Article

# ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸੀਆ - ਨੰਬਰ ਪੰਜ

ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ? ਪੰਜਵੀਂ ਮੋਹਰ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word

ਜਦੋਂ “ਉਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਜੋਤਿ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,” ਤਾਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ “ਸਵੀਕਾਰ” ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ “ਅਸਵੀਕਾਰ” ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿਛੋੜਾ ਜੋ ਜੋਤਿ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਸੰਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਸਦੀਵੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਕਣਕ ਅਤੇ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਦਾ ਵਿਛੋੜਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ 9/11 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ?” ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਉੱਤਰ ਹੈ, “ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ।” “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ” ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦਾ ਆਖਰੀ ਉਲੇਖ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪੰਜਵੀਂ ਮੁਹਰ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਵੀਂ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੇਦੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਉਸ ਗਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਾਰਣ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੱਚਾ ਹੈਂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਲਹੂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲੈਣ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਲਗਾਵੇਂਗਾ?

> ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਚੋਗੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 6:9–11.

ਪ੍ਰੇਰਣਾ “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ” ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ, ਜੋ “ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ” ਵੱਲੋਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜੋ “ਘਾਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ,” ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦਾ ਦੂਜਾ ਸਮੂਹ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੀ ਕਾਰਨ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੰਜ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ “ਆਵਾਜ਼ਾਂ” ਹਨ; ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ 9/11 ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਪੰਜਵੀਂ ਮੋਹਰ ਵਿੱਚ “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ” ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਪੰਜ ਆਇਤਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦੀ ਰੇਖਾ ਖਿੱਚੀ ਜਾ ਸਕੇ। ਕੇਂਦਰ-ਬਿੰਦੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਅਲੱਗਤਾ ਅਤੇ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਬੀਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੌਰਾਨ ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਲਈ, ਜੋ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਦੂਜੇ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਨਿਆਂ ਹੈ।

> “ਜਦੋਂ ਪੰਜਵੀਂ ਮੁਹਰ ਖੋਲੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੇਦੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ ਦੀ ਅਠਾਰਹੀਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਏ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਹਨ, ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। [ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਵਾਕ 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

ਦੂਜੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪੰਜਵੀਂ ਮੋਹਰ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ “ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਹੋਣਗੇ।” ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਠਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਅਵਾਜ਼ਾਂ “ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਵਧੀ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੀ ਅਵਾਜ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, 9/11 ਉੱਤੇ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਅਵਾਜ਼ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ।

> “‘ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਵੀਂ ਮੋਹਰ ਖੋਲੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੇਦੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਉਸ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੱਚੇ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਲਹੂ ਦਾ ਨਿਆਉਂ ਅਤੇ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ? ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਚੋਗੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ [ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ]; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਹਿਕਰਮੀ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ’ [ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 6:9–11]। ਇੱਥੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਨ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਸਨ।

> “ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 8:1–4 ਹਵਾਲੇ ਵਜੋਂ ਉਧਰਿਤ।” Manuscript Releases, volume 20, 197.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦੂਜੇ ਸਮੂਹ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 18:1–5 ਦਾ ਉੱਲੇਖ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਅਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਵਾਜ਼ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼ 9/11 ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਇਮਾਰਤਾਂ ਢਹਿ ਪਈਆਂ, ਅਤੇ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਹੋਰ ਝੁੰਡ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਹਵਾਲੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਆਇਤਾਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤਵੀਂ ਮੋਹਰ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਵੇਦੀ ਤੋਂ ਅੰਗਾਰੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਅੱਗ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਆਈ ਅਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਇਲਿਆਹ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਪੱਥਰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

## ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ? ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ

“ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ” 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦੇ ਉਸ ਅਵਧੀਕਾਲ ਦਾ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਮੇਲ ਪਹਾੜ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ, 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਮੂਸਾ ਦੇ ਅੱਠਵੀਂ ਤੋਂ ਦਸਵੀਂ ਮਾਰ ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਪੰਜਵੀਂ ਮੋਹਰ ਦੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਰੂਪਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਪੁੱਛਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ,” ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ‘ਤੇ ਦਇਆ ਕਰੇ, ਜੋ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਸੀ।

> ਤਦ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਦੂਤ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇ ਕੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਸੈਨਾਂ ਦੇ ਯਹੋਵਾਹ, ਤੂੰ ਕਿੰਨੇ ਚਿਰ ਤੱਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾਹ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਹ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤੋਂ ਤੇਰਾ ਕ੍ਰੋਧ ਰਿਹਾ ਹੈ?

> ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਉਸ ਦੂਤ ਨੂੰ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਭਲੇ ਬਚਨਾਂ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖਦਾਇਕ ਬਚਨਾਂ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

> ਤਦ ਉਹ ਦੂਤ ਜੋ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਹਿ, ਸੈਨਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਸਿਓਨ ਲਈ ਮਹਾਨ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਈਰਖਾਲੂ ਹਾਂ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਜਾਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਜੋ ਨਿਸ਼ਚਿੰਤ ਬੈਠੀਆਂ ਹਨ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹਾਂ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੀ ਰੁੱਸਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵਿਪਤਾ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਲਈ ਸੈਨਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੈਂ ਦਇਆਵਾਂ ਨਾਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਮੇਰਾ ਘਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਸੈਨਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਮਾਪਣ ਦੀ ਡੋਰੀ ਤਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਫਿਰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਹਿ, ਸੈਨਾਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ: ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਫਿਰ ਫੈਲ ਜਾਣਗੇ; ਅਤੇ ਯਹੋਵਾਹ ਫਿਰ ਸਿਓਨ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ। ਜ਼ਕਰਯਾਹ 1:12–17.

ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਦੇ “ਸੱਠ ਅਤੇ ਦਸ ਸਾਲ” (ਸੱਤਰ ਸਾਲ), ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਨੂੰ 538 ਤੋਂ 1798 ਤੱਕ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਸਮਰੂਪ ਠਹਿਰਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ (ਮਸੀਹੀ) ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ (ਰੋਮਨ ਕੈਥੋਲਿਕ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਣਾਲੀ) ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਸੀ।

> “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਇਸ ਨਿਰੰਤਰ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਤਨੀ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬੰਧਵਾਸ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿੰਨੇ ਨਿਰਵਾਸਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਬੰਧਕ ਬਣਾਕੇ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ।” Prophets and Kings, 714.

1798 ਵਿੱਚ, ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦੂਤਾਂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਤਿੰਨ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਦੂਜਾ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਨੂੰ ਆਇਆ ਅਤੇ ਤੀਜਾ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ। “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ” ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਇਤਿਹਾਸ 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਡੇ ਲਾਅ ਤੱਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਦੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਚਲਾਣ ਤੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੱਕ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਨੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੌੜੀ ਹੋ ਗਈ।

> ਅਤੇ ਜੋ ਆਵਾਜ਼ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਸੁਣੀ ਸੀ, ਉਹ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, ਜਾ, ਉਸ ਨਿੱਕੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ ਜੋ ਉਸ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੂਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਲੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ; ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਕੌੜਾ ਕਰ ਦੇਵੇਗੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਨਿੱਕੀ ਪੁਸਤਕ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲੈ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਧਾ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਕੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ।

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲੋਕਾਂ, ਅਤੇ ਕੌਮਾਂ, ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਫਿਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 10:8–11.

ਜਿਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਖਾਧੀ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਖਾਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜਿਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ, ਉਹ 1840 ਤੋਂ 1844 ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦਾ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਫਿਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਨਰਕਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਲਾਠੀ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਦੂਤ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ਉੱਠ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਪ। ਪਰ ਉਹ ਆੰਗਣ ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਪ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌੰਦਣਗੇ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 11:1, 2.

22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਕੰਮ ਯੂਹੰਨਾ ਵੱਲੋਂ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਜਾਂ ਬਣਾਉਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ ਕਿ “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਡੋਰੀ ਤਾਣੀ ਜਾਵੇਗੀ”—ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ “ਅਜੇ ਵੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ।” ਮਿਲਰਾਈਟ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੀ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਚਲਚਲਾਹਟ ਨਾਲ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਚਲਚਲਾਹਟ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਜਿਸ ਨੂੰ “ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਈ।

> ਪਰ ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੂਰ੍ਹੀ ਫੂਕਣ ਲੱਗੇਗਾ, ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੇਦ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਿਆਂ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 10:7.

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਲਈ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਮਿੱਠਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਦੂਜੇ ਹਾਏ ਦੀ ਇਸਲਾਮੀ ਸਮੇਂ-ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ 11 ਅਗਸਤ, 1840 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਗਾਹੀ ਕੀਤੀ ਸੀ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਕੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਯੂਹੰਨਾ 1840 ਤੋਂ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣਾ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਠੀਕ ਉਹੀ ਕੰਮ (ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨਾ) ਫਿਰ ਕਰੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਚੁਣਨ ਸੰਬੰਧੀ ਜ਼ਖਰਯਾਹ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ “ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਦੇ ਦਿਨਾਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ (ਤੀਜੇ ਹਾਏ) ਦੇ ਸੁਨੇਹੇ (ਆਵਾਜ਼) ਦੇ “ਦਿਨ” ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਸਥਾਈ ਤੌਰ ’ਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਈ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਹੋਣੇ ਸਨ। ਉਹ ਕੰਮ 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਕਾਰਨ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ 9/11 ਨੂੰ ਸੱਤਵੇਂ ਦੂਤ ਦੀ ਧੁਨੀ (ਤੀਜਾ ਹਾਏ) ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਵੱਜਣ ਲੱਗੀ।

ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਚੁਣਿਆ ਕਿ ਉੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਰੱਖੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ “ਨਾਮ” ਉਸ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਹੈ। ਜ਼ਖਰਿਆਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਸਿਓਨ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਮੈਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਸਿਓਨ ਲਈ ਵੱਡੀ ਜਲਣ ਨਾਲ ਜਲਦਾ ਹਾਂ,” ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, “ਪ੍ਰਭੂ ਅਜੇ ਵੀ ਸਿਓਨ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਚੁਣੇਗਾ।” ਸਿਓਨ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਤਦ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਵਾਲਾ” ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਧੀਰਜ ਦੇਣ ਦਾ ਆਰੰਭ 9/11 ਨੂੰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਨਰੁਠਾਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਿਤਾ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਲਈ ਜਾ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਉਪਰੰਤ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਾਹ ਲਿਆ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਵੱਧ ਗਿਆ। ਉਹ ਅਵਧੀ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੀ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਨੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੁਣਿਆ।

> “ਮੇਰੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿਓ, ਧੀਰਜ ਦਿਓ,” ਤੁਹਾਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਖਦਾ ਹੈ। “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨਾਲ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇ ਬਚਨ ਬੋਲੋ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰ ਕੇ ਕਹੋ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਜੰਗੀ ਸੇਵਾ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈ, ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਅਧਰਮ ਮਾਫ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਬਦਲੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਦੋਗੁਣਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।” ਯਸਾਯਾਹ 41:1, 2.

ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ “ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਨਿਆਇਤਾ ਮਾਫ਼ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਇਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਬੇਅੰਦਾਜ਼ਾ ਉਡੇਲਾਅ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਵੇਲੇ ਚੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ। ਜੋ ਵਰਖਾ ਦੀ ਛਿੜਕਾਅ 9/11 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਪੂਰੇ ਉਡੇਲਾਅ ਵਿੱਚ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, 9/11 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਤੱਕ, ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਭੇਟ ਵਜੋਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਬਾਈਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ‘ਦੁੱਗਣਾ ਹੋਣਾ’ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੈਂ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵੱਡਾ ਅਧਿਕਾਰ ਸੀ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਲਵਾਨ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜ਼ੋਰ ਕਰਕੇ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਮਹਾਨ ਬਾਬਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਭੂਤਾਂ ਦਾ ਨਿਵਾਸ-ਸਥਾਨ, ਹਰੇਕ ਅਸ਼ੁੱਧ ਆਤਮਾ ਦਾ ਅੱਡਾ, ਅਤੇ ਹਰੇਕ ਅਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਘਿਨਾਉਣੇ ਪੰਛੀ ਦਾ ਪਿੰਜਰਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਭਿਚਾਰ ਦੀ ਕ੍ਰੋਧ ਭਰੀ ਮਦਿਰਾ ਵਿੱਚੋਂ ਪੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਵਿਭਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਉਸ ਦੇ ਵਿਲਾਸ ਦੀ ਬਹੁਤਾਤ ਰਾਹੀਂ ਧਨਵਾਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 18:1–3।

ਸਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ ਵਿੱਚ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਆਖਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਮੁਹਰ ਹੈ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਬਲ ਦੇ ਦੋ ਪਤਨ ਨਿਮਰੋਦ ਅਤੇ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਨਿਮਰੋਦ ਬਾਬਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਕੇਵਲ ਬਾਬੇਲ ਸੀ। ਨਿਮਰੋਦ ਦਾ ਪਤਨ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬਾਬਲ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਨਿਮਰੋਦ ਦਾ ਪਤਨ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਨਿਮਰੋਦ ਦਾ ਮੀਨਾਰ ਉਸ ਦੇ ਪਤਨ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ 9/11 ਨੂੰ ਟਵਿਨ ਟਾਵਰਾਂ ਦੇ ਪਤਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਸੀ। ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦਾ ਪਤਨ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਲਿਖਤ ਸੀ, ਜੋ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਜ ਵਜੋਂ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯਸਾਯਾਹ ਤੇਈ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ “ਸੱਤਰ ਸਾਲ, ਇੱਕ ਰਾਜੇ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ” ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਪਤਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਜੋ 1798 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦੀ ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਲਿਖਤ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਕੰਧ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਉਹ ਬਿੰਦੂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਛੇਵਾਂ ਰਾਜ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਉਸੇ ਰਾਤ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਕੰਧ ਉੱਤੇ ਲਿਖਤ ਉਹ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਸੰਵਿਧਾਨ ਵਿੱਚ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵੱਖਰੇਪਣ ਦੀ ਕੰਧ ਨੂੰ ਉਲਟ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

9/11 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਸੱਤ ਕਲਹਾਂ ਤੱਕ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਇਹ ‘ਇਤਿਹਾਸ’ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਅਰਸਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਵਾਕਾਂਸ਼ਾਂ ਜਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਦੁਹਰਾਈ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਆਰੰਭ 9/11 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਛਿੜਕਾਓ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੂਰਾ ਉਡੇਲਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ “ਸਾਂਤਵਨਾਕਾਰ” ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ, ਜੋ ਆ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਖਾਏਗਾ।

> ਪਰ ਸਹਾਇਕ, ਅਰਥਾਤ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਿਤਾ ਮੇਰੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਭੇਜੇਗਾ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਸਿਖਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇਗਾ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ 14:26.

ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੌਂਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਤੱਕ “ਸੋਨੇ ਦੇ ਤੇਲ” ਰਾਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ “ਮੀਂਹ” ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ “ਸਾਂਤਵਨਾਦਾਤਾ” ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਨੂੰ “ਸਾਂਤਵਨਾਦਾਤਾ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਧਾਰਿਆ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀਆਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ; ਪਰ ਸੱਚੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਾਗਰਣ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ, “ਪਹਿਲਿਆਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਾਂਗ,” ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਸਮੂਹਕ ਸਰੀਰ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਾਦਾਤਾ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਮੂਹਕ ਸਰੀਰ ਦੀਆਂ ਯਾਦਾਂ ਨੂੰ ਸਾਂਤਵਾਦਾਤਾ ਦੁਆਰਾ ਜਾਗਰੂਕ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ “ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ” ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ “ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਇਹ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਇਸ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਅਸਲ ਅਨੁਭਵ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਗ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਵਿਚਾਰ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ “ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੀ ਯਾਦ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।”

ਮਨੁੱਖੀ ਯਾਦਾਸ਼ਤ, ਨਿਰਣੇ-ਸ਼ਕਤੀ, ਬੁੱਧੀ, ਤਰਕ ਅਤੇ ਅੰਤਰਆਤਮਾ ਵਰਗੇ ਹੋਰ ਅੰਗਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਉ ਦਾ ਗਠਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰੀ ਪੌਲੁਸ “ਮਨ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਉ ਜਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਰੀਰਕ ਮਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਦਾ ਮਨ।

> ਕਿਉਂਕਿ ਸਰੀਰਕ ਮਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਵੈਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂ ਜੋ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਰੋਮੀਆਂ 8:7.

> ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਕਿਸ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਕੇ? ਪਰ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਮਸੀਹ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਹੈ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 2:16।

ਹੇਠਲਾ ਸੁਭਾਉ, ਜਾਂ ਮਾਸ, ਉਹਨਾਂ ਨਰਵਸ, ਭਾਵਾਤਮਕ ਅਤੇ ਹਾਰਮੋਨਲ ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ ਜੋ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ “ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਰਗ” ਹਨ। ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਉ ਹੇਠਲੇ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਲ੍ਹੇ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹਾ ਲਗਾਤਾਰ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ (ਹੇਠਲੇ ਸੁਭਾਉ) ਵੱਲੋਂ ਹਮਲੇ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹਮਲੇ ਉਹਨਾਂ ਮਾਰਗਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਉ ਦੇ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਨਿਯੰਤਰਣ-ਕੇਂਦਰ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਕਿਲ੍ਹੇ ਦਾ ਗੜ੍ਹ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਗੜ੍ਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਹਾਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਜੋ ਦੋ ਮੂਲ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਗਣ ਮਾਸ, ਜਾਂ ਹੇਠਲਾ ਸੁਭਾਉ, ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਗਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ, ਜਾਂ ਲਹੂ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਜਾਣ ਲਈ ਵੀ, ਇੱਕ ਪਰਦੇ ਜਾਂ ਘੂੰਘਟ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਸੀ। ਅੰਗਣ ਦੋਹਾਂ ਅੰਤਾਂ ਤੋਂ ਪਰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।

> ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਅਤੇ ਜੀਉਂਦੇ ਰਾਹ ਰਾਹੀਂ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਰਦਾ ਵਿਚੋਂ, ਅਰਥਾਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਰਾਹੀਂ, ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਇਬਰਾਨੀਆਂ 10:20.

ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ: ਅੰਗਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ। ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਆਪਣੇ ਵਾਰੀ, ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਉ ਵਾਂਗ, ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉੱਚਾ ਸੁਭਾਉ ਦੋ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਭਾਜਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਜੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦਾ ਅੱਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਜੋਂ। ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਕਾਰਜਸ਼ੀਲ ਹੋਣ ਲਈ ਜ਼ਰੂਰੀ ਮਾਨਸਿਕ ਕਿਰਿਆਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਪਰ ਅੱਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਉਹ ਖੇਤਰ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਅੱਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸਿੰਹਾਸਨ-ਕੱਖ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਪਰਿਵਰਤਿਤ ਹੋਏ ਹਨ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗੀ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਏ ਗਏ ਹਨ।

> ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਉਠਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗੀ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬਿਠਾਇਆ ਹੈ। ਅਫ਼ਸੀਆਂ 2:6.

ਇਹ ਆਯਤ ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚੋਂ ਲਈ ਗਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਕਈ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ—ਪਰ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਉਸੇ ਹੀ ਵਿਚਾਰ-ਪ੍ਰਵਾਹ ਵਿੱਚ—ਯਿਸੂ ਸਵਰਗੀ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵੀ ਹੈ।

> ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜਗਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਬਿਠਾਇਆ। ਅਫ਼ਸੀਆਂ 1:20.

ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬਿਠਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਜੀ ਉੱਠਾਏ ਗਏ ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਕਾਸ਼ੀ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਉੱਠਾਏ ਜਾ ਕੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਸਿੰਹਾਸਨ-ਕਕਸ਼ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਪੌਲੁਸ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛੇਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਠਾਏ ਗਏ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਤੋਂ ਜੀ ਉੱਠੇ ਹੋਏ ਹਨ।

> ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਾਪਾਂ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਹੀ ਸੀ, ਤਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਨਾਲ ਜੀਊਂਦਾ ਕੀਤਾ ਹੈ, (ਕਿਰਪਾ ਹੀ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਬਚਾਏ ਗਏ ਹੋ) ਅਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਉਠਾਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗੀ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਬਿਠਾਇਆ ਹੈ। ਅਫ਼ਸੀਆਂ 1:5, 6.

ਅਫ਼ਸੀਆਂ ਤੋਂ ਲਿਖੇ ਗਏ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਸੰਪੂਰਨ ਪੂਰਤੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਉਹ ਦੋ ਜੋ ਜੀ ਉੱਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਸਵਰਗੀ ਸਥਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਠਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਵੀ। ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੋ ਗਵਾਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਅਤਿ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਬਿਠਾਏ ਜਾਣ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਣਾ ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾਲ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਕੋਲ ਹੈ। ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਿਵਯਤਾ ਨਾਲ ਇੱਕ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਉਸ ਮੋਹਰ ਨੂੰ ਇਸ ਤੱਥ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਹਾਇਕ, ਜੋ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਹੈ, ‘ਉਹਨਾਂ’ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਦੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਨਿਵਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸਿੰਘਾਸਨ-ਕਮਰਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਉੱਚੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਬਿਠਾਏ ਗਏ ਹਨ।

“ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ” ਦਾ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੁਕਤੀ-ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤਬਦੀਲੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਲੀਸੀਆ ਯੁੱਧਰਤ ਕਲੀਸੀਆ ਤੋਂ ਜੇਤੂ ਕਲੀਸੀਆ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਚਲਵਲ ਤੋਂ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆਈ ਚਲਵਲ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਇਹ ਸੱਤਵੀਂ ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਤੋਂ ਛੇਵੀਂ ਕਲੀਸੀਆ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਕਲੀਸੀਆ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਨ। ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਦੀ ਛੇਵੀਂ ਕਲੀਸੀਆ ਦੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਚਲਵਲ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਕਲੀਸੀਆ ਨਹੀਂ ਸੀ। 1856 ਤੱਕ ਉਹ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਚਲਵਲ ਹੀ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਵਾਈਟਸ ਨੇ ਉਸ ਚਲਵਲ ਨੂੰ ਲਾਓਦੀਕਿਆਈ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ। ਸੱਤ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਕਾਨੂੰਨੀ ਕਲੀਸੀਆ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕੀਤੀ ਗਈ।

ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਹੋਇਆ ਮੁਕਤਿਕਾਰਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਪੈਂਤਿਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਏ ਮੁਕਤਿਕਾਰਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਵਜੋਂ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ।

> “ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦਾ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ ਸਵਰਗ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਸੰਪੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਉਸ ਨੇ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਅਨੁਯਾਇਆਂ ਕੋਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਨੇ, ਯਾਜਕ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਾਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਸੀ।” Acts of the Apostles, 38.

ਜਦੋਂ ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁੰਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਬਿਨਾ ਮਾਪ ਦੇ ਪਿਛਲਾ ਮੀਂਹ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ “ਸਵਰਗ ਦੀ ਸੰਚਾਰਨਾ” ਹੋਵੇਗੀ ਕਿ ਯੁੱਧਰਤ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਅੰਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿੱਤਣਹਾਰ ਕਲੀਸਿਆ ਆ ਪਹੁੰਚੀ ਹੈ। ਉੱਪਰਲੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਸੀਹ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ, ਸੰਡੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁੰਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

“ਪੈਂਟੀਕੋਸਟਲ” ਉਡੇਲਣਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਹ ਪਛਾਣ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਹੀ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਸੀ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਉਦਘਾਟਨੀ ਸਮਾਰੋਹ ਵਿੱਚ ਹੋਏ ਉਸ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਨੂੰ ਦਰਸਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਉਸ ਦਾ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵੇਲੇ ਵੀ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ (9/11) ਤੋਂ ਪੈਂਟੀਕੋਸਟ (ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ) ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ, ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਤੋਂ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਦੀ ਅਸਲ ਮੌਤ, ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ (ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ) ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਮੁੜ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ 9/11 ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਉਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਪੁਨਰੁਥਾਨ, ਦੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਅੰਤ ਪੈਂਟੀਕੋਸਟ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਦੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।

> ਪਰ ਹੁਣ ਮਸੀਹ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੁੱਤੇ ਹੋਇਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮੌਤ ਆਈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵੀ ਆਇਆ। ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਵੇਂ ਆਦਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਸਭ ਜੀਉਂਦੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਪਰ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ: ਮਸੀਹ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ; ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਹਨ। 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 15:20–23॥

ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵੇਲੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਹੈ, ਜੋ “ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਮੌਸਮ” ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੌਸਮ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਜੌ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੇਹੂੰ ਉਹ ਹਨ ਜੋ “ਪਿੱਛੋਂ” “ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਹਨ।” ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ “ਪਿੱਛੋਂ” ਹਨ, ਉਹ “ਉਸ ਦੇ ਆਉਣ ਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਹਨ,” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਇਕੱਠ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਵੇਲੇ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

ਇਹ ਆਯਤ ਮੌਤ ਦੇ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਨੂੰ ਵੀ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਮੌਤ ਆਦਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ ਸਭ ਮਨੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਆ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ “ਕ੍ਰਮ” ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਰਤੱਬਾਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪਤਰਸ ਦਰਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰੀ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਭੇਜਣਾ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਂਤਵਨਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਤੋਂ ਆਉਣ, ਉਹ ਮਿਟਾਏ ਜਾਣ। ਮਸੀਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪਾਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਲਈ ਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਆਂ ਅਠਾਰਾਂ ਸੌ ਸਾਲ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਸੀ।

“ਹਰ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ” ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਆਦਮ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤਾਜ਼ਗੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਨਿਆਂ ਮੁਰਦਿਆਂ ਤੋਂ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਵੱਲ ਤਬਦੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਇਸ ਆਯਤ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ (ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਤੱਕ), ਜੌ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਗੈਂਹੂਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਤੱਕ, ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਵਰਖਾ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਵਰਖਾ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਵਰਖਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਗੈਂਹੂਂ ਨੂੰ ਕੁੜਮੱਲਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ, ਜੋ ਕਿ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਹੈ, ਗੈਂਹੂਂ ਹੁਣ ਕੁੜਮੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰਲਿਆ ਹੋਇਆ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਦੋ ਲਹਿਰਾਏ ਹੋਏ ਰੋਟਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਵਾਲੀ ਗੈਂਹੂਂ ਦੀ ਭੇਟ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। 9/11 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਮਲਾਕੀ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਦੂਤ ਲੇਵੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਛਾਂਟਦਾ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਕੰਮ “ਅੱਗ” ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਅੱਗ” ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਉੱਤੇ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜੀਭਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਿਚਾਰ ਅਧੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਦੀ ਉਹ ਵੱਖਰੀਕਰਨ, ਜੋ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਉਹ ਦੋ ਲਹਿਰਾਏ ਹੋਏ ਰੋਟੇ ਹਨ, ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਕਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹੀ ਇਕੱਲੀ ਭੇਟ ਸੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਪ ਦਾ ਇੱਕ ਚਿੰਨ੍ਹ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ।

ਉਹ ਦੋ ਹਿਲਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੀਆਂ ਰੋਟੀਆਂ ਖਮੀਰ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਖਮੀਰ ਪਾਪ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਉਹ ਖਮੀਰ ਤੰਦੂਰ ਦੀ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਵਾਚਾ ਦੇ ਦੂਤ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅੱਗ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਈ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ “ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਦਾ ਦਿਨ” ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅੰਸ਼ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਰਾਹੀਂ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ “ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ” ਸੱਚੇ ਪਿੱਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਮੌਜੂਦ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਝੂਠੇ ਪਿੱਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ। ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ “ਅੱਗ” ਹੈ, ਅਤੇ “ਅੱਗ” ਹੀ ਉਹ ਸਾਧਨ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਵਾਚਾ ਦਾ ਦੂਤ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਅਤੇ ਮਲਿਨਤਾ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਉਪਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਿੱਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਬਾਰੇ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਉਸ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗੰਦੇਮ ਦੀ ਭੇਟ ਵਿੱਚੋਂ ਖਮੀਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਉੱਪਰ ਉਠਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਗੰਦੇਮ ਦੀ ਭੇਟ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਦੀ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਉਣ ਰਾਹੀਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਰਤਾ ਰਾਹੀਂ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਵੇਂ ਪਵਿੱਤ੍ਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਵਚਨ ਹੀ ਹੈ, ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਐਸਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਵਚਨ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਜੋਂ ਪਹੁੰਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਜੀਊਣ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿੱਛਲੇ ਮੇਹ ਦੇ ਇੱਕ ਝੂਠੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਮੌਤ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਲਹੂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਸ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੌਤ ਤਕ ਆਪਣੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 12:11.

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਾਲਣ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਆਪ ਜਿੱਤ ਕੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਹ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹਨ।

> ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਨਹੀਂ ਹੋਏ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਕੁਆਰੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉੱਥੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਛੁਡਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਮੇਮਨੇ ਲਈ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਹੋਣ ਵਾਸਤੇ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 14:4.

ਇੱਥੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਚੌਥੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ “ਪਹਿਲੇ ਫਲ” ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ “ਕੁਆਰੀਆਂ” ਵੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣੂ ਕਰਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਮੱਤੀ ਪੱਚੀ ਦੀਆਂ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਕ ਕਥਾ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਕੇਵਲ “ਕੁਆਰੀਆਂ” ਹੀ ਨਹੀਂ ਹਨ, ਸਗੋਂ ਉਹ “ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ ਨਾਲ ਅਪਵਿਤ੍ਰ” ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈਆਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਖ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਉਸੇ ਨੇ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ “ਸਾਰੀਆਂ” ਝੂਠੀਆਂ ਧਰਮ-ਪ੍ਰਣਾਲੀਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭੇਦ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ। “ਇਹ” ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਮੇਮਣਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੀ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ, ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਵਿੱਚ ਅਨੁਸਰਣਾ ਕਰਨੀ ਹੀ ਹੈ।

ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ, ਆਯਤ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦੋ ਸਾਕੀ ਜੋ ਝੰਡੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਭੇਟ ਵਾਂਗ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਸੀਹ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਦੀ ਉਹ ਭੇਟ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਸੀ ਅਤੇ ਹੈ, ਇਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮੇਟਦੀ ਸੀ ਕਿ ਵਾਚਾ ਦਾ ਲਹੂ ਇਸ ਲਈ ਵਗਾਇਆ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਛੁਡਾਇਆ ਜਾਵੇ ਜੋ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਅਨੁਭਵ ਨਾਲ ਦਿਵਾਲੀਆ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਹੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, (ਆਯਤ ਚਾਰ) ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਲੀਕਾਂ ਦਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਸੰਖੇਪ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 144 ਵਿੱਚ ਪਾਲਮੋਨੀ, ਉਸ ਅਦਭੁੱਤ ਗਿਣਣਹਾਰ, ਦੇ ਹੱਥ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਵਿੱਤਰ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਦੋਹਰਾਉ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਮੀਂਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਿਛਲਾ ਮੀਂਹ ਉਹ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸਾਂਤਵਨਾਦਾਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

> ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਕਿੰਨੇ ਸੁੰਦਰ ਹਨ ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸਮਾਚਾਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਭਲਾਈ ਦੀ ਸ਼ੁਭ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸਿਓਨ ਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ! ਤੇਰੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰ ਆਪਣੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਨਗੇ; ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸੁਰ ਨਾਲ ਗਾਉਣਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਯਹੋਵਾਹ ਸਿਓਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਬਹਾਲ ਕਰੇਗਾ, ਤਦ ਉਹ ਅੱਖੀਂ ਅੱਖ ਪਾ ਕੇ ਵੇਖਣਗੇ। ਹੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਥਾਵੋ, ਅਨੰਦ ਨਾਲ ਫੁੱਟ ਪਓ, ਇਕੱਠੇ ਗਾਵੋ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਛੁਟਕਾਰਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਂਹ ਨੰਗੀ ਕੀਤੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਭ ਸਿਰੇ ਸਾਡੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣਗੇ। ਨਿਕਲੋ, ਨਿਕਲੋ, ਉੱਥੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ, ਕਿਸੇ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਛੂਹੋ; ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ; ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਵੋ। ਯਸਾਯਾਹ 52:7–11.

ਸੀਓਨ H6726, H6725 ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਪ੍ਰਗਟਤਾ ਦਾ ਭਾਵ; ਇੱਕ ਸਮਾਰਕ ਜਾਂ ਰਾਹ ਦਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਤੰਭ: – ਨਿਸ਼ਾਨ, ਸਿਰਲੇਖ, ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ।” ਸੀਓਨ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੱਥ ਲਈ ਉਤਨਾ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ “ਅੱਖ ਨਾਲ ਅੱਖ” ਵੇਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਵੇਲੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਦਸ ਦਿਨ ਇੱਕਤਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ “hath,” (ਜੋ ਭੂਤਕਾਲ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ) ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਜੋ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਿੰਨ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ “ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤਾ ਹੈ,” “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦਾ ਉੱਧਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ” ਅਤੇ “ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਂਹ ਨੰਗੀ ਕੀਤੀ ਹੈ।”

ਉਸ ਨੇ 9/11 ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ “ਧੀਰਜ ਬਖ਼ਸ਼ੀ,” ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਲਾਕੀ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਦੀ ਉਸ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਚਿੰਨ੍ਹਤ ਹੋਈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਸਮੇਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਫਲ-ਭੇਟਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ “ਸਾਰੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਪਣਾ ਪਵਿੱਤਰ ਬਾਂਹ ਨੰਗਾ ਕੀਤਾ” ਜਾਣ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਧੀਰਜ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। 9/11 ਵੇਲੇ ਉਹ ਧੀਰਜ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਆਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝੰਡੇ ਵਜੋਂ ਉੱਚਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜਿਵੇਂ ਮਲਾਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਯਹੂਦਾਹ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਭੇਟ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਗੀ” “ਪੁਰਾਤਨ ਦਿਨਾਂ ਵਾਂਗ।”

> ਅਤੇ ਉਹ ਚਾਂਦੀ ਨੂੰ ਗਲਾਕੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵਾਂਗ ਬੈਠੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਲੇਵੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਚਾਂਦੀ ਵਾਂਗ ਖਰਾ ਕਰੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਧਰਮਿਕਤਾ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ। ਤਦ ਯਹੂਦਾਹ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਭੇਟ ਯਹੋਵਾਹ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਵੇਗੀ, ਜਿਵੇਂ ਪੁਰਾਤਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਮਲਾਕੀ 3:3, 4.

ਅਸੀਂ “ਕਿੰਨਾ ਚਿਰ” ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਕਰਾਂਗੇ।

> “‘ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਸੂਪ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੀ ਖਲਿਹਾਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ਼ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗਹੂੰ ਨੂੰ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਕਰੇਗਾ।’ ਮੱਤੀ 3:12. ਇਹ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ। ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਭੂਸੀ ਨੂੰ ਗਹੂੰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਝਿੜਕੀ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਅਹੰਕਾਰੀ ਅਤੇ ਆਤਮ-ਧਰਮੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਦੇ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਸੰਸਾਰ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਸਨ, ਇਸ ਲਈ ਬਹੁਤੇ ਯਿਸੂ ਤੋਂ ਮੁੜ ਗਏ। ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤੇ ਓਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਆਤਮਾਵਾਂ ਦੀ ਅੱਜ ਵੀ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਫਰਨਾਹੂਮ ਦੀ ਸਭਾ-ਘਰ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਸੱਚਾਈ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਪੂਰੀ ਤਬਦੀਲੀ ਦੀ ਲੋੜ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਆਤਮ-ਤਿਆਗੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਲੈਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਕ੍ਰੋਧਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਠੇਸ ਖਾ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਚੇਲੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਬੁੜਬੁੜਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਚਲੇ ਗਏ ਸਨ, ‘ਇਹ ਕਠਿਨ ਬਚਨ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਕੌਣ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ?’” The Desire of Ages, 392.

Back to Articles