Article

# ਅੱਠਵਾਂ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ - ਨੰਬਰ ਦੋ

ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਰਾਜ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 15, 2023

Formats

PDF
Word

ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਰੋਮ ਨੂੰ ਬੁਤਪਰਸਤ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨਾਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਅੰਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ ਸੀ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਲਈ ਬੁਤਪਰਸਤ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਵਿਚਕਾਰ ਦੇ ਇਹ ਅੰਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਤੱਕ ਨਾ ਲੈ ਗਏ ਕਿ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਉਹ ਪੰਜਵਾਂ ਰਾਜ ਸੀ ਜੋ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਦੇ ਚੌਥੇ ਰਾਜ ਦੇ ਬਾਅਦ ਆਇਆ। 1844 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ—ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅਜਗਰ ਵਜੋਂ, ਫਿਰ ਪਾਪਾਈ ਪੰਥ ਵਜੋਂ, ਜੋ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚੋਂ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਨਵਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਜੋਂ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਨਵਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਨੇਵ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅਜਗਰ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਉਸ ਤਿਹਰੀ ਏਕਤਾ ਉੱਤੇ ਜੋਤਿ ਖੋਲੀ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਦੇ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਰਮਗਿੱਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

> ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਹ ਲੜੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 12 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਅਜਗਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਕੀਤੀ। ਅਜਗਰ ਨੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 12:9); ਉਸੇ ਨੇ ਹੀ ਹੇਰੋਦੇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉੱਧਾਰਤਾ ਨੂੰ ਮਰਵਾ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਮਸੀਹੀ ਯੁੱਗ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਸਦੀਆਂ ਦੌਰਾਨ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਮੁੱਖ ਸਾਧਨ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਪੂਜਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਧਰਮ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਜਗਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਗੌਣ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਇਹ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

> ਅਧਿਆਇ 13 (ਆਯਤਾਂ 1–10) ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, “ਚੀਤੇ ਵਰਗਾ,” ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਜਗਰ ਨੇ “ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ, ਆਪਣੀ ਗੱਦੀ, ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਅਧਿਕਾਰ” ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਮੰਨਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਸਮਰਥਾ, ਗੱਦੀ ਅਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਵਾਰਸਤਾ ਸੰਭਾਲੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਇਸ ਚੀਤੇ-ਸਮਾਨ ਜਾਨਵਰ ਬਾਰੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: “ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਐਸਾ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ-ਨਿੰਦਾ ਬੋਲਦਾ ਸੀ…. ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ, ਉਸ ਦੇ ਨਿਵਾਸ-ਤੰਬੂ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਂ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਹਰ ਕੁਲ, ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਕੌਮ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ 7 ਦੇ ਛੋਟੇ ਸਿੰਗ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨਾਲ ਲਗਭਗ ਇਕਸਾਰ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> “‘ਉਸ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।’ ਅਤੇ ਨਬੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਐਸਾ ਦੇਖਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੌਤ ਤੱਕ ਘਾਇਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।’ ਅਤੇ ਫਿਰ: ‘ਜੋ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ; ਜੋ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।’ ਇਹ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ‘ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਸਮੇਂ, ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ,’ ਦਾਨੀਏਲ 7 ਦੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ, ਜਾਂ 1260 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਹੀ ਬਰਾਬਰ ਹਨ—ਉਹ ਸਮਾਂ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਿਛਲੇ ਅਧਿਆਇਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਅਵਧੀ ਪਾਪਾਈ ਸਰਵੋਚਤਾ ਨਾਲ, ਈ. ਸੰ. 538 ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੋਪ ਨੂੰ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਫੌਜ ਵੱਲੋਂ ਕੈਦ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਮਾਰੂ ਘਾਵ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ, ‘ਜੋ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਜਾਵੇਗਾ।’”

> “ਇਸ ਮੌਕੇ ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਨਬੀ ਆਖਦਾ ਹੈ: ‘ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਿੰਦਾ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੇਮਨੇ ਵਰਗੇ ਦੋ ਸਿੰਗ ਸਨ।’ ਆਇਤ 11। ਇਸ ਦਰਿੰਦੇ ਦਾ ਰੂਪ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਉੱਭਰਨ ਦਾ ਢੰਗ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਿਸ ਕੌਮ ਦੀ ਇਹ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਹੇਠ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਸੱਤਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ, ਨਬੀ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਹਿੰਸਕ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਜੋ ਤਦ ਉੱਭਰੇ ਜਦੋਂ ‘ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਟਕਰਾਈਆਂ।’ ਦਾਨੀਏਲ 7:2। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 17 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਪਾਣੀਆਂ ‘ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਭੀੜਾਂ, ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ’ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 17:15। ਹਵਾਵਾਂ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਦਾ ਮਹਾਨ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਟਕਰਾਉਣਾ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਰਾਜਸੱਤਾਵਾਂ ਸ਼ਕਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀਆਂ ਹਨ।”

> “ਪਰ ਮੇਮਣੇ ਵਰਗੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਦਰਿੰਦਾ ‘ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੋਇਆ’ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।” ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਹੋਰ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹ ਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉਹ ਕੌਮ ਪਹਿਲਾਂ ਤੋਂ ਅਬਾਦ ਨਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣੀ ਅਤੇ ਧੀਰੇ-ਧੀਰੇ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਵਕ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਭੀੜਭਾੜ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਸੰਘਰਸ਼ਰਤ ਕੌਮਾਂ ਵਿਚੋਂ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ—‘ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਭੀੜਾਂ, ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ’ ਦੇ ਉਸ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਭਰੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿਚੋਂ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਮਹਾਂਦੀਪ ਵਿੱਚ ਲੱਭਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

> “ਨਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਕੌਮ ਸੀ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਬਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਓਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ? ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉੱਠਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਕੌਮ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ, ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲ ਹੀ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਵਾਰੰਵਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਲੇਖਕ ਦੀ ਸੋਚ, ਲਗਭਗ ਉਸ ਦੇ ਸਟੀਕ ਸ਼ਬਦ, ਇਸ ਕੌਮ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਵਕਤਾ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਵਰਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ‘ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦਾ ਹੋਇਆ’ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਅਨੁਵਾਦਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਥੇ ‘ਉੱਠਦਾ ਹੋਇਆ’ ਅਨੁਵਾਦਿਆ ਗਿਆ ਸ਼ਬਦ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ‘ਪੌਦੇ ਵਾਂਗ ਵੱਧਣਾ ਜਾਂ ਅੰਕੁਰਿਤ ਹੋਣਾ’ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਕੌਮ ਦਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣਾ ਅਜਿਹੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਅਬਾਦ ਨਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਲੇਖਕ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ, ‘ਖਾਲੀਪਣ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੇ ਭੇਦ’ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਇੱਕ ਨਿਰਵ ਚੁੱਪ ਬੀਜ ਵਾਂਗ ਅਸੀਂ ਸਮਰਾਜ ਵਿੱਚ ਵਧੇ।’—G. A. Townsend, The New World Compared With the Old, page 462. 1850 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਯੂਰਪੀ ਪੱਤਰਿਕਾ ਨੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਅਦਭੁੱਤ ਸਮਰਾਜ ਵਜੋਂ ਲਿਖਿਆ, ਜੋ ‘ਉੱਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ,’ ਅਤੇ ‘ਧਰਤੀ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਲਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਗਰਵ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।’—The Dublin Nation. ਐਡਵਰਡ ਐਵਰੇਟ ਨੇ, ਇਸ ਕੌਮ ਦੇ ਤੀਰਥਯਾਤਰੀ ਸਥਾਪਕਾਂ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਭਾਸ਼ਣ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ: ‘ਕੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਇਕਾਂਤ ਸਥਾਨ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਗਿਆਤਤਾ ਕਰਕੇ ਨਿਰੁਪਦ੍ਰਵੀ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਦੂਰਲੇਪਣ ਕਰਕੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੋਵੇ, ਜਿੱਥੇ ਲੇਡਨ ਦੀ ਨਿੱਕੀ ਕਲੀਸਿਆ ਅੰਤਰਾਤਮਾ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣ ਸਕੇ? ਦੇਖੋ ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ, ਸ਼ਾਂਤੀਪੂਰਨ ਜਿੱਤ ਵਿੱਚ, … ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸਲੀਬ ਦੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾਏ ਹਨ!’—Speech delivered at Plymouth, Massachusetts, Dec. 22, 1824, page 11.”

> “‘ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੇਮਨੇ ਵਰਗੇ ਦੋ ਸਿੰਗ ਸਨ।’ ਮੇਮਨੇ ਵਰਗੇ ਸਿੰਗ ਜਵਾਨੀ, ਨਿਰਦੋਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਕੋਮਲਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ 1798 ਵਿੱਚ ‘ਉੱਪਰ ਆਉਂਦਾ’ ਹੋਇਆ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਯਥਾਰਥ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਮਸੀਹੀ ਜਲਾਵਤਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲ ਭੱਜ ਕੇ ਰਾਜਸੀ ਅਤਿਆਚਾਰ ਅਤੇ ਪਾਦਰੀ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਤੋਂ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭੀ, ਬਹੁਤੇ ਅਜੇਹੇ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਾਗਰਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸਰਕਾਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੇ ਘੋਸ਼ਣਾ-ਪੱਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ ਸਮਾਨ ਰਚੇ ਗਏ ਹਨ’ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ‘ਜੀਵਨ, ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸੁਖ ਦੀ ਖੋਜ’ ਦੇ ਅਹਰਣਯੋਗ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਅਤੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਵੈ-ਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਮਤ ਦੁਆਰਾ ਚੁਣੇ ਗਏ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਕਾਨੂੰਨ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ। ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦੀ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਅੰਤਰਾਤਮਾ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਗਣਤੰਤਰਵਾਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ ਬਣ ਗਏ। ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਹੀ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਮ੍ਰਿੱਧੀ ਦਾ ਭੇਦ ਹਨ। ਸਮੂਚੇ ਮਸੀਹੀ ਜਗਤ ਵਿੱਚ ਪੀੜਿਤ ਅਤੇ ਕੁਚਲੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਰੁਚੀ ਅਤੇ ਆਸ ਨਾਲ ਇਸ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਲੱਖਾਂ ਲੋਕ ਇਸ ਦੇ ਤਟਾਂ ਤੱਕ ਆਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਥਾਨ ਤੱਕ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਹੈ।

> “ਪਰ ਮੇਮਨੇ ਵਰਗੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦਰਿੰਦਾ ‘ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਿਆ। ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਪਹਿਲੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ; … ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤ ਬਣਾਉਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਘਾਅ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਜੀ ਉੱਠਿਆ ਸੀ।’ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 13:11–14।” The Great Controversy, 438–441.

ਇਹ ਅੰਸ਼ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਤੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਅਜਗਰ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ—ਉਹ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਰਮਾਗੇਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਆਇ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕੋ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਆਵਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਖਰੀ ਛੇ ਆਇਤਾਂ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ: “ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ,” ਜੋ ਕਿ 1798 ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹ ਛੇ ਆਇਤਾਂ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਆਖਰੀ ਚਾਲਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤਕ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਮੀਖਾਏਲ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁਕ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ ਅਤੇ ਸੱਤ ਆਖਰੀ ਮਹਾਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਆਗਮਨ ਨਹੀਂ ਕਰਾਉਂਦਾ। ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੁਆਲੀਹਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਇਸ ਘੜੀ ਦਾ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਖੂਨੀ ਸੰਘਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੁੱਕਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, “ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਆਈਆਂ ਖ਼ਬਰਾਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਪੂਰਬ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਠੀਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮੀਖਾਏਲ ਖੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੋਹਰੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ। “ਉੱਤਰ” ਦਾ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ “ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ “ਪੂਰਬ” ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੂਰਬ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਇਸ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅਰਥ ਹਨ, ਪਰ ਪੂਰਬ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਅਤੇ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਸੱਚੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀ ਰੂਪ ਹੈ। ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮੋਹਰ (ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੋਹਰ) ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਲਾਮ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕਰੇਗਾ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਲਈ ਅਧਰਮ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਭਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਭਰਦਾ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਆਇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵੀ ਉਸੇ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਹੀ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> “ਨਵੇਂ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਕਿਹੜੀ ਕੌਮ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਬਲ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਦੀ ਆਸ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੀ ਓਰ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਸੀ? ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਉੱਠਦਾ। ਇੱਕ ਕੌਮ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ, ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਣਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।” The Great Controversy, 440.

ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਤੋਂ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ, ਜਿਹੜਾ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਚਾਲੀ ਤੋਂ ਪੈਂਤਾਲੀ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਕਥਾ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਖਤਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਛਾਪ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਘੜੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਰਚਨਾ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਹੈ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਪਾਪਾਈ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਤੇਰਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨਾਲ ਅਸੀਂ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਸਤਾਰਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਉਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਸਮੇਟਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਜਗਰ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਹਨ। ਵਿਚਾਰ ਅਧੀਨ ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਧਿਆਇ, ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ, ਅਜਗਰ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੋਲਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਹਰਮਗਿੱਦੋਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯੂਹੰਨਾ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸਤਾਰਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਅੰਤਿਮ ਬਲਾਵਾਂ ਉਡੇਲੀਆਂ ਸਨ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਰੋਮ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੇ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਦੱਸਣ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਦੂਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਸੱਤ ਕਟੋਰੇ ਸਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇੱਥੇ ਆ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਸ ਵੱਡੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਦਾ ਨਿਆਂ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ ਜੋ ਬਹੁਤੀਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵਿਭਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕ ਉਸ ਦੇ ਵਿਭਿਚਾਰ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਨਾਲ ਮੱਤੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 17:1, 2.

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਬਾਰੇ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿੰਨ-ਗੁਣਾ ਸੰਘ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦੀ ਹੈ।

> “ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 17 ਦੀ ਇਸਤ੍ਰੀ [ਬਾਬਲ] ਦਾ ਵਰਣਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ: ‘ਉਹ ਜਾਮਨੀ ਅਤੇ ਲਾਲ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ਿੰਗਾਰੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਘਿਨਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਭਚਾਰਤਾ ਦੀ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ:…ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, “ਭੇਤ, ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ, ਵਿਭਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਮਾਂ।”’ ਨਬੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਮੈਂ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮੱਤੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ।’ ਬਾਬਲ ਬਾਰੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ‘ਉਹ ਮਹਾਨ ਨਗਰ ਹੈ, ਜੋ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ।’ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 17:4–6, 18. ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੰਨੇ ਅਨੇਕਾਂ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਮਸੀਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰੰਕੁਸ਼ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਕਾਇਮ ਰੱਖੀ, ਰੋਮ ਹੈ।” ਮਹਾਨ ਸੰਘਰਸ਼, 382.

ਤਾਂ ਫਿਰ, ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਕਦੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?

> ਅਤੇ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਉਜਾੜ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਿਰਮੀਜ਼ੀ ਰੰਗ ਦੇ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਨਿੰਦਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਸਿਰ ਅਤੇ ਦਸ ਸਿੰਗ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਤਰੀ ਜਾਮੁਨੀ ਅਤੇ ਕਿਰਮੀਜ਼ੀ ਰੰਗ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਅਤੇ ਮੋਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੋਨੇ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਭਿਚਾਰ ਦੀਆਂ ਘਿਨੌਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਭੇਤ, ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ, ਵਿਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਘਿਨੌਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮਸਤ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਅਚਰਜ ਨਾਲ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 17:3–6।

ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਭਵਿੱਖਦਰਸ਼ੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਆਪ ਹੀ ਪਹਿਲਾਂ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦਿਆਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭੱਜ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਥਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉੱਥੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨ ਤੱਕ ਪਾਲਣ.... ਅਤੇ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਬਾਜ਼ ਦੇ ਦੋ ਪਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੱਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਸਮਾਂ ਤੱਕ ਪਾਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 12:6, 14.

ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਤੀਜੀ ਆਇਤ ਅਤੇ ਅੱਗੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਬਿੰਦੂ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਤਪੀੜਨ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਮੱਤੀ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ “ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ” ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਅਰਸੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਤਪੀੜਨ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪੀ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਗੋਦ ਵੱਲ ਮੁੜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣਦੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ “ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੀ ਮਾਂ” ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਨ। ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ।

ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਦੋ ਲਾਈਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਘੜੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਈਨਾਂ, ਤਿੰਨ-ਗੁਣੀ ਸੰਧੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ ਇੱਕ। ਇਹ ਸਭ ਇੱਕੋ ਹੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸੰਰਚਨਾ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨੋਂ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਤਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਵੱਧ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ ਮੈਂ ਉਸ ਭੇਦ-ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵੱਲ ਵੱਧਾਂਗਾ ਜੋ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅੱਠ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਉਹ ਮਨ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤ ਸਿਰ ਸੱਤ ਪਹਾੜ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਬੈਠੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਸੱਤ ਰਾਜੇ ਹਨ: ਪੰਜ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਟਿਕਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਿੰਦਾ ਜੋ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਹ ਆਪ ਅੱਠਵਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 17:9–11.

ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਤੂੰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇਹ ਸਿਰ ਹੈਂ।”

> ਅਤੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਮੈਦਾਨ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸ਼ਾਸਕ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਤੂੰ ਇਹ ਸੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰ ਹੈਂ। ਦਾਨੀਏਲ 2:38.

ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਨਬੂਕਦਨੇਸਰ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ, “ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ।”

> ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਰਾਜ, ਸਮਰਥਾ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ 2:37.

ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ “ਸਿਰ” ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੋਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਉਸ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਧਾਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਜਾਣੇ ਸਨ, ਪਰ ਨਬੂਕਦਨੇਜ਼ਰ ਪਹਿਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੱਧਰ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਵਿਚਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗੇ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਾਬਲ ਦਾ ਰਾਜ ਉਸ ਰਾਜ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਸਲੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ।

ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ (ਲੈਵੀਅਕਾਂਡ ਛੱਬੀ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ) ਸੰਬੰਧੀ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਯਸਾਯਾਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿਰਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> ਕਿਉਂਕਿ ਸੀਰੀਆ ਦਾ ਸਿਰ ਦਮਿਸ਼ਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਮਿਸ਼ਕ ਦਾ ਸਿਰ ਰੇਜ਼ੀਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੈਂਸਠ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇਫ਼ਰਾਇਮ ਤੋੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਹੀ ਨਾ ਰਹੇ। ਅਤੇ ਇਫ਼ਰਾਇਮ ਦਾ ਸਿਰ ਸਮਾਰਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਰਿਆ ਦਾ ਸਿਰ ਰਿਮਲਯਾਹ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਸਥਿਰ ਨਾ ਠਹਿਰੋਗੇ। ਯਸਾਯਾਹ 7:7, 8.

ਯਸਾਯਾਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਾਰਿਆ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੋ 2520 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀਆਂ ਲਈ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਬਿੰਦੂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਦੋ ਸਾਕਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਰਾਜਧਾਨੀ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਸਿਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। “ਸਿਰ” ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਇਹੀ ਰੇਖਾ ਦਾਨੀਏਲ ਵਾਂਗ ਹੀ ਅੱਗੇ ਵਧਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ 1798 ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਭੇਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ “ਸਿਰ” ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਪਛਾਣ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਰਾਜ ਹਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੰਜ ਸਿਰ ਜਾਂ ਰਾਜ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਰਾਜ ਹੁਣ ਹੀ ਡਿੱਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਲੱਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ।

ਯੂਹੰਨਾ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ “ਹੈ।” ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ; ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਰਾਜ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੀ, ਉਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਸੱਤਵਾਂ ਰਾਜ 1798 ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਅਜੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਆਇਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੱਤਵਾਂ ਰਾਜ, ਜੋ 1798 ਦੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਅਜੇ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਤਰਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ। ਪਰ ਇੱਕ ਅੱਠਵਾਂ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਰੋਮ ਸਦਾ ਅੱਠਵੇਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ।

ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਹਿਣਾ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਠ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵੇਖ ਸਕੀਏ ਕਿ ਚਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਬਾਰੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮਝ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੱਠ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।

Back to Articles