Article

# ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਨੌਂ

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਲਾਗੂਕਰਨ ਦਾ ਪਰਦਾਫ਼ਾਸ਼: ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਮਹੱਤਤਾ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅੱਧ ਪੰਜਵੇਂ ਤੁਰਹੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਹਾਏ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅੱਧ ਛੇਵੇਂ ਤੁਰਹੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਜੀ ਹਾਏ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਤੁਰਹੇ 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੀਆਂ ਅਗੂਆਂ ਦੀਆਂ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਜੀਵੰਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖਰੀਆਂ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, 1989 ਵਿੱਚ ਸੋਵੀਅਤ ਯੂਨੀਅਨ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ, ਅਣਮੋਹਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਸੁਧਾਰਕ ਅੰਦੋਲਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ।

1989 ਵਿੱਚ ਪਛਾਣੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ ਸਨ। ਸਾਰੇ ਨਬੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਹਰ ਇਕ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਮਹਾਨ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਆੰਦੋਲਨ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਹੀ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਛਿੜਕਾਅ ਵੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 1989 ਵਿੱਚ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨਾਂ ਦਾ ਖੁਲਾਸਾ ਹੋਣਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ 1992 ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖਰੀ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਦਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਣਾ, ਵਿਰੋਧ ਦਾ ਇੱਕ ਮਾਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀਆਂ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ, ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਆਧਾਰ ਉੱਤੇ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਅਨੁਪ੍ਰਯੋਗ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਗਲਤੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਚਾਵ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਅਤੇ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਇਹ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾ ਹੋਰ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨਾਂਤਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਯਮ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਅਨੁਪ੍ਰਯੋਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਵਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਆਧਾਰ-ਸ਼ਿਲਾ ਬਣ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ, ਵਰਤੇ ਗਏ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ।

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਤਿਗੁਣੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ, ਇੱਕ ਨਿਯਮ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਲਈ ਉਘਾੜਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੀ ਚਲਚਲਾਹਟ ਹਨ, ਅਤੇ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦਾ ਇਸਲਾਮ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਤਿਗੁਣੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦੇ ਸ਼ੇਰ ਵੱਲੋਂ, ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਤੋਂ ਕਾਫ਼ੀ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜਾਇਆ, ਤਦ ਤੀਸਰੇ ਹਾਏ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਛਾਣ ਲੈਣ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਪੰਜਵੀਂ ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਬਾਰੇ ਅਗਵਾਈਕਾਰੀ ਸਮਝ ਇਹ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਾ ਇਹ ਭਾਗ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥਿਤ ਸੀ। ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਕੀਥ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਠੀਕ ਉਸੇ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰ ਸਕੇ।

> “ਇਸ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਲਈ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਿਸਟਰ ਕੀਥ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਵਾਂਗੇ। ਇਹ ਲੇਖਕ ਸੱਚਾਈ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਅਪੋਕੈਲਿਪਸ ਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਭਾਗ ਦੇ ਅਰਥ-ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਵਿਆਖਿਆਕਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਇੱਕਸਾਰ ਸਹਿਮਤੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜਿੰਨੀ ਪੰਜਵੀਂ ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਤੁਰਹੀਆਂ, ਜਾਂ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹਾਏ, ਨੂੰ ਸਰਾਸੀਨਾਂ ਅਤੇ ਤੁਰਕਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਇੰਨੀ ਸਪੱਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਗਲਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਜਾਂ ਦੋ ਆਇਤਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਬਜਾਏ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਸਾਰਾ ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ, ਸਮਾਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।’ Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.”

ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇਆਂ ਦੀ ਅਧਿਆਇ-ਵੰਡ ਪਹਿਲੀ ਹਾਇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਵੰਡਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਮੁਹੰਮਦ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਭੂਗੋਲਕ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸਥਾਨ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਐਲੈਕਜ਼ੈਂਡਰ ਕੀਥ ਸਰਾਸੀਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅੱਜ ਅਰਬ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਉਸਮਾਨ 1 ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਭੂਗੋਲਕ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਤੁਰਕਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਹਾਇ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਅਰਬ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਅਤੇ ਮੁਹੰਮਦ ਦੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਹਾਇ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਤੁਰਕੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਓਟੋਮਨ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਜਨਮਭੂਮੀ ਹੈ।

ਪਹਿਲੇ ਹਾਏ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੁਤੰਤਰ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਆਪਸੀ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਗਠਜੋੜ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਧਰਮ ਸੀ। ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇੱਕ ਸੁਸੰਘਟਿਤ ਧਰਮ ਅਤੇ ਰਾਜਸੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ—ਚਾਹੇ ਮੁਹੰਮਦ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੁਤੰਤਰ ਯੁੱਧ ਹੋਵੇ, ਜਾਂ ਔਤਮਾਨ, ਅਥਵਾ ਔਤਮਾਨੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਸੁਸੰਘਟਿਤ ਯੁੱਧ—ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਧੀ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਅਣਅਪੇक्षित ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਹ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜੋ ਸਾਰੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕੋ ਰੰਗ ਦੀ ਵਰਦੀ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਸੰਗਠਿਤ ਕਰਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸੈਨਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਗੋਲੀਬਾਰੀ ਵੱਲ ਅੱਗੇ ਵਧਾ ਕੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। “ਕਾਤਲ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਆਧਾਰ ਇਸਲਾਮੀ ਯੁੱਧ-ਵਿਧੀ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਅਣਅਪੇक्षित ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹਮਲਾਵਰ ਦੀ ਮੌਤ ਵੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

“ਅਸਾਸਿਨ” ਸ਼ਬਦ ਅਰਬੀ ਸ਼ਬਦ “ਹਸ਼ਸ਼ਾਸ਼ੀਨ” ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ “ਹਸ਼ੀਸ਼” ਤੋਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ “ਹਸ਼ੀਸ਼” ਜਾਂ “ਕੈਨਾਬਿਸ” ਹੈ। ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਮੁੱਢਲੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ ਮੱਧ-ਪੂਰਬ ਵਿੱਚ ਨਿਜਾਰੀ ਇਸਮਾਈਲੀ ਮੁਸਲਮਾਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਕੱਟੜ ਗਰੁੱਪ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਗਰੁੱਪ ਦੇ ਮੈਂਬਰ ਆਪਣੇ ਅਪਰੰਪਰਿਕ ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਹਿੰਸਕ ਤਰੀਕਿਆਂ ਲਈ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉਦੇਸ਼ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ। ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਈ ਵਾਰ ਆਪਣੀਆਂ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਸ਼ੀਸ਼ ਦਾ ਸੇਵਨ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਪੱਛਮੀ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ “ਹਸ਼ਸ਼ਾਸ਼ੀਨ” ਜਾਂ “ਅਸਾਸਿਨਜ਼” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪ੍ਰਚਲਨ ਹੋਇਆ। ਅਸਾਸਿਨ ਮੱਧਕਾਲੀਨ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ ਸਰਗਰਮ ਸਨ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਫਾਰਸ ਅਤੇ ਸੀਰੀਆ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸੰਘਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਹੱਤਿਆਕਾਂਡਾਂ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। “ਅਸਾਸਿਨ” ਸ਼ਬਦ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਯੂਰਪੀ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਇਸਦਾ ਅਰਥ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗਾ ਜੋ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਜਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾਬੰਧ ਹੱਤਿਆਵਾਂ ਅੰਜਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਦਾ ਇਹ ਢੰਗ ਤਿੰਨ ਹਾਇਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਭੂਮਿਕਾ ਯੁੱਧ ਪੈਦਾ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਹਾਇਆਂ ਦਾ ਇਸਲਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਇੱਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਯੁੱਧ ਉਸ ਕਿਰਿਆ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਜੋ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਦਾ ਭੈ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ, ਫਲ ਦੇਵੇਂ; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰੇ ਜੋ ਧਰਤੀ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:18।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕ੍ਰੋਧ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ “ਕੌਮਾਂ” ਨੂੰ “ਕ੍ਰੋਧਿਤ” ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਤ ਆਖ਼ਰੀ ਬਲਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਮੁਹਲਤ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਪਦ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹਨ: ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋਣਾ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ, ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ। ਇੱਥੇ ਜਿਸ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਉਲੇਖ ਹੈ, ਉਹ ਦੁਸ਼ਟ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਹੈ ਜੋ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਮਿਲੇਨੀਅਮ ਦੌਰਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਉਸ ਜਾਂਚਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦਾ ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਪਦ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਨ ਅਤੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

> “ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕੋਪ, ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੱਖਰੇ ਅਤੇ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਅਲੱਗ ਸਨ, ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ; ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਮੀਖਾਏਲ ਅਜੇ ਤੱਕ ਖੜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਸ਼ੁਰੂ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਕੌਮਾਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸਮਾਪਤ ਕਰ ਲਏਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਪ੍ਰਤਿਸ਼ੋਧ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਧਾਰਨ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖਰੀ ਸੱਤ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਉਡੇਲੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।”

> “ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਚਾਰ ਦੂਤ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕ ਕੇ ਰੱਖਣਗੇ ਜਦ ਤੱਕ ਯਿਸੂ ਦਾ ਕੰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਨਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਖ਼ਰੀ ਸੱਤ ਬਲਾਵਾਂ ਆਉਣਗੀਆਂ।” Early Writings, 36.

ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ ਯੁੱਧ ਰਾਹੀਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੱਥ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਦੇਵੇ, ਜੋ ਇਸਮਾਏਲ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਵੇਖ, ਤੂੰ ਗਰਭਵਤੀ ਹੈਂ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇਂਗੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਸਮਾਏਲ ਰੱਖੀਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਤੇਰੀ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੀ ਸੁਣੀ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਜੰਗਲੀ ਮਨੁੱਖ ਹੋਵੇਗਾ; ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਸੇਗਾ। ਉਤਪਤਿ 16:11, 12.

“ਹੱਥ” ਸ਼ਬਦ, ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ, ਹੋਰ ਸਭ ਬਾਈਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਾਂਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਇਸ ਦੇ ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਅਰਥ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਬਾਈਬਲੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ “ਹੱਥ” ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਯੁੱਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਜਿਸ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਜੰਗਲੀ ਮਨੁੱਖ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਜੰਗਲੀ ਅਰਬੀ ਖੋਤੇ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਸੰਕੇਤ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਰਬੀ ਖੋਤਾ ਪਸ਼ੂਆਂ ਦੇ ਏਕਵਿਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦਾ ਮੈਂਬਰ ਹੈ, ਜਿਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਘੋੜਾ ਵੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ (1843 ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਪਾਇਨੀਅਰ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ), ਘੋੜਾ ਉਸ ਯੁੱਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਹਾਏਆਂ ਦੇ ਇਸਲਾਮ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਉਲੇਖ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸਲਾਮ ਨੂੰ ਏਕਵਿਡੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ (ਖੋਤਾ ਜਾਂ ਘੋੜਾ) ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਜ਼ੋਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸਲਾਮ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ “ਹਰ ਮਨੁੱਖ” (ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ) ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਲਿਆਉਣ ਦੀ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਗਿਆਰਹਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਨਾਮ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸਲਾਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਨਾਮ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਉਲੇਖ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਬਿੰਬਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ਼ਮਾਏਲ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਜਾਂ ਆਤਮਾ “ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵੱਸੇਗਾ।” ਉਹ ਰਾਜਾ ਜੋ ਸਾਰੇ ਇਸਲਾਮ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ਼ਮਾਏਲ ਦੀ ਆਤਮਾ ਹੈ (ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ), ਜਿਸ ਦਾ ਹੱਥ “ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ” ਹੈ।

> ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਅਥਾਹ ਖੱਡ ਦਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਅਬੱਦੋਨ ਹੈ, ਪਰ ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਪੋਲਿਓਨ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 9:11।

ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਇਬਰਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਯੂਨਾਨੀ ਭਾਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਸਲਾਮ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਯਾਇਆਂ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਜਾਂ ਤਾਂ ਅਬੱਦੋਨ ਜਾਂ ਅਪੋਲਲੀਓਨ ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਅਰਥ “ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼” ਹੈ। ਮੌਤ ਅਤੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਹੀ ਇਸਲਾਮ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪੁਰਾਣੇ ਨੇਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਵੇਂ ਨੇਮ ਵਿੱਚ। ਉਸ ਆਤਮਾ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਲੱਛਣ, ਜੋ ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਹਰ ਇੱਕ ਅਨੁਯਾਈ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਧੇ ਜਾਂ ਘੋੜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦੋਹਾਂ ਹੀ ਉੱਲੇਖਾਂ ਦੇ ਅੰਗ ਹਨ। ਇਹ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਗੁਣ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਮੋਹਰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁੰਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੈਨਾ ਵਜੋਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ:

> “ਫ਼ਰਿਸ਼ਤੇ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੀ ਬੈਠੇ ਹਨ, ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜਾ ਬੰਧਨਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟ ਕੇ ਨਿਕਲਣ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਮੁੱਖ ਉੱਤੇ ਦੌੜ ਪੈਣ ਲਈ ਬੇਤਾਬ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵਿਨਾਸ਼ ਅਤੇ ਮੌਤ ਲਿਆਂਦਾ ਹੋਇਆ।

> “ਕੀ ਅਸੀਂ ਅਨੰਤ ਜਗਤ ਦੀ ਬਿਲਕੁਲ ਦਹਿਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇ ਰਹੀਏ? ਕੀ ਅਸੀਂ ਸੁਸਤ ਅਤੇ ਠੰਡੇ ਅਤੇ ਮੁਰਦਾ ਰਹੀਏ? ਹਾਏ, ਕਾਸ਼ ਸਾਡੀਆਂ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਾਹ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਿੱਚ ਫੂਂਕਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਜੀਉਣ। ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਵੇਖਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ ਕਿ ਰਾਹ ਤੰਗ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਾਟਕ ਸੰਕੜਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸ ਸੰਕੜੇ ਫਾਟਕ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਾਲਤਾ ਅਸੀਮ ਹੈ।” Manuscript Releases, volume 20, 217.

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਰੋਕੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਇੱਕ “ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਘੋੜਾ” ਹਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ “ਮੌਤ ਅਤੇ ਨਾਸ” ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਤੀਜਾ ਹਾਏ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ, “ਮੌਤ ਅਤੇ ਨਾਸ” ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ,” ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੇ ਆਤਮਿਕ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ “ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਅਣਅਪੇਖਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ” ਆਘਾਤ ਕੀਤਾ। 7 ਅਕਤੂਬਰ, 2023 ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਹਾਏ ਨੇ “ਮੌਤ ਅਤੇ ਨਾਸ” ਦੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਵੀ “ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ,” ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਦੇਸ਼ ਉੱਤੇ “ਅਚਾਨਕ ਅਤੇ ਅਣਅਪੇਖਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ” ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ। ਪਹਿਲੇ ਅਣਅਪੇਖਿਤ ਹਮਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ 7 ਅਕਤੂਬਰ, 2023 ਦੇ ਹਾਲੀਆ ਹਮਲੇ ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀਕਾਲ, ਜਾਂ “ਬਾਂਧ ਕੇ ਪੂਰਾ ਕਰਨ” ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਸਦੀਵੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕਿਨਾਰੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇ ਰਹੀਏ?

ਦੋਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਗੂ ਚਾਰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦਾ ਇਸਲਾਮ ਯੁੱਧ-ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਇਸਲਾਮੀ ਯੋਧਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਚਿੱਤਰਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਚਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਹਾਏ ਦੇ ਯੁੱਧ-ਘੋੜੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਯੋਧਾ ਭਾਲਾ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਘੋੜੇ ਦਾ ਸਵਾਰ ਬੰਦੂਕ ਚਲਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਹ ਭੇਦ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਾਰੂਦ ਦੀ ਖੋਜ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀ ਗਈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਉੱਨੀ ਉੱਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਰਿਆ ਸਮਿਥ ਹੇਠ ਲਿਖਿਆ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ:

> “ਇਸ ਵਰਣਨ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਭਾਗ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੁੜਸਵਾਰਾਂ ਦੇ ਦਿਖਾਵੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਵੇ। ਅੱਗ, ਜੋ ਇੱਕ ਰੰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਲਾਲ ਲਈ ਖੜੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ‘ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਲਾਲ’ ਇੱਕ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀ ਹੈ; ਜੈਸਿੰਥ, ਜਾਂ ਹਾਇਸਿੰਥ, ਨੀਲੇ ਲਈ; ਅਤੇ ਗੰਧਕ, ਪੀਲੇ ਲਈ। ਅਤੇ ਇਹ ਰੰਗ ਇਨ੍ਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਅਧਿਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਨ; ਇਸ ਲਈ, ਇਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਅਨੁਸਾਰ, ਇਹ ਵਰਣਨ ਤੁਰਕੀ ਵਰਦੀ ਵਿੱਚ ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਲਾਲ, ਜਾਂ ਸੁर्ख, ਨੀਲੇ ਅਤੇ ਪੀਲੇ ਰੰਗਾਂ ਤੋਂ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰ ਦਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸਿੰਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ, ਸਾਹਸ ਅਤੇ ਕ੍ਰੂਰਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਵੇ; ਜਦਕਿ ਆਇਤ ਦਾ ਆਖਰੀ ਭਾਗ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਉਦੇਸ਼ਾਂ ਲਈ ਬਾਰੂਦ ਅਤੇ ਅਗਨਿਅਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਰਕ ਆਪਣੇ ਅਗਨਿਅਸਤ੍ਰ ਘੋੜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਚਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਦੂਰੋਂ ਦੇਖਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਤ ਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਅੱਗ, ਧੂੰਆਂ ਅਤੇ ਗੰਧਕ ਘੋੜਿਆਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਨਿਕਲ ਰਹੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੰਲਗਨ ਚਿੱਤਰ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।”

> “ਕੁਸਤੁੰਤੁਨੀਆ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੀ ਮੁਹਿੰਮ ਵਿੱਚ ਤੁਰਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਗਨਿਅਸਤਰਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਸਬੰਧੀ, ਐਲਿਯਟ (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:— ‘ਇਹ “ਅੱਗ ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਗੰਧਕ” — ਅਰਥਾਤ ਮਹਿਮਦ ਦੀ ਤੋਪਖਾਨੇ ਅਤੇ ਅਗਨਿਅਸਤਰਾਂ — ਕਰਕੇ ਹੀ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਹੋਇਆ; ਅਰਥਾਤ ਕੁਸਤੁੰਤੁਨੀਆ ਦਾ ਕਬਜ਼ਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਪਰਿਣਾਮਸਰੂਪ ਯੂਨਾਨੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋਇਆ। ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਤੋਂ ਹੁਣ ਗਿਆਰਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਅਰਸੇ ਦੌਰਾਨ, ਗਾਥ, ਹੂਣ, ਆਵਾਰ, ਫਾਰਸੀ, ਬੁਲਗਾਰ, ਸਰਾਕੀਨ, ਰੂਸੀ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸਮਾਨੀ ਤੁਰਕ ਖੁਦ ਵੀ, ਇਸ ਉੱਤੇ ਵੈਰਭਾਵੀ ਹਮਲੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਜਾਂ ਇਸ ਦਾ ਘੇਰਾ ਪਾ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਪਰ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕਿਲ੍ਹਾਬੰਦੀਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਅਭੇਦ ਸਨ। ਕੁਸਤੁੰਤੁਨੀਆ ਬਚੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਯੂਨਾਨੀ ਸਾਮਰਾਜ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ ਸੁਲਤਾਨ ਮਹਿਮਦ ਦੀ ਇਹ ਚਿੰਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜਿਹਾ ਉਪਾਇ ਲੱਭੇ ਜੋ ਇਸ ਰੁਕਾਵਟ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕੇ। “ਕੀ ਤੂੰ ਐਸੀ ਤੋਪ ਢਾਲ ਸਕਦਾ ਹੈਂ,” ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਸੀ ਉਸ ਤੋਪ-ਢਾਲੂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਮਿਲਿਆ ਸੀ, “ਜੋ ਕੁਸਤੁੰਤੁਨੀਆ ਦੀ ਕੰਧ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦੇਣ ਲਈ ਪ੍ਰਯਾਪਤ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ?” ਤਦ ਅਦ੍ਰਿਯਾਨੋਪਲ ਵਿੱਚ ਢਾਲਾਘਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਤੋਪ ਢਾਲੀ ਗਈ, ਤੋਪਖਾਨਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਘੇਰਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ।’”

> “ਇਹ ਗੱਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਗਿਬਨ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ-ਵਾਕ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉੱਤੇ ਅਣਜਾਣੇ ਹੀ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਯੂਨਾਨੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਵਿਪਤਾ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਮਰਮਸਪਰਸ਼ੀ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਯੁੱਧ ਦੇ ਇਸ ਨਵੇਂ ਸਾਧਨ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਤਸਵੀਰ ਦੇ ਅਗਲੇ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਾਰੂਦ ਦੀ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀ ਖੋਜ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਸ਼ੋਰਾ, ਗੰਧਕ ਅਤੇ ਕੋਇਲੇ ਦਾ ਉਹ ਮਿਸ਼ਰਣ;’ ਉਸ ਦੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਯੋਗ ਬਾਰੇ ਸੁਲਤਾਨ ਅਮੂਰਾਤ ਵੱਲੋਂ ਦੱਸਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਡ੍ਰੀਅਨੋਪਲ ਵਿੱਚ ਮਹੋਮਤ ਦੀ ਵੱਡੀਆਂ ਤੋਪਾਂ ਦੀ ਢਾਲਾਈ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ, ਘੇਰੇਬੰਦੀ ਦੀ ਆਪਣੀ ਹੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਬਰਛਿਆਂ ਅਤੇ ਤੀਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬੌਛਾਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਸਕਟਾਂ ਅਤੇ ਤੋਪਾਂ ਦਾ ਧੂੰਆ, ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਅੱਗ ਵੀ ਸਾਥੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਸੀ;’ ਕਿ ‘ਤੁਰਕੀ ਤੋਪਖ਼ਾਨੇ ਦੀ ਲੰਬੀ ਕਤਾਰ ਕੰਧਾਂ ਵਿਰੁੱਧ ਤਾਣੀ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਚੌਦਾਂ ਬੈਟਰੀਆਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖੇ ਪਹੁੰਚ ਵਾਲੇ ਸਥਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਗੱਜ ਰਹੀਆਂ ਸਨ;’ ਕਿ ‘ਜੋ ਕਿਲਾਬੰਦੀਆਂ ਯੁੱਗਾਂ ਤੱਕ ਵੈਰੀ ਹਿੰਸਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਓਤੋਮਾਨੀ ਤੋਪਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਤੋਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਨੇਕ ਦਰਾਰਾਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਸੇਂਟ ਰੋਮਾਨਸ ਦੇ ਫਾਟਕ ਦੇ ਨੇੜੇ ਚਾਰ ਮੀਣਾਰਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਨਾਲ ਸਮਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ:’ ਕਿ, ਜਿਵੇਂ ‘ਲਾਈਨਾਂ, ਗੈਲੀਆਂ ਅਤੇ ਪੁਲ ਤੋਂ ਓਤੋਮਾਨੀ ਤੋਪਖ਼ਾਨਾ ਹਰ ਪਾਸੇ ਗੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕੈਂਪ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਯੂਨਾਨੀ ਅਤੇ ਤੁਰਕ, ਧੂੰਏਂ ਦੇ ਇੱਕ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਘਿਰ ਗਏ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਮੁਕਤੀ ਜਾਂ ਨਾਸ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ:’ ਕਿ ‘ਦੁੱਗਣੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਤੋਪਾਂ ਦੁਆਰਾ ਖੰਡਰਾਂ ਦੇ ਇਕ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ:’ ਅਤੇ ਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਤੁਰਕ ‘ਦਰਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਭਰਦੇ ਹੋਏ,’ ‘ਕੁਸਤੁੰਤੁਨੀਆ ਨੂੰ ਅਧੀਨ ਕਰ ਗਏ, ਉਸ ਦਾ ਸਾਮਰਾਜ ਉਲਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੁਸਲਮਾਨ ਜੇਤੂਆਂ ਵੱਲੋਂ ਧੂੜ ਵਿੱਚ ਰੌੰਦਿਆ ਗਿਆ।’ ਮੈਂ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਗੱਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਗਿਬਨ ਕਿੰਨੇ ਸਪਸ਼ਟ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਕਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕਬਜ਼ੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ, ਓਤੋਮਾਨੀ ਤੋਪਖ਼ਾਨੇ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਹੋਰ ਕੀ ਹੈ, ਜੇ ਸਾਡੀ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਨਹੀਂ? ‘ਇਹਨਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗੰਧਕ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ।’”

> “‘ਆਯਤ 18. ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ—ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਧੂੰਏਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਸ ਗੰਧਕ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਦੀ ਸੀ। 19. ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ ਵਿੱਚ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁੱਛਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਹਾਨੀ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੇ ਹਨ।’”

> “ਇਹ ਆਯਤਾਂ ਉਸ ਨਵੇਂ ਯੁੱਧ-ਢੰਗ ਦੇ ਘਾਤਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਸਾਧਨਾਂ—ਬਾਰੂਦ, ਅਗਨਿਆਸਤ੍ਰਾਂ ਅਤੇ ਤੋਪਾਂ—ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਰਕਾਂ ਦੇ ਹੱਥੀਂ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਤੀਸਰੇ ਹਾਇ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “ਪਿਛਲੀ ਰਾਤ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਨੀਂਦ ਤੋਂ ਜਾਗ ਪਈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਭਾਰ ਸੀ। ਮੈਂ ਸਾਡੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਭੈਣਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੰਮ ਸੰਬੰਧੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਜ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਭ੍ਰਮਪੂਰਣ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।”

> “ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਹਿਦਾਇਤ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਿਸ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਦਾ ਸਾਨੂੰ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਵਰਗਾ ਉਤਾਵਲੇਪਣ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਸਾਡੇ ਵਿਚ ਆ ਵੜੇਗਾ; ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਹੁਣ ਵੀ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਡੋਲਤਾ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਰੰਭਕ ਅਨੁਭਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ।”

> “ਅਸੀਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਡੇਹਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਸਵਰਗ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਘਟਨਾਪੂਰਨ ਇਤਿਹਾਸ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਅਜਿਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ। ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਅਸਥਿਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਕੌਮਾਂ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਲਈ ਵੱਡੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਹਨ। ਕੌਮ ਕੌਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸੜੰਤਰ ਰਚ ਰਹੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਨੇੜੇ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਭਾਵੇਂ ਕੌਮਾਂ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਰਕਤਪਾਤ ਲਈ ਆਪਣੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਤਦ ਵੀ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੁਕਮ ਅਜੇ ਤੱਕ ਲਾਗੂ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਚਾਰ ਪਵਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਕੇ ਰੱਖਣ, ਜਦ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਨਾ ਲਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ।” Selected Messages, book 1, 221.

Back to Articles