Article

# The Book of Daniel - Number Twenty-Two

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਨੰਬਰ ਬਾਈਵਾਂ

Unveiling the Prophetic Debate: The Methodology of the Latter Rain and the Final Crisis

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਪਰਦਾਫ਼ਾਸ਼: ਬਾਅਦਲੀ ਵਰਖਾ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਕਟ ਦੀ ਵਿਧੀਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਪੱਧਤੀ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 17, 2023

Formats

PDF
Word

The methodology that is sanctioned by God is specifically identified in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine, where the methodology is represented as “line upon line.” On September 11, 2001 the mighty angel of Revelation eighteen descended, and in so doing, he repeated the descent he had made on August 11, 1840. In both cases, after his descent, Babylon was identified as fallen, and a call was made, and soon will be made again, for those still in her communion to come out. In both cases, the event that fulfilled the prediction had a worldwide impact, for just as the first angel’s message was carried to “every mission station in the world” in 1840 the entire world was impacted and understood the event of September 11, 2001. The prophecy that was fulfilled on August 11, 1840 was a prophecy that identified a restraint being placed upon Islam of the second woe, and immediately after September 11, 2001 a restraint was placed upon Islam of the third Woe.

ਉਹ ਵਿਧੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਯਸ਼ਾਯਾਹ ਦੇ ਅੱਠਾਈਂਵੇਂ ਅਤੇ ਉਨੱਤੀਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ “ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਉਤਰਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਸ ਉਤਰਾਉ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜੋ ਉਸ ਨੇ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਉਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਪਤਿਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪੁਕਾਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਮੁੜ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਘਟਨਾ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ 1840 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ “ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਰ ਮਿਸ਼ਨ ਸਟੇਸ਼ਨ” ਤੱਕ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੀ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਗਿਆ। ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਇੱਕ ਐਸੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਉੱਤੇ ਲਗਾਈ ਗਈ ਇੱਕ ਰੋਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਤੀਜੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰੋਕ ਲਗਾਈ ਗਈ।

August 11, 1840 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1798, and September 11, 2001 represents the empowerment of the message that was unsealed at the time of the end in 1989. The primary rule of the movement of the first angel was confirmed on August 11, 1840, and the rule was the day for a year principle. The primary rule of the movement of the third angel was confirmed on September 11, 2001. The rule being that truth is established by bringing “line upon line,” demonstrating that the end is illustrated by the beginning, and that history repeats. The prophetic event of September 11, 2001 is not only established by Sister White’s direct words, but more significantly by the fact that the events perfectly paralleled the same waymark in Millerite history. What was recognized with the event of August 11, 1840 was not the fulfillment of the prophecy, so much as the soundness of the methodology adopted by Miller and his associates.

11 ਅਗਸਤ, 1840 ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਰਥਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਰਥਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹ-ਚਲਾਈ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਿਯਮ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਯਮ “ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸਾਲ” ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਸੀ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹ-ਚਲਾਈ ਦਾ ਮੁੱਖ ਨਿਯਮ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਅੰਤ ਦੀ ਚਿਤ੍ਰਕਾਰੀ ਆਰੰਭ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਂਦਾ ਹੈ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਘਟਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੇ ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਕਿ ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਹੀ ਵੇਮਾਰਕ ਦੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਨਤਰ ਸਨ। 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਦੀ ਘਟਨਾ ਨਾਲ ਜੋ ਗੱਲ ਪਹਿਚਾਣੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਇਤਨੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੰਨੀ ਕਿ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਪਣਾਈ ਗਈ ਪੱਧਤੀ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਸੀ।

> “The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 335.

> “ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੇ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਪੂਰਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਣੀ ਗਈ, ਤਦੋਂ ਭੀੜਾਂ ਦੇ ਭੀੜ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਪਣਾਏ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਸਹੀਤਾ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਆਗਮਨ ਅੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਮਿਲੀ। ਵਿਦਵਾਨ ਅਤੇ ਮਾਣਯੋਗ ਪਦ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਮਿਲਰ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਏ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਇਹ ਕਾਰਜ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫੈਲ ਗਿਆ।” The Great Controversy, 335.

On September 11, 2001, when the latter rain began to be measured, the “debate” was and still is over true or false methodology. The prophecies of the Millerite movement are set forth on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as being designed by the Lord, and also as a fulfillment of Habakkuk chapter two. The message of the Millerites that was produced through “the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and” which thereafter produced the “wonderful impetus” that empowered the message of the Midnight Cry, had been represented upon the two sacred charts. The prophecies represented upon those two sacred charts were identified and established by Miller’s prophetic rules. The charts were a fulfillment of the command in Habakkuk to visually represent the prophecies that had been established by Miller’s methodology upon “tables,” in the plural. Habakkuk chapter two, identifies and is directly connected to the “debate” of Isaiah chapter twenty-seven.

11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ ਮਾਪਿਆ ਜਾਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ “ਵਿਵਾਦ” ਸੱਚੀ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਬਾਰੇ ਸੀ ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੋਵੇਂ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਪ੍ਰਭੂ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਏ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਜੋਂ ਵੀ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ “ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਅਪਣਾਏ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਰਾਹੀਂ” ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ “ਅਦਭੁਤ ਪ੍ਰੇਰਕ ਸ਼ਕਤੀ” ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਚਾਰਟ ਹਬੱਕੂਕ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਉਸ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸਨ ਕਿ ਮਿਲਰ ਦੀ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਬਹੁਵਚਨ ਵਿੱਚ “ਫੱਟੀਆਂ” ਉੱਤੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ, ਯਸ਼ਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਈ ਦੇ “ਵਿਵਾਦ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. Habakkuk 2:1.

> ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਰਹਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਬੁਰਜ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਾਇਨਾਤ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਨਿਹਾਰਦਾ ਰਹਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵਾਂਗਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹਬੱਕੂਕ 2:1.

The word “reproved” in the verse means ‘argued with.’ Habakkuk, representing both the watchmen of the movement of the first and third angels, was going to be argued with, and he wished to understand what he was to answer when the debate began. The answer in the history of the first angel was the production of the two sacred charts, and the answer in the history of the movement of the third angel was the production of the prophetic series titled, Habakkuk’s Two Tables. The charts and the series were built upon the methodology represented in each of those respective histories. In Habakkuk, the methodology represents what the watchmen use to establish the message, and it also identifies the issue that is “debated,” which in turn produces two classes of worshippers.

ਇਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ “reproved” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਤਰਕ ਕੀਤਾ ਗਿਆ’ ਜਾਂ ‘ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।’ ਹਬੱਕੂਕ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਚਲਹਿਤ ਦੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਤਰਕ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੋ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਰਟਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਿਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦਾ ਉੱਤਰ “ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ” ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਸੀ। ਚਾਰਟ ਅਤੇ ਇਹ ਲੜੀ ਉਹਨਾਂ ਸੰਬੰਧਿਤ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਿਧੀ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਿਤ ਸਨ। ਹਬੱਕੂਕ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਿਧੀ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਉਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਉਪਯੋਗ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਮੁੱਦੇ ਦੀ ਵੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ “ਵਿਵਾਦ” ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਾਂਹ ਚਲ ਕੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> I will stand upon my watch, and set me upon the tower, and will watch to see what he will say unto me, and what I shall answer when I am reproved. And the Lord answered me, and said, Write the vision, and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time, but at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry. Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:1–4.

> ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਉੱਤੇ ਖਲੋਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਮੀਨਾਰ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਵੇਖਾਂਗਾ ਕਿ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਠਪਕਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂ। ਤਦ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਲਿਖ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫੱਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਲਿਖ, ਤਾਂ ਜੋ ਜੇਹੜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ ਉਹ ਦੌੜ ਸਕੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਹਾਲੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੋਲੇਗਾ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਨਹੀਂ ਠਹਿਰੇਗਾ; ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਦੇਰ ਲਗਾਵੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਇਸ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਆਵੇਗਾ, ਇਹ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਵੇਖੋ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਉੱਚਾ ਹੋਇਆ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਿੱਧਾ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਧਰਮੀ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ। ਹਬੱਕੂਕ 2:1–4.

One class is justified by faith, and the other class is lifted up in soul, as represented by the Pharisee and the Publican. The Pharisees trusted in a methodology that was based upon custom and tradition, and the Pharisee also represented a religious system who maintained control of their flock by implementing a hierarchical system governed by those who professed to be the chosen people of God, and the defenders of truth, but who ultimately participated in the crucifixion of the Truth. The prophetic “debate” of Isaiah chapter twenty-seven, is over true and false biblical methodology. The antagonists in the “debate” are those who follow the methodology of the Elijah for that time, and the long-established system of theological experts, that is typified by the Sanhedrin in the time of Christ.

ਇੱਕ ਵਰਗ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਵਰਗ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਫਰੀਸੀ ਅਤੇ ਮਹਿਸੂਲੀਆ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਰੀਸੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਪੱਧਤੀ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕੀਤਾ ਜੋ ਰਸਮ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਰੀਸੀ ਉਸ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਝੁੰਡ ਉੱਤੇ ਕਾਬੂ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੀ ਸੀ, ਇੱਕ ਅਨੁਕ੍ਰਮਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਲਾਗੂ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਰੱਖਿਅਕ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸੱਚ ਦੀ ਸਲੀਬੀ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀਦਾਰ ਹੋਏ। ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਈ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ “ਬਹਿਸ” ਸੱਚੀ ਅਤੇ ਝੂਠੀ ਬਾਈਬਲੀ ਪੱਧਤੀ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਇਸ “ਬਹਿਸ” ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੱਖ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਐਲੀਆਹ ਦੀ ਪੱਧਤੀ ਦਾ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਵਿਗਿਆਨ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਦੀ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਨਹੇਡ੍ਰਿਨ ਹੈ।

Chapter twenty-seven identifies that the “debate” begins when he “stayeth,” or when God restrains “his rough wind,” in the “day of the east wind.” “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged.” The word “purged” means atoned for, and represents the blotting out of sin in the investigative judgment. The methodology that is debated over, represents the test that must be passed, if the sins of God’s people are to be blotted out. The methodology of Elijah as a test is represented in the history of Christ, where we have been forewarned that in that time, those who rejected the message of John the Baptist (who Christ identified as Elijah), could not be benefitted by the teachings of Jesus.

ਸਤਾਈਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਵਿਵਾਦ” ਤਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ “ਠਹਿਰਾਂਦਾ ਹੈ,” ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ “ਪੂਰਬੀ ਪੌਣ ਦੇ ਦਿਨ” ਵਿੱਚ “ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਪੌਣ” ਨੂੰ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। “ਮਾਪ ਅਨੁਸਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਫੁੱਟ ਨਿਕਲੇਗੀ, ਤੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰੇਂਗਾ: ਉਹ ਪੂਰਬੀ ਪੌਣ ਦੇ ਦਿਨ ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਪੌਣ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਸੇ ਰਾਹੀਂ ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਬਦੀ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।” “ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪਾਪ ਦਾ ਕਫ਼ਾਰਾ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦੇ ਮਿਟਾਏ ਜਾਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਵਿਧੀ ਉੱਤੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਕਸੌਟੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ, ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਏ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਕਸੌਟੀ ਵਜੋਂ ਇਲਿਆਹ ਦੀ ਵਿਧੀ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਇਲਿਆਹ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ), ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਲਾਭਾਨਵਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ।

The message of the latter rain is represented as the teachings of Jesus, for He is the Word, and more than this, the latter rain is represented as “the refreshing”, which is defined as “the presence of the Lord”.

ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਯਿਸੂ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਬਚਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ, ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਨੂੰ “ਤਾਜਗੀ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ “ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ” ਹੈ।

> Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; And he shall send Jesus Christ, which before was preached unto you. Acts 3:19, 20.

> ਇਸ ਲਈ ਤੋਬਾ ਕਰੋ ਅਤੇ ਮਨ ਫੇਰੋ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਏ ਜਾਣ, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵੱਲੋਂ ਤਾਜਗੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ; ਅਤੇ ਉਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਭੇਜੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ 3:19, 20.

Sister White identifies that the angel that descended in Revelation chapter ten, on August 11, 1840, “was no less a personage than Jesus Christ.” The angel that descended on September 11, 2001, would therefore be “no less a personage than Jesus Christ.” His descent in either history identifies the beginning of the prophetic “debate” over true or false methodology, for it is represented by the book in His hand that God’s people were commanded to eat. When in Galilee, Jesus instructed the disciples that they must eat His flesh and drink His blood, for He claimed there that He was the bread sent down from heaven. He lost more disciples there than any other point in his ministry, and those that left, never returned. Those that left, did so because they chose to analyze His teachings with the false methodology of taking His words in their literal sense, instead of applying them in the correct spiritual sense. The “debate” of Isaiah twenty-seven, is a prophetic waymark that has several witnesses to establish that it represents an established professed system of biblical analysis in confrontation with the methodology represented by the Elijah messenger.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੂਤ ਥੱਲੇ ਉਤਰਾ ਸੀ, 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਨੂੰ, ਉਹ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।” ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਦੂਤ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਉਤਰਾ, ਉਹ ਵੀ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।” ਉਸ ਦਾ ਉਤਰਨਾ, ਦੋਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੱਚੀ ਜਾਂ ਝੂਠੀ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਉੱਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ “ਵਿਵਾਦ” ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਪੁਸਤਕ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਗਲੀਲ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮਾਸ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਪੀਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਹ ਰੋਟੀ ਹੈ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰੀ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੋੜ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਚੇਲੇ ਗੁਆਏ, ਅਤੇ ਜੋ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਉਹ ਕਦੇ ਮੁੜ ਨਾ ਆਏ। ਜੋ ਛੱਡ ਕੇ ਗਏ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਗਏ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਉਸ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਦੀ ਝੂਠੀ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ, ਸਹੀ ਆਤਮਿਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ। ਯਸਾਯਾਹ ਸਤਾਈ ਦਾ “ਵਿਵਾਦ” ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਗਵਾਹ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਬਾਈਬਲੀ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਦੀ ਇੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ, ਏਲੀਆਹ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਿਧੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟੱਕਰ ਵਿੱਚ, ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

It marks a specific point in the progressive passing by of the former covenant and chosen people of God, and the beginning of the covenant relationship with those “who in times past, were not the people of God.” The “debate,” more importantly represents the beginning of the period of time that concludes with the soon-coming Sunday law. The Alpha and Omega always represents the end with the beginning, and in so doing the very “debate” becomes a symbol of one of the sins of our fathers, that must be acknowledged and confessed, in order to fulfill the Leviticus twenty-six prayer.

ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਾਅਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਕ੍ਰਮਵੱਧੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪਾਸੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ “ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਹੀਂ ਸਨ।” ਹੋਰ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤੌਰ ‘ਤੇ, ਇਹ “ਵਿਵਾਦ” ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸਦਾ ਹੀ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹੀ “ਵਿਵਾਦ” ਸਾਡੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮੰਨਣਾ ਅਤੇ ਅੰਗੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।

Daniel’s prayer of chapter nine, represents the prayer that must be offered at the conclusion of the three and a half days of Revelation eleven. That period of time is represented in Isaiah twenty-seven as the period when “the defenced city shall be desolate, and the habitation forsaken, and left like a wilderness: there shall the calf feed, and there shall he lie down, and consume the branches thereof. When the boughs thereof are withered, they shall be broken off: the women come, and set them on fire: for it is a people of no understanding: therefore he that made them will not have mercy on them, and he that formed them will show them no favour.”

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਉਸ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਯਸਾਯਾਹ ਸਤਾਈਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਅਵਧੀ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਕਿਲਾਬੰਦ ਸ਼ਹਿਰ ਉਜਾੜ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਵਸੇਬਾ ਤਿਆਗਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਂਗ ਛੱਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਉੱਥੇ ਬੱਛੜਾ ਚਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੇਟੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਚੱਟ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਸੁੱਕ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਤਦ ਉਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ; ਔਰਤਾਂ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਸਾੜਣਗੀਆਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸਮਝ ਨਹੀਂ; ਇਸ ਲਈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਇਆ ਹੈ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਹੈ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਵਿਖਾਵੇਗਾ।”

The two witnesses are shown “no favor,” for they proclaimed a false prediction that ushered in the “wilderness” period of three and a half days. They then became a “people of no understanding,” though they previously had been the “defenced city.” That city then became “desolate” and a “habitation” that was “forsaken”. It became dead dry bones lying in the street of the city of Sodom and Egypt. When the dead are then called to arise, they are tested by the sins of their fathers, which includes the “debate” at the beginning of the period that starts with the empowerment of the first message and ends with the arrival of the third message. The debate is whether to accept or reject the methodology represented by the Elijah of their history. In 1863, the fathers of Adventism rejected the message of Moses’ “seven times,” that had been presented by Elijah.

ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਉੱਤੇ “ਕੋਈ ਕਿਰਪਾ” ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਝੂਠੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਸਾੜ੍ਹੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੇ “ਜੰਗਲ” ਕਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ ਉਹ “ਸਮਝ-ਰਹਿਤ ਲੋਕ” ਬਣ ਗਏ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ “ਗੜ੍ਹੀ ਹੋਈ ਨਗਰੀ” ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਹ ਨਗਰੀ “ਉਜਾੜ” ਹੋ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ “ਵਸਾਹਟ” ਬਣ ਗਈ ਜੋ “ਛੱਡੀ ਹੋਈ” ਸੀ। ਉਹ ਸੋਦਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਦੀ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਮੁਰਦੀਆਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੱਡੀਆਂ ਬਣ ਗਈ। ਜਦੋਂ ਫਿਰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਉੱਠਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਕਾਲ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ “ਵਿਵਾਦ” ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਰੱਥ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ Elijah ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। 1863 ਵਿੱਚ, Adventism ਦੇ ਪਿਤਰਾਂ ਨੇ Moses ਦੇ “seven times” ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਜੋ Elijah ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

Beginning in July, of 2023 the withered boughs of Isaiah twenty-seven must decide if they will repeat the sins of the church in Galilee, and the history of 1863, as well as the history of September 11, 2001. To reject the methodology represented by Habakkuk chapter two, and Isaiah twenty-seven, and by Elijah, John the Baptist and William Miller is to repeat the sins of our fathers, instead of being benefited by the sacred ensamples that were record for those upon whom the ends of the earth have come.

ਜੁਲਾਈ 2023 ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਦਿਆਂ, ਯਸਾਯਾਹ ਸਤਾਈ ਦੇ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਡਾਲਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਰਣੈ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਗਲੀਲ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ 1863 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ, ਨਾਲ ਹੀ 11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ, ਦੁਹਰਾਉਣਗੇ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਸਤਾਈ, ਅਤੇ ਇਲੀਆਹ, ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਦੁਹਰਾਈਏ, ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਉਦਾਹਰਣਾਂ ਤੋਂ ਲਾਭ ਉਠਾਈਏ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਪਏ ਹਨ।

> Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come. Wherefore let him that thinketh he standeth take heed lest he fall. There hath no temptation taken you but such as is common to man: but God is faithful, who will not suffer you to be tempted above that ye are able; but will with the temptation also make a way to escape, that ye may be able to bear it. Wherefore, my dearly beloved, flee from idolatry. I speak as to wise men; judge ye what I say. 1 Corinthians 10:11–15.

> ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਾਸਤੇ ਵਾਪਰੀਆਂ; ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕੋਈ ਸਮਝਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ ਕਿ ਕਿਤੇ ਉਹ ਡਿੱਗ ਨਾ ਪਏ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਪਰਖ ਨਹੀਂ ਆਈ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਸਾਂਝੀ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਸਮਰਥਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਪਰਖੇ ਜਾਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ; ਸਗੋਂ ਪਰਖ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਬਚ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਵੀ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਸਕੋ। ਇਸ ਲਈ, ਮੇਰੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਿਯੋ, ਮੂਰਤੀਪੂਜਾ ਤੋਂ ਭੱਜੋ। ਮੈਂ ਬੁੱਧੀਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਹਾਂ; ਜੋ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਪਰਖੋ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 10:11–15.

The sacred methodology establishes the message of the Midnight Cry, which is the latter rain message. That message, when eaten spiritually produces a corresponding experience as certainly as Daniel and the three worthies’ diet of pulse, produced a fairer and fatter countenance. But in Habakkuk chapter two, the stumbling block for those who reject the offer of justification by faith, is pride which prevents them from following on to know the Lord. If there is ever a time when God’s people cannot put off the work of accepting the true methodology, and eating the message from the angel’s hand, it is now!

ਪਵਿੱਤਰ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਜਦੋਂ ਆਤਮਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਖਾਧਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਇੱਕ ਤਜਰਬਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਉੱਤਮ ਜਣਿਆਂ ਦੀ ਦਾਲ-ਅਨਾਜ ਦੀ ਖੁਰਾਕ ਨੇ ਹੋਰ ਸੁੰਦਰ ਅਤੇ ਹੱਟੇ-ਕੱਟੇ ਚਿਹਰੇ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਸਨ। ਪਰ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਠੋਕਰ ਦਾ ਪੱਥਰ ਅਹੰਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸੱਚੀ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਅਤੇ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਖਾਣ ਨੂੰ ਮੁਲਤਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੁਣ ਹੈ!

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “ਸਾਨੂੰ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਉਹ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਓਸ ਅਤੇ ਵਰਖਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵਰ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਪਛਾਣਣਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬਣਾਉਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਟੁਕੜਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਦਇਆਵਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰੀਏ, ਤਦ ਹਰ ਇਕ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ‘ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਕੋਮਲ ਕਲੀ ਨਿਕਾਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਾਗ਼ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੀਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਉੱਗਣ ਦੇਂਦਾ ਹੈ; ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਸਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਗਾਏਗਾ।’ ਯਸਾਯਾਹ 61:11. ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

God’s prophetic Word has identified that when the great buildings of New York City were thrown down, the angel of Revelation eighteen would descend and “Revelation eighteen, verses one through three would be fulfilled.” Isaiah twenty-seven identifies that time as the “day of the east wind,” and it is the time when “the rough wind” is restrained. “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” Sister White identifies the very same time.

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਇਮਾਰਤਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਦੂਤ ਉਤਰੇਗਾ ਅਤੇ “ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ, ਆਇਤਾਂ ਇੱਕ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਤੱਕ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ।” ਯਸਾਯਾਹ ਸਤਾਈਂ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ “ਪੂਰਬੀ ਪਵਨ ਦੇ ਦਿਨ” ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਪ੍ਰਚੰਡ ਪਵਨ” ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind.” ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਉਸੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> “At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “ਉਸ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੰਕਟ ਆ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਣਗੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਰੋਕੇ ਰੱਖੇ ਜਾਣਗੇ ਤਾਂ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਪਏ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ‘ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ,’ ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵੱਲੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਜ਼ਗੀ, ਆਵੇਗੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰੇ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਉਡੇਲੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।” Early Writings, 85.

The power that angers the nations arrived when the latter rain began to fall. But as soon as that power angered the nations, it was held in check, for Isaiah recorded that he “stayeth his rough wind.” The rough wind, is the east wind, and that wind is restrained when the latter rain begins to sprinkle, and the work of salvation is closing. The closing work of salvation is the sealing time. “Line upon line” the rough, or east wind that is restrained during the sealing of the one hundred and forty-four thousand is the four winds of Revelation chapter seven.

ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਈ ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਰ੍ਹਣ ਲੱਗੀ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਰੋਕੀ ਗਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਆਪਣੀ ਤਿੱਖੀ ਆੰਧੀ ਨੂੰ ਰੋਕ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।” ਉਹ ਤਿੱਖੀ ਆੰਧੀ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਛਿੜਕਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਹਵਾ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ। “ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ” ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਤਿੱਖੀ, ਅਰਥਾਤ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਰੋਕੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਹਨ।

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਚਾਰ ਕੋਨਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਚਾਰਾਂ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਨਾ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਹਵਾ ਵੱਗੇ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਨੂੰ ਪੂਰਬ ਵੱਲੋਂ ਚੜ੍ਹਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ, ਨਾ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਾ ਰੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਓ, ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦਾਸਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਨਾ ਲਾ ਲਈਏ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 7:1–3.

The sealing of the one hundred and forty-four thousand was typified by Christ’s triumphal entry into Jerusalem. There Christ, for the only time in His life, rode upon an ass (a symbol of Islam), and Lazarus led the procession into Jerusalem. Sister White identifies Lazarus as the symbol of the seal in that history.

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮਸੀਹ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉੱਥੇ ਮਸੀਹ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਸੇ ਇਕ ਵਾਰ, ਇਕ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰੀ ਕੀਤੀ (ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ), ਅਤੇ ਲਾਜ਼ਰਸ ਨੇ ਜਲੂਸ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਲੈ ਚੱਲਿਆ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਲਾਜ਼ਰਸ ਨੂੰ ਮੋਹਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ।

> “In delaying to come to Lazarus, Christ had a purpose of mercy toward those who had not received Him. He tarried, that by raising Lazarus from the dead He might give to His stubborn, unbelieving people another evidence that He was indeed ‘the resurrection, and the life.’ He was loath to give up all hope of the people, the poor, wandering sheep of the house of Israel. His heart was breaking because of their impenitence. In His mercy He purposed to give them one more evidence that He was the Restorer, the One who alone could bring life and immortality to light. This was to be an evidence that the priests could not misinterpret. This was the reason of His delay in going to Bethany. This crowning miracle, the raising of Lazarus, was to set the seal of God on His work and on His claim to divinity.” The Desire of Ages, 528, 529.

> “ਲਾਜ਼ਰਸ ਕੋਲ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰਨ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇੱਕ ਦਇਆਪੂਰਣ ਉਦੇਸ਼ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਠਹਿਰਿਆ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਲਾਜ਼ਰਸ ਨੂੰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਗਾ ਕੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਠੀਲੇ, ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਹੋਰ ਇੱਕ ਸਬੂਤ ਦੇ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ‘ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਅਤੇ ਜੀਵਨ’ ਹੈ। ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਦੀਆਂ ਗਰੀਬ, ਭਟਕਦੀਆਂ ਭੇੜਾਂ ਨੂੰ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦੇਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਣਤੋਬਾ ਅਵਸਥਾ ਕਾਰਨ ਉਸ ਦਾ ਹਿਰਦਾ ਟੁੱਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਮਨ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਬੂਤ ਦੇਵੇ ਕਿ ਉਹੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਕ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਕਲੌਤਾ ਹੈ ਜੋ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਅਮਰਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਐਸਾ ਸਬੂਤ ਹੋਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਜਾਜਕ ਗਲਤ ਅਰਥ ਨਾ ਲਗਾ ਸਕਣ। ਇਹੀ ਬੈਥਨੀ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਦੇਰੀ ਦਾ ਕਾਰਣ ਸੀ। ਇਹ ਮਹਾਨਤਮ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਕਰਾਮਾਤ, ਲਾਜ਼ਰਸ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦਿਵਯਤਾ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ।” The Desire of Ages, 528, 529.

The tarrying time that began on July 18, 2020 is represented by Christ’s tarrying before He resurrected Lazarus. The tarrying time of Revelation chapter eleven, ends at the conclusion of the three and a half days. During those days the two witnesses laid dead in the street. And just as Lazarus was to be resurrected following a tarrying time, so too were John’s two witnesses. Once resurrected they lead the procession into Jerusalem, representing the “seal of God,” and the “crowning miracle” that testifies to Christ’s divinity. The resurrection identifies the conclusion of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which takes place while the four winds, the east wind, the rough wind, that arrived on September 11, 2001, is held in check.

18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਠਹਿਰਾਓ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਲਾਜ਼ਰ ਨੂੰ ਜੀਉਂਦਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦਾ ਠਹਿਰਾਓ-ਸਮਾਂ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮੁਰਦੇ ਪਏ ਰਹੇ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਲਾਜ਼ਰ ਨੂੰ ਇਕ ਠਹਿਰਾਓ-ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀਉਂਦਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ। ਇਕ ਵਾਰ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਜਲੂਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ” ਅਤੇ ਉਸ “ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਅਚਰਜ-ਕੰਮ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਦਿਵਯਤਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲਗਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ—ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ, ਉਹ ਪ੍ਰਚੰਡ ਹਵਾ, ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਆਈ ਸੀ—ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

In the hour that is the Sunday law, those winds are released to bring retributive judgment upon the earth beast of Revelation thirteen. They are now even slipping through the fingers of those four angels that are restraining them during the sealing period. One of the most profound references in the Spirit of Prophecy relating to the day of the east wind is found in Testimonies, volume nine. That volume begins the inspired words on page eleven, so it begins symbolically on “nine-eleven”. The title of the chapter is, “The Final Crisis”, but it is also the first chapter of a section titled, “For the Coming of the King”.

ਉਸ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਵਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰਕ ਨਿਆਂ ਲਿਆਉਣ। ਹੁਣ ਉਹ ਇੱਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਉਂਗਲੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਵੀ ਫਿਸਲ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਰਹੇ ਹਨ। ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਦੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਹਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਟੈਸਟਿਮੋਨੀਜ਼, ਖੰਡ ਨੌਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਖੰਡ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬਚਨ ਸਫ਼ਾ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ “ਨੌਂ-ਗਿਆਰਾਂ” ‘ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ, “ਅੰਤਿਮ ਸੰਕਟ”, ਪਰ ਇਹ ਇੱਕ ਭਾਗ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਹੈ, “ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਉਣ ਲਈ”।

There is no evidence that the section and title of the chapter were purposely manipulated by the editors that compiled the volume, yet the coming of the King, is easily recognized as the coming of the bridegroom, which in the parable of the ten virgins occurs with the midnight crisis that is produced in the virgins, by the presence or lack of oil in their vessels. The midnight crisis that is now arriving, is as the title represents—the last crisis for the ten virgins. In that crisis they manifest whether they have the oil, or they don’t. The oil is not simply the Holy Spirit, it is precisely defined as the Holy Spirit, and also as the correct message, and also as the correct character.

ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਭਾਗ ਅਤੇ ਸਿਰਲੇਖ ਨਾਲ ਉਸ ਖੰਡ ਨੂੰ ਸੰਕਲਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਪਾਦਕਾਂ ਨੇ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਹੇਰਾਫੇਰੀ ਕੀਤੀ ਹੋਵੇ; ਤਾਂ ਵੀ, ਰਾਜੇ ਦਾ ਆਉਣਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦੂਲੇ ਦੇ ਆਉਣ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਸੰਕਟ ਨਾਲ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਜਾਂ ਘਾਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦਾ ਸੰਕਟ ਹੁਣ ਆ ਪਹੁੰਚ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਰਲੇਖ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ—ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਲਈ ਆਖਰੀ ਸੰਕਟ। ਉਸ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤੇਲ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਤੇਲ ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਸਟੀਕ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਹੀ ਚਰਿੱਤਰ ਵੀ ਹੈ।

The correct methodology establishes the correct message of the Midnight Cry, and that message, received and acted upon, produces the correct character. That character in the last crisis is the character that receives the seal of God. The process of sealing God’s people began at the arrival of the day of the east wind, on September 11, 2001. The message of that time was then to be eaten. Whether to eat or not to eat is represented by Isaiah’s “debate,” and also by Habakkuk’s question of what the watchmen should answer in the argument. The tarrying time of Matthew twenty-five and Habakkuk concludes with the representation of two classes of worshippers. The tarrying time, represented by three and a half days in Revelation chapter eleven, is almost finished.

ਸਹੀ ਪੱਧਤੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿਰਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਹੀ ਚਰਿੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਚਰਿੱਤਰ ਉਹ ਚਰਿੱਤਰ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹਰ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ, 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਫਿਰ ਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਖਾਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ, ਇਹ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ “ਵਿਵਾਦ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਕਿ ਪਹਿਰੇਦਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰਕ ਵਿੱਚ ਕੀ ਉੱਤਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਮੱਤੀ ਪੱਚੀ ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦਾ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਲਗਭਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

That tarrying time is also represented at the beginning of the chapter in volume nine, with a passage from Hebrews, where Paul paraphrases verse four of Habakkuk chapter two. Paul’s reference places Habakkuk two in the movement of the third angel, for it is in that history that Christ moved into the Most Holy Place, and in that history the light of His high priestly ministry was revealed, and it is in the book of Hebrews that Paul is revealing the clearest revelation of Christ’s high priestly ministry in God’s Word.

ਉਹ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਖੰਡ ਨੌਂ ਦੇ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਤੋਂ ਲਏ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਰਾਹੀਂ, ਜਿੱਥੇ ਪੌਲੁਸ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਦੀ ਆਯਤ ਚਾਰ ਦਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪੌਲੁਸ ਦਾ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਹਬੱਕੂਕ ਦੋ ਨੂੰ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹੇਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਅੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਜੋਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੌਲੁਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕੀ ਸੇਵਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

Habakkuk two in the movement of the first angel did not yet recognize the movement of Christ into the Most Holy Place, for it did not happen until the end of the proclamation of the Midnight Cry. The tarrying time referenced by Paul, is the tarrying time of Habakkuk and Matthew, but it is the tarrying time that would begin on July 18, 2020. The last verse of Habakkuk two represents the conclusion of the Midnight Cry in the Millerite history, and the arrival of the third angel:

ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਣ ਵਿੱਚ ਹਬੱਕੂਕ ਦੋ ਨੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਮਸੀਹ ਦੀ ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਚਲਣ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਪੌਲੁਸ ਵੱਲੋਂ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਹਬੱਕੂਕ ਅਤੇ ਮੱਤੀ ਦਾ ਹੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਠਹਿਰਾਉਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜੋ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਹਬੱਕੂਕ ਦੋ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਆਯਤ ਮਿੱਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ:

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> ਪਰ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਚੁੱਪ ਰਹੇ। ਹਬੱਕੂਕ 2:20.

Testimonies, volume nine emphasizes, beginning on page eleven (nine-eleven), the parable of the ten virgins, the tarrying time and its connection with Habakkuk and Matthew, and the final crisis and September 11, 2001, when the prophetic debate arrived.

ਟੈਸਟਿਮੋਨੀਜ਼, ਖੰਡ ਨੌਂ, ਸਫ਼ਾ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ (ਨੌਂ-ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ) ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਕਥਾ, ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਹਬੱਕੂਕ ਅਤੇ ਮੱਤੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ, ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਕਟ ਅਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001, ਜਦੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

> “Section 1—For the Coming of the King

> “ਭਾਗ 1—ਰਾਜੇ ਦੇ ਆਗਮਨ ਲਈ”

> “‘Yet a little while, and He that shall come will come, and will not tarry.’ Hebrews 10:37.

> “‘ਹੋਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।’ ਇਬਰਾਨੀਆਂ 10:37.”

> “The Last Crisis

> “ਅੰਤਿਮ ਸੰਕਟ”

> “We are living in the time of the end. The fast-fulfilling signs of the times declare that the coming of Christ is near at hand. The days in which we live are solemn and important. The Spirit of God is gradually but surely being withdrawn from the earth. Plagues and judgments are already falling upon the despisers of the grace of God. The calamities by land and sea, the unsettled state of society, the alarms of war, are portentous. They forecast approaching events of the greatest magnitude.

> “ਅਸੀਂ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਗਮਨ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਪਰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਦੰਡ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆ ਡਿੱਗੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਪਤੀਆਂ, ਸਮਾਜ ਦੀ ਅਸਥਿਰ ਹਾਲਤ, ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ, ਅਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤ ਹਨ। ਇਹ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਸੂਚਨਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।”

> “The agencies of evil are combining their forces and consolidating. They are strengthening for the last great crisis. Great changes are soon to take place in our world, and the final movements will be rapid ones.

> “ਬੁਰਾਈ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਸੁਦ੍ਰਿੜ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਖ਼ਰੀ ਮਹਾਨ ਸੰਕਟ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਹੀ ਵੱਡੇ ਬਦਲਾਵ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਾਪਰਨਗੇ।

> “The condition of things in the world shows that troublous times are right upon us. The daily papers are full of indications of a terrible conflict in the near future. Bold robberies are of frequent occurrence. Strikes are common. Thefts and murders are committed on every hand. Men possessed of demons are taking the lives of men, women, and little children. Men have become infatuated with vice, and every species of evil prevails.

> “ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਜੋ ਹਾਲਤ ਹੈ, ਉਹ ਦਿਖਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਕਟਮਈ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਅਖ਼ਬਾਰ ਨਿਕਟ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਏ ਹਨ। ਡਿੱਠੀਆਂ ਡਾਕਾਟੀਆਂ ਬਾਰੰਬਾਰ ਵਾਪਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਹੜਤਾਲਾਂ ਆਮ ਹਨ। ਹਰ ਪਾਸੇ ਚੋਰੀਆਂ ਅਤੇ ਕਤਲ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੈਤਾਂ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆਏ ਮਨੁੱਖ ਪੁਰਸ਼ਾਂ, ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਅਤੇ ਨਿੱਘੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਾਣ ਲੈ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਨੁੱਖ ਬੁਰਾਈ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ।

> “The enemy has succeeded in perverting justice and in filling men’s hearts with the desire for selfish gain.

> “ਵੈਰੀ ਇਨਸਾਫ਼ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਣ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਸੁਆਰਥੀ ਲਾਭ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ ਭਰਨ ਵਿੱਚ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ”

> “‘Justice standeth afar off: for truth is fallen in the street, and equity cannot enter.’ Isaiah 59:14. In the great cities there are multitudes living in poverty and wretchedness, well-nigh destitute of food, shelter, and clothing; while in the same cities are those who have more than heart could wish, who live luxuriously, spending their money on richly furnished houses, on personal adornment, or worse still, upon the gratification of sensual appetites, upon liquor, tobacco, and other things that destroy the powers of the brain, unbalance the mind, and debase the soul. The cries of starving humanity are coming up before God, while by every species of oppression and extortion men are piling up colossal fortunes.

> “‘ਨਿਆਂ ਦੂਰ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਾਈ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਤਾ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ।’ ਯਸਾਯਾਹ 59:14। ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਭੀੜਾਂ ਐਸੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਗਰੀਬੀ ਅਤੇ ਦਰਦਨਾਕ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਲਗਭਗ ਭੋਜਨ, ਆਸਰਾ ਅਤੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣੀਆਂ; ਜਦਕਿ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਲੋਕ ਵੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਲਾਸਤਾ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਂਦੇ ਹਨ, ਆਪਣਾ ਧਨ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸਾਜ-ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਘਰਾਂ ਉੱਤੇ, ਨਿੱਜੀ ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਬੁਰਾ, ਇੰਦ੍ਰੀਅਕ ਵਾਸਨਾਵਾਂ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਉੱਤੇ, ਮਦਿਰਾ, ਤਮਾਕੂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਐਹੋ ਜਿਹੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਉੱਤੇ ਖਰਚ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਗਜ਼ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਨ ਨੂੰ ਅਸੰਤੁਲਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਤਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਭੁੱਖੀ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਜ਼ੁਲਮ ਅਤੇ ਸ਼ੋਸ਼ਣ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾਲ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੇ ਅੰਬਾਰ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।”

> “On one occasion, when in New York City, I was in the night season called upon to behold buildings rising story after story toward heaven. These buildings were warranted to be fireproof, and they were erected to glorify their owners and builders. Higher and still higher these buildings rose, and in them the most costly material was used. Those to whom these buildings belonged were not asking themselves: ‘How can we best glorify God?’ The Lord was not in their thoughts.

> “ਇੱਕ ਮੌਕੇ ‘ਤੇ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸਿਟੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਇਮਾਰਤਾਂ ਮੰਜ਼ਿਲ ਉੱਤੇ ਮੰਜ਼ਿਲ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠ ਰਹੀਆਂ ਸਨ। ਇਹਨਾਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਅੱਗ-ਰੋਧਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਪਣੇ ਮਾਲਕਾਂ ਅਤੇ ਨਿਰਮਾਤਿਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਇਮਾਰਤਾਂ ਹੋਰ ਉੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰ ਉੱਚੀਆਂ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਸਮੱਗਰੀ ਵਰਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਇਮਾਰਤਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛ ਰਹੇ ਸਨ: ‘ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?’ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ।”

> “I thought: ‘Oh, that those who are thus investing their means could see their course as God sees it! They are piling up magnificent buildings, but how foolish in the sight of the Ruler of the universe is their planning and devising. They are not studying with all the powers of heart and mind how they may glorify God. They have lost sight of this, the first duty of man.’

> “ਮੈਂ ਸੋਚਿਆ: ‘ਹਾਏ, ਕਾਸ਼ ਜੋ ਲੋਕ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਧਨ ਲਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਾਰਗ ਨੂੰ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਸਕਣ ਜਿਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ! ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਇਮਾਰਤਾਂ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰ ਬ੍ਰਹਿਮੰਡ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਉਪਾਇ-ਰਚਨਾ ਕਿੰਨੀ ਮੂਰਖਤਾਪੂਰਣ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਅਤੇ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਣ। ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਇਸ ਪਹਿਲੇ ਕਰਤੱਬ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਹਟ ਗਈ ਹੈ।’”

> “As these lofty buildings went up, the owners rejoiced with ambitious pride that they had money to use in gratifying self and provoking the envy of their neighbors. Much of the money that they thus invested had been obtained through exaction, through grinding down the poor. They forgot that in heaven an account of every business transaction is kept; every unjust deal, every fraudulent act, is there recorded. The time is coming when in their fraud and insolence men will reach a point that the Lord will not permit them to pass, and they will learn that there is a limit to the forbearance of Jehovah.

> “ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਉੱਚੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਖੜ੍ਹਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਲਕ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਕਸ਼ੀ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅਨੰਦਿਤ ਹੋਏ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੀ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਲਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਆਂਢੀਆਂ ਵਿੱਚ ਈਰਖਾ ਭੜਕਾਉਣ ਲਈ ਧਨ ਵਰਤਣ ਨੂੰ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਜਿਸ ਧਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਵਸੂਲੀ ਰਾਹੀਂ, ਗਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਪੀਸ ਕੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਭੁੱਲ ਗਏ ਕਿ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਵਪਾਰਕ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਹਰ ਇਕ ਅਨਿਆਈ ਸੌਦਾ, ਹਰ ਇਕ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਦਾ ਕੰਮ, ਉੱਥੇ ਦਰਜ ਹੈ। ਸਮਾਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਧੋਖੇ ਅਤੇ ਧਿੱਠਾਈ ਵਿੱਚ ਉਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘਣ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਖ ਲੈਣਗੇ ਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਸਹਿਨਸ਼ੀਲਤਾ ਦੀ ਵੀ ਇੱਕ ਸੀਮਾ ਹੈ।”

> “The scene that next passed before me was an alarm of fire. Men looked at the lofty and supposedly fire-proof buildings and said: ‘They are perfectly safe.’ But these buildings were consumed as if made of pitch. The fire engines could do nothing to stay the destruction. The firemen were unable to operate the engines.” Testimonies, volume 9, 11–13.

> “ਅਗਲਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲੰਘਿਆ, ਉਹ ਅੱਗ ਲੱਗਣ ਦੇ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਸੰਗਨਾਦ ਦਾ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀਆਂ ਅਤੇ ਕਥਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਅੱਗ-ਰੋਧਕ ਇਮਾਰਤਾਂ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਹਾ: ‘ਇਹ ਤਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਨ।’ ਪਰ ਉਹ ਇਮਾਰਤਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਸਮ ਹੋ ਗਈਆਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਰਾਲ ਦੀਆਂ ਬਣੀਆਂ ਹੋਣ। ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਡੀਆਂ ਇਸ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀਆਂ। ਅੱਗ ਬੁਝਾਉਣ ਵਾਲੇ ਉਹਨਾਂ ਯੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਚਲਾ ਨਾ ਸਕੇ।” Testimonies, volume 9, 11–13.

The “debate” that took place over methodology in the beginning of the period represented by Daniel chapter one; and also represented by Daniel chapters one through three; and also represented by the history beginning on August 11, 1840; and also represented in the history of John chapter six, at the crisis in Galilee; and also represented by the history of September 11, 2001 (until July 18, 2020), is now being repeated, not within Adventism at large, but among the dead dry bones that are being aroused from their lethargy by a “voice” crying in the wilderness.

ਉਹ “ਵਿਵਾਦ” ਜੋ ਵਿਧੀ-ਵਿਧਾਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਉੱਠਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ 1 ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ 1 ਤੋਂ 3 ਤੱਕ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਇਤਿਹਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਯੂਹੰਨਾ ਅਧਿਆਇ 6 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਗਲੀਲ ਦੀ ਸੰਕਟ-ਘੜੀ ਵੇਲੇ, ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ (18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਤੱਕ), ਹੁਣ ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਵਿਆਪਕ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹਨਾਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕੇ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਦੀ ਇੱਕ “ਆਵਾਜ਼” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਸਤਤਾ ਵਿੱਚੋਂ ਜਗਾ ਰਹੀ ਹੈ।

We will take up the consideration of the methodology being the latter rain as represented in Isaiah chapters twenty-eight and twenty-nine in our next article.

ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਅਗਲੀ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਈ ਅਤੇ ਉਨੱਤੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਪਿਛਲੇ ਮੀਂਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਾਰਜ-ਵਿਧੀ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲਵਾਂਗੇ।

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me. And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed. Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:8–13.

> ਤਦ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ? ਤਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਭੇਜ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਜਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਕਹਿ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਸੁਣੋਗੇ, ਪਰ ਸਮਝੋਗੇ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਦੇਖੋਗੇ, ਪਰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ। ਇਸ ਲੋਕ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੋਟਾ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੀ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ; ਕਿਤੇ ਅਜਿਹਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਮਝਣ, ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਤਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ? ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਨਗਰ ਬਿਨਾ ਵਸਨੀਕ ਦੇ ਉਜਾੜ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਘਰ ਬਿਨਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਨਾ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਞਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਹਟਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤਦ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜੇਗਾ, ਅਤੇ ਭਸਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਰਬਿੰਥ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਬਲੂਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਤੇ ਝਾੜਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਠੂਠ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਤਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਠੂਠ ਹੋਵੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ 6:8–13.

Back to Articles