Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eight

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠਵਾਂ

Unveiling Prophetic Symbolism: A Comprehensive Analysis of the Seven Trumpets in Revelation

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਦਾ ਅਨਾਵਰਣ: ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਤੂਰ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਇਕ ਸਮਗ੍ਰ ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word

William Miller was given great light upon the seven churches, the seven seals and the seven trumpets in the book of Revelation. He placed those prophetic symbols within the framework of the two desolating powers of paganism followed by papalism. He did not see every prophetic characteristic of those symbols, but what he did see established the foundational understanding of the internal history and external history of God’s church from the time of apostles until the end of the world. The internal history was represented by the churches, and the churches’ external history was represented by the seals. He saw that the trumpets were symbols of God’s judgment upon Rome, that typified God’s judgment upon Rome at the end of the world, though he did not see that Rome at the end of the world was made up of a threefold union.

ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਸੱਤ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ, ਸੱਤ ਮੁਹਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤੂਰਹੀਆਂ ਬਾਰੇ ਮਹਾਨ ਜੋਤਿ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੋਪਤੰਤਰ ਦੀਆਂ ਦੋ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਅੰਦਰ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਦੀ ਹਰ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਨਹੀਂ ਦੇਖੀ, ਪਰ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰੇਰਤਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦੇ ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਬਾਹਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਮੂਲ ਸਮਝ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਅੰਦਰੂਨੀ ਇਤਿਹਾਸ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਦਾ ਬਾਹਰੀ ਇਤਿਹਾਸ ਮੁਹਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਤੂਰਹੀਆਂ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਸਨ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖਿਆ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਤਿੰਨ-ਗੁਣਾ ਸੰਘ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

The book written by Uriah Smith titled Daniel and Revelation, contains some erroneous ideas, but it was identified by Sister White as, “God’s helping hand.” She identified that it should be circulated along with The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages. Her strong endorsement did not mean that the book was on the same inspired level as her books, but that the book contained “grand instruction,” and had been responsible for “bringing many precious souls to a knowledge of the truth.”

ਉਰਾਇਆ ਸਮਿਥ ਦੁਆਰਾ ਲਿਖੀ ਗਈ ਪੁਸਤਕ *Daniel and Revelation* ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਭ੍ਰਮਾਤਮਕ ਵਿਚਾਰ ਹਨ, ਪਰੰਤੂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਸਹਾਇਕ ਹੱਥ” ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਾਰ *The Great Controversy*, *Patriarchs and Prophets*, ਅਤੇ *The Desire of Ages* ਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸਮਰਥਨਾ ਦਾ ਇਹ ਅਰਥ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਪੁਸਤਕ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਿ ਉਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ “ਉੱਤਮ ਸਿੱਖਿਆ” ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ “ਅਨੇਕਾਂ ਕੀਮਤੀ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਗਿਆਨ ਤੱਕ ਲਿਆਉਣ” ਲਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰ ਰਹੀ ਸੀ।

The book employs Millerite prophetic logic, accompanied with concepts of prophecy that were unseen before October 22, 1844. We will refer to passages in the book as we set forth the triple application of the three Woes.

ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲਰਾਈਟ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤਰਕ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਲ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਹ ਸੰਕਲਪ ਵੀ ਜੋੜੇ ਗਏ ਹਨ ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਣਦੇਖੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਤਿੰਨ ਹਾਏਆਂ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਲਾਗੂਕਰਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕਰਾਂਗੇ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੰਸ਼ਾਂ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇਵਾਂਗੇ।

Miller stated that the “seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom.” The first four trumpets represent the judgments that were brought upon pagan Rome, and the fifth and sixth trumpets were God’s judgments that were brought upon papal Rome, but Miller would not have recognized that the seventh trumpet represented God’s judgment upon Modern Rome. Speaking of the seven seals and seven trumpets of Revelation, Uriah Smith wrote:

ਮਿਲਰ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ “ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ, ਜਾਂ ਰੋਮੀ ਰਾਜ ਉੱਤੇ, ਭੇਜੇ ਗਏ ਸੱਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਨਿਆਉਂ ਦਾ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ।” ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਤੁਰਹੀਆਂ ਉਹ ਨਿਆਉਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਪੰਜਵੀਂ ਅਤੇ ਛੇਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਉਂ ਸਨ ਜੋ ਪਾਪਾਈ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਪਰ ਮਿਲਰ ਇਹ ਨਾ ਪਛਾਣ ਸਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਸੱਤਵੀਂ ਤੁਰਹੀ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਉਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਮੁਹਰਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦਿਆਂ, ਯੂਰਿਆਹ ਸਿਮਿਥ ਨੇ ਲਿਖਿਆ:

> “Having taken the book, the Lamb proceeds at once to open the seals; and the attention of the apostle is called to the scenes that transpire under each seal. The number seven has already been noticed as denoting in the Scriptures completeness and perfection. The seven seals therefore embrace the whole of a certain class of events, reaching down perhaps to the time of Constantine, and the seven trumpets another series from that time farther on, cannot be correct. The trumpets denote a series of events which transpire contemporaneously with the events of the seals, but of an entirely different character. A trumpet is a symbol of war; hence the trumpets denote great political commotions to take place among the nations during the gospel age. The seals denote events of a religious character, and contain the history of the church from the opening of the Christian era to the coming of Christ.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

> “ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਮੇਮਣਾ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੁਹਰਾਂ ਖੋਲ੍ਹਣ ਲਈ ਅੱਗੇ ਵੱਧਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਰੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਉਹਨਾਂ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਇਕ ਮੁਹਰ ਦੇ ਅਧੀਨ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਸੰਖਿਆ ਸੱਤ ਬਾਰੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਇਆ ਜਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਧਰਮ-ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੂਰਨਤਾ ਅਤੇ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਦਾ ਬੋਧ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਸੱਤ ਮੁਹਰਾਂ ਕਿਸੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਵਰਗ ਦੀਆਂ ਸਮੂਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹੋਣ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੀ ਹੋਰ ਲੜੀ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ—ਇਹ ਧਾਰਣਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਤੁਰਹੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਮੁਹਰਾਂ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਸਮਕਾਲੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਸਰਬਥਾ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਰਹੀ ਯੁੱਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਰਹੀਆਂ ਉਹਨਾਂ ਮਹਾਨ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਉਥਲ-ਪੁਥਲਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਸੁਸਮਾਚਾਰ-ਯੁਗ ਦੌਰਾਨ ਰਾਸ਼ਟਰਾਂ ਵਿੱਚ ਘਟਣੀਆਂ ਹਨ। ਮੁਹਰਾਂ ਧਾਰਮਿਕ ਸੁਭਾਵ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸਾਈ ਯੁਗ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੱਕ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਸਮੇਟਦੀਆਂ ਹਨ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 431.

A trumpet is a symbol of war and political commotion. Speaking of verse two of chapter eight of Revelation Smith states:

ਤੁਰਹੀ ਜੰਗ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਹਲਚਲ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਇਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਦਿਆਂ ਸਮਿਥ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ:

> “‘VERSE 2. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets.’

> “‘ਆਇਤ 2. ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਤ ਦੂਤ ਵੇਖੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ।’”

> “This verse introduces a new and distinct series of events. In the seals we have had the history of the church during what is called the gospel dispensation. In the seven trumpets, now introduced, we have the principal political and warlike events which were to transpire during the same time.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

> “ਇਹ ਆਯਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਨਵੀਂ ਅਤੇ ਵਿਲੱਖਣ ਲੜੀ ਦਾ ਪਰਿਚਯ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੁਹਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਸਮਾਚਾਰਕ ਵਿਵਸਥਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਮੁੱਖ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਯੁੱਧ-ਸੰਬੰਧੀ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਘਟਣੀਆਂ ਸਨ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 476.

The seventh seal is opened in the first six verses of Revelation chapter eight, and in the backdrop of the opening of the seventh seal, seven angels with seven trumpets are prepared to blow.

ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਛੇ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੀਂ ਮੋਹਰ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੀਂ ਮੋਹਰ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ, ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਦੂਤ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਫੂਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

> And when he had opened the seventh seal, there was silence in heaven about the space of half an hour. And I saw the seven angels which stood before God; and to them were given seven trumpets. And another angel came and stood at the altar, having a golden censer; and there was given unto him much incense, that he should offer it with the prayers of all saints upon the golden altar which was before the throne. And the smoke of the incense, which came with the prayers of the saints, ascended up before God out of the angel’s hand. And the angel took the censer, and filled it with fire of the altar, and cast it into the earth: and there were voices, and thunderings, and lightnings, and an earthquake. And the seven angels which had the seven trumpets prepared themselves to sound. Revelation 8:1–6.

> ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤਵੀਂ ਮੋਹਰ ਖੋਲੀ, ਤਾਂ ਲਗਭਗ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਲਈ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਛਾ ਗਈ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਸੱਤ ਦੂਤ ਵੇਖੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦੂਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਦੇ ਕੋਲ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸੋਨੇ ਦਾ ਧੂਪਦਾਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਧੂਪ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਸ ਸੋਨੇ ਦੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਏ ਜੋ ਸਿੰਘਾਸਨ ਦੇ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਅਤੇ ਧੂਪ ਦਾ ਧੂੰਆ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰਾਂ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੀ, ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਉੱਪਰ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਦੂਤ ਨੇ ਧੂਪਦਾਨ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਦੀ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਅਵਾਜ਼ਾਂ, ਗੱਜਣਾਂ, ਬਿਜਲੀਆਂ ਅਤੇ ਭੂਚਾਲ ਹੋਏ। ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਤ ਦੂਤ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਫੂਕਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋਏ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 8:1–6।

There is a prophetic anomaly that we have been identifying in previous articles, but which we have not yet specifically addressed its particular prophetic phenomenon. That anomaly is that symbols that represent a sequence of waymarks in prophetic history, are all brought together in the conclusion of the history they represent. We have shown that the four generations of Laodicean Adventism that is represented by the four abominations of Ezekiel chapter eight marked specific waymarks, but that each of them, as a test, repeat in the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. This anomaly is also found in the seven trumpets, for though they represent specific judgments upon pagan, papal and modern Rome, they all come together again when the executive judgment upon modern Rome begins at the soon-coming Sunday law.

ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਅਸੰਗਤਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦੀ ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖਾਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵੇ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਸੰਬੋਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਅਸੰਗਤਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਲੜੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸਭ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅਸੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਹੈ ਕਿ ਲਾਓਦੀਕੀ ਅਡਵੈਂਟਵਾਦ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਹਿਜ਼ਕੀਏਲ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਘਿਨੌਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ, ਇੱਕ ਪਰਖ ਵਜੋਂ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਅਸੰਗਤਤਾ ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬੁਤਪਰਸਤ, ਪਾਪਾਈ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਨਿਆਂਕਾਰੀ ਸਜ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਜਦੋਂ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ‘ਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਕਾਰਜਕਾਰੀ ਨਿਆਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਭ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।

The seven trumpets have specific dates when they were fulfilled in the past, but Sister White also places the seven angels with seven trumpets in Revelation chapter eight, in the history of the soon coming Sunday law.

ਸੱਤ ਨਰਸਿੰਗਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਭੂਤਕਾਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਤਾਰੀਖਾਂ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਭੈਣ ਵਾਈਟ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਨਰਸਿੰਗਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸੱਤ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “‘ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਪੰਜਵੀਂ ਮੋਹਰ ਖੋਲੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੇਦੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਗਵਾਹੀ ਲਈ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਸੀ, ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੇ ਹੋਏ ਕਹਿੰਦੇ ਸਨ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸੱਚੇ, ਤੂੰ ਕਦੋਂ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਨਿਆਂ ਨਹੀਂ ਕਰੇਂਗਾ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਲਹੂ ਦਾ ਬਦਲਾ ਨਹੀਂ ਲਵੇਂਗਾ? ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਚੋਗੇ ਦਿੱਤੇ ਗਏ [ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ]; ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਹਾਲੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀ ਸੇਵਕ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਭਰਾ ਵੀ, ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਰੇ ਜਾਣੇ ਸਨ, ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ’ [ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 6:9–11]। ਇੱਥੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਅਜੇਹੇ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੇ ਗਏ ਸਨ ਜੋ ਵਾਸਤਵ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦੇ ਨਹੀਂ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਸਨ ਜੋ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ-ਕਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋਣੇ ਸਨ।

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 8:1–4 ਉਧਰਿਤ।” Manuscript Releases, volume 20, 197.

In the previous passage Sister White applies the dialogue and fulfillment of the fifth seal to the period when the seven angels are about to sound in chapter eight, but she also places the same representation at the history of the two voices of Revelation chapter eighteen.

ਪਿਛਲੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਪੰਜਵੀਂ ਮੁਹਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਨੂੰ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਦੂਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਵਜਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ ਇਸੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਦਰਸ਼ਾਵਟ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਠਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਦੋ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> “ਜਦੋਂ ਪੰਜਵੀਂ ਮੁਹਰ ਖੋਲੀ ਗਈ, ਤਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਨੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਵੇਦੀ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਉਸ ਸਮੂਹ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਕਾਰਨ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਏ ਜੋ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਠਾਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਜੋ ਵਿਸ਼ਵਾਸਯੋਗ ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਹਨ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। [ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 18:1–5, ਉਧਰਿਤ।]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

The seven trumpets represent God’s judgment in the history of pagan, papal and Modern Rome, but they are also represented in the history of September 11, 2001, and the second voice of the soon-coming Sunday law. After addressing the first six verses of Revelation chapter eight, Uriah Smith begins to present the first four trumpets’ historical fulfillments.

ਸੱਤ ਤੁਰਹੀਆਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਨੂੰ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ, ਪਾਪਾਈ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਉਹ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੀ ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਛੇ ਆਇਤਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੂਰਤੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “The subject of the seven trumpets is here resumed, and occupies the remainder of this chapter and all of chapter 9. The seven angels prepare themselves to sound. Their sounding comes in as a complement to the prophecy of Daniel 2 and 7, commencing with the breaking up of the old Roman empire into its ten divisions, of which, in the first four trumpets, we have a description.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

> “ਸੱਤ ਤੂਰ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਇੱਥੇ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਬਾਕੀ ਭਾਗ ਅਤੇ ਅਧਿਆਇ 9 ਦੇ ਸਮੂਹ ਭਾਗ ਨੂੰ ਘੇਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦੂਤ ਤੂਰ੍ਹੀ ਵਜਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਤੂਰ੍ਹੀ-ਨਾਦ ਦਾਨੀਏਲ 2 ਅਤੇ 7 ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਪੂਰਕ ਵਜੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਰੋਮੀ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਦਸ ਵੰਡਾਂ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਰਣਨ ਸਾਨੂੰ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਤੂਰ੍ਹੀਆਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 477.

Smith identifies that the first four trumpets were God’s judgments upon pagan Rome. He quotes verse seven that identifies the prophetic characteristics of the first trumpet, and then identifies its historical fulfillment.

ਸਮਿਥ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਤੁਰਹੀਆਂ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਪਦ ਸੱਤ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਤੁਰਹੀ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਲੱਛਣਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੂਰਤੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “The first sore and heavy judgment which fell on Western Rome in its downward course, was the war with the Goths under Alaric, who opened the way for later inroads. The death of Theodosius, the Roman emperor, occurred in January, 395, and before the end of the winter the Goths under Alaric were in arms against the empire.

> “ਪਹਿਲਾ ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਭਾਰੀ ਨਿਆਂ-ਦੰਡ ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਤਨਮਾਰਗ ਉੱਤੇ ਪੱਛਮੀ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਆ ਪਿਆ, ਉਹ ਅਲਾਰਿਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਗੋਥਾਂ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਯੁੱਧ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਲਈ ਰਾਹ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ। ਰੋਮੀ ਸਮਰਾਟ ਥਿਓਡੋਸੀਅਸ ਦੀ ਮੌਤ ਜਨਵਰੀ, 395 ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸਰਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅਲਾਰਿਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਗੋਥ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ।”

> “The first invasion under Alaric ravaged Thrace, Macedonia, Attica, and the Peloponnesus, but did not reach the city of Rome. On his second invasion, however, the Gothic chieftain crossed the Alps and the Apennines and appeared before the walls of the ‘eternal city,’ which soon fell a prey to the fury of the barbarians.

> ਅਲਾਰਿਕ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ ਪਹਿਲੇ ਆਕਰਮਣ ਨੇ ਥਰੇਸ, ਮੈਕਡੋਨੀਆ, ਐਟਿਕਾ ਅਤੇ ਪੇਲੋਪੋਨੇਸਸ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਉਹ ਰੋਮ ਸ਼ਹਿਰ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਪਰੰਤੂ ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਆਕਰਮਣ ਵਿੱਚ ਗੋਥਿਕ ਮੁਖੀਆ ਨੇ ਐਲਪਸ ਅਤੇ ਐਪੀਨਾਈਨਜ਼ ਪਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਅਤੇ ‘ਸਦੀਵੀ ਸ਼ਹਿਰ’ ਦੀਆਂ ਦਿਵਾਰਾਂ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਬਰਬਰਾਂ ਦੇ ਕੋਪ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣ ਗਿਆ।

> “The blast of the first trumpet has its location about the close of the fourth century and onward, and refers to these desolating invasions of the Roman empire under the Goths.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

> “ਪਹਿਲੀ ਤੁਰਹੀ ਦੇ ਨਾਦ ਦਾ ਸਮਾਂ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਆਸ-ਪਾਸ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੋਥਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਰੋਮੀ ਸਮਰਾਜ ਉੱਤੇ ਹੋਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਨਾਸ਼ਕਾਰੀ ਆਕਰਮਣਾਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 478.

Smith identifies Alaric as the symbol of God’s judgment upon pagan Rome represented by the first trumpet. Each of the trumpets have a historical figure that represents the trumpet, Alaric represents the arrival of the first trumpet from the end of the fourth century. Miller could not have seen that this trumpet was brought upon Rome because of Sunday enforcement, for Miller was a Sunday keeper. Smith missed this fact also, but Smith did recognize that the first enforced Sunday law was instituted by Constantine in the year 321. The prophetic rule of thumb associated with Sunday enforcement is always the same, for God never changes, and that rule is that “national apostasy is followed by national ruin”. Alaric represents the beginning of national ruin which began in the very period that Constantine passed the first Sunday law.

ਸਮਿਥ ਅਲਾਰਿਕ ਨੂੰ ਪਹਿਲੀ ਤੁਰਹੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਬੁੱਤਪਰਸਤ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਨਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਤੁਰਹੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਅਕਤੀ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਅਲਾਰਿਕ ਚੌਥੀ ਸਦੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲੀ ਤੁਰਹੀ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਲਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਸਕਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਤੁਰਹੀ ਰੋਮ ਉੱਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਵਾਉਣ ਦੇ ਕਾਰਨ ਲਿਆਈ ਗਈ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਿਲਰ ਆਪ ਐਤਵਾਰ ਮਨਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਸਮਿਥ ਵੀ ਇਸ ਤੱਥ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝ ਸਕਿਆ, ਪਰ ਸਮਿਥ ਨੇ ਇਹ ਜ਼ਰੂਰ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਕਿ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਲਾਜ਼ਮੀ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨ ਨੇ ਸਨ 321 ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਲਾਜ਼ਮੀ ਪਾਲਣਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਮੂਲ ਨਿਯਮ ਸਦਾ ਇੱਕੋ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਿਯਮ ਇਹ ਹੈ ਕਿ “ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਧਰਮਤਿਆਗ ਦੇ ਬਾਅਦ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।” ਅਲਾਰਿਕ ਉਸ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਠੀਕ ਉਸੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ ਜਦੋਂ ਕਾਂਸਟੈਂਟੀਨ ਨੇ ਪਹਿਲਾ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਪਾਸ ਕੀਤਾ।

Smith continues on by quoting verse eight, which identifies the second trumpet, and then continues his commentary:

ਸਮਿਥ ਅੱਠਵੇਂ ਪਦ ਦਾ ਉਧਰਣ ਦੇ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੂਜੀ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਟਿੱਪਣੀ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ:

> “The Roman empire, after Constantine, was divided into three parts; and hence the frequent remark, ‘a third part of men,’ etc., in allusion to the third part of the empire which was under the scourge. This division of the Roman kingdom was made at the death of Constantine, among his three sons, Constantius, Constantine II, and Constans. Constantius possessed the East, and fixed his residence at Constantinople, the metropolis of the empire. Constantine the Second held Britain, Gaul, and Spain. Constans held Illyricum, Africa, and Italy. (See Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) Of this well-known historical fact, Elliott, as quoted by Albert Barnes, in his notes on Rev.12:4, says: ‘Twice, at least, before the Roman empire became divided permanently into the two parts, the Eastern and the Western, there was a tripartite division of the empire. The first occurred in A.D. 311, when it was divided between Constantine, Licinius, and Maximin; the other, A.D. 337, on the death of Constantine, Constans and Constantius.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

> “ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ‘ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਤੀਜਾ ਭਾਗ,’ ਆਦਿ, ਵਾਲੀ ਬਾਰੰਬਾਰ ਟਿੱਪਣੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਉਸ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਉਸ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਕੋੜੇ ਹੇਠ ਸੀ। ਰੋਮੀ ਰਾਜ ਦੀ ਇਹ ਵੰਡ ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ—ਕੌਂਸਟੈਂਸ਼ੀਅਸ, ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੂਜਾ, ਅਤੇ ਕੌਂਸਟੈਂਸ—ਵਿਚਕਾਰ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਕੌਂਸਟੈਂਸ਼ੀਅਸ ਨੇ ਪੂਰਬੀ ਭਾਗ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਿਵਾਸ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਕੌਂਸਟੈਂਟਿਨੋਪਲ ਵਿੱਚ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ। ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਧੀਨ ਬ੍ਰਿਟੇਨ, ਗਾਲ ਅਤੇ ਸਪੇਨ ਸਨ। ਕੌਂਸਟੈਂਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਇਲਿਰੀਕਮ, ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਸਨ। (ਵੇਖੋ Sabine’s Ecclesiastical History, p. 155.) ਇਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਇਤਿਹਾਸਕ ਤੱਥ ਬਾਰੇ Elliott, ਜਿਵੇਂ ਕਿ Albert Barnes ਨੇ ਆਪਣੇ Rev. 12:4 ਦੇ ਨੋਟਾਂ ਵਿੱਚ ਉਧਰਿਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ: ‘ਘੱਟੋ-ਘੱਟ ਦੋ ਵਾਰ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਸਥਾਈ ਤੌਰ ’ਤੇ ਦੋ ਭਾਗਾਂ—ਪੂਰਬੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ—ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ, ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਤ੍ਰਿਭਾਗੀ ਵੰਡ ਹੋਈ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ A.D. 311 ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ, ਲਿਸਿਨੀਅਸ ਅਤੇ ਮੈਕਸਿਮਿਨ ਵਿਚਕਾਰ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ; ਦੂਜੀ ਵਾਰ A.D. 337 ਵਿੱਚ, ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੀ ਮੌਤ ਉੱਤੇ, ਕੌਂਸਟੈਂਸ ਅਤੇ ਕੌਂਸਟੈਂਸ਼ੀਅਸ ਵਿਚਕਾਰ।’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 480.

The historical phenomenon of Rome being divided into three parts, and also two parts that is referenced by the historians which Smith cites, are the elements of Rome that identify the threefold union of Modern Rome, that makes up a structure that is divided into two, representing the combination of church and state. When Smith continues he then identifies the historical figure associated with the second trumpet.

ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤੀ ਗਈ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ ਕਿ ਰੋਮ ਤਿੰਨ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੋ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ, ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਿਥ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਰੋਮ ਦੇ ਉਹ ਤੱਤ ਹਨ ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੀ ਤ੍ਰਿਗੁਣੀ ਏਕਤਾ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਸੰਰਚਨਾ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸਮਿਥ ਅੱਗੇ ਵਧਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਦੂਜੀ ਤੁਰ੍ਹੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪਾਤਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “The history illustrative of the sounding of the second trumpet evidently relates to the invasion and conquest of Africa, and afterward of Italy, by the terrible Genseric. His conquests were for the most part NAVAL; and his triumphs were “as it were a great mountain burning with fire, cast into the sea.” What figure would better, or even so well, illustrate the collision of navies, and the general havoc of war on the maritime coasts? In explaining this trumpet, we are to look for some events which will have a particular bearing on the commercial world. The symbol used naturally leads us to look for agitation and commotion. Nothing but a fierce maritime warfare would fulfil the prediction. If the sounding of the first four trumpets relates to four remarkable events which contributed to the downfall of the Roman empire, and the first trumpet refers to the ravages of the Goths under Alaric, in this we naturally look for the next succeeding act of invasion which shook the Roman power and conduced to its fall. The next great invasion was that of “the terrible Genseric,” at the head of the Vandals. His career occurred during the years A.D. 428–468. This great Vandal chief had his headquarters in Africa. . ..

> “ਦੂਜੀ ਤੂਰ੍ਹੀ ਦੇ ਫੂਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਭਿਆਨਕ ਜੇਨਸੇਰਿਕ ਦੁਆਰਾ ਅਫ਼ਰੀਕਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇਟਲੀ, ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਚੜ੍ਹਾਈ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਜਿੱਤਾਂ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ਤੇ ਜਲ-ਸੈਨਿਕ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਵਿਜੈ-ਯਾਤਰਾਵਾਂ “ਮਾਨੋ ਅੱਗ ਨਾਲ ਧਧਕਦਾ ਕੋਈ ਵੱਡਾ ਪਹਾੜ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।” ਜਹਾਜ਼ੀ ਬੇੜਿਆਂ ਦੀ ਟੱਕਰ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰੀ ਕੰਢਿਆਂ ਉੱਤੇ ਯੁੱਧ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਨਾਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਹੜਾ ਰੂਪਕ ਇਸ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਜਾਂ ਇਸ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਵੀ, ਦਰਸਾ ਸਕਦਾ ਸੀ? ਇਸ ਤੂਰ੍ਹੀ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਨੂੰ ਅਜਿਹੀਆਂ ਕੁਝ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਪਾਰਿਕ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਖਾਸ ਪ੍ਰਭਾਵ ਹੋਵੇ। ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸਵਭਾਵਕ ਤੌਰ ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਅਤੇ ਖਲਬਲੀ ਵੱਲ ਦੇਖਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਗ੍ਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਯੁੱਧ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਜੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਚਾਰ ਤੂਰ੍ਹੀਆਂ ਦਾ ਫੂਕਿਆ ਜਾਣਾ ਉਹਨਾਂ ਚਾਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰੋਮਨ ਸਮਰਾਜ ਦੇ ਪਤਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਤੂਰ੍ਹੀ ਅਲਾਰਿਕ ਦੇ ਅਧੀਨ ਗੋਥਾਂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀਆਂ ਤਬਾਹੀਆਂ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸੁਭਾਵਕ ਤੌਰ ਤੇ ਅਗਲੀ ਉਸ ਚੜ੍ਹਾਈ ਵੱਲ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਨੇ ਰੋਮਨ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਹਿਲਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤਨ ਨੂੰ ਵਧਾਇਆ। ਅਗਲੀ ਵੱਡੀ ਚੜ੍ਹਾਈ “ਭਿਆਨਕ ਜੇਨਸੇਰਿਕ” ਦੀ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਂਡਲਾਂ ਦਾ ਮੁਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਦਾ ਜੀਵਨ-ਪ੍ਰਵਾਹ A.D. 428–468 ਦੇ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੌਰਾਨ ਵਾਪਰਿਆ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਵੈਂਡਲ ਮੁਖੀ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅੱਡਾ ਅਫ਼ਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਸੀ....”

> “Concerning the important part which this bold corsair acted in the downfall of Rome, Mr. Gibbon uses this significant language: ‘Genseric, a name which, in the destruction of the Roman empire, has deserved an equal rank with the names of Alaric and Attila.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

> “ਰੋਮ ਦੇ ਪਤਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਨਿਡਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਲੁਟੇਰੇ ਨੇ ਜੋ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ, ਉਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮਿਸਟਰ ਗਿਬਨ ਇਹ ਅਰਥਗਰਭਿਤ ਬੋਲ ਵਰਤਦੇ ਹਨ: ‘ਗੈਨਸੇਰਿਕ—ਇਕ ਐਸਾ ਨਾਮ, ਜਿਸ ਨੇ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਅਲਾਰਿਕ ਅਤੇ ਅੱਤਿਲਾ ਦੇ ਨਾਮਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦਰਜਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ ਹੈ।’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 481, 484.

Smith, while quoting the historian Gibbon, who pointed out the historical symbols of the first three trumpets, identified that Genseric was the second trumpet and then said that Genseric, “deserved equal rank with Alaric and Attila.” Alaric is the first trumpet, Genseric the second and Attila the Hun was the third trumpet, which is addressed in verse ten. Smith pointed out that the second trumpet, represented by Genseric, represented the history of “428-468.” Then Smith quotes verse ten which identifies the third trumpet, and continues his narrative:

ਸਮਿੱਥ ਨੇ, ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਗਿਬਨ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਿਆਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦਰਸਾਏ ਸਨ, ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਜੈਨਸੇਰਿਕ ਦੂਜੀ ਤੁਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜੈਨਸੇਰਿਕ “ਅਲਾਰਿਕ ਅਤੇ ਐਟਿਲਾ ਦੇ ਸਮਾਨ ਦਰਜੇ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਸੀ।” ਅਲਾਰਿਕ ਪਹਿਲੀ ਤੁਰਹੀ ਹੈ, ਜੈਨਸੇਰਿਕ ਦੂਜੀ, ਅਤੇ ਐਟਿਲਾ ਹਣ ਤੀਜੀ ਤੁਰਹੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਉਲੇਖ ਦਸਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਮਿੱਥ ਨੇ ਦਰਸਾਇਆ ਕਿ ਜੈਨਸੇਰਿਕ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਦੂਜੀ ਤੁਰਹੀ “428-468” ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਮਿੱਥ ਦਸਵਾਂ ਪਦ ਉਧਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੀਜੀ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਰਣਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ:

> “In the interpretation and application of this passage, we are brought to the third important event which resulted in the subversion of the Roman empire. And in finding a historical fulfilment of this third trumpet, we shall be indebted to the Notes of Dr. Albert Barnes for a few extracts. In explaining this scripture, it is necessary, as this commentator says, ‘That there should be some chieftain or warrior who might be compared to a blazing meteor; whose course would be singularly brilliant; who would appear suddenly LIKE a blazing star, and then disappear like a star whose light was quenched in the waters.’— Notes on Revelation 8.

> “ਇਸ ਅੰਸ਼ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਤੀਜੀ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਘਟਨਾ ਤੱਕ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਵਜੋਂ ਰੋਮੀ ਸਮਰਾਜ ਦਾ ਉਲਟਾਓ ਹੋਇਆ। ਅਤੇ ਇਸ ਤੀਜੇ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਪੂਰਤੀ ਲੱਭਣ ਵਿੱਚ, ਅਸੀਂ ਡਾ. ਐਲਬਰਟ ਬਾਰਨਜ਼ ਦੇ Notes ਵਿਚੋਂ ਕੁਝ ਉਧਾਰਣਾਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਰਿਣੀ ਹੋਵਾਂਗੇ। ਇਸ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਟਿੱਪਣੀਕਾਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਇਹ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਐਸਾ ਸਰਦਾਰ ਜਾਂ ਯੋਧਾ ਹੋਵੇ ਜਿਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਇੱਕ ਧਧਕਦੇ ਉਲਕਾਪਿੰਡ ਨਾਲ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕੇ; ਜਿਸ ਦਾ ਮਾਰਗ ਅਸਾਧਾਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋਵੇ; ਜੋ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਧਧਕਦੇ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਜਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬੁੱਝ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।’— Notes on Revelation 8.

> “It is here premised that this trumpet has allusion to the desolating wars and furious invasions of Attila against the Roman power, which he carried on at the head of his hordes of Huns. . ..

> “ਇੱਥੇ ਇਹ ਪੂਰਵ-ਧਾਰਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਤੁਰਹੀ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਅੱਤੀਲਾ ਵੱਲੋਂ ਰੋਮੀ ਸੱਤਾ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੀਤੀਆਂ ਉਜਾੜ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਲੜਾਈਆਂ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਚੜ੍ਹਾਈਆਂ ਵੱਲ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੁਣਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦਿਆਂ ਜਾਰੀ ਰੱਖਿਆ ਸੀ....”

> “‘And the Name of the Star is Called Wormwood [denoting the bitter consequences].’ These words—which are more intimately connected with the preceding verse, as even the punctuation in our version denotes—recall us for a moment to the character of Attila, to the misery of which he was the author or the instrument, and to the terror that was inspired by his name.

> “‘ਅਤੇ ਉਸ ਤਾਰੇ ਦਾ ਨਾਮ ਕੜਵਾਹਟ [ਕੌੜੇ ਪਰਿਣਾਮਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ] ਕਹਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।’ ਇਹ ਸ਼ਬਦ—ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੀ ਆਯਤ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸਾਡੇ ਸੰਸਕਰਣ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ—ਸਾਨੂੰ ਇਕ ਪਲ ਲਈ ਅੱਟਿਲਾ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਵੱਲ, ਉਸ ਦੁੱਖ-ਦਰਦ ਵੱਲ ਜਿਸ ਦਾ ਉਹ ਕਰਤਾ ਜਾਂ ਸਾਧਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਭੈ ਵੱਲ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਨਾਮ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਮੁੜ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।”

> “‘Total extirpation and erasure,’ are terms which best denote the calamities he inflicted.’ He styled himself, ‘The Scourge of God.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

> “‘ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਖਾੜ ਸੁੱਟਣਾ ਅਤੇ ਮਿਟਾ ਦੇਣਾ,’ ਉਹ ਅਭਿਵ੍ਯਕਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਵੱਲੋਂ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।” ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ, ‘ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਕੋੜਾ,’ ਕਿਹਾ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 484, 487.

The history of the third trumpet, represented by Attila the Hun, was the year 441, unto his death in the year 453. Smith then quotes verse twelve, which presents the fourth trumpet and describes the barbarian monarch Odoacer, where the threefold symbolism of Western Rome is represented by the sun, the moon and the stars. He identifies the three symbols as symbols of the “sun, moon, and stars—for they are undoubtedly here used as symbols—evidently denote the great luminaries of the Roman government,—its emperors, senators, and consuls. Bishop Newton remarks that the last emperor of Western Rome was Romulus, who in derision was called Augustulus, or the “diminutive Augustus.” Western Rome fell A.D. 476. Still, however, though the Roman sun was extinguished, its subordinate luminaries shone faintly while the senate and consuls continued. But after many civil reverses and changes of political fortune, at length, A.D. 566, the whole form of the ancient government was subverted, and Rome itself was reduced form being the empress of the world to a poor dukedom tributary to the Exarch of Ravenna.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

ਤੀਜੀ ਤੁਰਹੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਅੱਤੀਲਾ ਹੂਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਸਾਲ 441 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ ਦੇ ਸਾਲ 453 ਤੱਕ ਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਸਮਿਥ ਬਾਰਹਵੇਂ ਪਦ ਦਾ ਉਧਰਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਚੌਥੀ ਤੁਰਹੀ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਰਬਰ ਸਮਰਾਟ ਓਡੋਆਕਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਪੱਛਮੀ ਰੋਮ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕਤਾ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ। ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਨੂੰ “ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ—ਕਿਉਂਕਿ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਇੱਥੇ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਵਜੋਂ ਹੀ ਵਰਤੇ ਗਏ ਹਨ—ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ’ਤੇ ਰੋਮੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ,—ਅਰਥਾਤ ਉਸ ਦੇ ਸਮਰਾਟਾਂ, ਸੈਨੇਟਰਾਂ ਅਤੇ ਕੌਂਸਲਾਂ ਨੂੰ। ਬਿਸ਼ਪ ਨਿਊਟਨ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੱਛਮੀ ਰੋਮ ਦਾ ਆਖਰੀ ਸਮਰਾਟ ਰੋਮੁਲਸ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤਾਨੇ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਗੁਸਤੁਲੁਸ, ਜਾਂ “ਛੋਟਾ ਆਗੁਸਤੁਸ,” ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ। ਪੱਛਮੀ ਰੋਮ A.D. 476 ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਤਥਾਪਿ, ਭਾਵੇਂ ਰੋਮੀ ਸੂਰਜ ਬੁੱਝ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਦੇ ਅਧੀਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਕ ਮੰਦ ਤੌਰ ’ਤੇ ਚਮਕਦੇ ਰਹੇ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਸੈਨੇਟ ਅਤੇ ਕੌਂਸਲ ਜਾਰੀ ਰਹੇ। ਪਰ ਅਨੇਕ ਨਾਗਰਿਕ ਉਲਟਫੇਰਾਂ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਬਦਲਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਆਖਿਰਕਾਰ A.D. 566 ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਸਾਰੀ ਰੂਪ-ਰਚਨਾ ਉਲਟ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਰੋਮ ਆਪ ਹੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਸਮਰਾਜ्ञੀ ਹੋਣ ਤੋਂ ਘਟ ਕੇ ਰਾਵੇੰਨਾ ਦੇ ਐਗਜ਼ਾਰਖ ਨੂੰ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਇਕ ਗਰੀਬ ਡਚੀ ਬਣ ਗਈ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 487.

Here we find another witness to the threefold division of Rome, that prefigures the threefold union of modern Rome. With eastern Rome and emperor Constantine the threefold division was represented by his three sons, but with western Rome it was their threefold form of government. Smith then identifies that the sun, moon, and stars represent a specific order in which western Rome was brought down. He concludes his narrative with the following introduction of the last three trumpets.

ਇੱਥੇ ਸਾਨੂੰ ਰੋਮ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਵੰਡ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਕਸ਼ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਧੁਨਿਕ ਰੋਮ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਪੂਰਵ-ਚਿੱਤਰ ਹੈ। ਪੂਰਬੀ ਰੋਮ ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿਹਰੀ ਵੰਡ ਉਸ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਪੱਛਮੀ ਰੋਮ ਦੇ ਨਾਲ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਤਿਹਰੇ ਰੂਪ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ। ਫਿਰ ਸਮਿਥ ਇਹ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੂਰਜ, ਚੰਦ ਅਤੇ ਤਾਰੇ ਉਸ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕ੍ਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪੱਛਮੀ ਰੋਮ ਨੂੰ ਢਾਹ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਣਨ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਅੰਤਿਮ ਤਿੰਨ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਹੇਠ ਲਿਖੀ ਜਾਣ-ਪਛਾਣ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “Fearful as were the calamities brought upon the empire by the first incursions of these barbarians, they were comparatively light as contrasted with the calamities which were to follow. They were but as the preliminary drops of a shower before the torrent which was soon to fall upon the Roman world. The three remaining trumpets are overshadowed with a cloud of woe, as set forth in the following verses.

> “ਜਿੰਨੀਆਂ ਭਿਆਨਕ ਉਹ ਵਿਪਤੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਰਬਰ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਆਕਰਮਣਾਂ ਦੁਆਰਾ ਸਮਰਾਜ ਉੱਤੇ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਾਂ ਵੀ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਪਤੀਆਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ਤੇ ਨਿਸਬਤਨ ਹਲਕੀਆਂ ਸਨ ਜੋ ਅੱਗੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਉਹ ਤਾਂ ਕੇਵਲ ਉਸ ਮੇਹ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰੰਭਿਕ ਬੂੰਦਾਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਉਸ ਪ੍ਰਲਯਕਾਰੀ ਧਾਰਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜੋ ਜਲਦੀ ਹੀ ਰੋਮੀ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਢਹਿ ਪੈਣੀ ਸੀ। ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਈਆਂ ਤਿੰਨ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੁੱਖ ਦੇ ਬੱਦਲ ਨਾਲ ਆਛਾਦਿਤ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਅਗਲੇ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।”

> “‘VERSE 13. And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound.’

> “‘ਆਯਤ 13. ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਨੂੰ ਆਕਾਸ਼ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿਚ ਉੱਡਦਾ ਸੁਣਿਆ, ਜੋ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਾਇ, ਹਾਇ, ਹਾਇ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਵਸਨੀਕਾਂ ਉੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਜੇ ਫੂਕਣੀ ਹੈ।’”

> “This angel is not one of the series of the seven trumpet angels, but simply one who announces that the three remaining trumpets are woe trumpets, on account of the more terrible events to transpire under their sounding. Thus the next, or fifth trumpet, is the first woe; the sixth trumpet, the second woe; and the seventh, the last one in this series of seven trumpets, is the third woe.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

> “ਇਹ ਦੂਤ ਸੱਤ ਨਰਸਿੰਗਿਆਂ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਪਰ ਕੇਵਲ ਉਹ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਗਏ ਤਿੰਨ ਨਰਸਿੰਗੇ ਹਾਏ ਦੇ ਨਰਸਿੰਗੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੱਜਣ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਭਿਆਨਕ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਅਗਲਾ, ਅਥਵਾ ਪੰਜਵਾਂ ਨਰਸਿੰਗਾ, ਪਹਿਲੀ ਹਾਏ ਹੈ; ਛੇਵਾਂ ਨਰਸਿੰਗਾ, ਦੂਜੀ ਹਾਏ; ਅਤੇ ਸੱਤਵਾਂ, ਜੋ ਸੱਤ ਨਰਸਿੰਗਿਆਂ ਦੀ ਇਸ ਲੜੀ ਵਿੱਚ ਆਖਰੀ ਹੈ, ਤੀਜੀ ਹਾਏ ਹੈ।” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 493.

We will continue with the three trumpet Woes in the next article.

ਅਸੀਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਤੂਰ੍ਹੀਆਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਹਾਇਆਂ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਜਾਰੀ ਰਹਾਂਗੇ।

> “The calamities of imperial Rome, in its downfall, were told to the very last of them, till Rome was without an emperor, a consul, or a senate. ‘Under the Exarchs of Ravenna, Rome was degraded to the second rank.’ The third part of the sun was smitten, and the third part of the moon, and the third part of the stars. The race of the Caesars was not extinct with the emperors of the West. Rome, before its fall, possessed but a portion of the imperial power. Constantinople divided with it the empire of the world. And neither Goths nor Vandals lorded over that still imperial city, the emperor of which, after the first transference of the seat of empire by Constantine, often held the emperor of Rome as his nominee and vicegerent. And the fate of Constantinople was reserved till other ages, and was announced by other trumpets. Of the sun, the moon, and the stars, as yet but the third part was smitten.

> “ਸਾਮਰਾਜੀ ਰੋਮ ਦੀਆਂ ਵਿਪੱਤੀਆਂ, ਉਸ ਦੇ ਪਤਨ ਵਿੱਚ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਹੱਦ ਤੱਕ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰੋਮ ਕੋਲ ਨਾ ਕੋਈ ਸਮਰਾਟ ਰਿਹਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਕੌਂਸਲ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਸੇਨੇਟ। ‘ਰਵੇੰਨਾ ਦੇ ਐਕਸਾਰਖਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ, ਰੋਮ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦਰਜੇ ਤੱਕ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।’ ਸੂਰਜ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ, ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ। ਸੀਜ਼ਰਾਂ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਰੇਖਾ ਪੱਛਮ ਦੇ ਸਮਰਾਟਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰੋਮ ਕੋਲ ਸਾਮਰਾਜੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਸੀ। ਕੌਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਵੰਡਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਨਾ ਗੋਥਾਂ ਨੇ ਅਤੇ ਨਾ ਵੈਂਡਲਾਂ ਨੇ ਉਸ ਅਜੇ ਵੀ ਸਾਮਰਾਜੀ ਨਗਰੀ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਮਰਾਟ, ਕੌਂਸਟੈਂਟਾਈਨ ਦੁਆਰਾ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਥਾਨਾਂਤਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਅਕਸਰ ਰੋਮ ਦੇ ਸਮਰਾਟ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਮਜ਼ਦ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਸੀ। ਅਤੇ ਕੌਂਸਟੈਂਟੀਨੋਪਲ ਦੀ ਵਿਧੀ ਹੋਰ ਯੁੱਗਾਂ ਲਈ ਰਾਖਵੀਂ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਸੂਰਜ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਤਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਜੇ ਤੱਕ ਕੇਵਲ ਤੀਜਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।”

> “The concluding words of the Fourth Trumpet imply the future restoration of the Western Empire: ‘The day shone not for the third part of it, and the night likewise.’ In respect to civil authority, Rome became subject to Ravenna, and Italy was a conquered province of the Eastern Empire. But, as more appropriately pertaining to other prophecies, the defense of the worship of images first brought the spiritual and temporal powers of the pope and of the emperor into violent collision; and, by conferring on the pope all authority over the churches, Justinian laid his helping hand to the promotion of the papal supremacy, which afterward assumed the power of creating monarchs. In the year of our Lord 800, the pope conferred on Charlemagne the title of Emperor of the Romans.’—Keith. That title was again transferred from the king of France to the king of Germany. And by the Emperor Francis the Second even this fiction was finally and forever renounced, Aug. 6, 1806.” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

> “ਚੌਥੀ ਤੁਰ੍ਹੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤੀ-ਵਚਨ ਪੱਛਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀ ਭਵਿੱਖੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਵੱਲ ਸੰਕੇਤ ਕਰਦੇ ਹਨ: ‘ਉਸ ਦੇ ਤੀਜੇ ਹਿੱਸੇ ਉੱਤੇ ਦਿਨ ਨਾ ਚਮਕਿਆ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਤ ਵੀ।’ ਨਾਗਰਿਕ ਅਧਿਕਾਰ ਦੇ ਸਬੰਧ ਵਿੱਚ, ਰੋਮ ਰਾਵੇਨਾ ਦੇ ਅਧੀਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਟਲੀ ਪੂਰਬੀ ਸਾਮਰਾਜ ਦਾ ਇੱਕ ਜਿੱਤਿਆ ਹੋਇਆ ਸੂਬਾ ਸੀ। ਪਰੰਤੂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਹੋਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਨਾਲ ਹੋਰ ਉਚਿਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੋਪ ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਦੀਆਂ ਆਤਮਿਕ ਅਤੇ ਲੌਕਿਕ ਸੱਤਾਵਾਂ ਨੂੰ ਤੀਬਰ ਟੱਕਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ; ਅਤੇ, ਸਭ ਕਲੀਸਿਆਵਾਂ ਉੱਤੇ ਪੋਪ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਕੇ, ਜਸਟਿਨੀਅਨ ਨੇ ਪੋਪੀ ਸਰਵੋਚਤਾ ਦੇ ਉੱਨਤਿਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਹਾਇਕ ਹੱਥ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਰਚਣ ਦੀ ਤਾਕਤ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਲਈ। ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਸਾਲ 800 ਵਿੱਚ, ਪੋਪ ਨੇ ਚਾਰਲੇਮੇਨ ਨੂੰ ‘ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਸਮਰਾਟ’ ਦੀ ਉਪਾਧੀ ਬਖ਼ਸ਼ੀ।” —Keith. ਉਹ ਉਪਾਧੀ ਫਿਰ ਫਰਾਂਸ ਦੇ ਰਾਜੇ ਤੋਂ ਜਰਮਨੀ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਅੰਤਰਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਅਤੇ ਸਮਰਾਟ ਫ੍ਰਾਂਸਿਸ ਦੂਜੇ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਕਾਲਪਨਿਕਤਾ ਵੀ ਆਖ਼ਿਰਕਾਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ 6 ਅਗਸਤ, 1806 ਨੂੰ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।” A. T. Jones, The Great Nations of Today, 54.

Back to Articles