Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਉਣਹੱਤਰਵੀਂ

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੂਮਿਕਾ: ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਾਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਆਯਤਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਹਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਆਯਤਾਂ ਉਸ ਝੰਡੇ ਦੇ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ ਆਯਤਾਂ ਹਨ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਉਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅਨਮੁਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਾਨੀਏਲ ਵੱਲੋਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਅਭਿਵਿਆਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ “ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ” ਹੋਣ ਤੇ, ਸੋਲਹੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਸਥਾ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਨਮੁਦਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

ਇਹ ਰੋਮ ਹੀ ਹੈ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੌਦਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਗਿਆਰਹਵੀਂ ਤੋਂ ਪੰਦਰਹਵੀਂ ਆਇਤ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦੇ ਹੋਏ ਰੋਮ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੇ “ਕੋਈ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,” ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ, ਆਇਤਾਂ ਅੱਠ ਅਤੇ ਨੌਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ “ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਨਹੀਂ ਹੋਵੋਗੇ।”

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ *Daniel and the Revelation* ਵਿੱਚ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਚਾਰ ਵਾਰ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣ ਤਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ “ਸੰਬੰਧਿਤ” ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਪਹਿਲੇ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਕਰਕੇ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਇਹ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਉਲੇਖ ਦੀ ਉਮੀਦ ਤਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਇੰਨੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅਭਿਲੇਖਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਨ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਨਾ ਅਨਿਵਾਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਹੋਰ ਤਿੰਨ ਵਾਰ, ਸਿਮਿਥ ਇਸ ਨਿਯਮ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਹੀ ਮੌਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ “ਸੰਧਿ” ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਇੱਕ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਸ ਸੰਧਿ ਦੀ ਪੂਰਤੀ 162 BC ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਹੋਰ ਦੋ ਸੰਦਰਭ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ, ਜੋ ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੀ “ਸੰਧਿ” ਦੀ ਪੂਰਤੀ 161 BC ਵਿੱਚ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> “ਪਾਠਕ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣਾ ਅਨਾਵਸ਼ਕ ਹੈ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤਦ ਤੱਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਰੋਮ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸਨ, ਈ.ਪੂ. 161 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਯਹੂਦੀ ਸੰਧੀ ਰਾਹੀਂ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਇਆ। 1 ਮੱਕਾਬੀਆਂ 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਸੱਤ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਰਥਾਤ ਈ.ਪੂ. 168 ਵਿੱਚ, ਰੋਮ ਨੇ ਮਕਦੂਨੀਆ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਮਰਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਭਾਗ ਬਣਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਰੋਮ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਬੱਕਰੇ ਦੇ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਮਕਦੂਨੀ ਸੀੰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਰ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਵੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਨਬੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਿੱਸਿਆ, ਜਾਂ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਬਾਰੇ ਠੀਕ ਹੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਬੱਕਰੇ ਦੇ ਸੀੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

ਪਰ ਸਮਿਥ ਇਹ ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ 162 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਸੀ।

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> “ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਣੀ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਭਸਮ ਕਰਨਾ ਸੀ। ਰੋਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਅਰਥਾਤ ਯਹੂਦੀਆਂ, ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਰਾਹੀਂ ਈ.ਪੂ. 162 ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ, ਜਿਸ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤਥਾਪਿ, ਉਸ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਅਸਲ ਜਿੱਤ ਰਾਹੀਂ ਈ.ਪੂ. 63 ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੀਜੀ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੁੜ 161 BC ਹੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> “ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਲੌਕਿਕ ਘਟਨਾਕ੍ਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਲੈ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਬੀ, ਪਦ 23 ਵਿੱਚ, ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੋਮੀ ਯਹੂਦੀ ਸੰਧੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਏ, ਈ.ਪੂ. 161 ਵਿੱਚ; ਜਿਸ ਬਿੰਦੂ ਤੋਂ ਫਿਰ ਸਾਨੂੰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇਕ ਸਿੱਧੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਦਾ-ਥਿਰ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯਹੂਦੀ, ਸੀਰੀਆਈ ਰਾਜਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਭਾਰੀ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਰਹੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੋਮ ਵੱਲ ਇੱਕ ਦੂਤਮੰਡਲ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਰੋਮੀਆਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਮੰਗਣ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ‘ਮਿਤ੍ਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਘਬੱਧਤਾ ਦੀ ਇੱਕ ਸੰਧੀ ਵਿੱਚ ਜੋੜ ਲੈਣ।’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, ਪੁਸਤਕ 12, ਅਧਿਆਇ 10, ਖੰਡ 6। ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਫਰਮਾਨ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ:—”

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> “‘ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਕੌਮ ਨਾਲ ਪਰਸਪਰ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਮਿਤਰਤਾ ਦੀ ਸੰਧੀ ਬਾਰੇ ਸੈਨੇਟ ਦਾ ਹੁਕਮਨਾਮਾ। ਜਿਹੜਾ ਕੋਈ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੈ, ਉਸ ਲਈ ਇਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਕੌਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕਰੇ, ਨਾ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰੇ ਜੋ ਅਜਿਹਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—ਚਾਹੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਨਾਜ, ਜਹਾਜ਼ ਜਾਂ ਧਨ ਭੇਜ ਕੇ। ਅਤੇ ਜੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਰੋਮੀ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਗੇ; ਅਤੇ ਫਿਰ, ਜੇ ਰੋਮੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਯਹੂਦੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਗੇ। ਅਤੇ ਜੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਸ ਸਹਾਇਤਾ-ਸੰਧੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇ ਜਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਘਟਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਰੋਮੀਆਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੋੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਅਤੇ ਬੰਨ੍ਹਣਹਾਰ ਹੋਵੇਗਾ।’ ‘ਯੋਸੀਫਸ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਇਹ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਯੂਪੋਲੇਮਸ, ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਅਤੇ ਜੇਸਨ, ਇਲੀਅਜ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾ ਕੌਮ ਦਾ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸਾਈਮਨ ਸੈਨਾ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਹ ਪਹਿਲੀ ਸੰਧੀ ਸੀ ਜੋ ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

ਇਹ ਮੇਰਾ ਭਾਰ ਨਹੀਂ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਇਹ ਸਮਝਾਵਾਂ ਕਿ ਸਮਿਥ ਨੇ 162 ਈ.ਪੂ. ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ, ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਮੇਰਾ ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਟਾਈਪ ਦੀ ਗਲਤੀ ਸੀ। ਮੇਰਾ ਬਿੰਦੂ ਉਸ ਜ਼ੋਰ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ: “ਵਿਆਖਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਸਪੱਸ਼ਟ ਨਿਯਮ, ਕਿ ਅਸੀਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਤਦੋਂ ਹੋਣ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਇਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਜੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਲੇਖ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।” ਜਦੋਂ ਸਮਿਥ ਉਸ ਨਿਯਮ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ 161 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਤੇਈਂਵੇਂ ਪਦ ਦੇ “league” ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ; ਪਰ ਸਮਿਥ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪਰਚਾਵਾ 200 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ 161 ਈ.ਪੂ. ਤੋਂ ਉਨਤਾਲੀ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> “ਹੁਣ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਕਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,—‘ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਲੁਟੇਰੇ;’ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਰਥ ਵਿੱਚ, ਬਿਸ਼ਪ ਨਿਊਟਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਤੋੜਨ ਵਾਲੇ।’ ਟਾਈਬਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦੂਰ ਕਿਤੇ, ਇੱਕ ਰਾਜ ਆਪਣੀਆਂ ਮਹੱਤਵਾਕਾਂਕਸ਼ੀ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਮਨਸੂਬਾਬੰਦੀਆਂ ਨਾਲ ਆਪ ਹੀ ਨੂੰ ਪਾਲਦਾ-ਪੋਸਦਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਇਹ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬਲ ਵਿੱਚ ਵੱਧਦਾ ਗਿਆ, ਇੱਥੇ-ਉੱਥੇ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੀ ਪਰਾਕ੍ਰਮਤਾ ਅਜ਼ਮਾਉਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਯੁੱਧਕ ਭੁਜਾ ਦੇ ਜੋਰ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਸਚੇਤ ਹੋ ਕੇ, ਇਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਡਰਤਾ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਸਿਰ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਅਜੇਤ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦੀ ਪਤਵਾਰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਰੋਮ ਦਾ ਨਾਮ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰਜ ਹੈ, ਜੋ ਲੰਮੇ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਯੰਤਰਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਵੀ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਬਲ ਪ੍ਰਭਾਵ ਵਰਤਾਉਣ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> “ਰੋਮ ਨੇ ਬੋਲਿਆ; ਅਤੇ ਸੀਰਿਆ ਅਤੇ ਮੈਕਡੋਨੀਆ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਆਪਣੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ। ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੱਖਦਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦਖ਼ਲ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਨਿਰਣੇ ਕਰਕੇ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਤਿਓਖੁਸ ਅਤੇ ਫ਼ਿਲਿਪ ਦੁਆਰਾ ਰਚੇ ਗਏ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਚਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 200 ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੀਰਿਆ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦਖ਼ਲਅੰਦਾਜ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

ਰੋਮ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਥਾ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 200 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਪਰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਦ ਚੌਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਪਰਚਾਓ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਸਾਰੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਬਾਰੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਉਲੇਖ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਪਦ ਰੋਮ ਨੂੰ ਉਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਮਿੱਥ ਅਜਿਹੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ 161 ਈ.ਪੂ. ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ 200 ਈ.ਪੂ. ਨੂੰ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਵਜੋਂ ਵੀ ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਜਿੱਥੇ ਰੋਮ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ “ਪਰਚਾਈ ਗਈ,”—ਇਹ ਉਹ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਿਸਦਾ ਨਿਵੇੜਾ ਮੈਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਐਸਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਨਿਵੇੜਾ ਹੋਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਸਮਿੱਥ ਦੁਆਰਾ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਇਹ ਨਿਯਮ ਵੈਧ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਵੈਧ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਦਲੀਲ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਪਦ ਚੌਦਾਂ ਦਾ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੰਬੰਧ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ 161 ਈ.ਪੂ. ਦੀ ਸੰਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਪਰਿਆ ਸੀ।

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪੰਦਰ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਰੰਭ ਦੁਆਰਾ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 200 ਦਾ ਵਰ੍ਹਾ, ਜਦੋਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਅਵਸ਼ਯ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਸਮਿਥ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 200 ਦੇ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਰਮਿਆਨ ਕੋਈ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧ ਨਾ ਲੱਭਿਆ ਹੋਵੇ।

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

ਗਿਆਰਵੀਂ ਅਤੇ ਬਾਰਹਵੀਂ ਆਯਤ ਰਾਫੀਆ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਣਾਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ 217 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸੇਲੂਸਿਡ ਸਮਰਾਜ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਪਟੋਲਮੀ ਰਾਜ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਸੀ; ਸੇਲੂਸਿਡ ਸਮਰਾਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਐਂਟਿਓਕਸ ਤੀਜਾ ਮੈਗਨਸ, ਜਾਂ “ਮਹਾਨ”, ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਪਟੋਲਮੀ ਰਾਜ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਰਾਜਾ ਪਟੋਲਮੀ ਚੌਥਾ ਫਿਲੋਪੇਟਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਲੜਾਈ ਕੋਏਲੇ-ਸੀਰੀਆ (ਦੱਖਣੀ ਸੀਰੀਆ) ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਫਲਸਤਿਨ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੌਰਾਨ ਹੋਈ, ਜੋ ਪਟੋਲਮੀ ਅਤੇ ਸੇਲੂਸਿਡ ਰਾਜਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿਵਾਦਗ੍ਰਸਤ ਖੇਤਰ ਸਨ। ਰਾਫੀਆ ਵਿੱਚ ਪਟੋਲਮੀ ਚੌਥਾ ਫਿਲੋਪੇਟਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਕੋਏਲੇ-ਸੀਰੀਆ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਫਲਸਤਿਨ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੱਤੀ।

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

ਪਾਨਿਯੂਮ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਜੋ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 200 ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਾਊਂਟ ਪਾਨਿਯੂਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਜਾਂ ਪਨੇਆਸ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੇਲਿਊਸਿਦ ਸਮਰਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਰਾਜਾ ਐਂਟਿਓਕਸ ਤੀਜੇ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਟੋਲਮੀਕ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਰਾਜਾ ਟੋਲਮੀ ਪੰਜਵੇਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੜੀ ਗਈ ਸੀ।

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

ਇਕੱਤੀ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, 167 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ, ਮੱਕਾਬੀ ਬਗਾਵਤ—ਯਹੂਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਰਵਾਇਤਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਅਤੇ ਹੇਲੇਨਿਸਟਿਕ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਥੋਪਣ ਦੇ ਸੇਲਿਊਸਿਡ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਵਿਦਰੋਹ—ਯਹੂਦਿਆ ਦੇ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਕਸਬੇ ਮੋਦੀਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜੋ ਅੱਜ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

ਸਵਾਲ ਹੇਠ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਇਹ ਘਟਨਾ ਕੁੱਖਿਆਤ ਯੂਨਾਨੀ ਸੇਲਿਊਸਿਦ ਸ਼ਾਸਕ ਅੰਤੀਓਖੁਸ ਚੌਥਾ ਐਪੀਫਨੇਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਯਹੂਦੀ ਆਬਾਦੀ ਉੱਤੇ ਕਠੋਰ ਹੈਲੈਨਿਸਟਿਕ ਰੀਤਾਂ ਥੋਪ ਦਿੱਤੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਆਚਰਣਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਬੰਦੀ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਫਰਮਾਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਅੰਤੀਓਖੁਸ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਸਬਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਭੇਜੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉੱਥੇ ਦੇ ਯਹੂਦੀ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ।

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

ਮੋਦੀਨ ਵਿੱਚ, ਸੇਲਿਊਕਿਦ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ, ਯਹੂਦੀ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿ ਉਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਣ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਭੇਟਾਂ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਮੱਤਥਿਆਸ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਰਧ ਯਹੂਦੀ ਯਾਜਕ ਨੇ ਇਸ ਹੁਕਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਯਹੂਦੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਸੇਲਿਊਕਿਦ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੂੰ ਵੀ। ਮੱਤਥਿਆਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਹ ਅਵਿਗਿਆ ਦਾ ਕਿਰਿਆ-ਕਲਾਪ ਸੇਲਿਊਕਿਦ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮੱਕਾਬੀ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਿਆ।

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

ਮੱਤਥਿਆਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾਹ ਮੱਕਾਬੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ, ਪਹਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਕੇ ਸੇਲਿਊਸਿਦ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਛਾਪਾਮਾਰ ਯੁੱਧ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਹ ਬਗਾਵਤ ਆਖਿਰਕਾਰ ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਵਧਦੀ ਗਈ, ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਸੇਲਿਊਸਿਦਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੈਨਿਕ ਜਿੱਤਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ।

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

ਈਸਾਪੂਰਵ 167 ਵਿੱਚ ਮੋਦਈਨ ਵਿੱਚ ਘਟੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਯਹੂਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨਿਰਣਾਇਕ ਮੋੜ ਸਾਬਤ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੱਕਾਬੀ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਵਿਦੇਸ਼ੀ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਧਾਰਮਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਅਤੇ ਸੁਤੰਤਰਤਾ ਲਈ ਸੰਘਰਸ਼ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਮੰਦਰ ਦਾ ਪੁਨਰ-ਸਮਰਪਣ, ਜੋ ਹਨੁੱਕਾਹ ਦੌਰਾਨ ਮਨਾਏ ਜਾਂਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਈਸਾਪੂਰਵ 164 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਤੇਈਂਵੇਂ ਪਦ ਦੀ “ਸੰਧੀ” ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ।

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਅਜਾਤੀ ਅਪਵਿਤ੍ਰਤਾਵਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਯੋਗ ਧਾਰਮਿਕ ਉਪਯੋਗ ਲਈ ਮੁੜ ਬਹਾਲ ਕੀਤਾ। ਪਰੰਪਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਤੇਲ ਦਾ ਇੱਕ ਹੀ ਘੜਾ ਮਿਲਿਆ, ਜੋ ਮੈਨੋਰਾਹ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦਿਨ ਲਈ ਜਲਾਉਣ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ। ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਘਟਨਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸਮਕਾਲੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਾਕਸ਼ੀ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਸਦੀ ਤੱਕ ਹੀ ਇਹ ਯਹੂਦੀ ਦੰਤਕਥਾ ਸਾਹਿਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਯਹੂਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਨਾਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਖਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦਿਆਂ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਪਾਈ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਘੜੇ ਹੋਏ ਅਨੇਕਾਂ ਵਿਭਿੰਨ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੇ ਤੇਲ ਦਾ ਅੱਠ ਦਿਨ ਤੱਕ ਚੱਲਣ ਵਾਲੀ ਦੰਤਕਥਾ ਦਾ ਵੀ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਾਕਸ਼ੀ ਨਹੀਂ ਹੈ।

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਹਾਂ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਆਯਤ, ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਯਤ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਠੰਢੇ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਵਜੋਂ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਯੁੱਧਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਹੈ। ਇੱਕ ਭੈਣ ਨੇ ਯੂਕਰੇਨੀ ਯੁੱਧ ਨੂੰ, ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜਾ ਹੈ, ਠੰਢਾ ਯੁੱਧ ਵਜੋਂ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਹੀ ਦਰਸਾਇਆ, ਉੱਥੇ ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਬਹੁਤ ਅਧਿਕ ਹੋਏ ਹਨ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ “ਠੰਢੇ ਯੁੱਧ” ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਵਜੋਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਲਈ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਦ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਤੇਰਹਾਂ ਦੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਯੁੱਧ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਯੁੱਧ ਹਨ ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ “ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ” ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਯੁੱਧਾਂ ਵਜੋਂ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਗਰਮ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਠੰਢੇ ਯੁੱਧ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਨ ਵਾਲੀ ਅਸੰਗਤਤਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਮੇਰੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ 1798 ਦੀ ਲੜਾਈ ਸ਼ਾਮਲ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਕੇਵਲ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਇਤ ਇਕਤਾਲੀ ਦੇ ਐਤਵਾਰ-ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦੀਆਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਹੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਯੁੱਧਾਂ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਅੰਦਰ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕਤਾ (ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ (ਦੱਖਣ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ 1989 ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦੀ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ 1989 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਸੈਨਿਕ ਬਲ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਸੀ, ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਨੂੰ ਬਹਾ ਕੇ ਲੈ ਗਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰੂਸ, ਜੋ ਸਿਰ (ਜਾਂ “ਕਿਲ੍ਹਾ”) ਸੀ, ਖੜ੍ਹਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ। ਮੌਜੂਦਾ ਯੂਕਰੇਨੀ ਜੰਗ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਦਰਮਿਆਨ ਦੀ ਲੜਾਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਰੂਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਵਜੋਂ ਯੂਕਰੇਨੀ ਸਰਕਾਰ ਨੂੰ ਵਰਤ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਨਾਲ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਪਿਛਲੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਤਾਕਤ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ, ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਗਲੋਬਲਵਾਦੀ ਪੱਛਮੀ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਉਹ ਜੰਗ ਆਯਤਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ (ਰੂਸ), ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋਵੇਗਾ।

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤੀਜਾ ਪੰਦਰਹੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਪਾਨਿਯਮ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਯੁੱਧ ਪਟੋਲੇਮੀ ਰਾਜ (ਦੱਖਣ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਅਤੇ ਸੇਲਿਊਸਿਦ ਰਾਜ (ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ। ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿ ਫੌਜ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹੈ।

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

1989 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਗਣਤੰਤਰਕ ਸਿੰਗ ਦੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਪਾਪਸੀ ਵੱਲੋਂ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ (ਰੂਸ) ਅਖੰਡ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ। ਦੂਜੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਕਿ ਯੂਕਰੇਨੀ ਯੁੱਧ ਹੈ, ਨਾਜੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜ ਰੂਸ ਦੁਆਰਾ ਪਰਾਜਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੀਜੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ, ਪਾਪਸੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜ, ਫਿਰ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ “ਸੱਚ” ਦੀ ਮੋਹਰ ਧਾਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਲੜਾਈ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜ ਦੁਆਰਾ ਲੜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਅੱਖੁੰਨ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਸਿਰ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜ ਵੀ ਸੀ। ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਮੌਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਾਜ਼ੀਵਾਦ ਦੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜ ਹਾਰ ਚੁੱਕੀ ਸੀ ਅਤੇ ਹਾਰੇਗੀ। ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਆਇਤ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਤ੍ਰਿਗੁਣੀ ਏਕਤਾ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> “ਪਟੋਲਮੀ [ਪੂਤਿਨ] ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਦਾ ਚੰਗੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਲਾਭ ਉਠਾਉਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸਿਆਣਪ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ। ਜੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਫਲਤਾ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸੰਭਾਵਨਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅੰਤਿਓਕਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ; ਪਰ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਧਮਕੀਆਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਡਰਾਵੇ ਹੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਂਤੀ ਕਰ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਪਸ਼ੁਵਤ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਦੀ ਬਿਨਾ ਰੁਕਾਵਟ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਨਿਯੰਤਰਣ ਤ੍ਰਿਪਤੀ ਵਿੱਚ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਣ ਉਪਰੰਤ ਵੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦੁર્ગੁਣਾਂ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਨਾਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭੁੱਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਮਾਂ ਭੋਜਨ-ਵਿਲਾਸ ਅਤੇ ਲੰਪਟਤਾ ਵਿੱਚ ਬਿਤਾਇਆ।

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> “ਉਸਦਾ ਦਿਲ ਉਸ ਦੀ ਸਫਲਤਾ ਕਾਰਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਦਾ ਜੋ ਅਪਮਾਨਜਨਕ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ, ਉਸੇ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਕਸਾਇਆ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

ਇੱਕ ਦੂਜੀ ਗਵਾਹੀ ਕਿ ਪੁਤਿਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਜ਼ਜ਼ੀਆਹ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਦਿਲ ਵੀ ਆਪਣੀਆਂ ਸੈਨਿਕ ਜਿੱਤਾਂ ਕਾਰਨ ਉੱਚਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਟੋਲਮੀ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਯਾਜਕਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋੜ੍ਹ ਲੱਗ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸੱਤਾ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਯੂਕਰੇਨ ਦੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪੁਤਿਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ (ਨਾਸ਼ਤਿਕਤਾ ਦੇ ਰਾਜੇ) ਵਜੋਂ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ (ਫਰਾਂਸ) ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਈ ਜਿਸ ਨੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਨੂੰ ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪਟੋਲਮੀ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੁਤਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਅੰਤ ਨਾਲ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਨੇਤਾ (ਗੋਰਬਾਚੋਵ) ਨੇ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਨੂੰ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਈ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਗਲੋਬਲਵਾਦੀ ਨਾਸ਼ਤਿਕਤਾ ਦਾ, ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦਾ, ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਯੂਕਰੇਨ ਵਿੱਚ ਪੁਤਿਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਵਾਟਰਲੂ ਵਿਖੇ ਨੈਪੋਲੀਅਨ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਨਿਰਬਾਸਨ ਦੁਆਰਾ; ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਉਜ਼ਜ਼ੀਆਹ ਦੁਆਰਾ ਵੀ, ਆਪਣੇ ਕੋੜ੍ਹ ਸਮੇਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਨਿਰਬਾਸਨ ਦੁਆਰਾ; ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਟੋਲਮੀ ਦੇ ਮਦਹੋਸ਼ੀ-ਭਰੇ ਅੰਤ ਅਤੇ 1989 ਵਿੱਚ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਅੰਤ ਦੁਆਰਾ ਵੀ।

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

ਪਾਨਿਯਮ ਦੀ ਲੜਾਈ 200 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਹੀ ਸਾਲ ਰੋਮ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਦਖ਼ਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਉਸ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਯਤ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ 63 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਬਾਲ-ਰਾਜੇ ਦੀ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਹੈ। ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਦੀ ਤੀਜੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਿਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਕਰੇਗੀ, ਰੂਸ ਦੀ ਰਖਿਆਕਾਰੀ ਹੋਣ ਦਾ ਭਾਨ ਕਰਦਿਆਂ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਿੱਚ ਸੇਲਿਊਕਸ ਨੇ ਪਾਨਿਯਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਟੋਲੇਮੀ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ, ਜੋ ਆਯਤ ਚਾਲੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਫੌਜ ਹੈ, “ਮਿਸਰ” (ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ) ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

ਈਸਾ ਪੂਰਵ 200 ਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਸੂਰ ਦੀ ਵੇਸ਼ਿਆ ਪਦ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਤਿਹਰੇ ਸੰਘ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵਿਭਿਚਾਰ ਦੀਆਂ ਧੁਨਾਂ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜੇ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਤਿਹਰੇ ਸੰਘ ਦੀਆਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗਤੀਵਿਧੀਆਂ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਉੱਤੇ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਦ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਰਣੀਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

ਅਜਗਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਰਚਨਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਦ ਸੋਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਰਚਨਾ ਪਸ਼ੂ ਨੂੰ ਦੇਵੇ; ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਅਜਗਰ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਧਰਮ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਹਟਾਇਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਰੀਗਨ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਪਦ ਚਾਲੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ, ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਜਗਰ ਦਾ ਧਰਮ ਵੀ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਅਧੀਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 508 ਦੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਸਿੰਘਾਸਨ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਵਿਰੋਧ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਰੀਗਨ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਟਰੰਪ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦਾ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਰੋਧ ਪਦ ਚਾਲੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਤਮਵਾਦ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਪਦ ਚਾਲੀ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਦੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

ਮਾਨਵੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਉਸੇ ਹੀ ਜਟਿਲ ਪਰਸਪਰ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਭਟਕੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸਤਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਧਿਕਾਰ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੇਨਿਯਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਆਇਆਤ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ।

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਨਿਯਮ ਹੈ ਕਿ ਅਜਗਰ, ਜਾਨਵਰ ਅਤੇ ਝੂਠਾ ਨਬੀ—ਹਰ ਇੱਕ ਦੀਆਂ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿਲੱਖਣ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਾਨਵਰ (ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ) ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਹੀ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਝੂਠਾ ਨਬੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਦਾ ਹੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਜਗਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਕਿ ਅਜਗਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਕਿੱਥੇ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਹੀ ਸਥਾਨ ਬਦਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਜਗਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਅਦਨ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅਜਗਰ ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ।

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਹਿ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਵੇਖ, ਹੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਫਿਰਔਨ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਾਂ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਜਗਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਖਿਆ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਨਦੀ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਹੈ। ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 29:3.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

ਅਜਗਰ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਥਾਨ ਬਦਲਦਾ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਜਗਰ ਦੀ ਗੱਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਪਰਗਾਮੁਸ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣੀ ਗਈ ਸੀ।

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> ਪਰਗਾਮੁਸ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਲਿਖ; ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਕੋਲ ਦੋਧਾਰੀ ਤਿੱਖੀ ਤਲਵਾਰ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਜਿੱਥੇ ਤੂੰ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ, ਅਰਥਾਤ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਪਾਸ, ਜੋ ਮੇਰਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸ਼ਹੀਦ ਸੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਥਾਂ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 2:12, 13.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੀ ਪ੍ਰਥਾ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵੀ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਬਣਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਰੋਮ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਪੈਂਥਿਓਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਇਹੀ ਕਾਰਣ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦਾ ਸਥਾਨ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।” ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦਾ ਸਥਾਨ ਰੋਮ ਨਗਰੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੰਨ 330 ਵਿੱਚ ਕਾਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੁਆਰਾ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਜੋ ਰੋਮ “ਵਿੱਚ” ਸੀ, ਪੈਂਥਿਓਨ ਮੰਦਰ ਸੀ, Pan-Theon ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, “ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮੰਦਰ।” ਰੋਮੀਆਂ ਨੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਗੱਦੀ ਦਾ ਸਥਾਨ ਪਰਗਮੁਸ ਤੋਂ ਪੈਂਥਿਓਨ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਾਂਤਰਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਹੀ ਅਜਗਰ ਹੈ।

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਅਜਗਰ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਇਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।” The Great Controversy, 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦਸ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਰਾਂਸ ਦੱਖਣ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮਿਸਰ ਦੇ ਨਾਸ਼ਤਿਕਵਾਦ ਨੂੰ ਪਰਚਾਇਆ। 1917 ਤੱਕ ਅਜਗਰ ਫਰਾਂਸ ਤੋਂ ਰੂਸ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਦ ਦਸ 1989 ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਦ ਗਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ “ਸੀਮਾਰੇਖਾ” (ਰਾਫੀਆ ਅਤੇ ਯੂਕਰੇਨ) ਦੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਾਨੀਅਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਉਸ ਤੀਸਰੇ ਕਦਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਪਦ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤ੍ਰਿਵਿਧ ਸੰਘ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਰਦਿਆਂ ਪੂਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪਦ ਚਾਲੀ ਦੇ ਗੁਪਤ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

We will continue this study in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਕੈਸਰਿਆ ਫ਼ਿਲਿੱਪੀ [ਪਾਨਿਯੂਮ] ਦੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ, ਲੋਕ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਾਂ, ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਕੁਝ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ; ਕੁਝ, ਏਲੀਆਹ; ਅਤੇ ਹੋਰ, ਯਿਰਮਿਯਾਹ, ਜਾਂ ਨਬੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕੌਣ ਹਾਂ? ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਔਨ ਪਤਰਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਮਸੀਹ ਹੋ, ਜੀਉਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ। ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਧੰਨ ਹੈਂ ਤੂੰ, ਸ਼ਿਮਔਨ ਬਰਯੋਨਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਾਸ ਅਤੇ ਲਹੂ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਜੋ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਤੂੰ ਪਤਰਸ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਚੱਟਾਨ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸੀਆ ਬਣਾਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਅਧੋਲੋਕ ਦੇ ਫਾਟਕ ਇਸ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਨਾ ਹੋਣਗੇ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀਆਂ ਕੁੰਜੀਆਂ ਦੇਵਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬੰਨ੍ਹੇਂਗਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇਂਗਾ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣ ਕਿ ਉਹ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਰੂਰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗਾਂ, ਮੁੱਖ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਬਹੁਤ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਰਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਫਿਰ ਜੀ ਉੱਠਣਾ ਹੈ। ਮੱਤੀ 16:13–21.

Back to Articles