Article

# What is Truth? - Number Three

ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ? - ਨੰਬਰ ਤਿੰਨ

The Road to Emmaus

ਇਮਾਉਸ ਵੱਲ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਰਾਹ

Author

Jeff Pippenger

Published

September 7, 2023

Formats

PDF
Word

In the gospel of John, just after the Last Supper until Jesus goes to the Garden of Gethsemane there is a long narrative from chapter fourteen through the end of chapter seventeen. I intend to address these chapters in the next article. This article is the platform to build the understanding of those chapters upon. In terms of the reform line of Christ’s history the dialogue of Christ and His disciples in those chapters is just after the triumphal entry and just before the cross. Jesus entered Jerusalem, then had his final meal with the disciples, then the narrative takes place and he then goes to Gethsemane and at midnight that same day He is arrested and the seven step process that leads to the crucifixion began. He and the disciples were prophetically located just after the Exeter camp meeting and just before the Great Disappointment, in a history that is represented by the seventh month movement. In the narrative that begins just after the Last Supper the first thing Jesus says is:

ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਇੰਜੀਲ ਵਿੱਚ, ਆਖ਼ਰੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਜਦ ਤੱਕ ਯਿਸੂ ਗੇਥਸੇਮਨੀ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਇੱਕ ਲੰਮਾ ਵਰਣਨ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਉਦੇਸ਼ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਲੇਖ ਉਹ ਆਧਾਰ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਸੁਧਾਰ-ਰੇਖਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦਾ ਸੰਵਾਦ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਦਾ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਅੰਤਿਮ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਫਿਰ ਇਹ ਵਰਣਨ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਗੇਥਸੇਮਨੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਦਿਨ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਹ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤ-ਪੜਾਅ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਲੀਬੀ ਮੌਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਉਹ ਅਤੇ ਚੇਲੇ ਐਕਸੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸਥਿਤ ਸਨ, ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਲਹਟ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਭੋਜਨ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਯਿਸੂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:

> Let not your heart be troubled: ye believe in God, believe also in me. John 14:1.

> ਤੁਹਾਡਾ ਮਨ ਘਬਰਾਏ ਨਾ; ਤੁਸੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰੱਖੋ। ਯੂਹੰਨਾ 14:1.

Knowing that a great disappointment was just hours ahead, Jesus sought to strengthen His disciples for the coming crisis. The hidden line of prophecy within the four waymarks that make up the events that are symbolized as the seven thunders is the history where these three steps of the narrative in the gospel of John takes place. That hidden line, within the seven thunders represents the history of the first disappointment to the last disappointment.

ਇਹ ਜਾਣਦਿਆਂ ਕਿ ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਘੰਟਿਆਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਕਟ ਲਈ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਹ ਗੁਪਤ ਰੇਖਾ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ waymarks ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਕਥਾ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਗੁਪਤ ਰੇਖਾ, ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਆਖਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

Just before Jesus informs them to “let not” their hearts “be troubled” Judas Iscariot had left the supper to go to the Sanhedrin for the third and final time. When he left the supper for his third meeting, he closed his probation.

ਯਿਸੂ ਵੱਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ “ਘਬਰਾਏ ਨਾ ਜਾਣ,” ਯਹੂਦਾ ਇਸਕਰਿਯੋਤੀ ਭੋਜਨ-ਸਭਾ ਛੱਡ ਕੇ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਵਾਰ ਸਨਹੇਦ੍ਰਿਨ ਕੋਲ ਜਾਣ ਲਈ ਨਿਕਲ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਤੀਜੇ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਭੋਜਨ-ਸਭਾ ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੋਬੇਸ਼ਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ।

In the context of the hidden line within the symbol of the seven thunders the triumphal entry of Christ represents the Midnight Cry where two classes of worshippers are manifested. The waymark of the middle letter of the Hebrew that is employed to create the Hebrew word “truth,” is the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. Thirteen represents rebellion, and as a prophetic waymark it represents the Midnight Cry where the foolish virgins represent a manifestation of rebellion, as does Judas during the waymark of the triumphal entry.

ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਅੰਦਰ ਲੁਕੀ ਹੋਈ ਰੇਖਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਦਾ ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਬਰਾਨੀ ਦੇ ਉਸ ਮੱਧਲੇ ਅੱਖਰ ਦਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ, ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚ” ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਤੇਰਹਵਾਂ ਅੱਖਰ ਹੈ। ਤੇਰਾਂ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਵਜੋਂ ਇਹ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੌਰਾਨ ਯਹੂਦਾ ਵੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

> “There have been and always will be tares among the wheat, the foolish virgins with the wise, those who have no oil in their vessels with their lamps. There was a covetous Judas in the church Christ formed on earth, and there will be Judases in the church in every stage of her history.” Signs of the Times, October 23, 1879.

> “ਕਣਕ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੰਗਲੀ ਘਾਹ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣਗੇ; ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਰਤਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਜੋ ਕਲੀਸਿਆ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੋਭੀ ਯਹੂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਹਰ ਪੜਾਅ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਿਆਂ ਹੋਣਗੇ।” Signs of the Times, October 23, 1879.

When Judas returned the money, admitted his betrayal to Caiaphas and then to Christ, he then went to hang himself. As he was leaving the judgment hall he cried out, with the very words that represent the foolish virgin’s dilemma when they recognize they did not obtain the oil.

ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਪੈਸੇ ਵਾਪਸ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਕਾਇਆਫ਼ਾ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਧੋਖੇ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਾਹਾ ਲਗਾਣ ਲਈ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਨਿਆਂ-ਹਾਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਠੀਕ ਉਹੀ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ ਜੋ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦਿਲੇਮਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਪਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀਆਂ।

> “Judas saw that his entreaties were in vain, and he rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late! He felt that he could not live to see Jesus crucified, and in despair went out and hanged himself.” Desire of Ages, 722.

> “ਯਹੂਦਾਹ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬੇਨਤੀਆਂ ਵਿਅਰਥ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਇਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੋਇਆ ਸਭਾ-ਮੰਡਪ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੌੜਿਆ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ! ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ! ਉਸ ਨੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਬਾਹਰ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਫਾਹਾ ਲਗਾ ਲਿਆ।” Desire of Ages, 722.

Judas illustrates a false Midnight Cry message as “rushed from the hall exclaiming, It is too late! It is too late!” The message always manifest two classes of worshippers, and just as in Millerite history the foolish virgins carry on after the true Midnight Cry message arrives with a false message. Thus, in Millerite history we have the movement that elected William Miller as the leader, while rejecting the third angel’s message and opposing the little flock that followed Christ into the Most Holy Place.

ਯਹੂਦਾ ਇੱਕ ਝੂਠੇ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ: “ਹਾਲ ਤੋਂ ਹੜਬੜਾਹਟ ਵਿੱਚ ਨਿਕਲਦਾ ਹੋਇਆ ਇਹ ਪੁਕਾਰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ! ਹੁਣ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਗਈ ਹੈ!” ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਦਾ ਹੀ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਸੱਚੇ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਇੱਕ ਝੂਠੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਉਹ ਅੰਦੋਲਨ ਵੇਖਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਨੇਤਾ ਵਜੋਂ ਚੁਣਿਆ, ਜਦਕਿ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਛੋਟੇ ਝੁੰਡ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਅੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ।

> “My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> “ਮੇਰਾ ਮਨ ਭਵਿੱਖ ਵੱਲ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਸੰਕੇਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ‘ਵੇਖੋ, ਦੂਲਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੋ।’ ਪਰ ਕੁਝ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਦੀਵਟੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਭਰਨ ਲਈ ਤੇਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹੋਣਗੇ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਹੋ ਜਾਣ ’ਤੇ ਉਹ ਇਹ ਪਤਾ ਲਗਾਉਣਗੇ ਕਿ ਚਰਿੱਤਰ, ਜੋ ਤੇਲ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਹਸਤਾਂਤਰਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ।” Review and Herald, February 11, 1896.

The third waymark of the hidden history, represents judgment and is represented by the last letter of the Hebrew alphabet. The letter is “Tav,” and when written it is shaped as a cross. The cross represents judgment.

ਲੁਕਵੇਂ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਤੀਜਾ ਮਾਰਕ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨਿਆਇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਅੱਖਰ “ਤਾਵ” ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਇਸ ਦਾ ਆਕਾਰ ਇੱਕ ਸਲੀਬ ਵਰਗਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਲੀਬ ਨਿਆਇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

From the first disappointment in Millerite history until the Midnight Cry, or from the letter alpha until the thirteenth letter there is a waymark representing a period of time, which is identified as the tarrying time in the parable of the ten virgins, a tarrying time that is also in Habakkuk chapter two. From the Midnight Cry, or the thirteenth letter of rebellion unto the great disappointment, the last letter of the alphabet there is also a period of time which was called the “seventh month movement,” not because it lasted seven months, but because the message of the Midnight Cry identified that Christ would come on the tenth day of the seventh month of the Jewish calendar, which was the Day of Atonement.

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਤੱਕ, ਜਾਂ ਅੱਖਰ ਅਲਫਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅੱਖਰ ਤੱਕ, ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪਛਾਣ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ “ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਜੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹੋ ਜਿਹਾ ਦੇਰੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਜੋ ਹਬੱਕੂਕ ਅਧਿਆਇ ਦੋ ਵਿੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਤੋਂ, ਜਾਂ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਤੇਰਹਵੇਂ ਅੱਖਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ, ਜੋ ਕਿ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦਾ ਆਖਰੀ ਅੱਖਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵੀ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ “ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਲਹਿਰ” ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਸੱਤ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਚਲੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਸੀ ਕਿ ਮਸੀਹ ਯਹੂਦੀ ਕੈਲੰਡਰ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਆਵੇਗਾ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਸੀ।

The context for the narrative from John chapter fourteen until chapter eighteen begins in a period of time that typifies the seventh month movement of Millerite history. The burden of the narrative the gospel of John is to prepare the disciples for the coming crisis of the cross (the letter ‘Tav’). Christ therefore identifies that from His death until He ascends to His Father and returns would be for His disciples a period of sorrow, uncertainty and disappointment. As with the prophetic characteristics of all the first disappointments that are represented in the testimony of the reform lines, the disappointment involves a condition that is brought about by a disregard of a previously revealed important truth. Christ’s death on the cross was and is an important truth and He had told the disciples directly that He would be crucified and resurrected, but the crisis was so great, so overwhelming, that they forgot what they should have remembered.

ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਚੌਦਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਠਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਦੀ ਕਥਾ ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਉਸ ਸਮੇਂ-ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਵਿੱਚ ਇਸ ਕਥਾ ਦਾ ਭਾਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਦੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਸੰਕਟ (ਅੱਖਰ ‘ਤਾਵ’) ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਲਈ ਮਸੀਹ ਇਹ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚੜ੍ਹ ਜਾਣ ਅਤੇ ਮੁੜ ਆਉਣ ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਦੁੱਖ, ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਅਤੇ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਇੱਕ ਅਰਸਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਸੁਧਾਰਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਭ ਪਹਿਲੀਆਂ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਉਸ ਹਾਲਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਿਸੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੱਚ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕਾਰਨ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੌਤ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਸੱਚ ਸੀ ਅਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ਤੇ ਦੱਸਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਹੋਵੇਗਾ, ਪਰ ਸੰਕਟ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ, ਇੰਨਾ ਘੇਰ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਉਹ ਗੱਲ ਭੁੱਲ ਗਏ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ।

> “When Christ, the Hope of Israel, was hung upon the cross and was lifted up as He told Nicodemus He would be, the disciples’ hope died with Jesus. They could not explain the matter. They could not understand all that Christ had told them about it beforehand.” Faith and Works, 63.

> “ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ, ਜੋ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਆਸ ਸੀ, ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਟੰਗਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਨਿਕੋਦੇਮੁਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਆਸ ਯਿਸੂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਮਰ ਗਈ। ਉਹ ਇਸ ਘਟਨਾ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੇ। ਉਹ ਉਸ ਸਭ ਕੁਝ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝ ਸਕੇ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।” Faith and Works, 63.

The burden of the entire narrative in the four chapters of John we are addressing was Jesus preparing His disciples for the period of disappointment they would experience beginning at the midnight arrest of Jesus, until He returned from ascending to His Father. In the four chapters of John, that period of time when Christ was away from the disciples represents a tarrying time. Historically that period of time, which I am identifying as a tarrying time took place after the crisis of the cross. In the four chapters we are preparing to consider, they prophetically represent the tarrying time that begins with the first disappointment, not after the great disappointment of the cross.

ਯੂਹੰਨਾ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਥਾ ਦਾ ਭਾਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਯਿਸੂ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਉਹ ਯਿਸੂ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਵਾਲੀ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਤੱਕ ਕਰਨਗੇ। ਯੂਹੰਨਾ ਦੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਮਾਂ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਚੇਲਿਆਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਸੀ, ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਮਾਂ-ਅੰਤਰਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਸਲੀਬ ਦੇ ਸੰਕਟ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਇਆ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਚਾਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਸ ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਲੀਬ ਦੀ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।

Why am I suggesting that the last disappointment that Christ was preparing His disciples for, was typifying the first disappointment which in Christ’s reform line was the death of Lazarus? This question needs to be resolved before we can see the narrative in the four chapters of John in the light which upholds the truths that are now being unsealed in connection with the hidden history of the seven thunders.

ਮੈਂ ਇਹ ਕਿਉਂ ਸੁਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿ ਆਖ਼ਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਜਿਸ ਲਈ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਕਰੂਪੀ ਸੀ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸੁਧਾਰ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਲਾਜ਼ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਸੀ? ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਨਿਰਣੇ ਹੋਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਚਾਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਕਥਾ ਨੂੰ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਸਕੀਏ ਜੋ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੁਣ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਰਥਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

In the history of Christ, the period of time between the death and resurrection of Lazarus aligns with the tarrying time. Christ then goes to Jerusalem for His triumphal entry. Christ in John fourteen is speaking to His disciples during the history of what would be the seventh month movement that began when the tarrying time had already ended at the arrival of the message of the Midnight Cry that initiated the movement of the seventh month.

ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਲਾਜ਼ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤਾਰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਆਪਣੀ ਵਿਜਯੀ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਲਈ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਚੌਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਲਹਾਤ ਹੋਣੀ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਜਦੋਂ ਤਾਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਆਗਮਨ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਚਲਹਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ।

To understand how the Hebrew word “truth” confirms the identification of the hidden history that has been unsealed from the symbolic history of the seven thunders requires some careful analysis of the message Christ was then giving to his disciples in John chapter fourteen through chapter seventeen. An example of the waymark of the great disappointment being employed to illustrate the waymark of the first disappointment can be recognized by the experience of the disciples on the road to Emmaus.

ਇਹ ਸਮਝਣ ਲਈ ਕਿ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “truth” ਸੱਤ ਗੱਜਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚੋਂ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ ਲੁਕਵੀਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਛਾਣ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੋਂ ਸਤਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਤੱਕ ਮਸੀਹ ਵੱਲੋਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਕੁਝ ਸਾਵਧਾਨੀਪੂਰਵਕ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ। ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ waymark ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ waymark ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਇਮਾਊਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

What ended the tarrying time in Millerite history was the correction of the previously failed prediction of 1843. The work of Samuel Snow in developing the message that ushered in the seventh month movement that concluded with the Great Disappointment can be historically tracked, by following Samuel Snow’s growth in understanding through his published writings and his public presentations that lead up to the Exeter camp meeting. The inspired commentary approaches that development differently than simply the historical development of Snow’s ultimate message. Sister White informs us that the message was recognized when the Lord removed His hand from a mistake in the figures upon Habakkuk’s 1843 chart.

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਅੰਤ ਜਿਸ ਗੱਲ ਨੇ ਕੀਤਾ, ਉਹ 1843 ਦੀ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸਫਲ ਰਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸੁਧਾਰ ਸੀ। ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਦੇ ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਕੰਮ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਉਸ ਚਲਚਲਾਹਟ ਦਾ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ ਜੋ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੌਰ ਤੇ ਟ੍ਰੈਕ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਅਸੀਂ ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਦੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਲਿਖਤਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਨਤਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀਆਂ ਰਾਹੀਂ ਅਨੁਸਰਣ ਕਰੀਏ, ਜੋ ਐਕਸੇਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਤੱਕ ਲੈ ਗਈਆਂ। ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਟਿੱਪਣੀ ਉਸ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਸਨੋ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੇਵਲ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਕਾਸ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੇਖਦੀ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੀ 1843 ਦੀ ਚਾਰਟ ਵਿੱਚ ਗਿਣਤੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਿਆ।

> “I saw the people of God joyful in expectation, looking for their Lord. But God designed to prove them. His hand covered a mistake in the reckoning of the prophetic periods. Those who were looking for their Lord did not discover this mistake, and the most learned men who opposed the time also failed to see it. God designed that His people should meet with a disappointment. The time passed, and those who had looked with joyful expectation for their Saviour were sad and disheartened, while those who had not loved the appearing of Jesus, but embraced the message through fear, were pleased that He did not come at the time of expectation. Their profession had not affected the heart and purified the life. The passing of the time was well calculated to reveal such hearts. They were the first to turn and ridicule the sorrowful, disappointed ones who really loved the appearing of their Saviour. I saw the wisdom of God in proving His people and giving them a searching test to discover those who would shrink and turn back in the hour of trial.

> “ਮੈਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਆਸਭਰੀ ਉਡੀਕ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦਿਤ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਰਾਹ ਜੋਹ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਮਿਆਦਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਇੱਕ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਢੱਕ ਰੱਖਿਆ। ਜੋ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਸ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਨਾ ਜਾਣ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਿਦਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਰਹੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਨਸ਼ਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ। ਸਮਾਂ ਬੀਤ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਲਈ ਆਨੰਦਭਰੀ ਆਸ ਨਾਲ ਉਡੀਕ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਅਤੇ ਹਤਾਸ਼ ਹੋ ਗਏ, ਜਦਕਿ ਉਹ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਡਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਉਮੀਦ ਕੀਤੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਨਾ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਧਾਰਮਿਕ ਦਾਅਵੇ ਨੇ ਨਾ ਤਾਂ ਹਿਰਦੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਸਮੇਂ ਦਾ ਬੀਤ ਜਾਣਾ ਐਸੇ ਹਿਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੁਚਿੰਤਿਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੁੜੇ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੁਖੀ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਨ ਲੱਗੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਗੰਭੀਰ ਜਾਂਚ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨੀ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ ਜੋ ਪਰਖ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਮੁੜ ਜਾਣਗੇ।”

> “Jesus and all the heavenly host looked with sympathy and love upon those who had with sweet expectation longed to see Him whom their souls loved. Angels were hovering around them, to sustain them in the hour of their trial. Those who had neglected to receive the heavenly message were left in darkness, and God’s anger was kindled against them, because they would not receive the light which He had sent them from heaven. Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844. Light from the Word of God shone upon their position, and they discovered a tarrying time—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ In their love for Christ’s immediate coming, they had overlooked the tarrying of the vision, which was calculated to manifest the true waiting ones. Again they had a point of time. Yet I saw that many of them could not rise above their severe disappointment to possess that degree of zeal and energy which had marked their faith in 1843.

> “ਯਿਸੂ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਸੁਰਗੀ ਸੈਨਾ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਸਹਾਨੁਭੂਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਨਿਗਾਹ ਕੀਤੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਿੱਠੀ ਆਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ। ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਮੰਡਲਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰੀਖਿਆ ਦੀ ਘੜੀ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲ ਸਕਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਰਗੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਪੇੱਖਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕ ਉੱਠਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸੁਰਗ ਤੋਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਭੇਜੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ, ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਹੋਏ ਲੋਕ, ਜੋ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੇ ਬਾਈਬਲਾਂ ਵੱਲ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਤਾਂ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਹੱਥ ਗਿਣਤੀਆਂ ਤੋਂ ਹਟਾ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ 1844 ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹੀ ਸਬੂਤ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮੇਂ 1843 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣਗੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋਤ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਉੱਤੇ ਚਮਕੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ—‘Though it [the vision] tarry, wait for it.’ ਮਸੀਹ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਆਗਮਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਇਸ ਠਹਿਰਾਉ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਬੈਠੇ ਸਨ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਨਿਯਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਮੇਂ ਦਾ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਬਿੰਦੂ ਸੀ। ਤਾਂ ਵੀ, ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਆਪਣੀ ਭਾਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਨਹੀਂ ਉੱਠ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਜੋਸ਼ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਧਾਰਣ ਕਰ ਸਕਣ ਜਿਸ ਨੇ 1843 ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।”

> “Satan and his angels triumphed over them, and those who would not receive the message congratulated themselves upon their farseeing judgment and wisdom in not receiving the delusion, as they called it. They did not realize that they were rejecting the counsel of God against themselves, and were working in union with Satan and his angels to perplex God’s people, who were living out the heaven-sent message.

> “ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਗਏ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵਧਾਈ ਦੇ ਰਹੇ ਸਨ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਭਰਮ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮੰਨਣ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੂਰਅੰਦੇਸ਼ੀ ਭਰੀ ਵਿਚਾਰ-ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਰੁੱਧ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਤਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਪਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੋ ਸਵਰਗ-ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਜੀ ਰਹੀ ਸੀ।”

> “The believers in this message were oppressed in the churches. For a time, those who would not receive the message were restrained by fear from acting out the sentiments of their hearts; but the passing of the time revealed their true feelings. They wished to silence the testimony which the waiting ones felt compelled to bear, that the prophetic periods extended to 1844. With clearness the believers explained their mistake and gave the reasons why they expected their Lord in 1844. Their opposers could bring no arguments against the powerful reasons offered. Yet the anger of the churches was kindled; they were determined not to listen to evidence, and to shut the testimony out of the churches, so the others could not hear it. Those who dared not withhold from others the light which God had given them, were shut out of the churches; but Jesus was with them, and they were joyful in the light of His countenance. They were prepared to receive the message of the second angel.” Early Writings, 235–237.

> “ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪੀੜਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੱਕ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਦਿਲਾਂ ਦੇ ਭਾਵਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤਾਓ ਕਰਨ ਤੋਂ ਡਰ ਕਰਕੇ ਰੋਕੇ ਰਹੇ; ਪਰ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਚੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਉਹ ਉਸ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦੇਣ ਲਈ ਬੱਝੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਅਰਸੇ 1844 ਤੱਕ ਫੈਲਦੇ ਸਨ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੁੱਲ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਕਾਰਨ ਦਿੱਤੇ ਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧੀ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਕਾਰਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਦਲੀਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆ ਸਕੇ। ਤਦ ਵੀ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਕ੍ਰੋਧ ਭੜਕ ਉਠਿਆ; ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਸੁਣਣਗੇ, ਅਤੇ ਗਵਾਹੀ ਨੂੰ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖਣਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੋਰ ਲੋਕ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁਣ ਸਕਣ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਚਾਨਣ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਰੋਕਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਢ ਦਿੱਤੇ ਗਏ; ਪਰ ਯਿਸੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸਦੇ ਮੁਖਮੰਡਲ ਦੇ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਅਨੰਦਿਤ ਸਨ। ਉਹ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ।” Early Writings, 235–237.

The history just set forth describes, among other things the experience of July 18, 2020, yet the point I wish you to consider is that the understanding that is represented by the message of the Midnight Cry as given by Samuel Snow at the Exeter camp meeting is represented not by the historical work of Snow, but by the action of the Lord’s hand. His hand had covered a mistake and it was when He removed His hand that the Millerites could then understand their disappointment, and also understand that they had been in the period represented as the tarrying time.

ਹੁਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਇਤਿਹਾਸ, ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਤਦਾਪਿ, ਜਿਸ ਬਿੰਦੂ ਉੱਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰੋ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸਮਝ ਐਕਜ਼ੀਟਰ ਕੈਂਪ-ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਦੁਆਰਾ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸਨੋ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕਾਰਜ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੀ ਕਾਰਵਾਈ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਇੱਕ ਗਲਤੀ ਨੂੰ ਢੱਕੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਿਆ, ਤਦ ਮਿੱਲਰਾਈਟਸ ਆਪਣੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝ ਸਕੇ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਅਵਧੀ ਵਿੱਚ ਰਹੇ ਸਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

The removing of His hand is a vital element of the disciples who were on the road to Emmaus. It typifies the end of the period known as the tarrying time and concludes with the understanding that is represented by the Midnight Cry message. Yet the illustration of Emmaus took place after the cross, which represents the Great Disappointment, not the first disappointment of the death of Lazarus.

ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਦਾ ਹਟਾਇਆ ਜਾਣਾ ਉਹਨਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਤੱਤ ਹੈ ਜੋ ਇੰਮਾਊਸ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਸਨ। ਇਹ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਤਾਰਿਆਂ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਉਸ ਸਮਝ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤਥਾਪਿ, ਇੰਮਾਊਸ ਦੀ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮੂਲਕ ਘਟਨਾ ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਰੀ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਲਾਜ਼ਰ ਦੇ ਮਰਨ ਵਾਲੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ।

> And, behold, two of them went that same day to a village called Emmaus, which was from Jerusalem about threescore furlongs. And they talked together of all these things which had happened. And it came to pass, that, while they communed together and reasoned, Jesus himself drew near, and went with them. But their eyes were holden that they should not know him. And he said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? Luke 24:13–16.

> ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਜਣੇ ਇੱਕ ਪਿੰਡ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਐਮਾਊਸ ਸੀ, ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਲਗਭਗ ਸੱਠ ਫਰਲਾਂਗ ਦੂਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਘਟਨਾਵਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਜੋ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ। ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼ ਅਤੇ ਤਰਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯਿਸੂ ਆਪ ਨੇੜੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਨ ਲੱਗਾ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਤੁਰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਉਦਾਸ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ? ਲੂਕਾ 24:13–16।

The word “eyes” in the passage represents vision, more than the actual organ of the eye. The word “holden” means strength. The disciples were unable to understand the vision of the cross for Christ had covered their ability to see the prophetic vision of the cross. Christ’s hand is a symbol of His strength. The sadness Jesus identified represented their great disappointment. After further discussion by the disappointed disciples, Christ began to speak.

ਇਸ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ “ਅੱਖਾਂ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਅਰਥ ਅਸਲ ਅੱਖ ਦੇ ਅੰਗ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਹੈ। “ਰੋਕੀਆਂ ਗਈਆਂ” ਦਾ ਅਰਥ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ। ਚੇਲੇ ਸਲੀਬ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਸਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਸਲੀਬ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਢੱਕ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਜਿਸ ਉਦਾਸੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਨਿਰਾਸ਼ ਚੇਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਰ ਚਰਚਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਸੀਹ ਬੋਲਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।

> Then he said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: Ought not Christ to have suffered these things, and to enter into his glory? And beginning at Moses and all the prophets, he expounded unto them in all the scriptures the things concerning himself. And they drew nigh unto the village, whither they went: and he made as though he would have gone further. But they constrained him, saying, Abide with us: for it is toward evening, and the day is far spent. And he went in to tarry with them. Luke 24:25–29.

> ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੂਰਖੋ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਕਤਿਆਂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦਿਲ ਦੇ ਸੁਸਤੋ: ਕੀ ਮਸੀਹ ਲਈ ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਨਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਦੁੱਖ ਸਹੇ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰੇ? ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਸਭ ਭਵਿੱਖਬਕਤਿਆਂ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸੰਬੰਧੀ ਗੱਲਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਈਆਂ। ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਪਿੰਡ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹੋਰ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਰੋਕਿਆ, ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਰਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਸ਼ਾਮ ਹੋਣ ਨੂੰ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਿਨ ਬਹੁਤ ਢਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿਣ ਲਈ ਅੰਦਰ ਗਿਆ। ਲੂਕਾ 24:25–29.

Jesus instructed the disciples by employing the “historicist” methodology of biblical interpretation bringing the prophetic lines from Moses onward through sacred history to identify the history of the cross. Jesus used the lines of past prophetic history, which represent the old paths and the methodology of line upon line to instruct the disappointed disciples. When He appeared to travel on without them, they constrained him to come in and tarry with them. They were in the tarrying time, and Christ was about to remove His hand from their eyes. When His hand was removed the tarrying time would end, and as they rushed through the darkness back to Jerusalem and the eleven disciples, they typified the speed of the transmission of the message of the Midnight Cry.

ਯਿਸੂ ਨੇ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਦੀ “historicist” ਵਿਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਨਬੂਵਤੀ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਨੁਸਰਦੇ ਹੋਏ ਸਲੀਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਨਬੂਵਤੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਪੁਰਾਣੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ, ਜੋ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹਾਂ ਅਤੇ line upon line ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਨਿਰਾਸ਼ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਅੱਗੇ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਠਹਿਰਣ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਰੋਕ ਲਿਆ। ਉਹ ਠਹਿਰਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸਨ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਹਟਾਉਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਠਹਿਰਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋਏ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਗਿਆਰਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਦੌੜੇ, ਉਹ Midnight Cry ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਸਾਰ ਦੀ ਤੀਵ੍ਰਤਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣੇ।

> And it came to pass, as he sat at meat with them, he took bread, and blessed it, and brake, and gave to them. And their eyes were opened, and they knew him; and he vanished out of their sight. Luke 24:31.

> ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਲਈ ਬੈਠਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਰੋਟੀ ਲਈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੋੜੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਖੁਲ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਤੋਂ ਓਝਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਲੂਕਾ 24:31.

Jesus removed His hand that had been holding their understanding of the prophetic vision and when he did so, they knew him. Jesus had brought them the message of the Midnight Cry and they received it while eating, for each message must be eaten. They immediately rushed “like a tidal wave across the land” to tell the eleven disciples.

ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਹ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਿਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਐਸਾ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ। ਯਿਸੂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਹਰ ਇੱਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਖਾਇਆ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ “ਦੇਸ਼ ਭਰ ਵਿੱਚ ਜਵਾਰ-ਭਾਟੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਵਾਂਗ” ਗਿਆਰਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ ਦੌੜ ਪਏ।

> And they said one to another, Did not our heart burn within us, while he talked with us by the way, and while he opened to us the scriptures? And they rose up the same hour, and returned to Jerusalem, and found the eleven gathered together, and them that were with them, Saying, The Lord is risen indeed, and hath appeared to Simon. And they told what things were done in the way, and how he was known of them in breaking of bread. And as they thus spake, Jesus himself stood in the midst of them, and saith unto them, Peace be unto you. But they were terrified and affrighted, and supposed that they had seen a spirit. And he said unto them, Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts? Behold my hands and my feet, that it is I myself: handle me, and see; for a spirit hath not flesh and bones, as ye see me have. And when he had thus spoken, he showed them his hands and his feet. And while they yet believed not for joy, and wondered, he said unto them, Have ye here any meat? And they gave him a piece of a broiled fish, and of an honeycomb. And he took it, and did eat before them. And he said unto them, These are the words which I spake unto you, while I was yet with you, that all things must be fulfilled, which were written in the law of Moses, and in the prophets, and in the psalms, concerning me. Then opened he their understanding, that they might understand the scriptures. Luke 24:32–45.

> ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਈ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੇ ਭੇਦ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਕੀ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਅੰਦਰ ਹੀ ਅੰਦਰ ਦਹਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ? ਅਤੇ ਉਹ ਉਸੇ ਘੜੀ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਾਪਸ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਇਆ, ਜੋ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ, ਪ੍ਰਭੂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੀ ਉੱਠਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਸ਼ਿਮਔਨ ਨੂੰ ਦਿੱਸਿਆ ਹੈ। ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜੋ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਉਹ ਰੋਟੀ ਤੋੜਨ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਰ ਹੀ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਯਿਸੂ ਆਪ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਮਿਲੇ। ਪਰ ਉਹ ਘਬਰਾ ਗਏ ਅਤੇ ਡਰ ਗਏ, ਅਤੇ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਆਤਮਾ ਵੇਖਿਆ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋਏ ਹੋ? ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਐਸੇ ਵਿਚਾਰ ਕਿਉਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ? ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋ, ਕਿ ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਹਾਂ; ਮੈਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ ਵੇਖੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਆਤਮਾ ਦੇ ਮਾਸ ਅਤੇ ਹੱਡੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੇਰੇ ਹਨ। ਅਤੇ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਵਿਖਾਏ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਮਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ ਅਤੇ ਅਚੰਭਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਕੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਇੱਥੇ ਖਾਣ ਲਈ ਕੁਝ ਹੈ? ਤਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭੁੰਨੀ ਹੋਈ ਮੱਛੀ ਦਾ ਇਕ ਟੁਕੜਾ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਦ ਦੇ ਛੱਤੇ ਦਾ ਇਕ ਭਾਗ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਲੈ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖਾਧਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਹ ਉਹੀ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜੋ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਵੇਲੇ ਕਹੀਆਂ ਸਨ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਅਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਨਬੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਭਜਨਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕਣ। ਲੂਕਾ 24:32–45.

Just as with the disciples on the road to Emmaus, Jesus presents the message with the past sacred histories of the Bible to explain the history of His death and resurrection, and He did so by giving them an example of eating. God’s people must eat the message. In their uncertainty and sorrow, Jesus brings the tarrying time that took place from His death until His resurrection, ascension and return to a close by opening their understanding to the present truth message that was based upon the sacred histories of the past being brought together line upon line.

ਜਿਵੇਂ ਐਮਾਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਯਿਸੂ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਭੂਤਕਾਲੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖਾਣ ਦੇ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਰਾਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਅਤੇ ਦੁੱਖ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਯਿਸੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ—ਜੋ ਭੂਤਕਾਲ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਆਧਾਰਿਤ ਸੀ—ਉਸ ਤਾਰਣ ਵਾਲੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ, ਆਰੋਹਣ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਤੱਕ ਵਾਪਰਿਆ, ਅੰਤ ਤੱਕ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।

Therefore, the two disciples on the road to Emmaus (representing the second angel that is joined and empowered by the message of the Midnight Cry) identify the tarrying time that followed the cross as the tarrying time that preceded the Midnight Cry. The disciple’s disappointment therefore represents the first disappointment in the prophetic line, not the great disappointment.

ਇਸ ਲਈ, ਇਮਾਊਸ ਦੇ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਦੇ ਦੋ ਚੇਲੇ (ਜੋ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ) ਸਲੀਬ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਏ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ।

The story of Emmaus is then repeated with the disappointed eleven disciples. Jesus joins them, instructs them of the fulfillment of the prophetic word through the methodology of “historicism” and then opens their understanding, while eating. The beginning of the story identifies the end of the story. Jesus then sets forth a third witness to the fact that the disappointment of the cross can be prophetically applied to the first disappointment. He provides the third witness to the structure of the history by telling them to tarry in Jerusalem until they receive power from on high.

ਫਿਰ ਐਮਾਊਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋਏ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, “historicism” ਦੀ ਵਿਧੀ ਰਾਹੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਬਚਨ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਬਾਰੇ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਇਸ ਤੱਥ ਲਈ ਤੀਜਾ ਗਵਾਹ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਲੀਬ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ‘ਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਬਣਤਰ ਲਈ ਤੀਜਾ ਗਵਾਹ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਉੱਚਾਈ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕਰ ਲੈਣ।

> And said unto them, Thus it is written, and thus it behoved Christ to suffer, and to rise from the dead the third day: And that repentance and remission of sins should be preached in his name among all nations, beginning at Jerusalem. And ye are witnesses of these things. And, behold, I send the promise of my Father upon you: but tarry ye in the city of Jerusalem, until ye be endued with power from on high. And he led them out as far as to Bethany, and he lifted up his hands, and blessed them. And it came to pass, while he blessed them, he was parted from them, and carried up into heaven. And they worshipped him, and returned to Jerusalem with great joy: And were continually in the temple, praising and blessing God. Amen. Luke 24:46–53.

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਸੀਹ ਲਈ ਦੁੱਖ ਸਹਿਣਾ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਮੁਰਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀ ਉੱਠਣਾ ਯੋਗ ਸੀ; ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੀ ਮਾਫ਼ੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਕੇ। ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਗਵਾਹ ਹੋ। ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਗਿਆ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭੇਜਦਾ ਹਾਂ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਨਾ ਕੀਤੇ ਜਾਓ। ਅਤੇ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੈਥਨੀ ਤੱਕ ਬਾਹਰ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਉਠਾਏ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੋਇਆ ਕਿ ਜਦ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵਿਛੁੜ ਗਿਆ ਅਤੇ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਉੱਪਰ ਉਠਾ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਬੜੇ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਾਪਸ ਆਏ; ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਰੰਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਆਮੀਨ। ਲੂਕਾ 24:46–53.

The illustration of the disciples on the road to Emmaus identifies a tarrying time that began at His death until He was resurrected and ascended to His Father. The tarrying time ended for the disciples of Emmaus when the message of the events of the cross was established by the methodology of bringing the lines of past sacred histories together, line upon line. Then the message was carried by the disciples as fast as they possibly could carry it. Then Jesus meets with the eleven disciples, once again the eating of a meal is referenced, line upon line is used to prove the message, and as with the disciples of Emmaus He then opens their understanding and departs. But not before he identifies the history of tarrying in Jerusalem until the tarrying time concludes with the arrival of the Holy Spirit on Pentecost.

ਇਮਾਊਸ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮਈ ਕਥਾ ਉਸ ਠਹਿਰਾਓ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਿਤ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੋਲ ਆਰੋਹਣ ਕਰਨ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ। ਇਮਾਊਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ ਇਹ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤਦ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਸਲੀਬ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਿਛਲੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਲਿਆ ਕੇ, ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ, ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਚੇਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਜਿੰਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਉੱਨੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਗਿਆਰਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਭੋਜਨ ਕਰਨ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਲਈ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਵਰਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਮਾਊਸ ਦੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਠਹਿਰਾਓ ਦਾ ਸਮਾਂ ਪੇਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ।

When Jesus told His disciples to tarry in Jerusalem, it was the end of the story of the road to Emmaus. The beginning of the story represented a disappointment, followed by a tarrying time, followed by a revelation of truth representing the message of the Midnight Cry. That revelation of truth was accomplished when Christ removed His hand, that had been “holden” the eyes of the disciples. That is the beginning of the story, and the middle of the story is repeated with the same story when Christ removed the disappointment from the eleven disciples by revealing Himself and opening their understanding of His Word. Then a last witness of the identical prophetic structure that begins with the first disappointment not the great disappointment.

ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰੇ ਰਹਿਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਐਮਾਉਸ ਦੇ ਰਾਹ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਅੰਤ ਸੀ। ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇੱਕ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਠਹਿਰਾਉ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਹੋਇਆ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣਾ ਉਹ ਹੱਥ ਹਟਾ ਲਿਆ ਜਿਸ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ “ਰੋਕਿਆ ਹੋਇਆ” ਸੀ। ਇਹ ਕਹਾਣੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਦਾ ਮੱਧ ਭਾਗ ਉਸੇ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਦੀ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ ਗਿਆਰਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਉਸੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਣਤਰ ਦੀ ਇੱਕ ਅੰਤਿਮ ਗਵਾਹੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜੋ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

The history from Emmaus to Pentecost provides three witnesses of the first disappointment, the tarrying time and the Midnight Cry, yet the actual disappointment that is the waymark at the beginning of each of the three witnesses was actually the second disappointment, not the first. Recognizing that the waymark that is the Great Disappointment in Millerite history is used to illustrate the first disappointment in Millerite history is essential in understanding the narrative we find in the four chapters of John that take place between the eating that took place at the last supper and the arrest at midnight in the garden of Gethsemane. It is worth recognizing that when Jesus appeared to the eleven disciples and ate with them, he asked, “Why are ye troubled? and why do thoughts arise in your hearts?”

ਐਮਾਊਸ ਤੋਂ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਤੱਕ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਠਹਿਰਾਉ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਮੱਧਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਾਕਸ਼ੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਦਾਪਿ ਅਸਲ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਜੋ ਤਿੰਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ‘ਤੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ, ਦਰਅਸਲ ਪਹਿਲੀ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਦੂਜੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਪਛਾਣਨਾ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਾਲਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਕਥਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਅਤਿ-ਆਵਸ਼ਕ ਹੈ ਜੋ ਅਸੀਂ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਭੋਜਨ ਵੇਲੇ ਹੋਈ ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਅਤੇ ਗੇਥਸਮਨੇ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੋਈ ਗ੍ਰਿਫ਼ਤਾਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਵਾਪਰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਵੀ ਧਿਆਨਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਗਿਆਰਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਤੁਸੀਂ ਕਿਉਂ ਘਬਰਾਏ ਹੋ? ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕਿਉਂ ਉੱਠਦੇ ਹਨ?”

Just after he had eaten the last supper in the book of John, the passage we are going to consider begins with the words of Christ telling them, “Let not your hearts be troubled.” Within five days, they had forgotten that very command. Chapter fourteen through chapter seventeen of John’s gospel represents the first disappointment of July 18, 2020, that ushers in a tarrying time, leading to the Revelation of Jesus Christ that is unsealed just before probation closes, and represents the message of the Midnight Cry. That message ushers in a period of time that has been typified by the seventh month movement and is also typified by the Emmaus disciples’ sprint to Jerusalem in the dead of night. That history is what is represented by the three Hebrew letters that were employed by Christ to represent Himself as the “Truth.”

ਯੂਹੰਨਾ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਆਖਰੀ ਭੋਜਨ ਖਾਣ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ, ਜਿਸ ਅੰਸ਼ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: “ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਲ ਘਬਰਾਉਣ ਨਾ ਪੈਣ।” ਪੰਜ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਉਹ ਉਸੇ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦਾ ਅਧਿਆਇ ਚੌਦਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਧਿਆਇ ਸਤਰਾਂ ਤੱਕ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕ ਠਹਿਰਾਓ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਓਰ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ ਅਨਮੁਦ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਇਕ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੌਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਦੋਲਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਇਹ ਵੀ ਹੈ ਕਿ ਇਮਾਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਗੂੜ੍ਹੀ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵੱਲ ਦੌੜੇ ਸਨ। ਉਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਉਹ ਤਿੰਨ ਇਬਰਾਨੀ ਅੱਖਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ “ਸੱਚ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਸੀ।

It is in the narrative of these four chapters of John where we find not only the work of the Holy Spirit being identified as the same steps of that very word, but also where the best evidence to uphold the claims that are now being made that the final fulfillment of the message of the Midnight Cry is now being progressively presented at the Exeter camp meeting from the twelfth of August to the seventeenth. When the message is finally recognized by the waiting saints, the world will be plunged into the crisis of the Sunday law as those messengers take the final warning message of the “last days” to a dying world.

ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਇਹਨਾਂ ਚਾਰ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਨਾ ਕੇਵਲ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਕੰਮ ਉਸੇ ਬਚਨ ਦੇ ਉਹੀ ਪੜਾਅ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਦਾਵਿਆਂ ਨੂੰ ਠਹਿਰਾਉਣ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਬੂਤ ਵੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣ ਕੀਤੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਨ ਕਿ ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪੂਰਤੀ ਹੁਣ ਬਾਰਹ ਅਗਸਤ ਤੋਂ ਸਤਾਰਹ ਤੱਕ ਐਕਸੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਸੰਤਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣ ਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਤਦੋਂ ਸੰਸਾਰ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਠੱਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਤ “ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨਾਂ” ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਚੇਤਾਵਨੀ-ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਸਵੰਤ ਸੰਸਾਰ ਤੱਕ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣਗੇ।

Back to Articles