Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-Seven

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਾਵੰਜਾ

Unraveling the Prophetic Symbolism of Cyrus in the Book of Daniel

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਥ ਦਾ ਉਦਘਾਟਨ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 25, 2024

Formats

PDF
Word

In verse one, of chapter ten, we are informed that it was the third year of Cyrus, but in chapter one, we are informed that Daniel only lived, or continued until the first year of Cyrus.

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕੁਰਸ ਦਾ ਤੀਜਾ ਸਾਲ ਸੀ, ਪਰ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਕੇਵਲ ਕੁਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਾਂ ਕਾਇਮ ਰਿਹਾ।

> And Daniel continued even unto the first year of king Cyrus. Daniel 1:21.

> ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਰਾਜਾ ਕੁਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰ੍ਹੇ ਤੱਕ ਰਿਹਾ। ਦਾਨੀਏਲ 1:21.

For two years Cyrus had essentially co-ruled with Darius the Mede, thus it was his third year, but it was also his first year.

ਦੋ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕੁਰਸ ਨੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਦਾਰਿਯੁਸ ਮਾਦੀ ਦੇ ਨਾਲ ਸਹਿ-ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਤੀਜਾ ਵਰ੍ਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਰ੍ਹਾ ਵੀ ਸੀ।

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. Daniel 10:1.

> ਫਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁਰਸ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੇਲਟਸ਼ੱਸਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਮਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਝ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਈ। ਦਾਨੀਏਲ 10:1।

Prophetically Cyrus is introduced in Daniel’s first and last visions. Daniel chapter one, as already set forth in prior articles, represents the first angel of Revelation chapter fourteen. When the first angel is identified in prophecy it possesses all the prophetic characteristics of all three angels of Revelation fourteen. The three steps of the everlasting gospel represented in the first angel, are “fear God,” “give Him glory,” for “the hour of His judgment is come.”

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੂਰਸ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਕਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕਯ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਤਿੰਨਾਂ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਸਭ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਪੜਾਅ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਇਹ ਹਨ: “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਡਰੋ,” “ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰੋ,” ਕਿਉਂਕਿ “ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ।”

Because Daniel and the three worthies “feared God,” they chose to reject the diet of Babylon, and remain vegetarians. In the visual test that followed, Daniel and the three worthies “glorified God” in their healthy appearance in contrast with those who ate the Babylonian diet. After three years, the “hour of judgment” arrived when Nebuchadnezzar tested them and found them to be ten times wiser than all the Babylonian wise men.

ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨਿਆ,” ਇਸ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਬਲ ਦੇ ਭੋਜਨ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਾਕਾਹਾਰੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਗੋਚਰ ਪਰਖ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਯੋਗ ਸਾਥੀ ਆਪਣੇ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰੂਪ ਰਾਹੀਂ—ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਬਲ ਦਾ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ ਸੀ—“ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕੀਤੀ।” ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਬਾਅਦ “ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੜੀ” ਆ ਪਹੁੰਚੀ, ਜਦੋਂ ਨਬੂਕਦਨੱਸਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨਾਲੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਇਆ।

The three steps of the everlasting gospel are also represented in the final chapter of Daniel as the process whereby the increase of knowledge purifies, makes white and tries those who are held accountable to the light that is unsealed at the time of the end. In the first chapter of Daniel as in the last, the three steps of the first angel, which includes all three angels, is identified. Because chapter one is the everlasting gospel of the first angel, chapter two of Daniel represents the second angel of Revelation fourteen, where the test of the image of the beast or the image of Christ is represented, as it was in the second test in the three steps of chapter one.

ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਗਿਆਨ ਦੀ ਵਾਧੂਤਾ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਚਿੱਟਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਖਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੋਲ੍ਹੇ ਗਏ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅੰਤਿਮ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਦੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨੇ ਹੀ ਦੂਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ, ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਹਿਲਾ ਅਧਿਆਇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਦੂਜਾ ਅਧਿਆਇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਚੌਦਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਜਾਨਵਰ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਜਾਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੀ ਪਰਖ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਇਹ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚ ਦੂਜੀ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।

Because chapters one and two of Daniel represent the first and second angels of Revelation fourteen, chapter three and the test on the Plain of Dura, represents the third angel’s message, with its warning to not receive the mark of the beast. In chapter one of Daniel, Cyrus’ first year is mentioned, and in chapter ten, which is Daniel’s last vision, Cyrus is represented by his third year, but we know that third year is his first year, for Daniel only continued until the first year of Cyrus.

ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਅਤੇ ਦੂਜੀਆਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਤੀਜਾ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਦੂਰਾ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦੀ ਉਸ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸਮੇਤ ਕਿ ਦਰਿੰਦੇ ਦੀ ਮੋਹਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਕੁਰਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਵਰ੍ਹੇਗੰਢ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਕੁਰਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਤੀਜੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੀਜਾ ਵਰ੍ਹਾ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਹੀ ਵਰ੍ਹਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਕੇਵਲ ਕੁਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਤੱਕ ਹੀ ਜੀਊਂਦਾ ਰਿਹਾ।

Cyrus is therefore a symbol of a first year that contains three years. He is a symbol of the first angel’s message. Cyrus’ first year is mentioned in the last verse of Daniel’s first vision, and then again in the first verse of Daniel’s last vision. It is important to recognize the prophetic symbolism of Cyrus, and we are first identifying that he represents the first angel’s message. This can be prophetically ascertained by the fact that Daniel identifies his third year, as his first, but more importantly it is identified by the first decree which he proclaimed.

ਇਸ ਲਈ, ਕੁਰਸ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ। ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਕੁਰਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਦਾ ਉਲੇਖ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਆਖਰੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਕੁਰਸ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਉਸਦੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਹ ਗੱਲ ਉਸ ਪਹਿਲੇ ਫਰਮਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ।

The struggle that Gabriel was having with the kings of Persia in chapter ten, was in regard to bringing Cyrus to the point where he would follow through and proclaim the first of three decrees, which would allow the Jews to return and rebuild Jerusalem and the temple. The third decree would mark the beginning of the twenty-three hundred year prophecy, which ended when the third angel arrived on October 22, 1844. The third decree represented the third angel, and therefore the first decree of Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798. Cyrus represents the first angel, and for this reason, in the book of Daniel his first year represented three years.

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਬਰਿਯੇਲ ਦਾ ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨਾਲ ਜੋ ਸੰਘਰਸ਼ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਸੀ ਕਿ ਕੁਰੁਸ ਉਸ ਮੌਕੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਅੱਗੇ ਵੱਧ ਕੇ ਤਿੰਨ ਫਰਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਕਰੇ, ਜੋ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦੇ। ਤੀਜਾ ਫਰਮਾਨ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਤੀਜਾ ਦੂਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਤੀਜਾ ਫਰਮਾਨ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਕੁਰੁਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਰਮਾਨ 1798 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕੁਰੁਸ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਾਰਨ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਸਾਲ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਸੀ।

Cyrus therefore represents the “time of the end,” for it was when the first angel (Cyrus), arrived in 1798, that the “time of the end” arrived and the book of Daniel was unsealed. The name Cyrus is believed to be derived from the Old Persian word “Kūruš,” which means “sun,” combined with the Elamite word “kursh,” meaning “throne,” indicating a connection to royal authority or kingship. Isaiah addresses these characteristics of Cyrus as well.

ਇਸ ਲਈ ਕੁਰਸ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ (ਕੁਰਸ) 1798 ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਤਦੋਂ ਹੀ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ। ਇਹ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੁਰਸ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਫ਼ਾਰਸੀ ਸ਼ਬਦ “Kūruš” ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਸੂਰਜ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਐਲਾਮੀ ਸ਼ਬਦ “kursh,” ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਸਿੰਹਾਸਨ” ਹੈ, ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਜਸੀ ਅਧਿਕਾਰ ਜਾਂ ਰਾਜਪਦ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਵੀ ਕੁਰਸ ਦੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> That saith of Cyrus, He is my shepherd, and shall perform all my pleasure: even saying to Jerusalem, Thou shalt be built; and to the temple, Thy foundation shall be laid. Thus saith the Lord to his anointed, to Cyrus, whose right hand I have holden, to subdue nations before him; and I will loose the loins of kings, to open before him the two leaved gates; and the gates shall not be shut; I will go before thee, and make the crooked places straight: I will break in pieces the gates of brass, and cut in sunder the bars of iron: And I will give thee the treasures of darkness, and hidden riches of secret places, that thou mayest know that I, the Lord, which call thee by thy name, am the God of Israel. For Jacob my servant’s sake, and Israel mine elect, I have even called thee by thy name: I have surnamed thee, though thou hast not known me. I am the Lord, and there is none else, there is no God beside me: I girded thee, though thou hast not known me: That they may know from the rising of the sun, and from the west, that there is none beside me. I am the Lord, and there is none else. Isaiah 44:28–45:6.

> ਜੋ ਕੁਰਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੇਰਾ ਚਰਵਾਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੀ ਸਾਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰੇਗਾ; ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਇਹ ਵੀ ਆਖਦਾ ਹੋਇਆ, ਤੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਈ ਜਾਵੀਂਗੀ; ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ, ਤੇਰੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਯਹੋਵਾਹ ਆਪਣੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ, ਅਰਥਾਤ ਕੁਰਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਮੈਂ ਫੜਿਆ ਹੈ, ਨੂੰ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਕੌਮਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਰਾਂ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਕਮਰ ਢਿੱਲੀ ਕਰਾਂਗਾ, ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਦੋ-ਪੱਟੀ ਫਾਟਕ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ; ਅਤੇ ਫਾਟਕ ਬੰਦ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਅੱਗੇ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਟੇਢੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਂ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਫਾਟਕ ਟੁਕੜੇ ਟੁਕੜੇ ਕਰਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਲੋਹੇ ਦੀਆਂ ਸਲਾਖਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ ਕੱਟ ਸੁੱਟਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਜਾਣ ਲਏਂ ਕਿ ਮੈਂ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਹਾਂ, ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਂਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਹੀ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਾਂ। ਆਪਣੇ ਦਾਸ ਯਾਕੂਬ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਪਨਾਮ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਮਰ ਕੱਸਾਈ, ਭਾਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ; ਤਾਂ ਜੋ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਨ ਵਾਲੀ ਦਿਸ਼ਾ ਤੋਂ ਅਤੇ ਪੱਛਮ ਤੋਂ ਲੋਕ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਮੈਂ ਹੀ ਯਹੋਵਾਹ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਯਸਾਯਾਹ 44:28–45:6.

Cyrus typified Christ, for he was the Lord’s “anointed” and was called God’s “shepherd,” who builds Jerusalem and lays the foundation of the temple. He is the one involved with the opening of the closed gates, as Christ is He who opens and no man shuts, and shuts and no man opens. And Cyrus is given “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Cyrus fulfills several waymarks upon the line of reformatory movements.

ਕਿਰੁਸ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ “ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ” ਸੀ ਅਤੇ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ “ਚਰਵਾਹਾ” ਕਹਾਇਆ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਬਣਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੀਂਹ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਬੰਦ ਫਾਟਕਾਂ ਦੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਅਤੇ ਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਨਹੀਂ। ਅਤੇ ਕਰਿਰੁਸ ਨੂੰ “ਅੰਧਕਾਰ ਦੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਦੌਲਤਾਂ” ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਰੁਸ ਸੁਧਾਰਕ ਆੰਦੋਲਨਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਕਈ ਪਹਿਚਾਨ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।

He marks the time of the end, when the first angel arrives, when the book of Daniel is unsealed and there is then an increase of knowledge that comes from “the treasures of darkness, and hidden riches of secret places.” Those “treasures of darkness, and hidden riches of secret places,” make up the “foundation” that is “built,” and the “temple,” that is to be “laid”. Christ, who was typified by Cyrus, is the Lord’s “anointed,” as Christ was anointed at His baptism. Cyrus is therefore not only the arrival of the first angel, he is also the second angel that empowers the first angel when it descends, as the Holy Spirit descended when Christ was anointed. On October 22, 1844 Christ opened the door or “gate” into the Most Holy Place, which was a gate that had been shut. Cyrus also marks the arrival of the third angel.

ਉਹ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—ਜਦ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਧਨਾਂ” ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ “ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਧਨ” ਉਸ “ਨੀਹ” ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ “ਬਣਾਈ” ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ “ਮੰਦਰ” ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ “ਰੱਖਿਆ” ਜਾਣਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਕੁਰਸ ਸੀ, ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ “ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ” ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਕੁਰਸ ਕੇਵਲ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਆਗਮਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਦੂਜਾ ਦੂਤ ਵੀ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਉਤਰਣ ਵੇਲੇ ਸਮਰੱਥ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਤਰੀ ਸੀ ਜਦ ਮਸੀਹ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਹੋਇਆ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਜਾਂ “ਫਾਟਕ” ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਫਾਟਕ ਸੀ ਜੋ ਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੁਰਸ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

Cyrus is the first angel, and the first angel possesses all the elements of all three angels. Cyrus is the time of the end in 1798, when the first angel arrived. Cyrus represents August 11, 1840 when the message of the first angel was empowered (anointed). He represents the work of laying the foundations, as represented by the production of the 1843 chart in May of 1842. He represents the building of the temple, as the two classes were separated at the first disappointment on April 19, 1844, and he represents the second separation at the great disappointment of October 22, 1844.

ਕੁਰੁਸ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨਾਂ ਹੀ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੱਤ ਮੌਜੂਦ ਹਨ। ਕੁਰੁਸ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲਾ ਦੂਤ ਆਇਆ। ਕੁਰੁਸ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਰਥਿਤ (ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ) ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੀਂਹਾਂ ਰੱਖਣ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਈ 1842 ਵਿੱਚ 1843 ਦੇ ਚਾਰਟ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਦੋ ਵਰਗ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਹੋਈ ਦੂਜੀ ਵੰਡ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

All the waymarks of the reform movement of the Millerites were typified by Cyrus, and therefore those waymarks are also typifying the waymarks of the movement of the one hundred and forty-four thousand. The Millerite movement was preceded by the signs which Christ identified would precede the history of the Millerites.

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸੁਧਾਰ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਕੁਰਸ ਦੇ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਆਏ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣਗੇ।

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਢੰਗ ਅਤੇ ਉਦੇਸ਼ ਦੀ ਹੀ ਪੇਸ਼ਗੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਅਜੇਹੇ ਨਿਸ਼ਾਨ ਵੀ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਮਨੁੱਖ ਜਾਣ ਸਕਣ ਕਿ ਉਹ ਸਮਾਂ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਸੂਰਜ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਾਨ ਹੋਣਗੇ।’ Luke 21:25. ‘ਸੂਰਜ ਹਨੇਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਤਾਰੇ ਡਿੱਗ ਪੈਣਗੇ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਹਨ ਉਹ ਹਿਲਾਈਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਵੇਖਣਗੇ।’ Mark 13:24–26. ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਕਰਤਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ: ‘ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਭੂਚਾਲ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਲਾਂ ਦੇ ਟਾਟ ਵਾਂਗ ਕਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਦ ਲਹੂ ਵਰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ।’ Revelation 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded.” The Great Controversy, 304.

> “ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਉੱਨੀਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ 1755 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਿਆਨਕ ਭੂਚਾਲ ਆਇਆ ਜੋ ਕਦੇ ਵੀ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।” The Great Controversy, 304.

The signs which announced the Second Coming began shortly before 1798, in 1755. 1798 was the conclusion of the captivity of spiritual Israel in spiritual Babylon, which Sister White teaches was typified by the literal captivity of literal Israel in literal Babylon, that concluded at the end of the seventy years of captivity, when Cyrus entered through the open gates and took Babylon, and slew Belshazzar.

ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਜੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, 1798 ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ, 1755 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈਆਂ। 1798 ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦਾ ਅੰਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਕੁਰਸ ਨੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਫਾਟਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।

> “Today the church of God is free to carry forward to completion the divine plan for the salvation of a lost race. For many centuries God’s people suffered a restriction of their liberties. The preaching of the gospel in its purity was prohibited, and the severest of penalties were visited upon those who dared disobey the mandates of men. As a consequence, the Lord’s great moral vineyard was almost wholly unoccupied. The people were deprived of the light of God’s word. The darkness of error and superstition threatened to blot out a knowledge of true religion. God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “ਅੱਜ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਗੁੰਮਰਾਹ ਹੋਈ ਮਨੁੱਖ-ਜਾਤੀ ਦੇ ਉੱਧਾਰ ਲਈ ਬਣਾਈ ਗਈ ਦਿਵਿਆ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਅੱਗੇ ਵਧਾਉਣ ਲਈ ਸੁਤੰਤਰ ਹੈ। ਅਨੇਕਾਂ ਸਦੀਆਂ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਆਜ਼ਾਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਪਾਬੰਦੀ ਹੇਠ ਕਲੇਸ਼ ਸਹਿੰਦੇ ਰਹੇ। ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਮਨ੍ਹਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਅਵਗਿਆ ਕਰਨ ਦਾ ਸਾਹਸ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਦੰਡ ਲਾਗੂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨੈਤਿਕ ਅੰਗੂਰਬਾੜੀ ਲਗਭਗ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਣਸੰਭਾਲੀ ਰਹਿ ਗਈ। ਲੋਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਗਏ। ਭੁੱਲ ਅਤੇ ਅੰਧਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਹਨੇਰੇ ਨੇ ਸੱਚੇ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਦੇਣ ਦੀ ਧਮਕੀ ਦਿੱਤੀ। ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਇਸ ਨਿਰਦਈ ਉਤਪੀੜਨ ਦੇ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਅਸਲ ਹੀ ਬੰਧਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਬਨਬਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਬਣਾਏ ਗਏ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਸਨ।” Prophets and Kings, 714.

The end of the seventy years in Babylon typified 1798, and there were signs that preceded 1798, that announced that Christ’s return was imminent.

ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ 1798 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ 1798 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਜੇਹੇ ਚਿੰਨ੍ਹ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਏ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਿਕਟ ਸੀ।

> “The advent of the army of Cyrus before the walls of Babylon was to the Jews a sign that their deliverance from captivity was drawing nigh. More than a century before the birth of Cyrus, Inspiration had mentioned him by name, and had caused a record to be made of the actual work he should do in taking the city of Babylon unawares, and in preparing the way for the release of the children of the captivity.” Prophets and Kings, 551.

> “ਬਾਬਲ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕੁਰਸ ਦੀ ਫੌਜ ਦਾ ਆਗਮਨ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਸੀ ਕਿ ਕੈਦ ਤੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੀ ਸੀ। ਕੁਰਸ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਦੀ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਪਹਿਲਾਂ, ਦਿਵਿਆ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਿਖਤਬੱਧ ਕਰਵਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਅਤੇ ਕੈਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰਿਹਾਈ ਲਈ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੜਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।” Prophets and Kings, 551.

Cyrus also typified the signs which preceded 1798. The historians are rather vague about the rule of Darius and Cyrus, but God’s Word is clear. The Medo-Persian Empire followed the Empire of Babylon, and the first king of Medo-Persia was Darius, though it was his nephew Cyrus that was the general that took Babylon, the night of Belshazzar’s last party. Cyrus and Darius both typify the time of the end of the seventy-year captivity, that represents the time of the end in 1798, and that also typifies the time of the end in 1989.

ਕੁਰੁਸ ਨੇ 1798 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਦਿੱਤਾ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਦਾਰਿਯੁਸ ਅਤੇ ਕੁਰੁਸ ਦੀ ਹਕੂਮਤ ਬਾਰੇ ਕਾਫ਼ੀ ਅਸਪਸ਼ਟ ਹਨ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ। ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸੀ ਸਮਰਾਜ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸਮਰਾਜ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਮਾਦੀ-ਫ਼ਾਰਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਦਾਰਿਯੁਸ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਭਾਣਜਾ ਕੁਰੁਸ ਉਹ ਸੈਨਾਪਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਦਾਅਤ ਵਾਲੀ ਰਾਤ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਕੁਰੁਸ ਅਤੇ ਦਾਰਿਯੁਸ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਕੈਦ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਹੈ।

The time of the end in the history of Moses was marked by the births of Aaron and Moses, three years apart. That history typified most perfectly the history of Christ, and the time of the end in that history was marked by the birth of John, and six months later the birth of his cousin Jesus. The time of the end has two waymarks, and Darius and Cyrus both mark the end of the captivity of seventy years, that typified the end of the captivity of twelve hundred and sixty years. The deadly wound of the papal beast in 1798, was followed the next year by the death of the one who had rode upon and reigned over that beast. In 1989 Reagan and Bush the first, were both presidents.

ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਹਾਰੂਨ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦੇ ਜਨਮਾਂ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਫਰਕ ਨਾਲ ਹੋਏ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਅਤਿਅੰਤ ਸੰਪੂਰਣ ਰੂਪਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੇ ਚਚੇਰੇ ਭਰਾ ਯਿਸੂ ਦੇ ਜਨਮ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੋ ਮੀਲ-ਪੱਥਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਦਾਰਾਯਵਸ ਅਤੇ ਕੁਰੁਸ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਰੂਪਕ ਸੀ। 1798 ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਜੰਤੂ ਨੂੰ ਲੱਗਿਆ ਘਾਤਕ ਘਾਵ, ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਸ ਇੱਕ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਅਨੁਸਰਿਤ ਹੋਇਆ ਜੋ ਉਸ ਜੰਤੂ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਸੀ। 1989 ਵਿੱਚ ਰੀਗਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲਾ ਬੁਸ਼, ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਸਨ।

Cyrus marks the signs that announce the coming time of the end, and he marks the time of the end. He marks the increase of knowledge, and the empowerment of the first message when an angel descends, and he marks the work that is then taken up in laying the foundations, the work of building the temple, and the arrival of the third angel when the Messenger of the Covenant suddenly comes to His temple.

ਕੁਰੁਸ਼ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਦੂਤ ਉਤਰਦਾ ਹੈ ਤਦ ਪਹਿਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਸ਼ਕਤੀਕਰਨ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਕੰਮ ਨੂੰ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਫਿਰ ਨੇਹਾਂ ਪਾਉਣ ਵਿੱਚ, ਮੰਦਰ ਦੇ ਨਿਰਮਾਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਵਿਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਦੂਤ ਅਚਾਨਕ ਆਪਣੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision. In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel. Daniel 10:1–4.

> ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁਰਸ ਦੇ ਤੀਜੇ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੇਲਤਸ਼ੱਸਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਲੰਮਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਝ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦਾਨੀਏਲ ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਸੁਆਦਲਾ ਭੋਜਨ ਨਾ ਖਾਧਾ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਸ ਅਤੇ ਨਾ ਦਾਖਰਸ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਪੂਰੇ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਨਾ ਹੋਏ। ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹਿੱਦਦੇਕੇਲ ਹੈ। ਦਾਨੀਏਲ 10:1–4।

The symbols of Cyrus and Belteshazzar represent a specific prophetic history in the last days. The symbol of Belteshazzar informs us that the people being represented are the one hundred and forty-four thousand, who are the final generation of covenant people. They are placed in the prophetic history represented by Cyrus, which represents the history which preceded 1798, and 1989, and September 11, 2001, for Cyrus represents all of those waymarks. He also represents the disappointment of July 18, 2020, and even the soon coming Sunday law in the United States. The key to ascertaining where Daniel’s last vision is prophetically placed is ascertained by what Daniel knows.

ਕੋਰਸ ਅਤੇ ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ, ਜੋ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੋਰਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ 1798, 1989, ਅਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਏ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਰਸ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਵੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਵੀ। ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੁੰਜੀ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਆਖ਼ਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਕੀ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।

In verse one Daniel (Belteshazzar), has understanding of both the “thing” and also the “vision”. The “thing,” is the Hebrew word “dabar,” meaning “word”, and it is used by Gabriel to represent the “chazon” vision of the twenty-five hundred and twenty years (“seven times”). The “vision” in verse one, which Daniel understands, is the “mareh” vision of the twenty-three hundred years. God’s covenant people of the last days did not understand the “seven times,” at the time of the end in 1989. They did not understand the “seven times,” until after September 11, 2001, so Daniel must be in the time of the prophetic reform movement represented by Cyrus after September 11, 2001, for Daniel, representing the final prophetic movement, understands both the “thing,” and the “vision”.

ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ (ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਜ਼ਰ) ਨੂੰ “ਗੱਲ” ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਹੈ। “ਗੱਲ” ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਦਾਬਾਰ” ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਬਚਨ” ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਗਬਰਈਏਲ ਵੱਲੋਂ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ (“ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ”) ਦੇ “ਖ਼ਾਜ਼ੋਨ” ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਵਿੱਚ “ਦਰਸ਼ਨ,” ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ “ਮਾਰੇਹ” ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ 1989 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦੀ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਸੱਤ ਕਾਲਾਂ” ਦੀ ਸਮਝ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਆਈ; ਇਸ ਲਈ ਦਾਨੀਏਲ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ’ਤੇ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੂਰਸ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੁਧਾਰ ਆੰਦੋਲਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ, ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਆੰਦੋਲਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧ ਹੈ, “ਗੱਲ” ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ ਹੈ।

Daniel is identified as being in a twenty-one day period of mourning. “In those days” of mourning Daniel, came to understand the “thing,” and he also had understanding of the “vision.” The truth represented by the “thing” was revealed to Daniel in the days of mourning. God’s people are represented as “mourning” in the reform lines just prior to the Midnight Cry. The mourning is represented by Martha and Mary mourning for Lazarus, just prior to the Triumphal Entry. It was illustrated by the discouragement after the first disappointment in Millerite history as expressed by Jeremiah.

ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇੱਕੀ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੋਗ ਦੇ “ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ” ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਉਸ “ਗੱਲ” ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ “ਦਰਸ਼ਨ” ਦੀ ਵੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ। “ਗੱਲ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੱਚ ਸੋਗ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ “ਸੋਗ ਮਨਾਉਂਦੇ” ਹੋਏ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਸੋਗ ਨੂੰ ਮਾਰਥਾ ਅਤੇ ਮਰਿਯਮ ਦੇ ਲਾਜ਼ਰ ਲਈ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਦੁਆਰਾ, ਜੈਜੈਕਾਰਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ, ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਹਤਾਸ਼ਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਸੀ।

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. I sat not in the assembly of the mockers, nor rejoiced; I sat alone because of thy hand: for thou hast filled me with indignation. Why is my pain perpetual, and my wound incurable, which refuseth to be healed? wilt thou be altogether unto me as a liar, and as waters that fail? Jeremiah 15:16–18.

> ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਮਿਲੇ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਬਚਨ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮੇਰੇ ਦਿਲ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਆਨੰਦ ਬਣਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ, ਹੇ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਠੱਠਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਨਾ ਬੈਠਿਆ, ਨਾ ਹੀ ਅਨੰਦ ਕੀਤਾ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਕੱਲਾ ਬੈਠਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਦਰਦ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਕਿਉਂ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਘਾਵ ਲਾਇਲਾਜ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ? ਕੀ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਝੂਠੇ ਵਰਗਾ, ਅਤੇ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਪਾਣੀਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਂਗਾ ਜੋ ਠਹਿਰਦੇ ਨਹੀਂ? ਯਿਰਮਿਯਾਹ 15:16–18.

Jeremiah did not “rejoice,” which the citizens of Sodom and Egypt did in Revelation chapter eleven, at the death of the two witnesses. To “not rejoice,” is to mourn. Belteshazzar’s mourning identifies the mourning that is associated with the death of the two witnesses. On July 18, 2020, and November 3, 2020, the two witnesses of the true Protestant horn and Republican horns of the earth beast were slain in the streets of Sodom and Egypt, where also our Lord was crucified. When our Lord was crucified, His disciples began to mourn. Those two witnesses were represented in Revelation chapter eleven, as Moses and Elijah.

ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨੇ “ਆਨੰਦ” ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਦੋਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਨਿਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਸੀ। “ਆਨੰਦ ਨਾ ਕਰਨਾ” ਸੋਗ ਮਨਾਉਣਾ ਹੈ। ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦਾ ਸੋਗ ਉਸ ਸੋਗ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਅਤੇ 3 ਨਵੰਬਰ, 2020 ਨੂੰ, ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਸਿੰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ ਦੇ ਰਿਪਬਲਿਕਨ ਸਿੰਗਾਂ ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹ ਸਦੋਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੀਆਂ ਗਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਜਿੱਥੇ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਵੀ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸਾਡਾ ਪ੍ਰਭੂ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਸੋਗ ਮਨਾਉਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਨ।

There are five references to Christ as Michael in the Scriptures, three in the book of Daniel, one in the book of Jude and another in the book of Revelation. In chapter ten, which we are now considering, Michael is mentioned twice, in verses thirteen and twenty-one, and then again in chapter twelve, verse one. He is identified in Revelation twelve, verse seven. In Jude, Michael is identified as resurrecting Moses, who in Revelation chapter eleven, is one of the witnesses that is dead in the street.

ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਮਾਈਕਲ ਵਜੋਂ ਪੰਜ ਸੰਦਰਭ ਹਨ—ਤਿੰਨ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਯਹੂਦਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ। ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਮਾਈਕਲ ਦਾ ਦੋ ਵਾਰ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਇਤ ਤੇਰਾਂ ਅਤੇ ਇੱਕੀ ਵਿੱਚ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਦੀ ਆਇਤ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਬਾਰਾਂ, ਆਇਤ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਯਹੂਦਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਮਾਈਕਲ ਨੂੰ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਗਵਾਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰਾ ਪਿਆ ਹੈ।

> I will therefore put you in remembrance, though ye once knew this, how that the Lord, having saved the people out of the land of Egypt, afterward destroyed them that believed not. And the angels which kept not their first estate, but left their own habitation, he hath reserved in everlasting chains under darkness unto the judgment of the great day. Even as Sodom and Gomorrha, and the cities about them in like manner, giving themselves over to fornication, and going after strange flesh, are set forth for an example, suffering the vengeance of eternal fire. Likewise also these filthy dreamers defile the flesh, despise dominion, and speak evil of dignities. Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 5–9.

> ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਯਾਦ ਦਿਵਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ, ਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿਚੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਅਤੇ ਉਹ ਦੂਤ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਹਿਲੀ ਅਵਸਥਾ ਕਾਇਮ ਨਾ ਰੱਖੀ, ਸਗੋਂ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਦੇ ਨਿਆਂ ਲਈ ਹਨੇਰੇ ਦੇ ਹੇਠ ਸਦੀਵੀ ਬੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝ ਕੇ ਰੱਖਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਸਦੂਮ ਅਤੇ ਗਮੋਰਾਹ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀਆਂ ਨਗਰੀਆਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਚਾਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਅਜੀਬ ਸਰੀਰ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਲੱਗ ਕੇ ਸਦੀਵੀ ਅੱਗ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਕਾਰ ਨੂੰ ਸਹਿੰਦਿਆਂ ਇਕ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਇਉਂ ਹੀ ਇਹ ਗੰਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਧਿਕਾਰ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਹਸਤੀਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰੰਤੂ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੂਤ ਮੀਕਾਇਲ ਨੇ, ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿੰਦਾਤਮਕ ਦੋਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਸਾਹਸ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਕਿਹਾ, “ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਠਪਕਾ ਦੇਵੇ।” ਯਹੂਦਾ 5–9.

In the book of Jude, in the context of both Sodom and Egypt, which represents the great city where Moses and Elijah are slain in Revelation chapter eleven; Christ, represented by Michael, resurrects the body of Moses. Moses and Elijah had been dead for three and a half symbolic days in Revelation chapter eleven, and the days of mourning for Belteshazzar end when Michael comes down out of heaven. Line upon line, Daniel chapter ten verses one through four, are identifying the period of mourning that concludes when the two witnesses are resurrected by Michael.

ਯਹੂਦਾਹ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ, ਸੋਦਮ ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹਿਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਮਸੀਹ, ਜੋ ਮੀਖਾਏਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਹੈ, ਮੂਸਾ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਤਿੰਨ ਅਤੇ ਅੱਧ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਮਰੇ ਹੋਏ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਲਈ ਸੋਗ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮੀਖਾਏਲ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ। ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਆਯਤ ਇੱਕ ਤੋਂ ਚਾਰ ਤੱਕ, ਉਸ ਸੋਗ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਹੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਮੀਖਾਏਲ ਦੁਆਰਾ ਜੀ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

We shall continue this study in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “The Father chose Moses and Elijah to be his messengers to Christ, and glorify him with the light of Heaven, and commune with him concerning his coming agony, because they had lived upon earth as men; they had experienced human sorrow and suffering, and could sympathize with the trial of Jesus, in his earthly life. Elijah, in his position as a prophet to Israel, had represented Christ, and his work had been, in a degree, similar to that of the Saviour. And Moses, as the leader of Israel, had stood in the place of Christ, communing with him and following his directions; therefore, these two, of all the hosts that gathered around the throne of God, were fittest to minister to the Son of God.

> “ਪਿਤਾ ਨੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਕੋਲ ਆਪਣੇ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਹੋਣ ਲਈ ਚੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਘੋਰ ਪੀੜਾ ਬਾਰੇ ਉਸ ਨਾਲ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਏ ਸਨ; ਉਹ ਮਨੁੱਖੀ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਪੀੜਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਧਰਤੀਲੇ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ, ਯਿਸੂ ਦੀ ਪਰਖ ਨਾਲ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਲਿਆਹ ਨੇ, ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਇਕ ਨਬੀ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਕੰਮ, ਇੱਕ ਹੱਦ ਤੱਕ, ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੇ ਕੰਮ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਨੇ, ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅਗੂ ਵਜੋਂ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਣ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਯੋਗ ਸਨ।”

> “When Moses, enraged at the unbelief of the children of Israel, smote the rock in wrath and furnished them the water for which they called, he took the glory to himself; for his mind was so engrossed with the ingratitude and waywardness of Israel that he failed to honor God and magnify his name, in performing the act which He had commanded him to do. It was the plan of the Almighty to frequently bring the children of Israel into straight places, and then, in their great necessity, to deliver them by his power, that they might recognize his special regard for them, and glorify his name. But Moses, in yielding to the natural impulses of his heart, appropriated to himself the honor due to God, fell under the power of Satan, and was forbidden to enter the promised land. Had Moses remained steadfast, the Lord would have brought him to the promised land, and would then have translated him to Heaven without his seeing death.

> “ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ ਨੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਉੱਤੇ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਾਣੀ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਲਈ ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਮਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਅਕ੍ਰਿਤਘਨਤਾ ਅਤੇ ਹਠਧਰਮਿਤਾ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਕਰਤੱਬ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਿਆਂ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹਿਆ। ਸਰਬਸ਼ਕਤੀਮਾਨ ਦੀ ਇਹ ਯੋਜਨਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਵਾਰੰਵਾਰ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਿਰਪਾ ਨੂੰ ਪਛਾਣਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨ। ਪਰ ਮੂਸਾ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਸਵਭਾਵਿਕ ਉਤੇਜਨਾਵਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਦਰ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜੇ ਮੂਸਾ ਅਡੋਲ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੌਤ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਉਠਾ ਲੈਂਦਾ।”

> “As it was, Moses passed through death, but the Son of God came down from Heaven and resurrected him before his body had seen corruption. Though Satan contended with Michael for the body of Moses, and claimed it as his rightful prey, he could not prevail against the Son of God, and Moses, with a resurrected and glorified body, was borne to the courts of Heaven, and was now one of the honored two, commissioned by the Father to wait upon his Son.

> “ਜਿਵੇਂ ਹੋਇਆ, ਮੂਸਾ ਮੌਤ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੇਹ ਦੇ ਸੜਨ-ਗਲਨ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਇਆ। ਭਾਵੇਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨੇ ਮੂਸਾ ਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਲਈ ਮੀਕਾਏਲ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਹੱਕੀ ਸ਼ਿਕਾਰ ਦੱਸਿਆ, ਤਦ ਭੀ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪ੍ਰਬਲ ਨਾ ਹੋ ਸਕਿਆ; ਅਤੇ ਮੂਸਾ, ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਹ ਸਮੇਤ, ਸਵਰਗ ਦੇ ਦਰਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸਨਮਾਨਿਤ ਜਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਰਹਿਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।”

> “By permitting themselves to be so overcome by sleep, the disciples had lost the conversation between the Heavenly messengers and the glorified Redeemer. But as they suddenly awake from profound slumber, and behold the sublime vision before them, they are filled with rapture and awe. As they look upon the radiant form of their beloved Master, they are obliged to shield their eyes with their hands, not being able otherwise to endure the inexpressible glory that clothes his person, and which emits beams of light like those of the sun. For a brief space the disciples behold their Lord glorified and exalted before their eyes, and honored by the radiant beings whom they recognize as the favored ones of God.” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

> “ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨੀਂਦ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ ਦੇਣ ਕਰਕੇ, ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਸਵਰਗੀ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ-ਪ੍ਰਾਪਤ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਗਵਾ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਚਾਨਕ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਨੰਦ-ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਵਿਸਮਾਦ ਨਾਲ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਿਯ ਮਾਲਕ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸਰੂਪ ਨੂੰ ਨਿਹਾਰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਢੱਕਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਅਕਥ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਸਹਾਰ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਅਕਤਿਤਵ ਨੂੰ ਆਛਾਦਿਤ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਾਂ ਪ੍ਰਸਰਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਲਈ ਚੇਲੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਹਿਮਾ-ਮੰਡਿਤ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਜੀਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਆਦਰਿਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿ-ਪਾਤਰ ਜਣੇ ਹੋਏ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ।” The Spirit of Prophecy, volume 2, 329, 330.

Back to Articles