Article

# ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੇਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਇਕਤਾਲੀਹ

ਨੰਬਰ ਇਕਤਾਲੀਹ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word

ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਉਸ ਦੀ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਬਣਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਰੰਭਕ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਬਣਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸਹਿ-ਸੰਰੇਖਣ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਗਹਿਰੀ ਹੈ। ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਰੇਖਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਪਲਮੋਨੀ, ਉਸ ਅਦਭੁੱਤ ਗਿਣਨਹਾਰ, ਦੀ ਵਾਰੰਵਾਰ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਅਦਭੁੱਤਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ।

ਸੰਖਿਆ “23” ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। “Leviticus” ਨਾਮ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਯਾਜਕਪਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਯਾਜਕ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪਤਰਸ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਜਕਪਣ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਤਰਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਜਕਪਣ ਉਹ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ, ਜਾਂ ਦੁਸਟ ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਸ਼ੇਆ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਕਾਰਣ ਉਹ ਯਾਜਕਾਂ ਵਜੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

> ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਾਜਕ ਨਾ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਤਿਵੇਂ ਤਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਲਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੋਸ਼ੇਆ 4:6, 7.

ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮਤਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਸ਼ਾਇਆ “ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਮੁਕੁਟ” ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ “ਲਾਜ” ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਸ਼ੇਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲੋਕ।” ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਯਾਜਕਾਂ ਵਜੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

## ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ

“ਲੇਵੀਆਂ 23” ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਇਹ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, “ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ।” ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਕੇਵਲ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਕ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਰਣਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਚਰਚਾ ਲੇਵੀਆਂ ਤੇਈਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਇੱਕਤਾ-ਸਥਾਪਨਾ,” ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।

ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਰਚਨਾ “23” ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ “23” ਇਸਤਰੀ ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮਾਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਪਤਰਸ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਯਾਜਕਾਈ ਇੱਕ “ਆਤਮਿਕ ਘਰ” ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਜੁੜਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜੋੜਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ ਨਾ ਕਰੇ। ਵਿਆਹ ਵੀ ਏਕਤਾ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “23” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਯਾਜਕਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦਾ ਸੰਯੋਗ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ।

## ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ

ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਬਸੰਤਕਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਬਾਈਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਤਝੜਕਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀਆਂ ਬਾਈਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਆਖ਼ਰੀ ਆਇਤ ਚੁਤਾਲੀਹਵੀਂ ਆਇਤ ਹੈ, ਜੋ 1844 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੇਵੀਆਂ ਤੇਈਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ। ਤੇਈਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈਂ-ਬਾਈਂ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਦੋ ਅਰਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਬਾਈਂ-ਆਇਤੀ ਅਰਸੇ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤਾਰਕਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਸੀਹ ਦੀ ਅੰਗਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ, ਜੋ ਬਸੰਤਕਾਲ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ, ਜੋ ਪਤਝੜ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਾਰਕਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਵੀ ਹਨ।

## ੨੨

ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਤਿਉਹਾਰੀ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਯਤਾਂ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ “22” ਅੱਖਰ ਹਨ। “22”, “220” ਦਾ ਦਸਵੰਧ ਹੈ, ਅਤੇ “220” ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। “220” ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋਣ ਦੇ 2,520 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੇ 2,300 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਵੀ। 2,520 ਦਾ ਆਰੰਭ-ਬਿੰਦੂ 677 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਸੀ ਅਤੇ 2,300 ਦਾ ਆਰੰਭ-ਬਿੰਦੂ 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਕੜੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਆਗਮਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈਆਂ।

ਉਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਮੰਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜਣ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦਾ ਕੰਮ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਬੱਕੂਕ 2:20 ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ 2:20 ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਹੋਏ। ਹਬੱਕੂਕ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਦਿਵਿਆ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਹ ਅਵਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਖੜ੍ਹਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। “46” ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜੋ “23” ਅਤੇ “23” ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1831 ਵਿੱਚ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿੰਗ ਜੇਮਸ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ “220” ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸੀ। 1611 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਦਿਵਿਆ ਵਚਨ, “220” ਸਾਲ ਬਾਅਦ 1831 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੋਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ “22” ਆਯਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇੱਕੋ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਦੋ-ਦੋ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੀਆਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਅੰਗਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪਾਰਬਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪੱਧਰ ਤੇ ਇਹ ਦੋ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ at-one-ment ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਬਾਈਵੀਂ ਆਯਤ ਨੂੰ ਤੇਈਵੀਂ ਤੋਂ ਚੁਮਾਲੀਵੀਂ ਆਯਤ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਹਿਬਰੂ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਸੰਖਿਆ “22” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੱਬਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਨੇ, ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਜਾਜਕਾਈ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ “22” ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।

ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ 1844 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋਤਿ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਦੀ ਜੋਤਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਜੋਤਿ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ ਲੇਵੀਆਂ “23” ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਬਤ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ। ਸਬਤ ਅਧਿਆਇ “23” ਵਿੱਚ ਯਾਜਕ ਦੀ ਲੜੀ ਦਾ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ, ਅਰਥਾਤ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਯਾਜਕਤਵ ਦਾ ਅਲਫਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ, ਅਰਥਾਤ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਬਤ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਯਾਜਕਤਵ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹੈ।

> “ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਮਾਰਗ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਨ। ਸਵਰਗੀ ਜੋਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਮਸੀਹ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਬਹੁਤ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਨੰਤ ਮੁੱਲ ਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਅਤੀ ਉੱਤਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਕੋਮਲ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਮੰਡਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕਠਿਨਾਈਆਂ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਲਈ ਅਣਇੱਛੁਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲੀਬ ਉਠਾਉਣ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਵੇਖਣਗੇ।” The Southern Watchman, April 4, 1905.

ਇੱਥੇ, “ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ,” ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, “ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ” ਉੱਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ “ਕੋਮਲ” ਕਿਰਣਮਈ ਆਭਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

> “ਯਿਸੂ ਨੇ ਸੰਦੂਕ ਦਾ ਢੱਕਣ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਉਹ ਤਖਤੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਸ ਹੁਕਮ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦਸ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌਥੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੋਮਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਮੰਡਲ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਚੰਭਿਤ ਰਹਿ ਗਈ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਦਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹੋ ਹੀ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਹੀ ਸੱਬਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ।’” Testimonies, volume 1, 75.

ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਭਤ, ਜੋ ਇੱਕ “ਨੀਂਹ” ਹੈ, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “23” ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ 2,520 ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਭਤ 2,300 ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ “ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ” ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਭਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਦੈਵੀਅਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।

## ਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਰੇਖਿਤ ਕਰਨਾ

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੇਵੀਆਂ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈ ਵਿੱਚ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਫਸਹ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਸਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ।

ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੀ ਜੌ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਪੰਜਾਹ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪੰਜਾਹ।

ਫਸਹ ਚੌਦਹੀਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਸਹ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਫਿਰ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਖਮੀਰ ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਦਿਨ, ਅਰਥਾਤ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਦਿਨ, ਆ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਹਫ਼ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੇਂਟੇਕੋਸਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਂਟੇਕੋਸਤ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਫਿਰ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ।

ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਿਉਹਾਰ ਨਹੀਂ।

ਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡੇਰਿਆਂ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਅਵਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਇਹ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ।

ਇਹ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਿਉਹਾਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੱਬਤ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਨ ਲਈ, ਫਿਰ ਸਾਲ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸੱਬਤਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਸੱਤ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਲਫਾ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਠਵਾਂ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਜਿਸ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੇ, ਪਲਮੋਨੀ ਵਜੋਂ, ਅਧਿਆਇ “23” ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਫੇਰਬਦਲ ਨੂੰ ਅਤਿ ਅਚਰਜਜਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ।

## ਬਸੰਤ

ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰਕ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰਕ ਅਰਸਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਲਫਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ। ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ ਸੱਤ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਚਾਰ ਤਿਉਹਾਰਕ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਸਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹਨ। ਪਸਹਾ, ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ, ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਅਤੇ ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ—ਇਹ ਚਾਰ ਤਿਉਹਾਰਕ ਦਿਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਸੇ ਹਨ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨ, ਉਹ ਉਨੰਜਾ ਦਿਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਅਰਸਾ ਹਨ।

ਪਾਸਖਾ ਕਾਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਪਜ ਦੀ ਭੇਟ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਪਜ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅਨੁਰੂਪ ਹੈ; ਪਾਸਖਾ ਦੇ ਤਿੰਨ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਉਪਜ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਅਤੇ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਉੱਤੇ ਉਣੰਜਾ—ਅਰਥਾਤ ਪੰਜਾਹ—ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਪਜ ਦੀ ਭੇਟ।

## ਪਤਨ

ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਵਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਪੰਦਰਹੀਂ ਤੋਂ ਬਾਈਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੱਕ ਡੇਰਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਈਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਪರ್ವਾਂ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪರ್ವਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੋ ਰੇਖਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਬਾਈ ਆਇਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੱਤਵੇਂ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> “ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਉਪਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਾ; ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸੱਬਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ ਸੱਬਤ ਹੋਵੇਗੀ।” ਲੇਵੀਆਂ 23:39।

ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਮੁੱਢਲਾ ਮੇਹ ਸੀ ਅਤੇ ਤੰਬੂਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਪਿੱਛਲਾ ਮੇਹ ਹੈ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੰਬੂਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਰਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਬਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਬਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਗਟੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਬਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਸਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਪਰ ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਤਿਨਕੇ ਵਾਂਗ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਤਦ ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਦਿਨ ਰਾਤ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਠਹਿਰ ਗਿਆ। ਧਾਰਾਂ ਦਾ ਵਹਿਣਾ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਹਨੇਰੇ, ਭਾਰੇ ਬੱਦਲ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਣੀ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਰਗੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਕਾਸ਼ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਕਾਂਡੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟੀਆਂ-ਫੁੱਟੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਹੰਡੀ ਵਾਂਗ ਖੌਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਘੜੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਨੇਮ ਸੌਂਪਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਕ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਠਹਿਰ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਇਸਰਾਏਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਟਿਕਾਈ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਰਜ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਕ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਸੰਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੇ, ‘ਮਹਿਮਾ! ਹੱਲੇਲੂਯਾਹ!’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੀਨਾਈ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਾ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਦ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਪਰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇਕ ਮਹਾਨ ਨਾਅਰਾ ਉੱਠਿਆ।”

> “ਤਦ ਜੁਬਲੀ ਆਰੰਭ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।” Early Writings, 34.

ਜੁਬਲੀ ਪੰਜਾਹਵਾਂ ਵਰ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ 49 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ ਜੋ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 49 ਦਿਨ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੰਬੂਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸੱਤ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਅਤੇ ਤੰਬੂਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਉਸ ਅਰਸੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਦੇ ਸੱਬਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੰਬੂਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬਾਈ-ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਲੜੀਆਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਬਾਈ 220 ਦਾ ਦਸਵੰਧ ਹੈ, ਅਤੇ 220 ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

ਦੋਵੇਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਪਰਬਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਫਸਲੀ ਕਟਾਈਆਂ ਦੇ ਮੌਸਮਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਆੰਗਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਯਾਜਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਸਵਰਗੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਚੁਵਾਲੀ ਆਇਤਾਂ ਉੱਤੇ “ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾ” ਦੀ ਪੱਧਤੀ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਿਆਯੋਚਿਤ ਹਾਂ।

ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਲਈ ਅਗਾਂਹਲੀ ਵਰਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਟੈਬਰਨੈਕਲਜ਼ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਲਈ ਪਿਛੋਕੜੀ ਵਰਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬਸੰਤ ਦੇ “ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ” ਨੂੰ ਪਤਝੜ ਦੇ ਟੈਬਰਨੈਕਲਜ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸਮਕੱਖ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਸੀ,” ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸਤਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੰਗਲਾਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਟੈਬਰਨੈਕਲਜ਼ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੌਰਾਨ ਝੋਂਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਲਈ ਸਬਤ ਦੀ ਜੂਬਲੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦਾ ਦਿਨ ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਯੂਬਲੀ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਨਿਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦੱਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੇਖਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਹੈ, ਨਿਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੱਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਮਸੀਹ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ, ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਉਸ ਦੀ ਪਸਹਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੌਤ, ਸਬਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ, ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ, ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਉਣੰਜਾ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਵਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ। ਉਸ ਉਣੰਜਾ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਵਿਸਤਾਰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਤੱਕ ਉਣੰਜਾ ਦਿਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਪੰਜਾਹਵਾਂ ਦਿਨ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਆਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਪਹਿਲਾ ਰਸਤਾ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਿਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੀ ਐਤਵਾਰ ਬਿਵਸਥਾ ਆ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ, ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ, ਨਿਆਂ, ਪੈਂਟੀਕੋਸਟ ਅਤੇ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ। ਇਹ ਸੱਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਇੱਕ ਆਲਫਾ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ ਸੱਤਵੇਂ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਦੋਨਾਂ ਸਬਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਇਹ ਸੱਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਇੱਕ ਪੰਜ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੀਹ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਦਸ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਪੰਜ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਸੱਤ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਨਰੁਠਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰੂਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਆਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ “ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ” ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ਾਰੋਹਣ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੱਸ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚੇਲੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੱਸ ਦਿਨ ਪੈਂਤੀਕੋਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “23” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਦੱਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਖਮੀਰ-ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪੰਜ ਦਿਨ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਤੱਕ ਤੀਹ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਰੋਹਣ ਤੱਕ ਪੰਜ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਨਿਆਂ ਤੱਕ ਪੰਜ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੀ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਪੰਜ ਦਿਨ।

ਖਮੀਰ-ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਠਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਨਰੁੱਠਾਨ ਖਮੀਰ-ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਠਾਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਖਮੀਰ-ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਤੀਹ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਤੁਰਹੀਆਂ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਮਸੀਹ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਤੋਂ ਉਪਰੰਤ ਆਕਾਸ਼ਾਰੋਹਣ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ਾਰੋਹਣ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਿਆ।

ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਆਰੋਹਣ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਨਿਆਉ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦਾ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੱਤ-ਦਿਵਸੀ ਕਾਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉੱਥੇ ਉੱਥੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਮੂਸਾ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਉਸੇ ਥਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਦਾ ਪੁਨਰੁਥਾਨ 31 ਦਸੰਬਰ, 2023 ਦੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੁਲਾਈ 2023 ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਖਮੀਰ ਗਲਤੀ, ਕਪਟ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੁਨੇਹਾ ਬੇਖਮੀਰੀ ਸੀ। 31 ਦਸੰਬਰ, 2023 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “23” ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਲਈ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਲਾਕੀ ਤੀਜਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉੱਨੀ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 27 ਤੋਂ 34 ਈਸਵੀ ਤੱਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “‘ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਕੋਠੜੀਆਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।’”

> “ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਯਾਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਕਾਸ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸਾਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ।

> “ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿਧਾਂਤ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਸ ਜੀਵਨ ਲਈ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਸਕਣ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਸਭਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਭਾਗ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸਹਾਇਕ ਵਿਚਾਰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਆਕਸਮਿਕ ਜਾਂ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਪੜਚੋਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜਲਦੀਬਾਜ਼ ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹ ਪਾਠਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ। ਇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਤਹ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਹੇਠ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਤਨ-ਪੂਰਵਕ ਖੋਜ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਯਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮੂਹ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਜ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ‘ਥੋੜ੍ਹਾ ਇੱਥੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਥੇ।’ ਯਸਾਯਾਹ 28:10.”

> “ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਕੂਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਪੂਰਕ ਹੈ, ਹਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਸੱਚਾਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੈ। ਯਹੂਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਹਰ ਇਕ ਤੱਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਪੂਰਨ ਰਚਨਾ, ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਨਵਿਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਜਾਂ ਘੜਤ ਅਨੰਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।”

> “ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੀਵ੍ਰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਅਜਿਹੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ”

> “ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਮਾਨਸਿਕ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਉਸ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਹਿਤ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਕੇਵਲ ਸਧਾਰਣ ਅਤੇ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਕੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਦੂਰਗਾਮੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਪ੍ਰਯੁਕਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਲਈ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਬੌਧਿਕ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ, ਬਾਈਬਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਕੱਲੀ ਪੁਸਤਕ ਨਾਲੋਂ, ਜਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੀ, ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਉਕਤੀਆਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਸਾਦਗੀ, ਇਸ ਦੀ ਚਿੱਤਰਾਤਮਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਵਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਧਿਐਨ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ਮਯਕਾਰੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੰਤ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਫੈਲਦਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।”

> “ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਲਈ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਐਸੀ ਹੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਨੰਦ ਲੱਭੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਹ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖਰੇ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣਯੋਗ ਮਨ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਲੇਖਕ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।”

> “ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਮਨ ਨੂੰ ਰੁਚਿਕਰ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਇਸ ਦੇ ਸਫ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਜੀਵਨੀ; ਰਾਜ ਦੇ ਸੰਚਾਲਨ ਲਈ ਅਤੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਨ ਲਈ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਅਜੇਹੇ ਸਿਧਾਂਤ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕਟ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਮਸਪਰਸ਼ੀ ਰਚਨਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲੇਖਕ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ‘ਤੇ, ਇਸ ਪੱਖ ਤੋਂ ਵੀ, ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਮੁੱਲ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੀ ਵੱਧ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਰਿਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਹੀ ਵੱਧ ਮੁੱਲਵਾਨ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆਂ, ਹਰ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਨਵਾਂ ਮਹੱਤਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸਧਾਰਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇਹੇ ਸਿਧਾਂਤ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਜਿੰਨੇ ਉੱਚੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਅਨੰਤਕਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।”

> “ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾ ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਸ ਸਮੂਚੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਹਰ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਾ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ—ਮਨੁੱਖੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ। ਅਦਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਏ ਗਏ ਦੰਡ-ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਆਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸੰਕੇਤਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਉਸ ਆਖਰੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਵਾਅਦੇ ਤੱਕ, ‘ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਵੇਖਣਗੇ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗਾ’ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 22:4), ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਹਰ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਹਰ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਭਾਰ ਇਸ ਅਦਭੁੱਤ ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ,—ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉੱਥਾਨਤਾ,—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ‘ਜੋ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।’ 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 15:57।”

> “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਇੱਕ ਅਨੰਤ ਖੇਤਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਚਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇਗੀ।”

> “ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ ਸਭ ਵਿਗਿਆਨਾਂ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਪਤਿਤ ਨਾ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉੱਧਾਰਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਉਸ ਮਨੋਰਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਨੰਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—‘ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਚੁੱਪੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ’ (Romans 16:25, R.V.)—; ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਪਾਏ ਹੋਇਆਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਧਿਐਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਧਿਐਨ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਸਤ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਉਠਾਏਗਾ।”

> “‘ਗਿਆਨ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਹੈ।’ ‘ਜੋ ਬਚਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ,’ ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਉਹ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਹਨ।’ ‘ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਇਕੋ ਸੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜਾਣਣ।’ ਉਪਦੇਸ਼ਕ 7:12; ਯੂਹੰਨਾ 6:63; 17:3, R.V.”

> “ਉਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਜਹਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਬਚਨ ਸ਼ਕਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਆਗਿਆ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਜੀਵਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਰਚਦਾ ਹੈ।”

> ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਜੀਵਨ ਉਸੇ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਇੱਕ ਬਚਨ ਨਾਲ” (ਮੱਤੀ 4:4) ਮਨੁੱਖ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।

> “ਮਨ, ਅਰਥਾਤ ਆਤਮਾ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਨਿਰਮਿਤ ਅਤੇ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਹਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਸਤ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦੇਣ। ਹਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ।’ ‘ਮੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬਲਵੰਤ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।’ ਹੋਸ਼ੇਆ 8:12; ਯਿਰਮਿਯਾਹ 33:3।”

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਅਨੁਸਾਰ ਅਜਿਹਾ ਸਾਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਸਫ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਜਾਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਦੇ ਸੁਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਮਨਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਦੂਤ ਝਾਤ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ’ (1 ਪਤਰਸ 1:12), ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਮੈਦਾਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਆਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੋਇਆ; ਆਪ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਸਦੀਵੀ ਲੋਕ ਦੀ ਡੇਹਲੀਜ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਦੇ ਦੁਆਰ ਖੁੱਲ ਨਾ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਨਬੀ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਸਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਛਾਣਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਸੁਰਗ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।” Education, 123–127.

Back to Articles