Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਉਣਨੀਵਾਂ

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

ਇਤਿਹਾਸਕ ਮੀਲ-ਪੱਥਰਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਹੱਤਤਾ: ਬਾਈਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਰਾਹੀਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹਨਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਰਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਅਰਸਾ ਏਲੀਆਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਅਰਸਾ ਲਾਓਦਿਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਜੀਵਤਾਂ ਦੇ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲੀ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਅਰਸਾ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਜਾਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਗਏ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਨੂੰ ਲਾਓਦੀਕੀਅਨ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਨ 66 ਤੋਂ 70 ਈਸਵੀ ਤੱਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਨਾਸ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਦਾ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਚੇਲਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲੱਭਣ ਲਈ ਮਜ਼ਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਰੋਮੀ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਘੇਰਾ ਯਹੂਦੀਆ ਦੇ ਮਸੀਹੀਆਂ ਲਈ ਭੱਜ ਜਾਣ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਡੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵੱਲੋਂ ਪਾਪਾਈ ਸੱਬਥ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਸੰਭਾਲਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਤਦ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਿੱਚ ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਛੱਡ ਕੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਲੇਪ ਨਿਵਾਸਾਂ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਹੋਵੇਗਾ।” Testimonies, volume 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਉਹ ਘੇਰਾ, ਜੋ ਭੱਜ ਜਾਣ ਲਈ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੀ, ਸੈਸਟਿਯਸ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਪਹਿਲਾ ਘੇਰਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਸੈਸਟਿਯਸ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਘੇਰਾ ਬੰਨ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਰਹੱਸਮਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ ਕਿ ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਉਸ ਦਾ ਤਰਕ ਕੀ ਸੀ।

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> “ਜਦੋਂ ਸੇਸਟਿਯਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਰੰਤ ਹਮਲੇ ਲਈ ਅਨੁਕੂਲ ਦਿਖਾਈ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਘੇਰਾ ਛੱਡ ਕੇ ਹਟ ਗਏ।” The Great Controversy, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

1880 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਅਤੇ 1890 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਨਿਊ ਹੈਮਪਸ਼ਾਇਰ ਤੋਂ ਸੈਨੇਟਰ ਹੈਨਰੀ ਡਬਲਿਊ. ਬਲੇਅਰ ਨੇ ਕਾਂਗਰਸ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਬਿਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦੇ ਦਿਨ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਬਿਲ ਆਮ ਤੌਰ ‘ਤੇ “ਬਲੇਅਰ ਸੰਡੇ ਬਿਲਜ਼” ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਸੈਨੇਟਰ ਬਲੇਅਰ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪਾਲਨਾ ਦੇ ਦਿਨ ਵਜੋਂ ਮਨਾਉਣ ਦੇ ਪ੍ਰਬਲ ਸਮਰਥਕ ਸਨ। ਉਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਏਕਸਾਰ ਦਿਨ ਅਮਰੀਕੀ ਸਮਾਜ ਉੱਤੇ ਸਕਾਰਾਤਮਕ ਨੈਤਿਕ ਅਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਏਗਾ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮਰਥਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਧਾਰਮਿਕ ਸਮੂਹਾਂ ਵੱਲੋਂ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਵੀ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਬਾਰੇ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

ਇਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਧਾਨ ਪਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪ੍ਰਯਾਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਣਾ ਨਿਯਤ ਸੀ। ਬਲੇਅਰ ਬਿੱਲਾਂ ਦੀ ਇਹੀ ਲੜੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ 1888 ਦੀ ਜਨਰਲ ਕਾਨਫਰੰਸ ਅਧਿਵੇਸ਼ਨ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਏ. ਟੀ. ਜੋਨਜ਼ ਨੇ ਕਾਂਗਰਸ ਦੇ ਹਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਇਤਨੀ ਵਾਕਪਟੂਤਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ। ਕੁਝ ਪ੍ਰਯਾਸਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੈਨੇਟਰ ਬਲੇਅਰ ਆਪਣੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਦਿਵਸ ਲਈ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਅਭਿਆਨ ਦੀ ਗਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠਾ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਦਿਵਸ (ਐਤਵਾਰ) ਦੇ ਨਿਹਿਤ ਅਰਥਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ, ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਭਿਲੇਖ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

ਉਸ ਦੀਆਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਹੈ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਉੱਧਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ, “ਤਦ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਛੋਟੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਵਜੋਂ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਹਾੜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਨਿਰਲੇਪ ਘਰਾਂ ਵੱਲ ਜਾਇਆ ਜਾ ਸਕੇ।” ਉਸ ਨੇ ਵਾਰੰਵਾਰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਹਾਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ 1888 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਹਾਤੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਸੰਬੰਧੀ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਨਿਕਟ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋਵੇਗੀ। 1888 ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਹਾਤੀ ਜੀਵਨ ਸੰਬੰਧੀ ਉਸ ਦੇ ਲਿਖਿਤ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਸਲਾਹ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਬਲੇਅਰ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਿਵਸ ਸੰਬੰਧੀ ਬਿੱਲਾਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਲਈ ਉਹ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਸਨ; ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਬਲੇਅਰ ਦੇ ਬਿੱਲ ਉਸ ਕਾਰਜ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਗਤੀ ਕਾਇਮ ਨਾ ਰੱਖ ਸਕੇ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੁਕ ਗਏ, ਤਦ ਵੀ ਭੱਜ ਜਾਣ ਲਈ ਉਹ “ਨਿਸ਼ਾਨ” ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵੇਮਾਰਕ—ਪਹਿਲੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ—ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਸੈਸਟਿਅਸ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੀਤੁਸ ਦੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਉਸ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਦੇ ਆਉਣ ਵੇਲੇ ਕੋਈ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਅਜੇ ਵੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰ ਜਾਣਗੇ।

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਅਵਧੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੁਆਰਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਅਵਧੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦਾ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲੀ ਨਿਆਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਅਵਧੀ ਰੋਮ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦਾ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅਵਧੀਆਂ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਬਿਲਕੁਲ ਅੱਖਰਸ਼ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਸੀ। ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਵੀ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ, ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬਿਲਕੁਲ ਅੱਖਰਸ਼ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੋਏ, ਤਦ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ, ਆਇਤਾਂ ਇਕੀ ਤੋਂ ਅਠਾਈ ਤੱਕ ਵੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਖਰੀ ਅੱਠ ਆਯਤਾਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਦੋਂ “ਹਰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਪ੍ਰਭਾਵ” ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ “ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਲਗਾਏਗਾ।” ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਉਹ ਦੋ ਕਾਲ-ਖੰਡ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦੇ ਜਾਂਚਕਾਰੀ ਨਿਆਂ, ਅਤੇ ਸੂਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ਿਆ ਦੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਅੰਦਰਲਾ ਹਰ ਦਰਸ਼ਨ ਆਪਣੀ ਸੰਪੂਰਣ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪੂਰਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਵਰਗ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਮਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੂਕਾ ਦੇ ਇਕੀਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਇੱਕ “ਨਿਸ਼ਾਨੀ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪੀੜ੍ਹੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ।

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

ਉਜਾੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਿਨਾਉਣੀ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਭੱਜ ਜਾਣ ਦੇ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਦੋ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ—ਅਵਧੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੱਕ ਜੀਉਂਦੀ ਰਹੇਗੀ, ਇਹ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

ਲੂਕਾ ਅਧਿਆਇ ਇਕੀ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ 66 ਈਸਵੀ ਤੋਂ 70 ਈਸਵੀ ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਾਢੇ ਸਾਲ ਰੌੰਦਿਆਂ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਆਤਮਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਸਾਢੇ ਸਾਲ ਰੌੰਦਿਆਂ ਜਾਣ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਲੜੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ 538 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ।

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਫੌਜਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖੋ, ਤਦ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਉਜਾੜ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਤਦ ਜੋ ਯਹੂਦੀਆ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਉਹ ਪਹਾੜਾਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਜਾਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ, ਉਹ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਜਾਣ; ਅਤੇ ਜੋ ਦੇਹਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ, ਉਹ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਾ ਕਰਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਦਲੇ ਦੇ ਦਿਨ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪਰ ਹਾਇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਗਰਭਵਤੀ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾਉਣਗੀਆਂ! ਕਿਉਂਕਿ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਕਲੇਸ਼ਤਾ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਣਗੇ; ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਦ ਤਕ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਲੂਕਾ 21:20–24।

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੇ “ਸਮੇਂ” ਬਹੁਵਚਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸਾਲ 70 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਦੋਵੇਂ—ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ—ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹੋ ਹੀ ਉਹ ਦੋ ਤਾਕਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ, ਜੋ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ।”

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੂੰ ਜੋ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿਹਾ, “ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਬਲੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਰਹੇਗਾ?” Daniel 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

ਲੂਕਾ ਦੇ ਇਕੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਦੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਵੱਲ ਹੈ, ਜੋ 723 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਏ ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ। ਸਾਲ 538 ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਸ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸਮਾਨ ਅਵਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ। ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਅਵਧੀ ਉਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੂਕਾ ਦੇ ਇਕੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੌਵੀਹਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ “ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਪੂਰੇ ਹੋਏ। ਜਿਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਰਣਨ ਦੀ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੌਵੀਹਵੀਂ ਆਯਤ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ 1798 ਦੇ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯਿਸੂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ “ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਉਣਾ ਆਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣਗੇ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਵੇਗੀ, ਉਲਝਣ ਸਮੇਤ; ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਗਰਜਦੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਕਰਦੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਢਹਿ ਜਾਣਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਤਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਣਗੇ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗਣ, ਤਦੋਂ ਉੱਪਰ ਵੇਖੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਚੇ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਲੂਕਾ 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

ਯਿਸੂ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੋਣਗੇ,” ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਚਿੰਨ੍ਹ, ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਵਿਪਤਾ, ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਕੰਬਾਇਆ ਜਾਣਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਸਨ।

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਕੇਵਲ ਪੂਰਵ-ਸੂਚਨਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣਗੇ।’ Luke 21:25. ‘ਸੂਰਜ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਆਪਣੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਾਰੇ ਡਿਗ ਪੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ ਉਹ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਸਮੇਤ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖਣਗੇ।’ Mark 13:24–26. ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਰਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣੇ ਹਨ: ‘ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭੂਚਾਲ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਟਾਟ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਲਹੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।’ Revelation 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> “ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਉੱਨੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਸਾਲ 1755 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਭੂਚਾਲ ਆਇਆ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ....”

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> “ਪੱਚੀ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਗਲਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ—ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਚੰਦ ਦਾ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਗੰਭੀਰ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜੈਤੂਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਕਲੀਸਿਆ ਲਈ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ,—ਅਰਥਾਤ ਪਾਪਾਈ ਜ਼ੁਲਮ-ਸਤਾਅ ਦੇ 1260 ਸਾਲ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਘਟਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ,—ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁਝ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਜਦੋਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਦੇਖੀ ਜਾਵੇਗੀ: ‘ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਕਲੇਸ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ ਅੰਧੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਆਪਣਾ ਚਾਨਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ।’ ਮਰਕੁਸ 13:24। 1260 ਦਿਨ, ਅਰਥਾਤ ਸਾਲ, 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਇੱਕ ਚੌਥਾਈ ਸਦੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਜ਼ੁਲਮ-ਸਤਾਅ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੁਕ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਜ਼ੁਲਮ-ਸਤਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰਮਈ ਹੋਣਾ ਸੀ। 19 ਮਈ, 1780 ਨੂੰ, ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋਈ....”

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> “ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਆਮਦ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਨੰਦਿਤ ਹੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ‘ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗਣ,’ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਤਾਂ ਉੱਪਰ ਵੇਖੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।’ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਨੁਯਾਇੀਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਬਸੰਤ ਦੇ ਕਲੀ ਲਾਉਂਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਵੱਲ ਦਿਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ: ‘ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੁਣ ਕੋਪਲਾਂ ਕੱਢਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਵੇਖ ਕੇ ਜਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗਰਮੀ ਹੁਣ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋਦੀਆਂ ਵੇਖੋ, ਤਾਂ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਨੇੜੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।’ ਲੂਕਾ 21:28, 30, 31।” The Great Controversy, 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

ਤਿੰਨਾਂ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪੱਖੀ ਲਾਗੂਤਾ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੁਆਰਾ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੁਆਰਾ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ (ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ), ਜਾਂ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ (ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ) ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨ (ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ), ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੁਆਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਹਰ ਇਕ ਅਵਧੀ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਇਕੱਲੇ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਦੁਆਰਾ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਣਗੇ, ਜੋ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਾਂ ਲਈ ਭੱਜਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਅਵਧੀ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਕਈ “ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ” ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਇਕੱਲੇ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਅਵਧੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> “ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੂਰਜ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸਮੂਹ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ। ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਤੁਰੰਤ ਇੱਕ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਟ ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਨੂੰ ਡਰ ਅਤੇ ਹੱਕੇ-ਬੱਕੇਪਣ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਧਰਮੀ ਆਪਣੀ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਵਿੱਚ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਆਪਣੀ ਮਰਯਾਦਿਤ ਗਤੀ ਤੋਂ ਹਟੀ ਹੋਈ ਜਾਪਦੀ ਹੈ। ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਗਣੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਘਣੇ, ਕਾਲੇ ਬੱਦਲ ਉੱਠਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਅਵਰਨਣੀਯ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਖੇਤਰ ਹੈ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਜਲਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ‘ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ।’ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 16:17।” The Great Controversy, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

ਰੋਮ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹੋਰ ਭੇੜ, ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਭੱਜ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਸਮਾਂ “ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਚਰਜਾਂ” ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਮਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ “ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਸੀਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਜੀਊਂਦੀ ਲਾਉਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਜਾਂਚਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਰੋਮ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਉੱਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

ਸੰਪੂਰਣ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਹਫ਼ਤੇ ਦੁਆਰਾ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਮੱਧਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਲੀਬ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਦੋਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਮੋਹਰ ਮੌਜੂਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੱਧਲਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚ” ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਪਹਿਲੇ, ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਸੀਹ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਆਖ਼ਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੱਧ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਉਹੀ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅੱਖਰ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਧਰਤੀ ਦੇ ਪਸ਼ੂ ਦੁਆਰਾ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ “ਬੋਲਣ” ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਧਵਜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਭੱਜ ਜਾਣ ਦੇ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਜੋ ਧਵਜ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੇ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਹ “ਚਿੰਨ੍ਹ” ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਿਸੂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਲੂਕਾ ਅਧਿਆਇ ਇਕੀ ਵਿੱਚ ਚੇਲੇ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਮੰਦਰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁਰੂ ਜੀ, ਪਰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਦੋਂ ਹੋਣਗੀਆਂ? ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਘਟਣ ਨੂੰ ਹੋਣਗੀਆਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਕੀ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਵੇਗਾ? ਲੂਕਾ 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਨ 70 ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਸ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਪਦ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ “ਸਮੇਂ” ਕਦੋਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ।

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> ਅਤੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਕੇ ਲਿਜਾਏ ਜਾਣਗੇ; ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਲੂਕਾ 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

ਇਹ ਧਾਰਣਾ ਕਿ ਇਹ ਆਇਤ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ-ਵਿਗਿਆਨਕ ਮੂਰਖਤਾ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਫਿਊਚਰਿਜ਼ਮ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਆਇਤ ਦੀ ਸਹੀ ਲਾਗੂਤਾ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ, ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੇ ਪਾਠਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਦੌਰਾਨ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਹਮਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਹਟ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਆਤਮਿਕ ਲਾਗੂਤਾ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰੇਰੀ ਪੌਲੁਸ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੋਂਦਿਆ ਜਾਣਾ 538 ਤੋਂ 1798 ਤੱਕ ਦੇ ਪੋਪਾਈ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> ਪਰ ਜੋ ਪ੍ਰਾਂਗਣ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਪ ਨਾ ਲੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦਣਗੇ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਰਹਿਣਾ ਛੱਡ ਗਈ।

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> ਕਿੰਨੇ ਹੀ ਲੋਕ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖਣਾ ਇਕ ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਮੁਕਤੀਦਾਤਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਮੌਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਥਾਨਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ! ਪਰ ਪੁਰਾਣਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਕਦੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸ਼ੁੱਧ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ।” Review and Herald, June 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਮਿਲਰਾਈਟ ਕਾਲ ਨੂੰ ਪਰਚਿਤ ਕਰਵਾਇਆ, ਜਦ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣਗੇ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋਵੇਗੀ, ਹੈਰਾਨੀ ਸਮੇਤ; ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਲਹਿਰਾਂ ਗਰਜਣਗੀਆਂ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਿਆਂ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਤਦ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਆਉਂਦਾ ਦੇਖਣਗੇ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਲੱਗਣ, ਤਦ ਉੱਪਰ ਵੇਖੋ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਉੱਚੇ ਕਰੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਲੂਕਾ 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿਲਰਵਾਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਆਰੰਭ ਕਰਾਇਆ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਕਦੇ ਨਾ ਚੂਕਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਰੇ ਹੋਏ।

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “ਸੂਰਜ, ਚੰਦਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪੂਰੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ।” Review and Herald, November 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਲੂਕਾ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕੀ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “16 ਦਸੰਬਰ, 1848 ਨੂੰ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਹਿਲਾਏ ਜਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤਾ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੱਤੀ, ਮਰਕੁਸ ਅਤੇ ਲੂਕਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਜ ਕੀਤੀਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦਿੰਦਿਆਂ ‘ਆਕਾਸ਼’ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਆਕਾਸ਼ ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ‘ਧਰਤੀ’ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਧਰਤੀ ਹੀ ਸੀ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਾਜ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਤਦ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੋਂ ਹਿਲਾਏ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਿਲਾਏ ਜਾਣਗੇ।

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “ਘਣੇ, ਭਾਰੇ ਬੱਦਲ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਆਕਾਸ਼-ਮੰਡਲ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿੱਛੇ ਨੂੰ ਲੁੜਕ ਗਿਆ; ਤਦ ਅਸੀਂ ਓਰਾਇਨ ਵਿੱਚ ਉਸ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਥਾਨ ਰਾਹੀਂ ਉੱਪਰ ਵੇਖ ਸਕੇ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਆਈ। ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਸਥਾਨ ਰਾਹੀਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰੇਗਾ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਹੁਣ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਘਟਨਾਵਾਂ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਯੁੱਧ, ਅਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਅਫ਼ਵਾਹਾਂ, ਤਲਵਾਰ, ਕਾਲ, ਅਤੇ ਮਹਾਮਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਇਸ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵੀ, ਹਿਲਾ ਦੇਵੇਗੀ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੈ ਜੋ ਕੁਝ ਲੋਕ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਅਰਥਾਤ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ—ਪਰ ਇਹ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦਾ ਹਿਲਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।” Early Writings, 41.

Back to Articles