Article

# The Book of Daniel - Number Fifty-Five

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਸੰਖਿਆ ਪੰਜਾਹ-ਪੰਜ

Unveiling the Prophetic Tapestry: Gabriel’s Revelation to Daniel

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਬੁਣਤ ਦਾ ਪਰਦਾਫ਼ਾਸ਼: ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਜਿਬਰਾਈਲ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ

Author

Jeff Pippenger

Published

January 19, 2024

Formats

PDF
Word

Gabriel came to Daniel after he had come to understand the seventy years of captivity of the prophecy of Jeremiah, and the oath and curse of Moses.

ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਬੰਧਵਾਸ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦੀ ਸੌਂਹ ਅਤੇ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਸਮਝ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਦ ਗਬਰੀਏਲ ਉਸਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ।

> In the first year of his reign I Daniel understood by books the number of the years, whereof the word of the Lord came to Jeremiah the prophet, that he would accomplish seventy years in the desolations of Jerusalem. . . . Yea, all Israel have transgressed thy law, even by departing, that they might not obey thy voice; therefore the curse is poured upon us, and the oath that is written in the law of Moses the servant of God, because we have sinned against him. And he hath confirmed his words, which he spake against us, and against our judges that judged us, by bringing upon us a great evil: for under the whole heaven hath not been done as hath been done upon Jerusalem. As it is written in the law of Moses, all this evil is come upon us: yet made we not our prayer before the Lord our God, that we might turn from our iniquities, and understand thy truth. Therefore hath the Lord watched upon the evil, and brought it upon us: for the Lord our God is righteous in all his works which he doeth: for we obeyed not his voice. Daniel 9:2, 11–14.

> ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਮੈਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ, ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਉਹਨਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਸਮਝੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਬਚਨ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਨਬੀ ਕੋਲ ਆਇਆ ਸੀ, ਕਿ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀਆਂ ਉਜਾੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹੇ ਪੂਰੇ ਕਰੇਗਾ.... ਹਾਂ, ਸਾਰਾ ਇਸਰਾਏਲ ਤੇਰੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਦਾ ਉਲੰਘਨ ਕਰ ਗਿਆ ਹੈ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਹਟ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਤੇਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਮੰਨੇ; ਇਸ ਲਈ ਸ਼ਾਪ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਹੁੰ ਵੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਦਾਸ ਮੂਸਾ ਦੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉਹ ਬਚਨ ਪੱਕੇ ਕਰ ਦਿਖਾਏ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਡਾ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ, ਕਹੇ ਸਨ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡੀ ਬਿਪਤਾ ਲਿਆਈ; ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਆਕਾਸ਼ ਹੇਠਾਂ ਐਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਦੀ ਵ੍ਯਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਸਾਰੀ ਬਿਪਤਾ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਈ ਹੈ; ਤਦ ਵੀ ਅਸੀਂ ਯਹੋਵਾਹ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਨਾ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਬੁਰਿਆਈਆਂ ਤੋਂ ਮੁੜੀਏ ਅਤੇ ਤੇਰੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸਮਝੀਏ। ਇਸ ਲਈ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਇਸ ਬਿਪਤਾ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖੀ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਲਿਆਇਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਸਾਡਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਦਾਨੀਏਲ 9:2, 11–14.

The word that Daniel used that is translated as “the oath,” is the same word Moses used that is translated as “seven times,” in Leviticus twenty-six. Sister White informs us that in chapter nine, Daniel was seeking to understand the relationship of Jeremiah’s period of seventy years and the period of twenty-three hundred years. Gabriel had been commanded in chapter eight to make Daniel understand the vision of the twenty-three hundred days, and Gabriel is finishing his work when he returns in chapter nine, and informs Daniel to mentally separate the two visions that have been the theme of chapters, seven, eight and also nine. Those two visions are the theme of the “increase of knowledge” that was unsealed in 1798.

ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਜੋ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸ਼ਪਥ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਹੈ ਜੋ ਮੂਸਾ ਨੇ ਲੇਵੀਆਂ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ ਵਰਤਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਨੁਵਾਦ “ਸੱਤ ਵਾਰ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਗਬਰਿਏਲ ਨੂੰ ਇਹ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਤੇਈ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾਏ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਗਬਰਿਏਲ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੱਖ ਕਰੇ ਜੋ ਸੱਤਵੇਂ, ਅੱਠਵੇਂ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਰਹੇ ਹਨ। ਇਹ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨ ਉਸ “ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਵਾਧੇ” ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹਨ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅਣਮੋਹਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

Jeremiah’s seventy years and the “curse” of Moses are both symbols of the “seven times,” as represented by Moses’ “oath,” but Gabriel is going to present the breakdown of the period of twenty-three hundred years. It can only be rightly divided when the relation of the vision (“chazon”) of the trampling down, and the vision (“mareh”) of the appearance are rightly divided. Gabriel began by identifying that a probationary period of four hundred and ninety years was given for the Jews. That period was the same as the four hundred and ninety year period of rebellion which had produced the seventy years of captivity.

ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦਾ “ਸ਼ਾਪ” ਦੋਵੇਂ ਹੀ “ਸੱਤ ਵਾਰਾਂ” ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੂਸਾ ਦੀ “ਸਹੁੰ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਪਰ ਗਬਰਿਏਲ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੀ ਵਿਭਾਜਨਾ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੌੰਦ ਕੇ ਥੱਲੇ ਕਰਨ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ (“chazon”) ਅਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਦੀ ਦਰਸ਼ਨ (“mareh”) ਦੇ ਪਰਸਪਰ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇ। ਗਬਰਿਏਲ ਨੇ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਕਿ ਯਹੂਦੀਆਂ ਲਈ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕਸੌਟੀ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਮਿਆਦ ਉਸੇ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਕੈਦ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ ਸਨ।

The word “determined” in verse twenty-four addresses the period from the going forth of the third decree in 457 BC, until the stoning of Stephen in 34 AD, but the word “determined” in verses twenty-six and twenty-seven is identifying the desolating powers of paganism and papalism.

ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ “ਨਿਰਧਾਰਤ” ਸ਼ਬਦ 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਤੀਸਰੇ ਹੁਕਮ ਦੇ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 34 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਇਸਤੀਫ਼ਨੁਸ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਛੱਬੀਹਵੇਂ ਅਤੇ ਸਤਾਈਹਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ “ਨਿਰਧਾਰਤ” ਸ਼ਬਦ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀਆਂ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।

> And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:26, 27.

> ਅਤੇ ਬਾਹਠ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਸੀਹ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹੜ੍ਹ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਜਾੜ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਪੱਕੀ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਲੀਦਾਨ ਅਤੇ ਭੇਟ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਘਿਨਾਉਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਸੰਪੂਰਣਤਾ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਉਜੜੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 9:26, 27.

Gabriel informs Daniel that “after” the “Messiah” was “cut off” the “people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary.” Pagan Rome destroyed the “city and sanctuary” in the siege that lasted exactly three and a half years from the year 66 to 70 AD. Gabriel identifies that “the end of the war” would be “with a flood,” and that the war would consist of “desolations.” The war that was accomplished against Jerusalem and the sanctuary was the trampling down that was accomplished by paganism and papalism. The pagan power that would destroy Jerusalem in the beginning was Babylon, but the pagan power that would destroy it after the Messiah was crucified was pagan Rome. But the war against the sanctuary and host was accomplished by two desolating powers, and the second of the two desolating powers in the Scriptures is the papacy.

ਗਬਰੀਏਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਮਸੀਹਾ” ਦੇ “ਕੱਟੇ ਜਾਣ” ਦੇ “ਬਾਅਦ” “ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਗਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ।” ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ ਈਸਵੀ ਸੰਨ 66 ਤੋਂ 70 ਤੱਕ ਠੀਕ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਚੱਲੀ ਘੇਰਾਬੰਦੀ ਵਿੱਚ “ਨਗਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ” ਨੂੰ ਨਾਸ ਕੀਤਾ। ਗਬਰੀਏਲ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ “ਯੁੱਧ ਦਾ ਅੰਤ” “ਪ੍ਰਲਯ ਵਰਗੇ ਸੈਲਾਬ ਨਾਲ” ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਕਿ ਯੁੱਧ “ਉਜਾੜਿਆਂ” ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਜੋ ਯੁੱਧ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਹੀ ਰੌੰਦਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ ਜੋ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਸ਼ਕਤੀ ਜੋ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗੀ ਬਾਬਲ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਮਸੀਹਾ ਦੇ ਸਲੀਬ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਸੀ। ਪਰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯੁੱਧ ਦੋ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਉਜਾੜਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੂਜੀ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਹੈ।

The papacy is the power represented as the “overflowing scourge,” it is the power in verse forty of Daniel eleven, that “overflows and passes over.” The trampling down of Jerusalem that began with Babylon, and continued with the iron nation that spoke dark sentences as represented by Moses in Deuteronomy, was followed by the papacy. Until the end of the trampling down “desolations” were “determined.” In verse twenty-seven, Christ confirms the covenant with many for one week. In the middle of that week, the earthly sacrificial system would cease as Christ began his high priestly ministry in the sanctuary in heaven. Because of the Jews’ disobedience during the probationary time that had been cut off for them, the sanctuary and city were again to be made desolate.

ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ “ਉੱਫਣਦੇ ਕੋੜੇ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ; ਇਹ ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਯਤ ਵਾਲੀ ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ, ਜੋ “ਉੱਫਣਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।” ਯਰੂਸ਼ਲੇਮ ਦੀ ਉਹ ਰੌੰਦਾਈ ਜੋ ਬਾਬਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਮੂਸਾ ਦੁਆਰਾ ਬਿਵਸਥਾ ਸਾਰ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਉਹਨਾਂ ਲੋਹੇ ਦੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਰਹੀ ਜੋ ਗੂੜ੍ਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬੋਲਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਆਈ। ਰੌੰਦਾਈ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ “ਉਜਾੜ” “ਨਿਰਧਾਰਤ” ਸਨ। ਸਤਾਈਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਬਲਿਦਾਨੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਮੁੱਕ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਨੇ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕੀ ਸੇਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਉਸ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੌਰਾਨ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੱਟ ਕੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਨਗਰ ਨੂੰ ਫਿਰ ਉਜਾੜ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ।

The verse says “for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate.” When the Jews finally filled their cup of probationary time to the brim, the city and sanctuary were to be desolate until the end of the war. At the “consummation” of the trampling down in 1798, it had been “determined” that the papacy would receive a deadly wound. Then the city and the sanctuary were to be restored and rebuilt, as typified when the Jews came out of literal Babylon under the three decrees.

ਆਇਤ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, “ਘਿਨੌਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਦੇ ਕਾਰਨ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅੰਤ ਤੱਕ ਭੀ; ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਉਸ ਉਜਾੜੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਜਦੋਂ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਆਪਣੀ ਪਰਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਕਿਨਾਰੇ ਤੱਕ ਭਰ ਦਿੱਤਾ, ਤਦ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਜਾੜ ਰਹਿਣੇ ਸਨ। 1798 ਵਿੱਚ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ “ਪੂਰਨਤਾ” ਉੱਤੇ ਇਹ “ਨਿਰਧਾਰਿਤ” ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਇੱਕ ਘਾਤਕ ਘਾਵ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ। ਤਦ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦੀ ਤਿੰਨ ਫਰਮਾਨਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਆਏ ਸਨ।

Until the consummation of that war Jerusalem was to be trampled down by the papal power. The prophetic periods that make up the distinct periods within the twenty-three hundred years can only be understood correctly when the relation of the vision of trampling down of the seventy years is understood in connection with the vision of the restoration of the sanctuary and host. To reject the vision of the scattering of Moses curse is to reject the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the vision of the scattering. The vision of the twenty-three hundred years is the vision of the gathering. The vision of the seventy years is the “chazon” vision of the scattering, and the vision of the twenty-three hundred years is the “mareh” vision of the gathering.

ਉਸ ਯੁੱਧ ਦੀ ਪਰਿਪੂਰਨ ਸਮਾਪਤੀ ਤੱਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਰੌੰਦਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਦੇ ਉਹ ਅੰਤਰਾਲ, ਜੋ ਤੇਈਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਰਸਿਆਂ ਨੂੰ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਸਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਸਮਝੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇ। ਮੂਸਾ ਦੇ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਛਿੱਤਰਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਛਿੱਤਰਾਏ ਜਾਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਤੇਈਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ। ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਛਿੱਤਰਾਏ ਜਾਣ ਦਾ “chazon” ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਦਾ “mareh” ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ।

> What therefore God hath joined together, let not man put asunder. Mark 10:9.

> ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜੋੜਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖ ਅਲੱਗ ਨਾ ਕਰੇ। ਮਰਕੁਸ 10:9।

The two visions have been prophetically joined together, and to reject one is to reject them both. This fact identifies that in spite of Adventism claiming that they uphold the twenty-three hundred year prophecy, they have rejected the central pillar of Adventism, as certainly as they rejected the “seven times” in 1863. Did not the Jews profess to keep the law of God? Did not ancient Israel profess to be looking for the Messiah? Profession is meaningless if it does not uphold the Word of God.

ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਦਰਸ਼ਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਨੁਸਾਰ ਇਕੱਠੇ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੱਥ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ, ਭਾਵੇਂ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਤਦ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਐਡਵੈਂਟਿਜ਼ਮ ਦੇ ਕੇਂਦਰੀ ਸਤੰਭ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਜਿਵੇਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ 1863 ਵਿੱਚ “ਸੱਤ ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਕੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਕੀ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ? ਜੇਕਰ ਕਿਸੇ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦਾ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਅਰਥਕ ਹੈ।

The Millerites eventually identified October 22, 1844, as the termination of the period of twenty-three hundred days, but their understanding was limited. It was not until after the great disappointment that light came concerning the heavenly sanctuary and Christ’s appearance in the Most Holy Place on that date. Not until after that date, did they see the third angel’s message and the law of God.

ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਨੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਤੇਈ ਸੌ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਦਿਨ ਮੰਨਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਸੀਮਿਤ ਸੀ। ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਸਵਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਉਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਸੰਬੰਧੀ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ। ਉਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ।

The Lord intended to increase the prophetic light associated with the twenty-three hundred years, and in 1856, he opened the door to further light, and over the next seven years Adventism closed that door. It was not until after September 11, 2001, that the Lord led students of prophecy back to Hiram Edson’s articles, and the light of the “seven times,” once again began to increase.

ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਤੇਈਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਅਤੇ 1856 ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਹੋਰ ਰੌਸ਼ਨੀ ਲਈ ਦੁਆਰ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਸੱਤ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਨੇ ਉਹ ਦੁਆਰ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਹਾਇਰਮ ਐਡਸਨ ਦੇ ਲੇਖਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਵਧਣ ਲੱਗੀ।

Refusing to see the relation between the twenty-three hundred year prophecy and the prophecy of twenty-five hundred and twenty years, Adventism came to understand October 22, 1844 in a stunted and incomplete fashion.

ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਤੇ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਐਡਵੈਂਟਵਾਦ ਅਕਤੂਬਰ 22, 1844 ਨੂੰ ਇੱਕ ਬੌਣੇ ਅਤੇ ਅਧੂਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਮਝਣ ਲੱਗਾ।

Once S. S. Snow locked-in the date for the crucifixion, the date of October 22, 1844, was ascertained.

ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਵਾਰ S. S. Snow ਨੇ ਸਲੀਬੀ ਮੌਤ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਤਦੋਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਲਈ ਗਈ।

> Know therefore and understand, that from the going forth of the commandment to restore and to build Jerusalem unto the Messiah the Prince shall be seven weeks, and threescore and two weeks: the street shall be built again, and the wall, even in troublous times. And after threescore and two weeks shall Messiah be cut off, but not for himself: and the people of the prince that shall come shall destroy the city and the sanctuary; and the end thereof shall be with a flood, and unto the end of the war desolations are determined. And he shall confirm the covenant with many for one week: and in the midst of the week he shall cause the sacrifice and the oblation to cease, and for the overspreading of abominations he shall make it desolate, even until the consummation, and that determined shall be poured upon the desolate. Daniel 9:25–27.

> ਇਸ ਲਈ ਜਾਣ ਲੈ ਅਤੇ ਸਮਝ ਲੈ ਕਿ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਪੁਨਰਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਜਾਰੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮਸੀਹ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੱਕ ਸੱਤ ਹਫ਼ਤੇ ਅਤੇ ਬਾਹਠ ਹਫ਼ਤੇ ਹੋਣਗੇ; ਗਲੀ ਫਿਰ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇਗੀ ਅਤੇ ਕੰਧ ਵੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ। ਅਤੇ ਬਾਹਠ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਸੀਹ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਪਰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਨਹੀਂ; ਅਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਣਗੇ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਹੜ੍ਹ ਨਾਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਉਜਾੜ ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰੇਗਾ; ਅਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਲੀਦਾਨ ਅਤੇ ਭੇਟ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਘਿਨੌਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ ਕਰਕੇ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅੰਤਿਮ ਪਰਿਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ; ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ ਉਹ ਉਜਾੜੇ ਹੋਏ ਉੱਤੇ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 9:25–27.

The Millerites recognized the correct date for the crucifixion and then the end of the period of twenty-three hundred years was identified. The “cutting off of the Messiah” in “the midst of the week” in which Christ confirmed “the covenant” because of the Jews filling their cup of probationary time to the top, as represented by the “overspreading of Abominations”, was also identified. The cross became the historical waymark that was essential in the recognition of the message of the Midnight Cry.

ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਸਲੀਬ ਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜਾਣ ਦੀ ਸਹੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਈਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ। “ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ” ਮਸੀਹ ਦਾ “ਕੱਟਿਆ ਜਾਣਾ,” ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ “ਵਾਅਦੇ” ਨੂੰ ਪੁਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਜ਼ਮਾਇਸ਼ੀ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਓਪਰ ਤੱਕ ਭਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ “ਘਿਨੌਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਫੈਲਾਅ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਸਲੀਬ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣ ਗਈ ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੇ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਿੱਚ ਅਤਿਆਵਸ਼ਕ ਸੀ।

In spite of the light located in the verses that produced such a powerful manifestation of God’s power, the Millerites never reached an understanding of those verses which was represented by Daniel’s desire to understand the relationship of the two visions. The week in which Christ confirmed the covenant was divided into two periods, which Sister White later identified as representing Christ’s personal ministry of three and a half years, followed by his ministry as represented by the disciples. They saw that the historical waymark of the cross became the anchor to ascertain the date of October 22, 1844, but they did not see that it also represented the center of two identical periods of three and a half years, and thus represented the “seven times,” which God through Moses called the “quarrel of his covenant.”

ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤਾ, ਮਿਲੇਰਾਈਟ ਕਦੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਦੀ ਉਸ ਸਮਝ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਹਫ਼ਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੱਸਿਆ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਦੀ ਉਹ ਸੇਵਕਾਈ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਚੇਲਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਸਲੀਬ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸਕ ਨਿਸ਼ਾਨੀ-ਬਿੰਦੂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਦੀ ਮਿਤੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲੰਗਰ ਬਣ ਗਿਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਇਕਸਾਰ ਅਵਧੀਆਂ ਦੇ ਕੇਂਦਰ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ “ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਮੂਸਾ ਰਾਹੀਂ “ਉਸ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦਾ ਝਗੜਾ” ਕਿਹਾ।

> Then will I also walk contrary unto you, and will punish you yet seven times for your sins. And I will bring a sword upon you, that shall avenge the quarrel of my covenant: and when ye are gathered together within your cities, I will send the pestilence among you; and ye shall be delivered into the hand of the enemy. Leviticus 26:24, 25.

> ਤਦ ਮੈਂ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚੱਲਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸੱਤ ਗੁਣਾ ਦੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਤਲਵਾਰ ਲਿਆਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਦਾ ਬਦਲਾ ਲਵੇਗੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਮਹਾਂਮਾਰੀ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੈਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੌਂਪੇ ਜਾਵੋਗੇ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 26:24, 25.

When Christ was confirming the covenant with many, it was the covenant that he had a quarrel over with the disobedient Jews. The “quarrel of his covenant,” began in 723 BC, when the Assyrians took the northern kingdom into captivity, and then for twelve hundred and sixty prophetic days, paganism trampled down literal Israel. That trampling down was then followed by another twelve hundred and sixty prophetic days, of papalism trampling down spiritual Israel.

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਵਾਚਾ ਸੀ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦਾ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨਾਲ ਵਿਵਾਦ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਵਾਚਾ ਦਾ “ਵਿਵਾਦ” 723 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਅਸੀਰੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰੀ ਰਾਜ ਨੂੰ ਬੰਦੀਵਾਸ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਨੇ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਰੋਂਦਿਆ। ਉਸ ਰੌੰਦਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਫਿਰ ਹੋਰ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਦਿਨ ਆਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਥਾ ਨੇ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨੂੰ ਰੌੰਦਿਆ।

The prophetic week in which Christ confirmed the covenant, in fulfillment of the vision of twenty three hundred years, also represented the vision of twenty-five hundred and twenty years. The Millerites recognized enough of the prophecy of twenty-three hundred years to correctly proclaim the message of the Midnight Cry, but they chose to reject some of the light which Gabriel’s interpretation in chapter nine was meant to convey.

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲਾ ਉਹ ਹਫ਼ਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕੀਤੀ, ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਪੱਚੀਸ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਨੇ ਤੇਈਂ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੰਨਾ ਕੁ ਸਮਝ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ “ਮਿਡਨਾਈਟ ਕ੍ਰਾਈ” ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਠੀਕ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰ ਸਕੇ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੋਤ ਦੇ ਕੁਝ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚੁਣਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਨੌਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਜਿਬ੍ਰਾਇਲ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਲਈ ਅਰਥਿਤ ਸੀ।

Gabriel had instructed Daniel to rightly divide (mentally separate) the two visions, represented as “matter” and “vision,” and in fulfillment of that counsel Sister White informs us that this was the very burden of Daniel as he sought to understand the relation of the seventy weeks (a symbol of “seven times”), and the twenty-three hundred years.

ਗਬ੍ਰੀਏਲ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇਹ ਨਿਰਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ “ਮਾਮਲਾ” ਅਤੇ “ਦਰਸ਼ਨ” ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੰਡੇ (ਮਾਨਸਿਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਅਲੱਗ ਕਰੇ); ਅਤੇ ਉਸ ਸਲਾਹ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਾਨੂੰ ਸੂਚਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹੀ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਮੁੱਖ ਭਾਰ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੱਤਰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ (“ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ), ਅਤੇ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਪਰਸਪਰ ਸੰਬੰਧ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

Adventism’s rejection of the “seven times,” placed them in a position where they could not understand that the first period of four hundred and ninety years, which was cut off from the twenty-three hundred years, represented the rebellion of the covenant that Moses identifies as the “quarrel of his covenant”.

“ਸੱਤ ਸਮਿਆਂ” ਦੇ ਐਡਵੈਂਟਵਾਦੀ ਇਨਕਾਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇਹ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਸਕੇ ਕਿ ਪਹਿਲਾ ਚਾਰ ਸੌ ਨੱਬੇ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅਰਸਾ, ਜੋ ਤੇਈ ਸੌ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਮੂਸਾ “ਉਸ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਝਗੜਾ” ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ।

They were also prevented from recognizing that the crucifixion in the midst of the week did more than simply identify the date, for it identified the very center of Christ’s quarrel with Israel’s disobedience with the blood of the covenant. They were blind to the fact that the blood that was shed for many at the cross, that was confirming his covenant, was also confirming the covenant set forth in Leviticus twenty-five and twenty-six.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨ ਤੋਂ ਵੀ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਸਲੀਬ-ਮੌਤ ਨੇ ਕੇਵਲ ਤਾਰੀਖ਼ ਹੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰੀ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਵਾਦ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਕੇਂਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਤੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਸਨ ਕਿ ਜੋ ਲਹੂ ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਲਈ ਵਗਾਇਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹ ਲੇਵੀਆਂ ਪੱਚੀ ਅਤੇ ਛੱਬੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਵੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

Ancient Israel took upon themselves a covenant where they defined the covenant as their proclamation “that all that the Lord has said, we will do,” totally unaware that the covenant which Christ was offering required that His law be written upon the heart. Their pharisaical definition of the terms of the covenant prevented them from understanding and accepting the true covenant.

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਵਾਚਾ ਲੈ ਲਈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਆਪਣੀ ਇਸ ਘੋਸ਼ਣਾ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ—“ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਅਸੀਂ ਉਹ ਕਰਾਂਗੇ,” ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸਰਬਥਾ ਅਣਜਾਣ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਮਸੀਹ ਜੋ ਵਾਚਾ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਲੋੜ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਹਿਰਦੇ ਉੱਤੇ ਲਿਖੀ ਜਾਵੇ। ਵਾਚਾ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਫਰੀਸੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਅਤੇ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੋਕਿਆ।

Modern Israel has defined the blood of the cross in the midst of the week in terms which cause the same blindness for modern Israel that was upon ancient Israel when they rejected the Messiah and proclaimed they had no king but Caesar.

ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਸਲੀਬ ਦੇ ਲਹੂ ਨੂੰ ਅਜਿਹੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਉੱਤੇ ਵੀ ਓਹੀ ਅੰਨ੍ਹਾਪਣ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਉੱਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਸੀਹਾ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕੈਸਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ।

Modern Israel is blind to the fact that the history which Gabriel outlined for Daniel not only includes the confirmation of the covenant, but also the scattering that is brought upon those who reject that covenant, for the verses identify that pagan Rome (the prince that was to come), would destroy the city and the sanctuary, and that unto the end of the war (which trampled down the sanctuary and the host) “desolations,” in the plural, were determined.

ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਪ੍ਰਤੀ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਸ ਦੀ ਰੂਪਰੇਖਾ ਗਬ੍ਰੀਏਲ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਲਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ, ਨਾ ਕੇਵਲ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਛਿਟਕਾਅ ਨੂੰ ਵੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਵਾਚਾ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਯਤਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਬੁਤਪਰਸਤ ਰੋਮ (ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਜੋ ਆਉਣਾ ਸੀ) ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ (ਜਿਸ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦਿਆ) “ਉਜਾੜੇ,” ਬਹੁਵਚਨ ਵਿੱਚ, ਠਹਿਰਾਏ ਗਏ ਸਨ।

In the history where Christ shed his blood to confirm the covenant with many, the two desolating powers of pagan and papal Rome are specifically identified. The blood shed upon the cross is what Christ brings into the heavenly sanctuary, and is a symbol of His work represented by the “mareh” vision of twenty-three hundred years. That history is woven in with the history of the “chazon” vision of twenty-five hundred and twenty years, as represented by the two desolating powers that would trample down the sanctuary and the host.

ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਮਸੀਹ ਨੇ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਲਹੂ ਵਹਾਇਆ, ਉੱਥੇ ਬੁਤਪਰਸਤ ਅਤੇ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਲੀਬ ਉੱਤੇ ਵਹਾਇਆ ਗਿਆ ਲਹੂ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਸੁਰਗੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਦੇ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਤੇਈਂ ਸੌ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ “mareh” ਦਰਸ਼ਨ-ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਪੱਚੀ ਸੌ ਵੀਹ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ “chazon” ਦਰਸ਼ਨ-ਕਥਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਗੂੰਥਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨਾ ਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌੰਦਣਗੀਆਂ।

The truths which were represented in Miller’s dream as jewels shone as bright as the sun, but they were incomplete. In the last days, when the Midnight Cry is repeated to the very letter, those very jewels will be cast into the new, larger casket by the “dirt brush Man”, and they will then shine ten times brighter than they originally did. They become the test of the final Midnight Cry message. Those jewels were specifically identified by the two witnesses prophesied by Habakkuk, as tables. When the two tables of the 1843 and 1850 pioneer charts are laid upon each other “line upon line”, Miller’s jewels are specifically identified, and in so doing those jewels represent the message of the final Midnight Cry.

ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਜਵਾਹਰਾਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੀਆਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਅਧੂਰੀਆਂ ਸਨ। ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਵੇਗੀ, ਉਹੀ ਜਵਾਹਰ “ਮਿੱਟੀ-ਬਰਸ਼ ਮਨੁੱਖ” ਦੁਆਰਾ ਨਵੇਂ, ਵੱਡੇ ਸੰਦੂਕ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਆਪਣੀ ਮੁੱਢਲੀ ਅਵਸਥਾ ਨਾਲੋਂ ਦੱਸ ਗੁਣਾ ਵੱਧ ਚਮਕਣਗੇ। ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀ ਕਸੌਟੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਜਵਾਹਰਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ’ਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੁਆਰਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਮੇਜ਼ਾਂ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ 1843 ਅਤੇ 1850 ਦੇ ਅਗੂਆ ਚਾਰਟਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਮੇਜ਼ਾਂ ਨੂੰ “ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ” ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਮਿਲਰ ਦੇ ਜਵਾਹਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਜਵਾਹਰ ਅੰਤਿਮ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ।

Most of the truths upon the two charts illustrate prophecies that were fulfilled prior to 1844, such as the identification of the beasts of Daniel seven and eight. The image of Daniel two is represented. The argument over whether it is Rome or Antiochus Epiphanes which establishes the vision is there. The first disappointment and the tarrying time of Habakkuk and the ten virgins is there. The arrival of the third angel is there, as is the heavenly sanctuary. “The daily” as a symbol of paganism is there. And of course, the three Woes of Islam are there. When brought together the charts represent an illustration of the “increase of knowledge” that takes place when the Lion of the tribe of Judah unseals a prophetic truth.

ਦੋਨਾਂ ਚਾਰਟਾਂ ਉੱਤੇ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਬਹੁਤੇ ਸੱਚ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ 1844 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਸੱਤ ਅਤੇ ਅੱਠ ਦੇ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੋ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਇਹ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਹੜਾ ਹੈ—ਰੋਮ ਜਾਂ ਐਂਟੀਆਕਸ ਐਪੀਫੇਨੀਸ—ਜੋ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਹਬੱਕੂਕ ਦੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਤੇ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਆਗਮਨ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵੀ। “ਦੈਨੀਕ” ਮੂਰਤੀਪੂਜਕਤਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਸਲਾਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਹਾਏ ਵੀ ਉੱਥੇ ਹਨ। ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੇ, ਚਾਰਟ “ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ” ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰਾਤਮਕ ਪ੍ਰਸਤੁਤੀ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸਿੰਘ ਕਿਸੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਮੁਹਰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।

As we wind down our consideration of the vision of the Ulai River as the symbol of the prophetic knowledge that was unsealed at the time of the end in 1798, which increased to make up the jewels in the new, larger casket of William Miller’s dream, we will revisit the Millerite truths which were incomplete in their history. Some were left in an incomplete state because of the time in history in which the Millerites were living, and others were left incomplete through the disobedience of those who refused to keep up with the advancing light of the third angel.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਲਾਈ ਦਰਿਆ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ—ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਸੰਬੰਧੀ ਗਿਆਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਵਧਦਾ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ ਦੀ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪੇਟੀ ਵਿੱਚ ਰਤਨਾਂ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਸਕੇ—ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮੁੜ ਉਹਨਾਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਵਾਂਗੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਧੂਰੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਕੁਝ ਇਸ ਲਈ ਅਧੂਰੀ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਛੱਡੀਆਂ ਗਈਆਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਕੁਝ ਹੋਰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਣਆਗਿਆਕਾਰਤਾ ਕਰਕੇ ਅਧੂਰੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਦੀ ਜੋਤ ਦੇ ਨਾਲ ਕਦਮ ਮਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ।

We will continue these things in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “Those whom God has sent with a message are only men, but what is the character of the message which they bear? Will you dare to turn from, or make light of, the warnings, because God did not consult you as to what would be preferred? God calls men who will speak, who will cry aloud and spare not. God has raised up his messengers to do his work for this time. Some have turned from the message of the righteousness of Christ to criticize the men and their imperfections, because they do not speak the message of truth with all the grace and polish desirable. They have too much zeal, are too much in earnest, speak with too much positiveness, and the message that would bring healing and life and comfort to many weary and oppressed souls, is, in a measure, excluded; for just in proportion as men of influence close their own hearts and set up their own wills in opposition to what God has said, will they seek to take away the ray of light from those who have been longing and praying for light and for vivifying power. Christ has registered all the hard, proud, sneering speeches spoken against his servants as against himself.

> “ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮੇਤ ਭੇਜਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਮਨੁੱਖ ਹੀ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਲੈ ਕੇ ਫਿਰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਦਾ ਸੁਭਾਉ ਕੀ ਹੈ? ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕਾਰਨ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜਣ ਜਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਣ ਦਾ ਸਾਹਸ ਕਰੋਗੇ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਇਹ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਕਿ ਕੀ ਵਧੇਰੇ ਪਸੰਦ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ? ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬੋਲਣਗੇ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਣਗੇ ਅਤੇ ਰਿਆਇਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਖੜਾ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਲੋਕ ਮਸੀਹ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਮੁੰਹ ਮੋੜ ਕੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅਪੂਰਣਤਾਵਾਂ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮਿਹਰਭਰੀਆਂ ਗੁਣਵੱਤਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰ ਸੰਵਾਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਬਿਆਨ ਕਰਦੇ ਜੋ ਇੱਛਿਤ ਮੰਨੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਜ਼ਿਆਦਾ ਜੋਸ਼ ਹੈ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਗੰਭੀਰ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨਾਲ ਬੋਲਦੇ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਦੇਸ਼ ਜੋ ਅਨੇਕ ਥੱਕੇ-ਮਾਰੇ ਅਤੇ ਦਬੇ-ਕੁਚਲੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਚੰਗਿਆਈ, ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਸੰਤੋਖ ਲਿਆਉਂਦਾ, ਕਿਸੇ ਹੱਦ ਤੱਕ ਰੋਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੰਨੀ ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਹੀ ਦਿਲ ਬੰਦ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਹੀ ਇੱਛਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਖੜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉੱਨੀ ਹੀ ਮਾਤਰਾ ਵਿੱਚ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੀ ਕਿਰਣ ਛੀਣਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਰੌਸ਼ਨੀ ਅਤੇ ਜੀਵਨਦਾਇਕ ਸ਼ਕਤੀ ਲਈ ਤਰਸਦੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ। ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਹੇ ਗਏ ਸਾਰੇ ਕਠੋਰ, ਅਹੰਕਾਰੀ, ਤਾਨੇਭਰੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਵਿਰੁੱਧ ਕਹਿਆ ਹੋਇਆ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਹੈ।”

> “The third angel’s message will not be comprehended, the light which will lighten the earth with its glory will be called a false light, by those who refuse to walk in its advancing glory. The work that might have been done, will be left undone by the rejecters of truth, because of their unbelief. We entreat of you who oppose the light of truth, to stand out of the way of God’s people. Let Heaven-sent light shine forth upon them in clear and steady rays. God holds you to whom this light has come, responsible for the use you make of it. Those who will not hear will be held responsible; for the truth has been brought within their reach, but they despised their opportunities and privileges. Messages bearing the divine credentials have been sent to God’s people; the glory, the majesty, the righteousness of Christ, full of goodness and truth, have been presented; the fullness of the Godhead in Jesus Christ has been set forth among us with beauty and loveliness, to charm all whose hearts were not closed with prejudice. We know that God has wrought among us. We have seen souls turn from sin to righteousness. We have seen faith revived in the hearts of the contrite ones. Shall we be like the lepers that were cleansed who went on their way, and only one returned to give glory to God? Let us rather tell of his goodness, and praise God with heart, with pen, and with voice.” Review and Herald, May 27, 1890.

> “ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਜੋਤੀ ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਕਰੇਗੀ, ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲੋਂ ਝੂਠੀ ਜੋਤੀ ਕਹੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਵਧਦੀ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਤੁਰਨ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਅਧੂਰਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੇ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਜੋਤੀ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਵਾਲਿਓ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਓ। ਸਵਰਗ-ਭੇਜੀ ਜੋਤੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਕਿਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਚਮਕਣ ਦਿਓ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਇਹ ਜੋਤੀ ਆਈ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਉਸਤੇਮਾਲ ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦਾ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਜੋ ਨਹੀਂ ਸੁਣਣਗੇ, ਉਹ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣਗੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਚਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹੁੰਚ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮੌਕਿਆਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਤੁੱਛ ਜਾਣਿਆ। ਦਿਵਯ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕਤਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜੇ ਗਏ ਹਨ; ਮਸੀਹ ਦੀ ਮਹਿਮਾ, ਉਸ ਦਾ ਔਜਸ, ਉਸ ਦੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ, ਜੋ ਭਲਿਆਈ ਅਤੇ ਸੱਚ ਨਾਲ ਪੂਰਨ ਹਨ, ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ; ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰਤਾ ਦੀ ਪੂਰਨਤਾ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਕਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪੱਖਪਾਤ ਨਾਲ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਅਸੀਂ ਜਾਣਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕਾਰਜ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਤੋਂ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਵੱਲ ਮੁੜਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਨਿਮਰ-ਚਿੱਤ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜੀ ਉਠਦਿਆਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਕੋੜ੍ਹੀਆਂ ਵਰਗੇ ਹੋਈਏ ਜੋ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਲੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਕਰਨ ਲਈ ਵਾਪਸ ਆਇਆ? ਇਸ ਦੀ ਬਜਾਏ ਆਓ ਅਸੀਂ ਉਸ ਦੀ ਭਲਿਆਈ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰੀਏ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਨਾਲ, ਕਲਮ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰੀਏ।” Review and Herald, May 27, 1890.

Back to Articles