Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Four

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਗਿਣਤੀ ਚੁਹੱਤਰ

Unveiling the Prophetic Puzzle: Ezekiel’s Abominations, the Last Day Church, and the Mark of the Beast

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪਹੇਲੀਮਈ ਭੇਦ ਦਾ ਪਰਦਾਫ਼ਾਸ਼: ਯਹਿਜ਼ਕੇਲ ਦੀਆਂ ਘਿਣਾਉਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੋਹਰ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 7, 2024

Formats

PDF
Word

The four abominations of Ezekiel chapter eight, lead to the leadership of God’s last day Laodicean church bowing down to the sun, and thus receiving the mark of the beast. The next chapter, which is the same vision, illustrates those in God’s last day church who receive the seal of God. Sister White informs us the sealing of Ezekiel chapter nine, is the same as the sealing represented in Revelation chapter seven. God judges a nation in its third and fourth generation, and the four abominations of Ezekiel identify the four generations of rebellion that began in 1863, when Laodicean Adventism introduced a counterfeit of the two tables of Habakkuk which had been given as a symbol of the covenant relationship between God and His people, just as the two tables of the Ten Commandments had been given at the beginning of ancient Israel.

ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਘਿਣੌਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੂੰ ਸੂਰਜ ਅੱਗੇ ਨਿਵਾਉਣ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਗਲਾ ਅਧਿਆਇ, ਜੋ ਕਿ ਉਸੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਹੀ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਉਹੀ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਿਸੇ ਕੌਮ ਦਾ ਨਿਆਉਂ ਉਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਦੀਆਂ ਉਹ ਚਾਰ ਘਿਣੌਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਗਾਵਤ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ 1863 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀਆਂ ਦੋ ਫੱਟੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਜਾਲਸਾਜ਼ ਨਕਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਰਮਿਆਨ ਵਾਅਦਾਕਾਰੀ ਸੰਬੰਧ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਦਸ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਫੱਟੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ।

Aaron’s golden calf, was a counterfeit image, the symbol of rebellion that was manifested just as God was producing the two tables that represent a genuine image of jealousy. Aaron’s golden calf typified the counterfeit 1863 chart, which had removed the “seven times,” of Leviticus twenty-six from the message along with other time-prophecies. Thus, Laodicean Adventism set up an image of jealousy in the very beginning of its history, as Aaron had done in the beginning history of ancient Israel, and as Jeroboam had done in the beginning history of the northern kingdom of Ephraim.

ਅਹਰੋਨ ਦਾ ਸੋਨੇ ਦਾ ਬੱਛੜਾ ਇੱਕ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ, ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਜੋ ਠੀਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਹ ਦੋ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਤਖ਼ਤੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜੋ ਡਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਮੂਰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਹਰੋਨ ਦੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬੱਛੜੇ ਨੇ ਜਾਲਸਾਜ਼ੀ ਵਾਲੇ 1863 ਚਾਰਟ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਰੂਪ ਦਰਸਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਹੋਰ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲਾਉਦੀਕਿਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਆਪਣੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਡਾਹ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤ ਕਾਇਮ ਕੀਤੀ, ਜਿਵੇਂ ਅਹਰੋਨ ਨੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਯਾਰਾਬੁਆਮ ਨੇ ਇਫ਼ਰਾਏਮ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੇ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।

The “seven times,” of Leviticus twenty-six was the first prophecy of time which Miller was led to understand, and it was the first jewel of prophetic time set aside in the rebellion of 1863. 1863 marked the beginning of the covering up of the jewels of Miller’s dream and the introduction of counterfeit jewels and coins. The “seven times,” was the cornerstone that the builders rejected. In 1863 it was those who had been the builders of the Millerite temple that set aside the cornerstone of the “seven times,” but in the last days that stone is now the head of the corner. That stone represented the Rock of Ages, and it also was represented by the day which the Lord had made, for it was a symbol of the sabbath rest for the land. In 1844, Millerite Adventism rebuked Jeroboam’s false system of worship, and separated from “the assembly of mockers” who had “rejoiced” over the first disappointment.

ਲੇਵਿਯਕਾਂਡ ਛੱਬੀ ਦੇ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਸਮੇਂ ਸੰਬੰਧੀ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਾਸਤੇ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਆਗੂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਪਾਸੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦਾ ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਹੀਰਾ ਸੀ। 1863 ਨੇ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੇ ਹੀਰਿਆਂ ਨੂੰ ਢੱਕ ਦੇਣ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਨਕਲੀ ਹੀਰਿਆਂ ਅਤੇ ਸਿੱਕਿਆਂ ਦੀ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਲਿਆਂਦਾ। “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਉਹ ਕੋਨੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਮਾਰਤ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। 1863 ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਲੋਕ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਤਾ ਰਹੇ ਸਨ, “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਦੇ ਕੋਨੇ ਦੇ ਪੱਥਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਬੈਠੇ; ਪਰ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਪੱਥਰ ਹੁਣ ਕੋਨੇ ਦਾ ਸਿਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਪੱਥਰ ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਚੱਟਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦਿਨ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੇਸ਼ ਲਈ ਸਬਤ ਦੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। 1844 ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਯਰੋਬਆਮ ਦੀ ਝੂਠੀ ਉਪਾਸਨਾ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਠਪਕਿਆ, ਅਤੇ “ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ” ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਉੱਤੇ “ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਈ” ਸੀ।

The builders were instructed to never return to “the assembly of mockers,” as the Judean prophet had been instructed to return to Jerusalem by a different path than what had led him to 1844. The path that had led him to 1844, was the path he had come out of, which was Protestantism, and in that history Protestantism had become apostate Protestantism. The builders were commanded to never return to “the assembly of mockers,” and they were instructed to not eat their food or drink their water. The builders had eaten the little book that was in the angel’s hand in 1840, and that food was sweet in their mouths.

ਨਿਰਮਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ “ਠੱਠਾ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ” ਵੱਲ ਮੁੜ ਨਾ ਜਾਣ, ਜਿਵੇਂ ਯਹੂਦਿਆ ਦੇ ਨਬੀ ਨੂੰ ਇਹ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਰਾਹ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਰਸਤੇ ਨਾਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਾਪਸ ਲੌਟੇ ਜਿਸ ਰਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 1844 ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ। ਜਿਸ ਰਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ 1844 ਤੱਕ ਲਿਆਂਦਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਉਹ ਰਾਹ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਉਹ ਬਾਹਰ ਆਇਆ ਸੀ, ਅਰਥਾਤ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ; ਅਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਸੀ। ਨਿਰਮਾਤਿਆਂ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ “ਠੱਠਾ ਉਡਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ” ਵੱਲ ਮੁੜ ਨਾ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਣੀ ਨਾ ਪੀਣ। ਨਿਰਮਾਤਿਆਂ ਨੇ 1840 ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਸੀ, ਉਹ ਖਾ ਲਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਸੀ।

The eating and drinking of prophecy represents the methodology used to study the Bible. The Millerites were given a specific way to study God’s Word, and those rules produced a totally different biblical message than the theologians of apostate Protestantism and Catholicism produced with their corrupted methodology. The builders, who are also the Judean prophet, were not to return and eat or drink of the methodology of either apostate Protestantism or Catholicism. The Judean prophet did that very thing, thus identifying that Laodicean Adventism would do that very thing in 1863, for in 1863, they employed the theological arguments of apostate Protestantism to reject Miller’s application of the “seven times,” and thus set up Aaron’s and Jeroboam’s images of jealousy. The first generation of Laodicean Adventism had then begun.

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਖਾਣਾ ਅਤੇ ਪੀਣਾ ਉਸ ਵਿਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਲਈ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਢੰਗ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨਿਯਮਾਂ ਨੇ ਉਸ ਭ੍ਰਸ਼ਟ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਅਤੇ ਕੈਥੋਲਿਕਵਾਦ ਦੇ ਧਰਮ-ਵਿਦਵਾਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਸਰਬਥਾ ਭਿੰਨ ਇੱਕ ਬਾਈਬਲੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ। ਨਿਰਮਾਣ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਯਹੂਦੀਆਈ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਵੀ ਹਨ, ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਜਾਂ ਕੈਥੋਲਿਕਵਾਦ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਵਿਧੀ ਵੱਲ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਖਾਣਾ ਜਾਂ ਪੀਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਰਨਾ। ਯਹੂਦੀਆਈ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਨੇ ਠੀਕ ਉਹੀ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਵੀ 1863 ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਇਹੀ ਕਰੇਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ 1863 ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੇ “seven times” ਦੀ ਮਿਲਰ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਲਾਗੂਅਤ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਤਰਕਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਾਰੂਨ ਅਤੇ ਯਾਰੋਬੋਆਮ ਦੀਆਂ ਈਰਖਾ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ ਸੀ।

After the prophet from Judea interacted with Jeroboam he started on his journey back to Judea, but he never made it. The prophet represents Laodicean Adventism, which, according to inspiration, arrived into the Millerite movement in 1856. Sister White never backed away from identifying Adventism as Laodicea, and there is no biblical evidence that Laodicea ever changes. There are individuals that leave their own personal Laodicean experience, but as a church Laodicea is to be spewed out of the mouth of the Lord, for Laodicea means “a people judged.” Adventism uses the definition to claim it represents the church that exists during the period of the judgment in the heavenly sanctuary. In their blindness they acknowledge the Investigative Judgment element of the meaning of Laodicea, but cannot see the Executive Judgment that is clearly represented in their name.

ਯਹੂਦੀਆ ਤੋਂ ਆਇਆ ਨਬੀ ਜਦੋਂ ਯਰੋਬਆਮ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਯਹੂਦੀਆ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸੀ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਪਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਕਦੇ ਉੱਥੇ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਇਹ ਨਬੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਲਿਖਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ 1856 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੂੰ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਕਰਾਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਕਦੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਕੋਈ ਬਾਈਬਲੀ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਕਦੇ ਬਦਲਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣੇ ਨਿੱਜੀ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਕਲੀਸਿਆ ਵਜੋਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗਲੀ ਜਾਣੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਨਿਆਂ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਲੋਕ।” ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਇਸ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਲਈ ਉਪਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਮੌਜੂਦ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਅੰਧਤਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੇ ਅਰਥ ਵਿੱਚ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked. Revelation 3:14–17.

> ਲਾਓਦੀਕੇਆ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਲਿਖ: ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਮੀਨ ਹੈ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਗਵਾਹ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੰਮਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਕਿ ਤੂੰ ਨਾ ਠੰਢਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਗਰਮ; ਕਾਸ਼ ਤੂੰ ਠੰਢਾ ਜਾਂ ਗਰਮ ਹੁੰਦਾ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਕੁੱਸਾ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਨਾ ਠੰਢਾ ਨਾ ਗਰਮ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਉਗਲ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਧਨਵਾਨ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਕਿ ਤੂੰ ਹੀ ਦੁਖੀ, ਦਇਆਯੋਗ, ਕੰਗਾਲ, ਅੰਨ੍ਹਾ ਅਤੇ ਨੰਗਾ ਹੈਂ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 3:14–17।

The Judean prophet ends up buried with the false prophet who deceived him into eating his food and drinking his drink. They both end up in the same grave, and the lying prophet of Bethel (the counterfeit church), calls him brother when he dies.

ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਨਬੀ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਫਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਧੋਖਾ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣਾ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬੇਥੇਲ ਦਾ ਝੂਠ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਨਬੀ (ਜਾਲੀ ਕਲੀਸੀਆ) ਉਸ ਦੇ ਮਰਨ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਰਾ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

> Now there dwelt an old prophet in Bethel; and his sons came and told him all the works that the man of God had done that day in Bethel: the words which he had spoken unto the king, them they told also to their father. And their father said unto them, What way went he? For his sons had seen what way the man of God went, which came from Judah. And he said unto his sons, Saddle me the ass. So they saddled him the ass: and he rode thereon, And went after the man of God, and found him sitting under an oak: and he said unto him, Art thou the man of God that camest from Judah? And he said, I am. Then he said unto him, Come home with me, and eat bread. And he said, I may not return with thee, nor go in with thee: neither will I eat bread nor drink water with thee in this place: For it was said to me by the word of the Lord, Thou shalt eat no bread nor drink water there, nor turn again to go by the way that thou camest. He said unto him, I am a prophet also as thou art; and an angel spake unto me by the word of the Lord, saying, Bring him back with thee into thine house, that he may eat bread and drink water. But he lied unto him. So he went back with him, and did eat bread in his house, and drank water. And it came to pass, as they sat at the table, that the word of the Lord came unto the prophet that brought him back: And he cried unto the man of God that came from Judah, saying, Thus saith the Lord, Forasmuch as thou hast disobeyed the mouth of the Lord, and hast not kept the commandment which the Lord thy God commanded thee, But camest back, and hast eaten bread and drunk water in the place, of the which the Lord did say to thee, Eat no bread, and drink no water; thy carcase shall not come unto the sepulchre of thy fathers. 1 Kings 13:11–22.

> ਹੁਣ ਬੇਥੇਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੁੱਢਾ ਨਬੀ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਦੱਸੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਉਸ ਦਿਨ ਬੇਥੇਲ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਜੋ ਬਚਨ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਨੂੰ ਦੱਸੇ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਰਸਤੇ ਗਿਆ? ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਸੀ ਕਿ ਯਹੂਦਾਹ ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਕਿਹੜੇ ਰਸਤੇ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਖੋਤਾ ਕਾਠੀ ਪਾਓ। ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਖੋਤਾ ਕਾਠੀ ਪਾਇਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਲੂਤ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠਿਆ ਹੋਇਆ ਲੱਭਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮਨੁੱਖ ਹੈਂ ਜੋ ਯਹੂਦਾਹ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ? ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਘਰ ਚੱਲ, ਅਤੇ ਰੋਟੀ ਖਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਅੰਦਰ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹਾਂ; ਨਾ ਮੈਂ ਇਸ ਥਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਰੋਟੀ ਖਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਵਾਂਗਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਨਾ ਰੋਟੀ ਖਾਣੀ ਹੈ, ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਰਸਤੇ ਤੂੰ ਆਇਆ ਹੈਂ ਉਸੇ ਰਸਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਨਬੀ ਹਾਂ; ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਬਚਨ ਦੁਆਰਾ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਰੋਟੀ ਖਾਏ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਏ। ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ। ਸੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਰੋਟੀ ਖਾਈ, ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ। ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤਾਂ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਉਸ ਨਬੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਲਿਆਇਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਯਹੂਦਾਹ ਤੋਂ ਆਏ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਫਰਮਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕਿ ਤੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਹੁਕਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ ਜੋ ਯਹੋਵਾਹ ਤੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਥਾਂ ਰੋਟੀ ਖਾਧੀ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਤੈਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਨਾ ਰੋਟੀ ਖਾਣੀ ਅਤੇ ਨਾ ਪਾਣੀ ਪੀਣਾ; ਤੇਰੀ ਲਾਸ਼ ਤੇਰੇ ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਕਬਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇਗੀ। 1 ਰਾਜਿਆਂ 13:11–22.

The second angel’s message in the summer of 1844, consisted of identifying that the Protestant churches had fallen and become the daughters of Catholicism. Millerite Adventism had called men and women to leave those denominations for to stay in them meant spiritual and eternal death. The lying prophet of Bethel represents the religious system instituted in Bethel by Jeroboam. It was a system that set up an image to the beast, and the beast that was copied is the beast of Catholicism. The Protestants continued to identify themselves as Protestants, but they also continued to observe the day of the sun as the day of worship which is the mark of Catholicism’s authority.

1844 ਦੀਆਂ ਗਰਮੀਆਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਡਿੱਗ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ ਅਤੇ ਕੈਥੋਲਿਕਤਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਬਣ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੇਂਟਵਾਦ ਨੇ ਮਰਦਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਫਿਰਕਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦਾ ਅਰਥ ਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਮੌਤ ਸੀ। ਬੇਥੇਲ ਦਾ ਝੂਠਾ ਨਬੀ ਉਸ ਧਾਰਮਿਕ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਯਰੋਬੋਆਮ ਦੁਆਰਾ ਬੇਥੇਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਖੜੀ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਨਕਲ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਉਹ ਕੈਥੋਲਿਕਤਾ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਹੈ। ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਉਹ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਦਿਨ ਵਜੋਂ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਵੀ ਰਹੇ, ਜੋ ਕਿ ਕੈਥੋਲਿਕਤਾ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਛਾਪ ਹੈ।

The Protestants claim to be Protestants, though the only definition of Protestant is to protest Rome, and in so doing their profession is an image of the Roman church, for she professes to be a Christian institution, though she has no biblical justification for the claim. Her claim is based upon the empty authority of tradition and custom, which is the same false authority Protestantism employs as they claim to be Protestants. It is the same logic that had blinded Seventh-day Adventists to believe that as Laodiceans, they are still in a secure covenant relationship. It is the same false authority that ancient Israel proclaimed when they stated, “The temple of the Lord, the temple of the Lord are we.”

ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਦੀ ਇਕੱਲੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਰੋਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਰੋਮਨ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਇੱਕ ਮੂਰਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਸੀਹੀ ਸੰਸਥਾ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਲਈ ਉਸ ਕੋਲ ਕੋਈ ਵੀ ਬਾਈਬਲਕ ਜਾਇਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਪਰੰਪਰਾ ਅਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜ ਦੀ ਖਾਲੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹੀ ਝੂਠੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਉਹੀ ਤਰਕ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਸੈਵੰਥ-ਡੇ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅੰਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਲਾਉਦੀਕੀਆਈ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵਾਚਾਕ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਇਹੀ ਉਹੀ ਝੂਠੀ ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਅਸੀਂ ਹਾਂ।”

> “The warning was not heeded by the Jewish people. They forgot God, and lost sight of their high privilege as His representatives. The blessings they had received brought no blessing to the world. All their advantages were appropriated for their own glorification. They robbed God of the service He required of them, and they robbed their fellow men of religious guidance and a holy example. Like the inhabitants of the antediluvian world, they followed out every imagination of their evil hearts. Thus they made sacred things appear a farce, saying, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord, are these’ (Jeremiah 7:4), while at the same time they were misrepresenting God’s character, dishonoring His name, and polluting His sanctuary.

> “ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਯਹੂਦੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਨਾ ਸੁਣੀ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਹੋਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਉੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਅੱਖੋਂ ਓਝਲ ਕਰ ਬੈਠੇ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਸ਼ੀਸ਼ਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਲਈ ਕੋਈ ਆਸ਼ੀਸ਼ ਨਾ ਲੈ ਕੇ ਆਈਆਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲਾਭ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਉਹ ਸੇਵਾ ਛੀਣ ਲਈ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਹਿ-ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕ ਮਾਰਗਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਉਦਾਹਰਨ ਵੀ ਛੀਣ ਲਈ। ਜਿਵੇਂ ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁਰੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀ ਹਰ ਕਲਪਨਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਹਸਨ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ‘ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਇਹੀ ਹਨ’ (Jeremiah 7:4), ਜਦਕਿ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਗਲਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਅਸ਼ੁੱਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ।

> “The husbandmen who had been placed in charge of the Lord’s vineyard were untrue to their trust. The priests and teachers were not faithful instructors of the people. They did not keep before them the goodness and mercy of God and His claim to their love and service. These husbandmen sought their own glory. They desired to appropriate the fruits of the vineyard. It was their study to attract attention and homage to themselves.” Christ’s Object Lessons, 292.

> “ਉਹ ਬਾਗ਼ਬਾਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਸੌਂਪੀ ਗਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਭਰੋਸੇ ਦੇ ਯੋਗ ਸੱਚੇ ਨਾ ਨਿਕਲੇ। ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਅਧਿਆਪਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸਿਖਿਆਕ ਨਾ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਦਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਸੇਵਾ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਾਗ਼ਬਾਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਮਹਿਮਾ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਅੰਗੂਰਾਂ ਦੇ ਬਾਗ਼ ਦੇ ਫਲ ਆਪਣੇ ਲਈ ਹੜਪ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਧਿਆਨ ਅਤੇ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਣ।” Christ’s Object Lessons, 292.

In 1863 the movement of the Millerites ended, but it had ceased to be a movement of Philadelphians in 1856. The rejection of the message of Moses (the “seven times”), that was presented by Elijah (William Miller) was rejected, and the rejection was based upon the methodology of the lying prophet of Bethel. 1863 was the end of sixty-five years that had began in 1798, and was the end of the prophecy of Isaiah chapter seven.

1863 ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਚਲਹਿ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ, ਪਰ 1856 ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈਆਂ ਦੀ ਚਲਹਿ ਰਹਿਣੀ ਬੰਦ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਮੂਸਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ (“ਸੱਤ ਵਾਰ”), ਜੋ ਇਲਿਆਹ (ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ) ਦੁਆਰਾ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਰੱਦਗੀ ਬੇਥੇਲ ਦੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਕਾਰ-ਵਿਧੀ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਸੀ। 1863 ਉਹ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਸੀ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ ਸੀ।

> And it came to pass in the days of Ahaz the son of Jotham, the son of Uzziah, king of Judah, that Rezin the king of Syria, and Pekah the son of Remaliah, king of Israel, went up toward Jerusalem to war against it, but could not prevail against it. And it was told the house of David, saying, Syria is confederate with Ephraim. And his heart was moved, and the heart of his people, as the trees of the wood are moved with the wind. Then said the Lord unto Isaiah, Go forth now to meet Ahaz, thou, and Shearjashub thy son, at the end of the conduit of the upper pool in the highway of the fuller’s field; And say unto him, Take heed, and be quiet; fear not, neither be fainthearted for the two tails of these smoking firebrands, for the fierce anger of Rezin with Syria, and of the son of Remaliah. Because Syria, Ephraim, and the son of Remaliah, have taken evil counsel against thee, saying, Let us go up against Judah, and vex it, and let us make a breach therein for us, and set a king in the midst of it, even the son of Tabeal: Thus saith the Lord God, It shall not stand, neither shall it come to pass. For the head of Syria is Damascus, and the head of Damascus is Rezin; and within threescore and five years shall Ephraim be broken, that it be not a people. And the head of Ephraim is Samaria, and the head of Samaria is Remaliah’s son. If ye will not believe, surely ye shall not be established. Isaiah 7:1–9.

> ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਉਜ਼ੀਆਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੋਥਾਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਆਹਾਜ਼ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿ ਅਰਾਮ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰੇਸੀਨ ਅਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਰਾਜਾ ਰਮਲਿਆਹ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਪੇਕਾਹ ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਚੜ੍ਹ ਆਏ, ਪਰ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾ ਸਕੇ। ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਚਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਕਿ ਅਰਾਮ ਇਫਰਾਈਮ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤਦ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦਾ ਦਿਲ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੰਬ ਉੱਠਿਆ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹਵਾ ਨਾਲ ਹਿੱਲਦੇ ਹਨ। ਤਦ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਯਸਾਯਾਹ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, ਹੁਣ ਤੂੰ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੇਆਰਯਾਸ਼ੂਬ ਨਿਕਲ ਕੇ ਆਹਾਜ਼ ਨੂੰ ਉੱਪਰਲੇ ਹੌਜ਼ ਦੀ ਨਹਿਰ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਧੋਬੀ ਦੇ ਖੇਤ ਦੀ ਸੜਕ ਉੱਤੇ ਮਿਲੋ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਹਿ, ਸਾਵਧਾਨ ਰਹੁ ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹੁ; ਨਾ ਡਰ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਧੂੰਆਂ ਛੱਡਦੀਆਂ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਲੱਕੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰਿਆਂ ਕਾਰਨ ਹਿੰਮਤ ਹਾਰ, ਅਰਥਾਤ ਰੇਸੀਨ ਅਤੇ ਅਰਾਮ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਕ੍ਰੋਧ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਰਮਲਿਆਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਕਾਰਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਾਮ, ਇਫਰਾਈਮ ਅਤੇ ਰਮਲਿਆਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬੁਰੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਹੈ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਆਓ ਅਸੀਂ ਯਹੂਦਾਹ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰੀਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਈਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸੁਰਾਖ਼ ਕਰ ਲਈਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਤਾਬੇਏਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਰਾਜਾ ਠਹਿਰਾਈਏ। ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਇਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਵਾਪਰੇਗਾ। ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਾਮ ਦਾ ਸਿਰ ਦਮਿਸ਼ਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਮਿਸ਼ਕ ਦਾ ਸਿਰ ਰੇਸੀਨ ਹੈ; ਅਤੇ ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਫਰਾਈਮ ਇੰਨਾ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਹੀ ਨਾ ਰਹੇਗਾ। ਅਤੇ ਇਫਰਾਈਮ ਦਾ ਸਿਰ ਸਮਾਰੀਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮਾਰੀਆ ਦਾ ਸਿਰ ਰਮਲਿਆਹ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਅਡੋਲ ਨਾ ਰਹੋਗੇ। ਯਸਾਯਾਹ 7:1–9.

The sixty-five-year prophecy of verse eight, identifies that “within” the period of sixty-five years the northern kingdom of the ten tribes would be taken into captivity. The vision was recorded in the year 742 BC, and nineteen years later in 723 BC, Ephraim was scattered and taken into captivity by the Assyrians. In 677 BC, at the end of the sixty-five years king Manasseh was captured and carried into Babylon. The starting point in 742 BC, marks a civil war between the northern kingdom and the southern kingdoms of Israel, just as 1863, marks the very center of the Civil War in the United States between the North and South. The prophecy was proclaimed by Isaiah in the literal glorious land (Judah), and the prophecy of 1863 was fulfilled in the spiritual glorious land (the United States).

ਅੱਠਵੇਂ ਪਦ ਦੀ ਪੈਂਹਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਪੈਂਹਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਇਸ ਅਰਸੇ “ਦੇ ਅੰਦਰ” ਦਸ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਕੈਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ 742 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉੱਨੀ ਸਾਲ ਬਾਅਦ 723 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਅਫਰਾਈਮ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਸੂਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਬੰਦੀ ਬਣਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। 677 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ, ਪੈਂਹਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਮਨੱਸ਼ਹ ਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। 742 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਦਾ ਆਰੰਭਿਕ ਬਿੰਦੂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ 1863 ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਘਰੇਲੂ ਯੁੱਧ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰੀ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਯਸਾਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ (ਯਹੂਦਾਹ) ਵਿੱਚ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ 1863 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਆਤਮਿਕ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ (ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ) ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।

There are three waymarks within the sixty-five-year prophecy. The civil war of 742 BC, is followed in nineteen years by the scattering of the northern kingdom, in 723 BC. At the end of the sixty-five years the southern kingdom was scattered. The prophecy, including its beginning and ending, represents both “indignations” of God against the northern and southern kingdoms, and those two indignations are preceded by nineteen years at their starting points, and then followed by another nineteen years that follow their fulfillments.

ਪੈਂਸਠ-ਸਾਲਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਤਿੰਨ ਨਿਸ਼ਾਨੀ-ਬਿੰਦੂ ਹਨ। 742 BC ਦਾ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ, ਉੱਨੀ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ 723 BC ਵਿੱਚ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਦੀ ਛਿਟਕਾਓ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਸਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪੈਂਸਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜ ਛਿਟਕਾਇਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਆਪਣੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਸਮੇਤ, ਉੱਤਰੀ ਅਤੇ ਦੱਖਣੀ ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦੋਵੇਂ “ਕ੍ਰੋਧਾਂ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਕ੍ਰੋਧ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਆਰੰਭਿਕ ਬਿੰਦੂਆਂ ‘ਤੇ ਉੱਨੀ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੇ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਉੱਨੀ ਸਾਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਸਰਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

The entire chiastic structure identifies a period of civil war between north and south that marks the beginning and ending. In the midst of the beginning and ending the two antagonists of the civil war were both carried into slavery, and in the sixty-five years that they are gathered out of their mutually scattered condition of slavery into one nation, they arrive at 1863, which is the date of the Emancipation Proclamation that freed the slaves. The prophecy of a civil war in literal Judah concludes at the civil war in spiritual Judah, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing, for He is Alpha and Omega.

ਪੂਰੀ ਚਿਆਸਟਿਕ ਬਣਤਰ ਉੱਤਰ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਇੱਕ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਵਿਰੋਧੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਏ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਹ ਪੈਂਹਠ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਰਸਪਰ ਖੰਡਿਤ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚੋਂ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, 1863 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਕਿ ਮੁਕਤੀ-ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਗੁਲਾਮਾਂ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਯਹੂਦਾਹ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਆਤਮਿਕ ਯਹੂਦਾਹ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਿਸੂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੀਗਾ ਹੈ।

The history of 1863 was represented by the history of 742 BC, when the prophet Isaiah, along with his son, delivered a message to the wicked king of Judah (Ahaz). 742 BC in the passage is represented by the testimony of king Ahaz, who was king of Judah and who had shut down God’s sanctuary service and had his high priest erect a model of a Syrian temple in the very precincts of God’s earthly sanctuary.

1863 ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 742 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਨਬੀ ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਦੁਸਟ ਰਾਜੇ (ਆਹਾਜ਼) ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਾਇਆ। ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ 742 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਰਾਜਾ ਆਹਾਜ਼ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜੋ ਯਹੂਦਾਹ ਦਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਤੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਧਰਤੀਲੇ ਪਵਿੱਤਰਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਗਣਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇੱਕ ਸੀਰੀਆਈ ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਮੂਨਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ।

In the history of wicked king Ahaz (marked as 742 BC by the prophecy of Isaiah), the leader of Jerusalem introduced the worship of paganism (Catholicism) into God’s church, just as Laodicean Adventism returned to the methodology of apostate Protestantism to discard the message of Moses that had been delivered by Elijah. In 742 BC, Isaiah confronted the wicked king of Judah at the end of the conduit of the upper pool, by the fuller’s field, and he brought his son with him when he did. His son’s name was a sign, and when the prophet from Judah confronted king Jeroboam, he also gave him a sign.

ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਆਹਾਜ਼ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਯਸਾਯਾਹ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੁਆਰਾ 742 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਜੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ), ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਅਗੂਏ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਬੁਤਪਰਸਤੀ (ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ) ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਇਆ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਇਲਿਆਹ ਦੁਆਰਾ ਪਹੁੰਚਾਏ ਗਏ ਮੂਸਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੀ ਵਿਧੀ ਵੱਲ ਮੁੜਿਆ। 742 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ, ਯਸਾਯਾਹ ਨੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਉਸ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜੇ ਦਾ ਉੱਪਰਲੇ ਹੌਜ਼ ਦੀ ਨਹਿਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਧੋਬੀ ਦੇ ਖੇਤ ਦੇ ਕੋਲ, ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਨਬੀ ਨੇ ਰਾਜਾ ਯਰੋਬੋਆਮ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤਾ।

> Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:18.

> ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਸੈਨਾਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ ਵੱਲੋਂ, ਜੋ ਸਿਓਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚਰਜਾਂ ਲਈ ਹਾਂ। ਯਸਾਯਾਹ 8:18.

The name of Isaiah’s son “Shearjashub,” means “a remnant shall return.” Those that “return” who make up the remnant, are those who wait for the Lord during the tarrying time.

ਯਸਾਯਾਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ “ਸ਼ੇਆਰਯਾਸ਼ੂਬ” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ, “ਇੱਕ ਬਕਾਇਆ ਮੁੜ ਆਵੇਗਾ।” ਉਹ ਜੋ “ਮੁੜ ਆਉਂਦੇ” ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਉਸ ਬਕਾਇਆ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. Isaiah 8:17, 18.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯਾਕੂਬ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਆਸ ਰੱਖਾਂਗਾ। ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਚੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚੰਭਿਆਂ ਲਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਿਓਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ 8:17, 18.

When Isaiah interacts with wicked king Ahaz in 742 BC, he represents those who have “waited,” for all the prophets are speaking of the last days, and those who “wait” in the last days are those who have suffered the first disappointment. Jeremiah thought God had lied, and withheld the rain, and Isaiah thinks God has hidden “his face from the house of Jacob,” but Isaiah determines that he will wait, and look for the Lord, which represents the “wise” during the tarrying time of the vision. Those that did return and separate the precious from the vile, who were to become God’s mouthpiece were sealed, and therefore contrasted with those who receive the mark of the beast.

ਜਦੋਂ ਯਸਾਯਾਹ 742 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜਾ ਆਹਾਜ਼ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ “ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਹੈ,” ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ “ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ” ਉਹ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਸਹੀ ਹੈ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਝੂਠ ਬੋਲਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਮੇਹ ਰੋਕ ਰੱਖਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਸਾਯਾਹ ਸੋਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ “ਯਾਕੂਬ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਲੁਕਾ ਲਿਆ ਹੈ,” ਪਰ ਯਸਾਯਾਹ ਇਹ ਨਿਰਣੇ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਤੱਕ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ “ਬੁੱਧਿਮਾਨਾਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਵਾਪਸ ਮੁੜੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਨੂੰ ਨਿਕੰਮੇ ਤੋਂ ਅਲੱਗ ਕੀਤਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮੁਖਪਾਤਰ ਬਣਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ ਹਨ ਜੋ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਛਾਪ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> And many among them shall stumble, and fall, and be broken, and be snared, and be taken. Bind up the testimony, seal the law among my disciples. And I will wait upon the Lord, that hideth his face from the house of Jacob, and I will look for him. Behold, I and the children whom the Lord hath given me are for signs and for wonders in Israel from the Lord of hosts, which dwelleth in mount Zion. And when they shall say unto you, Seek unto them that have familiar spirits, and unto wizards that peep, and that mutter: should not a people seek unto their God? for the living to the dead? To the law and to the testimony: if they speak not according to this word, it is because there is no light in them. Isaiah 8:16–20.

> ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਠੋਕਰ ਖਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਡਿੱਗਣਗੇ, ਅਤੇ ਟੁੱਟੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਫੰਧੇ ਵਿੱਚ ਫਸਣਗੇ, ਅਤੇ ਫੜੇ ਜਾਣਗੇ। ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਰੱਖੋ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬਿਵਸਥਾ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਗਾਓ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਯਹੋਵਾਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਯਾਕੂਬ ਦੇ ਘਰਾਣੇ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਮੁਖ ਲੁਕਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਉਡੀਕ ਕਰਾਂਗਾ। ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਲਕ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸਰਾਏਲ ਵਿੱਚ ਸੈਨਿਆਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ ਵੱਲੋਂ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਅਤੇ ਅਚਰਜਾਂ ਲਈ ਹਾਂ, ਜੋ ਸਿਓਨ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਹਿਣ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਜਾਓ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਕੋਲ ਜੋ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਬੋਲਦੇ ਅਤੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੇ ਹਨ: ਕੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ? ਕੀ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਲਈ ਮੁਰਦਿਆਂ ਕੋਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ? ਬਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਗਵਾਹੀ ਵੱਲ ਜਾਓ: ਜੇ ਉਹ ਇਸ ਬਚਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜੋਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ 8:16–20.

We will continue this study in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> “ਇਹ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਤੋਂ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਨਾਲ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰੋ। ਉਹਨਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੇ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ, ਬਚਨ ਅਤੇ ਕਰਮ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਉੱਨਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਸ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੀ ਕਠੋਰਤਾ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਅਧਿਕਾਰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਿਆ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਵੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਆਖਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਉਲਟ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਉਲਟ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਉਲਟ ਦੇਵਾਂਗਾ।’ ਬੈਟਲ ਕ੍ਰੀਕ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ‘ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮੰਦਰ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਮੰਦਰ ਅਸੀਂ ਹਾਂ,’ ਪਰ ਉਹ ਸਧਾਰਨ ਅੱਗ ਵਰਤ ਰਹੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਾ ਨਰਮ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ।” Manuscript Releases, volume 13, 222.

Back to Articles