Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Seventeen

ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਡੀਸੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਸਤਾਰਾਂ

Number Seventeen

ਸੰਖਿਆ ਸਤਾਰਾਂ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word

We ended the last article with an unfinished consideration of the prophecies of Abram and Paul, that line upon line produce a 430-year period, made up of 30 years followed by 400 years. I suppose there are some out there in theology-land who may see the 30 years as a period that follows 400 years, but when generally addressed the thirty years are assigned to the beginning of the period. Is it 400 followed by 30, or 30 followed by 400? It is thirty followed by four hundred, for there are many witnesses, to establish a thirty-year period, connected to and followed by a second prophetic period.

ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਦਾ ਅੰਤ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਧੂਰੇ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਮਿਲ ਕੇ 430 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਆਦ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ 30 ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 400 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਅਨੁਮਾਨ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਲੋਕ ਹੋਣਗੇ ਜੋ 30 ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮਿਆਦ ਵਜੋਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜੋ 400 ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਜਦੋਂ ਇਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਉਸ ਮਿਆਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਇਹ 400 ਦੇ ਬਾਅਦ 30 ਹੈ, ਜਾਂ 30 ਦੇ ਬਾਅਦ 400? ਇਹ ਤੀਹ ਦੇ ਬਾਅਦ ਚਾਰ ਸੌ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਜੋ ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਿਆਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਵਾਹ ਹਨ।

Joseph was thirty years old when he began service for Pharaoh in Genesis 41:46. Then began seven years of plenty, that was followed by seven years of famine. Joseph, as a type Christ at thirty years old was followed by two periods of 2520 days. When Christ was thirty, there followed two periods of 1260, which together make up 2520; which in turn connects with seven times upon two kingdoms.

ਉਤਪੱਤੀ 41:46 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਯੂਸਫ਼ ਨੇ ਫਿਰਉਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਤਦ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਚੁਰਤਾ ਆਰੰਭ ਹੋਈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਕਾਲ ਆਇਆ। ਯੂਸਫ਼, ਮਸੀਹ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਵਜੋਂ, ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ 2520 ਦਿਨਾਂ ਦੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1260 ਦੀਆਂ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਆਈਆਂ, ਜੋ ਇਕੱਠਿਆਂ ਮਿਲ ਕੇ 2520 ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਇਹ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ।

David was thirty years old when he became king, and he reign for forty years as noted in 2 Samuel 5:4. David typifies Christ, and when Christ was thirty years old, He was baptized and then driven into the wilderness for forty days, and then after His resurrection which was typified by His baptism, He stayed and taught the disciples in person for forty days. At the cross, the destruction of Jerusalem was put off in mercy for forty years paralleling the forty years of dying in the wilderness at the beginning of their covenant history.

ਦਾਊਦ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ 2 ਸਮੂਏਲ 5:4 ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਦਾਊਦ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਏ ਗਏ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਉਹ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਰਹੇ ਅਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਿਅਕਤਿਗਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ, ਯਿਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਨਾਸ ਦਇਆਵਸ਼ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਟਾਲਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਾਚਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਸਾਲ ਮਰਨ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਸੀ।

Ezekiel was thirty years old when he was called to be a prophet in Ezekiel 1:1. I will not take time now to address the period that followed Ezekiel’s thirtieth year, but I will insert a brief AI-summary of established facts of how long his ministry was. “Ezekiel’s prophecies are among the most precisely dated in the Old Testament, with 13 specific dates provided throughout the book. These are all reckoned from the year of Jehoiachin’s exile (597 BCE as year 1), providing a clear chronological framework spanning about 22 years.”

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 1:1 ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨੂੰ ਨਬੀ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲਵਾਂਗਾ ਜੋ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਤੀਹਵੇਂ ਸਾਲ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਥਾਪਿਤ ਤੱਥਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੰਖੇਪ AI-ਸਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੀ। “ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਟੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਤੀਬੱਧ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ 13 ਨਿਰਧਾਰਤ ਤਾਰੀਖਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਯਹੋਯਾਕੀਨ ਦੀ ਜਲਾਵਤਨੀ ਦੇ ਸਾਲ ਤੋਂ ਗਿਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ (597 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾ ਸਾਲ ਮੰਨ ਕੇ), ਜੋ ਲਗਭਗ 22 ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਆਵਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ਕਾਲਕ੍ਰਮਿਕ ਢਾਂਚਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।”

Jesus was thirty years old when He was baptized and He then confirmed the covenant with many, for one week.

ਯਿਸੂ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ।

Antichrist is governed by the pattern of Christ prophetically, and just as Christ was thirty years in preparation to take up his work as Heavenly High Priest, the prophetic period of thirty years of preparation, identified for the antichrist was from the removal of the “daily” in 508, through to 538. When the papacy was empowered as a counterfeit high priest, just as Christ was anointed with power at His baptism, for the 1260 years of the papal darkness would parallel Christ’s 1260 days of pure light from His baptism unto the cross, which aligns with the papacy’s deadly wound in 1798.

ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਮੂਨੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਚਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣਾ ਕਾਰਜ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਏ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਮਿਆਦ 508 ਵਿੱਚ “ਨਿੱਤ ਦੀ ਸੇਵਾ” ਦੇ ਹਟਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 538 ਤੱਕ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਈ ਹਨੇਰੇ ਦੇ 1260 ਸਾਲ ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਲੀਬ ਤੱਕ ਦੇ ਖਰੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ 1260 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

None of these previous twofold periods that begin with a thirty-year period, predate Abram’s first step in his three-step covenant process. Therefore, Abram’s is the first mentioned, though it could only be that way, after it was confirmed by Paul’s second testimony. When Paul wrote his words the 400-year prophecy became a 430-year prophecy, that has the first 30 years set apart from the last period of time.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਪਿਛਲੇ ਦੋਹਰੇ ਅਰਸੇ, ਜੋ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਆਪਣੇ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅ ਵਾਲੀ ਵਾਚਾ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਚਾਲ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਬਰਾਮ ਦਾ ਅਰਸਾ ਪਹਿਲਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਕੇਵਲ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋ ਸਕਿਆ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖੇ, ਤਾਂ 400 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 430 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਬਣ ਗਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ 30 ਸਾਲ ਆਖ਼ਰੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਹਨ।

I contend based upon Christ’s character, as represented as Alpha and Omega, that in the covenant process of the one hundred and forty-four thousand, who are the omega to Abram and Pauls’ twofold prophecy of thirty years—followed by four hundred years must have its counterpart in the omega of the covenant history, which is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. A period of thirty years, followed by another distinct period must be fulfilled in a fashion which does not apply time, but fulfills Abram’s foundational 430 year prophecy. It would be nice if you read that previous statement again, and then return to this point and continue on.

ਮੈਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਦਲੀਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ—ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ—ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਓਮੇਗਾ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਮਕੱਖ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਓਮੇਗਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਆਦ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਖਰੀ ਮਿਆਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਪਰ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਬੁਨਿਆਦੀ 430 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਬਿਆਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਇਕ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹ ਲਵੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਬਿੰਦੂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਅੱਗੇ ਜਾਰੀ ਰੱਖੋ।

Jesus, Joseph, David and Ezekiel were all thirty years in preparation for a work that would typify God’s people in the last days. Ezekiel the prophet, Joseph typifying Christ the priest and David the king. Four symbols, but one of the symbols representing the Heavenly High Priest has a human and Divine representative. Those four witnesses all agree with Abram’s 30 years followed by a prophetic period.

ਯਿਸੂ, ਯੂਸਫ਼, ਦਾਊਦ ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ—ਇਹ ਸਭ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਕੰਮ ਲਈ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਜੋ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੋਵੇਗਾ। ਨਬੀ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ, ਯੂਸਫ਼ ਜੋ ਮਸੀਹ ਯਾਜਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਰਾਜਾ। ਚਾਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜੋ ਸਵਰਗੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਰੇ ਗਵਾਹ ਅਬਰਾਮ ਦੇ 30 ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਆਇਆ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹਨ।

Antichrist was thirty years in preparation, then empowered for 1260 years until she received her first death in 1798. She is the symbol of the second death, for she dies again when probation closes. The second death is eternal death. We serve a risen Savior, for Christ did not die for eternity, He did not die the second death. When the papacies’ deadly wound is healed, Revelation thirteen identifies that she will reign again for 42 months, which represents a prophetic period, without an element of time.

ਵਿਰੋਧੀ ਮਸੀਹ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤੱਕ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਫਿਰ 1260 ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ 1798 ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਮੌਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਦੂਜੀ ਮੌਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਾਂਚ-ਕਾਲ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਉਹ ਮੁੜ ਮਰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਮੌਤ ਸਦੀਵੀ ਮੌਤ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜੀ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਸਦੀਵਤਾ ਲਈ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ; ਉਹ ਦੂਜੀ ਮੌਤ ਨਹੀਂ ਮਰਿਆ। ਜਦੋਂ ਪਾਪਤੰਤਰ ਦੇ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੇਰਹਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ 42 ਮਹੀਨਿਆਂ ਲਈ ਫਿਰ ਰਾਜ ਕਰੇਗੀ, ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਤੱਤ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

When she is resurrected at the Sunday law, the army which opposes her work are those who were resurrected at the end of the three and a half days of Revelation eleven. Two resurrected powers, both of which are ensigns, one of the seventh-day Sabbath and one of the sun—become the point of reference for the entire world, as mankind makes its final choice for life or death.

ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਜੀ ਉਠਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫੌਜ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਜੀ ਉਠਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਜੀ ਉਠਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਦੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ—ਇੱਕ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਦਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੂਰਜ ਦਾ—ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਸੰਦਰਭ-ਬਿੰਦੂ ਬਣ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਲਈ ਆਪਣੀ ਅੰਤਿਮ ਚੋਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

At the Sunday law, the antichrist, who is also the beast, will represent the threefold union of the dragon, herself (the beast), and the false prophet. Those three powers will unite against God’s church, that is to be lifted up above all the mountains. God’s church triumphant is thirty years in preparation, not thirty literal years, but an established prophetic period which has thirty attached to it, and is still in force as a prophecy after the command in 1844, identifying that the application of prophetic time was no longer valid. It is simple to see that the thirty years represents a period of preparation for prophet, priest and king who as the church triumphant will represent the kingdom of glory. The four witnesses of Ezekiel, Christ, Joseph, and David represent the authority of God’s kingdom in the same period of time the papacy and the threefold union are leading the world to Armageddon.

ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ, ਜੋ ਕਿ ਜਾਨਵਰ ਵੀ ਹੈ, ਅਜਗਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ (ਜਾਨਵਰ), ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਇਕਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਤਾਕਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਪਹਾੜਾਂ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਉਠਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜਿੱਤਮਾਨ ਕਲੀਸਿਆ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਤੀਹ ਸਾਲ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਇੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਵਧੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੀਹ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਆਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਜੋਂ ਲਾਗੂ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਹੁਣ ਹੋਰ ਵੈਧ ਨਹੀਂ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ ਕਿ ਤੀਹ ਸਾਲ ਨਬੀ, ਯਾਜਕ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਇੱਕ ਅਵਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜੋ ਜਿੱਤਮਾਨ ਕਲੀਸਿਆ ਵਜੋਂ ਮਹਿਮਾ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨਗੇ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ, ਮਸੀਹ, ਯੂਸੁਫ਼, ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਦੇ ਚਾਰ ਗਵਾਹ ਉਸੇ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਸਮੇਂ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਤੇ ਤਿਹਰੀ ਇਕਤਾ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਰ-ਮਗਿੱਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਕੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ।

The church triumphant is lifted up at the Sunday law in the United States and according to the testimony of the Old and New Testaments the covenant people who are the one hundred and forty-four thousand are to become a kingdom of priests.

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੀ ਕਲੀਸੀਆ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਰਾਣੇ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਅਨੁਸਾਰ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ, ਯਾਜਕਾਂ ਦਾ ਰਾਜ ਬਣਣੇ ਹਨ।

> Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ. 1 Peter 2:5.

> ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਜੀਊਂਦੇ ਪੱਥਰਾਂ ਵਾਂਗ ਆਤਮਿਕ ਮਕਾਨ ਬਣਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਜਕਾਈ ਲਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਆਤਮਿਕ ਬਲਿਦਾਨ ਚੜ੍ਹਾਓ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਣ। 1 ਪਤਰਸ 2:5.

The priests were to be thirty years old when they began to serve in the temple, so there is a period of time before the Sunday law where a priesthood is prepared to serve as the first fruit wave offering. The priests, who are the one hundred and forty-four thousand, are represented as Levites in the purification process accomplished by the Messenger of the Covenant. There is a prophetic period that leads to the Sunday law, in which a purification process prepares a sanctified ministry for the latter rain time period. The preparation ends at the Sunday law, so the period of thirty represents the preparation of the priests, thus corresponding to the required age for a priest. Christ as High Priest began His ministry at 30, and because Joseph typifies Christ, he also began his service at thirty. The counterfeit Christ was 30 years in preparation, so we have three witnesses that a 30-year period represents the preparation of a priesthood.

ਜਦੋਂ ਯਾਜਕ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੇਵਾ ਆਰੰਭ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਤੀਹ ਸਾਲ ਹੋਣੀ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਲਹਿਰਾਈ ਹੋਈ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਯਾਜਕੀਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਾਜਕ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ, ਉਹ ਨੇਮ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪੰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਲੇਵੀਆਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਵਧੀ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪਿਛਲੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੇਵਕਾਈ ਤਿਆਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਤਿਆਰੀ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਤੀਹ ਦੀ ਅਵਧੀ ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਾਜਕ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਉਮਰ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਯੂਸਫ਼ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ। ਝੂਠਾ ਮਸੀਹ ਵੀ ਤੀਹ ਸਾਲ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹ ਹਨ ਕਿ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਅਵਧੀ ਇੱਕ ਯਾਜਕੀਤਾ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

> “The great issue near at hand will weed out those whom God has not appointed and He will have a pure, true, sanctified ministry prepared for the latter rain.” Selected Messages, book 3, 385.

> “ਨਿਕਟ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਉੱਠਣ ਵਾਲਾ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛਾਂਟ ਦੇਵੇਗਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਨਿਯੁਕਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਸ਼ੁੱਧ, ਸੱਚਾ, ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੇਵਕ-ਵਰਗ ਹੋਵੇਗਾ।” Selected Messages, ਪੁਸਤਕ 3, 385.

Sister White teaches directly that whenever the church is pure, the Spirit of Prophecy is active. When the great issue weeds out the tares, you will have a sanctified ministry made up of Jesus and Joseph the priest who is both Divine and human, Jesus and Ezekiel the prophet, Jesus and David the king. Those who are prepared over a period symbolized by thirty years, are to be among the one-hundred and forty-four thousand and are represented as prophets, priests and kings. All three humans are biblical symbols of Christ’s work as prophet, priest and king, so the number thirty allows us to deduce that in each of these three categories that are produced by biblical symbols who were prepared for thirty years when brought together with Christ represent the combination of Divinity with humanity. Thus, those priests who are prepared over the symbolic thirty-year period are represented as the ensign of Divinity combined with humanity.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਵੀ ਕਲੀਸਿਆ ਸ਼ੁੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਆਤਮਾ ਸਰਗਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਮਸਲਾ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਨੂੰ ਛਾਂਟ ਕੇ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੇਵਕਾਈ ਹੋਵੇਗੀ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਯੂਸਫ਼ ਜਾਜਕ—ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੀ ਦਿਵਯ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹੈ—ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਨਬੀ, ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਇੱਕ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ, ਜਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਮਨੁੱਖ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਬਾਇਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ—ਨਬੀ, ਜਾਜਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ—ਇਸ ਲਈ ਤੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸਕਰਸ਼ ਕੱਢਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਬਾਇਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਜਾਜਕ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੀਹ-ਸਾਲਾ ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੋਗ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ।

The 42 months of the final papal blood bath takes place while Christ walks among men for 42 months in the person of His disciples. 42 months of bondage and oppression ending with deliverance, as represented by the 430 years of Abram’s twofold prophecy. Abram’s four hundred years ends at the Red Sea deliverance which is a classic biblical illustration of the close of probation, at the end of the pope’s symbolic 42 months.

ਅੰਤਿਮ ਪਾਪਾਈ ਖੂਨ-ਖਰਾਬੇ ਦੇ 42 ਮਹੀਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤਿਤਵ ਵਿੱਚ 42 ਮਹੀਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਤੁਰਦਾ ਹੈ। ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ 42 ਮਹੀਨੇ, ਜੋ ਛੁਟਕਾਰੇ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਦੁਹਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ 430 ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਬਰਾਮ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਸਾਲ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਲੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੋਪ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ 42 ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਬਾਈਬਲੀ ਦਰਸ਼ਾਂਤ ਹੈ।

The forty-two months represent the testing time from the Sunday law in the United States until human probation closes. Yet in those 42 months, following a thirty-year period of preparation, Christ is confirming the covenant in the person of the remnant. The antichrist counterfeit priest comes to his final end, right where Christ died in his line, which is right where Pharaoh, king of Egypt, died in his line. At Mount Carmel the prophets of Baal were slain, thus identifying the death of the false prophet at the Sunday law. At the Sunday law, you have a false prophet who is then slain, the dragon represented by Pharaoh, and the beast represented by the papacy. These are all represented at the Sunday law in conflict with God’s priests, kings and prophets. The church is purified just before the Sunday law and the gift of prophecy is restored—right where the false prophet dies. From then on, the battle is over the true or false prophetic message.

ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦੇ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਤਥਾਪਿ ਉਨ੍ਹਾਂ 42 ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਸੀਹ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਅਕਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਜਾਲੀ ਯਾਜਕ ਆਪਣੇ ਅੰਤਿਮ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮਸੀਹ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼-ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਠੀਕ ਉੱਥੇ ਹੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮਿਸਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਫਿਰਔਨ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼-ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਮਰਿਆ ਸੀ। ਕਰਮੇਲ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਬਾਅਲ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਕ ਝੂਠਾ ਨਬੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਮਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਜਗਰ ਜੋ ਫਿਰਔਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਰਿੰਦਾ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਯਾਜਕਾਂ, ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਲੀਸੀਆ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਦਾਤ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਠੀਕ ਉੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਝੂਠਾ ਨਬੀ ਮਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਯੁੱਧ ਸੱਚੇ ਜਾਂ ਝੂਠੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਹੈ।

The symbolic 30-year period represents a period which precedes the Sunday law. The period is a preparation period for the priests, for Christ is their example in all things, for these are they who follow the Lamb. Within the first 30 years of Abram’s prophecy, the covenant was put in place, thus identifying that whatever the period of preparation for the priests represents it is the period where the Lord renews His covenant with the one hundred and forty-four thousand as typified by the alpha history of Abram. That period is a time of preparation for the priests who begin to serve at the Sunday law, at age thirty, when they are anointed with the Holy Spirit as was Christ at His baptism. One other truth that can be deduced from the alpha history of Abram, is that whatever the period represents that leads to the Sunday law, it has to be momentous, for the omega is always more powerful than the alpha. The Sunday law is the omega represented by October 22, 1844, the cross, Passover in Egypt and on and on.

ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ 30-ਸਾਲਾ ਅਵਧੀ ਉਸ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਵਧੀ ਯਾਜਕਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਅਵਧੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਦੇ ਹਨ। ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ 30 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਵਾਚਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਾਜਕਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦੀ ਅਵਧੀ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਅਵਧੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਨਵੀਕ੍ਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਅਬਰਾਮ ਦੇ ਅਲਫਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਵਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਵਧੀ ਯਾਜਕਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ, ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈ ਜੋ ਅਬਰਾਮ ਦੇ ਅਲਫਾ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਨਿਕਾਲੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਉਸ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੋਣਾ ਹੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਮੇਗਾ ਸਦਾ ਅਲਫਾ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਉਹ ਓਮੇਗਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ October 22, 1844, ਸਲੀਬ, ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਪਸਾਹ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

The Sunday law represents the end of the period represented by the thirty-year period. It has been prefigured by virtually every major salvational story, and it is also the end of the covenant history of a chosen people that began with Abram. With that type of prophetic weight of evidence concerning the end of the period, and the serious purpose of the period itself, what would be the starting point?

ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਛਾਇਆ ਲਗਭਗ ਹਰ ਇਕ ਮੁੱਖ ਉੱਧਾਰਕਾਰੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵਾਚਾਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਵੀ ਅੰਤ ਹੈ ਜੋ ਅਬਰਾਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਸੰਬੰਧੀ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਬੂਤਾਂ ਦੇ ਭਾਰ, ਅਤੇ ਇਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਦਿਆਂ, ਇਸ ਦਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?

There is a prophetic period represented by thirty years that upon a multitude of witnesses ends at the Sunday law. At that point there is a period that follows that is represented in various numerical values, and each of those periods set forth a testimony of a line of prophetic history that follows the Sunday law. Some of those periods are representing the internal line of church history, and some the external line of the world marching to Armageddon.

ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਅਗਲਾ ਸਮਾਂ-ਅੰਤਰਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੰਖਿਆਤਮਕ ਮੁੱਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਅੰਤਰਾਲ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਇੱਕ ਗਵਾਹੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਅੰਤਰਾਲ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਉਸ ਬਾਹਰੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਰਮਾਗੇਦੋਨ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ।

It is probably good at this juncture to remind ourselves that we reject the application of any time prophecies in the last days in terms of representing any identifiable dates, until the day and hour is announced at the end of the plagues. I will use Daniel chapter twelve to illustrate my point of no longer applying prophetic time. In chapter twelve there are three verses that identify prophetic time.

ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਮੋੜ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਐਸੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਕਿਸੇ ਪਛਾਣਯੋਗ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਮਾਰੀਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਘੜੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਇਸ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ—ਅਰਥਾਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਹੁਣ ਹੋਰ ਲਾਗੂ ਨਾ ਕਰਨ ਦੇ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ—ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਮਝਾਵਾਂਗਾ। ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਇਕ ਸਮਾਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਤਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਦਾਨੀਏਲ 12:7.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Daniel 12:11.

> ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਨਿੱਤ ਦਾ ਬਲੀਦਾਨ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਵਸਤੂ ਖੜੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਨੱਬੇ ਦਿਨ ਹੋਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ 12:11.

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:12.

> ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ 12:12।

The Millerites had the correct understanding of each of these three verses. These three prophecies are part of the truths that represent the foundations. Yet the Millerite understanding of these verses was based upon applying the day for a year principle. Since “time is no longer,” these verses must possess another application, for all of the prophecies are speaking of the time period of the latter rain. These verses must have a latter rain understanding that does not employ time to create a message, and does not disagree with Millerite understanding of the verses. The correct Millerite view of the center verse of the three verses, (verse eleven), is that it represents a twofold period, which begins with a thirty-year period, followed by 1260 years. Verse eleven is identifying the thirty-year-period that precedes the Sunday law, as represented by the setting up of the abomination of desolation.

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਕੋਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨੋਂ ਆਯਤਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਸੀ। ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹਨ ਜੋ ਨੀਂਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤਥਾਪਿ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਬਾਰੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਦਿਨ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ “ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿਆ,” ਇਸ ਲਈ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਇੱਕ ਲਾਗੂਕਰਨ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ-ਅਰਸੇ ਦੀ ਹੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਸੰਬੰਧੀ ਐਸੀ ਸਮਝ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਬਾਰੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਂਦਰੀ ਆਯਤ, (ਆਯਤ ਗਿਆਰਾਂ), ਬਾਰੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਸਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਹਰੇ ਸਮੇਂ-ਅਰਸੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1260 ਸਾਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਆਯਤ ਗਿਆਰਾਂ ਉਸ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਵਸਤੂ ਦੇ ਕਾਇਮ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

Daniel twelve is the chapter in God’s Word that sets forth the purification process of God’s people which occurs in the last days at the time of the end when a prophecy from the book of Daniel is unsealed. In verse eleven we find a prophecy that the pioneers correctly understood as a thirty-year period that leads into a 1260-year period. In chapter twelve, the three prophecies of verses seven, eleven and twelve are all sealed up until the time of the end. At the time of the end those three prophecies must be unsealed, for God’s Word never fails. In that very chapter, the clearest representation of the close of human probation in the Bible is set forth, so chapter twelve, is most certainly and more specifically identifying the end of Adventism, than the beginning of Adventism.

ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਆਯਤ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਗਵਾਨਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਇੱਕ 1260-ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਆਯਤਾਂ ਸੱਤ, ਗਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸਭ ਮੋਹਰਬੱਧ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੁਲ੍ਹਣੀ ਹੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਕਦੇ ਅਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਸੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਕਸੌਟੀ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਬਾਰਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ, ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲੋਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Three prophecies in Daniel twelve were sealed up in the very passage of Scripture where sealing and unsealing finds its primary prophetic definition. Those three prophecies get unsealed in the history of the one hundred and forty-four thousand, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing. What is unsealed in chapter twelve’s three prophetic periods represents the final unsealing of God’s prophetic Word. That unsealing is set forth in Revelation chapter one when the Revelation of Jesus Christ is unsealed, just before the close of probation. Verse eleven of Daniel twelve is the counterpart to Abram and Paul’s first representation of a twofold prophecy that began with a thirty-year period.

ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਉਸੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੇਖ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜਿੱਥੇ ਮੁਹਰ ਲਗਾਉਣ ਅਤੇ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹਣ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮੁਹਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੀਗਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਨਾਲ, ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਰ੍ਹਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮੇਂਕਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮੁਹਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਮੁਹਰ-ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੁਹਰ-ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਇਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਮੁਹਰ-ਰਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰੋਬੇਸ਼ਨ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ। ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਦੋਹਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਤਾ ਦਾ ਸਮਕੱਛ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ।

The three prophecies in Daniel twelve are symbolic periods that are unsealed at the final time of the end, and the unsealing leads to the final purification of God’s people. The first of those three prophecies is given by Christ Himself, and when He sets forth the prophecy He is standing on the water dressed in linen, identifying the end of a prophetic period represented as 1260 years, and defining the end of that period as the end of the scattering of the power of God’s people. God’s people in the latter days are the one hundred and forty-four thousand, and they have been scattered.

ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰ ਅੰਤ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਮੇਂ ਖੋਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਮੁਹਰ-ਖੁਲਾਸੇ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸ਼ੁੱਧੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਮਸੀਹ ਖੁਦ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਸੂਤ ਦੇ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਜਲ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ 1260 ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਇਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਿਖਰਾਅ ਦੇ ਅੰਤ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਵਿਖੇਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।

Not only is Christ standing on the water answering a question, the question begins with the words “How long?”. “How long?” is a prophetic symbol that is also asked of Jesus when in verse thirteen, of Daniel eight, the question is asked, “How long?”

ਮਸੀਹ ਕੇਵਲ ਜਲ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ?” ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ?” ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠ ਦੇ ਤੇਰਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਵੀ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ?”

> And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਤ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਕਿਹਾ, ਇਹਨਾਂ ਅਚਰਜ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:6, 7.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਤ ਦੇ ਵਸਤਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਸੁਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰਕੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਦਾਨੀਏਲ 12:6, 7.

The question presented to Jesus, represented as the man in linen, in the vision of the Hiddekel river is, “How long shall it be to the end of these wonders?,” and in the vision of the Ulai river Jesus, represented as Palmoni (that certain saint) is asked, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?”

ਹਿੱਡੇਕਲ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਕਤਾਨੀ ਬਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਅੱਗੇ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, “ਇਹ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ?” ਅਤੇ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਪਲਮੋਨੀ (ਉਹ ਇਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ) ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਨਿੱਤ ਦੇ ਬਲਿਦਾਨ, ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ ਸੰਬੰਧੀ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਰਹੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਲਈ ਸੌਂਪੇ ਜਾਣ?”

Sister White states that the visions given to Daniel by the banks of the great rivers of Shinar are now in the process of fulfillment, and in connection with both river visions, Jesus is asked the prophetic ‘question,’ which always produces the Sunday law as the ‘answer.’ Yet both answers are presented within the context of prophetic time, which ended in 1844. The pioneers correctly identified the answer to the question of chapter eight and the Ulai river vision, and they understood 1798 was when the scattering of the power of God’s people ended. But after 1844, when ‘time application’ of God’s prophetic Word ended, the prophetic question of “How long?” restates the pioneer understanding as ‘unto 2300 days then shall the sanctuary be cleansed at the soon-coming Sunday law’ and “all” the “marvels” in Daniel’s final vision will be accomplished, when the scattering of the holy people for three and a half symbolic days, ends.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਦਰਸ਼ਨਾਵਾਂ ਹੁਣ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਦਰਿਆ-ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਕੋਲ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ‘ਪ੍ਰਸ਼ਨ’ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਦਾ ‘ਉੱਤਰ’ ਵਜੋਂ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਥਾਪਿ ਦੋਵੇਂ ਉੱਤਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਅੰਦਰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਗਵੂਆਂ ਨੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ 1798 ਉਹ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਛਿੱਤਰ-ਭਿੱਤਰ ਹੋਣ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋਇਆ। ਪਰ 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਦੀ ‘ਸਮੇਂ ਵਾਲੀ ਲਾਗੂਤਾ’ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?” ਵਾਲਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਅਗਵੂਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਬਾਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ: ‘2300 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ; ਫਿਰ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਜਲਦੀ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ,’ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ “ਸਾਰੇ” “ਅਦਭੁੱਤ ਕੰਮ” ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਜਦੋਂ ਸਾੜ੍ਹੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਛਿੱਤਰ-ਭਿੱਤਰ ਹੋਣਾ ਖਤਮ ਹੋਵੇਗਾ।

The Hiddekel river vision of the last three chapters of Daniel and the Ulai river vision of chapters seven through nine are identified by Sister White as the “great rivers of Shinar.” All historical and biblical scholars identify that there are only two rivers, and they are both great rivers, that are associated with Shinar. Those two rivers are the Tigris (Hiddekel) and the Euphrates. The Ulai river is not the Euphrates of Shinar, it is a small man-made channel river in Persia, not Shinar. The Ulai river in the vision that contains the foundation and central pillar of Adventism is not located in Shinar, yet the prophetess identifies the Ulai as the Euphrates, one of the great rivers of Shinar.

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ ਦਰਿਆ ਵਾਲੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਤੋਂ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਵਾਲੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ “ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਹੈ। ਸਭ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲੀ ਵਿਦਵਾਨ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸ਼ਿਨਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕੇਵਲ ਦੋ ਹੀ ਨਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੋ ਨਦੀਆਂ ਹਨ ਟਾਈਗ੍ਰਿਸ (ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ) ਅਤੇ ਯੂਫ਼ਰੇਟਿਸ। ਉਲਾਈ ਨਦੀ ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀ ਯੂਫ਼ਰੇਟਿਸ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਨਾਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਫ਼ਾਰਸ ਵਿੱਚ ਇਕ ਛੋਟੀ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਨਹਿਰ-ਨੁਮਾ ਨਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਉਲਾਈ ਨਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਨੀਂਹ ਅਤੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਸ਼ਿਨਾਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਤਥਾਪਿ ਭਵਿੱਖਵਕਤ੍ਰੀ ਉਲਾਈ ਨੂੰ ਯੂਫ਼ਰੇਟਿਸ, ਅਰਥਾਤ ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ।

The Hiddekel vision presents the external history of the dragon, the beast and the false prophet leading the world to Armageddon, and the Ulai vision represents the work of Christ in combining His Divinity with man’s humanity. Prophetically inspiration uses the Ulai river as a second witness with the Euphrates River to identify the work that is accomplished by Christ in joining His Divinity with humanity.

ਹਿੱਦਦੇਕਲ ਦੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਅਜਗਰ, ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਰਮਾਗੇਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਲਾਈ ਦੀ ਦਰਸ਼ਟੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਉਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ’ਤੇ, ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਵਚਨ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਫਰਾਤ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਕਾਰਜ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਈ ਜਾਵੇ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੁਆਰਾ ਆਪਣੀ ਦਿਵਤਾ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਵਿੱਚ ਸੰਪੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

The Euphrates and Tigris both began in Eden and run through the length of covenant history. When they flow into the central pillar of Adventism on October 22, 1844, the Euphrates is combined with the man-made Ulai canal to represent the combination of Divinity with humanity, that is accomplished by the exercise of faith in those represented as the one hundred and forty-four thousand. The Ulai represents a test upon the authority of God’s prophetic Word, for it places the authority of Ellen White identifying the Persian Ulai river as one of the great rivers of Shinar in contradiction with the world’s experts.

ਯੂਫ਼ਰਾਤੇਸ ਅਤੇ ਤਿਗ੍ਰਿਸ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਏਦਨ ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਏ ਅਤੇ ਵਾਚਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲੰਬਾਈ ਵਿੱਚ ਵਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਉਹ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਵਿੱਚ ਆ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਯੂਫ਼ਰਾਤੇਸ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਉਲਾਈ ਨਹਿਰ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦਿਵਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਲਾਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਚਨ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਰਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੇ ਉਸ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ—ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਫ਼ਾਰਸੀ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ—ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

The symbol of the Ulai river represents a test over man’s word or God’s Word. Are men correct, or are the words set forth by Sister White, correct? Does the Ulai river represent a single river in Persia, or does it represent a prophetic river which consists of waters from Eden mingled with waters from men?

ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਬਚਨ ਜਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪਰੀਖਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੀ ਮਨੁੱਖ ਸਹੀ ਹਨ, ਜਾਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਬਚਨ ਸਹੀ ਹਨ? ਕੀ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਫ਼ਾਰਸ ਵਿੱਚ ਇਕੋ ਇਕ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕੀ ਇਹ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਦਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਐਦਨ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੈ?

There may be many options to this dilemma I have raised, but I will lay out some thoughts so you see my point. Are the worldly historians and theologians correct and Sister White is wrong? No one disputes that the “great rivers of Shinar” are the Tigris and Euphrates. So, when Sister White identifies the river Ulai in Persia as a great river of Shinar is she a false prophet? Or, is she a true prophet, who made a mistake? How many mistakes can a true prophet make before they cross the line and become a false prophet? Or, are the historians wrong? Or, is she actually correct? Or are the historians and Sister White both correct? I raised this dilemma for the purpose of using the explanation of the dilemma as an added point to the man who is in linen, standing upon the river, who is asked, “How long?” in both the vision of the Hiddekel and Ulai rivers.

ਜਿਸ ਦੁਵਿਧਾ ਨੂੰ ਮੈਂ ਉਠਾਇਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਕਈ ਸੰਭਾਵਿਤ ਵਿਕਲਪ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਾਂਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰਾ ਬਿੰਦੂ ਸਮਝ ਸਕੋ। ਕੀ ਸੰਸਾਰੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਵਿਦ ਸਹੀ ਹਨ ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਗਲਤ ਹੈ? ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਕਿ “ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ” ਟਾਇਗ੍ਰਿਸ ਅਤੇ ਯੂਫ੍ਰੇਟਿਸ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਫ਼ਾਰਸ ਵਿੱਚ ਉਲਾਈ ਨਦੀ ਨੂੰ ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੀ ਉਹ ਝੂਠੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੀ ਉਹ ਸੱਚੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਹੋ ਗਈ? ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਭਵਿੱਖਬਕਤਾ ਕਿੰਨੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹ ਸੀਮਾ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਝੂਠਾ ਭਵਿੱਖਬਕਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇ? ਜਾਂ, ਕੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਗਲਤ ਹਨ? ਜਾਂ, ਕੀ ਉਹ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਹੈ? ਜਾਂ ਕੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸਹੀ ਹਨ? ਮੈਂ ਇਸ ਦੁਵਿਧਾ ਨੂੰ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਸੰਬੰਧੀ ਇੱਕ ਅਤਿਰਿਕਤ ਬਿੰਦੂ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਜੋ ਸੁਤ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਨਦੀ ਦੇ ਉੱਪਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿੱਦਦਕੇਲ ਅਤੇ ਉਲਾਈ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?”

In Daniel chapter eight, Daniel is at Susa, in Persia, and Susa is on the river Ulai that due to the agriculture industry includes the natural river and also a series of man-made aqueducts. As the Ulai flows down another one hundred and fifty miles or so, it connects with the confluence of the Tigris and Euphrates rivers. The Tigris and Euphrates that began in Eden eventually join, and when they do merge, the Ulai River from Persia connects at the same point. When the Ulai River meets the marsh system of the Tigris at the confluence of the Tigris and Euphrates, the Ulai becomes part of the water that makes up the great rivers of Shinar. The historians are correct, and so too, is Sister White.

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਪਰਸਿਆ ਦੇ ਸੂਸਾ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੂਸਾ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਉੱਤੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਉਦਯੋਗ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕੁਦਰਤੀ ਦਰਿਆ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਨਹਿਰਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਲਾਈ ਲਗਭਗ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਮੀਲ ਹੇਠਾਂ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਇਹ ਦਜਲਾ ਅਤੇ ਫਰਾਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸੰਗਮ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਜਲਾ ਅਤੇ ਫਰਾਤ, ਜੋ ਅਦਨ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੋਏ ਸਨ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਦੋਂ ਪਰਸਿਆ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਵੀ ਉਸੇ ਬਿੰਦੂ ਤੇ ਜਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦਜਲਾ ਅਤੇ ਫਰਾਤ ਦੇ ਸੰਗਮ ਉੱਤੇ ਦਜਲਾ ਦੀ ਦਲਦਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਲਾਈ ਉਸ ਪਾਣੀ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸ਼ਿਨਾਰ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਸੰਘਟਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਵੀ ਸਹੀ ਹੈ।

When Sister White identifies the vision of the Ulai in chapter eight, she is identifying a river that is known for its man-made aqueduct system that joins the Tigris and Euphrates rivers, which represent two periods’ of 2520 years, that concluded in 1798 and 1844.

ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਲਾਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਨਦੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਨੁੱਖ-ਨਿਰਮਿਤ ਜਲ-ਨਾਲੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਲਈ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਟਾਇਗ੍ਰਿਸ ਅਤੇ ਯੂਫ੍ਰੇਟਿਸ ਨਦੀਆਂ ਨੂੰ ਜੋੜਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਦੀਆਂ 2520 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਮਾਪਨ 1798 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ।

An ancient name for the Tigris is the Hiddekel, and in relation to the Euphrates both rivers have been specifically located prophetically as being associated with Assyria and Babylon, who are also identified as two lions that were to chastise God’s sheep. Those two desolating powers prefigured the two desolating powers of pagan Rome and papal Rome, which are symbols of a man and a woman, or a church and a state. Pagan Rome was the man representing statecraft, and papal Rome is the impure woman of churchcraft. Assyria was the man and Babylon the woman in their prophetic relationship, thus identifying the Tigris as the man and the Euphrates as the woman.

ਟਾਈਗ੍ਰਿਸ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨਾਮ ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਯੂਫ਼ਰੇਟਿਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਰਿਆ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਅਸ਼ੂਰ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਜੋਂ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਭੇਡਾਂ ਨੂੰ ਤਾੜਨਾ ਦੇਣੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਗਾਊਂ ਹੀ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਪੂਰਵਰੂਪ ਸਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਜਾਂ ਇੱਕ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਰਾਜਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪੁਰਸ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਕਲੀਸਿਆਕਲਾ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧ ਇਸਤਰੀ ਹੈ। ਅਸ਼ੂਰ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪੁਰਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਇਸਤਰੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਟਾਈਗ੍ਰਿਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਪੁਰਸ਼ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਯੂਫ਼ਰੇਟਿਸ ਦੀ ਇਸਤਰੀ ਵਜੋਂ ਕਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

The Tigris River is the river of statecraft that reached to 1798, and the Euphrates of churchcraft reached to 1844. The Euphrates had to reach to 1844, for the message of 1844 was about Babylon, (the Euphrates) which fell again in 1844. As the Euphrates produced a waterfall in 1844, the Ulai river, which had also joined the confluence as a symbol of human works, combined with the other river’s water. The river of statecraft was damned up in 1798, when the civil authority was removed from the papal power. In that same year the United States begins to reign as the earth beast and sixth kingdom of Bible prophecy. The Tigris River is damned up in 1798, exactly where the state will eventually force the entire world to break down the dam, which now holds back the floods of papal persecution about to sweep over the world as an overwhelming flood. That wall, or dam is the wall of separation of church and state.

ਟਾਈਗ੍ਰਿਸ ਦਰਿਆ ਰਾਜਕਲਾ ਦਾ ਦਰਿਆ ਹੈ ਜੋ 1798 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਯੂਫ਼੍ਰੇਟਿਸ ਕਲੀਸੀਆਕਲਾ ਦਾ ਦਰਿਆ 1844 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਯੂਫ਼੍ਰੇਟਿਸ ਦਾ 1844 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਅਵਸ਼ਯਕ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ 1844 ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਬਲ ਬਾਰੇ ਸੀ, (ਯੂਫ਼੍ਰੇਟਿਸ) ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਜਿਵੇਂ ਯੂਫ਼੍ਰੇਟਿਸ ਨੇ 1844 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਝਰਨਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਉਸ ਸੰਗਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੂਜੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ। ਰਾਜਕਲਾ ਦਾ ਦਰਿਆ 1798 ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਤੋਂ ਨਾਗਰਿਕ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਹਟਾ ਲਈ ਗਈ। ਉਸੇ ਸਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਟਾਈਗ੍ਰਿਸ ਦਰਿਆ 1798 ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਠੀਕ ਉਸ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਰਾਜ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਨੂੰ ਉਸ ਬੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਪਾਪਾਈ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਬਾਢਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੀ ਬੈਠਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚੰਡ ਬਾਢ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਦੀਵਾਰ, ਜਾਂ ਬੰਨ੍ਹ, ਕਲੀਸੀਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਹੈ।

In 1844, both the Euphrates and Ulai identify the message of 1844 as the fall of Babylon, and also as the very work which Christ began in 1844, when, as the Messenger of the Covenant He purged the waters of Babylon and human works out of a people who were to enter into His sanctuary—a people who needed to be cleansed before they entered into the Most Holy Place. The final cleansing of those people was accomplished with the rain which poured out under the message of the Midnight Cry, and those rain drops of the Midnight Cry message were distilled from the waters of the Tigris, as the Millerites identified papal Rome and 1798, and as they identified the fall of Babylon and were cleansed in advance of the closed door by the message, or you might say—cleansed by the rain that came from the distilled waters of the Ulai, the Tigris and the Euphrates rivers, as they presented the message of Daniel 8:14, and fulfilled the message of the Midnight Cry in advance of the opening of the antitypical Day of Atonement.

1844 ਵਿੱਚ, ਫੁਰਾਤ ਅਤੇ ਉਲਾਈ ਦੋਵੇਂ ਹੀ 1844 ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਕੰਮ ਵਜੋਂ ਵੀ ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮਸੀਹ ਨੇ 1844 ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਬਾਬਲ ਦੇ ਜਲਾਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸੀ—ਇੱਕ ਐਸੇ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਸ਼ੁੱਧੀ ਉਸ ਵਰਖਾ ਨਾਲ ਸੰਪੰਨ ਹੋਈ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਰਸੀ, ਅਤੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਉਹ ਵਰਖਾ-ਬੂੰਦਾਂ ਦਜਲਾ ਦੇ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਸ਼ਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਅਤੇ 1798 ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ—ਉਹ ਉਸ ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਗਏ ਜੋ ਉਲਾਈ, ਦਜਲਾ ਅਤੇ ਫੁਰਾਤ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਕਾਸ਼ਿਤ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਈ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ 8:14 ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ।

When Christ is standing upon the waters of the Hiddekel in verse seven of chapter twelve of Daniel, He is standing on the waters of the Tigris, the waters of statecraft in the vision that outlines the final movements of human statecraft leading to the close of probation. He is standing there answering the question of the previous verse, just as in the vision of the Ulai River, the man in linen, who there is Palmoni, the Wonderful Numberer, provides an answer, to a question of the previous verse. In both instances the dialogue is heavenly dialogue between angels and Christ, and in both instances the question is, “How long?”

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਹਿੱਦੇਕੇਲ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਟਾਈਗ੍ਰਿਸ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ—ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਰਾਜਕਲਾ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਰਾਜਕਲਾ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਅੰਤਿਮ ਚਾਲਾਂ ਦਾ ਖ਼ਾਕਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਉੱਥੇ ਪਿਛਲੀ ਆਇਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਲਾਈ ਨਦੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਨ ਦੇ ਬਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਉੱਥੇ ਪਲਮੋਨੀ, ਅਦਭੁਤ ਗਿਣਨਹਾਰ ਹੈ, ਪਿਛਲੀ ਆਇਤ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਵਾਦ ਸਵਰਗੀ ਸੰਵਾਦ ਹੈ ਜੋ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?”

The answer is unto 2300 days, in chapter eight and chapter twelve it is “a time, times, and an half.” The answer is understood as 2300 years and 1260 years, but in 1844 God placed a prohibition on the application of time within the prophetic message, for time is no longer. What is Palmoni the man clothed in linen’s answer for His final generation? The question of “How long?” has been shown upon many witnesses to identify the Sunday law as the answer to the question, so is the sanctuary cleansed at the Sunday law, and are “all these wonders” finished at the Sunday law? What are the “wonders” that are finished at the Sunday law, and when did those “wonders” start?

ਉੱਤਰ 2300 ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਹੈ; ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇਹ “ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ” ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤਰ ਨੂੰ 2300 ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ 1260 ਸਾਲਾਂ ਵਜੋਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ 1844 ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਰੋਕ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਸੁਤ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਮਨੁੱਖ ਪਲਮੋਨੀ ਦਾ ਆਪਣੀ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਉੱਤਰ ਕੀ ਹੈ? “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?” ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਨੇਕਾਂ ਗਵਾਹੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਵੇ; ਤਾਂ ਕੀ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀ “ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਕਾਰਜ” ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਉਹ “ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਕਾਰਜ” ਕਿਹੜੇ ਹਨ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ “ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਕਾਰਜ” ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ?

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> ਤਦ ਮੈਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ, ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਦੇਖੋ, ਹੋਰ ਦੋ ਜਣੇ ਖੜੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਇਸ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਉਸ ਪਾਸੇ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਥਰੇ ਲਿਨਨ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ?”

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:5–7.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੁੱਫੈਦ ਸਣ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਜਲਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਣ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਸੰਪੂਰਣ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਦਾਨੀਏਲ 12:5–7.

The symbolic question of “How long?” marks the Sunday law, and the angel asked not when was the Sunday law, but when was the end of the wonders. The “wonders” end at the Sunday law, so what are the wonders that lead to the Sunday law? Or to be more specific what are the “wonders” represented in the vision given by the Hiddekel, represented in chapters ten through twelve? If we can determine what the “wonders” are, we may find when the “wonders” start. In Daniel ten Gabriel specifically identifies what his purpose was in his interaction with Daniel during the vision.

“ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ?” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਤ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਇਹ ਕਿ ਅਚਰਜਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਦੋਂ ਹੋਵੇਗਾ। “ਅਚਰਜ” ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਚਰਜ ਕਿਹੜੇ ਹਨ ਜੋ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ? ਜਾਂ ਹੋਰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ ਦੇ ਕੋਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਸਵੇਂ ਤੋਂ ਬਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, “ਅਚਰਜ” ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ? ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਸਕੀਏ ਕਿ “ਅਚਰਜ” ਕੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਲੱਭ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ “ਅਚਰਜ” ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦਸ ਵਿੱਚ ਗਬਰੀਏਲ ਖਾਸ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਰਸ਼ਨ ਦੌਰਾਨ ਦਾਨੀਏਲ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਸੰਵਾਦਕ੍ਰਿਆ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਸੀ।

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days. Daniel 10:14.

> ਹੁਣ ਮੈਂ ਆਇਆ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਸਮਝਾਵਾਂ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀ ਬੀਤੇਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ 10:14.

Gabriel came to make God’s people understand what shall befall them in the latter days. To assume that the prophecies in Daniel twelve which were correctly understood by the Millerites, but to use that acknowledgement to deny the application of the chapter to the last days—is to defeat Gabriel’s stated purpose. Once Gabriel begins the prophetic narrative in verse one of chapter eleven on through to the third verse of chapter twelve, the history represented is the external prophetic details of how the dragon, the beast and the false prophet lead the world to Armageddon. There are passages within the chapter that describe God’s people being persecuted, but the history of chapter eleven is primarily an external revelation. This means that chapter ten and chapter twelve represent an alpha and an omega within Daniel’s final vision, for unlike chapter eleven they both describe an internal message identifying the sealing of the one-hundred and forty-four thousand. The middle chapter is the rebellion of mankind as represented by the king of the north, the pope of Rome, and the alpha chapter ten, along with the omega chapter twelve identify the internal experience of the one hundred and forty-four thousand in the latter days. All three chapters lead to the close of probation, the alpha chapter begins with the fear of God that separates two classes of worshippers, and by the end of the chapter Daniel is given a doubling of power, thus identifying the first and second angels’ messages. Chapter twelve is the omega chapter and it identifies the judgment message of the third angel.

ਗਬ੍ਰੀਏਲ ਇਸ ਲਈ ਆਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ ਕਿ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀ ਬੀਤੇਗਾ। ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਸੇ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂਤਾ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ—ਗਬ੍ਰੀਏਲ ਦੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਗਬ੍ਰੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਜੀ ਆਇਤ ਤੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਕਥਾ ਆਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਇਤਿਹਾਸ ਉਹ ਬਾਹਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵੇਰਵਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਅਜਗਰ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਨਬੀ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਰਮਾਗੇਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹੇ ਅੰਸ਼ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਭਿੰਨ, ਦੋਵੇਂ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਹੋਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਅਧਿਆਇ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਰੋਮ ਦੇ ਪੋਪ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਲਫਾ ਅਧਿਆਇ ਦਸ, ਓਮੇਗਾ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਨੁਭੂਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਅਧਿਆਇ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਅਲਫਾ ਅਧਿਆਇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭੈ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੇ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਦੁੱਗਣਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਓਮੇਗਾ ਅਧਿਆਇ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਨਿਆਂ-ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ।

Chapter eleven details mankind’s rebellion from the destruction of Jerusalem unto the close of probation, which according to Sister White is an illustration of the close of probation at the end of the world. Daniel eleven starts at the destruction of Jerusalem, for Daniel is one of those who were taken to Babylon in the threefold destruction of Jerusalem that typified the destruction of the same city in 70 AD, and then again in the latter days as represented by the world.

ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ 70 ਏ.ਡੀ. ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

Two literal destructions of Jerusalem that took place on the same day of the year six hundred and sixty-five years apart. Those two destructions were of the city where the Ark was supposed to be located. Shilo possessed the same prophetic characteristics and represents the first destruction of a city where God’s presence was located, or was supposed to be located. When Sister White employs the destruction of Jerusalem as a symbol of the destruction of the latter days, she is commenting on Christ’s sermon on the destruction of Jerusalem.

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਦੋ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਵਿਨਾਸ਼, ਜੋ ਸਾਲ ਦੇ ਉਸੇ ਹੀ ਦਿਨ ਛੇ ਸੌ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਵਾਪਰੇ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਨ ਜਿੱਥੇ ਸੰਧੂਕ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਸ਼ੀਲੋ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਹੋ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਲੱਛਣ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਥਿਤ ਸੀ, ਜਾਂ ਸਥਿਤ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਬਾਰੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

Shilo, the destruction of Jerusalem under Nebuchadnezzar and Titus are three witnesses of the latter days as represented by the destruction of God’s city. Shilo is the first angel’s message which teaches to fear God, something Eli did not do, and give Him glory, something Eli did not do, for the hour of His judgment is come. The second angel’s message is where we find a doubling as represented by Nebuchadnezzar and Titus. The third destruction of Jerusalem, in the latter days is at the close of probation, which is the close of judgment.

ਸ਼ੀਲੋ, ਅਤੇ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਅਤੇ ਤੀਤੁਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਨਾਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀ ਨਾਸੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹ ਹਨ। ਸ਼ੀਲੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਡਰਨਾ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ—ਇਹ ਉਹ ਗੱਲ ਸੀ ਜੋ ਏਲੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ—ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਦੇਣੀ—ਇਹ ਵੀ ਏਲੀ ਨੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ—ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੜੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੁਹਰਾਈ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਅਤੇ ਤੀਤੁਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਤੀਜੀ ਨਾਸੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ।

Chapter eleven is the external history of the three angel’s messages. It is sandwiched between chapter ten’s vision of separation and three empowering touches that takes place on the twenty-second day of Daniel’s vision. This means that chapter twelve will also be about the internal story of what befalls God’s people in the latter days. It also means that the light within chapter twelve is twenty-two times more brilliant than the light in chapter ten.

ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਬਲ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਛੋਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਬਾਈਵੇਂ ਦਿਨ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਕਥਾ ਬਾਰੇ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਅਰਥ ਹੈ ਕਿ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾਲੋਂ ਬਾਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਦੀਪਤਮਾਨ ਹੈ।

In the vision of the Ulai, Christ was also asked “How long?” The previous twelve verses leading to the question in verse thirteen, were identifying external prophetic history representing important details about the powers of Bible prophecy. Those twelve verses were simply repeating and enlarging upon the history represented in chapter seven. The prophetic history set forth in those verses is repeated and enlarged upon in chapter eleven beginning in the time of the Medes and Persians. The last half of chapter eight and all of chapter nine is the representation of God’s last day people by the prophet Daniel. The vision of prophetic history found in the vision of the Ulai rivers three chapters, along with the representation of God’s people in the chapters by Daniel’s interaction with Gabriel, is the alpha to the omega of chapters ten through twelve.

ਉਲਾਈ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਇਹ ਵੀ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?” ਤੇਰਹਵੇਂ ਵਚਨ ਵਿੱਚ ਪੁੱਛੇ ਗਏ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਪਿਛਲੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਚਨ ਬਾਹਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਬਾਰੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵਿਸਥਾਰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਚਨ ਕੇਵਲ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਵਚਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਾਦੀਆਂ ਅਤੇ ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਕੇ ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਭਾਗ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਨਬੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਹੈ। ਉਲਾਈ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ—ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ—ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਗਬਰਾਈਲ ਨਾਲ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪਰਸਪਰ ਕ੍ਰਿਆ ਦੁਆਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ, ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਤੋਂ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਦਾ ਅਲਫ਼ਾ ਤੋਂ ਓਮੇਗਾ ਹੈ।

Because the Hiddekel is the omega and the Ulai the alpha, the power represented by the light that is unsealed in chapter twelve, when the time of the end is reached, is twenty-two times brighter than the vision which is the central pillar and foundation of Adventism. This being the case; the light of Daniel’s last vision is directly identified as light associated with God’s people in the latter days. When the angel asks the man clothed in linen, “How long?” to the end of these wonders, the wonders are those who shine as the stars forever and ever as Abram’s covenant history echoes of a command for Abram to look to the stars. The wonders in Daniel twelve is the transformation of human beings into the ensign of the one hundred and forty-four thousand.

ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੱਦਦੇਕਲ ਓਮੇਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਲਾਈ ਅਲਫ਼ਾ, ਇਸ ਲਈ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੇ ਅਨਮੁਹਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲੋਂ ਬਾਈ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਅਤੇ ਬੁਨਿਆਦ ਹੈ। ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਸੂਤੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ?” ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਅਬਰਾਮ ਦੇ ਵਾਚਾਕਾਰਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਬਰਾਮ ਲਈ ਤਾਰਿਆਂ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਗੂੰਜ ਵਾਂਗ ਸਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਤਾਰਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਵਿੱਚ ਰੂਪਾਂਤਰ ਹੋਣਾ ਹੈ।

In an earlier point we identified that verse eleven of Daniel twelve identifies a prophetic period that consist of two periods, the first of which is thirty years. In order to place the proper emphasis on verse eleven, I went to verse seven; to show Christ’s direct involvement with the wonders He accomplishes among His people in the latter days.

ਇੱਕ ਪਹਿਲੇ ਬਿੰਦੂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ 12 ਦੀ ਆਯਤ 11 ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਵਧੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਤੀਹ ਸਾਲ ਦੀ ਹੈ। ਆਯਤ 11 ਉੱਤੇ ਯਥੋਚਿਤ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਯਤ 7 ਵੱਲ ਗਿਆ; ਤਾਂ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਉਹ ਜੋ ਅਦਭੁਤ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।

In returning to verse eleven I wish to remind you that chapter twelve is directly called the “latter days” by Gabriel. In the days of the one hundred and forty-four thousand, the days in which they are sealed and enter into covenant with God; according to the book of Daniel, there will be a message unsealed that will swell into a loud cry. That message is represented in chapter twelve by three distinct prophetic periods, that have already been defined by the Millerites, and thereafter endorsed by the Spirit of Prophecy. Those three periods do not represent time, for the very same angel who holds up both hands to heaven in chapter twelve, held up one hand to heaven in Revelation ten, and swore there would be time no longer. That pronouncement in 1844 means that the three prophetic periods in Daniel twelve are symbolic periods that are not meant to represent time.

ਗਿਆਰਵੀਂ ਆਯਤ ਵੱਲ ਮੁੜਦਿਆਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਾਰਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਗਬਰਾਏਲ ਵੱਲੋਂ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ’ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਵਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਅਨਮੋਹਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਬਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਵਿਲੱਖਣ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵੱਲੋਂ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਓਹੀ ਦੂਤ ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਕੀਤੇ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ ਸੀ ਕਿ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ। 1844 ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਐਲਾਨ ਇਹ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਹ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਵਧੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨ ਲਈ ਅਭਿਪ੍ਰੇਤ ਨਹੀਂ ਹਨ।

Therefore, when the middle symbolic prophetic period in Daniel twelve is a twofold period that begins with thirty years in the very chapter that Michael stands up, then you know that the twofold period beginning with thirty years is the perfect fulfillment of Abram’s alpha prophecy. The omega of the time prophecy which begins covenant history in terms of a chosen people, reaches its perfect fulfillment in the same chapter which is the climax of Daniel’s testimony of what will befall God’s people in the last days.

ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਧਲਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਇੱਕ ਦੋਹਰਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜੋ ਠੀਕ ਉਸੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੀਕਾਇਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦੋਹਰਾ ਸਮਾਂ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਅਲਫਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸੰਪੂਰਣ ਪੂਰਤੀ ਹੈ। ਸਮੇਂ ਦੀ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਓਮੇਗਾ, ਜੋ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਵਾਚਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੰਪੂਰਣ ਪੂਰਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਸ਼ਿਖਰ ਹੈ।

At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced seals God’s people. At the time of the end, the book of Daniel is unsealed and the light produced is represented by three prophetic periods within Daniel’s last chapter. That chapter is the omega of the three chapters that make up the Hiddekel vision, and the Hiddekel vision is the omega to the three chapters that represent the alpha of the river visions of Daniel. The rivers that began in Eden finally ended up with Daniel, and then God’s prophetic Word brought them to the Millerite movement of the first and second angel, the alpha movement of the three angels’ two movements. The 1290 years of verse eleven are the omega to Abram and Pauls’ 430-year prophecy.

ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਦਰਲੀ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਹਿੱਦਦੇਕਲ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿੱਦਦੇਕਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਵਾਲੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਅਲਫਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਵਾਲੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹੈ। ਜੋ ਦਰਿਆ ਏਦਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਸਨ, ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਚਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਚਲਹਿ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਚਲਹੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਲਫਾ ਚਲਹਿ ਹੈ। ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਪਦ ਦੇ 1290 ਸਾਲ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੀ 430 ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹਨ।

Before we continue on in Daniel twelve and its connection to Abram’s prophecy it is good to remember who Paul was. Paul was not only the apostle to the Gentiles, but just as importantly he presented his message through God’s prophetic Word. More importantly than that, is that Paul was a dispensational prophet. A dispensational prophet is a prophet raised up to guide God’s people from one dispensation to another like unto Moses, from altar worship to sanctuary worship; John the Baptist; from the earthly sanctuary to the Heavenly Sanctuary. Paul recorded more information and rules of the application of the literal to the spiritual than all the other Bible authors combined, by far! He was raised up to explain the transition of literal to spiritual in the context of God’s covenant people.

ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਯਾਦ ਕਰਨਾ ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਪੌਲੁਸ ਕੌਣ ਸੀ। ਪੌਲੁਸ ਕੇਵਲ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੌਲੁਸ ਇੱਕ ਵਿਵਸਥਾਕਾਲੀ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਸੀ। ਵਿਵਸਥਾਕਾਲੀ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਉਹ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਿਵਸਥਾਕਾਲ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਵਿਵਸਥਾਕਾਲ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੂਸਾ ਵਾਂਗ—ਵੇਦੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵੱਲ; ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ—ਧਰਤੀਲੇ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਤੋਂ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਵੱਲ। ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੋਂ ਆਤਮਿਕ ਵੱਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਬਾਈਬਲ ਲੇਖਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਜਾਣਕਾਰੀ ਅਤੇ ਨਿਯਮ ਲਿਖੇ! ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੋਂ ਆਤਮਿਕ ਵੱਲ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਨੂੰ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

Paul is the connecting link between the covenant promises of Abraham’s chosen people, when that chosen people transitioned from literal to spiritual. If you are not settled into the role of who Paul was in covenant history, then you might not see how divinely fitting it is, that the first-time prophecy of God’s covenant people is a twofold time prophecy that begins with a 30-year period. One prophecy put in place by the father of the chosen people, and when they transition to a spiritual chosen people, a dispensational prophet was raised up to identify and explain that transition, and also to ratify Abram’s time-prophecy with a second witness from the New Testament aligned with the first witness from the Old Testament. Abram at the start, then Paul at the end typify the significance of the 1290 of the latter days.

ਪੌਲੁਸ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਾਅਦਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਦੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੋਂ ਆਤਮਿਕ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹੋਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਜੋੜਨ ਵਾਲੀ ਕੜੀ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਨੇਮਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ ਅਡੋਲ ਨਹੀਂ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਾ ਦੇਖ ਸਕੋ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਦਿਵਿਆ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨੇਮਕਾਰੀ ਕੌਮ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਇੱਕ ਦੁਹਰੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ ਜੋ 30 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਜੋ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਦੇ ਪਿਤਾ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਕੌਮ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਭਾਜਨਕਾਲੀਨ ਨਬੀ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਸਮੇਂ-ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੂਜਾ ਗਵਾਹ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਗਵਾਹ ਨਾਲ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਅਬਰਾਮ, ਫਿਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੌਲੁਸ, ਪਿੱਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ 1290 ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਦੇ ਹਨ।

We will continue in the next article.

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement. The remnant church will then be brought into great trial and distress. Those who keep the commandments of God and the faith of Jesus will feel the ire of the dragon and his hosts. Satan numbers the world as his subjects; he has gained control even of many professing Christians. But here is a little company who are resisting his supremacy. If he could blot them from the earth, his triumph would be complete. As he influenced the heathen nations to destroy Israel, so in the near future he will stir up the wicked powers of earth to destroy the people of God. Men will be required to render obedience to human edicts in violation of the divine law.

> “ਯਹੋਸ਼ੂਆ ਅਤੇ ਦੂਤ ਬਾਰੇ ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਲ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਕਸੌਟੀ ਅਤੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਿਹੜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਜਗਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨੂੰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਗੇ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਗਿਣਦਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਾਮਧਾਰੀ ਮਸੀਹੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਾਬੂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਪਰ ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਥਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਮਿਟਾ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿੱਤ ਪੂਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਨ੍ਯਜਾਤੀ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਕਟ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਦੁਸ਼ਟ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾਏਗਾ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਬਿਵਸਥਾ ਦੇ ਉਲੰਘਨ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਹੁਕਮਨਾਮਿਆਂ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰਤਾ ਕਰਨ।”

> “Those who are true to God will be menaced, denounced, proscribed. They will be ‘betrayed both by parents, and brethren, and kinsfolks, and friends,’ even unto death. Luke 21:16. Their only hope is in the mercy of God; their only defense will be prayer. As Joshua pleaded before the Angel, so the remnant church, with brokenness of heart and unfaltering faith, will plead for pardon and deliverance through Jesus, their Advocate. They are fully conscious of the sinfulness of their lives, they see their weakness and unworthiness; and they are ready to despair.

> “ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਤੀ ਸੱਚੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਮਕਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਾਜ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ‘ਮਾਪਿਆਂ, ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਸਨੇਹੀਆਂ, ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਭੀ ਘਾਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ,’ ਇਤਨਾ ਤੱਕ ਕਿ ਮੌਤ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇਗੀ। ਲੂਕਾ 21:16. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਹੀ ਆਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਕੋ ਹੀ ਰੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਯਹੋਸ਼ੂਆ ਨੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਬਚੀ ਹੋਈ ਕਲੀਸੀਆ, ਦਿਲ ਦੇ ਟੁੱਟੇਪਣ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਵਕੀਲ ਯਿਸੂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮਾਫ਼ੀ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰੇਗੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪਾਪਮਯਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਅਯੋਗਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ।”

> “The tempter stands by to accuse them, as he stood by to resist Joshua. He points to their filthy garments, their defective characters. He presents their weakness and folly, their sins of ingratitude, their unlikeness to Christ, which has dishonored their Redeemer. He endeavors to affright them with the thought that their case is hopeless, that the stain of their defilement will never be washed away. He hopes so to destroy their faith that they will yield to his temptations, and turn from their allegiance to God.

> “ਪਰਖਣ ਵਾਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਉਣ ਲਈ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯਹੋਸ਼ੂਆ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਲੇਨ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਾਮੀਭਰੇ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਮੂਰਖਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਦੇ ਪਾਪ, ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਮਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੈਬੀਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਹੈ, ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਦਾ ਦਾਗ ਕਦੇ ਧੋਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਹ ਆਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪਰਖਾਂ ਅੱਗੇ ਝੁਕ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਤੀ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਮੁੜ ਜਾਣ।”

> “Satan has an accurate knowledge of the sins that he has tempted God’s people to commit, and he urges his accusations against them, declaring, that by their sins they have forfeited divine protection, and claiming that he has the right to destroy them. He pronounces them just as deserving as himself of exclusion from the favor of God. ‘Are these,’ he says, ‘the people who are to take my place in heaven, and the place of the angels who united with me? They profess to obey the law of God; but have they kept its precepts? Have they not been lovers of self more than lovers of God? Have they not placed their own interests above His service? Have they not loved the things of the world? Look at the sins that have marked their lives. Behold their selfishness, their malice, their hatred of one another. Will God banish me and my angels from His presence, and yet reward those who have been guilty of the same sins? Thou canst not do this, O Lord, in justice. Justice demands that sentence be pronounced against them.’

> “ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਗਿਆਨ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਲੋਭਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਦਿਵਿਆ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹਨ ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਆਪ ਹੈ। ‘ਕੀ ਇਹ,’ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਉਹ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਥਾਂ ਲੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ? ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਤਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਦੇ ਉਪਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਹੈ? ਕੀ ਇਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਰਹੇ? ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਰੁਚੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ? ਕੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ? ਉਹਨਾਂ ਪਾਪਾਂ ਵੱਲ ਦੇਖੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸਵਾਰਥ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੁਰਭਾਵਨਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵੈਰ ਦੇਖੋ। ਕੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮੈਨੂੰ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਉਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਰਹੇ ਹਨ? ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਨਿਆਂ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੰਡ ਦਾ ਫੈਸਲਾ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।’”

> “But while the followers of Christ have sinned, they have not given themselves up to be controlled by the satanic agencies. They have repented of their sins and have sought the Lord in humility and contrition, and the divine Advocate pleads in their behalf. He who has been most abused by their ingratitude, who knows their sin and also their penitence, declares: ‘The Lord rebuke thee, O Satan. I gave My life for these souls. They are graven upon the palms of My hands. They may have imperfections of character; they may have failed in their endeavors; but they have repented, and I have forgiven and accepted them.’

> “ਪਰੰਤੂ ਭਾਵੇਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈਆਂ ਨੇ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤੱਥਾਪਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਤੋਬਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੀਨਤਾ ਅਤੇ ਮਨ-ਭੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਵਯ ਵਕੀਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਓਰੋਂ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਪਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਨੂੰ ਵੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ: ‘ਹੇ ਸ਼ੈਤਾਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਡਾਂਟੇ। ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਉੱਕਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਅਪੂਰਣਤਾਵਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲਤਾ ਵੀ ਪਾਈ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੋਬਾ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ ਕਰਕੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ।’”

> “The assaults of Satan are strong, his delusions are subtle; but the Lord’s eye is upon His people. Their affliction is great, the flames of the furnace seem about to consume them; but Jesus will bring them forth as gold tried in the fire. Their earthliness will be removed, that through them the image of Christ may be perfectly revealed.

> “ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਪ੍ਰਬਲ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਭ੍ਰਮਾਵਾਂ ਸੂਖਮ ਹਨ; ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਲੇਸ਼ਤਾ ਵੱਡੀ ਹੈ, ਭੱਠੀ ਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਮਾਨੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰਨ ਹੀ ਵਾਲੀਆਂ ਦਿਸਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਯਿਸੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤਪਾਏ ਹੋਏ ਸੋਨੇ ਵਾਂਗ ਬਾਹਰ ਲਿਆਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੰਸਾਰਿਕਤਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਸਰੂਪ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕੇ।

> “At times the Lord may seem to have forgotten the perils of His church and the injury done her by her enemies. But God has not forgotten. Nothing in this world is so dear to the heart of God as His church. It is not His will that worldly policy shall corrupt her record. He does not leave His people to be overcome by Satan’s temptations. He will punish those who misrepresent Him, but He will be gracious to all who sincerely repent. To those who call upon Him for strength for the development of Christian character, He will give all needed help.

> “ਕਈ ਵਾਰ ਐਸਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸਿਆ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਖਤਰਿਆਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਈ ਗਈ ਹਾਨੀ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਭੁਲਾਇਆ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪ੍ਰਿਯ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸੰਸਾਰੀ ਨੀਤੀ ਉਸ ਦੇ ਅਭਿਲੇਖ ਨੂੰ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਪਰਲੋਭਨਾਂ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਜਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਉਸ ਦਾ ਭ੍ਰਮਿਤ ਰੂਪ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇਵੇਗਾ, ਪਰ ਜੋ ਸਭ ਮਨੋਂ ਤੋਬਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਉੱਤੇ ਉਹ ਕਿਰਪਾਲੂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਲਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਸਤੇ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦੇਵੇਗਾ।”

> “In the time of the end the people of God will sigh and cry for the abominations done in the land. With tears they will warn the wicked of their danger in trampling upon the divine law, and with unutterable sorrow they will humble themselves before the Lord in penitence. The wicked will mock their sorrow and ridicule their solemn appeals. But the anguish and humiliation of God’s people is unmistakable evidence that they are regaining the strength and nobility of character lost in consequence of sin. It is because they are drawing nearer to Christ, because their eyes are fixed on His perfect purity, that they discern so clearly the exceeding sinfulness of sin. Meekness and lowliness are the conditions of success and victory. A crown of glory awaits those who bow at the foot of the cross.

> “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਘਿਣੌਣੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਉੱਤੇ ਆਹਾਂ ਭਰਨਗੇ ਅਤੇ ਰੋਣਗੇ। ਅੱਥਰੂਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਣ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣਗੇ, ਅਤੇ ਅਕਥਣਯੋਗ ਸ਼ੋਕ ਨਾਲ ਉਹ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਨ੍ਹਾ ਕਰਨਗੇ। ਦੁਸ਼ਟ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ੋਕ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਨਗੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗੰਭੀਰ ਬੇਨਤੀਆਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਣਗੇ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਅਤੇ ਦਿਨਤਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਸਪਸ਼ਟ-ਰਹਿਤ ਪ੍ਰਮਾਣ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਾਪ ਦੇ ਪਰਿਣਾਮਸਰੂਪ ਗੁਆਈ ਹੋਈ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਨ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਹ ਪਾਪ ਦੀ ਅਤਿਅਧਿਕ ਪਾਪਮਯਤਾ ਨੂੰ ਇੰਨੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਹਨ। ਨਿਮਰਤਾ ਅਤੇ ਦੀਨਤਾ ਹੀ ਸਫਲਤਾ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਹਨ। ਸਲੀਬ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਝੁਕਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਮੁਕਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।”

> “God’s faithful, praying ones are, as it were, shut in with Him. They themselves know not how securely they are shielded. Urged on by Satan, the rulers of this world are seeking to destroy them; but could the eyes of God’s children be opened as were the eyes of Elisha’s servant at Dothan, they would see angels of God encamped about them, holding in check the hosts of darkness.

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜਨ ਮਾਨੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਹ ਆਪ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕਿੰਨੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੁਆਰਾ ਉਕਸਾਏ ਹੋਏ, ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੋਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇਲੀਸ਼ਾ ਦੇ ਸੇਵਕ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਡੇਰਾ ਲਗਾਏ ਹੋਏ ਵੇਖਣਗੇ, ਜੋ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖ ਰਹੇ ਹਨ।”

> “As the people of God afflict their souls before Him, pleading for purity of heart, the command is given, ‘Take away the filthy garments,’ and the encouraging words are spoken, ‘Behold, I have caused thine iniquity to pass from thee, and I will clothe thee with change of raiment.’ Zechariah 3:4. The spotless robe of Christ’s righteousness is placed upon the tried, tempted, faithful children of God. The despised remnant are clothed in glorious apparel, nevermore to be defiled by the corruptions of the world. Their names are retained in the Lamb’s book of life, enrolled among the faithful of all ages. They have resisted the wiles of the deceiver; they have not been turned from their loyalty by the dragon’s roar. Now they are eternally secure from the tempter’s devices. Their sins are transferred to the originator of sin. A ‘fair miter’ is set upon their heads.

> “ਜਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣਾਂ ਨੂੰ ਕਲੇਸ਼ ਦਿੰਦੀ ਹੋਈ, ਹਿਰਦੇ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ‘ਇਨ੍ਹਾਂ ਮੈਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨੂੰ ਉਤਾਰ ਦਿਓ,’ ਅਤੇ ਇਹ ਹੌਸਲਾ-ਅਫ਼ਜ਼ਾਈ ਭਰੇ ਬਚਨ ਕਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ‘ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਅਧਰਮ ਤੈਥੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਦਲ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਵਾਂਗਾ।’ ਜ਼ਖਰਯਾਹ 3:4. ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਚੋਗਾ ਪਰਖੇ ਹੋਏ, ਪਰਤਾਏ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁੱਛ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਅੰਸ਼ ਮਹਿਮਾਮਈ ਪਹਿਰਾਵੇ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਫਿਰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਮੇਮਨੇ ਦੀ ਜੀਵਨ-ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕਾਇਮ ਰੱਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਭ ਯੁੱਗਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੁਲੇਖਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀਆਂ ਚਾਲਾਕੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਅਜਗਰ ਦੀ ਗਰਜਨਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਹਟਾਇਆ। ਹੁਣ ਉਹ ਪਰਖਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਉਪਾਅਾਂ ਤੋਂ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਪਾਪ ਦੇ ਉਤਪੱਤੀਕਰਤਾ ਉੱਤੇ ਸੌਂਪੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ‘ਸੁੰਦਰ ਪੱਗ’ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।”

> “While Satan has been urging his accusations, holy angels, unseen, have been passing to and fro, placing upon the faithful ones the seal of the living God. These are they that stand upon Mount Zion with the Lamb, having the Father’s name written in their foreheads. They sing the new song before the throne, that song which no man can learn save the hundred and forty and four thousand which were redeemed from the earth. ‘These are they which follow the Lamb whithersoever He goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God.’ Revelation 14:4, 5.

> “ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਆਪਣੇ ਦੋਸ਼ ਲਗਾਤਾਰ ਲਗਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤ, ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਆਉਂਦੇ-ਜਾਂਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀਓਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਵਾਂ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਗੀਤ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਿੱਖ ਸਕਦਾ, ਸਿਵਾਏ ਉਹਨਾਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਛੁਡਾਏ ਗਏ ਸਨ। ‘ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੁਡਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮੇਮਨੇ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਹੋਣ ਵਾਸਤੇ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਛਲ ਨਾ ਪਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਨ।’ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 14:4, 5.”

> “Now is reached the complete fulfillment of the words of the Angel: ‘Hear now, O Joshua the high priest, thou, and thy fellows that sit before thee: for they are men wondered at: for, behold, I will bring forth My Servant the Branch.’ Zechariah 3:8. Christ is revealed as the Redeemer and Deliverer of His people. Now indeed are the remnant ‘men wondered at,’ as the tears and humiliation of their pilgrimage give place to joy and honor in the presence of God and the Lamb. ‘In that day shall the branch of the Lord be beautiful and glorious, and the fruit of the earth shall be excellent and comely for them that are escaped of Israel. And it shall come to pass, that he that is left in Zion, and he that remaineth in Jerusalem, shall be called holy, even everyone that is written among the living in Jerusalem.’ Isaiah 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

> “ਹੁਣ ਦੂਤ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਪੂਰਤੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ: ‘ਹੁਣ ਸੁਣ, ਹੇ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਯਹੋਸ਼ੂਆ, ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਉਹ ਸਾਥੀ ਜੋ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਬੈਠਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਚਰਜ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ; ਕਿਉਂ ਜੋ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਅੰਕੁਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਾਂਗਾ।’ ਜ਼ਖਰਿਆਹ 3:8. ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਉਧਾਰਕਰਤਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਹ ਬਕੀਏ ਹੋਏ ਲੋਕ ‘ਅਚਰਜ ਦੇ ਮਨੁੱਖ’ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੀਰਥ-ਯਾਤਰਾ ਦੇ ਅੰਸੂਆਂ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮੇਮਨੇ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਅਤੇ ਆਦਰ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ। ‘ਉਸ ਦਿਨ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਅੰਕੁਰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਯੋਗ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਫਲ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬਚ ਨਿਕਲੇ ਹੋਇਆਂ ਲਈ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸੋਹਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜੋ ਸਿਯੋਨ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਕਹਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਰਥਾਤ ਹਰ ਇੱਕ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਜੀਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।’ ਯਸਾਯਾਹ 4:2, 3।” Prophets and Kings 587–592.

Back to Articles