Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Four

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਨੰਬਰ ਚੌਂਵੰਜਾ

Unveiling the Last Days: Daniel’s Quest for Understanding

ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼: ਸਮਝ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਖੋਜ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 18, 2024

Formats

PDF
Word

We ended a recent article with a passage from Prophets and Kings, where Sister White identified that Daniel was seeking to “understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary.”

ਅਸੀਂ ਹਾਲ ਹੀ ਦੇ ਇੱਕ ਲੇਖ ਦਾ ਸਮਾਪਨ Prophets and Kings ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਅਨੁਛੇਦ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ “ਸਮਝਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗ਼ੁਲਾਮੀ ਦਾ ਉਸ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਕੀ ਸੰਬੰਧ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਆਏ ਦੂਤ-ਦਰਸ਼ਕ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ।”

> “Through another vision further light was thrown upon the events of the future; and it was at the close of this vision that Daniel heard ‘one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision?’ Daniel 8:13. The answer that was given, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed’ (verse 14), filled him with perplexity. Earnestly he sought for the meaning of the vision. He could not understand the relation sustained by the seventy years’ captivity, as foretold through Jeremiah, to the twenty-three hundred years that in vision he heard the heavenly visitant declare should elapse before the cleansing of God’s sanctuary. The angel Gabriel gave him a partial interpretation; yet when the prophet heard the words, ‘The vision … shall be for many days,’ he fainted away. ‘I Daniel fainted,’ he records of his experience, ‘and was sick certain days; afterward I rose up, and did the king’s business; and I was astonished at the vision, but none understood it.’ Verses 26, 27.” Prophets and Kings, 553, 554.

> “ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਰਸ਼ਨ ਰਾਹੀਂ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਪਾਇਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ‘ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਬੋਲਦਿਆਂ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਪਵਿੱਤਰ ਨੇ ਉਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ, ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਹੇਗਾ?’ ਦਾਨੀਏਲ 8:13। ਜੋ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ‘ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ; ਫਿਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ’ (ਪਦ 14), ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਘੋਰ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਗਏ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸਵਰਗੀ ਦੂਤ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੀਤਣਗੇ। ਦੂਤ ਗਬਰੀਏਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਸ਼ਿਕ ਵਿਆਖਿਆ ਦਿੱਤੀ; ਤਾਂ ਵੀ ਜਦੋਂ ਨਬੀ ਨੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣੇ, ‘ਦਰਸ਼ਨ ... ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ,’ ਤਾਂ ਉਹ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ‘ਮੈਂ ਦਾਨੀਏਲ ਮੂਰਛਿਤ ਹੋ ਗਿਆ,’ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਾ ਹੈ, ‘ਅਤੇ ਕੁਝ ਦਿਨ ਬਿਮਾਰ ਰਿਹਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਉੱਠਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜੇ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਹੈਰਾਨ ਸੀ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।’ ਪਦ 26, 27।” Prophets and Kings, 553, 554.

The Millerites never arrived to a complete understanding of the foundational message they proclaimed. When the time arrived that the Lion of the tribe of Judah sought to provide more information upon the “seven times,” they transitioned into the Laodicean experience, and seven years later rejected the light of the “seven times” altogether. They never saw the full relationship of the seventy years and the twenty-three hundred years, which Daniel had earnestly sought to understand. Daniel represents God’s people of the last days.

ਮਿਲਰਾਈਟ ਕਦੇ ਵੀ ਉਸ ਮੂਲਭੂਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਮਝ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਕਿ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਬਾਰੇ ਹੋਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਲਾਓਡੀਕੀਆਈ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪੂਰੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ।

The land enjoying its sabbaths is the part of the covenant that was given to ancient Israel that included the light of the resting of the land every seventh year. That covenant included the cycle of seven years repeating seven times. It included the release and restoration of property and slaves at the conclusion ending of the seven cycles of seven years (forty-nine years) during the celebration known as the jubilee. The Jews were disobedient to those covenant principles, and 2 Chronicles identified that the seventy years of captivity, spoken of by Jeremiah the prophet, represented a prior four hundred and ninety years of rebellion. In four hundred and ninety years, if ancient Israel had obeyed the directions within the covenant as set forth in Leviticus twenty-five, there would have been a total of seventy of those years in which the land rested. A biblical year is three hundred and sixty days, and three hundred and sixty days multiplied by seven (“seven times”) equals twenty-five hundred and twenty days.

ਦੇਸ਼ ਦਾ ਆਪਣੇ ਸਬਤ ਮਨਾਉਣਾ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਰ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਸੱਤ ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਜੁਬਲੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਉਤਸਵ ਦੌਰਾਨ ਸੱਤ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰਾਂ (ਉਣੰਜਾ ਸਾਲ) ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਉੱਤੇ ਜਾਇਦਾਦ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਅਤੇ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਯਹੂਦੀ ਉਹਨਾਂ ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਰਹੇ, ਅਤੇ 2 ਇਤਿਹਾਸਵ੍ਰਿਤਾਂਤ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਪਿਛਲੇ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ। ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਜੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਪੱਚੀ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਆਦੇਸ਼ਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁੱਲ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਅਜੇਹੇ ਹੁੰਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦੇਸ਼ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦਾ। ਬਾਈਬਲ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਨਾਲ (“ਸੱਤ ਵਾਰ”) ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸੌ ਵੀਹ ਦਿਨ ਬਣਦੇ ਹਨ।

The seventy years is absolutely connected to the land resting, which is absolutely connected with the “seven times.” Daniel was seeking to “understand the relation” of “the seventy years’ captivity,” “to the twenty-three hundred years” “before the cleansing of God’s sanctuary.” He was therefore seeking to understand the relation of the “chazon” vision and the “mareh” vision. It is impossible to understand that relation, without acknowledging the resting of the land in Leviticus twenty-five and twenty-six with the captivity of seventy years spoken of by Jeremiah. If you do not believe the “seven times” represents a prophetic period of twenty-five hundred and twenty years, you remove yourself from being those represented by Daniel in the last days. The Millerites believed the “seven times” was a time prophecy, but Adventism no longer does.

ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦਾ ਉਹ ਵਿਸ਼ਰਾਮ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ “ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਧਵਾਈ” ਦਾ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ” ਵਾਲੇ “ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ” ਨਾਲ “ਸੰਬੰਧ ਸਮਝਣ” ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਹ “ਚਾਜ਼ੋਨ” ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ “ਮਾਰੇਹ” ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਲੇਵੀਆਂ ਪੱਚੀ ਅਤੇ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਨੂੰ, ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਉਲੇਖਿਤ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਧਵਾਈ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨੇ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸੀ ਕਿ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹਨ, ਪਰ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਹੁਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ।

Daniel, as with all prophets, illustrates God’s people at the end of the world, and Sister White’s comments on his desire to understand the relationship between the seventy years (the “seven times”) and the twenty-three hundred years, represents the desire which God’s people of the last days are to possess. As has been stated in previous articles, there are no truths represented upon the 1843 and 1850 charts, that are not directly supported (repeatedly) in the writings of Sister White.

ਦਾਨੀਏਲ, ਹੋਰ ਸਭ ਨਬੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ (“ਸੱਤ ਸਮੇਂ”) ਅਤੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਬਾਰੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੀਆਂ ਟਿੱਪਣੀਆਂ ਉਸ ਇੱਛਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਐਸੀਆਂ ਕੋਈ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਜੋ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਰਥਿਤ ਨਾ ਹੋਣ (ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਵਾਰੰਵਾਰ)।

Miller’s jewels will shine ten times brighter in the Midnight Cry of the last days, and in doing so, the jewels represent the final test for the virgins of Adventism. Those jewels are the foundational truths represented on Habakkuk’s tables, and the jewels in the casket which were placed upon a table in the middle of Miller’s room. The foundational test is the final test, but so too, is the authority of the Spirit of Prophecy. To reject the foundational truths, which were typified as jewels in Miller’s dream is to simultaneously reject the Spirit of Prophecy.

ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰ ਦੇ ਹੀਰੇ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਚਮਕਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਹੀਰੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀਆਂ ਕੁਆਰੀਆਂ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਹੀਰੇ ਉਹ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਤਖਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੀਰੇ ਵੀ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਸਨ ਜਿਸਨੂੰ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕਮਰੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਬੁਨਿਆਦੀ ਪਰਖ ਹੀ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਹੈ, ਪਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਹੈ। ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀਰਿਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਬੁਨਿਆਦੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ, ਇਕੋ ਵੇਲੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, volume 2, 78.

> “ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਅੰਤਿਮ ਧੋਖਾਧੜੀ ਇਹ ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਨਿਰਅਸਰ ਕਰ ਦੇਵੇ। ‘ਜਿੱਥੇ ਕੋਈ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉੱਥੇ ਲੋਕ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ’ (ਹਿਤੋਪਦੇਸ਼ 29:18)। ਸ਼ੈਤਾਨ ਚਤੁਰਾਈ ਨਾਲ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸੱਚੀ ਗਵਾਹੀ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਡਗਮਗਾਉਣ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ। ਉਹ ਭਟਕਾਉਣ ਲਈ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਦਰਸ਼ਨ ਲਿਆਏਗਾ, ਅਤੇ ਝੂਠ ਨੂੰ ਸੱਚ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੋਕ ਇੰਨੇ ਘ੍ਰਿਣਿਤ ਹੋ ਜਾਣ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਜੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਕੱਟੜਪੰਥ ਦੀ ਇੱਕ ਕਿਸਮ ਸਮਝਣ ਲੱਗ ਪੈਣ; ਪਰ ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਵਾਲੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ, ਝੂਠੇ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਤੁਲਨਾ ਕਰਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਭੇਦ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।” Selected Messages, volume 2, 78.

We are now addressing the increase of knowledge that occurred in the history of the Millerites from 1798, until 1844, but we are identifying that even though the Millerites were correct in their prophetic applications, they were limited by the history where they were raised up. We are now in the last days, and in the final generation (the fourth) of Adventism. In this period of time, Adventism has been so indoctrinated with traditions and customs (counterfeit jewels) that it no longer knows what the foundational truths were. Not knowing what those truths are prevents Adventism from understanding the significance of those truths, and makes meaningless the repeated commands to protect and preserve those truths.

ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਉਸ ਗਿਆਨ-ਵਾਧੇ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜੋ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਿਆ; ਪਰ ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆਪਣੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਲਾਗੂਕਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਸਨ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨਾਲ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਸਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਥਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ (ਚੌਥੀ) ਵਿੱਚ ਹਾਂ। ਇਸ ਸਮੇਂਕਾਲ ਵਿੱਚ, ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ (ਨਕਲੀ ਗਹਿਣਿਆਂ) ਨਾਲ ਇੰਨਾ ਅਧਿਆਰੋਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਹੁਣ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਮੂਲਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਕੀ ਸਨ। ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣਨਾ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਰੋਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਕਰਨ ਲਈ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਅਰਥਕ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

Before we proceed further into Gabriel’s interpretation of the vision of the Ulai River, we will address a few relevant points connected with the foundational truths and the authority of the Spirit of Prophecy. The modern theologians argue that the following passage identifies that the longest time prophecy in the Bible is the twenty-three hundred years.

ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ-ਵਿਆਖਿਆ ਬਾਰੇ ਗਬਰੀਏਲ ਦੀ ਸਮਝਾਉਣੀ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਵਧੀਏ, ਅਸੀਂ ਕੁਝ ਸੰਬੰਧਿਤ ਬਿੰਦੂਆਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ ਜੋ ਮੂਲਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਆਧੁਨਿਕ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅੰਸ਼ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੀ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੈ।

> “The experience of the disciples who preached the ‘gospel of the kingdom’ at the first advent of Christ, had its counterpart in the experience of those who proclaimed the message of His second advent. As the disciples went out preaching, ‘The time is fulfilled, the kingdom of God is at hand,’ so Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire, that the judgment was at hand, and the everlasting kingdom was to be ushered in. The preaching of the disciples in regard to time was based on the seventy weeks of Daniel 9. The message given by Miller and his associates announced the termination of the 2300 days of Daniel 8:14, of which the seventy weeks form a part. The preaching of each was based upon the fulfillment of a different portion of the same great prophetic period.

> ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ‘ਰਾਜ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ’ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਸਮਕੱਖ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਚੇਲੇ ਇਹ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਕਲੇ, ‘ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਰਾਜ ਨੇੜੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ,’ ਤਿਵੇਂ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਆਪਣੀ ਸਮਾਪਤੀ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਕਿ ਨਿਆਂ ਨੇੜੇ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਰਾਜ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਸੰਬੰਧੀ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਦਾਨੀਏਲ 9 ਦੀਆਂ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾਨੀਏਲ 8:14 ਦੇ 2300 ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹਨ। ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਉਸੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਗ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ।

> “Like the first disciples, William Miller and his associates did not, themselves, fully comprehend the import of the message which they bore. Errors that had been long established in the church prevented them from arriving at a correct interpretation of an important point in the prophecy. Therefore, though they proclaimed the message which God had committed to them to be given to the world, yet through a misapprehension of its meaning they suffered disappointment.” The Great Controversy, 351.

> “ਪਹਿਲੇ ਚੇਲਿਆਂ ਵਾਂਗ, ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅਰਥ ਦੀ ਪੂਰੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗਲਤੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਸਹੀ ਵਿਆਖਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਭਾਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਪ੍ਰਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਸੌਂਪਿਆ ਸੀ, ਤਥਾਪਿ ਉਸ ਦੇ ਅਰਥ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗਲਤ ਸਮਝ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਸਹਿਣੀ ਪਈ।” The Great Controversy, 351.

The passage says that, “Miller and his associates proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” and the theologians claim that the longest and last prophetic period is the twenty-three hundred years. They further claim that this is what Sister White is identifying in the passage, for she, they claim, is directly addressing the period of twenty-three hundred years. They are blind to any relationship of the seventy years and the period of twenty-three hundred years. They are blind to the light Daniel was seeking to understand.

ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ, “ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਨੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ,” ਅਤੇ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤਰੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਇਹ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਸੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਾਅਵੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਅਤੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸੰਬੰਧ ਪ੍ਰਤੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ। ਉਹ ਉਸ ਜੋਤ ਪ੍ਰਤੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਸਮਝਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

Ellen White was a Millerite, and she knew the messages that had been placed upon the 1843 pioneer chart, and upon the 1850 pioneer chart that was published by F. D. Nichols. The 1850 chart, which was produced by Nichols, was prepared in Nichol’s home at the very time when James and Ellen White were living with Nichols. The longest prophetic period in the Bible, that is represented upon both of those charts, is not the twenty-three hundred years, it is the “seven times,” of Leviticus twenty-six.

ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਇੱਕ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਜੋ 1843 ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਵੀ, ਜੋ F. D. Nichols ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। 1850 ਦਾ ਚਾਰਟ, ਜੋ Nichols ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, Nichol ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਦੋਂ James ਅਤੇ Ellen White Nichols ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਨਹੀਂ ਹੈ; ਉਹ ਲੇਵੀਆਂ 26 ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਹਨ।

To claim that the previous passage is an inspired identification of the twenty-three hundred years as the longest and last prophetic period is to make Sister White’s writings contradict themselves. If she believed what the theologians claim about this passage, then what does it mean when she endorses the charts that uphold the “seven times?”

ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਪਿਛਲਾ ਅਨੁਛੇਦ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪਛਾਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਭੈਣ ਵਾਈਟ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਨੂੰ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਬਣਾਉਣਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਇਸ ਅਨੁਛੇਦ ਬਾਰੇ ਉਹੀ ਮੰਨਦੀ ਸੀ ਜੋ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰਟਾਂ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੇ ਹਨ?

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ 1843 ਦਾ ਚਾਰਟ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੁਆਰਾ ਦਿਸ਼ਾ-ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਬਦਲਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ; ਕਿ ਅੰਕ ਉਹੀ ਸਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ; ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕੁਝ ਅੰਕਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਭੁੱਲ ਉੱਤੇ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਓਹਲੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਨਾ ਸਕੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਨਾ ਗਿਆ।” Early Writings, 74.

Those who wish to uphold their traditions and fables might argue that on the 1843 chart, the Lord held his hand over the error of the “seven times,” until he removed his hand at a later date. The problem with that premise is that Sister White identified when the Lord removed his hand from the figures, His hand was removed before October 22, 1844, just after the first disappointment. In her testimony of that event, she identifies the mistake that was corrected, and it is clear that the mistake was not the “seven times.”

ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਦੰਤਕਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਹ ਦਲੀਲ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਗਲਤੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕਿਸੇ ਬਾਅਦਲੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਤੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਟਾ ਨਾ ਲਿਆ। ਉਸ ਧਾਰਣਾ ਨਾਲ ਸਮੱਸਿਆ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਜਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਅੰਕਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ, ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਹਟਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਘਟਨਾ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਉਸ ਗਲਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਠੀਕ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗਲਤੀ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਵਾਲੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> “ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਪਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜੋ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਈਬਲਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਅੰਕਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਲਤੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 1844 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਸਬੂਤ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ।” Early Writings, 237.

When the Lord’s hand “was removed from the figures, and the mistake was explained,” they then recognized “that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” The prophetic periods that were first thought to close in 1843, are represented upon the 1843 chart, which is the chart that each of the three hundred Millerite preachers used. The prophetic periods that are represented upon that chart that closed in 1843, were the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, the twenty-five hundred and twenty years of Leviticus twenty-six and the thirteen hundred and thirty-five years of Daniel twelve. After the first disappointment the Lord removed his hand from the mistake and the Millerites then recognized that the same evidence that identified the close of the prophetic periods in 1843, actually proved those periods ended in 1844.

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ “ਅੰਕਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਗਲਤੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ,” ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਫਿਰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਕਿ “ਉਹੀ ਸਬੂਤ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ।” ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ ਸਮਝਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹੀ ਚਾਰਟ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਤਿੰਨ ਸੌ ਮਿਲਰਾਈਟ ਪ੍ਰਚਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇਕ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਚਾਰਟ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ, ਜੋ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੰਨੇ ਗਏ ਸਨ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ, ਪਦ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲ, ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਾਂ ਦੇ ਤੇਰਾਂ ਸੌ ਪੈਂਤੀ ਸਾਲ ਸਨ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਉਸ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਤਦ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਜਿਸ ਨੇ 1843 ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਾਲ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ।

The 1850 chart was produced in 1850, and went on sale in January of 1851. Ellen White recorded that the chart was also a fulfillment of Habakkuk, as she had also recorded concerning the 1843 chart. That chart also represented the longest prophetic period as Leviticus twenty-six’s “seven times.”

1850 ਦਾ ਚਾਰਟ 1850 ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਨਵਰੀ 1851 ਵਿੱਚ ਵਿਕਰੀ ਲਈ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਐਲਨ ਵਾਈਟ ਨੇ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਚਾਰਟ ਵੀ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਬਾਰੇ ਵੀ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਚਾਰਟ ਨੇ ਲੇਵੀਵਿਵਸ ਅਧਿਆਇ 26 ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਵਜੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਬੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਸੀ।

> “I saw that God was in the publishment of the chart by Brother Nichols. I saw that there was a prophecy of this chart in the Bible, and if this chart is designed for God’s people, if it [is] sufficient for one it is for another, and if one needed a new chart painted on a larger scale, all need it just as much.” Manuscript Releases, volume 13, 359.

> “ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਰਾ ਨਿਕੋਲਸ ਵੱਲੋਂ ਚਾਰਟ ਦੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਸ ਚਾਰਟ ਬਾਰੇ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੇ ਇਹ ਚਾਰਟ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਇੱਕ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਲਈ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਵੱਡੇ ਪੈਮਾਨੇ ਉੱਤੇ ਨਵਾਂ ਚਾਰਟ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਉਤਨੀ ਹੀ ਲੋੜ ਹੈ।” Manuscript Releases, volume 13, 359.

To claim that Sister White’s reference to the fact that the Millerites “proclaimed that the longest and last prophetic period brought to view in the Bible was about to expire,” is accurate, for they did. To claim that the “longest” “prophetic period” is the twenty-three hundred years turns Sister White’s testimony against itself, and against the historical record. To believe that fable is to believe a lie, and in the last days those that choose to believe a lie, do so because they do not love the truth.

ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦਾ ਇਸ ਗੱਲ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ—ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ “ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਸਮਾਂ-ਅੰਤਰਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਸੀ,”—ਸਹੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ “ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ” “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਸਮਾਂ-ਅੰਤਰਾਲ” ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਹਨ, ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਉਸੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਭਿਲੇਖ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੰਤਕਥਾ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਝੂਠ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲੋਕ ਝੂਠ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਲਈ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ।

Jesus did not miraculously inoculate Himself with some type of divine anesthesia in order to go through the suffering of the cross. Jesus suffered with divine suffering, far beyond any of His creation could endure. Yet mankind was created in His image, and inspiration identifies that mankind is to overcome as He overcame. What allowed Christ to endure the suffering of the cross was an attribute which He possessed, which mankind also possesses.

ਯਿਸੂ ਨੇ ਸਲੀਬ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦਿਵਿਆ ਬੇਹੋਸ਼ੀ ਨਾਲ ਅਲੌਕਿਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੁੰਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਦਿਵਿਆ ਪੀੜਾ ਨਾਲ ਦੁੱਖ ਸਹਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਸਿਰਜਣਾ ਵੱਲੋਂ ਸਹੀ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੀ ਸੀਮਾ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਸੀ। ਤਥਾਪਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉਸ ਦੀ ਸੁਰਤ ਵਿੱਚ ਰਚੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲਿਖਤ ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਜਿਸ ਗੁਣ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣ ਯੋਗ ਬਣਾਇਆ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਗੁਣ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਕੋਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖਤਾ ਕੋਲ ਵੀ ਹੈ।

> Looking unto Jesus the author and finisher of our faith; who for the joy that was set before him endured the cross, despising the shame, and is set down at the right hand of the throne of God. Hebrews 12:1.

> ਯਿਸੂ ਵੱਲ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਕਰਤਾ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ; ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲੱਜਾ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਦਿਆਂ ਸਲੀਬ ਨੂੰ ਸਹਾਰਿਆ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬੈਠ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀਆਂ 12:1.

Jesus endured the sufferings of the cross, because he had a goal set before him, and we have been created in his image, and as such, are beings that are motivated by goals. It’s part of our design. If we have been led to believe that it is unimportant to understand the foundations of Adventism, we will have no motivation to do that very thing. The only divine motivation that can be aroused by the Holy Spirit to overcome that Laodicean condition is a love of the truth. The love of the truth will be tested by the availability of easy customs and traditions designed to soothe our itching ears. If, in our Laodicean comfort we have no desire to understand truth for ourselves we will be lost. This is where Adventism stands today.

ਯਿਸੂ ਨੇ ਸਲੀਬ ਦੀਆਂ ਪੀੜਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਸਹਿੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਲੱਖਿਆ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਸਰੂਪਤਾ ਵਿੱਚ ਰਚੇ ਗਏ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਤੇ ਅਸੀਂ ਉਹ ਜੀਵ ਹਾਂ ਜੋ ਲੱਖਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਡਿਜ਼ਾਇਨ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜੇ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਮਹੱਤਵਹੀਣ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਠੀਕ ਉਸੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ। ਉਹ ਇਕੱਲੀ ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰੇਰਣਾ, ਜੋ ਉਸ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅਵਸਥਾ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੁਆਰਾ ਜਗਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਦੀ ਪਰਖ ਉਹਨਾਂ ਸੌਖੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਅਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਸਾਡੇ ਖੁਜਲਾਉਂਦੇ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਤਸੱਲੀ ਦੇਣ ਲਈ ਰਚੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਜੇ, ਆਪਣੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਆਰਾਮਦਾਇਕਤਾ ਵਿੱਚ, ਸਾਡੇ ਅੰਦਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਈ ਇੱਛਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਅੱਜ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਇੱਥੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ।

Daniel is an example of God’s people in the last days who are seeking through the prophetic word to understand the relationship between the seventy year captivity and the twenty-three hundred year prophecy. To identify the twenty-three hundred year prophecy as the longest and last prophetic period is to reject the foundational truths of Adventism, and simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy. To claim that when the Millerites presented the longest and last prophetic period that it was the twenty-three hundred years is to reject the historical record.

ਦਾਨੀਏਲ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਅਤੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ। ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਠਹਿਰਾਉਣਾ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਮੂਲ ਸਤਿਆਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਸਮੇਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਲੰਮਾ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲ ਹੀ ਸਨ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਦਰਜ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ।

> “We have nothing to fear for the future, except as we shall forget the way the Lord has led us, and His teaching in our past history.” Life Sketches, 196.

> “ਸਾਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਲਈ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ, ਸਿਵਾਏ ਇਸ ਦੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਹ ਮਾਰਗ ਭੁੱਲ ਜਾਈਏ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਸਾਡੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਬੀਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨੂੰ।” Life Sketches, 196.

Gabriel came to give Daniel understanding of both the “mareh” and the “chazon” visions and he instructed Daniel to mentally separate the two visions, though they obviously had a prophetic relationship. The vision included the kingdoms of Bible prophecy in chapters seven and eight, that were a repeat and enlargement of those same kingdoms in chapter two. The information included the heavenly dialogue that represented the one vision as the trampling down of God’s sanctuary and people, and the other vision of the work of restoring the people and sanctuary.

ਗਬਰੀਏਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ “mareh” ਅਤੇ “chazon” ਦੋਹਾਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਦੇਣ ਲਈ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖਰਾ ਕਰੇ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਪੱਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਸੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਬੰਧ ਸੀ। ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਹ ਰਾਜ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ ਜੋ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ ਅਤੇ ਅੱਠ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਰਾਜਾਂ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਸਨ। ਇਸ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਵਰਗੀ ਸੰਵਾਦ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਿਆਂ ਹੋਇਆਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਦਰਸ਼ਨ ਪ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ।

As Gabriel presented the interpretation, which ultimately became the heart of the message proclaimed by the Millerites, there was a relationship that existed between the two visions, which is to be noted by those who fulfill the command to make a mental separation of the interpretation. One of the distinctions is represented by the two words that are both translated as “determined.”

ਜਿਵੇਂ ਗਬ੍ਰੀਏਲ ਨੇ ਉਹ ਵਿਆਖਿਆ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜੋ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਚਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਕੇਂਦਰ-ਬਿੰਦੂ ਬਣ ਗਈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੰਬੰਧ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਮਾਨਸਿਕ ਵੱਖਰਾਈ ਕਰਨ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਫ਼ਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਠਹਿਰਾਇਆ ਗਿਆ” ਵਜੋਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:24–27.

> ਤੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਪਰਾਧ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਖ਼ਾਤਮਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਧਰਮਿਕਤਾ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉੱਤੇ ਮੁਹਰ ਲਾਈ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਨੂੰ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਜਾਣ ਅਤੇ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਹਾਲ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਸੀਹ ਅਧਿਪਤੀ ਤੱਕ ਸੱਤ ਹਫ਼ਤੇ ਅਤੇ ਬਾਹਠ ਹਫ਼ਤੇ ਹੋਣਗੇ; ਗਲੀ ਫਿਰ ਤੋਂ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਕੰਧ ਵੀ, ਉਹ ਵੀ ਕਲੇਸ਼ਮਈ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਅਤੇ ਬਾਹਠ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਸੀਹ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਅਧਿਪਤੀ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹੜ੍ਹ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਜਾੜ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਲੀਦਾਨ ਅਤੇ ਭੇਟ ਨੂੰ ਰੁਕਵਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਘਿਨੌਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਕਾਰਨ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅੰਤਿਮ ਨਿਪਟਾਰੇ ਤੱਕ; ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਢਾਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 9:24–27.

Seventy weeks (four hundred and ninety years) are determined upon the people and the holy city. The word translated “determined” means “cut off”, and the word identifies a period or probation for the Jews and Jerusalem. It also represented the period of rebellion that brought about the destruction of Jerusalem and the captivity of the seventy years. The four hundred and ninety years was then “determined”, beginning at the third decree. The first four hundred and ninety years of rebellion brought about Nebuchadnezzar’s three attacks, the ultimate destruction of Jerusalem and a scattering and captivity of seventy years of literal Israel in literal Babylon.

ਸਤੱਰ ਹਫ਼ਤੇ (ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲ) ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰ ਉੱਤੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਨਿਰਧਾਰਤ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਅਰਥ “ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਅਵਧੀ ਜਾਂ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਨਾਸ਼ੀ ਅਤੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਇਹ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲ “ਨਿਰਧਾਰਤ” ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜੋ ਤੀਜੇ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਨੇ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਆਕਰਮਣਾਂ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਨਾਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਵਿਖਰਾਓ ਅਤੇ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ।

The first decree marked the end of the captivity and the beginning of the work of rebuilding Jerusalem. The third decree marked the beginning of the twenty-three hundred years. The arrival of the first angel marked the end of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon for twelve hundred and sixty years, and it marked the beginning of a period of forty-six years, when Christ used the Millerites to come out of captivity and erect a spiritual temple.

ਪਹਿਲੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਨੇ ਬੰਦੀਵਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਮੁੜ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਤੀਜੇ ਫ਼ਰਮਾਨ ਨੇ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬੁਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦੀਵਾਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਆਉਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਆਤਮਿਕ ਮੰਦਰ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ।

The word that is translated twice as “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is “charats” and it means “to wound” and “a decree”. It was prophetically “decreed” that the papacy would receive a deadly “wound,” at the end of the first indignation. It is the same word Daniel uses in chapter eleven, verse thirty-six.

ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ ਛੱਬੀਵੀਂ ਅਤੇ ਸਤਾਈਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ “ਠਹਿਰਾਇਆ ਹੋਇਆ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, “charats” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਘਾਵ ਕਰਨਾ” ਅਤੇ “ਇੱਕ ਫ਼ਰਮਾਨ” ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਹ “ਫ਼ਰਮਾਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ” ਸੀ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਘਾਤਕ “ਘਾਵ” ਲੱਗੇਗਾ। ਇਹੋ ਹੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਛੱਤੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਵਰਤਦਾ ਹੈ।

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> ਅਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਦੇਵਤੇ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਠਹਿਰਾਏਗਾ, ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਚਰਜ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲੇਗਾ, ਅਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਕ੍ਰੋਧ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ ਤਦ ਤੱਕ ਸਮ੍ਰਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ: ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 11:36.

In verse thirty-six, “the king” is the papacy. The papacy was to prosper until 1798, when it received its deadly wound. Then the first “indignation” was to “be accomplished,” for that “indignation” had been “determined” (decreed) to “be done.” At the end of the first indignation against the northern kingdom of Israel, which began in 723 BC and ended in 1798, the papacy received a “deadly wound.” The word “determined” means “wound.”

ਛੱਤੀਵੇਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, “ਰਾਜਾ” ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ। ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੇ 1798 ਤੱਕ ਫਲਨਾ-ਫੂਲਣਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਲੱਗਿਆ। ਤਦ ਪਹਿਲੀ “ਕ੍ਰੋਧਤਾ” “ਪੂਰੀ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ” ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ “ਕ੍ਰੋਧਤਾ” “ਠਹਿਰਾਈ ਗਈ” (ਫਰਮਾਈ ਗਈ) ਸੀ ਕਿ “ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।” ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਹਿਲੀ ਕ੍ਰੋਧਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜੋ 723 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਇੱਕ “ਘਾਤਕ ਘਾਅ” ਲੱਗਿਆ। “ਠਹਿਰਾਈ ਗਈ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ “ਘਾਅ” ਹੈ।

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. Revelation 13:3.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਮਾਨੋ ਮੌਤ ਤੱਕ ਘਾਇਲ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਰੂ ਘਾਅ ਭਰ ਗਿਆ: ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 13:3।

The Millerites’ prophetic framework was based upon the two desolating powers of paganism followed by papalism. They understood those two powers were to trample down the sanctuary and host as represented by the “chazon” vision of Daniel chapter eight, verse thirteen.

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਢਾਂਚਾ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ—ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਉਹ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਤੇਰਹੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ “chazon” ਦਰਸ਼ਨ ਅਨੁਸਾਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ।

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ਫਿਰ ਮੈਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੂੰ ਬੋਲਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੇ ਉਸ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਬਲੀਦਾਨ ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਅਪਰਾਧ ਬਾਰੇ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ ਰਹੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ? ਦਾਨੀਏਲ 8:13.

The papal desolating power was to trample down the sanctuary and host for twelve hundred and sixty years.

ਪਾਪਾਈ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕ ਦਲ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌੰਦਣਾ ਸੀ।

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. And I will give power unto my two witnesses, and they shall prophesy a thousand two hundred and threescore days, clothed in sackcloth. Revelation 11:2, 3.

> ਪਰ ਜੋ ਅੰਗਣ ਮੰਦਰ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮਾਪ ਨਾ ਲੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਨ੍ਯਜਾਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੋਂਦਣਗੇ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋ ਸਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਅਧਿਕਾਰ ਦਿਆਂਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਟਾਟ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਸੱਠ ਦਿਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨਗੇ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:2, 3.

At the end of the first indignation in 1798, prophecy had determined to “wound” the papacy. In Daniel nine, that determination is represented in the last two verses, and the word twice translated as “determined” in those verses is associated with the “chazon” vision, whereas the word translated as “determined” in verse twenty-four, is a different Hebrew word and is associated with the “mareh” vision. Daniel, representing God’s people of the last days, was seeking to understand the relationship of those two visions, which Gabriel had told him to mentally separate.

1798 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ “ਜ਼ਖ਼ਮੀ” ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਦਾਨੀਏਲ ਨੌਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਨਿਰਣੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦੋ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਦੋ ਵਾਰ “ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ “chazon” ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ; ਜਦਕਿ ਚੌਵੀਹਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ “ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ” ਵਜੋਂ ਅਨੁਵਾਦਿਤ ਸ਼ਬਦ ਇਕ ਹੋਰ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ “mareh” ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ, ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਪਰਸਪਰ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਬਰੀਏਲ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਰੱਖਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਸੀ।

We will continue this subject in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਵਿਸ਼ੇ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “God is not giving us a new message. We are to proclaim the message that in 1843 and 1844 brought us out of the other churches.” Review and Herald, January 19, 1905.

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਨੂੰ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਸੁਨੇਹਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਿਹਾ। ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਸੁਨੇਹੇ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਹੋਰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਸੀ।” Review and Herald, January 19, 1905.

Back to Articles