Article

# ਲਾਓਦੀਕੀਆ - ਨੰਬਰ ਤਿੰਨ

ਨਿਯਮ ਕੀ ਹਨ?

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2023

Formats

PDF
Word

> “ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਾਈ ਧਰਮ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਕਿਹੜੇ ਹਨ—ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਸਰਬੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ।” The 1888 Materials, 403.

ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ Future for America ਨੇ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨਾ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰੇਰਿਤਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਮੂਸਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇਸਤੀਫਾਨ ਦੀ ਪੱਥਰਵਾਹੀ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਅਗੂਆਂ ਨੇ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਅਤੇ ਵਰਤਦੇ ਸਨ ਜੋ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਯਿਸੂ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੋ ਵੀ ਸੱਚਾਈ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਉਹ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਮਸੀਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਏਸ਼ੀਆ ਮਾਈਨਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਅਸਲ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਭਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਲਾਹ ਵਜੋਂ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਓਹੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਮਸੀਹੀਆਂ ਲਈ ਹਨ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਨ। ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਬਾਰੇ ਇਹ ਚਾਰ ਪਛਾਣਾਂ, ਜੋ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਅਤੇ ਹਨ, ਬਾਈਬਲ ਦੀ “historicist” ਵਿਆਖਿਆ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਨ ਅਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਓਹੀ ਪੱਧਤੀ ਸੀ ਜਿਸਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ।

> “ਏਸ਼ੀਆ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਉਸ ਦੇ ਸੱਤ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ—ਉਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮੋੜਾਂ ਅਤੇ ਵਕਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਸਾਰੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਅਤੇ ਵਿਪਤੀ ਵਿੱਚ—ਰਸੂਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ। ਸੱਤ ਮੋਹਰਾਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕਲੀਸਿਆ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕਾਰਜਾਂ ਦਾ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ। ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਧਰਤੀ, ਅਰਥਾਤ ਰੋਮੀ ਰਾਜ, ਉੱਤੇ ਭੇਜੇ ਗਏ ਸੱਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਨਿਆਂ-ਦੰਡਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ। ਅਤੇ ਸੱਤ ਕਟੋਰੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਭੇਜੀਆਂ ਗਈਆਂ ਆਖਰੀ ਸੱਤ ਮਹਾਂਮਾਰੀਆਂ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵੀ ਮਿਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸਹਾਇਕ ਧਾਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਬੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਦੀ ਨੂੰ ਪਰਿਪੂਰਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੁਝ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਅਨੰਤਤਾ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਾ ਲੈ ਜਾਵੇ।”

> “ਮੇਰੇ ਲਈ, ਇਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਹੋਰ ਭਾਗਾਂ ਦਾ ਪੂਰਨ ਗਿਆਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤੇ ਗਏ ਰੂਪਕ ਅਤੇ ਅਲੰਕਾਰਿਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਾਰੇ ਇਸੇ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਏ ਨਹੀਂ ਗਏ, ਪਰ ਉਹ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖਬਕਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਣੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਹੋਰ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਝਾਏ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਭਾਗ ਦਾ ਸਾਫ਼ ਗਿਆਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਸਮੂਹ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਹੀ ਯੋਜਨਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਧਾਰਿਆ ਗਿਆ “historicist” ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਮੰਨਦੀ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਹੋਰ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ ਜੋੜੀ ਜੋ ਮਿਲਰ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿਲਰ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਅਸਲ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਸਮਝਦਾ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀਆਂ, ਤਾਂ ਮਸੀਹ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਸਵਰਗੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਦੇ ਕਾਰਜ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਮੁੜ ਕੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਯਾਜਕੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੀਪਵ੍ਰਿੱਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਹਿਲਦਾ ਹੋਇਆ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੀਪਵ੍ਰਿੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਆਰੋਹਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਦੋਂ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਮਿਲਰ ਇਸ ਹਕੀਕਤ ਦੇ ਮਹੱਤਵ ਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਨਾ ਹੀ ਟਿੰਡੇਲ, ਲੂਥਰ ਜਾਂ ਜਾਨ ਵਾਈਕਲਿਫ, ਜਾਂ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ, ਇਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਸੱਚਾਈ ਕ੍ਰਮਵੱਧਕ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਪੂਰਨ ਦਿਨ ਤੱਕ ਹੋਰ ਤੇ ਹੋਰ ਚਮਕਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

> “ਉਹ ਮਹਾਨ ਸਿਧਾਂਤ, ਜਿਸ ਦਾ ਰੋਬਿਨਸਨ ਅਤੇ ਰੋਜਰ ਵਿਲੀਅਮਜ਼ ਨੇ ਇੰਨੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨਾਲ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਾਰੀ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਸਦਾ ਤਿਆਰ ਖੜ੍ਹਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਬਚਨ ਵਿੱਚੋਂ ਚਮਕ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜਾਂ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਮਰੀਕਾ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ,—ਅਤੇ ਯੂਰਪ ਦੀਆਂ ਵੀ,—ਜੋ ਸੁਧਾਰ-ਆੰਦੋਲਨ ਦੀਆਂ ਆਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਵਧੀਕ ਕ੍ਰਿਪਾਪਾਤ੍ਰ ਸਨ, ਸੁਧਾਰ ਦੇ ਮਾਰਗ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੀਆਂ। ਭਾਵੇਂ ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ ਤੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਮਨੁੱਖ ਨਵੀਂ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਾਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਉੱਠੇ, ਤਾਂ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਜਾਂ ਲੂਥਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪਾਪੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਜੀਊਣ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹੇ। ਇਸ ਲਈ ਧਰਮ ਫਿਰ ਰਸਮੀਪਣ ਵਿੱਚ ਪਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਭੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੋਣਾ ਸੀ ਜੇਕਰ ਕਲੀਸਿਆ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਚਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲਿਆ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਧਾਰ-ਆੰਦੋਲਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਆਤਮਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮੰਦ ਪੈ ਗਿਆ, ਇਤਨਾ ਕਿ ਲੂਥਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਰੋਮਨ ਕਲੀਸਿਆ ਵਾਂਗ ਹੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਲਗਭਗ ਉਤਨੇ ਹੀ ਸੁਧਾਰ ਦੀ ਲੋੜ ਰਹਿ ਗਈ। ਉੱਥੇ ਉਹੀ ਸੰਸਾਰਿਕਤਾ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸੁਸਤਤਾ ਸੀ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਮਤਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਿਧਾਂਤ ਰੱਖੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ।” The Great Controversy, 297.

ਜੇ ਇਤਿਹਾਸ ਭਰ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਕਸਤ ਹੋਣ ਦੇ ਤੱਥ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਅਸੰਭਵ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ “ਸੱਚਾਈ” ਦੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ, ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖੀ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਹੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਜੋ ਪੱਧਤੀ ਮਿਲਰ ਨੇ ਅਪਣਾਈ, ਉਹ ਇੱਕ ਮੀਲ-ਪੱਥਰ ਹੈ ਜੋ ਪੂਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਹੋਕੇ ਲੰਘਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਈਬਲਕ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਉਸ ਵਿਕਾਸ ਬਾਰੇ ਗਵਾਹੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰਸੂਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਤਥਾਪਿ, ਮਿਲਰ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਇਸ ਮੀਲ-ਪੱਥਰ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਆਰੰਭ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮਕੱਖ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤਰੇ ਲੋਕ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਕੀਕਤਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ, ਪਰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਨਾਲ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬਗਾਵਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਇਸ ਮੋੜ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਕਿ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਸਮਝਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਉਹੀ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਨਕਲੀ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਨਕਲ ਕਰਨ ਸੰਬੰਧੀ ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਮਾਣ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਰਿਬੇਰਾ ਅਤੇ ਲੂਈਸ ਦੇ ਅਲਕਾਜ਼ਾਰ ਵਰਗੇ ਯਸੂਈਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਕਲੀ ਵਿਧੀ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਵਿਗੜੀ ਹੋਈ ਉਹ ਵਿਧੀ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਪ੍ਰੇਟਰਿਜ਼ਮ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜੀ ਅਤੇ ਤੀਜੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਝੂਠੀ ਵਿਧੀ ਦੇ ਦੋ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਕੈਸਰੀਆ ਦਾ ਯੂਸੇਬੀਅਸ (260–339) ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਪੇਟਟਾਉ ਦਾ ਵਿਕਟੋਰੀਨਸ (ਲਗਭਗ 304 ਵਿੱਚ ਮ੍ਰਿਤਕ) ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਤਸਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਜੋ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕੁਖ਼ਿਆਤ ਸਮਰਾਟ ਨੀਰੋ ਵਰਗੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਹਸਤੀਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਹੋਈ ਸੀ।

ਉੱਨੀਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਯੂਨਾਈਟਡ ਕਿੰਗਡਮ ਦੇ ਜੌਨ ਡਾਰਬੀ (1800–1882) ਨੇ ਇਕ ਹੋਰ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਪੱਧਤੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਟ੍ਰੋਜਨ ਘੋੜਾ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਫੁਟਨੋਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਕੋਫੀਲਡ ਰੈਫਰੈਂਸ ਬਾਈਬਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। “ਡਿਸਪੈਂਸੇਸ਼ਨਲਿਜ਼ਮ” ਇਕ ਧਾਰਮਿਕ-ਸਿਧਾਂਤਕ ਢਾਂਚਾ ਹੈ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਵਧੀਆਂ, ਜਾਂ ‘ਡਿਸਪੈਂਸੇਸ਼ਨਾਂ,’ ਵਿੱਚ ਵੰਡਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰਬੰਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਇਸ ਮੌਕੇ ਉੱਤੇ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਝੂਠਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ Future for America ਦੀ ਚਲਹ-ਚਲਾਉ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਾਖਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਉਸੇ ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਸਨ ਜਿੱਥੋਂ ਡਾਰਬੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਡਾਰਬੀ ਦੇ ਉਹ ਵਿਚਾਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ Future for America ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਕਥਿਤ ਆਧੁਨਿਕ “ਵੋਕ” ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਸਾਥੀ ਸਨ, ਜੋ ਉਸੇ ਅਰਾਜਕਤਾ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਕਰਦੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਲੰਪਟਤਾ ਨੂੰ ਵੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਸਦੂਮ ਅਤੇ ਅਮੂਰਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਅੱਜ ਦੇ ਆਧੁਨਿਕ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਵਿਖੰਡਨ ਕਰਨ ਲਈ ਬਾਈਬਲੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਇਕ ਦੋਹਰੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਵਰਤਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ—ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਨਕਾਰਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬਾਈਬਲੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਜੋਂ ਜਾਂ ਬਾਈਬਲੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਅੱਜ ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਮਨਾਂ ‘ਤੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸ-ਸਮਝ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਕਰਕੇ, ਜਾਂ ਪਤਿਤ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ-ਸਮਝ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਕਰਕੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਭੁੱਲ ਦੇ ਇਹ ਆਧੁਨਿਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਕਸਰ ਆਕਰਮਣ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਚਰਚਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਥ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂਗੇ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਮਿਲਰ ਦੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦਾ ਆਖਰੀ ਨਿਯਮ, ਅਰਥਾਤ ਚੌਦ੍ਹਵਾਂ ਨਿਯਮ, ਹੇਠਾਂ ਦਿੱਤੇ ਅਨੁਛੇਦ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> “ਸਾਡੇ ਸਕੂਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦਿਵਯ-ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾ ਕਿਸੇ ਸੰਪਰਦਾਇਕ ਮਤ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਖਾਲੀ ਮਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਛਾਪ ਬਿਠਾਉਣਾ ਸ਼ਾਇਦ ਚੱਲ ਜਾਵੇ, ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕੱਟੜਪੰਥ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਸੁਤੰਤਰ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਜੇ ਮੈਂ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਯ-ਵਿਦਿਆ ਪੜ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲਾ ਅਧਿਆਪਕ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ। ਜੇ ਇਹ ਚੰਗੇ ਹੁੰਦੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਲਈ ਸੁਤੰਤਰ ਕਰ ਕੇ ਭੇਜਦਾ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਭਲਾ ਕਰਨ। ਪਰ ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਮਨ ਨਾ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਮਨ ਠੱਪਾ ਦੇ ਦਿੰਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ‘ਕੱਟੜਪੰਥੀ’ ਲਿਖ ਦਿੰਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮਾਂ ਵਾਂਗ ਭੇਜ ਦਿੰਦਾ!” William Miller, Miller’s Works, volume 1, 24.

ਯੂਹੰਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਰਤਾ ਦੇ ਜੀਊਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਸੱਚੀ ਬਾਈਬਲੀ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣ ਅਤੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਝੂਠੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਰੀ ਵਿਧੀ ਸਰਗਰਮੀ ਨਾਲ ਉਤਪੰਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਗੱਲ ਕਈ ਵਾਰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਵਿਧੀਆਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕ ਵੱਲ ਨਹੀਂ, ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੇਵਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵੱਲ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਸਨ। ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਗੁੰਝਲ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹਰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚਾਰਕ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਇਹੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸਦਾ ਹੀ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉਸ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਕਰਨਾ ਹੀ ਪੈਣਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਇਕ ਹੋਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਵੀ ਪਛਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ ਇਕ ਹੋਰ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੱਚਾਈ ਦੁਆਰਾ ਓਹਲੇ ਹੋਈ ਪਈ ਹੈ।

ਜੇਸੂਇਟਾਂ ਦੀ ਝੂਠੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਸਪਸ਼ਟ ਸਮਝ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਕਿ ਰੋਮਨ ਚਰਚ ਦਾ ਪੋਪ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲਾ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਹੈ। ਹਰ ਇਕ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸੁਧਾਰਕ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਨ ਤੱਕ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਭੂਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਰਿਬੇਰਾ ਅਤੇ ਲੂਈਸ ਡੇ ਅਲਕਾਜ਼ਾਰ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਸਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਬਚਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਜਨਤਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਿਬੇਰਾ ਅਤੇ ਲੂਈਸ ਡੇ ਅਲਕਾਜ਼ਾਰ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਕਿ “ਪਾਪ ਦੇ ਮਨੁੱਖ” ਦੀ ਸਹੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਲਈ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਇਹਨਾਂ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਵਿਧੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਵਿਰਤੀ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਬੇਨਕਾਬ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲਿਖਤ ਜਾਂ ਮੌਖਿਕ ਗਵਾਹੀਆਂ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ ਉੱਥੋਂ ਤੱਕ ਠੀਕ ਹਨ, ਪਰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਸਿਰਫ਼ ਉਹਨਾਂ ਬਾਈਬਲੀ ਸਬੂਤਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਓਹਲੇ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਰੋਮ ਦੇ ਪੋਪ ਵਜੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਝੂਠੀਆਂ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉਲਝਣ ਹੇਠ ਢੱਕੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਕ ਛੇ ਸੌ ਛਿਆਸਠ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਰੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸਥਿਤ ਹਨ ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਇਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਦੱਬਿਆ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਕਈ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ ਓਟੇ ਕਰਨ ਲਈ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਵਿਧੀਆਂ ਘੜੀਆਂ, ਕੇਵਲ ਰੋਮ ਦੇ ਪੋਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਣ ਦੀ ਗੱਲ ਹੀ ਨਹੀਂ।

“ਪਾਪ ਦਾ ਮਨੁੱਖ” 538 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਯੂਸੇਬਿਯੁਸ ਅਤੇ ਵਿਕਟੋਰੀਨੁਸ ਵਰਗੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਅਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨ ਦੇ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਬਾਅਦ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਥਾਇਅਤੀਰਾ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਦਾ ਸਵੇਰ ਦਾ ਤਾਰਾ (ਵਿਕਲਿਫ਼) ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਕੰਮ ਦੀ ਹਿਮਾਇਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣ ਲਈ ਦੋ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਉਭਾਰਿਆ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਉੱਤੇ ਲੰਮਾ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਖਰ ‘ਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, (ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ) ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਉਹ ਜੋਤ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲਰ ਨੇ ਕਦੇ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ, ਪਰ ਇਹ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਨਵੀਂ ਜੋਤ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਵੀਂ ਜੋਤ ਕਦੇ ਵੀ ਪੁਰਾਣੀ ਜੋਤ ਦਾ ਖੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

> “ਇਹ ਇਕ ਤੱਥ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਫੜੇ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਿਲਾਇਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ; ਪਰੰਤੂ ਸਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਨਵੀਂ ਰੋਸ਼ਨੀ ਵੱਲ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਭੇਜ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਸੰਦੇਹ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਅਤੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਦਰਅਸਲ, ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਕਿ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਪੁਰਾਣੀ ਸੱਚਾਈ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਅਡੋਲ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਾਂ। ਜਦ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਇਸ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਫੜੇ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਸੱਚੇ ਗਵਾਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਸਾਡੇ ਮਾਮਲੇ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਝਿੜਕੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਗੂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ‘ਅਤੇ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਕਿ ਤੂੰ ਦੁੱਖੀ, ਦਇਆਯੋਗ, ਕੰਗਾਲ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਨੰਗਾ ਹੈਂ।’ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਧਨਵਾਨ, ਵਸਤੂਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਅਸਲ ਦਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਅੰਨ੍ਹੇਪਣ ਦੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।” Review and Herald, August 7, 1894.

ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪਰਖ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਉਹ ਸਥਾਪਿਤ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੀ ਉਹ ਮੂਲਭੂਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

> “ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਸਦਾ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਵਜੋਂ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਨੁੱਖ ਅਜੇਹੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਲੈ ਕੇ ਉੱਠਣਗੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਤਾਂ ਸੱਚ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਪਰ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਸੱਚਾਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵਜੋਂ ਸਾਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਇੱਕ ਉੱਠੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਹੋਰ ਕੋਈ, ਨਵੀਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲੈ ਕੇ, ਜੋ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦਾ ਖੰਡਨ ਕਰੇਗੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਹੇਠ ਦਿੱਤੀ ਹੈ।” Selected Messages, book 1, 162.

ਜਦੋਂ ਤੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਮਾਈਆਂ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਨੂੰ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਹਮਲੇ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ:

> ਪਰ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ ਧੰਨ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਪੁਰਖਾਂ ਨੇ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਉਹ ਵੇਖਣ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾ ਵੇਖਿਆ; ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ ਉਹ ਸੁਣਣ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ। ਮੱਤੀ 13:16, 17.

ਦੇਖਣ ਅਤੇ ਸੁਣਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ, ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਸੁਨੇਹੀ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕੀਤਾ ਜੋ “ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਇਸ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਦੇਖਦੇ ਅਤੇ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਦੂਤ ਗਬਰਈਲ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਯੂਹੰਨੇ ਨੂੰ ਐਸਾ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ।

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਅਤੇ ਸੁਣੀਆਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਵੇਖ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਅੱਗੇ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਈਆਂ ਸਨ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ, ਐਸਾ ਨਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਹਿਕਰਮੀ ਦਾਸ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਬੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਜੋ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ: ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 22:8, 9।

ਗਬਰੀਏਲ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੋਵੇਂ ਸਿਰਜੇ ਹੋਏ ਜੀਵ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੇਵਲ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਹੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਨਬੀਆਂ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ, ਫਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦਾ ਪੁਕਾਰਾ ਦੁਬਾਰਾ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ “ਵੇਖਣ” ਅਤੇ “ਸੁਣਣ” ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ।

> “ਮਸੀਹ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਧੰਨ ਹਨ ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵੇਖਦੀਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਆਖਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਅਤੇ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਸੁਣੀਆਂ’ [Matthew 13:16, 17]। ਧੰਨ ਹਨ ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ 1843 ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਵੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।”

> “ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੇਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪੂਰੇ ਹੋ ਰਹੇ ਹਨ; ਸਮਾਪਤੀ ਦਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਜਲਦੀ ਹੀ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਜੋ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਪੁਕਾਰ ਵਿੱਚ ਫੈਲ ਜਾਵੇਗਾ। ਤਦ ਦਾਨੀਏਲ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ।” Manuscript Releases, volume 21, 437.

ਜੋ ਕੁਝ ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ (ਯੂਹੰਨਾ) ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਸੇਵਕਾਂ (ਦੂਤਾਂ) ਨੇ ਵੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਸੀ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪੂਰਤੀ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੁਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸੰਭਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> ਉਸ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਕਤਿਆਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਕਿਰਪਾ ਬਾਰੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ, ਖੋਜ-ਪੜਤਾਲ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬੜੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਤਹਕੀਕ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਇਹ ਖੋਜਦੇ ਰਹੇ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਿਸ ਸਮੇਂ ਜਾਂ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸੇਵਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਲਈ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਭੇਜੇ ਗਏ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਸੁਣਾਇਆ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਵੀ ਝਾਤ ਮਾਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹੋ, ਸੰਯਮੀ ਰਹੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਕਿਰਪਾ ਉੱਤੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪੂਰੀ ਆਸ ਰੱਖੋ ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਣੀ ਹੈ। 1 ਪਤਰਸ 1:10–13॥

ਨਬੀਆਂ, ਧਰਮੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀਊਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਕਿਰਪਾ,” ਅਰਥਾਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪੂਰਤੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਉਡੇਲੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ “ਕਿਰਪਾ,” ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੱਕ ਤਦ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਅਣਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦਾ ਮਾਧਿਅਮ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਅਣਮੁਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਯਤਨ ਇਹੀ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਨਿਹਿਤ ਜੋਤ ਨੂੰ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬਣਾਏ, ਦਬਾਏ ਅਤੇ ਓਹਲੇ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਉਹ ਜੋਤ ਕੇਵਲ ਪਾਪ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਪਛਾਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪੂਰਾ ਲੇਖਾਜੋਖਾ ਸਦੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ।

> ਮੈਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਦਿਨ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿੱਛੇ ਇੱਕ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਧੁਨੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, ਮੈਂ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਾਂ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਅਖੀਰਲਾ; ਅਤੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖ, ਅਤੇ ਏਸ਼ੀਆ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜ ਦੇ; ਅਫ਼ਸੁਸ, ਅਤੇ ਸਮੁਰਨਾ, ਅਤੇ ਪਰਗਾਮੁਸ, ਅਤੇ ਥਿਆਤੀਰਾ, ਅਤੇ ਸਰਦੀਸ, ਅਤੇ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ, ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਕੋਲ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲਈ ਮੁੜਿਆ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਮੈਂ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਦੀਵਟੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਦੀਵਟੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਪੈਰਾਂ ਤੱਕ ਲੰਮਾ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਪੱਟੀ ਬੰਨੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਾਲ ਊਨ ਵਰਗੇ ਚਿੱਟੇ ਸਨ, ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟੇ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੀ ਜਵਾਲਾ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਖਰੇ ਪਿੱਤਲ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਭੱਠੀ ਵਿੱਚ ਤਪਾਏ ਗਏ ਹੋਣ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਗੜਗੜਾਹਟ ਵਰਗੀ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਤਾਰੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿਚੋਂ ਇੱਕ ਤਿੱਖੀ ਦੋਧਾਰੀ ਤਲਵਾਰ ਨਿਕਲ ਰਹੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਅਜਿਹਾ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਨਾ ਡਰ; ਮੈਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਅਖੀਰਲਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਉਹ ਹਾਂ ਜੋ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਵੇਖ, ਮੈਂ ਯੁਗਾਂ ਯੁਗ ਜੀਊਂਦਾ ਹਾਂ, ਆਮੀਨ; ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਰਕ ਅਤੇ ਮੌਤ ਦੀਆਂ ਕੁੰਜੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਕੁਝ ਤੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਉਹ ਲਿਖ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 1:10–19.

ਜਦੋਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੇ “historicist” ਪੱਧਤੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਆਖਰੀ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਦੁੱਖ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਉੱਨੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਸ਼ੈਤਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਧਤੀ ਤੋਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਤੋਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਤੋਂ ਮੂੰਦ ਰਿਹਾ ਸੀ—ਜੋ “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੇ ਅਮਾਨਤਦਾਰ” ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਦਾ ਇਕ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਭਾਗ ਸੀ। ਭਾਵੇਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪੱਧਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਅਜੇਹੇ ਲੋਕ ਮੌਜੂਦ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪੱਧਤੀ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਜੋਂ ਪੁਸਤਕ Story of the Seer of Patmos ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਲਾਓਦੀਕਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਵੈਧ ਲਾਗੂਅਤ ਹੈ। ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਉਧਰਣ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵੱਲ ਮੈਂ ਸੰਕੇਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।

> “ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ਅਫ਼ਸੁਸ, ਸਮੁਰਨਾ, ਅਤੇ ਪਰਗਮੁਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਥੁਆਤੀਰਾ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਵੀ ਆਖ਼ਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਮਕੱਖ ਰੱਖੇਗਾ।” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

ਹੈਸਕਲ ਠੀਕ ਹੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਸਮਕੱਖ ਹੋਵੇਗਾ।”

> “ਉਸ ਨੇ ਇਸ ਕਸੌਟੀ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਸਭ ਕੁਝ 1843 ਸਾਲ ਵੱਲ ਹੀ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਉਹ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦਾ ਸਵਾਗਤ ਕਰਨਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਜੋ ਦਸ਼ਾ ਸੀ, ਉਹ ਹੁਣ ਮੁੜ ਦੁਹਰਾਈ ਗਈ।” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75.

ਹੈਸਕਲ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੇ 1843 ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੇ ਆਗਮਨ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਹੈਸਕਲ ਠੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਮਿਲਰ ਆਪ ਹੀ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

> “ਜਿਵੇਂ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਆਗਮਨ ਦਾ ਅਗਾਹੂ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਉਸ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ।” Early Writings, 229.

ਹਾਸਕਲ ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਗਾਮੁਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, (ਤੀਜੀ ਕਲੀਸਿਆ ਜੋ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਦੇ ਮੂਰਤੀਪੂਜਾ ਨਾਲ ਸਮਝੌਤੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦੀ ਹੈ), ਪੰਜਵੀਂ ਕਲੀਸਿਆ ਸਰਦਿਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ।

> “ਪਰਗਮੁਸ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਅਜਿਹਾ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਨੇ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ ਮਰ ਚੁੱਕੀ ਹੈ; ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਧਰਮ, ਜੋ ਉੱਪਰੋਂ ਪਰਾਜਿਤ ਦਿੱਸਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਤ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਬਪਤਿਸਮਾ ਲੈ ਚੁੱਕੀ ਬੁੱਤਪਰਸਤੀ ਕਲੀਸੀਆ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਗਈ। ਸਾਰਦਿਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਬਾਰਾ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ।” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 75, 76.

ਸਾਰਦਿਸ ਸੁਧਾਰ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਉਹ ਕਲੀਸਿਆ ਸੀ ਜੋ ਜਾਗ ਉੱਠੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਭ੍ਰਾਂਤੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਈ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਪੂਰਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਮੁੜ ਰੋਮ ਵੱਲ ਪਰਤਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਪਰਗਾਮੁਸ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਵਾਂਗ, ਇਹ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਾਪਾਈਵਾਦ ਮਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਕੀਕਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਜੀਊਂਦਾ ਸੀ। ਹੈਸਕਲ ਇਹ ਵੀ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈ ਕਲੀਸਿਆ ਉੱਤੇ “ਸਾਰੇ ਬੀਤੇ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਚਿਤ ਕਿਰਨਾਂ” ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।

> “ਇਸ ਆਖ਼ਰੀ ਕਲੀਸੀਆ ਉੱਤੇ—ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਉੱਤੇ—ਬੀਤੇ ਹੋਏ ਸਭ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਕਿਰਣਾਂ ਚਮਕਦੀਆਂ ਹਨ।” Stephen N. Haskell, Story of the Seer of Patmos, 69.

ਮੈਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਕਿ ਹੈਸਕਲ ਨੇ ਇਹ ਪਛਾਣ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲਿਖਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਬੀਤ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ ਸੰਚਿਤ ਕਿਰਣਾਂ” “ਆਖ਼ਰੀ ਕਲੀਸਿਆ” ਉੱਤੇ “ਚਮਕਦੀਆਂ” ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ “ਬੀਤੀਆਂ ਯੁੱਗਾਂ ਦੀਆਂ” “ਕਿਰਣਾਂ” ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਅਤੇ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਥ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੇ ਹਨ, ਤਥਾਪਿ ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਨਹੀਂ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਸਮਾਨਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਕਿੰਨੀ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਸ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਵੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪੱਖ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਐਸਾ ਪੱਖ ਜਿਸ ਵੱਲ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਅੱਗੇ ਵਧ ਰਹੇ ਹਾਂ।

ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਾਂਗੇ।

Back to Articles