Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਤਿਹੱਤਰ

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

ਪਾਪਾਈ ਛਾਵਾਂ: “ਹਿਟਲਰ ਦਾ ਪੋਪ” ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਮਨਸੂਬਿਆਂ ਦਾ ਪਰਦਾਫ਼ਾਸ਼

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

Hitler’s Pope ਨਾਮਕ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਲੇਖਕ ਜੌਨ ਕੌਰਨਵੈਲ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਹਿਟਲਰ ਦੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪੋਪ ਦੀ ਕਥਾ ਉਸ ਦੇ ਦਾਦਾ ਅਤੇ ਪੋਪ ਪਾਇਅਸ IX ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਇਅਸ IX ਇੱਕ ਨਨ ਦੇ ਵੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਭੱਜਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਜਿਸ ਇਕੱਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲੈ ਗਿਆ, ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪੋਪ ਦਾ ਦਾਦਾ ਸੀ। ਕੌਰਨਵੈਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਨੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਘਣਿਸ਼ਠ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਹ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਪੋਪ ਦਾ ਪਿਤਾ ਵੀ ਕੈਥੋਲਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀ-ਕੇਂਦਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਪਾਇਅਸ IX ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸਮਾਜਿਕ, ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਪਰਿਵੇਸ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਇਹ ਸਰਵੇਖਣ ਬੇਹੱਦ ਜਾਣਕਾਰੀਪੂਰਣ ਹੈ।

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> ਪਾਪਾਈ ਦਾਅਵਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਕਦਮ ਤਦ ਚੁੱਕਿਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਗਿਆਰਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਪੋਪ ਗ੍ਰਿਗੋਰੀ ਸੱਤਵੇਂ ਨੇ ਰੋਮੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਸਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਕਲੀਸਿਆ ਨੇ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਹ ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਕਰੇਗੀ, ਧਰਮਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ। ਪਰ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਨਾਲ ਧਰਮਸ਼ਾਸਤ੍ਰੀ ਸਬੂਤ ਸੰਲਗਨ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਸ ਅਹੰਕਾਰੀ ਧਰਮਾਧਿਪਤੀ ਨੇ ਸਮਰਾਟਾਂ ਨੂੰ ਗੱਦੀ ਤੋਂ ਉਤਾਰਣ ਦੀ ਸੱਤਾ ਦਾ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਜੋ ਕੋਈ ਫੈਸਲਾ ਉਹ ਸੁਣਾਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਰੱਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਪਰ ਸਭ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨਾ ਉਸ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ।

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> “ਇਸ ਅਭੂਲਤਾ ਦੇ ਸਮਰਥਕ ਦੇ ਜ਼ਾਲਿਮ ਸੁਭਾਉ ਦਾ ਇੱਕ ਚੋਖਾ ਉਦਾਹਰਨ ਉਸ ਦੇ ਜਰਮਨ ਸਮਰਾਟ ਹੈਨਰੀ ਚੌਥੇ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਵਰਤਾਅ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਪੋਪ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਹਸ ਕਰਨ ਕਾਰਨ, ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਹੋਇਆ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਜਾਦਿਆਂ ਦੇ ਤਿਆਗ ਅਤੇ ਧਮਕੀਆਂ ਨਾਲ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੋਪ ਦੇ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਭੈਬੀਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੈਨਰੀ ਨੇ ਰੋਮ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰਨਾ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਸਮਝਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸੇਵਕ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਕੜਾਕੇ ਦੀ ਸਰਦੀ ਵਿੱਚ ਐਲਪਸ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪੋਪ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਿਮਾਣਾ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਸ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਣ ਉੱਤੇ, ਜਿੱਥੇ ਗ੍ਰੇਗਰੀ ਹਟ ਕੇ ਗਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਮੀਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਇੱਕ ਬਾਹਰੀ ਅੰਗਨ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ, ਸਰਦੀ ਦੀ ਤਿੱਖੀ ਠੰਢ ਵਿੱਚ, ਸਿਰ ਨੰਗਾ ਅਤੇ ਪੈਰ ਨੰਗੇ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਦਇਆਨੀਆ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਪੋਪ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਆਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਾ ਨਾ ਰਿਹਾ, ਤਦ ਤੱਕ ਉਸ ਮਹਾਂਪਾਦਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਇਹ ਕੇਵਲ ਇਸ ਸ਼ਰਤ ਉੱਤੇ ਸੀ ਕਿ ਸਮਰਾਟ ਰਾਜਸੀ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਜਾਂ ਰਾਜਸੀ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪੋਪ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ। ਅਤੇ ਗ੍ਰੇਗਰੀ, ਆਪਣੀ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਉੱਨਮੱਦ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਫਿਰਿਆ ਕਿ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਘਮੰਡ ਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਉਣਾ ਉਸ ਦਾ ਕਰਤੱਬ ਹੈ।” The Great Controversy, 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

ਗ੍ਰੇਗਰੀ ਸੱਤਵਾਂ “ਅਭ੍ਰਾਂਤਤਾ ਦਾ ਸਮਰਥਕ” ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਹਾਸਿਆਸਪਦ ਦਾਅਵਾ ਅਧਿਕਾਰਿਕ ਸਿੱਧਾਂਤ (ਡੌਗਮਾ) ਤਦ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਜਦ ਤੱਕ ਪਾਇਅਸ ਨੌਵੇਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵੈਟੀਕਨ ਕੌਂਸਲ ਵਿੱਚ ਇਸ ਮੂਰਖਤਾਪੂਰਨ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਸਿੱਧਾਂਤ ਨਹੀਂ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਸਿੱਧਾਂਤ 18 ਜੁਲਾਈ, 1870 ਨੂੰ ਪਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਸੌ ਚਾਲੀ-ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ-ਦਿਵਸ ਤੋਂ ਠੀਕ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ।

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

ਇਤਿਹਾਸ ਬਾਰੇ ਜਾਣਕਾਰੀਯੋਗ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਾਇਅਸ IX ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵੈਟੀਕਨ ਕੌਂਸਲ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਅਭੂਲਤਾ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਪ੍ਰਤੀ ਘ੍ਰਿਣਾ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਆਧੁਨਿਕਤਾਵਾਦ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਵਿੱਚ ਜੜੀ ਹੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਕੋਈ ਪੋਪ ਬਾਈਬਲੀ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਕੋਈ ਭੁੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ; ਇਹ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਗਏ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪਾਈ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਇੱਕ ਰੱਖਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿਸ਼ਾਨਾਬੱਧ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤਤಃ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ।

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਨੇ ਯੂਰਪੀ ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਰਾਜਕਾਰੀ ਸੰਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਸ ਰਾਜਤੰਤਰ ਪ੍ਰਤੀ ਘ੍ਰਿਣਾ ਜਗਾਈ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ। ਇਹ ਇਕ ਇਤਾਲਵੀ ਗਣਤੰਤਰਵਾਦੀ ਵਿਦਰੋਹ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਅਸਥਾਈ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪਾਇਅਸ IX ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਰੋਮ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। “ਆਧੁਨਿਕਤਾਵਾਦ,” ਜੋ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕ ਧਾਰਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਾਇਅਸ IX ਦਾ ਘੋਰ ਸ਼ਤ੍ਰੁ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਚੂਕਤਾ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਇਸ ਲਈ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਫਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੁਆਰਾ ਉਤਪੰਨ ਆਧੁਨਿਕਤਾਵਾਦੀ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੋਪ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੇ ਹਰ ਦਾਅਵੇ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ, ਆਇਤ ਚਾਲੀ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ 1798 ਵਿੱਚ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ (ਨਾਸ਼ਤਿਕ ਫ਼ਰਾਂਸ) ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ (ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ) ਨੂੰ ਉਹ ਘਾਤਕ ਘਾਅ ਦਿੱਤਾ।

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

ਪਾਇਅਸ ਨੌਵੇਂ ਦੀ ਅਭੂਲਤਾ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਯੁੱਧ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ 1869 ਦੇ ਅੰਤਲੇ ਭਾਗ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਾਇਅਸ ਨੌਵੇਂ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵੈਟੀਕਨ ਕੌਂਸਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੈਟੀਕਨ 1 ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਇਕੱਠੀ ਕੀਤੀ ਕਿ ਇਹ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਕਿ ਪੋਪ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ ਸਭ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 533 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਜਸਟਿਨੀਅਨ ਦੇ ਫਰਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

ਦੂਜੀ ਵੈਟਿਕਨ ਕੌਂਸਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ Vatican II ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, 1962 ਤੋਂ 1965 ਤੱਕ ਆਯੋਜਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਕੈਥੋਲਿਕ ਚਰਚ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੀਲ ਪੱਥਰ ਸਮਾਨ ਘਟਨਾ ਸੀ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮੇਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸਰਵਭੌਮਿਕ ਕੌਂਸਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਇਹ ਕੌਂਸਲ ਪੋਪ ਜੌਨ XXIII ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਬੁਲਾਈ ਗਈ ਸੀ ਅਤੇ 1963 ਵਿੱਚ ਜੌਨ XXIII ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੋਪ ਪੌਲ VI ਦੇ ਪੋਪਤਵ ਕਾਲ ਦੌਰਾਨ ਜਾਰੀ ਰਹੀ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਕੌਂਸਲਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਪਸ਼ਟ ਅੰਤਰ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ।

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

ਪਹਿਲੀ ਪਰਿਸ਼ਦ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੋਪ ਦੀ “ਪ੍ਰਧਾਨਤਾ” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਪੋਪ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਸਰਵੋਚ ਸ਼ਾਸਕ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਚਰਵਾਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ ਡੌਗਮਿਆਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰਨ, ਸਿੱਧਾਂਤਕ ਫਰਮਾਨ ਜਾਰੀ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕਤਾ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਕਾਰਪੂਰਣ ਘੋਸ਼ਣਾਵਾਂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਨਿਹਿਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਾਪਾਈ ਅਭ੍ਰਾਂਤਤਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਮੂਹਿਕ ਕਲੀਸਿਆ ਉੱਤੇ ਪੋਪ ਦਾ ਅਧਿਕਾਰ-ਖੇਤਰੀ ਅਧਿਕਾਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਿਸ਼ਪਾਂ ਦੀ ਨਿਯੁਕਤੀ ਕਰਨ, ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਨਿਯਮਿਤ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਪ੍ਰਸ਼ਾਸਨ ਦਾ ਸ਼ਾਸਨ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ।

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

ਦੂਜੀ ਸਭਾ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਇੱਕ ਇਕੂਮੇਨਿਕਲ ਇਕਾਈ ਵੱਲ ਮੋੜਨਾ ਸੀ। ਇਹ ਸਭਾਵਾਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਸਨ। ਰੁੜੀਵਾਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸਭਾ ਦਾ ਖੰਡਨ ਉਦਾਰਵਾਦੀ ਦੂਜੀ ਸਭਾ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਧੜੇ ਰਾਤ ਅਤੇ ਦਿਨ ਵਾਂਗ ਇਕ ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਫਾਤਿਮਾ ਦੇ ਤਿੰਨ ਰਹੱਸਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਯੁੱਧ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਥਾਰਥ ਅਭਿਵਿਆਕਤੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸਭਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਵਰਗ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਇਅਸ IX ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਪ੍ਰਾਥਮਿਕਤਾ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਦੇ “ਚਿੱਟਾ ਪੋਪ,” ਕਦੇ “ਚੰਗਾ ਪੋਪ,” ਜਾਂ “ਚੰਗਾ ਬਿਸ਼ਪ” ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਵਰਗ ਦੀ, ਜੋ ਵੈਟੀਕਨ II ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ “ਕਾਲਾ ਪੋਪ,” ਜਾਂ “ਮੰਦਾ ਪੋਪ,” ਜਾਂ “ਮੰਦਾ ਬਿਸ਼ਪ” ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਧਾਰਣਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਤਦ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁਰਤਗਾਲ ਦੇ ਫਾਤਿਮਾ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਫਾਤਿਮਾ ਦੇ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇ ਧਾਮ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਅੰਦਰ ਦਾਖਲ ਹੁੰਦੇ ਸਮੇਂ, ਪੈਦਲ ਰਸਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਕਾਲੇ ਪੋਪ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਿੱਟੇ ਪੋਪ ਦੀ।

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵਿਰਾਸਤ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਹ ਬਣਨਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਹਿਟਲਰ ਦਾ ਪੋਪ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਧੁਨਿਕਤਾਵਾਦ (ਦੱਖਣ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਸਰਵੋਚਤਾ (ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ) ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਨਾਲ ਗੂੰਥੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਸ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਲੇਖਕ ਇੱਕ ਸੁਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਕੈਥੋਲਿਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਪੁਸਤਕ ਲਿਖਣ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਉਦੇਸ਼ ਇਸ ਦਾਅਵੇ ਉੱਤੇ ਰੌਸ਼ਨੀ ਪਾਉਣਾ ਸੀ ਕਿ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਰਾਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੋਪ ਨੇ ਹਿਟਲਰ, ਨਾਜ਼ੀਆਂ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਾਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੋਲੋਕਾਸਟ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ਭਾਗੀਤਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕੌਰਨਵੈੱਲ ਪਾਇਅਸ ਬਾਰਹਵੇਂ ਦੇ ਦਾਦੇ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੈਟੀਕਨ ਪਹਿਲੀ ਕੌਂਸਲ ਨੂੰ ਸੰਚਾਲਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਸੀ, ਤਦ ਦੱਖਣ ਅਤੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕਿਰਿਆਨਵਿਤ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ “ਰਿਪਬਲਿਕਨਵਾਦ” ਦੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਇਟਲੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ, ਤਦ ਲਗਭਗ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ ਇਟਾਲੀਅਨਾਂ ਨੇ ਪਾਇਅਸ ਨੌਵੇਂ ਨੂੰ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਸਿਰਫ਼ ਉਹੀ ਇਕ ਸੌ ਦੱਸ ਏਕੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਵੈਟੀਕਨ ਸਿਟੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

ਉਹ ਵੈਟਿਕਨ ਵਾਪਸ ਮੁੜ ਸਕਿਆ, ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਫੌਜਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਅਤੇ ਰੌਥਸਚਾਈਲਡਾਂ—ਬਦਨਾਮ ਯਹੂਦੀ ਬੈਂਕਰਾਂ—ਤੋਂ ਲਏ ਗਏ ਕਰਜ਼ੇ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਹੀ। ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਹੋਲੋਕਾਸਟ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸਾਠਗਾਂਠ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਲਈ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਲੀਬੀਕਰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਯੂਰਪ ਦੇ ਰਵੱਈਏ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਮੂਲਭੂਤ ਸਮਝ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਇਹ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦੀ-ਵਿਰੋਧ ਅਤੇ ਨਸਲਵਾਦ ਦੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਵੱਈਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਯਹੂਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਹਿਟਲਰ ਦੀ ਘ੍ਰਿਣਾ ਨਸਲਵਾਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਿਟਲਰ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖੀ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਹੇਠਲੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਜੋਂ ਵੇਖਦਾ ਸੀ, ਜਦਕਿ ਯਹੂਦੀ-ਵਿਰੋਧ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਇਸ ਕਾਰਣ ਘ੍ਰਿਣਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਚਾਹੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਇਕੋ ਹੀ ਗੱਲ ਹਨ, ਜਾਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਭੇਦ ਹੈ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਦੁਰਵਸਥਾ ਦੀ ਹਕੀਕਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣਾ ਯੋਗ ਹੈ।

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਅੱਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਜੇ “ghetto” ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤਰੇ ਲੋਕ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਗਰੀਬ ਅਤੇ ਜਰਝਰ ਹਿੱਸੇ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਹੈ। ਪਰ “ghetto” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮੂਲ ਅਰਥ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਸੀ—ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਵੇਨਿਸ, ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ—ਜਿੱਥੇ ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪਹਿਲਾ ghetto 1516 ਵਿੱਚ ਵੇਨਿਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਵੇਨਿਸ ਗਣਰਾਜ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਖੇਤਰ ਤੱਕ ਸੀਮਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ “geto nuovo” (new foundry) ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ghetto ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

ਮੱਧ ਯੁੱਗਾਂ ਦੌਰਾਨ ਯੂਰਪ ਵਿੱਚ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਸੰਬੰਧੀ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜੇ ਪੇਸ਼ੇ ਅਪਣਾ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਯਹੂਦੀ-ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਇਸ ਧਾਰਣਾ ਨਾਲ ਸੀ ਕਿ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਸਭ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮਾਂ ਕਰਕੇ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈਆਂ ਸਨ।

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

ਮੱਧ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਸਥਾਪਿਤ ਪਰੰਪਰਾ ਸੀ ਕਿ ਖ੍ਰਿਸਤੀ ਨਾ ਤਾਂ ਪੈਸਾ ਉਧਾਰ ਦੇ ਸਕਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਧਾਰ ਉੱਤੇ ਸੂਦ ਲੈ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਯਹੂਦੀ ਇਸ ਪਾਬੰਦੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੈਸਾ ਉਧਾਰ ਦੇਣਾ ਉਹਨਾਂ ਪੇਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣ ਗਿਆ ਜੋ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ। ਰੌਥਸਚਾਈਲਡ ਪਰਿਵਾਰ ਵਰਗੇ ਯਹੂਦੀ ਬੈਂਕਰ, ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹੜੇ ਪੇਸ਼ੇ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਸੀ, ਮੁਦਰਾ-ਬਦਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪਾਇਅਸ ਨੌਵਾਂ ਨੂੰ ਵੈਟੀਕਨ ਵਾਪਸ ਜਾਣ ਲਈ ਧਨ ਦੀ ਲੋੜ ਪਈ, ਤਾਂ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਉੱਤੇ ਹੁਣ ਹੋਰ ਰਾਜ ਨਾ ਕਰ ਸਕਣ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਖਿਝ ਇਸ ਲੋੜ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੱਧ ਗਈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਧਨ ਲਈ ਯਹੂਦੀਆਂ ਵੱਲ ਰੁਝਾਣਾ ਪਿਆ।

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

ਰੋਮ ਤੋਂ ਕੱਢੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਾਇਅਸ IX ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਬਾਰੇ ਦੋ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਦੋ ਧੜੇ ਉਹ ਸਨ: ਇੱਕ ਉਹ ਜੋ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਸਨ ਕਿ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਭੋਗ ਰਹੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦੇ ਉਹ ਹਕਦਾਰ ਹਨ; ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਉਹ ਜੋ ਯਹੂਦੀਆਂ ਪ੍ਰਤੀ ਕੁਝ ਦਇਆ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਵੱਲ ਝੁਕਾਅ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਪਾਇਅਸ IX ਕੱਢੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੈਟੀਕਨ ਵਾਪਸ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਦਇਆ ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਨਿਰਬਾਸਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸਾਈ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਕਦੇ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਨਾ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਨਿਰਬਾਸਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਘੇੱਟੋ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਾਪਸੀ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਘੇੱਟੋ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵਿੱਤੀ ਹਾਨੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰ ਲਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ।

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

ਪੋਪ ਪਾਇਅਸ IX ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮਾਰਕਾਂਤੋਨਿਓ ਪਾਚੇੱਲੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਿਟਲਰ ਦੇ ਪੋਪ ਦਾ ਦਾਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਕ ਵਕੀਲ ਸੀ ਜੋ ਵਕੀਲਾਂ ਦੇ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਉਸੇ ਅਭਿਜਾਤ ਵਰਗ ਦੇ ਵਕੀਲਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੋਤਾ ਵੀ, ਜੋ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹਿਟਲਰ ਦਾ ਪੋਪ ਬਣਿਆ। ਪੁਸਤਕ ਜਦੋਂ ਯੂਜੇਨਿਓ ਪਾਚੇੱਲੀ ਦੇ ਦਾਦੇ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਪਨ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਤਦੋਂ ਉਹ ਉਸ ਅਹੁਦੇ ਦੀ ਚਰਚਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਾਚੇੱਲੀ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਵਕੀਲ ਵਜੋਂ, ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਅਭਿਜਾਤ ਵਕੀਲਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਪਰੰਪਰਾ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਐਸੇ ਵਿਭਾਗ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਲਈ ਚੁਣਿਆ ਗਿਆ ਜੋ ਸੰਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਗਿਆਤਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੋਂਕੋਰਡ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 1901 ਵਿੱਚ ਪਾਚੇੱਲੀ ਨੂੰ ਪਾਪਲ ਸੈਕ੍ਰੇਟੇਰੀਅਟ ਆਫ ਸਟੇਟ ਦੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

ਪਾਚੈੱਲੀ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਲਈ ਦੂਤ ਬਣ ਗਿਆ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਪਾਚੈੱਲੀ ਉਹ ਕਾਨੂੰਨੀ ਸੰਪਰਕ-ਬਿੰਦੂ ਬਣਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਪਾਪਾਸੀ ਨਾਲ ਵਿਵਚਾਰਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। 1903 ਵਿੱਚ, ਪਾਇਅਸ X ਨੂੰ ਪੋਪ ਵਜੋਂ ਮੁਕਟ ਧਾਰਾਇਆ ਗਿਆ। ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਸ ਨੇ ਉਸ “ਬੌਧਿਕ ਵਿਸ਼” ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਨੇ “ਸਾਪੇਖਵਾਦ ਅਤੇ ਸੰਦੇਹਵਾਦ” ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਪਾਇਅਸ X ਦੇ “ਆਧੁਨਿਕਤਾਵਾਦ” ਦੇ ਉਨਮੂਲਨ ਦੇ ਯਤਨ ਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਉਮਬੇਰਤੋ ਬੇਨੀਨੀ ਸੀ, ਜੋ ਪਾਚੈੱਲੀ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸੇ ਦਫ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਬੇਨੀਨੀ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਿਸ਼ਵ-ਪੱਧਰੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਸਮੂਹ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਅਜੇਹੇ ਮਨੁੱਖ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ, “ਇਤਿਹਾਸ ਕੇਵਲ ਉਲਟੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਕ ਲਗਾਤਾਰ ਨਿਰਾਸ਼ਾਜਨਕ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਿਸਮ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਇਲਾਜ ਹੈ: ਇਨਕਵਿਜ਼ੀਸ਼ਨ!” ਬੇਨੀਨੀ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਜੋ ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਤੋਂ ਆਏ ਵਿਚਾਰਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

ਰਸਮੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਬੇਨਿਨੀ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਲਈ ਪ੍ਰਚਾਰ ਮੰਤ੍ਰਾਲਾ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਗੈਰ-ਰਸਮੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਜਾਸੂਸੀ ਜਾਲ ਵੀ ਚਲਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਇਸ ਲਈ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਐਸੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਸਕੇ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਮਾਡਰਨਿਜ਼ਮ” ਨਾਲ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਸਮ ਦੀ ਹਮਦਰਦੀ ਹੋਵੇ, ਜੋ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ 1910 ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੇ ਕੰਮ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਇੱਕ ਐਸਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਨੇ ਪਾਪਾਈ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਕਰਮਚਾਰੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਪਥ ਖਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਐਂਟੀਮਾਡਰਨਿਸਟ ਸ਼ਪਥ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਜੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੈ। ਵੈਟਿਕਨ ਵਿੱਚ ਨਿਯੁਕਤ ਹੋਣ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾਡਰਨਿਸਟ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨਾਲ ਘ੍ਰਿਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ਪਥ ਖਾਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੱਜ ਅਸੀਂ ਕਮਿਊਨਿਸਟ ਵਿਚਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ।

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

ਕ੍ਰੋਨਵੈੱਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੰਖੇਪ ਵਿੱਚ, ਅੱਗੇਲੇ ਫਲਾਈਲੀਫ਼ ਉੱਤੇ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, “ਸਦੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਹਾਕੇ ਵਿੱਚ, ਵੈਟੀਕਨ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤਿਭਾਸ਼ਾਲੀ ਨੌਜਵਾਨ ਵਕੀਲ ਵਜੋਂ, ਪਾਚੇੱਲੀ ਨੇ ਪੋਪਾਈ ਤਾਕਤ ਦੀ ਅਦ੍ਵਿਤੀਯ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ; 1920 ਦੇ ਦਹਾਕੇ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤਾ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਲਈ ਚਾਲਾਕੀ ਅਤੇ ਧਮਕੀ-ਧੌਂਸ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲਿਆ। 1933 ਵਿੱਚ, ਹਿਟਲਰ ਉਸ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਵਾਰਤਾਕਾਰ ਸਾਥੀ ਬਣ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕੌਂਕੋਰਡਾਟ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਚਰਚ ਨੂੰ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਸੰਬੰਧੀ ਲਾਭ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ, ਇਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਾਜਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਾਰਵਾਈ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਣਾ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਰੋਮ ਵੱਲੋਂ ਥੋਪੀ ਗਈ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕੈਥੋਲਿਕਤਾ ਦੀ ਇਹ ‘ਸਵੈਛਿਕ’ ਤਖ਼ਤ-ਤਿਆਗੀ ਨਾਜ਼ੀਵਾਦ ਦੇ ਉਭਾਰ ਨੂੰ ਸੁਗਮ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ।

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

14 ਜੁਲਾਈ, 1933 ਨੂੰ ਹੋਈ ਮੰਤਰੀ ਮੰਡਲ ਦੀ ਇਕ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਡੋਲਫ਼ ਹਿਟਲਰ ਨੇ ਉਸੇ ਮਹੀਨੇ ਆਪਣਾ ਇਹ ਮਤ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਕਿ ਨਾਜ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਪਾਚੇੱਲੀ ਦੁਆਰਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਨਕੋਰਡਾਟ ਨੇ ਜਰਮਨੀ ਲਈ “ਭਰੋਸੇ ਦਾ ਇੱਕ ਖੇਤਰ…. ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਵਿਕਸਤ ਹੋ ਰਹੇ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿੱਚ” ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ।

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

ਕੌਰਨਵੈੱਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਕੈਥੋਲਿਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਚੰਗੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਨਾ ਮਿਲੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸਬੂਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਪਾਚੈੱਲੀ ਹੀ ਮੁੱਖ ਕਾਰਣ ਸੀ ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਹਿਟਲਰ ਸੱਤਾ ਤੱਕ ਉੱਠ ਸਕਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਰਮਨੀ ਵਿੱਚ ਕੈਥੋਲਿਕਾਂ ਦੀ ਬਹੁਸੰਖਿਆ ਸੀ। ਪਾਚੈੱਲੀ ਨੇ ਐਸਾ ਸਮਝੌਤਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ 1933 ਤੋਂ ਆਗੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਗ੍ਰਹਿ, ਕੈਥੋਲਿਕ ਖ਼ਬਰ ਏਜੰਸੀਆਂ ਅਤੇ ਕੈਥੋਲਿਕ ਸਕੂਲਾਂ ਨੂੰ ਹਿਟਲਰ ਦੀ ਦਿਸ਼ਾ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਪਾਚੈੱਲੀ ਦੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਯਹੂਦੀ-ਵਿਰੋਧੀ ਰੁਝਾਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਪੋਪ ਬਣਿਆ। ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਆਧਾਰ ‘ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਰੋਤਾਂ ਤੋਂ ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਤਿੰਨ ਗੱਲਾਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

ਪਹਿਲਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਯੁੱਧ ਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਵਿਰੋਧੀ ਕੈਥੋਲਿਕਤਾ ਅਤੇ ਨਾਸ਼ਤਿਕਤਾ ਹਨ, ਪੋਪ ਕਮਿਊਨਿਜ਼ਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਬਿੰਦੂ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੋਪ ਨੇ ਦੂਜੇ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਦੌਰਾਨ ਨਾਸ਼ਤਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਾਜ਼ੀਵਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਸੈਨਾ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਪੋਪ ਨੇ 1989 ਵਿੱਚ ਯੂਐਸਐਸਆਰ ਦੀ ਨਾਸ਼ਤਿਕਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਸੈਨਾ ਵਜੋਂ ਵਰਤਿਆ। ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਫਾਤਿਮਾ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਅਚਰਜ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸ਼ੈਤਾਨੀ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਅੰਦਰੂਨੀ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਰੰਚਨਾ ਦੀ ਵੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

ਦਾਨੀਏਲ 11 ਦੀਆਂ ਆਇਤਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਰਾਫੀਆ ਦਾ ਸਰਹੱਦੀ ਯੁੱਧ, ਉਸ ਸਰਹੱਦੀ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਵਰਤਮਾਨ ਵਿੱਚ ਯੂਕਰੇਨ ਵਿੱਚ ਖੇਡਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਯੁੱਧ ਇੱਕ ਤੱਤਾ ਯੁੱਧ ਸੀ; ਦੂਜਾ, ਦੂਜਾ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਯੁੱਧ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜਾਂ ਮਾਰੂ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ। ਰਾਫੀਆ ਇਸ ਸਰਹੱਦੀ ਯੁੱਧ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਅਤੇ ਦੱਖਣ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਯੁੱਧ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਨਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ, ਤੀਰੁਸ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਭੁੱਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਯਿਜ਼ਬਲ ਸਮਾਰਿਆ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਹੈਰੋਦਿਆਸ ਨੇ ਹੈਰੋਦ ਦੇ ਜਨਮਦਿਨ ਦੇ ਭੋਜ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਵਰਤਮਾਨ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਬਾਰੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਸਾਕ੍ਹੀਆਂ ਇਹ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਪਿੱਛੇ ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਡੋਰਾਂ ਖਿੱਚ ਰਹੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੱਤੇ ਯੁੱਧ, ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਯੁੱਧ ਅਤੇ ਠੰਢੇ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਭੁੱਲੇ ਹੋਏ ਹੋਣ ਦੌਰਾਨ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅੰਜਾਮ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

ਰੂਸ ਦੱਖਣ ਦਾ ਰਾਜਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਇੱਕ ਸਰਹੱਦੀ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਵਿੱਤੀ ਪੂਰਤੀ ਪੱਛਮੀ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਗਲੋਬਲਿਸਟਾਂ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਡੈਮੋਕ੍ਰੈਟਾਂ ਅਤੇ RINO (ਕੇਵਲ ਨਾਮ ਦੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ) ਰਿਪਬਲਿਕਨਾਂ ਦੁਆਰਾ। ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਸੈਨਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਗਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਸੈਨਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਆਰਥਿਕ ਸਮਰੱਥਾ ਹਨ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਯੂਕਰੇਨ ਵਿੱਚ ਉਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ 1989 ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਸੀ—ਰੂਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪੋਪ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨਾ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮੌਜੂਦ ਉਹ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਸੈਨਾ, ਜੋ ਯੂਕਰੇਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਨਾਜ਼ੀ ਸਮਰਥਕਾਂ ਨਾਲ ਇਤਨੀ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਕਿ ਮੁੱਖਧਾਰਾ ਮੀਡੀਆ ਵੀ ਇਸ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਰੋਮ ਹੁਣ ਰੂਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹੀ ਪ੍ਰਾਕਸੀ ਫੌਜਾਂ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਗਰਮ ਯੁੱਧ, ਜੋ ਦੂਜਾ ਵਿਸ਼ਵ ਯੁੱਧ ਸੀ, ਅਤੇ 1989 ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਆਂ ਸਨ। ਇਹ ਪੁਸਤਕ ਪੜ੍ਹੋ: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

We will continue this study in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> “ਇਸੇ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਿਯ ਯੂਹੰਨਾ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਖੋਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰਕਰਤਾ ਦੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀ ਰੁਚੀ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲ ਦਾ ਭਰੋਸਾ ਇਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ‘ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ’ ਵਿਖਾਇਆ, ਜੋ ਦੀਵਟਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਟਹਿਲਦਾ ਫਿਰਦਾ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨਾਲ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਆਖ਼ਰੀ ਮਹਾਨ ਸੰਘਰਸ਼ ਵਿਖਾਏ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਵੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਦਰਿੰਦੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਨਾਲ ਘਾਤਕ ਟਕਰਾਅ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਮੌਤ ਦੇ ਭੈ ਹੇਠ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਵੇਖੀ। ਪਰ ਯੁੱਧ ਦੇ ਧੂੰਏਂ ਅਤੇ ਕੋਲਾਹਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਦੇਖਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਸਿਓਨ ਪਰਬਤ ਉੱਤੇ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਜਥੇ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਛਾਪ ਦੀ ਥਾਂ ‘ਪਿਤਾ ਦਾ ਨਾਮ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ’ ਸੀ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ‘ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਛਾਪ ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਕੱਚ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਬੀਣਾਂ ਫੜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ’ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਮੇਮਨੇ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਸਨ।”

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> “ਇਹ ਪਾਠ ਸਾਡੇ ਲਾਭ ਲਈ ਹਨ। ਸਾਨੂੰ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉੱਤੇ ਅਡੋਲ ਰੱਖਣਾ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਡੇ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਹਮਣੇ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਹੈ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰੇਗਾ। ਜ਼ੈਤੂਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਨਿਆਇਆਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣੇ ਸਨ: ‘ਤੁਸੀਂ ਯੁੱਧਾਂ ਅਤੇ ਯੁੱਧਾਂ ਦੀਆਂ ਅਫਵਾਹਾਂ ਸੁਣੋਗੇ।’ ‘ਕੌਮ ਕੌਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਰਾਜ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠੇਗਾ; ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਕਾਲ, ਮਹਾਮਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਭੂਚਾਲ ਹੋਣਗੇ। ਇਹ ਸਭ ਦੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹਨ।’ ਜਦਕਿ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਸਮੇਂ ਅੰਸ਼ਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੋਰ ਵੀ ਸਿੱਧੀ ਲਾਗੂਤਾ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਹੈ।”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> “ਅਸੀਂ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਡੇਹਲੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹਾਂ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ। ਪ੍ਰਭੂ ਬੂਹੇ ਉੱਤੇ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਸਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਮਾਂ ਖੁਲ੍ਹਣ ਵਾਲਾ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਜੀਊਂਦੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਬੇਹੱਦ ਗੰਭੀਰ ਰੁਚੀ ਦਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਬੀਤੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਮੁੜ ਜੀ ਉੱਠਣਗੇ; ਨਵੇਂ ਵਿਵਾਦ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਜੋ ਸਾਡੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਘਟਿਤ ਹੋਣੇ ਹਨ, ਅਜੇ ਤੱਕ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੋਚੇ ਗਏ। ਸ਼ੈਤਾਨ ਮਨੁੱਖੀ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਕਾਨੂੰਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਸੰਕਟ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।”

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਮਹਾਨ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ। ਯਸਾਯਾਹ, ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸੁਰਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਘਟ ਰਹੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਕਿੰਨਾ ਨੇੜੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਕਿੰਨੀ ਮਹਾਨ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਸ਼ਾਸਕ ਦੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਸੁਰਗ ਦੀ ਮਹਿਮਾ-ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੀ ਅਧੀਨ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵੀ।” Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles