Article

# Rome Establishes the Vision - Number Six

ਰੋਮ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ - ਸੰਖਿਆ ਛੇ

The Prophetic Controversies in Adventist History: Understanding the Conflict Between Uriah Smith and James White on Daniel 11:36

ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਵਾਦ: ਦਾਨੀਏਲ 11:36 ਬਾਰੇ ਯੂਰੀਆਹ ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਜੇਮਜ਼ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ

Author

Jeff Pippenger

Published

August 14, 2024

Formats

PDF
Word

We are addressing six lines of prophetic controversy that have occurred within the history of Adventism from 1798 until the present day.

ਅਸੀਂ 1798 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅੱਜ ਤੱਕ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਅੰਦਰ ਉੱਠੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੀਆਂ ਛੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।

> “In history and prophecy the Word of God portrays the long continued conflict between truth and error. That conflict is yet in progress. Those things which have been, will be repeated. Old controversies will be revived, and new theories will be continually arising. But God’s people, who in their belief and fulfillment of prophecy have acted a part in the proclamation of the first, second, and third angels’ messages, know where they stand. They have an experience that is more precious than fine gold. They are to stand firm as a rock, holding the beginning of their confidence steadfast unto the end.” Selected Messages, book 2, 109.

> “ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਸੱਚ ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਘਰਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਜਾਰੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਬਾਰਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪੁਰਾਣੇ ਵਿਵਾਦ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠਣਗੇ, ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਸਿਧਾਂਤ ਲਗਾਤਾਰ ਉੱਭਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ, ਦੂਜੇ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਖੜੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਜਿਹਾ ਅਨੁਭਵ ਹੈ ਜੋ ਖਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਕੀਮਤੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੱਟਾਨ ਵਾਂਗ ਅਡਿੱਗ ਖੜੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਅੰਤ ਤੱਕ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹਤਾ ਨਾਲ ਫੜੀ ਰੱਖਦਿਆਂ।” Selected Messages, book 2, 109.

The previous article addressed the first and last controversy about the Roman power, and we will now take up the controversy that occurred between Uriah Smith and James White. Uriah Smith inserted his own “private interpretation” into verse thirty-six.

ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਨੇ ਰੋਮੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵਿਵਾਦ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਵਿਵਾਦ ਨੂੰ ਲਵਾਂਗੇ ਜੋ ਯੂਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਜੇਮਜ਼ ਵਾਈਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਯੂਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਨੇ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਹੀ “ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ” ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤੀ।

> “VERSE 36. And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done.

> “ਆਯਤ 36. ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਦੇਵਤੇ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਠਹਿਰਾਏਗਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਦਭੁੱਤ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਕ੍ਰੋਧ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਰਹੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ।”

> “The king here introduced cannot denote the same power which was last noticed; namely, the papal power; for the specifications will not hold good if applied to that power.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

> “ਇੱਥੇ ਪਰਿਚਿਤ ਕਰਵਾਇਆ ਗਿਆ ਰਾਜਾ ਉਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਰਥਾਤ, ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਇਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੱਛਣ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਬੈਠਦੇ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 292.

Smith acknowledged that the power in the previous verse was “papal Rome,” but claims the characteristics of verse thirty-six are not prophetic characteristics that identify papal Rome. That claim is false. It should be remembered that in the rebellion of 1863, the seven times of Leviticus chapter twenty-six was set aside, and therefore the representation of the seven times of both tables of Habakkuk was rejected. Both the 1843 and the 1850 charts illustrate the seven times in the very center of the charts, and both illustrations place the cross in the center of the line of the seven times. When the new light of the seven times arrived in 1856 and was thereafter rejected, it marked a rejection of Habakkuk’s two tables, and also the authority of the Spirit of Prophecy, which so clearly identifies that both charts were directed by God.

ਸਮਿੱਥ ਨੇ ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਉਹ “ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ” ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨਹੀਂ ਹਨ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਣ। ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਝੂਠਾ ਹੈ। ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ 1863 ਦੇ ਵਿਦਰੋਹ ਵਿੱਚ ਲੇਵੀਅਕਾਂਡ ਅਧਿਆਇ 26 ਦੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੋਹਾਂ ਚਾਰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਚਾਰਟਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਚਿੱਤਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਵਿੱਚ ਸਲੀਬ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ 1856 ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਨਵਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਚਾਰਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਸਨ।

According to Sister White the last deception of Satan is to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and here the first deception was to make of none effect the testimony of God’s Spirit, and it also represented a simultaneous rejection of the foundational truths upon the two charts, and more specifically the seven times.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਠੱਗੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਾਖੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਪਹਿਲੀ ਠੱਗੀ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਸਾਖੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਫਲ ਕਰ ਦੇਣ ਦੀ ਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਦਰਜ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ—ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ—ਦੇ ਇਕਸਮੇਂ ਇਨਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ।

At the rebellion of 1863, it was none other than Uriah Smith that produced the 1863 counterfeit chart, which removed the line of the seven times. By 1863 Uriah Smith had closed his eyes to the light of the seven times, and was unable to see that there are two “indignations” which Daniel identifies. The two indignations represent the seven times against the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah. The first against the ten northern tribes began in 723 BC and ended in 1798, and the second began in 677 BC and ended in 1844.

1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, 1863 ਦਾ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਚਾਰਟ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਯੂਰਿਯਾਹ ਸਮਿਥ ਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ। 1863 ਤੱਕ ਯੂਰਿਯਾਹ ਸਮਿਥ ਨੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵੱਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਦੇਖਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ “ਕ੍ਰੋਧਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਕ੍ਰੋਧ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ, ਉੱਤਰੀ ਪਾਸੇ ਦੇ ਦਸ ਗੋਤਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, 723 BC ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ 677 BC ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

Gabriel came to Daniel in chapter eight to explain the marah vision, and in connection with his work, he provided a second witness to 1844. The twenty-three hundred years of Daniel chapter eight ended in 1844, but so too did the last of the two indignations against the northern and southern kingdoms.

ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਬਰੀਏਲ ਮਰਾਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਸ ਕਾਰਜ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ 1844 ਲਈ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਵੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ, ਪਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੋ ਕ੍ਰੋਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖਰੀ ਕ੍ਰੋਧ ਵੀ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।

> And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:19.

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣੂ ਕਰਾਵਾਂਗਾ ਕਿ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ ਅੰਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 8:19.

The last end presupposes a first end. The last of the two indignations, which is simply another expression of the seven times, ended in 1844, and the first indignation ended in 1798. The verse Smith claimed possessed no specifications of the papal power identified the year when the papacy would receive its deadly wound.

ਆਖ਼ਰੀ ਅੰਤ ਪਹਿਲੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪੂਰਵਧਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਕ੍ਰੋਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖ਼ਰੀ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਲਈ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀ ਹੈ, 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਕ੍ਰੋਧ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਆਇਤ ਬਾਰੇ ਸਮਿਥ ਨੇ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਸੰਬੰਧੀ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਰਧਾਰਣ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਉਸੇ ਨੇ ਉਸ ਸਾਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਲੱਗਣਾ ਸੀ।

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤੇ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਠਹਿਰਾਏਗਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਦਭੁਤ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਰਹੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 11:36.

“The king” in verse thirty-six would “prosper till the indignation be accomplished.” Notice what Smith writes about Daniel chapter eight, verses twenty-three and twenty-four in the same book where he claims the papal power does not possess the correct attributes to fulfill verse thirty-six.

ਉਣਤਾਲੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ “ਰਾਜਾ” “ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਫਲਫੂਲਦਾ ਰਹੇਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ।” ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਕਿ ਉਸੇ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਮਿਥ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿੱਚ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਗ ਲੱਛਣ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤੇਈਂ ਅਤੇ ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਪਦਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ।

> “VERSE 23. And in the latter time of their kingdom, when the transgressors are come to the full, a king of fierce countenance, and understanding dark sentences, shall stand up. 24. And his power shall be mighty, but not by his own power: and he shall destroy wonderfully, and shall prosper, and practice, and shall destroy the mighty and the holy people. 25. And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand: and he shall magnify himself in his heart, and by peace shall destroy many: he shall also stand up against the Prince of princes; but he shall be broken without hand.

> “ਆਯਤ 23. ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅਪਰਾਧੀ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਮਰਯਾਦਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ, ਉੱਠੇਗਾ। 24. ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋਵੇਗੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਉਹ ਅਦਭੁੱਤ ਰੂਪ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਕਾਰਵਾਈ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ। 25. ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਚਤੁਰਾਈ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧੋਖੇ ਨੂੰ ਵੀ ਫਲਣ-ਫੂਲਣ ਦੇਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੀ ਖੜ੍ਹੇਗਾ; ਪਰ ਉਹ ਬਿਨਾ ਹੱਥ ਦੇ ਤੋੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

> “This power succeeds to the four divisions of the goat kingdom in the latter time of their kingdom, that is, toward the termination of their career. It is, of course, the same as the little horn of verse 9 and onward. Apply it to Rome, as set forth in remarks on verse 9, and all is harmonious and clear.

> “ਇਹ ਸ਼ਕਤੀ ਬੱਕਰੀ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਵੰਡਾਂ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਰਥਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌੜ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵੱਲ, ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਪਦ 9 ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਛੋਟਾ ਸਿੰਗ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਦ 9 ਉੱਤੇ ਕੀਤੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਸੁਸੰਗਤ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।”

> “‘A king of fierce countenance.’ Moses, in predicting punishment to come upon the Jews from this same power, calls it ‘a nation of fierce countenance.’ Deut. 28:49, 50. No people made a more formidable appearance in warlike array than the Romans. ‘Understanding dark sentences.’ Moses, in the scripture just referred to, says, ‘Whose tongue thou shalt not understand.’ This could not be said of the Babylonians, Persians, or Greeks, in reference to the Jews; for the Chaldean and Greek languages were used to a greater or less extent in Palestine. This was not the case, however, with the Latin.

> “‘ਭਿਆਨਕ ਮੁਖੜੇ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ।’ ਮੂਸਾ ਨੇ, ਇਸੇ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਲੋਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸਜ਼ਾ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਨੂੰ ‘ਭਿਆਨਕ ਮੁਖੜੇ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਕੌਮ’ ਕਿਹਾ ਹੈ। Deut. 28:49, 50. ਯੁੱਧਕ ਸੈਨਿਕ ਸਾਜ-ਸਜਾਵਟ ਵਿੱਚ ਰੋਮੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧ ਕੇ ਭੈੰਕਰ ਦਿੱਖ ਕਿਸੇ ਲੋਕ ਦੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ‘ਗੂੜ੍ਹੇ ਵਾਕਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਲਾ।’ ਮੂਸਾ ਨੇ, ਹੁਣੇ ਹੀ ਉਲੇਖ ਕੀਤੀ ਗਈ ਇਸ ਧਰਮ-ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ, ਕਿਹਾ ਹੈ, ‘ਜਿਸ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਂਗਾ।’ ਇਹ ਗੱਲ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਬਾਬਿਲੀਆਂ, ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ, ਜਾਂ ਯੂਨਾਨੀਆਂ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਕਹੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਕਲਦੀ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਫ਼ਲਸਤਿਨ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਜਾਂ ਵੱਧ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰ ਲਾਤੀਨੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਸੀ।”

> “When the transgressors are come to the full.’ All along, the connection between God’s people and their oppressors is kept in view. It was on account of the transgressions of his people that they were sold into captivity. And their continuance in sin brought more severe punishment. At no time were the Jews more corrupt morally, as a nation, than at the time they came under the jurisdiction of the Romans.

> “ਜਦੋਂ ਉੱਲੰਘਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਪੂਰੇ ਮਾਪ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਣਗੇ।” ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਤਿਆਚਾਰੀਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਉੱਲੰਘਣਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਹੀ ਉਹ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਵੇਚੇ ਗਏ ਸਨ। ਅਤੇ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਨੇ ਹੋਰ ਵੀ ਕਠੋਰ ਦੰਡ ਲਿਆਇਆ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਮੇਂ ਯਹੂਦੀ, ਇੱਕ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਜੋਂ, ਨੈਤਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ-ਖੇਤਰ ਹੇਠ ਆਏ।

> “‘Mighty, but not by his own power.’ The success of the Romans was owing largely to the aid of their allies, and divisions among their enemies, of which they were ever ready to take advantage. Papal Rome also was mighty by means of the secular powers over which she exercised spiritual control.

> “‘ਤਾਕਤਵਰ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਹੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ।’ ਰੋਮੀਆਂ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ‘ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਵਿਚਲੀ ਫੁੱਟ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਲਾਭ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਤਤਪਰ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਧਰਮਨਿਰਪੇਖ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਜ਼ਰੀਏ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਨਿਯੰਤਰਣ ਵਰਤਦੀ ਸੀ।

> “‘He shall destroy wonderfully.’ The Lord told the Jews by the prophet Ezekiel that he would deliver them to men who were ‘skilful to destroy;’ and the slaughter of eleven hundred thousand Jews at the destruction of Jerusalem by the Roman army, was a terrible confirmation of the prophet’s words. And Rome in its second, or papal, phase was responsible for the death of fifty millions of martyrs.

> “‘ਉਹ ਅਚੰਭਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ।’ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭਵਿੱਖਵਕਤਾ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ‘ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ’ ਸਨ; ਅਤੇ ਰੋਮੀ ਸੈਨਾ ਦੁਆਰਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਵੇਲੇ ਗਿਆਰਾਂ ਲੱਖ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਕਤਲੇਆਮ, ਭਵਿੱਖਵਕਤਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਪੁਸ਼ਟੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਰੋਮ ਆਪਣੇ ਦੂਜੇ, ਜਾਂ ਪਾਪਾਈ, ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਕਰੋੜ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਸੀ।”

> “‘And through his policy also he shall cause craft to prosper in his hand.’ Rome has been distinguished above all other powers for a policy of craft, by means of which it brought the nations under its control. This is true of both pagan and papal Rome. And thus by peace it destroyed many.

> “‘ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨੀਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ੀ ਨੂੰ ਵੀ ਫਲਣ-ਫੂਲਣ ਦੇਵੇਗਾ।’ ਰੋਮ ਹੋਰ ਸਭ ਤਾਕਤਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਧੋਖੇ ਦੀ ਨੀਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਨੇ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ—ਦੋਵੇਂ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਰੋਮ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ।

> “And Rome, finally, in the person of one of its governors, stood up against the Prince of princes, by giving sentence of death against Jesus Christ. ‘But he shall be broken without hand,’ an expression which identifies the destruction of this power with the smiting of the image of chapter 2.” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

> “ਅਤੇ ਰੋਮ ਨੇ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਹਾਕਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਸਰਦਾਰਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦੇ ਕੇ। ‘ਪਰ ਉਹ ਬਿਨਾ ਹੱਥ ਦੇ ਟੁੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ,’ ਇੱਕ ਐਸਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਅਧਿਆਇ 2 ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਚੋਟ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।” Uriah Smith Daniel and the Revelation, 202–204.

Smith, twice in the passage, identifies that the prophetic characteristics of pagan and papal Rome are interchangeable, for they are simply the manifestation of Rome in its two phases, such as the mixture of iron and clay in Daniel chapter two, which Sister White identifies as symbols of churchcraft and statecraft. When Daniel identifies in the verses Smith is addressing–that Rome “shall prosper, and practice,” and that Rome “shall cause craft to prosper in his hand,”–Smith claims that in verse thirty-six that the “king” who “shall prosper till the indignation be accomplished,” identifies a prophetic characteristic of both pagan and papal Rome. Then he claims that none of the characteristics of Rome in verse thirty-six refer to the papal power.

ਸਮਿਥ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੁਤਪਰਸਤ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਪਰਸਪਰ ਬਦਲੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੜਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਲੋਹੇ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਮਿਸ਼ਰਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਕਲੀਸੀਆਈ ਰਾਜਕਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਰਾਜਕਾਰੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਿਥ ਸੰਬੋਧਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ “ਕਾਮਯਾਬ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਕਰੇਗਾ,” ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਰੋਮ “ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਤੁਰਾਈ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਕਰੇਗਾ,” ਤਦ ਸਮਿਥ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਉਹ “ਰਾਜਾ” ਜੋ “ਕ੍ਰੋਧ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤਕ ਕਾਮਯਾਬ ਰਹੇਗਾ,” ਬੁਤਪਰਸਤ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀਆਂ।

We have referred to Smith in supporting the identification of Rome being the robbers who establish the vision, and one of the four prophetic characteristics in verse fourteen is that Rome exalts themselves.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਪਛਾਣ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਸਿਮਿਥ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਹੀ ਉਹ ਲੁਟੇਰੇ ਹਨ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਦ ਚੌਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀਆਂ ਚਾਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਹੁਤੇ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਗੇ; ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੁਟੇਰੇ ਵੀ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨਗੇ; ਪਰ ਉਹ ਡਿੱਗ ਪੈਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ 11:14.

Smith claims that the specifications of the king in verse thirty-six do not align with the papal power, though he earlier defended that it was Rome in verse fourteen that exalts itself. Yet the king in verse thirty-six “shall exalt himself.” That very same king in verse thirty-six would “speak marvelous things against the God of gods.” In Daniel the papal power “shall speak great words against the Most High,” and in the book of Revelation the papal power blasphemes against the Most High.

ਸਮਿਥ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਹੈ ਕਿ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਮੇਲ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦੀਆਂ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਇਹ ਬਚਾਵ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ ਕਿ ਚੌਦਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਰੋਮ ਸੀ। ਤਥਾਪਿ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਰਾਜਾ “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ।” ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਰਾਜਾ “ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਦਭੁੱਤ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗਾ।” ਦਾਨੀਏਲ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ “ਪਰਮ ਉੱਚੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗੀ,” ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਪਰਮ ਉੱਚੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. And he opened his mouth in blasphemy against God, to blaspheme his name, and his tabernacle, and them that dwell in heaven. Revelation 13:5, 6.

> ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਮੂੰਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਵੱਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਨਿੰਦਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਡੇਰੇ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੋ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਨਿੰਦਾ ਕਰੇ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 13:5, 6.

Every prophetic specification of the papal power is identified in verse thirty-six.

ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਹਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ।

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvelous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished; for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤਾ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਾਨ ਠਹਿਰਾਏਗਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਚਰਜ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੱਕ ਫਲਦਾ-ਫੂਲਦਾ ਰਹੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਹੋ ਕੇ ਰਹੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 11:36.

Human commentators are many times unreliable, but many Adventist commentators give witness to the obvious truth that it was verse thirty-six which the apostle Paul was paraphrasing in Second Thessalonians, when he addressed the man of sin.

ਮਨੁੱਖੀ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਬਹੁਤ ਵਾਰ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਪਰ ਅਨੇਕ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਇਸ ਸਪਸ਼ਟ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਇਤ ਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰੇਰੀ ਪੌਲੁਸ ਨੇ ਦੂਜੇ ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਪ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ, ਭਾਵਾਰਥ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:2, 3.

> ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੋਖਾ ਨਾ ਦੇਵੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਤਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ ਜਦ ਤੱਕ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਮ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਨਾ ਆਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ, ਅਰਥਾਤ ਨਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਬਣ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ। 2 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ 2:2, 3.

Verse thirty-six states that “he shall exalt himself, and magnify himself above every god,” and Paul says “that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped.” Clearly Smith had no prophetic authority to claim that the king of verse thirty-six was different from the king under discussion in the verses leading to verse thirty-six. Grammatically he had no justification for making his flawed application, and his claim that he did so because verse thirty-six possesses no characteristics of the papal power was a wresting of the Scripture in an attempt to establish a private interpretation.

ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਇਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤੇ ਨਾਲੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੱਡਾ ਠਹਿਰਾਏਗਾ,” ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਉਹ ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਪਰਗਟ ਹੋਵੇ, ਨਾਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ; ਜੋ ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਠਹਿਰਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਸਮਿਥ ਕੋਲ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਧਿਕਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਇਤ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਸ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਚਰਚਾ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਇਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ। ਵਿਆਕਰਨਕ ਤੌਰ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆਪਣੀ ਖਾਮੀਭਰੀ ਲਾਗੂਅਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਜਾਇਜ਼ ਆਧਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਇਸ ਲਈ ਕੀਤਾ ਕਿਉਂਕਿ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰ ਨੂੰ ਮਰੋੜ ਕੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇਕ ਯਤਨ ਸੀ।

> We have also a more sure word of prophecy; whereunto ye do well that ye take heed, as unto a light that shineth in a dark place, until the day dawn, and the day star arise in your hearts: Knowing this first, that no prophecy of the scripture is of any private interpretation. For the prophecy came not in old time by the will of man: but holy men of God spake as they were moved by the Holy Ghost. 2 Peter 1:19–21.

> ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਹੋਰ ਵੀ ਅਟੱਲ ਬਚਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗਾ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਉਸ ਉੱਤੇ ਧਿਆਨ ਧਰਦੇ ਹੋ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਹਨੇਰੇ ਥਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ ਉੱਤੇ, ਜਦ ਤਕ ਦਿਨ ਨਾ ਚੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਦਾ ਤਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਨਾ ਉੱਗੇ: ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਾਣ ਲਵੋ ਕਿ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਿਸੇ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ; ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਕੇ ਬੋਲੇ। 2 ਪਤਰਸ 1:19–21।

Through the years of Laodicean Adventism there have been many Adventist theologians, pastors and authors who have addressed whether they think Smith’s application is correct or incorrect. An Australian pastor, Louis Were, who is long deceased, spent the majority of his ministry in opposing Smith’s false prophetic model. The reason for his opposition was not simply that Smith ultimately identified the king that comes to his end in verse forty-five as Turkey, but Smith’s platform also produced an incorrect application of Armageddon. In the 1980’s or thereabout an Adventist author penned a book titled, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? The author’s name is Donald Mansell, and the book is still available.

ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀਆਂ, ਪਾਦਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲੇਖਕਾਂ ਨੇ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਮਿਥ ਦੀ ਲਾਗੂ-ਵਿਆਖਿਆ ਸਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਗਲਤ। ਆਸਟ੍ਰੇਲੀਆ ਦੇ ਇੱਕ ਪਾਦਰੀ, ਲੂਈਸ ਵੇਅਰ, ਜੋ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਹਾਂਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਾਕਾਲ ਦਾ ਵੱਡਾ ਭਾਗ ਸਮਿਥ ਦੇ ਝੂਠੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਮਾਡਲ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਕਾਰਨ ਕੇਵਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਸਮਿਥ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪੈਂਤਾਲੀਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਛਾਣ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਤੁਰਕੀ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਸਮਿਥ ਦੇ ਮੰਚ ਨੇ ਆਰਮਗੈਡਨ ਦੀ ਵੀ ਇੱਕ ਗਲਤ ਲਾਗੂ-ਵਿਆਖਿਆ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ। 1980 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਇੱਕ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਲੇਖਕ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਲਿਖੀ ਜਿਸ ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਸੀ, Adventists and Armageddon, Have we Misunderstood Prophecy? ਲੇਖਕ ਦਾ ਨਾਮ ਡੋਨਾਲਡ ਮੈਨਸੈਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਅਜੇ ਵੀ ਉਪਲਬਧ ਹੈ।

Mansell tracks the history leading up to World War One and World War Two showing that when both those wars were seen to be approaching the Adventist evangelists began to employ Smith’s false application of Turkey marching to literal Jerusalem as a sign of Armageddon and the end of the world. He demonstrates by church membership roles that as each of the wars approached many souls were brought into the membership of the Adventist church, based upon the evangelist’s prophetic emphasis drawn from Smith’s flawed view of Armageddon.

ਮੈਨਸੈੱਲ ਪਹਿਲੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਲੜੀ ਦਾ ਅਨੁਸਰਨ ਕਰਦਿਆਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਯੁੱਧ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਿਖਾਈ ਦਿੱਤੇ, ਤਾਂ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਸੁਸਮਾਚਾਰਕਾਂ ਨੇ ਆਰਮਾਗੇਦੋਨ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਟਰਕੀ ਦੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵੱਲ ਕੂਚ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਸਮਿਥ ਦੀ ਝੂਠੀ ਲਾਗੂਅਤ ਨੂੰ ਵਰਤਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਚਰਚ ਦੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਦੀਆਂ ਸੂਚੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਯੁੱਧ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਤਿਵੇਂ ਸਮਿਥ ਦੇ ਆਰਮਾਗੇਦੋਨ ਸੰਬੰਧੀ ਖਾਮੀਪੂਰਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਸੁਸਮਾਚਾਰਕ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਜ਼ੋਰ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਚਰਚ ਦੀ ਮੈਂਬਰਸ਼ਿਪ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ।

When either war ended, and the flawed predictions were not fulfilled, the church lost more members than they had gained from the prophetic model that was constructed by Smith.

ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਜੰਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ ਅਤੇ ਖਾਮੀਪੂਰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਨਾ ਹੋਈਆਂ, ਤਾਂ ਕਲੀਸਿਆ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਮੈਂਬਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮੈਂਬਰ ਗੁਆ ਲਏ ਜਿੰਨੇ ਉਸ ਨੇ ਸਮਿਥ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਡਲ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਸਨ।

Through Smith’s rejection of the foundational message of the Millerites, and his willingness to promote his private interpretation of verse thirty-six to forty-five of Daniel, Smith’s logic produced a prophetic model based upon current events.

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਮੂਲਭੂਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਿਥ ਵੱਲੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਛੱਤੀ ਤੋਂ ਪੈਂਤਾਲੀ ਤੱਕ ਦੀ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਸਮਿਥ ਦੇ ਤਰਕ ਨੇ ਵਰਤਮਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਡਲ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ।

In the argument between Smith and James White over the king who comes to his end in the last verse of Daniel eleven, James White presented a logic that succinctly represented Smith’s sandy prophetic foundation. White taught that “prophecy produces history, but history does not produce prophecy.”

ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਜੇਮਜ਼ ਵਾਈਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਜੇਮਜ਼ ਵਾਈਟ ਨੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਤਰਕ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਨੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਸਮਿਥ ਦੀ ਰੇਤਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਬੁਨਿਆਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ। ਵਾਈਟ ਨੇ ਸਿਖਾਇਆ ਕਿ “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਤਿਹਾਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।”

The evangelists of Adventism that worked before both wars employed the developing history to present Smith’s flawed prophetic model of Armageddon, and their work, which seemed so blessed leading up to the wars, produced a net loss when the prophetic model was demonstrated to be based upon a private interpretation.

ਦੋਵੇਂ ਜੰਗਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਨੇ ਵਿਕਸਿਤ ਹੋ ਰਹੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵਰਤ ਕੇ ਆਰਮੇਗੇਡਨ ਬਾਰੇ ਸਮਿਥ ਦੇ ਖਾਮੀਪੂਰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਹ ਕੰਮ, ਜੋ ਜੰਗਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ, ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕੁੱਲ ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਕਾਰਣ ਬਣਿਆ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਡਲ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ।

> Beware of false prophets, which come to you in sheep’s clothing, but inwardly they are ravening wolves. Ye shall know them by their fruits. Do men gather grapes of thorns, or figs of thistles? Even so every good tree bringeth forth good fruit; but a corrupt tree bringeth forth evil fruit. A good tree cannot bring forth evil fruit, neither can a corrupt tree bring forth good fruit. Every tree that bringeth not forth good fruit is hewn down, and cast into the fire. Wherefore by their fruits ye shall know them. Matthew 7:15–20.

> ਝੂਠੇ ਨਬੀਆਂ ਤੋਂ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੋ, ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਭੇੜਾਂ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਹੜੱਪ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭੇੜੀਏ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੋਗੇ। ਕੀ ਮਨੁੱਖ ਕੰਡਿਆਂ ਤੋਂ ਅੰਗੂਰ, ਜਾਂ ਝਾੜੀਆਂ ਤੋਂ ਅੰਜੀਰ ਤੋੜਦੇ ਹਨ? ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਰ ਚੰਗਾ ਰੁੱਖ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਖਰਾਬ ਰੁੱਖ ਮੰਦਾ ਫਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਚੰਗਾ ਰੁੱਖ ਮੰਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਖਰਾਬ ਰੁੱਖ ਚੰਗਾ ਫਲ ਲਿਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਉਹ ਰੁੱਖ ਜੋ ਚੰਗਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਵੱਢਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਪਛਾਣੋਗੇ। ਮੱਤੀ 7:15–20।

Smith’s willingness to promote a private prophetic model of the king in verse thirty-six bore the fruit of also creating an incorrect application of the Sixth Plague and Armageddon.

ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਰਾਜੇ ਦੀ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਮਾਡਲ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸਮਿਥ ਦੀ ਤਤਪਰਤਾ ਦਾ ਇਹ ਵੀ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲਿਆ ਕਿ ਛੇਵੀਂ ਬਲਾ ਅਤੇ ਹਰ-ਮਗਿੱਦੋਨ ਦੀ ਇੱਕ ਗਲਤ ਵਿਆਖਿਆ ਵੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ।

> And the sixth angel poured out his vial upon the great river Euphrates; and the water thereof was dried up, that the way of the kings of the east might be prepared. And I saw three unclean spirits like frogs come out of the mouth of the dragon, and out of the mouth of the beast, and out of the mouth of the false prophet. For they are the spirits of devils, working miracles, which go forth unto the kings of the earth and of the whole world, to gather them to the battle of that great day of God Almighty. Behold, I come as a thief. Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame. And he gathered them together into a place called in the Hebrew tongue Armageddon. Revelation 16:12–16.

> ਅਤੇ ਛੇਵੇਂ ਦੂਤ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕਟੋਰਾ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਫੁਰਾਤ ਉੱਤੇ ਉੰਡੇਲਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪਾਣੀ ਸੁੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਪੂਰਬ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤਿੰਨ ਅਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾਵਾਂ ਡੱਡੂਆਂ ਵਰਗੀਆਂ ਅਜਗਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ, ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ, ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਭੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਜੋ ਅਦਭੁੱਤ ਚਿੰਨ੍ਹ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਕੋਲ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ। ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਚੋਰ ਵਾਂਗ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਲੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨੰਗਾ ਨਾ ਫਿਰੇ ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਲਾਜ ਨਾ ਵੇਖਣ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਥਾਂ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਰਮਗਿੱਦੋਨ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 16:12–16।

As we have previously pointed out, the sixth plague comes after the close of human probation, so the warning contained to keep your garments, must refer to a testing issue that occurs before Michael stands up and human probation closes and the first plague begins. The sixth plague identifies the activities of the dragon, the beast and the false prophet, who are the threefold union that comes together at the soon-coming Sunday law. That threefold union is Modern Rome, and the symbol that identifies and establishes the threefold union of Modern Rome, are the “robbers of thy people,” who “exalt themselves to establish the vision” and “fall.”

ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ, ਛੇਵੀਂ ਬਲਾ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਪਰਖਣ ਵਾਲੇ ਮੁੱਦੇ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਮੀਖਾਏਲ ਦੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ, ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਬਲਾ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉੱਭਰਦਾ ਹੈ। ਛੇਵੀਂ ਬਲਾ ਅਜਦਾਹੇ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਤਿਹਰਾ ਸੰਘ ਹਨ ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਤਿਹਰਾ ਸੰਘ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੇ ਇਸ ਤਿਹਰੇ ਸੰਘ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਨ “ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ,” ਜੋ “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ” ਅਤੇ “ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।”

The warning of the sixth plague, when understood, allows a soul to keep his garments, but if it is rejected it leaves a soul naked, which is one of the five attributes of a Laodicean. The symbol that establishes that warning is the robbers of thy people, who exalt themselves and ultimately fall. Solomon said if God’s people do not have that vision, they perish.

ਛੇਵੀਂ ਬਲਾ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ, ਜਦੋਂ ਸਮਝੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਸਤਰ ਸੰਭਾਲੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨੰਗਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਦੇ ਪੰਜ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਜੋ ਉਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਸੁਲੇਮਾਨ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਜੋ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧੰਨ ਹੈ। ਨੀਤਿਵਚਨ 29:18.

The Hebrew word “perish” means “to make naked”, and John recorded, “Blessed is he that watcheth, and keepeth his garments, lest he walk naked, and they see his shame.” Smith was wrong on the King of the North, and that false prophetic foundation allowed him to develop a prophetic application that, if accepted, produces nakedness, which is a symbol of the Laodiceans, who are spewed out of the mouth of the Lord.

ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “perish” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਨੰਗਾ ਕਰ ਦੇਣਾ”, ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਦਰਜ ਕੀਤਾ, “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਜਾਗਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਨੰਗਾ ਫਿਰੇ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਲੱਜਾ ਵੇਖਣ।” ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਬਾਰੇ ਸਮਿਥ ਗਲਤ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਝੂਠੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਨੀਂਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਗੂਕਰਨ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਜੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨੰਗੇਪਣ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲਾਓਦੀਕਿਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Smith had no problem arguing his new false identification of the King of the North against the prophetess’ husband James White. Adventist historians, and Sister White, address their famous disagreement. Ellen White rebuked both her husband and Smith for allowing their difference of opinion on who was represented by the king of the north in Daniel eleven, to be put into the public domain. In the very first Adventist publication after the Great Disappointment of 1844, James White wrote:

ਸਮਿਥ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਨਵੀਂ ਝੂਠੀ ਪਹਿਚਾਣ ਨੂੰ ਨਬੀਆ ਦੀ ਪਤੀ ਜੇਮਸ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਤਰਕ ਕਰਕੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾ ਸੀ। ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਸਹਿਮਤੀ-ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਅਤੇ ਸਮਿਥ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਠਪਕਾਰਿਆ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੁਆਰਾ ਕਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇਸ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ-ਭੇਦ ਨੂੰ ਜਨਤਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ। 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ, ਜੇਮਸ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਲਿਖਿਆ:

> “That Jesus rose up, and shut the door, and came to the Ancient of days, to receive his kingdom, at the 7th month, 1844, I fully believe. See Luke 13:25; Matthew 25:10; Daniel 7:13,14. But the standing up of Michael, Daniel 12:1, appears to be another event, for another purpose. His rising up in 1844, was to shut the door, and come to his Father, to receive his kingdom, and power to reign; but Michael’s standing up, is to manifest his kingly power, which he already has, in the destruction of the wicked, and in the deliverance of his people. Michael is to stand up at the time that the last power in chapter 11, comes to his end, and none to help him. This power is the last that treads down the true church of God: and as the true church is still trodden down, and cast out by all christendom, it follows that the last oppressive power has not ‘come to his end;’ and Michael has not stood up. This last power that treads down the saints is brought to view in Revelation 13:11-18. His number is 666.” James White, A Word to the Little Flock, 8.

> “ਕਿ ਯਿਸੂ ਉੱਠਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ, 1844 ਵਿੱਚ, ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ—ਇਸ ਗੱਲ ‘ਤੇ ਮੈਂ ਪੂਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਵੇਖੋ ਲੂਕਾ 13:25; ਮੱਤੀ 25:10; ਦਾਨੀਏਲ 7:13,14। ਪਰ ਮੀਖਾਏਲ ਦਾ ਖੜਾ ਹੋਣਾ, ਦਾਨੀਏਲ 12:1, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਘਟਨਾ ਵਾਂਗ ਦਿੱਸਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ। 1844 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਉੱਠਣਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਆਉਣ ਲਈ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ; ਪਰ ਮੀਖਾਏਲ ਦਾ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਉਸ ਦੀ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਹੈ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਛੁਟਕਾਰੇ ਵਿੱਚ। ਮੀਖਾਏਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਖੜਾ ਹੋਣਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਇ 11 ਵਿੱਚ ਆਖ਼ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹੀ ਉਹ ਆਖ਼ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੱਚੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚੀ ਕਲੀਸਿਆ ਅਜੇ ਵੀ ਰੌਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਇਸਾਈ ਜਗਤ ਵੱਲੋਂ ਕੱਢੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਹ ਨਤੀਜਾ ਨਿਕਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਜ਼ਾਲਮ ਸ਼ਕਤੀ ਅਜੇ ‘ਆਪਣੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੀ;’ ਅਤੇ ਮੀਖਾਏਲ ਅਜੇ ਖੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਆਖ਼ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋ ਸੰਤਾਂ ਨੂੰ ਰੌਂਦਦੀ ਹੈ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 13:11-18 ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਗਿਣਤੀ 666 ਹੈ।” James White, A Word to the Little Flock, 8.

When Smith introduced his so-called “new light” on the subject of “the last power in Daniel chapter eleven,” James White saw Smith’s application, not as new light, but as an attack upon the foundations. The controversy of Rome as the king of the north in Daniel eleven that took place between Uriah Smith and James White possesses specific attributes, that as students of prophecy, we are to bring together with the other controversies of Adventist history concerning the symbol of Rome.

ਜਦੋਂ ਸਿਮਿਥ ਨੇ “ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਖ਼ਰੀ ਸ਼ਕਤੀ” ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਥਿਤ “ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ” ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੇਮਸ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਸਿਮਿਥ ਦੀ ਉਸ ਲਾਗੂ-ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਨੀਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਹਮਲਾ ਸਮਝਿਆ। ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਰਿਆਹ ਸਿਮਿਥ ਅਤੇ ਜੇਮਸ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਵਿਵਾਦ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੱਛਣ ਮੌਜੂਦ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਜੋਂ, ਸਾਨੂੰ ਅਡਵੈਂਟਿਸਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਹੋਰ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਰੋਮ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਇਕੱਠੇ ਵਿਚਾਰਨਾ ਹੈ।

One of those attributes is the introduction of a private interpretation. Another attribute is that the application of the private interpretation requires a wresting of simple grammar, for Smith not only disregarded that every prophetic attribute in verse thirty-six addresses Rome, but he disregarded that the grammatical structure demands that the king of verse thirty-six must be the same king as represented in the previous passage.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੱਛਣਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਲੱਛਣ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਲਈ ਸਧਾਰਣ ਵਿਆਕਰਣ ਨੂੰ ਵਿਗਾੜਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਿਥ ਨੇ ਨਾ ਕੇਵਲ ਇਹ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੱਛਣ ਰੋਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਅਣਡਿੱਠਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਵਿਆਕਰਣਕ ਬਣਤਰ ਇਹ ਮੰਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਛੱਤੀਵੇਂ ਪਦ ਦਾ ਰਾਜਾ ਉਹੀ ਰਾਜਾ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

Another is that the private interpretation was a rejection of foundational truths. Another is that it represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy. Another characteristic is that the first flawed idea concerning Rome will lead to a prophetic model that disallows a person from keeping his garments as they approach the close of human probation. Another was the willingness to promote his private interpretation publicly. Another is that the private interpretation is invariably identified as new light. All of these attributes are represented within the current discussion of the “robbers of thy people.”

ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਮੂਲਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਸੀ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਸੰਬੰਧੀ ਪਹਿਲਾ ਖ਼ਰਾਬ ਵਿਚਾਰ ਅਜਿਹੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਮੂਨੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਗੱਲ ਉਸ ਦੀ ਇਹ ਤਿਆਰੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਜਨਤਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਅਟੱਲ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਜੋਂ ਹੀ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਗੁਣ “ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ” ਦੀ ਮੌਜੂਦਾ ਚਰਚਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ।

When the last controversy of Rome, which was typified by the first controversy of Rome identifying the “robbers of thy people,” is brought together with the prophetic line of Uriah Smith’s and James White’s controversy we will see that one class will be building their prophetic model upon a private interpretation, which rejects foundational truth.

ਜਦੋਂ ਰੋਮ ਦੀ ਆਖਰੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦੀ ਘਟਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਛਾਇਆ ਰੋਮ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦੀ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ “ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਲੁਟੇਰਿਆਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਿਆਂ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਊਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਅਤੇ ਜੇਮਸ ਵ੍ਹਾਈਟ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਨਾਲ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਵੇਖਾਂਗੇ ਕਿ ਇੱਕ ਵਰਗ ਆਪਣਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਡਲ ਇਕ ਨਿੱਜੀ ਵਿਆਖਿਆ ਉੱਤੇ ਨਿਰਮਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ।

The rejection of the foundational truths automatically represents a rejection of the authority of the Spirit of Prophecy, which so soundly defends those foundational truths. That class will also be willing to present their view publicly, regardless of any concerns that may be raised about the impact the teaching might have upon God’s people around the globe.

ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਵੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਇੰਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਵਰਗ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਰਵਜਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਤਿਆਰ ਹੋਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਭਰ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਚਿੰਤਾਵਾਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਨਾ ਉਠਾਈਆਂ ਜਾਣ।

Immediately after 1844, in the first generation of Adventism, another controversy about Rome was introduced. That controversy continued to be agitated, until the false view was accepted in the third generation of Adventism. We will consider the controversy of the “daily” as the fourth of six lines we are now considering in the model of line upon line.

1844 ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ, ਰੋਮ ਬਾਰੇ ਇਕ ਹੋਰ ਵਿਵਾਦ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਵਿਵਾਦ ਲਗਾਤਾਰ ਉਭਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਤੀਜੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਝੂਠੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਅਸੀਂ “ਨਿਰੰਤਰ” ਦੇ ਇਸ ਵਿਵਾਦ ਨੂੰ, ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ ਦੇ ਮਾਡਲ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਛੇ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵਿਚਾਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਚੌਥੀ ਵਜੋਂ ਵਿਚਾਰਾਂਗੇ।

But before we take up the fourth line of the controversies of Rome, it needs to be remembered that in the previous article, when we were addressing verse ten of Daniel chapter eleven, we stated “Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.”

ਪਰ ਅਸੀਂ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੀ ਚੌਥੀ ਰੇਖਾ ਨੂੰ ਲਵਾਂ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਿਹਾ ਸੀ: “ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ ‘ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ’ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਵੀ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਉਹ ਰੇਖਾ ਉਸ ਗੱਲ-ਵਿਸਥਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ।”

Uriah Smith was the leader in rejecting the seven times in 1863. He had rejected the increase of knowledge upon that subject that was presented in the articles on the subject, penned by Hiram Edson and published in the Review in 1856. The implications of Smith being associated with a movement that presented the seven times, but who thereafter rejected an increase of knowledge upon that very subject is also outside of the subject of the characteristics of Smith’s introduction of what he claimed was new light on the subject of the king of the north, but when we conclude our overview of the line of the Adventist controversies of Rome, we will return to both the significance of verse ten of chapter eleven of Daniel, and also what is represented by Smith’s rejection of the Laodicean message that arrived in 1856 with the increase of knowledge on the seven times.

1863 ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਯੂਰੀਆਹ ਸਮਿਥ ਅਗੂਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਉਸ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਸੰਬੰਧੀ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਹਾਇਰਮ ਐਡਸਨ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੇ ਗਏ ਅਤੇ 1856 ਵਿੱਚ ਰਿਵਿਊ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਏ। ਸਮਿਥ ਦਾ ਉਸ ਅੰਦੋਲਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਣਾ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਵੀ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ ਜੋ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਉੱਤੇ ਸਮਿਥ ਦੁਆਰਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਦੇ ਲੱਛਣਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਰੋਮ ਸੰਬੰਧੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਵਿਵਾਦਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਰਵੇਖਣ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਪਦ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵੱਲ ਵੀ ਮੁੜਾਂਗੇ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਵੀ ਕਿ 1856 ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨਾਲ ਆਏ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਿਥ ਦੁਆਰਾ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਕੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> “Our faith in reference to the messages of the first, second, and third angels was correct. The great waymarks we have passed are immovable. Although the hosts of hell may try to tear them from their foundation, and triumph in the thought that they have succeeded, yet they do not succeed. These pillars of truth stand firm as the eternal hills, unmoved by all the efforts of men combined with those of Satan and his host. We can learn much, and should be constantly searching the Scriptures to see if these things are so.” Evangelism, 223.

> “ਪਹਿਲੇ, ਦੂਜੇ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸਾਡਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਹੀ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਮੀਲ-ਪੱਥਰਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਡੋਲ ਹਨ। ਭਾਵੇਂ ਨਰਕ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਉਖਾੜਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਮਨਾਉਣ ਕਿ ਉਹ ਸਫਲ ਹੋ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਵੀ ਉਹ ਸਫਲ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਇਹ ਸਤੰਭ ਸਦੀਵੀ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵਾਂਗ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਯਤਨਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਮਿਲੇ-ਜੁਲੇ ਬਲ ਨਾਲ ਵੀ ਅਚਲ। ਅਸੀਂ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਸਿੱਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਨਿਰੰਤਰ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਵੇਖੀਏ ਕਿ ਕੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਹਨ।” Evangelism, 223.

> “The great waymarks of truth, showing us our bearings in prophetic history, are to be carefully guarded, lest they be torn down, and replaced with theories that would bring confusion rather than genuine light.” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਚਿੰਨ੍ਹ-ਸਥਾਨ, ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸਾਡੀ ਸਥਿਤੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਹੁਤ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਤੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਢਾਹੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਜੋ ਅਸਲੀ ਜੋਤ ਦੀ ਥਾਂ ਉਲਝਣ ਪੈਦਾ ਕਰਨ।” Selected Messages, book 2, 101, 102.

> “At this time many efforts will be made to unsettle our faith in the sanctuary question; but we must not waver. Not a pin is to be moved from the foundations of our faith. Truth is still truth. Those who become uncertain will drift into erroneous theories, and will finally find themselves infidel in regard to the past evidence we have had of what is truth. The old waymarks must be preserved, that we lose not our bearings.” Manuscript Releases, volume 1, 55

> “ਇਸ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਡਗਮਗਾਉਣ ਲਈ ਬਹੁਤ ਯਤਨ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ; ਪਰ ਸਾਨੂੰ ਕਤਈ ਡੋਲਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ। ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀਆਂ ਨੇਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਪਿੰਨ ਭੀ ਨਹੀਂ ਹਿਲਾਈ ਜਾਣੀ। ਸੱਚ ਅਜੇ ਵੀ ਸੱਚ ਹੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਟਕੀ ਹੋਈਆਂ ਸਿੱਧਾਂਤਕ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵਹਿ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਪਿਛਲੇ ਸਬੂਤ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਪਾਉਣਗੇ ਜੋ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੰਭਾਲੇ ਜਾਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਨਾ ਗੁਆ ਬੈਠੀਏ।” Manuscript Releases, volume 1, 55

Back to Articles