਂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈਂ, ਪਰ ਤੂੰ ਮੁਰਦਾ ਹੈਂ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 3:1.

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

1844 ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਜੋ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 22 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ—ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ, ਉਹ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਚੇ ਚੁੱਕੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਜੇ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਜਵੇਂ ਪਦ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਪਦ ਪੜ੍ਹੀਏ, ਤਾਂ ਉੱਥੇ ਮਨੁੱਖੀ ਅਹੰਕਾਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਪਾਪਾਈ ਅਹੰਮਨਤਾ ਅਤੇ ਸਵੈ-ਉੱਚਤਾ ਦੇ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨਾਲ ਉਦਾਹਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਵੀਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਇਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਚੁੱਪ ਰਹੇ।

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> ਪਰ ਯਹੋਵਾਹ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਹਬੱਕੂਕ 2:20.

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ 2 ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਯਤ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਵੀਹਵੀਂ ਆਯਤ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ।

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਚਾਰ ਆਗਮਨ (ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਾਡੇ ਮਹਾਨ ਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ 8:14 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਕੋਲ ਆਉਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ 7:13 ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਮਲਾਕੀ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਹੀ ਘਟਨਾ ਦੇ ਵਰਣਨ ਹਨ; ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਮੱਤੀ 25 ਵਿੱਚ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੁਆਰਾ ਵਰਣਿਤ, ਵਰ ਦੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਉਣ ਨਾਲ ਵੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।” The Great Controversy, 426.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਆਇਤ ਉਹ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੂਜੀ ਆਇਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੀਹਵੀਂ ਆਇਤ ਤੱਕ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਰਥਾਤ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ। ਚੌਥੀ ਆਇਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਨੀਵੀਂ ਆਇਤ ਤੱਕ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਚੌਦਹਵੀਂ ਆਇਤ ਦੇ, ਜੋ 9/11 ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੇ ਦੂਤ ਦੇ ਉਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਢੱਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਹਬੱਕੂਕ 2:14.

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੁਸਟਾਂ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਮਿਲਰਾਈਟ ਲੋਕ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਕਿ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣ ਗਈ ਸੀ। 19 ਅਪ੍ਰੈਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਜੋ ਵਿਵਾਦ ਖੁਲ੍ਹਿਆ, ਉਹ ਉਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਚਰਿੱਤਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬਾਬਲ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਅਹੰਕਾਰੀ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਸੀ, ਜਾਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹੀ ਵਿਵਾਦ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਨਾਟਕ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਦੀਵੀ ਹਕੀਕਤਾਂ ਲਈ ਜਗਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਮੱਤੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਇਹ ਪਿਛੋਕੜ ਉਸ ਤਰਕ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਮਸਲਿਆਂ ਬਾਰੇ ਕਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: “ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।” ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ 9/11 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਪ੍ਰਭੂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠ ਦੀ ਆਇਤ ਚੌਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਲਮੋਨੀ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ।

## Palmoni

ਪਾਲਮੋਨੀ

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

ਬਾਈਬਲੀ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਬਾਈਵੀਂ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਆਇਆ, ਹਬੱਕੂਕ 2:20 ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਗਿਣਤੀ “220” ਉਸ ‘ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਆਯਤ’ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਬੰਧਕੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਮੇਮਣਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਦਾ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਨ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਉਸਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਣਾ।

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ, ਅੰਕ “220” ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਜੋ ਕਾਰਜ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਦਿਵਯਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦਾ ਹੀ ਕਾਰਜ ਸੀ। 1844 ਵਿੱਚ ਦਸਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਬਾਈਂਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਬਾਈਂ ਗੁਣਾ ਦਸ ਬਰਾਬਰ “220” (22 X 10 = 220), ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਉਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਸੇ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ “220” ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਹਬੱਕੂਕ “2:20” ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੇ ਨਿਆਉ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਤੋਂ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ।

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

ਪਲਮੋਨੀ, ਉਹ ਅਦਭੁੱਤ ਗਿਣਤੀ, ਉਸ ‘ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ’ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਿਤ ਹੈ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਹੁਤੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਜਾਣ ਹਨ।

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ, ਜੋ ਹੋਰ ਸਭਨਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਐਡਵੈਂਟ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਦੋਵੇਂ ਰਹੀ ਸੀ, ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਸੀ, ‘ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।’ [ਦਾਨੀਏਲ 8:14.]” The Great Controversy, 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਆਇਤ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਇਤ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ Palmoni ਦਾ ਆਇਤ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ “that certain saint” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਾਮ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਨਹਾਰ ਜਾਂ ਭੇਤਾਂ ਦਾ ਗਿਣਨਹਾਰ।

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

ਜਦੋਂ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪਦ ਚੌਦਾਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਅਤੇ ਨੀਂਹ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪਦਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਉੱਤੇ ਦਿਵਯ ਜ਼ੋਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਣਹਾਰ ਵਜੋਂ ਮਸੀਹ ਹੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸੰਦਰਭ-ਬਿੰਦੂ ਹੋਵੇ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਵਾਰੰਵਾਰ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਕੇਂਦਰੀ ਸੱਚਾਈ ਵਜੋਂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਦ ਤੇਰਾਂ ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਿੱਧਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ—“ਉਹ ਇਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣ,”—ਜੋ ਪਲਮੋਨੀ ਹੈ।

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

ਜਦੋਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ 1863 ਵਿੱਚ ਲੇਵੀਅਸ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਲਮੋਨੀ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੂੰਦ ਲਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਰਚਨਾ ਮੂਸਾ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ “ਤੇਈਂ ਸੌ ਦਿਨਾਂ” ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਮੂਸਾ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਜਾਂ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ “ਤੇਈਂ ਸੌ ਸ਼ਾਮਾਂ ਅਤੇ ਸਵੇਰਾਂ” ਜਾਂ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਬੰਧ ਸਮੇਂ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਅੰਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਨਹਾਰ ਉਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੋਸੀਫਸ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਪੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਉਹ ਤਰਕਸੰਗਤ ਵਿਚਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਣ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਰਚੀਆਂ ਦੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਸਤੂਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇੱਕ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਮਾਪਯੋਗ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਗਣਿਤ ਦੀ ਲੋੜ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

ਤੇਰਹਵੀਂ ਆਇਤ ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?” ਆਇਤ “ਕਦੋਂ” ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦੀ; ਉਹ “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ” ਪੁੱਛਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਮਿਆਦ ਬਾਰੇ ਹੈ (ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?) ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਬਾਰੇ ਹੈ (ਕਦੋਂ?)—ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣਾ ਸਹੀ ਅਰਥਗ੍ਰਹਿਣ ਲਈ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ। ਚੌਦਹਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੀ, ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਦੋਹਾਂ ਦੀ; ਪਰ ਉੱਤਰ ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੇਰਹਵੀਂ ਆਇਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਬਚਨ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡਣ ਲਈ, ਅਰਥਾਤ ਚੌਦਹਵੀਂ ਆਇਤ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਕੀ ਉਹ “ਕਦੋਂ” ਹੈ ਜਾਂ “ਤਦੋਂ?”

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

ਅਫਰਾਇਮ ਦੇ ਮੱਤਵਾਲੇ ਧੁੰਦਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਹ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਦ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਹਵਾਲੇ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ The Great Controversy ਵਿੱਚੋਂ ਉਧਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। “ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ” ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੇ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਕਾਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਕਾਰਜ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਨਾਲੋਂ, ਜਿਸ ਦਿਨ ਇਹ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

ਇਬਰਾਨੀ ਵਿਆਕਰਣ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਹੀ ਅਰਥ ਨੂੰ King James Version ਵਿੱਚ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਿਆਕਰਣ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਵਧੀ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ” ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵੀ ਹੈ। ਕਈ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ’ਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ” ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ, 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। Palmoni ਅਤੇ Joel ਵੱਲ ਮੁੜਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ” ਦੇ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂਗੇ।

## How Long? Isaiah Six

ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ? ਯਸਾਯਾਹ ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ I cannot provide a faithful Punjabi translation because the source text appears to be incomplete. Please send the full passage you want translated.

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਛੇ ਆਯਤ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਧਰਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਸੈਨਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ 6:3।

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

ਭੈਣ ਵਾਈਟ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅੱਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਦੇ ਉਤਰਣ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਆਇਤ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ।

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> “ਜਦੋਂ ਉਹ [ਦੂਤ] ਭਵਿੱਖ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਜਿੱਤ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ-ਗੀਤ ਇੱਕ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਮਧੁਰ ਗਾਇਨ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦਾ ਹੈ, ‘ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੈ।’” Review and Herald, December 22, 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

ਯਸਾਯਾਹ 9/11 ਉੱਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ,” ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ 9/11 ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜੋ ਦੇਖਣਾ ਜਾਂ ਸੁਣਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ। ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤਦ ਤੱਕ ਡਟਿਆ ਰਹੇ ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਢਾਹੇ ਨਾ ਜਾਣ; ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੀ ਤਬਾਹੀ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਧਰਮਤਿਆਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> ਤਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ? ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਨਿਵਾਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉਜਾੜੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਘਰ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਨਸਾਨ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਹਟਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤਥਾਪਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜੇਗਾ, ਅਤੇ ਭਸਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇਬਿੰਥ ਦਾ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਬਲੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਠੂਂਠ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਤੇ ਝਾੜ ਦੇਂਦੇ ਹਨ; ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਵੰਸ਼ ਉਸ ਦਾ ਠੂਂਠ ਹੋਵੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ 6:11–13.

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

9/11 ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਈ, ਯਸਾਯਾਹ ਨੂੰ ਪਿਛਲੇ ਮੀਂਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ” ਉਸ ਨੂੰ 9/11 ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਮੋਟੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ? ਉੱਤਰ ਹੈ, “ਜਦ ਤੱਕ” ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ “ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਹ “ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ” ਲਾਓਦਿਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਬਨਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> ਵੇਖੋ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬੰਧਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਢੱਕ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਤੈਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮੋੜ ਕੇ ਅਤੇ ਸੁੱਟ ਕੇ ਇੱਕ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦੇਵੇਗਾ; ਉੱਥੇ ਹੀ ਤੂੰ ਮਰੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਤੇਰੀ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਥ ਤੇਰੇ ਮਾਲਕ ਦੇ ਘਰ ਦੀ ਲਾਜ ਹੋਣਗੇ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਪਦ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਥੱਲੇ ਖਿੱਚ ਲਵੇਗਾ। ਯਸਾਇਆ 22:17–19.

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦੀ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉੱਥੇ “ਉਲਟੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,” ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਪਦ ਇੱਕਤਾਲੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਉਲਟੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ; ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਅਰਥਾਤ ਏਦੋਮ, ਮੋਆਬ, ਅਤੇ ਅੰਮੋਨ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਮੁੱਖ ਲੋਕ। ਦਾਨੀਏਲ 11:41.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

ਜਦੋਂ ਯਸਾਯਾਹ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ,” ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਲਗਾਤਾਰ ਰੱਖੇ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ 11:41 ਦੇ “ਬਹੁਤੇ” “ਉਲਟੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਣਗੇ,” ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਬਤ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦੇਣਗੇ। ਫਿਰ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਯਸਾਯਾਹ 22 ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਬਨਾ ਨੂੰ “ਹਿੰਸਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ” “ਇੱਕ ਗੇਂਦ ਵਾਂਗ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ” ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਣਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ “ਹਟਾਏ” ਜਾਣਗੇ, “ਬਹੁਤ ਦੂਰ।”

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਅਵਸ਼ੇਸ਼, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ “ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ” (ਅਰਥਾਤ ਦਸਵੰਧ) ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, “ਵਾਪਸ ਮੁੜਦਾ ਹੈ”; ਅਤੇ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਉਹਨਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪੱਤੇ ਝੜ ਜਾਣ ਉੱਪਰੰਤ ਵੀ “ਸਾਰ” ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਵਿੱਚ “ਪੱਤੇ” ਬਾਹਰੀ ਧਾਰਮਿਕ ਦਾਅਵੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇਗਾ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਬਥ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ “ਦਾਅਵੇ” ਦੇ ਪੱਤੇ ਝਾੜ ਦੇਣਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਥ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ।

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> “ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਇਕ ਜੀਵੰਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਂਝ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਦਿਖਾਵਟੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦੀ ਠਾਠ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਹੂਦੀ ਕੌਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਉੱਧਾਰਕ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਅੱਗੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨੈਤਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰ ਬਣਾਇਆ। ਯਹੂਦੀ ਸਭ ਹੋਰ ਕੌਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਕ ਜਤਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਸੰਸਾਰ-ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਸਨ ਅਤੇ ਕਪਟ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਬਾਂਝ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਖਾਵਟੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਅਤੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ; ਪਰ ਉਹ “ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ” ਫਲਾਉਂਦੇ ਸਨ। ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ, ਆਪਣੇ ਵਿਭਵਸ਼ਾਲੀ ਮੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮੁਕਟਧਾਰੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਸਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬਾਹਰਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨੋਹਰ ਸੀ, ਪਰ ਨਮਰਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਉਪਕਾਰਤਾ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ।”

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> “ਅੰਜੀਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰੁੱਖ ਫਲ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਨ; ਪਰ ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਰੁੱਖਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਜਗਾਈ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਰੁੱਖਾਂ ਦੁਆਰਾ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਭਗਤੀ ਤੋਂ ਓਨੇ ਹੀ ਰਹਿਤ ਸਨ ਜਿੰਨੇ ਯਹੂਦੀ ਸਨ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੇਕੀ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰਪੂਰਨ ਦਾਅਵੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਅਤੇ ਰਾਹਾਂ ਤੋਂ ਅੰਨੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅੰਜੀਰਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹਾਲੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ। ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦਿਨ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਆਸ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਯਹੂਦੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਸੀਸਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇ ਦੁਰੁਪਯੋਗ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ।” The Desire of Ages. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਪ੍ਰਜਾ ਹੈ, ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਸੰਧੀ ਦੀ ਮੋਹਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਵਾਅਦਾਕਾਰ ਸੰਧੀ ਦੀ ਛਾਪ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਝਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਗੋਚਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ 9/11 ਉੱਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮਾਰਗਾਂ ਵੱਲ “ਵਾਪਸੀ ਕੀਤੀ,” ਫਿਰ ਉਹ ਧੂੜ ਤੱਕ ਨਿਵਾਏ ਗਏ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ (ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ) ਆਪਣੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੇਦੀ ਉੱਤੋਂ ਲਈ ਇੱਕ ਅੰਗਾਰੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਵੇਦੀ ਦਾ ਅੰਗਾਰਾ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਅੰਗਾਰੇ ਦੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> “ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਲਾ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਇਹ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਅਸ਼ੁੱਧ ਬਚਨ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲੇਗਾ। ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਲਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ੀਲਤਾ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।” Review and Herald, October 16, 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

ਵੇਦੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਗਿਆ “ਅੰਗਾਰ,” ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਅੰਗਾਰ ਹੈ ਜੋ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੰਜ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੀਂ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਮੋਹਰ ਖੁਲ੍ਹਣ ਵੇਲੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਸਾਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵੀ, ਅੰਗਾਰ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ “ਅੰਗਾਰ” ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਤਦੋਂ ਛੂਹਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁਸਤਕ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਂਦੇ ਹਨ।

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸੱਚਾਈ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ: ਤੇਰਾ ਬਚਨ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ 17:17।

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

ਜੋ ਲੋਕ “ਵਾਪਸ ਮੁੜਦੇ” ਹਨ ਅਤੇ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ (ਸ਼ੇਸ਼) ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਲੂਤ ਅਤੇ ਤੇਲ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਨੇ “ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨੈਤਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਵਯ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਵੇਚਕ ਬਣਾਇਆ,” ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵੀ ਉਹ “ਨੈਤਿਕ ਗੁਣ” ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ “ਸਾਰ” ਹੈ। ਸਾਰ ਰੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਕੇਵਲ ਦਾਅਵੇ ਦੇ ਪੱਤੇ ਹੀ ਸਨ, ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। “ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ” ਹੀ ਉਹ “ਸਾਰ” ਹੈ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ “ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ” ਮਸੀਹ ਹੈ। ਉਹ ਰੁੱਖ ਜੋ ਬਚੇ ਹੋਏ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਖੁਦ ਯਸਾਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ, ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਦਿਵਯਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਸਾਯਾਹ ਛੇਵਾਂ ਅਧਿਆਇ 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਜੋ ਵੇਰਵੇ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਉਸਦੇ “ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ” ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਯਸਾਯਾਹ ਲਈ “ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ” ਦਾ ਉੱਤਰ 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਸੀ।

## How Long? 1840–1844

ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ? 1840–1844

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੇ 9/11 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਅਤੇ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਯਿਜ਼ਬੇਲ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਾਪਰੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬਆਲ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੁਆਰਾ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਟੱਕਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇਲਿਆਹ ਨੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ” ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਡੋਲਦੇ ਰਹੋਗੇ।

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਦੋ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਗੜਾਉਂਦੇ ਰਹੋਗੇ? ਜੇ ਯਹੋਵਾਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੋ; ਪਰ ਜੇ ਬਾਅਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੋ। ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੀ ਬਚਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇਲਿਆਹ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹੀ, ਹਾਂ ਮੈਂ ਹੀ ਕੇਵਲ, ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਇੱਕ ਨਬੀ ਬਚਿਆ ਹਾਂ; ਪਰ ਬਾਅਲ ਦੇ ਨਬੀ ਚਾਰ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਮਨੁੱਖ ਹਨ। 1 ਰਾਜਿਆਂ 18:21, 22.

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

ਏਲੀਆਹ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੱਚਾ ਹੈ ਜਾਂ ਝੂਠਾ? ਇਹ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਯਸਾਯਾਹ ਛੇ ਸੀ।

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> “ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤੇ ਸੱਚ ਨੂੰ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕ ਇਲਿਆਹ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜੇ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਯਿਸੂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੂਹੰਨਾ ਵਾਂਗ, ਇਸ ਗੰਭੀਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਾਧਿਆ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੁਹਾੜੀ ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣ ਕਿ ਉਹ ਤੋਬਾ ਦੇ ਯੋਗ ਫਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਐਸੀ ਸੀ ਜੋ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਉਣ ਲਈ ਉਚਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਸਲ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਜਦ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਤੋਂ ਭੱਜਣ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੁਣਾਈ ਗਈ, ਤਾਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਚੰਗਿਆਈ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਿੱਠ-ਫੇਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਤੋਬਾ ਦੇ ਕਰਵੇ ਅੰਸੂਆਂ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਡੂੰਘੀ ਵੇਦਨਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਮਾਣਾ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਜਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪੁਕਾਰ ਗੂੰਜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ, ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਡਰੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਦਿਓ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।’” Early Writings, 233.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

1840 ਤੋਂ 1844 ਦੀ ਪਰਖਕਾਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਚੋਗਾ ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਯਸਾਯਾਹ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਨਾਲ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੋ ਗਵਾਹ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਤੱਥ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ” ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ 11 ਅਗਸਤ 1840 ਦਾ ਸਬੰਧ 9/11 ਨਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਦਾ ਸਬੰਧ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਅੱਗ ਉਤਰੀ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੀ ਭੇਟ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਗਈ, ਤਾਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਪੱਥਰ ਭੇਟ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਏ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਪੱਥਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਝੂਠੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਇਲਿਆਹ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ—ਉਹ ਝੂਠਾ ਨਬੀ—ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ‘ਤੇ ਛੇਵੀਂ ਰਿਆਸਤ ਵਜੋਂ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

ਯਸਾਯਾਹ ਛੇਵਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਇੱਕ ਪਰਖ, ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਅਤੇ ਪਵਿਤ੍ਰੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਲਿਆਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਸੱਚੇ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਪ੍ਰਮਾਣ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਰਦਿਸ ਦੀ ਅਵਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਪਰਖ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨੇ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ 1844 ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੋ ਵਰਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ। ਇਸ ਪਰਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਰਗ ਜਲਦੀ ਹੀ “ਪੂਰਵ” ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਬਣਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਵਰਗ ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਰਖ ਅਤੇ ਵਿਭਾਜਨ ਦੀ ਇਹ ਅਵਧੀ ਅੰਗੂਰ ਦੇ ਬਾਗ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸੇ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਨਬੀ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਸਰਦੀਆਈ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਭੂਮਿਕਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਬਾਅਲ ਦੇ ਨਬੀ ਝੂਠੇ ਵਜੋਂ ਬੇਨਕਾਬ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰਵ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵੀ ਬੇਨਕਾਬ ਹੋਈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਰੋਮ ਦੀ ਇੱਕ ਧੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣੀ ਗਈ। ਕਰਮਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵੀ, ਯਸਾਯਾਹ ਛੇਵਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ” ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> “‘ਹੇ ਅਬਰਾਹਾਮ, ਇਸਹਾਕ ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ,’ ਨਬੀ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ‘ਅੱਜ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸੇਵਕ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਮੈਂ ਕੀਤਾ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ, ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਤੂੰ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਓਰ ਮੋੜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।’”

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> “ਇੱਕ ਐਸੀ ਚੁੱਪ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਗੰਭੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਦਬਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਸਭ ਉੱਤੇ ਛਾਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਬਾਅਲ ਦੇ ਯਾਜਕ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਪਣੀ ਦੋਸ਼ਤਾ ਤੋਂ ਸਚੇਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਦੰਡ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ”

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> “ਇਲਿਆਹ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹੀ, ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲਪਟਾਂ, ਚਮਕਦਾਰ ਬਿਜਲੀ ਦੀਆਂ ਕੌਂਧਾਂ ਵਾਂਗ, ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਸ ਉੱਚੇ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਉਤਰ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਲੀਦਾਨ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਖਾਈ ਵਿੱਚਲੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ ਚਾਟ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਤੱਕ ਨੂੰ ਵੀ ਭਸਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਸ ਜਵਾਲਾ ਦੀ ਪ੍ਰਖਰ ਚਮਕ ਪਹਾੜ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭੀੜ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਚੋਂਧਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਦੀਆਂ ਘਾਟੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਉੱਪਰ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾਜਨਕ ਉਤਕੰਠਾ ਨਾਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹਨ, ਅੱਗ ਦਾ ਉਤਰਨਾ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਦੇਖ ਕੇ ਸਭ ਅਚੰਭਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਅੱਗ ਦੇ ਖੰਭ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ ਮਿਸਰੀ ਸੈਨਾ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਸੀ।

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> “ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਲੋਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਭੈ-ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਮੂੰਹ ਦੇ ਬਲ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਵਰਗੋਂ ਆਈ ਅੱਗ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਸਾਹਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਡਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਭਸਮ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ; ਅਤੇ, ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਏ ਹੋਏ ਕਿ ਏਲੀਆਹ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਜੋਂ ਮੰਨਣਾ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ, ਜਿਸ ਪ੍ਰਤੀ ਉਹ ਆਗਿਆਕਾਰਤਾ ਦੇ ਰਿਣੀ ਹਨ, ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਇਕੋ ਸੁਰ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਦੇ ਹਨ, ‘ਯਹੋਵਾਹ, ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ; ਯਹੋਵਾਹ, ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ।’ ਇਹ ਪੁਕਾਰ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗੂੰਜਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹੇਠਲੀ ਸਮਤਲ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਧੁਨੀਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਸਰਾਏਲ ਜਾਗ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਭਰਮ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੋਬਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕਿੰਨਾ ਵੱਡਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਬਾਅਲ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਮੰਗੀ ਗਈ ਯੁਕਤਿਸੰਗਤ ਸੇਵਾ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਓਸ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰੱਖਣ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਨਾ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਇਹ ਮੰਨਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ ਕਿ ਏਲੀਆਹ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਰ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਹੈ।” Prophets and Kings, 153.

## How Long? Moses

ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ? ਮੂਸਾ

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ, “ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ,” ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਿਸਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਈ ਅੱਠਵੀਂ ਮਾਰ ਵਿੱਚ ਉੱਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੀਂ ਮਾਰ “ਟਿੱਡੀਆਂ” ਹੈ (ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ), ਜੋ ਇੱਕ “ਪੂਰਬੀ ਪਵਨ” ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ (ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ)।

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> ਤਦ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਹਰੂਨ ਫਿਰਔਨ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਯਹੋਵਾਹ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤੂੰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਰਹੇਗਾ? ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸੇਵਾ ਕਰੇ। ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂ, ਤਾਂ ਵੇਖ, ਕੱਲ੍ਹ ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਹੱਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਟਿੱਡੀਆਂ ਲਿਆਵਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਲੈਣਗੀਆਂ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦਿੱਸਣਯੋਗ ਨਾ ਰਹੇਗੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਓਲਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਬਚਿਆ-ਖੁਚਿਆ ਹਿੱਸਾ ਖਾ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਖੇਤ ਵਿਚੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉੱਗਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਇਕ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਉਹ ਤੇਰੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ, ਤੇਰੇ ਸਭੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਮਿਸਰੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਨੂੰ ਭਰ ਦੇਣਗੀਆਂ; ਐਸਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨਾ ਤੇਰੇ ਪਿਉਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਪਿਉਆਂ ਦੇ ਪਿਉਆਂ ਨੇ, ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ।” ਫਿਰ ਉਹ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰਔਨ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਬਾਹਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> ਅਤੇ ਫਿਰਔਨ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਲਈ ਫੰਧਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ? ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ; ਕੀ ਤੈਨੂੰ ਹੁਣ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਮਿਸਰ ਨਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ?

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਹਾਰੂਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਫਿਰਔਨ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਾਓ, ਯਹੋਵਾਹ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਪਰ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ ਜੋ ਜਾਣਗੇ?

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਜਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੀਆਂ ਭੇੜਾਂ-ਬੱਕਰੀਆਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਨਾਲ ਜਾਵਾਂਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਾ ਹੈ।

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਜਾਣ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ; ਵੇਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੁਰਾਈ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ। ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ; ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਮਰਦ ਹੋ, ਜਾਓ ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਤਾਂ ਇਹੀ ਮੰਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫਿਰਉਨ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਟਿੱਡੀਆਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਫੈਲਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆਉਣ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਬੂਟੀ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾਣ, ਅਰਥਾਤ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਓਲਿਆਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਹੈ।” ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਠੀ ਫੈਲਾਈ, ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਉਸ ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਚਲਾਈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਟਿੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਲਿਆਈ। ਅਤੇ ਟਿੱਡੀਆਂ ਮਿਸਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਆਈਆਂ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੀਆਂ ਸਭ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੀਆਂ; ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਸਨ; ਨਾ ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹਨਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਟਿੱਡੀਆਂ ਕਦੇ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਐਸੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮੂੰਹ ਢੱਕ ਲਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਦੇਸ਼ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਹਰ ਇਕ ਬੂਟੀ ਅਤੇ ਰੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਾਰਾ ਫਲ, ਜੋ ਓਲਿਆਂ ਨੇ ਛੱਡਿਆ ਸੀ, ਖਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਾ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖੇਤ ਦੀਆਂ ਬੂਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਹਰਿਆਵਲੀ ਬਾਕੀ ਰਹੀ।

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> ਤਦ ਫਿਰਔਨ ਨੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਹਾਰੂਨ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ, ਮੈਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਮੇਰੇ ਇਸ ਪਾਪ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਇਸ ਵਾਰ ਮਾਫ਼ ਕਰ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਤੁਹਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰੋ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਕੇਵਲ ਇਹ ਮੌਤ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰਔਨ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਚੰਡ ਪੱਛਮੀ ਹਵਾ ਚਲਾਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਟਿੱਡੀਆਂ ਨੂੰ ਉਡਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਮਿਸਰ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੀ ਟਿੱਡੀ ਨਾ ਰਹੀ। ਕੂਚ 10:3–19।

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

ਪਹਿਲਾਂ “ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ” ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਨਕਾਰ ਕਰੇਂਗਾ?” ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰਔਨ ਦੇ ਸੇਵਕ ਦੁਬਾਰਾ ਫਿਰਔਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, “ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਫੰਦਾ ਬਣਿਆ ਰਹੇਗਾ?” ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅੱਠਵੀਂ ਬਲਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਈ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ 9/11 ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਦਸਵੀਂ ਬਲਾ ਪਹਿਲੌਠਿਆਂ ਦੇ ਵਧ ਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸਲੀਬ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੋਲ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲਿਖਤ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਗਵਾਹ ਸਭ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਦਸਵੀਂ ਬਲਾ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਦੋ ਬਲਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਠਵੀਂ ਬਲਾ ਨੇ “ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ” ਉੱਤੇ “ਟਿੱਡੀਆਂ” ਲਿਆਈਆਂ। “ਟਿੱਡੀਆਂ” ਨੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਇਸਲਾਮ ਅੱਜ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜਾਈ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣਾ ਹਨੇਰਾ ਫੈਲਾ ਕੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। “ਰੇਗਿਸਤਾਨੀ ਟਿੱਡੀ” ਦਾ ਲਾਤੀਨੀ ਨਾਮ “locusta migratoria” ਹੈ, ਜੋ ਇਮੀਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ-ਰੇਖਾ ਕੁਦਰਤੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮਾਈਗ੍ਰੇਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।

The ninth plague was a darkness that could be felt.

ਨੌਵੀਂ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਐਸਾ ਹਨੇਰਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ।

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਹਨੇਰਾ ਛਾ ਜਾਵੇ, ਐਸਾ ਹਨੇਰਾ ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ। ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਵਧਾਇਆ; ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਘਣਾ ਹਨੇਰਾ ਰਿਹਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਆਪਣੇ ਥਾਂ ਤੋਂ ਉੱਠਿਆ; ਪਰ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ-ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਚਾਨਣ ਸੀ। ਕੂਚ 10:21–23.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

ਕਰਮਲ ਪਰਬਤ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ” ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭੇਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਥੱਲੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਲਿਆਹ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਹ ਕਰ ਗਿਆ ਜੋ ਬਾਅਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭੇਦ ਪਤਿਤ ਸਰਦੀਸੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮੂਸਾ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਭੇਦ ਅੰਧਕਾਰ ਜਾਂ ਜੋਤਿ ਦਾ ਸੀ। ਇਬਰਾਨੀ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋਤਿ ਸੀ। ਯਸਾਯਾਹ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਮੂਸਾ ਦੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੋਤਿ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਜੋ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਇਲਿਆਹ ਦੁਆਰਾ ਨਾਸ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਚਾਦਰ ਗੁਆ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ “ਲੋਕ” ਹਨ ਜੋ “ਸੁਣਦੇ” ਤਾਂ “ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਹਨ, ਪਰ ਸਮਝਦੇ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਵੇਖਦੇ” ਤਾਂ “ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਹਨ, ਪਰ ਜਾਣਦੇ ਨਹੀਂ।” ਫਿਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, “ਇਸ ਲੋਕ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੋਟਾ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰਾ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ; ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਮਝਣ, ਅਤੇ ਫਿਰਣ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।”

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਨਾਲ ਅਭਿਭੂਤ ਜੋ ਨਹੀਂ ਸੁਣਣਗੇ, ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ “ਤਦ ਕਿਹਾ,” “ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?”

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

ਮਿਸਰ ਦੀਆਂ ਦਸ ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। 11 ਅਗਸਤ 1840 ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ 1844 ਨੂੰ ਦੂਜਾ ਦੂਤ ਆਇਆ ਅਤੇ 12–17 ਅਗਸਤ ਨੂੰ ਐਕਜ਼ੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਦੂਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਆਇਆ। ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇੱਕ ਤਿੰਨ-ਕਦਮੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੀਜਾ ਹੋ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ।

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> “ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੀਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹਾਂ; ਪਰ ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੇ ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਅੱਜ ਵੀ ਓਨਾ ਹੀ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਸੀ। ਕਲਮ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਾਰਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰਮ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਤੀਜਾ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਣੇ ਹਨ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।” Selected Messages, book 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

ਮਿਸਰ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਬਿਪਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੁਆਰਾ ਸਲੀਬ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਈ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਰੂਪ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਦਸਵੀਂ ਬਿਪਤਾ ਤੀਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣਾ ਅਵਸ਼ਯਕ ਹੈ। 9/11 ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਫਿਰਉਨ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ,” ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਫਿਰਉਨ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ।” ਮੂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ” ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਫਿਰਉਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਸੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਫਿਰਉਨ ਅੱਗੇ ਦੁਹਰਾਉਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੂਸਾ ਇੱਕ ਮੋੜ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, “ਉਹ ਮੁੜਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰਉਨ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ।” ਕੂਚ 10:6।

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

9/11 ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਮੋੜ-ਬਿੰਦੂ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰਵਛਾਇਆ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਟਿੱਡੀਆਂ ਦੀ ਉਹ ਮਾਰ ਲਿਆਂਦੀ ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਨਾਲ ਆਈ ਸੀ।

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ਅਜਿਹੇ ਕਾਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮੋੜ-ਬਿੰਦੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕਾਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਕਟਕਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੋਤਿ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” Bible Echo, August 26, 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

ਅਗਲੀ ਬਲਾ ਨੇ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹਨੇਰਾ ਜਾਂ ਚਾਨਣ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ। 9/11 “ਕੌਮਾਂ ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੋੜਦਾਰ ਬਿੰਦੂ” ਸੀ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਉਣ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵੱਲ ਕੰਨ ਨਾ ਧਰਿਆ। ਐਲਿਯਾਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਨੇਰੇ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਵਿਛੋੜਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ?” ਉਹ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮੋੜ-ਬਿੰਦੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਬੰਧਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਕਟਕਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੋਤਿ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਿਕ ਉੱਨਤੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਉਹ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਆਤਮਿਕ ਪਤਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ-ਭੰਗ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।” Bible Echo, August 26, 1895.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ” ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> “ਮਈ, 1842 ਵਿੱਚ, ਬੋਸਟਨ, ਮੈਸਾਚੂਸੇਟਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਬੁਲਾਈ ਗਈ। ਇਸ ਸਭਾ ਦੇ ਆਰੰਭ ਸਮੇਂ, ਹੇਵਰਹਿੱਲ ਦੇ ਭਰਾ ਚਾਰਲਜ਼ ਫਿਚ ਅਤੇ ਅਪੋਲੋਸ ਹੇਲ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀਆਂ ਚਿੱਤਰਮਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅੰਕਾਂ ਸਮੇਤ ਕਪੜੇ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦਰਸਾਈ। ਭਰਾ ਫਿਚ ਨੇ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰਟ ਤੋਂ ਸਮਝਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ ਕਿ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਹੋਰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਸਭਾ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਹੋਰ ਆਸਾਨ ਬਣਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਇੱਥੇ ਸਾਡੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੱਧ ਚਾਨਣ ਸੀ। ਇਹ ਭਰਾ ਉਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ 2,468 ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹਬੱਕੂਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ‘ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲਿਖ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਲਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ ਉਹ ਦੌੜ ਸਕੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਦਰਸ਼ਨ ਅਜੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ।’ ਹਬੱਕੂਕ 2:2।”

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਰਬਸੰਮਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਮਤ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਇਸ ਦੇ ਸਮਾਨ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪ੍ਰਤੀਆਂ ਲਿਥੋਗ੍ਰਾਫ਼ ਕਰਵਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘’43 charts’ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।” ਇਹ ਇਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਸੀ।” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ 1843 ਦਾ ਚਾਰਟ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੁਆਰਾ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ; ਕਿ ਅੰਕ ਉਹੀ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅੰਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਉੱਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਰੱਖਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ।” Early Writings, 74.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> “ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦੇ ਵਿਆਖਿਆਨਕਾਰ ਅਤੇ ਪੱਤਰ ‘ਮੂਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ’ ਉੱਤੇ ਅਡਿੱਗ ਖੜੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਚਾਰਟ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹਬੱਕੂਕ 2:2, 3 ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਹੋਣ ਬਾਰੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇਕਮਤ ਗਵਾਹੀ ਸੀ। ਜੇ ਚਾਰਟ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾ ਸੀ (ਅਤੇ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੂਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਜਾਂਦੇ ਹਨ), ਤਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਕਿ 2300 ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੀ ਤਾਰੀਖ BC 457 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ ਕਿ 1843 ਹੀ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ‘ਦਰਸ਼ਨ’ ‘ਦੇਰੀ ਕਰੇ,’ ਜਾਂ ਐਸਾ ਇੱਕ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਦਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਊਂਘੇ ਅਤੇ ਸੋਵੇ, ਠੀਕ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ।” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles