Article

# ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ - ਨੰਬਰ ਇੱਕ

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੀਜ: ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂਤਾਂ ਤੋਂ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਤੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਤਾਣੇ-ਬਾਣੇ ਦਾ ਉਘਾੜਾ

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2023

Formats

PDF
Word

ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਈ ਆਯਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਤੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੂਜਾ, ਅਰਥਾਤ ਦੋ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਉਹ ਦਰਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਖਰੀਦਣ ਜਾਂ ਵੇਚਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ—ਜੇ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਛਾਪ ਨਾ ਹੋਵੇ।

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੇਮਨੇ ਵਰਗੇ ਦੋ ਸਿੰਗ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਸਾਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਰੂ ਘਾਅ ਚੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਵੱਡੇ ਅਚਰਜਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਥੋਂ ਤਕ ਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਉਤਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਅਚਰਜਕਰਮਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਲਈ ਇੱਕ ਮੂਰਤ ਬਣਾਉਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਦਾ ਘਾਅ ਲੱਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਪਾਉਣ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਬੋਲੇ ਵੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਰਾਵੇ ਕਿ ਜਿੰਨੇ ਲੋਕ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨਾ ਕਰਨ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਣ। ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ, ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਧਨਵਾਨ ਅਤੇ ਗਰੀਬ, ਆਜ਼ਾਦ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮ, ਇਹ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਛਾਪ ਲੈਣ; ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਾ ਖਰੀਦ ਸਕੇ ਨਾ ਵੇਚ ਸਕੇ, ਸਿਵਾਇ ਉਸ ਦੇ ਜਿਸ ਕੋਲ ਉਹ ਛਾਪ, ਜਾਂ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਨਾਮ, ਜਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅੰਕ ਹੋਵੇ।

> ਇੱਥੇ ਹੀ ਗਿਆਨ ਹੈ। ਜਿਸ ਕੋਲ ਸਮਝ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਜਾਨਵਰ ਦਾ ਅੰਕ ਗਿਣੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਅੰਕ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਕ ਛੇ ਸੌ ਛਿਆਸਠ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 13:11–18.

ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ-ਪਸ਼ੂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਸੱਤ ਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਸੱਤਾ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ; ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ; ਉਹ ਅਜੇਹੇ ਵੱਡੇ ਅਚਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਭਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤ ਬਣਾਏ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ; ਉਹ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਬੋਲਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਦੰਡ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਉਸ ਮੂਰਤ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖਰੀਦਣ ਅਤੇ ਵੇਚਣ ਨੂੰ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਸ਼ੂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ, ਨਾਮ ਜਾਂ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਉਹ ਜਾਨਵਰ ਜੋ “ਧਰਤੀ ਵਿਚੋਂ ਉੱਪਰ” ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਧੋਖਾਧੜੀ ਦਾ ਕੰਮ ਇੰਨਾ ਭ੍ਰਮਕਾਰੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁਲਾਵੇ ਵਿੱਚ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।” ਸਮੂਹ ਸੰਸਾਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਭੁਲਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਰਥਾਤ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ—ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਮੋਹਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਭੁਲਾਏ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਭੁਲਾਵੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ।

ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਬਹੁਤਰੇ ਲੋਕ ਜਾਣੂ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਕੇਵਲ ਉਪਰਲੇ ਪੱਧਰ ਤੱਕ ਹੀ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਫਿਰਔਨ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਨਬੂਕਦਨੇੱਸਰ, ਜਾਂ ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਪੀਲਾਤੁਸ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਬਾਰੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਈਬਲੀ ਕਹਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੱਧਰਾਂ ਉੱਤੇ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਪਛਾਣਦੇ ਹੋਣ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਰਾਜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਮੂਸਾ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਿਸਰ, ਬਾਬਲ ਅਤੇ ਰੋਮ—ਇਹ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਰਾਜਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ।

> ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਹਾਂ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ; ਇਸ ਲਈ ਹੇ ਯਾਕੂਬ ਦੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਤੁਸੀਂ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹੋ। ਮਲਾਕੀ 3:6.

> ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਕੱਲ੍ਹ, ਅੱਜ ਅਤੇ ਸਦਾ ਇਕੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀਆਂ 13:8.

ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ, ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੋ-ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਧਰਤੀ-ਦਰਿੰਦੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸਧਾਰਣ ਤਰਕ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਿਸਰ, ਬਾਬਲ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੇ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਸਿੱਧੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹਰ ਇੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕੀਤਾ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਧਰਤੀ-ਦਰਿੰਦੇ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਤੱਥ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਧਰਤੀ-ਦਰਿੰਦਾ ਵੀ, ਮਿਸਰ, ਬਾਬਲ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਰਾਸ਼ਟਰ ਬਾਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇਹ ਤੱਥ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸਧਾਰਣ ਪਰੰਤੂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਾਈਬਲੀ ਨਿਯਮ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਦੋ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

> ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਹੀ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਮੌਤ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋਵੇ, ਮਾਰਿਆ ਜਾਵੇ; ਪਰ ਇੱਕ ਗਵਾਹ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਵਿਵਸਥਾ ਸਾਰ 17:6।

> ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਿਸੇ ਵੀ ਅਪਰਾਧ ਲਈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਪ ਲਈ—ਕਿਸੇ ਵੀ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਜੋ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਇੱਕੋ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨਾ ਉੱਠੇ; ਦੋ ਸਾਕਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਸਾਕਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ, ਗੱਲ ਠਹਿਰਾਈ ਜਾਵੇਗੀ। ਵਿਵਸਥਾ ਵਰਣਨ 19:15.

> ਇਹ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਹਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਥਿਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। 2 Corinthians 13:1.

> ਕਿਸੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਦੋਸ਼ ਕਬੂਲ ਨਾ ਕਰ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਦੋ ਜਾਂ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਹੋਵੇ। 1 ਤਿਮੋਥਿਉਸ 5:19

ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਿਸਰ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸੁਚੇਤਨਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਬਾਗੀ ਫਿਰਔਨ ਨਾਲ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕੀਤਾ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਬਾਬਲ ਦੇ ਉੱਥਾਨ ਅਤੇ ਪਤਨ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਦੇ ਨਾਲ ਬਾਬਲ ਦੇ ਬਾਗੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਨਿਪਟਿਆ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਉੱਥਾਨ ਅਤੇ ਪਤਨ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੇ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਨਿਪਟਿਆ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕਦੇ ਨਾ ਬਦਲਣ ਵਾਲੇ ਸੁਭਾਉ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰਤਾ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਰਾਜ—ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਧਰਤੀ-ਦਾ-ਜਾਨਵਰ—ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਧਰਤੀ-ਦਰਿੰਦੇ ਬਾਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਧਰਤੀ-ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਗਵਾਈ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਟੱਕਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੁਆਰਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਬਾਈਬਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਨਿਯਮ ਵਰਤਾਂਗੇ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਮਿਲਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਰਸਮੀ ਨਿਯਮ, ਸਿਹਤ ਸੰਬੰਧੀ ਨਿਯਮ, ਦੱਸ ਨੈਤਿਕ ਨਿਯਮ, ਖੇਤੀਬਾੜੀ ਲਈ ਨਿਯਮ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿਵਸਥਿਤ ਹੈ।

> ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਿਸ਼ਟਤਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 14:40।

ਬਾਈਬਲੀ ਅਭਿਲੇਖ ਕੋਈ ਐਸੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜੋ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਦੇਵੇ ਕਿ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਕੇਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਕੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਅਣਗਹਿਲੀ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੀ ਆਸ ਕੌਣ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

> ਆਓ ਹੁਣ, ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰੀਏ, ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪ ਸੁर्ख ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਰਗੇ ਹੋਣ, ਉਹ ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ; ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿਰਮਿਜ਼ੀ ਰੰਗ ਵਰਗੇ ਲਾਲ ਹੋਣ, ਉਹ ਊਨ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਯਸਾਯਾਹ 1:18.

ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਬਾਈਬਲਿਕ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਬਾਈਬਲ ਨੂੰ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮਾਣਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵਾਂਗੇ ਕਿ ਇਹ ਨਿਯਮ ਅਸਲ ਹਨ ਜਾਂ ਝੂਠੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਭ ਵਿਭਿੰਨ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਲਈ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅਤਿ ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਨਿਯਮ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਚਾਣੀ ਗਈ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਵਰਤੇ ਗਏ ਉਸ ਨਿਯਮ—ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।

> ਹੇ ਪ੍ਰਿਯੋ, ਹਰ ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕਰੋ, ਪਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖੋ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਲੋਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। 1 ਯੂਹੰਨਾ 4:1.

ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੂਮਿਕਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਉਸ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪੀੜ੍ਹੀ ਤੱਕ ਲੁਕਾ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਸੀ।

> ਗੁਪਤ ਗੱਲਾਂ ਯਹੋਵਾਹ ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਉਹ ਸਾਡੀਆਂ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਦਾ ਲਈ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਕਰੀਏ। ਵਿਵਸਥਾ ਸਾਰ 29:29।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਭੇਦ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਹਨ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਉਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਯੋਗ ਹੋਣ। ਮਨੁੱਖ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਉਸ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਹੋਵੇ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਜੋ ਭੇਦ ਮੋਹਰਾਂ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਅੰਦਰਲੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜੋ ਭੇਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅਤੇ ਜੇਕਰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਕਬੂਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਵੀਂ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> ਵੇਖੋ, ਦਿਨ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਮੈਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨੇਮ ਬੰਨ੍ਹਾਂਗਾ; ਉਹ ਉਸ ਨੇਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਉ-ਪੁਰਖਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਦਿਨ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਲੈ ਆਇਆ ਸੀ; ਜਿਸ ਮੇਰੇ ਨੇਮ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਤੀ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਹ ਉਹ ਨੇਮ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੰਨ੍ਹਾਂਗਾ, ਪ੍ਰਭੂ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਬਿਵਸਥਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਹਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਹੋਣਗੇ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ 31:31–33.

> “ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਪਣੀ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵਾਅਦਾ ਨਵਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।” Review and Herald, February 26, 1914.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:1–3 ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼:

> ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਵੇ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਣੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ: ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀਆਂ, ਸਾਕ੍ਹੀ ਦਿੱਤੀ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:1–3.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼” ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼” ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗੀ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਏ ਕਿ ਕੀ ਕੁਝ “ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਘਟਣਾ ਹੈ।”

ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ “ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਵੀ” ਅਤੇ “ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ” “ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।”

> “ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੇ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮਕਾਰੀ ਨੂੰ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਓਝਲ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ, ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਲੁਕਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪੜ੍ਹੋ। ਉੱਥੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਬਿੰਦੂ-ਬਿੰਦੂ ਯਾਦ ਕਰੋ।” Testimonies to Ministers, 112.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ “ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ” ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ” ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਕਦਮ-ਦਰ-ਕਦਮ ਸੰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਹ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼” ਕਹਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਦੋ ਕੰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਸੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਯੂਹੰਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਨੂੰ “ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ” ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਢਾਲਿਆ ਗਿਆ” ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਦੋਹਾਂ “ਸੰਦੇਸ਼” ਅਤੇ “ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ” ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇਣ।

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਸੁਨੇਹਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਕੇਵਲ ਅੰਤਿਮ ਸੁਨੇਹਾ ਹੀ ਨਹੀਂ—ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਧਰਤੀ ਗ੍ਰਹਿ ਲਈ ਅੰਤਿਮ “ਚੇਤਾਵਨੀ” ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਦੇ “ਚੇਤਾਵਨੀ” ਵਾਲੇ ਗੁਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਰਗ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ “ਧੰਨ” ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ” ਪੜ੍ਹਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ। ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਐਸਾ ਵਰਗ ਵੀ ਹੈ ਜੋ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ” ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਇਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਨਾ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਨਾ ਸੁਣੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਧੰਨ ਹੋਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਜੇਕਰ ਇੱਕ ਵਰਗ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਣ, ਸੁਣਣ ਅਤੇ ਮੰਨਣ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹੈ ਜੋ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰਗ ਐਸਾ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਧੰਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਪੜ੍ਹੇਗਾ, ਸੁਣੇਗਾ ਅਤੇ ਮੰਨੇਗਾ? ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਧੰਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਉਹ ਸ਼ਾਪਿਤ ਹੋਵੇਗਾ।

> “ਨਬੀ ਆਖਦਾ ਹੈ: ‘ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ’—ਕੁਝ ਅਜੇਹੇ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹਣਗੇ; ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ‘ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ’—ਕੁਝ ਅਜੇਹੇ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਸੰਬੰਧੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸੁਣਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਇਸ ਵਰਗ ਲਈ ਨਹੀਂ ਹੈ। ‘ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ’—ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸਮਾਈਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਅਤੇ ਹੁਕਮਾਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਸਭ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਣ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਆਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਤੋਂ ਵਾਂਜੇ ਰਹਿਣਗੇ।” The Great Controversy, 341.

ਤੀਜੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ “ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ” ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। “ਸਮਾਂ,”—(ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ) “ਨੇੜੇ ਹੈ।” ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਮਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ (ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਯੂਹੰਨਾ ਕਰਦਾ ਹੈ) ਉਸ “ਸਮੇਂ” ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪਹਿਲੀ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਲਿਖੀ ਸੀ, ਤਥਾਪਿ ਇਹ ਪਦ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਨ 100 ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਬਾਅਦ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਬਿੰਦੂ ਆਵੇਗਾ ਜਦੋਂ ਆਖ਼ਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ “ਸਮਾਂ” “ਨੇੜੇ” ਹੋਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ “ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਣੀਆਂ ਹਨ,” ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦਾਸਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

ਇਸ ਲੇਖ-ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਈਬਲਕ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਅਸੀਂ ਹਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦੇਣ ਲਈ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰਿਕ ਆਧਾਰ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।

ਅਸੀਂ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਵੀ ਹਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂਗੇ, ਅਤੇ Prophetic Keys ਸਿਰਲੇਖ ਵਾਲੇ ਸੰਕਲਨ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣੇ ਗਏ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਵੀ। ਅਸੀਂ Habakkuk’s Tables ਨਾਮਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਾਂਗੇ।

ਅਸੀਂ ਉਹ ਹਰ ਨਿਯਮ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਜੋ ਅਸੀਂ ਵਰਤਦੇ ਹਾਂ। ਸੰਖੇਪਤਾ ਲਈ ਅਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਲਈ Prophetic Keys ਸੰਕਲਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂਗੇ ਜੋ ਨਿਯਮ ਦੇ ਹੋਰ ਵਿਸਥਾਰਪੂਰਕ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। Habakkuk’s Tables ਲੜੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਉਣਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਛੂਹਾਂਗੇ, ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਅਸੀਂ ਜਨਤਕ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਉਸੇ ਇਨਪੁਟ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਵਾਂਗੇ ਜੋ ਜਾਰੀ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਸਾਡੀ ਚਰਚਾ ਦੀ ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦਾ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ, ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇਗੀ।

> ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਵੇ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਘਟਣੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਭੇਜ ਕੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖੀਆਂ, ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ। ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:1–3।

ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਸੰਕੇਤ ਦੇਣਾ” ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ “ਆਪਣੇ” ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਭੇਜਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ “ਆਪਣੇ” ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। “ਆਪਣਾ” ਦੂਤ ਗਬਰੀਏਲ ਹੈ।

> ਦੂਤ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ, “ਮੈਂ ਗਬਰੀਏਲ ਹਾਂ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ,” ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉੱਚ ਸਨਮਾਨ ਵਾਲਾ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਮੀਖਾਏਲ [ਮਸੀਹ], ਤੁਹਾਡਾ ਸਰਦਾਰ ਹੈ।” ਦਾਨੀਏਲ 10:21। ਗਬਰੀਏਲ ਬਾਰੇ ਉੱਧਾਰਕਰਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਭੇਜ ਕੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।” ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 1:1। — The Desire of Ages, 99.

ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਗਬਰੀਏਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ ਗਬਰੀਏਲ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਵੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ’ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਲਈ “ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ,” ਤਦੋਂ ਉਸ ਅੰਤਿਮ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਇੱਕ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ “ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ” ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ “ਫ਼ਰਿਸ਼ਤਾ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਦੂਤ” ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਹੈ।

ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੱਚ ਦੀ ਆਈ ਹਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਹੈ, ਪਰੰਤੂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਖਸ਼ਣ ਵਿੱਚ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਸਮਾਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਅੰਸ਼ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਯੂਹੰਨਾ ਇਹ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ।” ਉਹ ਹੋਰ ਅੰਸ਼ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਬਾਰੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਮੂਲ ਦਾਵਿਆਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਬਚਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਭਵਿੱਖਬਕਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਆਪਣੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ ਜਿਹੜੀਆਂ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਣੀਆਂ ਅਵਸ਼੍ਯ ਹਨ। ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਮੈਂ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ, ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਣੀਆਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ ਸਨ।

> ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ, ਇਹ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਹਿ-ਦਾਸ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਭਵਿੱਖਦਵਕਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਜੋ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ: ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਜੋ ਅਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਧਰਮ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੈ, ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੀ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਮ ਹੀ ਕਰਦਾ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਰਹੇ।” ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 22:6–11.

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਉਹੀ ਵਿਸ਼ਾ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਜਦੋਂ “ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ” ਨੇ “ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਕਿ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਣੀਆਂ ਹਨ,” ਤਾਂ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਫਿਰ ਤੋਂ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਣੀਆਂ ਹਨ” ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਮਸੀਹ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ—ਠੀਕ ਉਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸੇ ਨੂੰ ਇਸ ਕਥਨ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ “ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈ।”

ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਗਬਰਿਯੇਲ ਦੁਆਰਾ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੂਹੰਨਾ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਅਭਿਭੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਬਰਿਯੇਲ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤਦ ਗਬਰਿਯੇਲ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਇਸ ਗਲਤਫ਼ਹਮੀ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਵਰਗੀ ਦੂਤ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਬੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਜੋ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, “ਸਹਿ-ਸੇਵਕ” ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕਾਰ-ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੀ।

ਇਹ ਆਇਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਹੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸੱਚੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ ਕੀ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਅਵਸ਼੍ਯਕ ਹੈ। ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਪ੍ਰਮਾਣ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ “ਸਮਾਂ” ਜੋ “ਨੇੜੇ” ਹੈ, ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਘਟਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਿ “ਜੋ ਅਨਿਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅਨਿਆਈ ਹੀ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਲਾ ਹੀ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਮੀ ਹੀ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਰਹੇ,” ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀ ਬਲਾਵਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸੰਪੂਰਣ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

> “‘ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੀਖਾਏਲ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਰਦਾਰ ਜੋ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਖੜਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉੱਠ ਖੜੇਗਾ; ਅਤੇ ਐਸਾ ਸੰਕਟ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਿਹਾ ਕਿਸੇ ਕੌਮ ਦੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਕੋਈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮਿਲੇਗਾ, ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।’ ਦਾਨੀਏਲ 12:1।”

> “ਜਦੋਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਲਈ ਦਇਆ ਹੋਰ ਬੇਨਤੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ‘ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ,’ ‘ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਤਾਜ਼ਗੀ’ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਠਿਨ ਘੜੀ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ। ਦੂਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਤੁਰਤ-ਫੁਰਤ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਦੂਤ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਕੰਮ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਹੁਕਮਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸਾਬਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ‘ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੁਹਰ’ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਤਦ ਯਿਸੂ ਉੱਪਰਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮੱਧਸਥਤਾ ਰੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਇਹ ਹੋ ਗਿਆ;’ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਦੂਤਗਣ ਆਪਣੇ ਮੁਕਟ ਉਤਾਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ: ‘ਜੋ ਅਨਿਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅਨਿਆਈ ਹੀ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਲਾ ਹੀ ਰਹੇ: ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਮੀ ਹੀ ਰਹੇ: ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਰਹੇ।’ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 22:11. ਹਰ ਇੱਕ ਮਾਮਲਾ ਜੀਵਨ ਜਾਂ ਮੌਤ ਲਈ ਨਿਰਣਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।” ਦਿ ਗ੍ਰੇਟ ਕਾਂਟਰੋਵਰਸੀ, 613.

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਹੀ ਕਥਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਅੰਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ” ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਆਖਰੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਧਾਰ ਤੇ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ, ਸੁਣਦੇ ਅਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਨਮੋਚਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ,”—ਅਰਥਾਤ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ।

> “ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਾਂ, ਤਿਵੇਂ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਾਡੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੁਸਤਕ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਬਹਾਨੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ ਹਨ।”

> “ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਗੰਭੀਰ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਹਰੇਕ ਅਧਿਆਪਕ ਇਹ ਵਿਚਾਰੇ ਕਿ ਉਸ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਸਮਝੇ ਅਤੇ ਪੇਸ਼ ਕਰੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਡਾ ਉਧਾਰਕ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪ ਆਇਆ ਸੀ,—‘ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਵੇ ਜੋ ਛੇਤੀ ਹੀ ਹੋਣੀਆਂ ਹਨ।’ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਦੇ ਦਿਖਾਈ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਭੇਦਭਰੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਨਿਰੁਤਸਾਹ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ‘ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੋਲੋਂ ਮੰਗੇ, ਜੋ ਸਭਨਾਂ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਝਿੜਕਦਾ ਨਹੀਂ।’ ‘ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ।’ ਸਾਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਅਸਲ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਪੋਥੀ ਦਾ ਹੋਰ ਨੇੜਲਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਅਧਿਐਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਇਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਹੋਰ ਵੀ ਗੰਭੀਰ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦੇ ਸਭਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਸਭ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਪੋਥੀ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣਾਉਣ। ਇਹ ਠੀਕ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ,—ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼। ਯੂਹੰਨਾ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਪਤਮੁਸ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਬਾਸਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਨਿਰਬਾਸਨ ਉਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਨਾ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੇਵਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਿਰਬਾਸਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਬਤਾਇਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਕੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ।”

> “ਇਹ ਸਿੱਖਿਆ ਸਾਡੇ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਹੱਤਤਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਮਸੀਹ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਰਨਗੀਆਂ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦੂਤ ਇਹ ਗੰਭੀਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦੀਵੀ ਮਹੱਤਤਾ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨਾਲ ਸਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਬੋਲਣ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।

> “ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਲੋਕਾਂ ਅੱਗੇ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਮੋਹਰਬੰਦ ਪੋਥੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੀ ਮੋਹਰਬੰਦ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਜੋਤ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਈਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਸ ਹੋ ਰਹੀ ਦੁਨੀਆ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਇਕੋ-ਇੱਕ ਆਸ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।”

> “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਕਟ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਖ਼ਤਰੇ ਬਾਰੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਨ। ਉਹ ਗੰਭੀਰ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਘਟਿਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਅਣਛੁਹੇ ਨਾ ਛੱਡੇ ਜਾਣ। ਅਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਗੁਆਉਣ ਲਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜੋ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਦਰਸਾਉਣਗੇ। ਕਲਮ ਅਤੇ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਅਦਭੁੱਤ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਗੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਮਸੀਹ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ।” Signs of the Times, July 4, 1906.

ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, 1906 ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਸੂਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਜਲਦੀ ਹੀ “ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਂਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।” 1906 ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਜੇ ਵੀ ਮੁਹਰਬੰਦ ਸੀ। ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸੰਦੇਸ਼-ਵਾਣੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਓਦੋਂ ਹੀ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇ। ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “ਉਹੀ ਕੁਝ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,—ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼।”

ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸਕਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਜੋ ਇਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਸੁਣ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਣ ਜੋ ਬਹੁਤ ਜਲਦੀ ਵਾਪਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ।” ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੇਣ ਯੋਗ ਹੈ (ਕਿਉਂਕਿ ਯੂਹੰਨਾ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ), ਕਿ ਯੂਹੰਨਾ ਉਹ ਦੋ ਮਸਲੇ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜ਼ੁਲਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਭਰੋਸੇ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ” ਦੇ ਕਾਰਨ ਸੀ ਕਿ ਉਹ “ਪਾਤਮੁਸ ਦੇ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।” ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਨਿਕਾਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ—ਜੋ “ਯਿਸੂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ” ਹੈ—ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ।

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਧਿਆਨ ਰੱਖ, ਐਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਹਿਕਰਮੀ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਉਹਨਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਯਿਸੂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਭਗਤੀ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 19:10.

ਯੂਹੰਨਾ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੇ ਇਕ ਲੋਕ-ਸਮੂਹ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸੁਨੇਹਾ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ—ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਤਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਬਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੰਚਾਰ ਦੀ ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਅੰਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਚਿੱਤਰਣ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਦਾ ਵਿਸਤਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਲਿਖੇ, ਪਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਸਾਰਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਚਨ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਮੰਡਲੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀ ਸੀ। ਭਜਨ ਸਹਿਤਾ 68:11

ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ “ਗੱਲਾਂ” ਨੂੰ “ਵੇਖਿਆ” ਅਤੇ “ਸੁਣਿਆ,” ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੇ।

> ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸੀਆ ਵਿੱਚ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ; ਅਰਥਾਤ ਅਫ਼ਸੁਸ ਕੋਲ, ਅਤੇ ਸਮੁਰਨਾ ਕੋਲ, ਅਤੇ ਪਰਗਾਮੁਸ ਕੋਲ, ਅਤੇ ਥੁਆਤੀਰਾ ਕੋਲ, ਅਤੇ ਸਰਦਿਸ ਕੋਲ, ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ ਕੋਲ, ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਕੋਲ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 1:19।

ਉਸ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ “ਸੁਣਿਆ” ਅਤੇ “ਵੇਖਿਆ,” ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਕੇ ਏਸ਼ੀਆ ਮਾਈਨਰ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਆਈ, ਤਾਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਿੱਧੇ ਹੀ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਲਿਖਵਾਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤਾਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰੇਕ ਲਈ ਹਰ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਸ ਵਾਕ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: “ਅਤੇ ... ਵਿੱਚ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਲਿਖ।” ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਲਈ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਖਵਾਏ।

ਯਿਸੂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਬਚਨ ਉਚਾਰ ਕੇ ਲਿਖਵਾਏ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਉਹ ਲਿਖੇ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਉਹ “ਨਾ” ਲਿਖੇ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਸਿੰਘ ਗਰਜਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰੀਆਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਬਿਜਲੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਮੈਂ ਲਿਖਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ; ਤਦ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, “ਜੋ ਕੁਝ ਸੱਤ ਬਿਜਲੀਆਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਲਿਖ।” ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 10:3, 4.

ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਕੁਝ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਗ੍ਰੰਥ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੋਹਰਬੰਦ ਰੱਖੇ।

> ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਰੱਖ ਅਤੇ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦੇ; ਬਹੁਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਫਿਰਣਗੇ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵੱਧੇਗਾ.... ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਦਾਨੀਏਲ, ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਰਾਹ ਲੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਚਨ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬੰਦ ਅਤੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਰੱਖੇ ਗਏ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ 12:4, 9.

> “ਇਹਨਾਂ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਉਸ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ: ‘ਜੋ ਕੁਝ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦੇ।’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ਅਸੀਂ ਜਿਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਵੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸੰਚਾਰ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਜੋ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਲਿਖਿਆ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਸੁਣਿਆ। ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਬੋਲ-ਬੋਲ ਕੇ ਲਿਖਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਲਿਖੇ। ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯਿਸੂ ਨੂੰ, ਫਿਰ ਗਬਰੀਏਲ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਬੀ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਣ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ।

> ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਵੇਗਾ, ਉਹ ਲਿਖ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:19.

ਇਹ ਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਇਸ ਆਯਤ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇ ਅਤੇ ਉਸ ਹੁਕਮ ਵਿੱਚ ਨਿਹਿਤ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਨਾ ਪਛਾਣੇ ਜੋ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ “ਗੱਲਾਂ” ਨੂੰ ਲਿਖਣਾ ਵਰਤਮਾਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਭਿਲੇਖ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ “ਗੱਲਾਂ” ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਵਰਤਮਾਨ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਨਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੋ ਵੇਲੇ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਖ ਦੇਣਾ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਠੀਕ ਉਸੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਰੂਪਤਾਰਥਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ “ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਹਨ, ਅਤੇ” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਤੂੰ “ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਣਗੀਆਂ” ਵੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਤਿਹਾਸ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤਕਨੀਕ ਯਿਸੂ ਦੀ ਦਸਤਖ਼ਤ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਸਤਖ਼ਤ ਇੱਕ ਨਾਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਪਛਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼” ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ। “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼” ਨਾਮਕ ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਵਰਗੀ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਯਿਸੂ ਤੱਕ, ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਗਬਰਾਏਲ ਤੱਕ, ਗਬਰਾਏਲ ਵੱਲੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਇਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਜਾਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਇੰਨਾ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਰਕਾਸ਼” ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੇਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਯਿਸੂ ਕੌਣ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਕੀ ਹੈ—ਇਸ ਦੀ ਉਹ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ—ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਲਿਖਣ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਹਾਲੇ ਹੋਣੀਆਂ ਸਨ।

ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਯੁਗ ਲਈ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਲਈ ਵੀ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦਾ ਇਹ ਗੁਣ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ, ਜਾਂ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਜਾਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਰਅਸਲ, ਬਾਈਬਲ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਇਸ ਗੁਣ ਨੂੰ ਉਸ ਗੱਲ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਾਬਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹੀ ਇਕੱਲਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦੇ ਹੋਏ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ।

> ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਿਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਤੁਰਹੀ ਵਰਗੀ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ; ਅਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖ ਅਤੇ ਆਸੀਆ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜ; ਅਰਥਾਤ ਅਫ਼ਿਸੁਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਮੁਰਨਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪਰਗਾਮੁਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਥੁਆਤੀਰਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਸਾਰਦਿਸ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਲਾਓਦਿਕਿਆ ਨੂੰ।

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੁੜਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੱਤ ਦੀਵੇ ਵੇਖੇ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਦੀਵਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਜਣਾ ਸੀ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲੰਮੇ ਵਸਤ੍ਰ ਨਾਲ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਨਾਲ ਕੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਉੱਨ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ, ਬਰਫ਼ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਲੌ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਰੇ ਪਿੱਤਲ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਤਪਾਏ ਗਏ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤਿਆਂ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਤਾਰੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਦੋਧਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮਰੇ ਹੋਏ ਵਾਂਗ ਉਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਨਾ ਡਰ; ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:10–17।

ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਸੱਚ ਨਿਹਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣਾ ਚਾਹਾਂਗਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਵਰਗੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਇਹ ਦੇਖਣ ਲਈ ਮੁੜਿਆ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਬੋਲਿਆ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਵਰਗੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਦੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵਜੋਂ ਪਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੰਚਾਰਣਾ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਲੜੀ ਪਾਈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਲੜੀ ਦੇ ਅਨੁਰੂਪ ਸੀ। ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਯਿਸੂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾਲ ਅੰਤ ਨੂੰ, ਪਹਿਲੇ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਬਚਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਬੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਇਸ ਲਈ ਭੇਜਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਾਸਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਏ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹੋਣੀਆਂ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹਨ। ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਜਲਦੀ ਆ ਰਿਹਾ ਹਾਂ; ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਣੀਆਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ ਸਨ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਵੇਖ, ਐਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਹਿਕਰਮੀ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਰਥਾਤ ਨਬੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ; ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਨਾ ਲਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ।

> ਜੋ ਅਨਿਆਈ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਅਨਿਆਈ ਹੀ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਮੈਲਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਮੈਲਾ ਹੀ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਧਰਮੀ ਹੀ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ, ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਪਵਿੱਤਰ ਹੀ ਰਹੇ।

> ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਛੇਤੀ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਫਲ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਵਾਂ। ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 22:7–13।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਧਿਆਨਪੂਰਵਕ ਵਰਣਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਆਰੰਭ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਹਿਲੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ, ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਹੋਣ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਪਦ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ “ਆਪਣੇ ਦੂਤ ਦੇ ਰਾਹੀਂ” “ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੰਕੇਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।”

ਫਿਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਖਰੀ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਹੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੋਹਰ ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਤੇ ਲਏ, ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਉਸ ਮੈ ਨੂੰ ਪੀਏਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰੋਸ਼ ਦੇ ਪਿਆਲੇ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਮਿਲਾਵਟ ਦੇ ਉਡੇਲੀ ਗਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮੇਮਨੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਅਤੇ ਗੰਧਕ ਨਾਲ ਪੀੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੀੜਾ ਦਾ ਧੂੰਆ ਯੁਗਾਂ-ਯੁਗ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੋਈ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮੋਹਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿਨ ਰਾਤ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 14:9–11।

ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਲਈ ਆਖਰੀ ਪਰਖ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੀਸਰੇ ਦੂਤ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਤ ਵੀ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਮਹਾਨ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬੜੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉੱਚੀ ਅਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਸ਼ਟ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ, ਅਤੇ ਹਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅੱਡਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਨਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਭਿਚਾਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਮਦਿਰਾ ਪੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਭਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਉਸ ਦੀ ਵਿਲਾਸਤਾ ਦੀ ਬਹੁਤਾਈ ਰਾਹੀਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਅਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਲੋਕੋ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਓ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਨਾ ਬਣੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਮਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਨਾ ਪਾਓ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪਾਪ ਅਕਾਸ਼ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅਧਰਮਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 18:1–5.

ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਚਨ ਹੈ, ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ, ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ, ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੂਤ ਰਾਹੀਂ ਸੰਕੇਤਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਗਬਰੀਏਲ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਅਤੇ ਅਠਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੂਤ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਛਾਇਆ ਪਹਿਲਾਂ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦੂਤ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੂਤ ਕੋਲ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੌੜੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਯੂਹੰਨਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਿੱਕੀ ਪੁਸਤਕ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਛਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਵੀ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਹੈ।

ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇੱਕ ਦੂਤ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਹੋਇਆ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸੱਤ ਵਾਰ ਇੱਕ ਦੂਤ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਘਟਨਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੂਤ ਜਿਬਰਾਏਲ ਸੀ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਲਏ ਹੋਏ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਦੂਤ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਭ ਦੇ ਸਭ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਹੋਰ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਓਸੇ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੂਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦੂਤ ਜਿਬਰਾਏਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਪੰਜ ਦੂਤ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਦੂਤ ਹਨ।

ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਸੱਤੋਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਇੱਕ ਦੂਤ ਵੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਹ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ; ਜਦਕਿ ਜਿਸ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਸ਼੍ਰੋਤਾ ਵਜੋਂ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਮੁਲਾਂਕਨ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਮੌਕੇ ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਇੱਕ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਉਲੇਖ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੰਦਰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ “ਬੀਜ” ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਉਤਪੱਤੀ 1:11 ਵਿੱਚ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬੀਜ “ਆਪਣੀ ਜਾਤ ਅਨੁਸਾਰ” ਉਤਪੰਨ ਕਰੇਗਾ। ਬੀਜ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਡੀਐਨਏ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਬੀਜ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ।

> ਉਸੇ ਦਿਨ ਯਿਸੂ ਘਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਜਾ ਬੈਠਿਆ। ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਇਕੱਠੀਆਂ ਹੋ ਗਈਆਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇੱਕ ਕਿਸ਼ਤੀ ਵਿੱਚ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਭੀੜ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਆਖਦਿਆਂ,

> ਵੇਖੋ, ਇੱਕ ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਵਾਲਾ ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਨੂੰ ਨਿਕਲਿਆ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੀਜ ਬੀਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਬੀਜ ਰਾਹ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਆਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁਗ ਗਏ। ਕੁਝ ਪੱਥਰੀਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗੇ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਮਿੱਟੀ ਨਾ ਮਿਲੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਗ ਪਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੜ ਗਏ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੁੱਕ ਗਏ। ਅਤੇ ਕੁਝ ਕੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ; ਅਤੇ ਕੰਡੇ ਵੱਧ ਗਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਹੋਰ ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਅਤੇ ਫਲ ਲਿਆਏ, ਕੋਈ ਸੌ ਗੁਣਾ, ਕੋਈ ਸੱਠ ਗੁਣਾ, ਕੋਈ ਤੀਹ ਗੁਣਾ। ਜਿਸ ਦੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣੇ।

> ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਉਂ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ?

> ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਭੇਦ ਜਾਣਣਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਹੁਤਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਪਰ ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਉਹ ਵੀ ਲੈ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ, ਅਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਖਦੀ ਹੈ, ਸੁਣਦੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣੋਗੇ, ਪਰ ਸਮਝੋਗੇ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਵੇਖਦੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖੋਗੇ, ਪਰ ਬੂਝੋਗੇ ਨਹੀਂ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦਿਲ ਮੋਟਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨ ਸੁਣਨ ਵਿੱਚ ਭਾਰੇ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੰਦ ਕਰ ਲਈਆਂ ਹਨ; ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਮਝਣ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਆਉਣ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰਾਂ।

> ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਚ ਸਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ।

> ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਬੀਜ ਬੋਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਸੁਣੋ।

> ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਰਾਜ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ, ਤਾਂ ਦੁਸ਼ਟ ਆ ਕੇ ਉਹ ਕੁਝ ਛੀਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿੱਚ ਬੋਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਰਾਹ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।

> ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਪੱਥਰੀਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਤਦ ਭੀ ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੜ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੀ ਟਿਕਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਬਚਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਲੇਸ਼ ਜਾਂ ਉਤਪੀੜਨ ਉੱਠਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਫੌਰਨ ਹੀ ਠੋਕਰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਕੰਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਧਨ ਦੀ ਛਲਨਾ ਬਚਨ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

> ਪਰ ਜਿਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਬਚਨ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਫਲ ਵੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਸੌ ਗੁਣਾ, ਕੋਈ ਸੱਠ, ਕੋਈ ਤੀਹ। ਮੱਤੀ 13:1–23.

ਇੱਕ ਬੀਜ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਪੌधा ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਾਰਾ ਡੀਐਨਏ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਾਰੇ ਤੱਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਨਿਯਮ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿੰਨੀ ਨੇੜਤਾ ਨਾਲ ਇਸ ਨਿਯਮ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉੱਨਾ ਹੀ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਬੀਜ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਇਹ ਉਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਮੱਥੀ ਵਿੱਚ ਹੁਣੇ ਹੀ ਉਧਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੰਸ਼ ਤੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬਿੰਦੂਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖੀਏ। ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਹੀ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ।

> “ਹਰੇਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਨਬੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਵੱਧ ਬੋਲਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਬੂਵਤ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪ੍ਰਭਾਵੀ ਹੈ। ‘ਹੁਣ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਦਾਹਰਣ ਵਜੋਂ ਘਟੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਡੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਲਈ ਲਿਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਆ ਪਏ ਹਨ।’ 1 Corinthians 10:11. ‘ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਾਡੇ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਵੀ ਝਾਕਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ।’ 1 Peter 1:12....”

> “ਬਾਈਬਲ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਧਨ-ਸੰਪਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਆਖ਼ਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਸੰਭਾਲ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਹਾਨ ਘਟਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਕਾਰਵਾਈਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।” Selected Messages, book 3, 338, 339.

ਇਹ ਅੰਸ਼ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, (ਪੌਲੁਸ, ਪਤਰਸ ਅਤੇ ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ), ਜੋ ਇਸ ਤੱਥ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚਲਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੱਤੀ ਤੇਰਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਧੰਨ ਹਨ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਇਹ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਉਹ ਵੇਖਣ, ਪਰ ਨਾ ਵੇਖ ਸਕੇ; ਅਤੇ ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ ਉਹ ਸੁਣਣ, ਪਰ ਨਾ ਸੁਣ ਸਕੇ,” ਤਾਂ ਉਹ ਉਸੇ ਧੰਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਉਸ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:3.

ਯਿਸੂ ਨੇ ਬੀਜ ਬੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੇਲੇ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋਏ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਿਸੂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ, ਇਹ ਕਿਹਾ: “ਜਿਸ ਦੇ ਸੁਣਨ ਲਈ ਕੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣੇ।”

ਯਿਸੂ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਣਗੇ। ਫਿਰ ਚੇਲੇ ਉਸ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਯਿਸੂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇਕ ਭੇਦ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਲਈ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ (ਕਿਉਂਕਿ ਯਾਦ ਰੱਖੋ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਣਗੇ)। ਤੀਜਾ ਵਿਚਾਰ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਵਜੋਂ ਰੱਖਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਇਹ ਤੱਥ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਇਕ ਬੀਜ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਇਹ ਤੱਥ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਇਕ ਬੀਜ ਹੈ, ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸੁਣੀ ਜਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੱਤੀ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੁਣਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਹਨ। ਮੱਤੀ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਕੇਵਲ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਅੰਤਰਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਜੋੜਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਹੜੇ ਸੁਣਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਾ ਸੁਣਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕਿਸ-ਕਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਉਸ ਸੁਨੇਹੇ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਵਾਧਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਸੁਣਣਾ ਹੈ।

> ਜਿਸ ਸਾਲ ਰਾਜਾ ਉਜ਼ਜ਼ੀਆਹ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਾਲ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾ ਪੱਲਾ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਭਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸਰਾਫੀਮ ਖੜੇ ਸਨ; ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਛੇ ਪੰਖ ਸਨ; ਦੋ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਢੱਕਦਾ ਸੀ, ਦੋ ਨਾਲ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਢੱਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੋ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਡਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਹੈ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਪੁਕਾਰਦਾ ਸੀ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਦੁਆਰ ਦੇ ਖੰਭ ਹਿੱਲ ਗਏ, ਅਤੇ ਘਰ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ।

> ਤਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਹਾਏ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ! ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ; ਕਿਉਂ ਜੋ ਮੈਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਸਦਾ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੇ ਰਾਜੇ, ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।

> ਤਦ ਸੇਰਾਫ਼ਿਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜਲਦਾ ਹੋਇਆ ਕੋਇਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਚਿਮਟਿਆਂ ਨਾਲ ਵੇਦੀ ਤੋਂ ਲਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਅਪਰਾਧ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> ਫਿਰ ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜੋ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਕਿਸ ਨੂੰ ਭੇਜਾਂ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕੌਣ ਜਾਵੇਗਾ? ਤਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਭੇਜੋ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਜਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਲੋਕ ਨੂੰ ਕਹਿ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਸੁਣੋ, ਪਰ ਸਮਝੋ ਨਾ; ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਵੇਖੋ, ਪਰ ਬੂਝੋ ਨਾ। ਇਸ ਲੋਕ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਮੋਟਾ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਾਰੇ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇ; ਕਿਤੇ ਐਸਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੁਣਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਸਮਝਣ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ।

> ਤਦ ਮੈਂ ਆਖਿਆ, ਪ੍ਰਭੂ, ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ? ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵਸਣਹਾਰ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉਜਾੜ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਘਰ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਨਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਨਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡੀ ਛੱਡਛਾੜ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਤਦ ਵੀ ਉਸ ਵਿੱਚ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਰਹੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੁੜੇਗਾ, ਅਤੇ ਖਾਧਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਜਿਵੇਂ ਤੇਲ ਦਾ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਬਲੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੂਲ-ਤੱਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਤੇ ਝਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ; ਤਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਮੂਲ-ਤੱਤ ਹੋਵੇਗਾ। ਯਸਾਯਾਹ 6:1–13.

ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ, ਯਸਾਯਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹ ਅੰਸ਼ ਉਹਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਬਿਲਕੁਲ ਹੀ ਅਦਭੁੱਤ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਮੁੜ ਚਰਚਾ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਕੇਵਲ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਉਹ ਬਿੰਦੂ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਵਾਂਗੇ ਜੋ ਯਿਸੂ ਦੇ ਇਸ ਉਲੇਖ ਬਾਰੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਬਚਨ ਇੱਕ ਬੀਜ ਹੈ।

ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਇੱਕ ਨਬੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ। ਸਾਡੇ ਤਰਕ ਲਈ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਯਸਾਯਾਹ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਤੱਕ ਯਸਾਯਾਹ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਨਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪਾਪਮਯਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ। ਉਹ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸੀ; ਉਹ ਅੰਨ੍ਹਾ ਸੀ।

> “ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਹੋਰਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕੀਤੀ ਸੀ; ਪਰ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸੇ ਦੋਸ਼ਾਰੋਪਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵੇਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇੱਕ ਠੰਢੀ, ਨਿਰਜੀਵ ਰਸਮੀ ਕ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਹੁਣ ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਕਿੰਨੀ ਅਲਪ ਜਾਪਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਅਯੋਗ ਸੀ! ਪਵਿੱਤਰ ਸੇਵਾ ਲਈ ਕਿੰਨਾ ਅਨੁਕੂਲ ਨਾ ਸੀ! ਆਪਣੇ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਪ੍ਰੇਰੀ ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ‘ਹੇ ਮੈਂ ਕਿੰਨਾ ਦੁਖੀ ਮਨੁੱਖ ਹਾਂ! ਇਸ ਮੌਤ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਮੈਨੂੰ ਕੌਣ ਛੁਡਾਵੇਗਾ?’”

> “ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਕਲੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਯਸਾਯਾਹ ਨੂੰ ਰਾਹਤ ਭੇਜੀ ਗਈ। ‘ਤਦ ਸਰਾਫ਼ੀਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਉੱਡ ਕੇ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਦਾ ਇਕ ਜਿਉਂਦਾ ਕੋਲਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਵੇਦੀ ਉੱਤੋਂ ਚਿਮਟੇ ਨਾਲ ਲਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਲਾ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਅਧਰਮਤਾ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪਾਪ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।’ ਯਸਾਯਾਹ 6:6, 7।”

> ਯਸਾਯਾਹ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਦਰਸ਼ਟੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚਲੀ ਅਵਸਥਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ ਜੋ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਰਿਹਾ ਹੈ। “ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮੰਦਰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨੇਮ ਦਾ ਸੰਦੂਕ ਦਿੱਸਿਆ।” ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਮਹਾਂਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਕ ਹਨ,—ਅਜੇਹੇ ਲੋਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਹੋਠਾਂ ਨੇ ਅਕਸਰ ਵਿਅਰਥ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤਿਭਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਅਤੇ ਅਯੋਗਤਾ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਤਾ ਨਾਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹੈ। ਪਰ ਜੇ ਉਹ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ, ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਪਏ, ਜੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਆਸ ਹੈ। ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਧਨੁਖ ਸਿੰਹਾਸਨ ਦੇ ਉੱਪਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੰਮ ਯਸਾਯਾਹ ਲਈ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਟੁੱਟੇ ਹੋਏ ਦਿਲ ਤੋਂ ਉੱਠਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇਵੇਗਾ।

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਇਸ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਕੰਮ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਆਕਾਸ਼ੀ ਭੰਡਾਰ ਲਈ ਪੁੱਲੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਧਰਤੀ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਅਤੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਠਾਂ ਤੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਬੋਲੀ ਸੁਣਣ, ਤਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਪੰਗਤ ਬੰਨ੍ਹਣ; ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਅੰਤਿਮ ਮਹਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਅਪਰਾਜੇਯ ਜਾਪੇ, [ਤਦੋਂ] ਦਿਵਯ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਸਪਸ਼ਟ ਦਰਸ਼ਨ, ਉੱਚਾ ਅਤੇ ਉੱਥਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸਿੰਘਾਸਨ, ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਧਨੁੱਸ਼ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਸੰਤੋਖ, ਭਰੋਸਾ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ੇਗਾ।” Review and Herald, December 22, 1896.

ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।” ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਹਨ।

> ਅਤੇ ਲਾਓਦਿਕੀਆ ਦੀ ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਲਿਖ; ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਆਮੀਨ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਸਾਕੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਰੰਭ, ਆਖਦਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਤੂੰ ਨਾ ਠੰਢਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਰਮ; ਕਾਸ਼ ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਗਰਮ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੁੱਸਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਠੰਢਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਨਾ ਗਰਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗਲ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਦੁਖੀ, ਦੈਨੀਯੋਗ, ਗਰੀਬ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਨੰਗਾ ਹੈਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਤੱਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੋਨਾ ਖਰੀਦ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇਂ; ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਪਹਿਨਿਆ ਜਾਵੇਂ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਨੰਗਿਆਈ ਦੀ ਲਾਜ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਜਨ ਲਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਵੇਖ ਸਕੇਂ।

> ਜਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਝਿੜਕਦਾ ਅਤੇ ਤਾੜਨਾ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਇਸ ਲਈ ਉਤਸਾਹੀ ਬਣੋ ਅਤੇ ਤੋਬਾ ਕਰੋ। ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਖਲੋਤਾ ਹਾਂ ਅਤੇ ਖਟਖਟਾਂਦਾ ਹਾਂ; ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੇ ਅਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਅੰਦਰ ਆਵਾਂਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ। ਜੋ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਬੈਠਣ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਵੀ ਜਿੱਤਿਆ ਹਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹਾਂ।

> ਜਿਸ ਦੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਣੇ ਕਿ ਆਤਮਾ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਕੀ ਆਖਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 3:14–22.

> ਲਾਓਦੀਕੀਆਂ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਲਈ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਕ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਨਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> “‘ਲਾਓਦੀਕੀਆਂ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਲਿਖ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਮੀਨ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਨਾ ਠੰਢਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਨਾ ਗਰਮ; ਕਾਸ਼ ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਜਾਂ ਗਰਮ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੁਸੇਲਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਠੰਢਾ ਹੈਂ ਨਾ ਗਰਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗਲ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾਗ੍ਰਸਤ, ਦਇਆਯੋਗ, ਕੰਗਾਲ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਨੰਗਾ ਹੈਂ।’”

> “ਇੱਥੇ ਪ੍ਰਭੂ ਸਾਨੂੰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਸੇਵਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੇਤਾਉਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਕੇਵਲ ਸਿਧਾਂਤਕ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਹਰ ਇਕ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਵਿਆਵਹਾਰਿਕ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਲਾਓਡੀਸੀਆਈਆਂ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦੇਹਿਕ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤਤਾ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਉਪਲਬਧੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਉੱਚ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦੇ ਹੋਏ। ‘ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਵਿੱਚ ਵਧ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਘਾਟ ਨਹੀਂ; ਪਰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਦੁਰਦਸ਼ਾਗ੍ਰਸਤ, ਦਯਨੀਆ, ਕੰਗਾਲ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਨੰਗਾ ਹੈਂ।’”

> “ਮਨੁੱਖੀ ਮਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਧੋਖਾ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਭਰੋਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਕਿ ਉਹ ਠੀਕ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਲਤ ਹਨ! ਸੱਚੇ ਗਵਾਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਦੁਖਦਾਈ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਪਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵੀ ਉਸ ਧੋਖੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹਨ। ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ ਕਿੰਨੀ ਦਯਨੀਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਤਮਿਕ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਸੱਚੇ ਗਵਾਹ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਤਮਿਕ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ, ਦਰਿਦ੍ਰਤਾ, ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹਾਲਤ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਸਲ ਸਥਿਤੀ ਬਾਰੇ ਚੌਕਾਉਣ ਵਾਲੀ ਭਰਤਸਨਾ ਦੁਆਰਾ ਚੱਕਨਾ-ਚੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗਵਾਹੀ, ਇੰਨੀ ਚੀਰਣ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਕਠੋਰ, ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਸੱਚਾ ਗਵਾਹ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਸਹੀ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।”

> “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਭੈਤਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਤਮਿਕ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਧਨਵਾਨ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਕਠਿਨ ਹੈ ਜੋ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਭ੍ਰਮਿਤ ਹਨ ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਆਤਮਿਕ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਮੁਹਤਾਜ ਹਨ। ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਦਿਲ ‘ਸਭ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਅਤੇ ਅਤਿ ਦੁਸ਼ਟ’ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਖੁਸ਼ਫਹਮੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਮਸੀਹੀ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਇਕ ਕਿਰਣ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਦਿਵਯ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਜੀਵੰਤ ਅਨੁਭਵ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗਹਿਰਾਈ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਵਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਤਦ ਹੀ ਉਹ ਆਤਮਾ ਦੀਆਂ ਕੀਮਤੀ ਕਿਰਪਾਵਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਗੰਭੀਰ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਯਤਨ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਗੇ।” Testimonies, volume 3, 252, 253.

ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰ ਯਸਾਯਾਹ ਆਪਣੀ ਲਾਓਦੀਕੀ ਹਾਲਤ ਤੋਂ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਪ ਹੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਛੇਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਤੀਜੀ ਆਇਤ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਅਠਾਰਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦੂਤ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਨੂੰ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਮਹਾਨ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 18:1।

ਯਸਾਯਾਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦੂਤ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਸਰਾਫ਼ੀਮ ਨੂੰ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਸੁਣਿਆ: “ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੈ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ; ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ।” ਯਸਾਯਾਹ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ “ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਸੰਤਾਨ” ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ “ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ,” ਅਰਥਾਤ ਦਸਵੰਧ ਕਿਹਾ। ਇਬਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਮੂਲ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਦਸਵੰਧ ਦੇਣਾ।”

“ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ?” ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਵਾਰੰਵਾਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਹੈ (ਅਤੇ ਸੰਖੇਪਤਾ ਵਾਸਤੇ, “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ?” ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।) ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਸ ਸਮੇਂ “ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਧਰਮ-ਤਿਆਗ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਬਰਬਾਦੀ ਆਵੇਗੀ,” ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹ ਉਹੀ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਨਗਰ ਵਸਨੀਕ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਉਜਾੜੇ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਘਰ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਰਹਿ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੰਨਸਾਨ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਹਟਾ ਦੇਵੇ, ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ ਹੋਵੇ।” “ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵੱਡਾ ਤਿਆਗ” ਉਹ “ਬਹੁਤੇ” ਹਨ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ 11:41 ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਢਾਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਯਸਾਯਾਹ ਛੇ ਅਤੇ ਮੱਤੀ ਤੇਰਾਂ ਵਾਲੇ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅੱਖਾਂ ਹਨ, ਪਰ ਵੇਖਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਕੰਨ ਹਨ, ਪਰ ਸੁਣਦੇ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦੇਸ਼ ਉਲਟੇ ਪਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ; ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਇਹ ਬਚ ਨਿਕਲਣਗੇ, ਅਰਥਾਤ ਏਦੋਮ, ਮੋਆਬ, ਅਤੇ ਅੰਮੋਨ ਦੀਆਂ ਸੰਤਾਨਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ। ਦਾਨੀਏਲ 11:41

ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ। ਯਸਾਯਾਹ ਉਸ “ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ” ਜਾਂ ਦਸਵੰਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਵਾਪਸ ਮੁੜਦਾ ਹੈ” ਅਤੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ “ਭੱਖਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਭੱਖਿਆ ਗਿਆ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਭਸਮ ਕਰਨਾ। ਤਾਂ ਵੀ, ਉਸ “ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ” ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ “ਤੱਤ” ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੱਗ ਭਸਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਬਾਕੀ ਨੌਂ-ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਤੱਤ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਅੱਗ, ਜੋ ਤੇਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਬਲੂਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਭੱਖਣ ਅਤੇ ਭਸਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਦਿਖਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਮਲਾਕੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਦੀ ਅੱਗ ਹੈ, ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

> ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਦੂਤ ਭੇਜਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਲੱਭਦੇ ਹੋ, ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ, ਅਰਥਾਤ ਨੇਮ ਦਾ ਦੂਤ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ; ਵੇਖੋ, ਉਹ ਆਵੇਗਾ, ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ।

> ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸਹਾਰ ਸਕੇਗਾ? ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਕੌਣ ਠਹਿਰ ਸਕੇਗਾ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਧਾਰਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧੋਬੀਆਂ ਦੇ ਸਾਬਣ ਵਰਗਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਣ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਮਲਮਲ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਤਦ ਯਹੂਦਾਹ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਭੇਟ ਯਹੋਵਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤਮ ਲੱਗੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਮਲਾਕੀ 3:1–4॥

ਯਸਾਯਾਹ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, (ਜੋ ਦਸਵੰਧ ਹੈ) ਮਲਾਕੀ ਦੀ “ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਭੇਟ” ਵੀ ਹੈ। ਮਲਾਕੀ ਦੀ ਭੇਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ “ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ” ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ “ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਭੇਟ” ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ; ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ “ਖਾਧੇ ਜਾਂਦੇ” ਹਨ, ਉਹੀ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਅਰਥਾਤ ਦਸਵੰਧ, ਹਨ।

> ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਇੱਕ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਮੁੱਖ ਨਿਰਮਾਤਾ ਵਾਂਗ ਮੈਂ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਹੋਰ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਮਾਰਤ ਬਣਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੇ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੀਂਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਜੋ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਹੈ, ਕੋਈ ਹੋਰ ਨੀਂਹ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨਹੀਂ ਰੱਖ ਸਕਦਾ। ਹੁਣ ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰ, ਲੱਕੜ, ਘਾਹ, ਫੂਸ ਨਾਲ ਬਣਾਏ; ਤਾਂ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਕੰਮ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਅੱਗ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਪਰਖੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 3:10–13।

ਇੱਥੇ ਪੌਲੁਸ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਕੰਮ “ਅੱਗ” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਮਲਾਕੀ ਵਿੱਚ ਅੱਗ ਮੈਲ-ਕਚੈਲ ਨੂੰ ਸਾੜ ਕੇ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਵਿੱਚ “ਦਸਵੇਂ ਹਿੱਸੇ” ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ “ਜਦੋਂ” ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੱਤੇ ਝਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਆਦਮ ਅਤੇ ਹਵਵਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੱਤੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਪਾਪ, ਢੋਂਗ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ।

ਯਸਾਯਾਹ ਦਾ “ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ” ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਐਸਾ ਤੱਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾੜ ਕੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਤੱਤ “ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ” ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਸੀਹ ਹੈ, ਜੋ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਆਸ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਆਪ ਵੀ ਇੱਕ “ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ” ਹੈ ਅਤੇ ਉਹੀ “ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ” ਵੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ” ਅਤੇ “ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ” ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਲਾਉਦੀਕੀਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ, ਜੋ ਯਸਾਯਾਹ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁਕਾਰਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਨਾਸ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਅਸ਼ੁੱਧ ਹੋਠਾਂ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਮਾਫ਼ੀ ਦੀ ਲੋੜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਪਾਪੀ ਹੈ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਰੁੱਖ ਆਪਣੇ ਪੱਤੇ ਝਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। “ਝਾੜਣਾ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਬਾਹਰ ਸੁੱਟਣਾ”, ਜਾਂ ਰੁੱਖ ਨੂੰ “ਕੱਟ ਸੁੱਟਣਾ”। ਇੱਥੇ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਦੀ ਬਾਹਰ ਕੱਢੀ ਜਾਣ ਦੀ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇੱਕ “ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ” ਜਾਂ ਬਾਕੀ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਜਥਾ ਮਲਾਕੀ ਦੇ ਨੇਮ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ “ਅੱਗ” ਵਿਚੋਂ ਲੰਘੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖੀ ਕਰਮ ਆਤਮਿਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੜ ਕੇ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੇਵਲ ਉਹੀ “ਮੂਲ ਤੱਤ” ਬਚੇਗਾ ਜੋ ਸੜਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਰਥਾਤ “ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ”। ਜੋ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਹ ਮਰੇ ਹੋਏ ਸੁੱਕੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਝਾੜ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਉਗਲ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ।

ਯਿਸੂ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਬੀਜ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਪੌਦੇ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਾਰਾ ਡੀ.ਐਨ.ਏ. ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਇੱਕ ਬੀਜ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ, ਜੇ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਪਰਿਪੱਕਤਾ ਤੱਕ ਲਿਆਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟੇ ਹੋਏ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਛੇਹ ਇੱਕ ਐਸੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ “ਸੁਣੇਗੀ” ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸੁਨੇਹੀ ਦੁਆਰਾ ਅਸੀਸਿਤ ਹੋਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਵਸ਼੍ਯ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਸਨ; ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਨ; ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਸਨ; ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਸਨ।

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਜਾਂ ਪਹਿਲਾ ਇਸਰਾਏਲ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਜਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਹਨ—ਉਸ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਉਸ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦੇ ਲੋਕ—ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ। ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਦੋ ਐਸੇ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦਾ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਇੱਕ ਗੁੰਮਰਾਹ ਅਤੇ ਅਉੱਧਾਰਯੋਗ “ਅਵਸਥਾ” ਵਿੱਚ ਹੋਵੇਗਾ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਧਾਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਆਪਣੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਧਾਰ-ਅਯੋਗ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਯਸਾਯਾਹ ਆਪਣੇ ਉਸ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ-ਕਾਲ ਦੇ ਯਹੂਦੀ ਸਨ।

ਲਾਓਦੀਕੀਆਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ “ਸੁਣਨਾ” ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬੀਜ ਬੋਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਇਹ “ਸੁਣਨਾ” ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਇੱਕ “ਬੀਜ” ਹੈ, ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ। ਜਦੋਂ ਇਹ “ਸੁਣਿਆ” ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇੱਕ ਐਸੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗੁਪਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਸ ਗੂੜ੍ਹੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਹੀ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ। ਅੰਤ ਦਾ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਹੀ ਬਚਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਬੀਜ ਹੈ।

> ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਚਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਚਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਉਹੀ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ। ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਨਹੀਂ ਬਣੀ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਜੋਤ ਸੀ। ਅਤੇ ਜੋਤ ਅੰਧਕਾਰ ਵਿੱਚ ਚਮਕਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਅੰਧਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਯੂਹੰਨਾ 1:1–5.

> ਹੁਣ ਅਬਰਾਹਾਮ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਆਖਦਾ, “ਅਤੇ ਸੰਤਾਨਾਂ ਨੂੰ,” ਜਿਵੇਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਬਾਰੇ; ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਬਾਰੇ, “ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੰਤਾਨ ਨੂੰ,” ਜੋ ਮਸੀਹ ਹੈ। ਗਲਾਤੀਆਂ 3:16।

ਅੰਤ ਅਤੇ ਆਰੰਭ ਦੇ ਪਰਸਪਰ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ “ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦੇ ਨਿਯਮ” ਦੀ ਸਮਝ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਦਾ ਨਿਯਮ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਆਰੰਭ ਉਸ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਸੰਦਰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਨਿਹਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਇੱਕ ਬੀਜ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਉਲੇਖ ਮਹੱਤਤਾ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਕਿ ਉੱਥੇ ਕਥਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੱਤ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਅਧੂਰਾ ਸਿਰਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਮੱਧਲੇ ਉਲੇਖ ਹੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਮੱਧ ਆਰੰਭ ਜਾਂ ਅੰਤ ਜਿਤਨਾ ਹੀ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਹੈ।

ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਵਿਚਾਰਣਯੋਗ ਹੈ, ਪਰ ਮੱਤੀ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵੱਲ ਮੁੜਦਿਆਂ ਅਸੀਂ ਧਿਆਨ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੇ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ—ਉਹ ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਨਹੀਂ ਸੁਣਦੇ। ਉਹ ਨਾ ਸੁਣਨ ਦੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਢੰਗਾਂ ਦੀ ਵੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਫਿਰ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਚਾਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੁਣਦੇ ਹਨ।

> ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁਣਿਆ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਬੀਜ ਬੀਜਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਸੁਣੋ। ਮੱਤੀ 13:16–18.

ਇਸ ਲਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਹ “ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ” ਠੀਕ ਉਹੀ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:3 ਵਿੱਚ ਹੈ:

> ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨ ਕੇ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ।

ਮੱਤੀ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਯਸਾਯਾਹ ਛੇ ਦਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਲੇਖ, ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵੇਲੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਇੰਨੀਆਂ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਮੁਹਰਬੰਦ ਅਵਸਥਾ ਤੋਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਦ ਲੋਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ “ਵੇਖਣ” ਅਤੇ “ਸੁਣਣ” ਵਾਲੇ ਸਨ।

ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਨੇ ਜੋ ਉਚਾਰਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇ; ਅਤੇ ਬਾਈਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: “ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਹਰ ਨਾ ਲਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ।” ਅਗਲੀ ਆਯਤ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਨੂੰ ਅਨਮੁਹਰ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ। “ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ” ਬਾਰੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ।

> “ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਜੋ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰੂਪ-ਰੇਖਾਤਮਕ ਵਰਣਨ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਘਟਿਤ ਹੋਣੀਆਂ ਸਨ....”

> “ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਉਹੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਮਿਲੀ ਸੀ: ‘ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦੇ।’ ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

ਸੱਤ ਗੱਜਣੀਆਂ ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ 1798 ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਤੱਕ ਵਾਪਰੀਆਂ; ਅਤੇ ਉੱਪਰ ਉਲੇਖਿਤ ਉਸੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਸੱਤ ਗੱਜਣੀਆਂ “ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।” ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਕਾਲ ਨੂੰ ਉਦਾਹਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ, ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ, ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਸਮੂਹ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਮੁਹਰ ਲਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਤਨਾ ਹੀ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਸੀ।

ਮੱਤੀ ਤੇਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਉਹੀ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਨ ਲਈ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਧੰਨ ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਚੇਲੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਗੱਲ ਲਈ ਧੰਨ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਅਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸੁਨੇਹੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ—ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

> “1840–1844 ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀ ਦਿਸ਼ਾ-ਬੋਧ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣੇ ਹਨ। ”

> “ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਧੰਨ ਹਨ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਜਿਹੜੀਆਂ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸੁਣਿਆ’ [ਮੱਤੀ 13:16, 17]। ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।”

> “ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਫੈਲ ਕੇ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਦ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ।” Manuscript Releases, volume 21, 437.

ਐਲਨ ਵ੍ਹਾਈਟ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਅਰਥਾਤ 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਫੁੱਲ ਕੇ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਬਣ ਜਾਵੇਗਾ।” “ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ” ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਵੇਗਾ। ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹ “ਸੰਦੇਸ਼” ਹਨ ਜੋ “ਸਾਰੀਆਂ ਕਲੀਸੀਆਂ ਕੋਲ ਜਾਣੇ ਹਨ,” ਅਤੇ 1840–1844 ਤੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਸਾਰੇ “ਸੰਦੇਸ਼ ਹੁਣ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਏ ਜਾਣੇ ਹਨ।”

ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ “ਸੁਨੇਹੇ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕੋਲ ਜਾਣੇ ਹਨ,” ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖ, ਅਤੇ ਉਹ ਏਸ਼ੀਆ ਵਿੱਚ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦੇ; ਅਰਥਾਤ ਇਫ਼ਿਸੁਸ, ਅਤੇ ਸਮੁਰਨਾ, ਅਤੇ ਪਰਗਾਮੁਸ, ਅਤੇ ਥੁਆਤੀਰਾ, ਅਤੇ ਸਾਰਦਿਸ, ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਾਦੇਲਫ਼ੀਆ, ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਕੋਲ।”

1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜੋ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜੇ ਜਾਣੇ ਹਨ।

Back to Articles