Article

# The Book of Daniel - Number Five

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਪੰਜਵਾਂ ਭਾਗ

Seventy Years

ਸੱਤਰ ਸਾਲ

Author

Jeff Pippenger

Published

November 29, 2023

Formats

PDF
Word

Jehoiakim was the first of the last three kings of Judah, and when he was conquered by the Babylonians the seventy years of slavery for the southern kingdom began. Those seventy years identify the period of time that Babylon, the first kingdom of Bible prophecy would reign. In Isaiah chapter twenty-three, the whore of Tyre would be forgotten for seventy symbolic years that were prophetically identified as the days of one king. In Bible prophecy a king is a kingdom, and the days of the only kingdom of Bible prophecy which amounted to seventy years, was Babylon.

ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਤਿੰਨ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬਾਬਲੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਲਈ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ। ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜ, ਬਾਬਲ, ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈ ਵਿੱਚ, ਸੂਰ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਭੁੱਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਹਿਚਾਣ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਕੱਲੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦੇ ਦਿਨ, ਜੋ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸਨ, ਬਾਬਲ ਸਨ।

During that history, the whore of Tyre, who represents the papacy, would be forgotten. At the end of the seventy symbolic years, she would be remembered and go forth and commit fornication with all the kingdoms of the earth. Spiritual fornication is the unlawful relationship of the combination of church and state. At the end of the symbolic seventy years, the papacy would come into a relationship with the United Nations, represented by all the kings that the whore of Tyre commits fornication with at the end of the seventy symbolic years. The kingdom that reigns during the seventy symbolic years is the United States, the earth beast with two horns.

ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ, ਸੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਹੈ, ਭੁਲਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਸੱਤਰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਨਿਕਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਿਆਚਾਰ ਕਰੇਗੀ। ਆਤਮਿਕ ਵਿਸ਼ਿਆਚਾਰ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸੰਯੁਕਤਤਾ ਦੇ ਗੈਰ-ਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਚਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਜ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਦਰਿੰਦਾ।

Daniel chapters one through five, outline the history of Babylon’s seventy years, and therefore those chapters represent the history of both horns of the earth beast. Chapters four and five identify Babylon’s first and last kings, and together those two chapters identify the history of the earth beast and its two horns. The judgment of the two horns, and the earth beast itself is represented by the judgment of the first king and the last king. Nebuchadnezzar’s judgment was banishment for “seven times,” while he lived as a wild beast for twenty-five hundred and twenty days off the grass and dew. Belshazzar’s judgment was written on the wall, and equated to the number twenty-five hundred and twenty, thus identifying that the judgment of the earth beast and its two horns is represented by the “seven times” of Leviticus twenty-six. This is based on the witness of two kings, and the two witnesses represent the first and the last.

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਪੰਜਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਚੌਥਾ ਅਤੇ ਪੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਆਪ ਹੀ, ਨਿਆਂ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦਾ ਨਿਆਂ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਲਈ ਨਿਰਬਾਸਨ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਾਹ ਅਤੇ ਓਸ ਨਾਲ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ। ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿੰਗਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਲੇਵੀਵਿਵਸਥਾ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

The “seven times” is the stumbling stone for Adventism, and therefore cannot be recognized, though it is plainly there—for those who wish to see. It is the symbol of judgment of the nation (Babylon) that reigned for seventy years, and the symbol of judgment for the kingdom that reigns for seventy symbolic years. When William Miller presented his understanding of the “seven times” of Leviticus twenty-six, he employed Nebuchadnezzar’s twenty-five hundred and twenty days living as a beast in Daniel chapter four as one of the prophetic witnesses to uphold Leviticus twenty-six’s “seven times.” The “seven times” is both the foundation stone and the headstone in Zechariah chapter four. Jesus, Sister White, Isaiah and Peter identify it as the stone that becomes the head of the corner. It is the crowning doctrine of Bible prophecy, though it is essentially unseen by those who profess to be the messengers of the third angel.

“ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਲਈ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਉੱਥੇ ਮੌਜੂਦ ਹੈ—ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਰਾਸ਼ਟਰ (ਬਾਬਲ) ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਰਾਜ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਵਾਂਗ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਾਕਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ। “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਅਧਿਆਇ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਿਰੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਵੀ। ਯਿਸੂ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ, ਯਸਾਯਾਹ ਅਤੇ ਪਤਰਸ ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਪੱਥਰ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕੋਨੇ ਦੇ ਸਿਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਮੁਕਟਮਣੀ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਇਹ ਮੂਲ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

As we begin to consider the first six chapters of the book of Daniel, it is important to recognize that from the very outset the “seven times” is identified. When Jehoiakim was overthrown by Babylon, the captivity of seventy-years began. The book of Chronicles explains why they were taken captive for seventy years.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਅਧਿਆਨਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਬਾਬਲ ਦੁਆਰਾ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਦੋਂ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਮਝਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਬੰਦੀ ਕਿਉਂ ਬਣਾਏ ਗਏ।

> Zedekiah was one and twenty years old when he began to reign, and reigned eleven years in Jerusalem. And he did that which was evil in the sight of the Lord his God, and humbled not himself before Jeremiah the prophet speaking from the mouth of the Lord. And he also rebelled against king Nebuchadnezzar, who had made him swear by God: but he stiffened his neck, and hardened his heart from turning unto the Lord God of Israel. Moreover all the chief of the priests, and the people, transgressed very much after all the abominations of the heathen; and polluted the house of the Lord which he had hallowed in Jerusalem. And the Lord God of their fathers sent to them by his messengers, rising up betimes, and sending; because he had compassion on his people, and on his dwelling place: But they mocked the messengers of God, and despised his words, and misused his prophets, until the wrath of the Lord arose against his people, till there was no remedy. Therefore he brought upon them the king of the Chaldees, who slew their young men with the sword in the house of their sanctuary, and had no compassion upon young man or maiden, old man, or him that stooped for age: he gave them all into his hand. And all the vessels of the house of God, great and small, and the treasures of the house of the Lord, and the treasures of the king, and of his princes; all these he brought to Babylon. And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried he away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia: To fulfil the word of the Lord by the mouth of Jeremiah, until the land had enjoyed her sabbaths: for as long as she lay desolate she kept sabbath, to fulfil threescore and ten years. Now in the first year of Cyrus king of Persia, that the word of the Lord spoken by the mouth of Jeremiah might be accomplished, the Lord stirred up the spirit of Cyrus king of Persia, that he made a proclamation throughout all his kingdom, and put it also in writing, saying, Thus saith Cyrus king of Persia, All the kingdoms of the earth hath the Lord God of heaven given me; and he hath charged me to build him an house in Jerusalem, which is in Judah. Who is there among you of all his people? The Lord his God be with him, and let him go up. 2 Chronicles 36:11–23.

> ਜ਼ਿਦਕੀਆ ਜਦੋਂ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਇੱਕੀ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਗਿਆਰਾਂ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਯਹੋਵਾਹ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਬੁਰਾਈ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨਬੀ ਦੇ ਅੱਗੇ, ਜੋ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਬਗਾਵਤ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੌਂਹ ਚੁਕਾਈ ਸੀ; ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਗਰਦਨ ਕਠੋਰ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਦਿਲ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਯਹੋਵਾਹ ਵੱਲ ਮੁੜਣ ਤੋਂ ਸਖ਼ਤ ਕਰ ਲਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਜਾਜਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੁਖੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਭੀ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਅਪਰਾਧ ਕੀਤੇ, ਕੌਮਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਿਣੌਣੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ; ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਉਸ ਘਰ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਪਵਿੱਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਉਆਂ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਯਹੋਵਾਹ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਾਰੰਵਾਰ, ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਦਾ ਰਿਹਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਮਖੌਲ ਉਡਾਉਂਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤਕ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਕੋਪ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਐਸਾ ਨਾ ਭੜਕਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਇਲਾਜ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਸਦੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਲਿਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਜਵਾਨ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਕੁਆਰੀ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਬੁੱਢੇ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜੋ ਬੁੱਢਾਪੇ ਕਰਕੇ ਝੁੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਕੋਈ ਦਇਆ ਕੀਤੀ; ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਭਾਂਡੇ, ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਛੋਟੇ, ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਘਰ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ, ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ—ਇਹ ਸਭ ਉਹ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਕੰਧ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਹਲਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਵਸਤਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਅਤੇ ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਕੈਦ ਕਰ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ; ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸੇਵਕ ਰਹੇ, ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਹੋਣ ਤਕ; ਤਾਂ ਜੋ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਜਦ ਤਕ ਦੇਸ਼ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਭਤ ਮਾਣ ਨਾ ਲਏ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਉਹ ਉਜਾੜ ਪਿਆ ਰਿਹਾ, ਉਹ ਸਭਤ ਮਨਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਤਾਕਿ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ। ਹੁਣ ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੁਰਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਤਾਂ ਜੋ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਕਿਹਾ ਹੋਇਆ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇ, ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜੇ ਕੁਰਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਇਕ ਐਲਾਨ ਕਰਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਾਰੀ ਕੀਤਾ, ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ: ਫ਼ਾਰਸ ਦਾ ਰਾਜਾ ਕੁਰਸ ਐਸਾ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਲਈ ਇਕ ਘਰ ਬਣਾਵਾਂ। ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ? ਯਹੋਵਾਹ ਉਸ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ। 2 ਇਤਿਹਾਸ 36:11–23.

The seventy years in slavery were to fulfill the word of Jeremiah, “until the land had enjoyed her sabbaths, for as long as she lay desolate she kept sabbath.” There is only one passage in God’s Word, other than the verse in Chronicles we are citing, that refers to the land “enjoying” her sabbaths. That passage is in Leviticus chapters twenty-five and twenty-six. Chapter twenty-five gives the instruction on how to allow the land to enjoy its sabbath rest, and chapter twenty-six outlines the curse of “seven times” if those covenant instructions were not followed.

ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਇਸ ਬਚਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਨ: “ਜਦ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਦਿਨ ਮਾਣੇ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਉਹ ਉਜਾੜ ਪਈ ਰਹੀ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।” ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਆਇਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਇਤਿਹਾਸ-ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਵਿੱਚ ਉਧਰਿਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਹੋਰ ਅੰਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਦਿਨ “ਮਾਣਣ” ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਸ਼ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਪੱਚੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਬਤ ਕਿਵੇਂ ਮਾਣਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਛੱਬੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ “ਸੱਤ ਗੁਣਾ” ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਵਾਚਾਕੀ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ।

Jehoiakim’s fate marked the beginning of the captivity which is an element of what Daniel called the “curse” and “oath” of Moses in chapter nine. Daniel understood the curse of the “seven times,” for he gives testimony in chapter nine, that it was through his study of the seventy-year prophecy of Jeremiah, that he understood the number of years that God’s people would be enslaved in Babylon.

ਯਹੋਯਾਕੀਮ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਨੇ ਉਸ ਬੰਧਵਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਗ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਦੀ “ਲਾਣਤ” ਅਤੇ “ਸਹੁੰ” ਕਿਹਾ। ਦਾਨੀਏਲ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੀ ਲਾਣਤ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਵਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਗੇ।

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. Daniel 9:2.

> ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਮੈਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ, ਪੁਸਤਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨਬੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਿ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ਦੀਆਂ ਉਜਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 9:2.

Daniel understood the seventy years “by books,” not only the book of Jeremiah. The other book he understood was the writings of Moses, for in his prayer he identifies that the “curse” of the seventy years of slavery was the “oath” of Moses. The word in Daniel chapter nine, which is translated as “oath,” is the same word that is translated as “seven times” in Leviticus twenty-six. The captivity of Judah in Babylon for seventy years was a fulfillment of the curse of the “seven times,” in spite of what any modern theologian might argue. Its plain as day, but only if you are willing to see.

ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ “ਪੁਸਤਕਾਂ ਰਾਹੀਂ” ਸਮਝਿਆ। ਉਹ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਿਆ, ਮੂਸਾ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ “ਸ਼ਾਪ” ਮੂਸਾ ਦੀ “ਸਹੁੰ” ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਬਦ “ਸਹੁੰ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਾਰ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾ ਦੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਵਾਲੇ ਸ਼ਾਪ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਕੋਈ ਵੀ ਆਧੁਨਿਕ ਧਰਮ-ਵੇਤਾ ਇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਰਕ ਕਰੇ। ਇਹ ਦਿਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਾਂਗ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ।

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. And the sabbath of the land shall be meat for you; for thee, and for thy servant, and for thy maid, and for thy hired servant, and for thy stranger that sojourneth with thee, And for thy cattle, and for the beast that are in thy land, shall all the increase thereof be meat. And thou shalt number seven sabbaths of years unto thee, seven times seven years; and the space of the seven sabbaths of years shall be unto thee forty and nine years. Then shalt thou cause the trumpet of the jubilee to sound on the tenth day of the seventh month, in the day of atonement shall ye make the trumpet sound throughout all your land. Leviticus 25:1–9.

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਸੀਨਾਈ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੂਸਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਆਖਿਆ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੋਗੇ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਦ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਸੱਬਤ ਮਨਾਏਗਾ। ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੀਜੇਗਾ, ਅਤੇ ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਰਬਾੜੀ ਨੂੰ ਛਾਂਟੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਹੋਵੇਗਾ, ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਸੱਬਤ: ਤੂੰ ਨਾ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੀਜੇਗਾ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਰਬਾੜੀ ਨੂੰ ਛਾਂਟੇਗਾ। ਤੇਰੀ ਫ਼ਸਲ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਗੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਾ ਵੱਢੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਾ-ਛਾਂਟੀ ਹੋਈ ਅੰਗੂਰਬੇਲ ਦੇ ਅੰਗੂਰ ਨਾ ਇਕੱਠੇ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਲ ਹੈ। ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਸੱਬਤ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇਗੀ; ਤੇਰੇ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਦਾਸ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਮਜ਼ਦੂਰ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਪਰਦੇਸੀ ਵਾਂਗ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਜੰਗਲੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਉਪਜ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਸੱਬਤਾਂ ਗਿਣੀਂ, ਅਰਥਾਤ ਸੱਤ ਵਾਰ ਸੱਤ ਸਾਲ; ਅਤੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਸੱਬਤਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਉਨੰਜਾ ਸਾਲ ਹੋਵੇਗਾ। ਫਿਰ ਤੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਯੂਬਲੀ ਦੀ ਤੂਰ੍ਹੀ ਵਜਵਾਵੀਂ; ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਤੂਰ੍ਹੀ ਵਜਵਾਉ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 25:1–9.

It is important to see that in the instructions of letting the land rest, that the seven cycles of six years of working the land and one year of allowing the land to rest continue unto the forty-ninth year, when there was to be a jubilee identifying the fulfillment of seven cycles of seven years. The crucial point to see is that the sounding of the jubilee trumpet was to take place on the Day of Atonement, thus identifying that when the anti-typical Day of Atonement began on October 22, 1844, the jubilee trumpet representing the cycle of “seven times” was to be then sounded. The “seven times” that began when Manasseh was carried into Babylon in 677 BC, represented twenty-five hundred and twenty years that concluded on the anti-typical Day of Atonement. The connection will only be missed by those who are unwilling to see. The cycle of “seven times,” is connected with the twenty-three hundred years.

ਇਹ ਦੇਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜ਼ਮੀਨ ਨੂੰ ਛੇ ਸਾਲ ਜੋਤਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇਣ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰ ਉਨੰਜਾਹਵੇਂ ਸਾਲ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਜੁਬਲੀ ਮਨਾਈ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਦੇਖਣ ਲਈ ਨਿਰਣਾਇਕ ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੁਬਲੀ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਦਾ ਨਾਦ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਹੋਣਾ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਜੁਬਲੀ ਦੀ ਤੁਰਹੀ, ਜੋ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਵਜਾਈ ਜਾਣੀ ਸੀ। “ਸੱਤ ਸਮੇਂ,” ਜੋ 677 ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਮਨੱਸ਼ੇ ਦੇ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ, ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਦੇਖਣਗੇ ਜੋ ਦੇਖਣ ਲਈ ਇੱਛੁਕ ਨਹੀਂ ਹਨ। “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਚੱਕਰ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ।

It is also important to see that within the covenant instructions of the first nine verses of Leviticus twenty-five is the most profound illustration of the day-for-a-year principle in God’s Word. The dish of fables that the theologians toss out to keep the flock intoxicated with Babylonian wine, is that the judgment of “seven times” in chapter twenty-six is an incorrect understanding of the Hebrew meaning of the word translated as “seven times.” That argument is not true. The Hebrew meaning of the word fully contains within its definition, the justification for applying it in a numerical fashion, but their flawed argument, which they prop up by a misguided premise based upon their self-proclaimed expertise of Hebrew grammar, is simply an argument of misdirection.

ਇਹ ਵੀ ਦੇਖਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਲੇਵੀਆਂ ਪੱਚੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨੌਂ ਆਇਤਾਂ ਦੀ ਵਾਅਦਾਤਮਿਕ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਦਿਨ-ਬਰਾਬਰ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹਿਰੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤਮਈ ਮਿਸਾਲ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਮੱਤ ਕਰਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਦੀ ਥਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦਾ ਨਿਆਂ ਉਸ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਗਲਤ ਸਮਝ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਦਲੀਲ ਸੱਚੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਇਬਰਾਨੀ ਅਰਥ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ-ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇਸ ਨੂੰ ਅੰਕਾਤਮਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਜਾਇਜ਼ ਆਧਾਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰੁਟਿਪੂਰਣ ਦਲੀਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਵਿਆਕਰਣ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਆਪ-ਘੋਸ਼ਿਤ ਨਿਪੁਣਤਾ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਇਕ ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਪੂਰਵਧਾਰਨਾ ਨਾਲ ਸਹਾਰਾ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਭਟਕਾਵੇ ਦੀ ਦਲੀਲ ਹੈ।

The judgment represented as “seven times” in chapter twenty-six, is recognized by the context of the passage, not by some modern-day theologians wresting the Hebrew language. William Miller formed his conclusion without any reference to the Hebrew language, and inspiration endorsed his understanding as correct. The angels guided his understanding based upon the context of the chapter where the judgment of the “seven times” is located, not upon the Hebrew language.

ਅਧਿਆਇ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਨਿਆਂ, ਉਸ ਅਨੁਚੇਦ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕੁਝ ਆਧੁਨਿਕ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਤੋੜ-ਮਰੋੜ ਕੇ। ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਨਿਸ਼ਕਰਸ਼ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਵਾਲੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤਾ। ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿੱਥੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਨਿਆਂ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ।

The context of chapter twenty-five is where the covenant directions are identified, and chapter twenty-six then provides a promised blessing for keeping those covenant instructions, and thereafter identifies what Daniel calls the “curse of Moses” for disobedience to those instructions.

ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਛੱਬੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਅਦੇ ਦੀਆਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰਤਿਜ್ಞਾਤ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹਨਾਂ ਹਦਾਇਤਾਂ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਲਈ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ “ਮੂਸਾ ਦਾ ਸ਼ਾਪ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

The context is the theme of the principle of a day-for-a-year in Bible prophecy. Those initial verses of Leviticus twenty-five identify that in Bible prophecy a day represents a year. In the book of Exodus, Moses clearly identifies the relationship of the seventh-day sabbath rest for man and beast, and the seventh-year sabbath rest for the land.

ਸੰਦਰਭ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਬਦਲੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਲੇਵੀਅਕਾਂਡ ਪੱਚੀ ਦੇ ਉਹ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਆਯਤਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕੂਚ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਮੂਸਾ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਲਈ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ-ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਲਈ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੱਬਤ-ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> And six years thou shalt sow thy land, and shalt gather in the fruits thereof: But the seventh year thou shalt let it rest and lie still; that the poor of thy people may eat: and what they leave the beasts of the field shall eat. In like manner thou shalt deal with thy vineyard, and with thy oliveyard. Six days thou shalt do thy work, and on the seventh day thou shalt rest: that thine ox and thine ass may rest, and the son of thy handmaid, and the stranger, may be refreshed. Exodus 23:10–12.

> ਅਤੇ ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੋਏਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਂ; ਪਰ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸਰਾਮ ਕਰਨ ਦੇਈਂ ਅਤੇ ਪਿਆ ਰਹਿਣ ਦੇਈਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਗਰੀਬ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਖਾਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਹ ਛੱਡ ਜਾਣ, ਉਹ ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਖਾਣ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਗੂਰ ਦੇ ਬਾਗ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਬਾਗ ਨਾਲ ਵੀ ਕਰੀਂ। ਛੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰੀਂ, ਪਰ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਤੂੰ ਵਿਸਰਾਮ ਕਰੀਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੇਰਾ ਬਲਦ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਗਧਾ ਵੀ ਵਿਸਰਾਮ ਪਾਣ, ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਰਦੇਸੀ ਤਾਜ਼ਗੀ ਪਾਣ। ਕੂਚ 23:10–12.

Within those three verses can be recognized that a day of rest for men and beasts, equates to a year of rest for the land. In Leviticus chapter twenty-five, in the first five verses, we find the identical grammatical structure to the Sabbath commandment of Exodus chapter twenty, verses eight through eleven.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂਆਂ ਲਈ ਆਰਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦੇਸ਼ ਲਈ ਆਰਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਪੱਚੀ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੰਜ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਕੂਚ ਅਧਿਆਇ ਵੀਹ, ਆਇਤਾਂ ਅੱਠ ਤੋਂ ਗਿਆਰਾਂ ਤੱਕ ਦੀ ਸਭਤ ਦੀ ਆਗਿਆ ਵਾਲਾ ਠੀਕ ਉਹੀ ਵਿਆਕਰਣਕ ਢਾਂਚਾ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ।

> And the Lord spake unto Moses in mount Sinai, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, When ye come into the land which I give you, then shall the land keep a sabbath unto the Lord. Six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof; But in the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord: thou shalt neither sow thy field, nor prune thy vineyard. That which groweth of its own accord of thy harvest thou shalt not reap, neither gather the grapes of thy vine undressed: for it is a year of rest unto the land. Leviticus 25:1–5.

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਸੀਨਾਈ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮੂਸਾ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ, ਆਖਿਆ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨਾਲ ਬੋਲ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਖ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੋਗੇ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਸਬਤ ਮਨਾਏਗਾ। ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਖੇਤ ਬੀਜੇਗਾ, ਅਤੇ ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਦਾਖ ਦੀ ਬਾਰੀ ਛਾਂਟੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ; ਪਰ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਪੂਰਨ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਬਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਸਬਤ: ਤੂੰ ਨਾ ਆਪਣਾ ਖੇਤ ਬੀਜੀਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਆਪਣੀ ਦਾਖ ਦੀ ਬਾਰੀ ਛਾਂਟੀਂ। ਤੇਰੀ ਕੱਟੀ ਦਾ ਜੋ ਕੁਝ ਆਪ ਹੀ ਉੱਗ ਆਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਾ ਵੱਢੀਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਆਪਣੀ ਨਾ-ਛਾਂਟੀ ਹੋਈ ਦਾਖ ਦੇ ਅੰਗੂਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਾਲ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 25:1–5.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> ਸੱਬਤ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਨੇ। ਛੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਂ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰੀਂ; ਪਰ ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ ਯਹੋਵਾਹ ਤੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸੱਬਤ ਹੈ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਤੂੰ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੀਂ—ਨਾ ਤੂੰ, ਨਾ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਧੀ, ਨਾ ਤੇਰਾ ਨੌਕਰ, ਨਾ ਤੇਰੀ ਦਾਸੀ, ਨਾ ਤੇਰੇ ਪਸ਼ੂ, ਨਾ ਤੇਰਾ ਪਰਦੇਸੀ ਜੋ ਤੇਰੇ ਫਾਟਕਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਛੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਸੱਬਤ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਠਹਿਰਾਇਆ। ਕੂਚ 20:8–11.

Together the two sabbath commandments identify the context of Leviticus twenty-five and twenty-six. Brought together line upon line, they testify that for “six days shalt thou labour, and do all thy work,” and for “six years thou shalt sow thy field, and six years thou shalt prune thy vineyard, and gather in the fruit thereof.” “But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God,” and “the seventh year shall be a sabbath of rest unto the land, a sabbath for the Lord”.

ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਦੋ ਸਭਤ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪੱਚੀ ਅਤੇ ਛੱਬੀ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਇਹ ਸਾਖੀ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ “ਛੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਮਿਹਨਤ ਕਰੀਂ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਕਰੀਂ,” ਅਤੇ “ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਬੋਈਂ, ਅਤੇ ਛੇ ਸਾਲ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਗੂਰੀ ਬਾੜੀ ਨੂੰ ਛਾਂਟੀ ਕਰੀਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਫਲ ਇਕੱਠਾ ਕਰੀਂ।” “ਪਰ ਸੱਤਵਾਂ ਦਿਨ ਯਹੋਵਾਹ ਤੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸਭਤ ਹੈ,” ਅਤੇ “ਸੱਤਵਾਂ ਸਾਲ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਸਭਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਇੱਕ ਸਭਤ।”

Both words that are translated as “seventh,” in either of the sabbath commandments, whether it is the sabbath for men or the sabbath for the land, are the same Hebrew word that is translated as “seven times” in chapter twenty-six of Leviticus. The context of chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus is set within the prophetic rule that a day represents a year in Bible prophecy. Just as significant is the prophetic rule of first mention.

“ਸੱਤਵਾਂ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਬਦ—ਸਬਤ ਦੀਆਂ ਹੁਕਮਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਇੱਕ ਵਿੱਚ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਬਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਧਰਤੀ ਲਈ ਸਬਤ—ਉਹੀ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹਨ ਜੋ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਗੁਣਾ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸੰਗ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਘੱਟ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ ਪਹਿਲੀ ਉਲਲੇਖ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ।

The first thing mentioned in these two chapters is the day-for-a-year principle. William Miller was led by Gabriel and other angels to identify the “seven times” of Leviticus as a symbol of twenty-five hundred and twenty years, and it is in total agreement with the context of the chapters which is the day-for-a-year principle that is set forth in the opening five verses of chapter twenty-five.

ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਅਧਿਆਇਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਨ-ਲਈ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ। ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਗਾਬ੍ਰੀਏਲ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਕੇਂਦਰ ਉਹ ਦਿਨ-ਲਈ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਜੋ ਅਧਿਆਇ ਪੱਚੀ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੰਜ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

When the author of Chronicles identified the reason Babylon was allowed to take the southern kingdom of Judah into captivity he said it was to allow the land to enjoy her sabbath rest. The only other place in God’s Word that identifies the land enjoying a rest is located in chapters twenty-five and twenty-six of Leviticus. The seventy years that Babylon reigned as the first kingdom of Bible prophecy, not only presents the symbolic years that the earth beast would reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, but the seventy years are a direct reference to the “seven times” of Moses’ curse.

ਜਦੋਂ ਇਤਿਹਾਸ-ਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਦੇ ਲੇਖਕ ਨੇ ਇਹ ਕਾਰਣ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਉਹ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬੰਧਵਾਈ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਦੇਸ਼ ਆਪਣਾ ਸੱਬਤਕਾਲੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਭੋਗ ਸਕੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਭੋਗਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪੱਚੀਵੇਂ ਅਤੇ ਛੱਬੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਬਾਬਲ ਨੇ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਕੇਵਲ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਾਲ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਧਰਤੀ ਦਾ ਜਾਨਵਰ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਛੇਵੇਂ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ, ਪਰ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਮੂਸਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਵੱਲ ਇੱਕ ਸਿੱਧਾ ਸੰਕੇਤ ਵੀ ਹਨ।

When we begin to study the prophecies that are represented in the first six chapters of Daniel, it is essential to know that the curse of the “seven times,” as well as the blessing of the “seven times,” is an element of each of those chapters.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਛੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਅਤਿ ਆਵਸ਼ਯਕ ਹੈ ਕਿ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਸ਼ਾਪ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਵੀ, ਉਹਨਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਇਕ ਅੰਗ ਹੈ।

It is also important to remember that the cycle of seven cycles of seven years is marked by the blowing of the trumpet of the jubilee on the tenth day of the seventh month, which is the Day of Atonement. This fact binds the “seven times” together with the twenty-three hundred days of Daniel chapter eight, and verse fourteen. It is also important to remember that a prophetic year is three hundred and sixty days, and if you add together three hundred and sixty days, over and over, for “seven times” it equates to twenty-five hundred and twenty days.

ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰਾਂ ਦਾ ਚੱਕਰ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਹੈ, ਯੂਬਲੀ ਦੇ ਨਰਸਿੰਗੇ ਦੇ ਫੂਕੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੱਥ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਆਇਤ ਚੌਦ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਲਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲਾ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਲਈ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰੰਵਾਰ ਜੋੜੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੁੱਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨ ਬਣਦੇ ਹਨ।

When Daniel understood by books the number of years that Jeremiah had identified, he began a prayer that addresses every element of the response of repentance that is identified as necessary, if God’s people ever awaken to the reality that they are captives in the enemy’s land. At the end of Daniel’s Leviticus twenty-six prayer, Gabriel appeared to give Daniel understanding of the vision which he had “heard”, the vision of the twenty-three hundred days. Gabriel began by informing Daniel that seventy weeks were “determined” for Daniel’s people.

ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ ਜੋ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਦੇ ਹਰ ਉਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਕਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਵਾਸਤੇ ਜਾਗ ਉੱਠਣ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਤ੍ਰੂ ਦੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਗਬਰੀਏਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸ ਨੇ “ਸੁਣਿਆ” ਸੀ, ਅਰਥਾਤ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ। ਗਬਰੀਏਲ ਨੇ ਇਹ ਸੁਚਿਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਲਈ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ “ਠਹਿਰਾਏ” ਗਏ ਸਨ।

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਖ਼ਾਤਮਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਲਈ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦਾਨੀਏਲ 9:24.

The word translated as “determined” in the verse means “cut off”, and therefore it means seventy weeks were to be cut off from the twenty-three hundred days. Beginning at the third decree in 457 BC, Daniel’s people would have seventy prophetic weeks of probationary time. Seventy prophetic weeks equals four hundred and ninety years. Four hundred and ninety years after the third decree, ancient Israel would stone Stephen in the year 34, and they would be fully divorced from God.

ਇਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ “ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਭਾਵ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੇਈਂ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਕੱਟੇ ਜਾਣੇ ਸਨ। ਈਸਾ ਪੂਰਵ 457 ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਸੱਤਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਹਫ਼ਤੇ ਮਿਲਣੇ ਸਨ। ਸੱਤਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਹਫ਼ਤੇ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ। ਤੀਜੇ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਤੋਂ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਸਾਲ 34 ਵਿੱਚ ਸਤੀਫ਼ਨ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਤਲਾਕਸ਼ੁਦਾ ਹੋ ਜਾਣਗੇ।

The captivity that preceded the three decrees, that identify the starting point of the four hundred and ninety years of probationary time, had been seventy years. Those seventy years were to allow the land to enjoy the sabbath rests that ancient Israel never fulfilled. Seventy years of sabbath rests for the land, were brought about because of four hundred and ninety years (or seventy weeks of years) of rebellion against the oath of Moses.

ਉਹ ਕੈਦ-ਅਵਸਥਾ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਫ਼ਰਮਾਨਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਈ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਇਸ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਕਿ ਦੇਸ਼ ਉਹ ਸਬਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਭੋਗ ਸਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਦੇਸ਼ ਲਈ ਸਬਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮਾਂ ਦੇ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ, ਮੂਸਾ ਦੀ ਸਹੁੰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ (ਅਥਵਾ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ) ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਏ।

Four hundred and ninety years of rebellion against the covenant of Leviticus twenty-five, produced seventy years of captivity for the land to enjoy its rest. The seventy years of captivity led to three decrees, which marked another four hundred and ninety years of probationary time for ancient Israel. So we see two probationary periods of four hundred and ninety years each. The three decrees typify the three angel’s messages, the first of which arrived in 1798, at the end of the first indignation of “seven times” against the northern kingdom. The third angel arrived twenty-three hundred years after the third decree on October 22, 1844, which is when “the last end of the indignation” also arrived.

ਲੈਵੀਅਕਾਂਡ ਪੱਚੀ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਮਾਣਣ ਵਾਸਤੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦੇ ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਫ਼ਰਮਾਨਾਂ ਤੱਕ ਲੈ ਗਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹੋਰ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸੀਂ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ 1798 ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜੋ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਕੋਪ ਦੇ ਅੰਤ ’ਤੇ ਸੀ। ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਤੀਜੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਤੋਂ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲ ਬਾਅਦ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਇਹੋ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਪ੍ਰਕੋਪ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਅੰਤ” ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ।

During the forty-six years between the end of the first indignation and the end of the last indignation Jesus laid the foundation of the Millerite temple, and the foundation stone was the “seven times.” That stone was to be either the foundation stone (or else the stumbling stone) for Adventism at the beginning, and either the headstone and capstone (or else the gravestone) for Adventism at the end. The three decrees that represent the arrival of the three angels’ messages in the history of 1798 through 1844, also represent the first three chapters of the book of Daniel.

ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਲੇ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੀਂਹ ਦਾ ਕੋਨਾ-ਪੱਥਰ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਸੀ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਲਈ ਜਾਂ ਤਾਂ ਨੀਂਹ ਦਾ ਪੱਥਰ ਹੋਣਾ ਸੀ (ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ), ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਲਈ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸਿਰੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਮੁਕਟ-ਪੱਥਰ ਹੋਣਾ ਸੀ (ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਸਮਾਧੀ-ਪੱਥਰ)। ਉਹ ਤਿੰਨ ਫ਼ਰਮਾਨ, ਜੋ 1798 ਤੋਂ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

We will begin to consider the first six chapters in the next article.

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਛੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ।

> “When the books of Daniel and Revelation are better understood, believers will have an entirely different religious experience. . . One thing will certainly be understood from the study of Revelation—that the connection between God and His people is close and decided.” The Faith I Live By, 345.

> “ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਨੂੰ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਦਾ ਧਾਰਮਿਕ ਅਨੁਭਵ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਿੰਨ ਹੋਵੇਗਾ... ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਤੋਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਝੀ ਜਾਵੇਗੀ—ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਲਾ ਸੰਬੰਧ ਨੇੜਲਾ ਅਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਹੈ।” The Faith I Live By, 345.

Back to Articles