Article

# The Hour of God's Judgment is Come - Number One

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੈ - ਨੰਬਰ ਇੱਕ

The Judgment of the Living and the Prophetic Significance of 9/11

ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਅਤੇ 9/11 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਮਹੱਤਤਾ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 18, 2024

Formats

PDF
Word

For quite some time, in fact from immediately after 9/11, we have consistently taught that the judgment of the living began at 9/11. We understood this fact from a multitude of biblical witnesses, which upheld it from completely different directions. Since July 2023, we have understood even more details of the judgment of the living, which began at 9/11, compared to the details discovered shortly after 9/11. Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?

ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ, ਦਰਅਸਲ 9/11 ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਹੀ, ਅਸੀਂ ਲਗਾਤਾਰ ਇਹ ਸਿੱਖਾਉਂਦੇ ਆਏ ਹਾਂ ਕਿ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ 9/11 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਅਨੇਕਾਂ ਗਵਾਹੀਆਂ ਤੋਂ ਸਮਝਿਆ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਸਮਰਥਨ ਦਿੱਤਾ। ਜੁਲਾਈ 2023 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਅਸੀਂ 9/11 ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਹੋਰ ਵੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਿਆ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਵੇਰਵਿਆਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਜੋ 9/11 ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਖੋਜੇ ਗਏ ਸਨ। ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ 9/11 ਤੋਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ? ਜੀਉਂਦਿਆਂ ਦਾ ਬਾਈਬਲੀ ਨਿਆਂ ਕੀ ਹੈ?

In the first chapter in the book of Revelation, the main characteristic identified of Christ is that He is Alpha and Omega, the Beginning and Ending, the First and the Last. He provides an example of that very attribute of His character when He commanded John to write the things that were, and in so doing John would also be writing things to come. Jesus always illustrates the end with the beginning. It is who He is.

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮਸੀਹ ਦੀ ਜੋ ਮੁੱਖ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ, ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਹੈ, ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਉਸੇ ਗੁਣ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਸਾਲ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਨ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਯੂਹੰਨਾ ਉਹ ਗੱਲਾਂ ਵੀ ਲਿਖ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਯਿਸੂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਰੰਭ ਦੇ ਨਾਲ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।

The Bible identifies Jesus as the Word. The first book in the Bible, Genesis, means ‘beginning.’ The last book of the Bible is the book of Revelation and the truths first presented in the book of Genesis are addressed in the book of Revelation. Genesis is the Alpha and Revelation is the Omega, and together they are the Word, and the Word is Jesus, who is the Alpha and Omega. God’s signature, or His name is written within every passage of biblical prophecy. That signature confirms that the light in the passage is truth.

ਬਾਈਬਲ ਯਿਸੂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਚਨ ਵਜੋਂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪੁਸਤਕ, ਉਤਪੱਤੀ, ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ‘ਆਰੰਭ।’ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੁਸਤਕ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਤਪੱਤੀ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਤਪੱਤੀ ਅਲਫਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਓਮੇਗਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਵਚਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਵਚਨ ਯਿਸੂ ਹੈ, ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਦਸਤਖਤ, ਅਰਥਾਤ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ, ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਹਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੀ ਪੰਗਤੀ ਦੇ ਅੰਦਰ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਦਸਤਖਤ ਇਹ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਪੰਗਤੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਚਾਨਣ ਹੈ ਉਹ ਸੱਚ ਹੈ।

If an interpretation of a passage of prophecy does not bear the signature of God, which is His name, which is His character; therefore, the interpretation is incorrect. There are other tests which should be brought to bear when interpreting God’s prophetic Word, but whichever test a person might apply, the test should be defined within God’s Word. If there are no manmade tests, there are less manmade interpretations. So, why? And what? Is the biblical judgment of the living that began on 9/11?

ਜੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਵਿਆਖਿਆ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੋਹਰ ਨਹੀਂ ਧਾਰਦੀ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਚਰਿੱਤਰ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਵਿਆਖਿਆ ਗਲਤ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ ਹੋਰ ਵੀ ਕਸੌਟੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਮਨੁੱਖ ਜੋ ਵੀ ਕਸੌਟੀ ਲਾਗੂ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਸੌਟੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਮਨੁੱਖ-ਘੜੀਆਂ ਕਸੌਟੀਆਂ ਨਾ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ-ਘੜੀਆਂ ਵਿਆਖਿਆਵਾਂ ਵੀ ਘੱਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਕਿਉਂ? ਅਤੇ ਕੀ? ਕੀ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦਾ ਬਾਈਬਲਕ ਨਿਆਂ, ਜੋ 9/11 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਸੀ?

When Christ introduces Himself in the book of Revelation, He identifies Himself as the beginning and ending, and uses the prophet John to illustrate what that attribute of His character represents. He identifies the message of the entire book as a revelation of Himself. He commands John to write what was then existing in John’s world, and in so doing John would be recording what shall be at the end of the world. John was one of the twelve leaders at the beginning of the Christian church, and John therefore is illustrating the ending of the Christian church, represented by the one hundred and forty-four thousand and the great multitude in Revelation chapter seven.

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਕਹਿ ਕੇ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦੇ ਉਸ ਗੁਣ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ, ਇਹ ਦਰਸਾਉਣ ਲਈ ਭਵਿੱਖਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਵਰਤਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੂਰੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵਜੋਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਵੇਲੇ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲਿਖੇ; ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਯੂਹੰਨਾ ਉਸ ਦੀ ਲਿਖਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਹੈ। ਯੂਹੰਨਾ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਆਗੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਯੂਹੰਨਾ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਚਿੱਤਰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਤਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਅਧਿਆਇ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।

The biblical logic is this: Jesus is the Word, by which all things were created, the Word that has always existed with His Father and He is also the Bible, for He is the Word of God. The first attribute of Christ’s character that is introduced in the last message of God’s Word is that He illustrates the end of a thing, with the beginning of that very same thing. If this truth about God’s character is not applied to a person’s study of the Bible, they cannot truly know what the judgment of the living is, and why it began at 9/11, and more importantly, why it is almost over.

ਬਾਈਬਲਕ ਤਰਕ ਇਹ ਹੈ: ਯਿਸੂ ਉਹ ਬਚਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ ਗਿਆ; ਉਹ ਬਚਨ ਜੋ ਸਦਾ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮੌਜੂਦ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਵੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਆਖਰੀ ਸੰਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਦਾ ਜੋ ਪਹਿਲਾ ਗੁਣ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵਸਤੂ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਉਸੇ ਹੀ ਵਸਤੂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਬਾਰੇ ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਅਕਤੀ ਦੇ ਬਾਈਬਲ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਕਿ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਕੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ 9/11 ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ, ਇਹ ਲਗਭਗ ਸਮਾਪਤ ਕਿਉਂ ਹੋ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ।

As an example of the principle of Alpha and Omega, ancient Israel typifies modern Israel, which is a prophetic truth that can also be identified as literal Israel typifies spiritual Israel. No matter how it might be expressed both ancient literal Israel and modern spiritual Israel have a beginning history and an ending history. Three of the four histories are in the past, and we are now in the fourth and final history.

ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਦੀ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਆਧੁਨਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਹੈ; ਇਹ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸਬੰਧੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ—ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਚਾਰ ਇਤਿਹਾਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਤਿੰਨ ਅਤੀਤ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਚੌਥੇ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਹਾਂ।

The three past histories represent three witnesses of the last generation of earth’s history. Those three past histories identify the generation that is represented as the one hundred and forty-four thousand in the book of Revelation. There are other prophetic lines of history that also address the one hundred and forty-four thousand, but the number of the one hundred and forty-four thousand contains the prophetic symbolism that the one hundred and forty-four thousand are those who are prophetically represented by multiplying the twelve tribes of ancient literal Israel, with the twelve disciples of modern spiritual Israel.

ਅਤੀਤ ਦੀਆਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕੜੀਆਂ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਤਿੰਨ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਤੀਤਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਕੜੀਆਂ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਵੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਇਹ ਗਿਣਤੀ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕਤਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀਆਂ ਬਾਰਾਂ ਕੁਲਾਂ ਨੂੰ ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬਾਰਾਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨਾਲ ਗੁਣਾ ਕਰਨ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

As another example of Alpha and Omega, the three angels of Revelation chapter fourteen represent a beginning and ending history. The Millerite movement represents the beginning history of the three angels, and the movement of the one hundred and forty-four thousand represents the history at the ending of the message of the third angel. The alpha movement announced the opening of the investigative judgment on October 22, 1844. The omega movement announced the opening of the judgment of the living, identifying its commencement as 9/11.

ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚੌਦਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਦੂਤ ਇੱਕ ਆਰੰਭਕ ਅਤੇ ਅੰਤਕਾਲੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਆੰਦੋਲਨ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭਕ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦਾ ਆੰਦੋਲਨ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਅਲਫਾ ਆੰਦੋਲਨ ਨੇ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਜਾਂਚਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ। ਓਮੇਗਾ ਆੰਦੋਲਨ ਨੇ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ 9/11 ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ।

A third example of Alpha and Omega, that is easily upheld by inspiration is that in the beginning is the alpha movement of the Millerites, the parable of the ten virgins was fulfilled to the very letter. Sister White identifies the history of the Millerites in the book, The Great Controversy in the context of that parable being fulfilled at that time. She teaches that the omega movement of the one hundred and forty-four thousand will also fulfill the parable of the ten virgins to the very letter. Three brief witnesses of Christ identifying the end with the beginning.

ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਉਦਾਹਰਨ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੁਆਰਾ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸਮਰਥਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਅਲਫਾ ਚਲਹਿ ਵਿੱਚ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਪੁਸਤਕ, The Great Controversy ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ, ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਓਮੇਗਾ ਚਲਹਿ ਵੀ ਦਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਨੂੰ ਅੱਖਰ-ਅੱਖਰ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗੀ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸੰਖੇਪ ਸਾਕਸ਼ੀ, ਜੋ ਅੰਤ ਨੂੰ ਆਰੰਭ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਨ।

At the beginning of ancient Israel, the Lord entered into covenant with the Hebrews as represented by the blood upon the doorposts, which is of course the very first mention of the Midnight Cry in God’s Word. Baptism is a symbol of a covenant relationship with Christ, and Paul teaches us that the Hebrews that left Egypt were all baptized ‘in the “cloud” and in the Red “Sea”.’ Once they were beyond the sea they were given manna, which among other things is a symbol of the seventh-day Sabbath in the context of it being a test.

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਦਰਵਾਜਿਆਂ ਦੇ ਚੌਖਟਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਲਹੂ ਦੁਆਰਾ ਹੋਈ; ਅਤੇ ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ-ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਉਲੇਖ ਹੈ। ਬਪਤਿਸਮਾ ਮਸੀਹ ਨਾਲ ਵਾਚਾਤਮਕ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਸਾਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਇਬਰਾਨੀ ਮਿਸਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ ਸਨ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਸਭ “ਬੱਦਲ” ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਲਾਲ “ਸਮੁੰਦਰ” ਵਿੱਚ ਬਪਤਿਸਮਾ ਲਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਗਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜੋ ਹੋਰ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਇੱਕ ਪਰਖ ਹੋਣ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

The “manna” represents their first test and when they failed their tenth and final test when they rejected the message of Joshua and Caleb, the Lord then rejected them as His covenant people and entered into covenant with Joshua and Caleb. When they eventually entered into the Promised Land, the rite of circumcision was not accomplished upon those men born during the forty years, for the rite was ended at the rebellion of Kadesh, and reinstituted at Kadesh just before the entrance. This is a signature of Alpha and Omega.

“ਮੰਨਾ” ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਰਖ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦਸਵੀਂ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਵਿੱਚ ਅਸਫਲ ਹੋਏ, ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਯਹੋਸ਼ੁਆ ਅਤੇ ਕਾਲੇਬ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਵਾਚਾ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਵਜੋਂ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਯਹੋਸ਼ੁਆ ਅਤੇ ਕਾਲੇਬ ਨਾਲ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤੇ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਉੱਤੇ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਜੰਮੇ ਸਨ, ਸੁੰਨਤ ਦੀ ਰੀਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਰੀਤ ਕਾਦੇਸ਼ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਵੇਲੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਕਾਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੁੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਹ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੀ ਇੱਕ ਮੋਹਰ ਹੈ।

The forty years wandering in the wilderness began with the rebellion against the message of Joshua and Caleb, and it ended with the rebellion of Moses striking the Rock, and thus misrepresenting God’s character and work. The beginning of ancient Israel illustrates the end of ancient Israel.

ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਟਕਣ ਯਹੋਸ਼ੂਆ ਅਤੇ ਕਾਲੇਬ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਬਗਾਵਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਚੱਟਾਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਗਲਤ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ।

At the end of ancient Israel, Jesus as the “Messenger of the Covenant” in Malachi chapter three, came to confirm the “covenant” with many for one week, in fulfillment of Daniel chapter nine. As the Messenger of the Covenant, Christ entered into covenant with the Christian church in the very history where He passed by the former covenant people. In the beginning of ancient Israel as God’s covenant people the Lord passed by a former covenant people and entered into covenant with a new chosen people. He did the very same thing at the end of ancient Israel.

ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਸਮੇਂ, ਮਲਾਕੀ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਵਿੱਚ “ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੂਤ” ਵਜੋਂ ਯਿਸੂ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਹਫ਼ਤੇ ਲਈ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨਾਲ “ਵਾਅਦੇ” ਨੂੰ ਪੱਕਾ ਕਰਨ ਲਈ ਆਇਆ। ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੂਤ ਵਜੋਂ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਸੰਗ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹੀ ਕਲੀਸੀਆ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਨਵੇਂ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਉਸ ਨੇ ਬਿਲਕੁਲ ਇਹੀ ਕੰਮ ਕੀਤਾ।

A symbol of a covenant is the marriage, and from the birth of Christ unto the destruction of Jerusalem in 70AD, prophecy sets forth a progressive divorce of God from ancient literal Israel. So, when was the divorce actually in force, at His birth, His death, the stoning of Stephen or the destruction of Jerusalem?

ਇੱਕ ਵਾਅਦੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਿਆਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ 70 ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਤੱਕ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮਵੱਧ ਤਲਾਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਤਲਾਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਦੋਂ ਲਾਗੂ ਹੋਇਆ—ਉਸ ਦੇ ਜਨਮ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਸਮੇਂ, ਸਤੀਫ਼ਨ ਦੇ ਪੱਥਰਾਅ ਦੇ ਵੇਲੇ, ਜਾਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਸਮੇਂ?

> “Meanwhile worshipers from every nation sought the temple which had been dedicated to the worship of God. Glittering with gold and precious stones, it was a vision of beauty and grandeur. But Jehovah was no longer to be found in that palace of loveliness. Israel as a nation had divorced herself from God. When Christ, near the close of His earthly ministry, looked for the last time upon the interior of the temple, He said, ‘Behold, your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Hitherto He had called the temple His Father’s house; but as the Son of God passed out from those walls, God’s presence was withdrawn forever from the temple built to His glory.” Acts of the Apostles, 145.

> “ਇਸ ਦੌਰਾਨ ਹਰ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਉਪਾਸਕ ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦੇ ਸਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸੋਨੇ ਅਤੇ ਕੀਮਤੀ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਵਿਭਵ ਦਾ ਇੱਕ ਦਰਸ਼ਨ ਸੀ। ਪਰ ਯਹੋਵਾਹ ਹੁਣ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦਾ ਸੀ। ਇਸਰਾਏਲ ਨੇ ਇੱਕ ਕੌਮ ਵਜੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਨੇ, ਆਪਣੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਆਖਰੀ ਵਾਰ ਮੰਦਰ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਭਾਗ ਵੱਲ ਤੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਵੇਖੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਘਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਉਜਾੜ ਛੱਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।’ ਮੱਤੀ 23:38। ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦਾ ਘਰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੰਧਾਂ ਵਿਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਮੰਦਰ ਤੋਂ—ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਸਦਾ ਲਈ ਹਟਾ ਲਈ ਗਈ।” Acts of the Apostles, 145.

The day after the Triumphal Entry Christ proclaimed that the Jew’s house was desolate, and the divorce was finalized. So, the divorce was finalized when the sun went down on the day of the Triumphal Entry.

ਜੈਕਾਰਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਮਸੀਹ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਯਹੂਦੀ ਦਾ ਘਰ ਉਜਾੜ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਲਾਕ ਅੰਤਿਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਜੈਕਾਰਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬ ਗਿਆ, ਤਦ ਤਲਾਕ ਅੰਤਿਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

> “Jerusalem had been the child of His care, and as a tender father mourns over a wayward son, so Jesus wept over the beloved city. How can I give thee up? How can I see thee devoted to destruction? Must I let thee go to fill up the cup of thine iniquity? One soul is of such value that, in comparison with it, worlds sink into insignificance; but here was a whole nation to be lost. When the fast westering sun should pass from sight in the heavens, Jerusalem’s day of grace would be ended. While the procession was halting on the brow of Olivet, it was not yet too late for Jerusalem to repent. The angel of mercy was then folding her wings to step down from the golden throne to give place to justice and swift-coming judgment. But Christ’s great heart of love still pleaded for Jerusalem, that had scorned His mercies, despised His warnings, and was about to imbrue her hands in His blood. If Jerusalem would but repent, it was not yet too late. While the last rays of the setting sun were lingering on temple, tower, and pinnacle, would not some good angel lead her to the Saviour’s love, and avert her doom? Beautiful and unholy city, that had stoned the prophets, that had rejected the Son of God, that was locking herself by her impenitence in fetters of bondage,—her day of mercy was almost spent!

> “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਕੋਮਲ ਪਿਤਾ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਪੁੱਤਰ ਉੱਤੇ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਯਿਸੂ ਨੇ ਉਸ ਪ੍ਰਿਯ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਰੋਇਆ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਛੱਡ ਦਿਆਂ? ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਵਿਨਾਸ਼ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋਇਆ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖਾਂ? ਕੀ ਮੈਨੂੰ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਅਧਰਮ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਭਰ ਲੈਣ ਲਈ ਜਾਣ ਦੇਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ? ਇੱਕ ਆਤਮਾ ਦਾ ਮੁੱਲ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਸੰਸਾਰ ਨਿਰਅਰਥਕਤਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਥੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਪੂਰੀ ਕੌਮ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਢਲਦਾ ਸੂਰਜ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ, ਤਦ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਦਾ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਜਦੋਂ ਜਲੂਸ ਜ਼ੈਤੂਨ ਪਹਾੜ ਦੀ ਢਲਾਣ ਉੱਤੇ ਠਹਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਤੋਬਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਦਇਆ ਦੀ ਦੂਤਨੀ ਉਸ ਵੇਲੇ ਨਿਆਂ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੰਡ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦੇਣ ਲਈ ਸੁਵਰਣ ਸਿੰਘਾਸਨ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਣ ਵਾਸਤੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖ ਸਮੇਟ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਰ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮਹਾਨ ਹਿਰਦਾ ਅਜੇ ਵੀ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਿਆਵਾਂ ਦਾ ਤਿਰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰੰਗਣ ਵਾਲੀ ਸੀ। ਜੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਕੇਵਲ ਤੋਬਾ ਕਰ ਲੈਂਦੀ, ਤਾਂ ਅਜੇ ਵੀ ਬਹੁਤ ਦੇਰ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਡੁੱਬਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਕਿਰਣਾਂ ਮੰਦਰ, ਮੀਨਾਰ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਅਜੇ ਵੀ ਠਹਿਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਕੀ ਕੋਈ ਭਲਾ ਦੂਤ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਧਾਰਕ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵੱਲ ਨਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਪਤੀ ਨੂੰ ਨਾ ਟਾਲ ਦਿੰਦਾ? ਸੁੰਦਰ ਪਰ ਅਪਵਿੱਤਰ ਨਗਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਥਰ ਮਾਰੇ ਸਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਅਤੋਬਾਪਣ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਦੀਆਂ ਬੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਰਹੀ ਸੀ,—ਉਸ ਦਾ ਦਇਆ ਦਾ ਦਿਨ ਲਗਭਗ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ!”

> “Yet again the Spirit of God speaks to Jerusalem. Before the day is done, another testimony is borne to Christ. The voice of witness is lifted up, responding to the call from a prophetic past. If Jerusalem will hear the call, if she will receive the Saviour who is entering her gates, she may yet be saved.

> “ਤਦ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਫਿਰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਦਿਨ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗਵਾਹੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਭਰੇ ਅਤੀਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਜੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਇਸ ਪੁਕਾਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਲਵੇ, ਜੇ ਉਹ ਉਸ ਉੱਧਾਰਕ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਵੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਫਾਟਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਅਜੇ ਵੀ ਬਚਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ।”

> “Reports have reached the rulers in Jerusalem that Jesus is approaching the city with a great concourse of people. But they have no welcome for the Son of God. In fear they go out to meet Him, hoping to disperse the throng. As the procession is about to descend the Mount of Olives, it is intercepted by the rulers. They inquire the cause of the tumultuous rejoicing. As they question, ‘Who is this?’ the disciples, filled with the spirit of inspiration, answer this question. In eloquent strains they repeat the prophecies concerning Christ:

> “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਤੱਕ ਇਹ ਖ਼ਬਰਾਂ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਯਿਸੂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਕੋਈ ਸਵਾਗਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਡਰ ਦੇ ਮਾਰੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਆਸ ਨਾਲ ਕਿ ਭੀੜ ਨੂੰ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕਰ ਦੇਣ। ਜਦੋਂ ਜਲੂਸ ਜੈਤੂਨ ਦੇ ਪਹਾੜ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਸਕ ਉਸ ਦਾ ਰਾਹ ਰੋਕ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਇਸ ਕੋਲਾਹਲਪੂਰਣ ਆਨੰਦ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ‘ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?’ ਤਾਂ ਚੇਲੇ, ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਵਾਕਪਟੂ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਸੀਹ ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹਨ:”

> “Adam will tell you, It is the seed of the woman that shall bruise the serpent’s head.

> “ਆਦਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਇਹ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੈ ਜੋ ਸੱਪ ਦਾ ਸਿਰ ਕੁਚਲ ਦੇਵੇਗੀ।”

> “Ask Abraham, he will tell you, It is ‘Melchizedek King of Salem,’ King of Peace. Genesis 14:18.

> “ਅਬਰਾਹਾਮ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਇਹ ‘ਮੇਲਕੀਸੇਦੇਕ, ਸਾਲੇਮ ਦਾ ਰਾਜਾ’ ਹੈ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰਾਜਾ। ਉਤਪੱਤੀ 14:18।”

> “Jacob will tell you, He is Shiloh of the tribe of Judah.

> “ਯਾਕੂਬ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਉਹ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਗੋਤ ਦਾ ਸ਼ੀਲੋਹ ਹੈ।”

> “Isaiah will tell you, ‘Immanuel,’ ‘Wonderful, Counselor, The mighty God, The everlasting Father, The Prince of Peace.’ Isaiah 7:14; 9:6.

> “ਯਸਾਇਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ‘ਇਮਾਨੂਏਲ,’ ‘ਅਦਭੁੱਤ, ਸਲਾਹਕਾਰ, ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਅਨੰਤ ਪਿਤਾ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ।’ ਯਸਾਇਆ 7:14; 9:6।”

> “Jeremiah will tell you, The Branch of David, ‘the Lord our Righteousness.’ Jeremiah 23:6.

> “ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਦਾਊਦ ਦੀ ਟਾਹਣੀ, ‘ਯਹੋਵਾਹ ਸਾਡੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਹੈ।’ ਯਿਰਮਿਯਾਹ 23:6।”

> “Daniel will tell you, He is the Messiah.

> “ਦਾਨੀਏਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਉਹੀ ਮਸੀਹਾ ਹੈ।“

> “Hosea will tell you, He is ‘the Lord God of hosts; the Lord is His memorial.’ Hosea 12:5.

> “ਹੋਸ਼ੇਆ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਉਹ ‘ਸੈਨਿਆਂ ਦਾ ਯਹੋਵਾਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈ; ਯਹੋਵਾਹ ਹੀ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਰਕ ਨਾਮ ਹੈ।’ ਹੋਸ਼ੇਆ 12:5।”

> “John the Baptist will tell you, He is ‘the Lamb of God, which taketh away the sin of the world.’ John 1:29.

> “ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸੇਗਾ, ਉਹ ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਮੇਮਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪਾਪ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।’ ਯੂਹੰਨਾ 1:29.

> “The great Jehovah has proclaimed from His throne, ‘This is My beloved Son.’ Matthew 3:17.

> “ਮਹਾਨ ਯਹੋਵਾਹ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਿੰਹਾਸਨ ਤੋਂ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ‘ਇਹ ਮੇਰਾ ਪਿਆਰਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈ।’ ਮੱਤੀ 3:17।”

> “We, His disciples, declare, This is Jesus, the Messiah, the Prince of life, the Redeemer of the world.

> “ਅਸੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ, ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਹਾਂ: ਇਹ ਯਿਸੂ ਹੈ, ਮਸੀਹਾ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਉਧਾਰਕ।”

> “And the prince of the powers of darkness acknowledges Him, saying, ‘I know Thee who Thou art, the Holy One of God.’ Mark 1:24.” The Desire of Ages, 577–579.

> “ਅਤੇ ਹਨੇਰੇ ਦੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੋਇਆ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਜਣੇਆ।’ ਮਰਕੁਸ 1:24।” ਯੁਗਾਂ ਦੀ ਆਸ, 577–579.

The history of Christ’s Triumphal Entry typified the history of the Midnight Cry in the Millerite time period. The passage from Sister White identifies that when the entrance began the people came under the inspiration of the Holy Spirit, and then Christ stopped and wept over Jerusalem. Thereafter He continued the entry, and is then confronted by Jewish leadership. I would like to isolate certain attributes of this story in order to identify waymarks that are repeated in the history of the Millerites. But first I want to make a point about the beginning and ending. What we just cited from Sister White represents the end of a chapter, and the opening of the next chapter says the following.

ਮਸੀਹ ਦੇ ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮੇਂ-ਅੰਤਰਾਲ ਵਿੱਚ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦਾ ਇਹ ਉਧਰਣ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਲੋਕ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਆ ਗਏ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਰੁਕਿਆ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਰੋਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਯਹੂਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਕਹਾਣੀ ਦੇ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਗੁਣਾਂ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਂ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦਰਸਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਜੋ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਤੋਂ ਉਧਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।

> “The triumphal ride of Christ into Jerusalem was the dim foreshadowing of His coming in the clouds of heaven with power and glory, amid the triumph of angels and the rejoicing of the saints. Then will be fulfilled the words of Christ to the priests and Pharisees: ‘Ye shall not see Me henceforth, till ye shall say, Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 23:39. In prophetic vision Zechariah was shown that day of final triumph; and he beheld also the doom of those who at the first advent had rejected Christ: ‘They shall look upon Me whom they have pierced, and they shall mourn for Him, as one mourneth for his only son, and shall be in bitterness for Him, as one that is in bitterness for his first-born.’ Zechariah 12:10. This scene Christ foresaw when He beheld the city and wept over it. In the temporal ruin of Jerusalem He saw the final destruction of that people who were guilty of the blood of the Son of God.

> ਮਸੀਹ ਦਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਉਸ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥਾ ਅਤੇ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ, ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਵਿਜੈ-ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਆਨੰਦ-ਉਲਾਹੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਆਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਮੰਦ ਪੂਰਵ-ਸੰਕੇਤ ਸੀ। ਤਦ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਅਤੇ ਫਰੀਸੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹੇ ਬਚਨ ਪੂਰੇ ਹੋਣਗੇ: ‘ਹੁਣ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖੋਗੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਾ ਕਹੋ, ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।’ ਮੱਤੀ 23:39. ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਕਰਿਆਹ ਨੂੰ ਉਸ ਅੰਤਿਮ ਵਿਜੈ ਦੇ ਦਿਨ ਨੂੰ ਵਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਖਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲੇ ਆਗਮਨ ਵੇਲੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ: ‘ਉਹ ਮੇਰੀ ਓਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੇਧਿਆ ਹੈ, ਤੱਕਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਉਹ ਇਉਂ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨਗੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਇਕਲੌਤੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਲਈ ਇਉਂ ਕਲੇਸ਼ਿਤ ਹੋਣਗੇ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲੌਠੇ ਲਈ ਕਲੇਸ਼ਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।’ ਜ਼ਕਰਿਆਹ 12:10. ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਮਸੀਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਖ ਲਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰੋਇਆ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਸਮਾਇਕ ਨਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਲੋਕ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਲਹੂ ਦੇ ਦੋਸ਼ੀ ਸਨ।

> “The disciples saw the hatred of the Jews to Christ, but they did not yet see to what it would lead. They did not yet understand the true condition of Israel, nor comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem. This Christ opened to them by a significant object lesson.

> “ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਪ੍ਰਤੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਘ੍ਰਿਣਾ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ ਸਨ ਕਿ ਇਹ ਕਿਸ ਨਤੀਜੇ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇਗੀ। ਉਹ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੀ ਅਸਲ ਅਵਸਥਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਉਸ ਪ੍ਰਤਿਫਲ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਸਨ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਆ ਪੈਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮਈ ਪਾਠ ਰਾਹੀਂ ਖੋਲੀ।”

> “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration. In anger and amazement they tried to silence the people. There were Roman officers in the throng, and to them His enemies denounced Jesus as the leader of a rebellion. They represented that He was about to take possession of the temple, and reign as king in Jerusalem.” The Desire of Ages, 580.

> “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਕੀਤੀ ਗਈ ਆਖਰੀ ਅਪੀਲ ਵਿਅਰਥ ਗਈ ਸੀ। ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਭੂਤਕਾਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਰੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਭੀੜ ਵੱਲੋਂ, ‘ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?’ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਸੁਣਿਆ ਸੀ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ। ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਰੋਮੀ ਅਧਿਕਾਰੀ ਵੀ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਸਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਆਗੂ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਹ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਉਹ ਮੰਦਰ ਉੱਤੇ ਕਬਜ਼ਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਰਾਜ ਕਰਨ ਹੀ ਵਾਲਾ ਹੈ।” The Desire of Ages, 580.

The point I did not want to miss is that Christ’s Triumphal Entry into Jerusalem typifies not only the Midnight Cry of Millerite history, but also the end of the world. It is associated with the return of Christ at the beginning of Revelation chapter twenty’s millennium and also His return with New Jerusalem at the end of the millennium. It is also associated with the death of the wicked at His second coming, and their final judgment at the end of the millennium. The opening of the last paragraph states, “The last appeal to Jerusalem had been in vain. The priests and rulers had heard the prophetic voice of the past echoed by the multitude, in answer to the question, ‘Who is this?’ but they did not accept it as the voice of Inspiration.”

ਜਿਸ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਮੈਂ ਛੱਡਣਾ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਸੀਹ ਦਾ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਜੈਕਾਰਭਰਾ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੇਵਲ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦਾ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਇਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਵੀਹ ਦੇ ਸਹਸ੍ਰਾਬਦੀ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਬਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਨਵੇਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਨਾਲ ਵੀ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਮਦ ’ਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ ਵੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਹਸ੍ਰਾਬਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਨਿਆਇ ਨਾਲ ਵੀ। ਆਖਰੀ ਪੈਰੇ ਦਾ ਆਰੰਭ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਲਈ ਆਖਰੀ ਬੇਨਤੀ ਵਿਅਰਥ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੇ ਅਤੀਤ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਭੀੜ ਦੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਦੀ ਸੁਣਿਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ, ‘ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ?’ ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ।”

The last appeal was in vain, and the appeal was represented as “the prophetic voice of the past.” The multitude in Christ’s day rejected their last appeal, for they rejected Jeremiah’s counsel to return to the old paths. They also refused the methodology of line upon line, for the disciples had answered the question of “Who is this,” by bringing several witnesses together, line upon line, from here a little and there a little.

ਆਖ਼ਰੀ ਬੇਨਤੀ ਵਿਅਰਥ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ “ਅਤੀਤ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਭੀੜ ਨੇ ਆਪਣੀ ਆਖ਼ਰੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਹਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਉਣ ਬਾਰੇ ਯਿਰਮਿਯਾਹ ਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ line upon line ਦੀ ਵਿਧੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ “ਇਹ ਕੌਣ ਹੈ” ਇਸ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉੱਤਰ ਕਈ ਗਵਾਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਲਿਆ ਕੇ, line upon line, from here a little and there a little, ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ ਸੀ।

When Christ begins the entry into Jerusalem, He stops along the way. It begins with the fulfillment of prophecy as the disciples secure the ass for Christ to ride upon. He had never ridden an animal, and the animal had never been ridden. The logic identifies a miracle, for what animal allows a rider the first time, and who knows how to manage riding an ass that has never done it before. This is similar to when the Philistines placed an offering on the cart, along with the Ark, and hitched up two cows who both were nursing calves, and who had never pulled a cart before, and they immediately deserted the calves and began the trip to return the Ark to the Hebrews. The Ark is on its way to Jerusalem, and when David finally brings it into Jerusalem, he typified Christ’s triumphal entry.

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਠਹਿਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਚੇਲੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਵਾਰ ਹੋਣ ਲਈ ਗਧੀ ਨੂੰ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਨੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਪਸ਼ੂ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਪਸ਼ੂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸਵਾਰੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਇਹ ਤਰਕ ਇੱਕ ਅਚਰਜ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕਿਹੜਾ ਪਸ਼ੂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸਵਾਰ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੌਣ ਜਾਣਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਗਧੀ ਦੀ ਸਵਾਰੀ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਣੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਇਹ ਨਾ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਵਰਗਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫ਼ਿਲਿਸਤੀ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕ ਭੇਟ ਨੂੰ ਸੰਦੂਕ ਦੇ ਨਾਲ ਰਥ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਦੋ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗਾਈਆਂ ਨੂੰ ਜੋਤਿਆ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਦੁੱਧ ਪਿਲਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਕਦੇ ਰਥ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਿਆ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਆਪਣੇ ਬੱਛਿਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਸੰਦੂਕ ਨੂੰ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਯਾਤਰਾ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਪਈਆਂ। ਸੰਦੂਕ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵੱਲ ਆਪਣੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਦਾਊਦ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਉਸ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਵਿਜੈਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਪੂਰਵਰੂਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ।

Once Christ is on the ass, the people began lining the street with their coats, cutting down palm branches and the shouts cry out, “Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord! Hosanna in the highest.” (Matthew 21:9) The leaders resist and call for Jesus to silence the crowd. They move on and Jesus stops to weep for lost mankind, represented by Jerusalem. Then the procession proceeds and the leaders once again intercede, demanding to know who Jesus is. Then the disciples respond with the line upon line testimony of the prophets.

ਜਦੋਂ ਮਸੀਹ ਉਸ ਗਧੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਵਿਛਾਉਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਖਜੂਰ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਕੱਟ ਕੇ ਵਿਛਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਪੁਕਾਰਾਂ ਗੂੰਜਣ ਲੱਗੀਆਂ, “ਦਾਊਦ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਹੋਸੰਨਾ; ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ! ਸਰਬੋੱਚ ਵਿੱਚ ਹੋਸੰਨਾ।” (ਮੱਤੀ 21:9) ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਨੂੰ ਭੀੜ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਹ ਅੱਗੇ ਵਧੇ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਰੁਕਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਖੋਈ ਹੋਈ ਮਨੁੱਖਤਾ ਉੱਤੇ ਰੋ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਜਲੂਸ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਅਤੇ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫਿਰ ਦਖ਼ਲ ਦਿੱਤਾ, ਇਹ ਜਾਣਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਯਿਸੂ ਕੌਣ ਹੈ। ਤਦੋਂ ਚੇਲਿਆਂ ਨੇ ਨਬੀਆਂ ਦੀ ਸਾਖੀ ਨੂੰ ਪੰਕਤੀ ਉੱਤੇ ਪੰਕਤੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।

The history we are now considering was preceded by the resurrection of Lazarus, which marks the first disappointment in the prophetic line illustrated in the parable of the ten virgins, and by Uzzah touching the Ark, in the line of David’s triumphal entry into Jerusalem. The first disappointment is associated with a tarrying time, and Christ has tarried when he first heard Lazarus was sick, just as David tarried by leaving the Ark where Uzzah died until he later retrieved it. Lazarus died, and was thereafter resurrected. Lazarus is the one who thereafter leads the ass that Jesus rides upon into Jerusalem.

ਜਿਸ ਇਤਿਹਾਸ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਹੁਣ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਲਾਜਰਸ ਦਾ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਉਪਮਾ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਊਦ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤਮਈ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਉਜ਼ਜ਼ਾਹ ਵੱਲੋਂ ਸੰਦੂਕ ਨੂੰ ਛੂਹਣ ਦੀ ਘਟਨਾ ਵੀ। ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਇੱਕ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਨੇ ਵੀ ਦੇਰੀ ਕੀਤੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਲਾਜਰਸ ਬਿਮਾਰ ਹੈ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ ਦਾਊਦ ਨੇ ਉਸ ਥਾਂ ਸੰਦੂਕ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ ਦੇਰੀ ਕੀਤੀ ਜਿੱਥੇ ਉਜ਼ਜ਼ਾਹ ਮਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਾ ਲਿਆ। ਲਾਜਰਸ ਮਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੀ ਉੱਠਾਇਆ ਗਿਆ। ਲਾਜਰਸ ਹੀ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਗਧੇ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਚਲਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਯਿਸੂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ।

In Millerite history the second angel arrived on April 19, 1844, at the first disappointment, which marked the beginning of the tarrying time. Thereafter Samuel Snow began to progressively develop the message of the Midnight Cry. The progressive development of that message is represented by Christ’s entry into Jerusalem. The progression of Snow’s work is also represented in the travels of the Ark, from the Philistines, to the cart, to Uzzah and ultimately into Jerusalem.

ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੂਤ ਦੂਜਾ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਨੂੰ, ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੈਮੂਅਲ ਸਨੋ ਨੇ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਕਸਿਤ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਵਿਕਾਸ ਮਸੀਹ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਨੋ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪ੍ਰਗਤੀ ਵੀ ਸੰਦੂਕ ਦੇ ਸਫ਼ਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—ਫ਼ਿਲਿਸਤੀਆਂ ਤੋਂ, ਗੱਡੀ ਤੱਕ, ਉਜ਼ਜ਼ਾਹ ਤੱਕ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ।

The entry has a beginning proclamation of the people when the leaders told Christ to silence the crowd, followed by Christ weeping, then the proclamation of the disciples when the obstinate leaders asked who Christ was. The manifestation of inspiration in the people that produced the first response of the obstinate leaders is repeated by the disciples when they produced “line upon line” a multitude of prophetic witnesses from the past. When the sun set that day, ancient Israel was divorced from God.

ਇਸ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਭੀੜ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ; ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਸੀਹ ਰੋਇਆ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਚੇਲਿਆਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਆਈ, ਜਦੋਂ ਹਠੀਲੇ ਆਗੂਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਮਸੀਹ ਕੌਣ ਸੀ। ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਾ ਜੋ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਹਠੀਲੇ ਆਗੂਆਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਰਿਆ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਚੇਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ “line upon line” ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤੀਤ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਾਕੀਆਂ ਦੀ ਇੱਕ ਬਹੁਤਾਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਦਿਨ ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਿਆ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਤਿਆਗ-ਸੰਬੰਧ ਹੋ ਗਿਆ।

In that history we are informed that the disciples did not “comprehend the retribution that was to fall upon Jerusalem.” The “retribution” that was to “fall upon Jerusalem” was illustrated for the disciples by “a significant object lesson.” The significant object lesson was the cursing of the fig tree. The destruction of Jerusalem, which the disciples did not yet understand was illustrated by the cursing of the fig tree, and also the parable which Christ had previously taught concerning the fig tree.

ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਾਨੂੰ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਚੇਲੇ “ਉਸ ਪ੍ਰਤਿਫਲ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇ ਜੋ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਆ ਪੈਣਾ ਸੀ।” ਉਹ “ਪ੍ਰਤਿਫਲ” ਜੋ “ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਆ ਪੈਣਾ ਸੀ,” ਚੇਲਿਆਂ ਲਈ “ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮਈ ਪਾਠ” ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮਈ ਪਾਠ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਸੀ। ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀ ਵਿਨਾਸ਼ਤਾ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚੇਲੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ, ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਜੋ ਮਸੀਹ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਬਾਰੇ ਸਿਖਾਇਆ ਸੀ।

> “The warning is for all time. Christ’s act in cursing the tree which His own power had created stands as a warning to all churches and to all Christians. No one can live the law of God without ministering to others. But there are many who do not live out Christ’s merciful, unselfish life. Some who think themselves excellent Christians do not understand what constitutes service for God. They plan and study to please themselves. They act only in reference to self. Time is of value to them only as they can gather for themselves. In all the affairs of life this is their object. Not for others but for themselves do they minister. God created them to live in a world where unselfish service must be performed. He designed them to help their fellow men in every possible way. But self is so large that they cannot see anything else. They are not in touch with humanity. Those who thus live for self are like the fig tree, which made every pretension but was fruitless. They observe the forms of worship, but without repentance or faith. In profession they honor the law of God, but obedience is lacking. They say, but do not. In the sentence pronounced on the fig tree Christ demonstrates how hateful in His eyes is this vain pretense. He declares that the open sinner is less guilty than is he who professes to serve God, but who bears no fruit to His glory.

> “ਇਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹਰ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੈ। ਜਿਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਮਸੀਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਰਚਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਦੀ ਮਸੀਹ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਸਭ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਮਸੀਹੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਵਜੋਂ ਖੜੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਦੂਜਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਜੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ। ਪਰ ਬਹੁਤ ਹਨ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਦਿਆਲੂ, ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਜੀਵਨ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜੀਉਂਦੇ। ਕੁਝ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਮਸੀਹੀ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਿਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਯੋਜਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਕੇਵਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸਮਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਕੇਵਲ ਉਸ ਹੱਦ ਤੱਕ ਹੀ ਕੀਮਤੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਉਹ ਆਪਣੇ ਲਈ ਇਕੱਠਾ ਕਰ ਸਕਣ। ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਕਾਰਜਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਕਸ਼ ਹੈ। ਉਹ ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਜੇਹੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੀਊਣ ਲਈ ਰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨਿਸ਼ਕਾਮ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹਰ ਸੰਭਵ ਢੰਗ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਹਿ-ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਨ। ਪਰ ਆਪਣਾ ਆਪ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਇੰਨਾ ਵੱਡਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ। ਉਹ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਜੋ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜੀਊਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ ਹਨ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਰ ਦਿਖਾਵਾ ਕੀਤਾ ਪਰ ਫਲਹੀਣ ਰਿਹਾ। ਉਹ ਉਪਾਸਨਾ ਦੇ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਤੋਬਾ ਜਾਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾ। ਆਪਣੇ ਦਾਅਵੇ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਆਗਿਆਪਾਲਨ ਗੈਰਹਾਜ਼ਰ ਹੈ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਕਰਦੇ ਨਹੀਂ। ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਮਸੀਹ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਰਰਥਕ ਦਿਖਾਵਾ ਕਿੰਨਾ ਘ੍ਰਿਣਿਤ ਹੈ। ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਗਟ ਪਾਪੀ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਦੋਸ਼ੀ ਹੈ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਲਈ ਕੋਈ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲਿਆਉਂਦਾ।”

> “The parable of the fig tree, spoken before Christ’s visit to Jerusalem, had a direct connection with the lesson He taught in cursing the fruitless tree.” The Desire of Ages, 584.

> “ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਦੌਰੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਪਾਠ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਫਲ-ਰਹਿਤ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਕੇ ਸਿਖਾਇਆ।” The Desire of Ages, 584.

After the last confrontation with the leaders, Jesus retired to pray through the night, then in the morning as He passed the fig tree He cursed it.

ਅਗੂਆਂ ਨਾਲ ਆਖ਼ਰੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯਿਸੂ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਚਲੇ ਗਏ; ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ।

> “It was not the season for ripe figs, except in certain localities; and on the highlands about Jerusalem it might truly be said, ‘The time of figs was not yet.’ But in the orchard to which Jesus came, one tree appeared to be in advance of all the others. It was already covered with leaves. It is the nature of the fig tree that before the leaves open, the growing fruit appears. Therefore this tree in full leaf gave promise of well-developed fruit. But its appearance was deceptive. Upon searching its branches, from the lowest bough to the topmost twig, Jesus found ‘nothing but leaves.’ It was a mass of pretentious foliage, nothing more.

> “ਪੱਕੀਆਂ ਅੰਜੀਰਾਂ ਦਾ ਮੌਸਮ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਵਾਏ ਕੁਝ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਇਲਾਕਿਆਂ ਦੇ; ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਉੱਚੇ ਇਲਾਕਿਆਂ ਵਿੱਚ ਤਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ‘ਅੰਜੀਰਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ।’ ਪਰ ਜਿਸ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਆਏ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੋਰ ਸਭਨਾਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿਸਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਤੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਪੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਵੱਧਦਾ ਹੋਇਆ ਫਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਕਸਿਤ ਫਲ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਇਸ ਦਾ ਦਿੱਖਾ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਯਿਸੂ ਨੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ, ਹੇਠਲੀਆਂ ਡਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਟਹਿਣੀ ਤੱਕ, ਖੰਗਾਲਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ‘ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ’ ਮਿਲਿਆ। ਉਹ ਦਿਖਾਵਟੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਇਕ ਢੇਰ ਸੀ, ਇਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੁਝ ਨਹੀਂ।”

> “Christ uttered against it a withering curse. ‘No man eat fruit of thee hereafter forever,’ He said. The next morning, as the Saviour and His disciples were again on their way to the city, the blasted branches and drooping leaves attracted their attention. ‘Master,’ said Peter, ‘behold, the fig tree which Thou cursedst is withered away.’

> “ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਇਕ ਸੁਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਾਪ ਉਚਾਰਿਆ। ‘ਅੱਗੇ ਤੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਤੇਰਾ ਫਲ ਨਾ ਖਾਏ,’ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਅਗਲੇ ਸਵੇਰੇ, ਜਦੋਂ ਉਧਾਰਕ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚੇਲੇ ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸੁੱਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਟਾਹਣੀਆਂ ਅਤੇ ਝੁੱਕੇ ਹੋਏ ਪੱਤਿਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਖਿੱਚਿਆ। ‘ਗੁਰਦੇਵ,’ ਪਤਰਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਵੇਖੋ, ਉਹ ਅੰਜੀਰ ਦਾ ਰੁੱਖ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਸੁੱਕ ਗਿਆ ਹੈ।’”

> “Christ’s act in cursing the fig tree had astonished the disciples. It seemed to them unlike His ways and works. Often they had heard Him declare that He came not to condemn the world, but that the world through Him might be saved. They remembered His words, ‘The Son of man is not come to destroy men’s lives, but to save them.’ Luke 9:56. His wonderful works had been done to restore, never to destroy. The disciples had known Him only as the Restorer, the Healer. This act stood alone. What was its purpose? they questioned.

> “ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਰਸਤੇਆਂ ਅਤੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਉਲਟ ਜਾਪਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਕਸਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਦੰਡਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਰ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਉੱਧਾਰ ਪਾਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਯਾਦ ਆਏ, ‘ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਜਾਨਾਂ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ।’ ਲੂਕਾ 9:56. ਉਸ ਦੇ ਅਦਭੁੱਤ ਕਰਮ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਲਈ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਕਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਚੇਲੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਪੁਨਰਸਥਾਪਕ, ਚੰਗਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਕਰਮ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਅਲੱਗ ਖੜਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਕੀ ਸੀ? ਉਹ ਪੁੱਛਦੇ ਸਨ।”

> “God ‘delighteth in mercy.’ ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Micah 7:18; Ezekiel 33:11. To Him the work of destruction and the denunciation of judgment is a ‘strange work.’ Isaiah 28:21. But it is in mercy and love that He lifts the veil from the future, and reveals to men the results of a course of sin.

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ‘ਦਇਆ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।’ ‘ਮੇਰੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹੋਣ ਦੀ ਸੌਂਹ, ਪ੍ਰਭੂ ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਸ਼ਟ ਦੀ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਹੀਂ।’ ਮੀਕਾਹ 7:18; ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ 33:11। ਉਸ ਲਈ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕੰਮ ਅਤੇ ਨਿਆਂ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਇਕ ‘ਅਜੀਬ ਕੰਮ’ ਹੈ। ਯਸਾਯਾਹ 28:21। ਪਰ ਦਇਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਹੀ ਉਹ ਭਵਿੱਖ ਤੋਂ ਪਰਦਾ ਉਠਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪਮਈ ਜੀਵਨ-ਮਾਰਗ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।”

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded ‘nothing but leaves.’ The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.” The Desire of Ages, 581, 582.

> “ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇਣਾ ਇੱਕ ਕਰਮ-ਰੂਪੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਸੀ। ਉਹ ਬਾਂਝ ਰੁੱਖ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਹੀ ਆਪਣੇ ਦਿਖਾਵਟੀ ਪੱਤਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਯਹੂਦੀ ਕੌਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਉੱਧਾਰਕ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਨਾਸ ਦੇ ਕਾਰਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤਤਾ ਨੂੰ ਸਪਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਉਦੇਸ਼ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਨੈਤਿਕ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਿਵਯ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਆਖਿਆਤਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ। ਯਹੂਦੀ ਹੋਰ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖਰੇ ਖੜੇ ਸਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪ੍ਰਤੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਹਰ ਹੋਰ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਲਾਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਨਾਲ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਗਿਆਨ ਉੱਤੇ ਘਮੰਡ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਤੋਂ ਅਗਿਆਨ ਸਨ ਅਤੇ ਕਪਟ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਬਾਂਝ ਰੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਦਿਖਾਵਟੀ ਟਾਹਣੀਆਂ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਫੈਲਾਉਂਦੇ ਸਨ, ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਰੇ-ਭਰੇ ਅਤੇ ਅੱਖ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ, ਪਰ ਉਹ ‘ਪੱਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ’ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ ਸਨ। ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪਵਿੱਤਰ ਵੇਦੀਆਂ, ਆਪਣੇ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਯਾਜਕਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਰਸਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਨਿਸ਼ਚੇ ਹੀ ਬਾਹਰੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੁੰਦਰ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਮਰਤਾ, ਪ੍ਰੇਮ ਅਤੇ ਪਰਉਪਕਾਰ ਦੀ ਘਾਟ ਸੀ।” The Desire of Ages, 581, 582.

We began by raising two questions which we are in the process of answering. Those questions were, “Why did the judgment of the living begin at 9/11? What is the biblical judgment of the living?”

ਅਸੀਂ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਾਏ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਅਸੀਂ ਇਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਇਹ ਸਨ: “ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ 9/11 ਤੋਂ ਕਿਉਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ? ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦਾ ਬਾਈਬਲੀ ਨਿਆਂ ਕੀ ਹੈ?”

The few lines of prophecy we just put in place are biblical witnesses of the judgment of the living. Those lines of prophecy address much more than simply the “A, B, C’s” of the judgment, but we are first answering the questions of 9/11 and the judgment of the living.

ਜੋ ਕੁਝ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੀਆਂ ਬਾਈਬਲੀ ਗਵਾਹੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨਿਆਂ ਦੇ ਕੇਵਲ “A, B, C’s” ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਅਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ 9/11 ਅਤੇ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਹੇ ਹਾਂ।

> “‘I beheld,’ says the prophet Daniel, ‘till thrones were placed, and One that was Ancient of Days did sit: His raiment was white as snow, and the hair of His head like pure wool; His throne was fiery flames, and the wheels thereof burning fire. A fiery stream issued and came forth from before Him: thousand thousands ministered unto Him, and ten thousand times ten thousand stood before Him: the judgment was set, and the books were opened.’ Daniel 7:9, 10, R.V.

> “‘ਮੈਂ ਵੇਖਦਾ ਰਿਹਾ,’ ਨਬੀ ਦਾਨੀਏਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਜਦ ਤੱਕ ਸਿੰਹਾਸਨ ਰੱਖੇ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ-ਏ-ਅਯਾਮ ਹੈ ਬੈਠ ਗਿਆ: ਉਸ ਦਾ ਵਸਤ੍ਰ ਹਿਮ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਿਰ ਦੇ ਵਾਲ ਖ਼ਾਲਿਸ ਊਨ ਵਾਂਗ; ਉਸ ਦਾ ਸਿੰਹਾਸਨ ਅੱਗ ਦੀਆਂ ਜਵਾਲਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਹੀਏ ਦਹਕਦੀ ਅੱਗ ਸਨ। ਅੱਗ ਦੀ ਇੱਕ ਧਾਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੋਂ ਨਿਕਲੀ ਅਤੇ ਵਗਦੀ ਆਈ: ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੇ ਸਨ: ਨਿਆਂ ਦਾ ਦਰਬਾਰ ਬੈਠਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ।’ ਦਾਨੀਏਲ 7:9, 10, R.V.”

> “Thus was presented to the prophet’s vision the great and solemn day when the characters and the lives of men should pass in review before the Judge of all the earth, and to every man should be rendered ‘according to his works.’ The Ancient of Days is God the Father. Says the psalmist: ‘Before the mountains were brought forth, or ever Thou hadst formed the earth and the world, even from everlasting to everlasting, Thou art God.’ Psalm 90:2. It is He, the source of all being, and the fountain of all law, that is to preside in the judgment. And holy angels as ministers and witnesses, in number ‘ten thousand times ten thousand, and thousands of thousands,’ attend this great tribunal.

> “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਬੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਅੱਗੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਗੰਭੀਰ ਦਿਨ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਅਤੇ ਜੀਵਨ ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਦੇ ਨਿਆਂਧੀਸ਼ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜਾਂਚ ਲਈ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ‘ਉਸ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ’ ਫਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਅਤਿ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਪਿਤਾ ਹੈ। ਭਜਨਕਾਰ ਆਖਦਾ ਹੈ: ‘ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਅਥਵਾ ਤੂੰ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਰਚਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਨਾਦਿ ਤੋਂ ਅਨੰਤ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹੈਂ।’ Psalm 90:2. ਉਹੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਅਸਤਿਤਵ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਮੂਲ-ਸਰੋਤ ਹੈ, ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਧਿਆਕਸ਼ਤਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਦੂਤ, ਸੇਵਕਾਂ ਅਤੇ ਗਵਾਹਾਂ ਵਜੋਂ, ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ‘ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ ਗੁਣਾ ਦਸ ਹਜ਼ਾਰ, ਅਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰ,’ ਇਸ ਮਹਾਨ ਨਿਆਂ ਅਸਥਾਨ ਅੱਗੇ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।”

> “‘And, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of Days, and they brought Him near before Him. And there was given Him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve Him: His dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away.’ Daniel 7:13, 14. The coming of Christ here described is not His second coming to the earth. He comes to the Ancient of Days in heaven to receive dominion and glory and a kingdom, which will be given Him at the close of His work as a mediator. It is this coming, and not His second advent to the earth, that was foretold in prophecy to take place at the termination of the 2300 days in 1844. Attended by heavenly angels, our great High Priest enters the holy of holies and there appears in the presence of God to engage in the last acts of His ministration in behalf of man—to perform the work of investigative judgment and to make an atonement for all who are shown to be entitled to its benefits.

> “‘ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਅਕਾਸ਼ ਦੇ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲੈ ਆਏ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਬੁਤਾ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਸਭ ਲੋਕ, ਕੌਮਾਂ ਅਤੇ ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ; ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰਬੁਤਾ ਸਦੀਵੀ ਪ੍ਰਬੁਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਦੇ ਟਲੇਗੀ ਨਹੀਂ।’ ਦਾਨੀਏਲ 7:13, 14. ਇੱਥੇ ਵਰਣਿਤ ਮਸੀਹ ਦਾ ਆਗਮਨ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਆਗਮਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਦਿਨਾਂ ਵਾਲੇ ਦੇ ਕੋਲ ਪ੍ਰਬੁਤਾ, ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਮੱਧਸਥ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੇ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣੇ ਹਨ। ਇਹੀ ਆਗਮਨ, ਨਾ ਕਿ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦਾ ਦੂਜਾ ਆਗਮਨ, ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਦੇ 1844 ਵਿੱਚ 2300 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਹੋਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸਵਰਗੀ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ, ਸਾਡਾ ਮਹਾਨ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਪਰਮ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਹਿੱਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸੇਵਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕਰਨ ਲਈ—ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਵਾਲੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਲਈ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਕਰਨ ਲਈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਲਾਭਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰੀ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> “In the typical service only those who had come before God with confession and repentance, and whose sins, through the blood of the sin offering, were transferred to the sanctuary, had a part in the service of the Day of Atonement. So in the great day of final atonement and investigative judgment the only cases considered are those of the professed people of God. The judgment of the wicked is a distinct and separate work, and takes place at a later period. ‘Judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel?’ 1 Peter 4:17.

> “ਰੂਪਕਾਤਮਕ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਭਾਗੀ ਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਪਾਪ-ਸਵੀਕਾਰ ਅਤੇ ਪਛਤਾਵੇ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਪਾਪ-ਬਲੀ ਦੇ ਲਹੂ ਰਾਹੀਂ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸਥਾਨਾਂਤਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਹੀ ਮਾਮਲੇ ਵਿਚਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਇੱਕ ਵੱਖਰਾ ਅਤੇ ਅਲੱਗ ਕੰਮ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਾਅਦ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ‘ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦੇ?’ 1 Peter 4:17.”

> “The books of record in heaven, in which the names and the deeds of men are registered, are to determine the decisions of the judgment. Says the prophet Daniel: ‘The judgment was set, and the books were opened.’ The revelator, describing the same scene, adds: ‘Another book was opened, which is the book of life: and the dead were judged out of those things which were written in the books, according to their works.’ Revelation 20:12.

> “ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਦਰਜ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਅਭਿਲੇਖ-ਪੁਸਤਕਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਨਿਆਂ ਦੇ ਫੈਸਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ। ਭਵਿੱਖਵਕਤਾ ਦਾਨੀਏਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਨਿਆਉ ਬੈਠਿਆ, ਅਤੇ ਪੁਸਤਕਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ।’ ਉਹੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਵਰਣਨ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਲੇਖਕ ਇਹ ਜੋੜਦਾ ਹੈ: ‘ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕ ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ, ਜੋ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ; ਅਤੇ ਮੁਰਦਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਉ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ।’ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 20:12.”

> “The book of life contains the names of all who have ever entered the service of God. Jesus bade His disciples: ‘Rejoice, because your names are written in heaven.’ Luke 10:20. Paul speaks of his faithful fellow workers, ‘whose names are in the book of life.’ Philippians 4:3. Daniel, looking down to ‘a time of trouble, such as never was,’ declares that God’s people shall be delivered, ‘everyone that shall be found written in the book.’ And the revelator says that those only shall enter the city of God whose names ‘are written in the Lamb’s book of life.’ Daniel 12:1; Revelation 21:27.

> “ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦਰਜ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਦੇ ਵੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: ‘ਆਨੰਦ ਕਰੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਮ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।’ ਲੂਕਾ 10:20. ਪੌਲੁਸ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਸਹਿਕਰਮੀਆਂ ਬਾਰੇ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਹਨ।’ ਫਿਲਿੱਪੀਆਂ 4:3. ਦਾਨੀਏਲ, ‘ਅਜੇਹੇ ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ’ ਵੱਲ ਨਿਹਾਰਦਾ ਹੋਇਆ, ‘ਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ,’ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਛੁਡਾਏ ਜਾਣਗੇ, ‘ਹਰ ਇਕ ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਮਿਲੇਗਾ।’ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਲੇਖਕ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੇਵਲ ਉਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ‘ਮੇਮਨੇ ਦੀ ਜੀਵਨ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਹਨ।’ ਦਾਨੀਏਲ 12:1; ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 21:27.”

> “‘A book of remembrance’ is written before God, in which are recorded the good deeds of ‘them that feared the Lord, and that thought upon His name.’ Malachi 3:16. Their words of faith, their acts of love, are registered in heaven. Nehemiah refers to this when he says: ‘Remember me, O my God, … and wipe not out my good deeds that I have done for the house of my God.’ Nehemiah 13:14. In the book of God’s remembrance every deed of righteousness is immortalized. There every temptation resisted, every evil overcome, every word of tender pity expressed, is faithfully chronicled. And every act of sacrifice, every suffering and sorrow endured for Christ’s sake, is recorded. Says the psalmist: ‘Thou tellest my wanderings: put Thou my tears into Thy bottle: are they not in Thy book?’ Psalm 56:8.

> “‘ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਇੱਕ ਪੁਸਤਕ’ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਲਿਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਲੇ ਕੰਮ ਦਰਜ ਹਨ ‘ਜੋ ਯਹੋਵਾਹ ਦਾ ਭੈ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਸਨ।’ ਮਲਾਕੀ 3:16. ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਬਚਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੇਮ ਦੇ ਕਰਮ, ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਲਿਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਨਹਮਿਆਹ ਇਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਹੇ ਮੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ, ਮੈਨੂੰ ਯਾਦ ਰੱਖ, … ਅਤੇ ਉਹ ਭਲੇ ਕੰਮ ਜੋ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਘਰ ਲਈ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਨਾ ਦੇਈਂ।’ ਨਹਮਿਆਹ 13:14. ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਿਮਰਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਕਰਮ ਅਮਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉੱਥੇ ਹਰ ਇੱਕ ਜਿੱਤੀ ਹੋਈ ਪਰਖ, ਹਰ ਇੱਕ ਜਿੱਤਿਆ ਗਿਆ ਬੁਰਾਪਾ, ਕੋਮਲ ਦਇਆ ਦਾ ਹਰ ਇੱਕ ਉਚਾਰਿਆ ਹੋਇਆ ਬਚਨ, ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਨਾਲ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਤਿਆਗ ਦਾ ਕਰਮ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਕਲੇਸ਼ ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜ਼ਬੂਰਕਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਭਟਕਣ ਗਿਣਦਾ ਹੈਂ; ਮੇਰੇ ਅੰਸੂ ਆਪਣੇ ਕੂਜੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖ: ਕੀ ਉਹ ਤੇਰੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ?’ ਜ਼ਬੂਰ 56:8.”

> “There is a record also of the sins of men. ‘For God shall bring every work into judgment, with every secret thing, whether it be good, or whether it be evil.’ ‘Every idle word that men shall speak, they shall give account thereof in the day of judgment.’ Says the Saviour: ‘By thy words thou shalt be justified, and by thy words thou shalt be condemned.’ Ecclesiastes 12:14; Matthew 12:36, 37. The secret purposes and motives appear in the unerring register; for God ‘will bring to light the hidden things of darkness, and will make manifest the counsels of the hearts.’ 1 Corinthians 4:5. ‘Behold, it is written before Me, … your iniquities, and the iniquities of your fathers together, saith the Lord.’ Isaiah 65:6, 7.

> ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਭੀ ਇੱਕ ਲੇਖਾ ਹੈ। “ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਰ ਇਕ ਕੰਮ ਨੂੰ, ਹਰ ਇਕ ਗੁਪਤ ਗੱਲ ਸਮੇਤ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਚੰਗੀ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਭਾਵੇਂ ਮੰਦੀ ਹੋਵੇ, ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇਗਾ।” “ਹਰ ਇਕ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਬਾਤ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਬੋਲਣਗੇ, ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਨਿਆਂ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇਣਗੇ।” ਮੁਕਤਿਦਾਤਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: “ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਤੂੰ ਧਰਮੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੇਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਤੂੰ ਦੋਸ਼ੀ ਠਹਿਰਾਇਆ ਜਾਵੇਂਗਾ।” ਉਪਦੇਸ਼ਕ 12:14; ਮੱਤੀ 12:36, 37. ਗੁਪਤ ਮਨਸੂਬੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰਣਾਵਾਂ ਉਸ ਅਚੂਕ ਰਜਿਸਟਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ “ਅੰਧਕਾਰ ਦੀਆਂ ਲੁਕੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇਗਾ ਅਤੇ ਦਿਲਾਂ ਦੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰੇਗਾ।” 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 4:5. “ਵੇਖੋ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, … ਤੁਹਾਡੀਆਂ ਬਦੀਆਂ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਉਆਂ ਦੀਆਂ ਬਦੀਆਂ ਇਕੱਠਿਆਂ ਹੀ, ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ।” ਯਸਾਯਾਹ 65:6, 7.

> “Every man’s work passes in review before God and is registered for faithfulness or unfaithfulness. Opposite each name in the books of heaven is entered with terrible exactness every wrong word, every selfish act, every unfulfilled duty, and every secret sin, with every artful dissembling. Heaven-sent warnings or reproofs neglected, wasted moments, unimproved opportunities, the influence exerted for good or for evil, with its far-reaching results, all are chronicled by the recording angel.

> “ਹਰੇਕ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਕੰਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਮੀਖਿਆ ਲਈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਜਾਂ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗਤਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਰਜ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇੱਕ ਨਾਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ੁੱਧਤਾ ਨਾਲ ਹਰ ਇੱਕ ਗਲਤ ਬਚਨ, ਹਰ ਇੱਕ ਸੁਆਰਥੀ ਕਰਤੂਤ, ਹਰ ਇੱਕ ਅਪੂਰਾ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ ਫ਼ਰਜ਼, ਅਤੇ ਹਰ ਇੱਕ ਗੁਪਤ ਪਾਪ, ਨਾਲ ਹੀ ਹਰ ਇੱਕ ਚਤੁਰ ਕਪਟ, ਲਿਖਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਸਵਰਗ-ਭੇਜੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਜਾਂ ਤਾੜਨਾਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਣਦੇਖੀ ਕੀਤੀ ਗਈ, ਵਿਅਰਥ ਗੁਜ਼ਾਰੇ ਹੋਏ ਪਲ, ਅਣਵਰਤੀਆਂ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਮੌਕਿਆਂ, ਭਲੇ ਜਾਂ ਬੁਰੇ ਲਈ ਪਾਇਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਦੂਰ-ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣ ਵਾਲੇ ਨਤੀਜੇ—ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਦਰਜ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

> “The law of God is the standard by which the characters and the lives of men will be tested in the judgment. Says the wise man: ‘Fear God, and keep His commandments: for this is the whole duty of man. For God shall bring every work into judgment.’ Ecclesiastes 12:13, 14. The apostle James admonishes his brethren: ‘So speak ye, and so do, as they that shall be judged by the law of liberty.’ James 2:12.

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਉਹ ਮਾਪਦੰਡ ਹੈ ਜਿਸ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜੀਵਨਾਂ ਦੀ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਰਖ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ ਆਖਦਾ ਹੈ: ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਭੈ ਮੰਨ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ; ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਸਾਰਾ ਕਰਤੱਬ ਇਹੀ ਹੈ। ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਹਰ ਇਕ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆਵੇਗਾ।’ ਉਪਦੇਸ਼ਕ 12:13, 14. ਪ੍ਰੇਰੀ ਯਾਕੂਬ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਤੁਸੀਂ ਐਸਾ ਬੋਲੋ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਹੀ ਕਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਜੋ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਆਂ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ।’ ਯਾਕੂਬ 2:12.”

> “Those who in the judgment are ‘accounted worthy’ will have a part in the resurrection of the just. Jesus said: ‘They which shall be accounted worthy to obtain that world, and the resurrection from the dead, … are equal unto the angels; and are the children of God, being the children of the resurrection.’ Luke 20:35, 36. And again He declares that ‘they that have done good’ shall come forth ‘unto the resurrection of life.’ John 5:29. The righteous dead will not be raised until after the judgment at which they are accounted worthy of ‘the resurrection of life.’ Hence they will not be present in person at the tribunal when their records are examined and their cases decided.

> “ਜੋ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ‘ਯੋਗ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣਗੇ,’ ਉਹ ਧਰਮੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਵਿੱਚ ਹਿੱਸਾ ਲੈਣਗੇ। ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਪਰ ਜੋ ਉਸ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਤੇ ਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਣਗੇ, … ਉਹ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹਨ; ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ ਸੰਤਾਨ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸੰਤਾਨ ਹਨ।’ ਲੂਕਾ 20:35, 36. ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ‘ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭਲਾਈ ਕੀਤੀ ਹੈ’ ਉਹ ‘ਜੀਵਨ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਲਈ’ ਬਾਹਰ ਆਉਣਗੇ। ਯੂਹੰਨਾ 5:29. ਧਰਮੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਲੋਕ ਉਸ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੀ ਜੀ ਉਠਾਏ ਜਾਣਗੇ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ‘ਜੀਵਨ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ’ ਦੇ ਯੋਗ ਠਹਿਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਭਿਲੇਖਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਨਿਆਂ-ਆਸਨ ਅੱਗੇ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਹਾਜ਼ਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ।”

> “Jesus will appear as their advocate, to plead in their behalf before God. ‘If any man sin, we have an advocate with the Father, Jesus Christ the righteous.’ 1 John 2:1. ‘For Christ is not entered into the holy places made with hands, which are the figures of the true; but into heaven itself, now to appear in the presence of God for us.’ ‘Wherefore He is able also to save them to the uttermost that come unto God by Him, seeing He ever liveth to make intercession for them.’ Hebrews 9:24; 7:25.

> “ਯਿਸੂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਵਕੀਲ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇਗਾ। ‘ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਪਿਤਾ ਦੇ ਕੋਲ ਸਾਡਾ ਇੱਕ ਵਕੀਲ ਹੈ, ਧਰਮੀ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ।’ 1 ਯੂਹੰਨਾ 2:1. ‘ਕਿਉਂਕਿ ਮਸੀਹ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਣੇ ਹੋਏ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੀਆਂ ਦੀਆਂ ਨਕਲਾਂ ਹਨ; ਪਰ ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਹੁਣ ਸਾਡੇ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਹਜ਼ੂਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ।’ ‘ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਧਾਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਸਦਾ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ।’ ਇਬਰਾਨੀਆਂ 9:24; 7:25.”

> “As the books of record are opened in the judgment, the lives of all who have believed on Jesus come in review before God. Beginning with those who first lived upon the earth, our Advocate presents the cases of each successive generation, and closes with the living. Every name is mentioned, every case closely investigated. Names are accepted, names rejected. When any have sins remaining upon the books of record, unrepented of and unforgiven, their names will be blotted out of the book of life, and the record of their good deeds will be erased from the book of God’s remembrance. The Lord declared to Moses: ‘Whosoever hath sinned against Me, him will I blot out of My book.’ Exodus 32:33. And says the prophet Ezekiel: ‘When the righteous turneth away from his righteousness, and committeth iniquity, … all his righteousness that he hath done shall not be mentioned.’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

> “ਜਦੋਂ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਅਭਿਲੇਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਸਭਨਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਜੋ ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਸਮੀਖਿਆ ਲਈ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਿਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ, ਸਾਡਾ ਵਕੀਲ ਹਰ ਲਗਾਤਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਜੀਊਂਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਨਾਮ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਹਰ ਮਾਮਲੇ ਦੀ ਸੁਚੱਜੀ ਜਾਂਚ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਨਾਮ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੁਝ ਨਾਮ ਰੱਦ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਪਾਪ ਅਭਿਲੇਖਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਪਸ਼ਚਾਤਾਪ ਅਤੇ ਬਿਨਾ ਮਾਫ਼ੀ ਦੇ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਜੀਵਨ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਅਭਿਲੇਖ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਯਾਦ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ: ‘ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚੋਂ ਮਿਟਾ ਦਿਆਂਗਾ।’ Exodus 32:33. ਅਤੇ ਨਬੀ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਜਦੋਂ ਧਰਮੀ ਆਪਣੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਤੋਂ ਹਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਧਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, … ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਉਹ ਸਾਰੀ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਕੀਤੀ ਹੈ, ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।’ Ezekiel 18:24.” The Great Controversy, 479–483.

We will continue this study and answer the questions raised in the next article of this series.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ ਅਤੇ ਇਸ ਲੜੀ ਦੇ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਉਠਾਏ ਗਏ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੇ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗੇ।

Back to Articles