Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਤ੍ਰੇਸਠ

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਪਰਦਾਫਾਸ਼: ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਖੋਜ

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

ਹੁਣ ਅਸੀਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦਾ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਅਧਿਐਨ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ।

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਮਾਦੀ ਦਾਰਿਯੁਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰਨ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇਣ ਲਈ ਖੜਾ ਰਿਹਾ। ਅਤੇ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਵੇਖੋ, ਫ਼ਾਰਸ ਵਿੱਚ ਹਾਲੇ ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਹੋਰ ਉਠਣਗੇ; ਅਤੇ ਚੌਥਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਧਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਭ ਨੂੰ ਉਕਸਾਵੇਗਾ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਪਰਾਕ੍ਰਮੀ ਰਾਜਾ ਉਠੇਗਾ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਭੁਤਵ ਨਾਲ ਰਾਜ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ। ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਉੱਠ ਖੜੇਗਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਟੁੱਟ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਚਾਰ ਹਵਾਵਾਂ ਵੱਲ ਵੰਡਿਆ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਨਾ ਉਸ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਲਈ, ਅਤੇ ਨਾ ਉਸ ਪ੍ਰਭੁਤਵ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਰਾਜ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਦਾ ਰਾਜ ਉਖਾੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ, ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਹੋਰਾਂ ਲਈ। ਦਾਨੀਏਲ 11:1–4.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

ਗਾਬਰੀਏਲ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਇਹ ਦੱਸਦਿਆਂ ਆਰੰਭ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਦਾਰਿਯਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹੀ ਸਾਲ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਰਿਯਸ ਦੇ ਭਤੀਜੇ, ਉਸ ਦੇ ਸੈਨਾਪਤੀ, ਨੇ ਬਾਬੁਲ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਅਤੇ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਪਦ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨੀਏਲ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਕੁਰਸ਼ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਗਾਬਰੀਏਲ ਦਾਰਿਯਸ ਅਤੇ ਕੁਰਸ਼ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਠਹਿਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜੋ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਅਤੇ ਬਾਬੁਲ ਨੂੰ ਮੀਦੀ-ਫਾਰਸੀ ਸਮਰਾਜ ਨੇ 538 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ ਸੀ।

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “ਕੁਰੁਸ ਨੇ ਬਾਬਲ ਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ 538 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਯੁਕਤੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਫ਼ਾਰਸੀਆਂ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਬਾਬਲ ਦਾ ਰਾਜ ਅਸਤਿਤਵ ਤੋਂ ਲੁਪਤ ਹੋ ਗਿਆ।” ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ, Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

ਈਸਾ ਪੂਰਵ 538 ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਲਿਖਿਆ।

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “ਪਿਛਲੇ ਅਧਿਆਇ [ਅਧਿਆਇ ਅੱਠ] ਵਿੱਚ ਲਿਖੀ ਗਈ ਦਰਸ਼ਨ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ, ਈ.ਪੂ. 538 ਵਿੱਚ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਸੇ ਸਾਲ, ਜੋ ਦਾਰਿਯੂਸ ਦਾ ਵੀ ਪਹਿਲਾ ਸਾਲ ਸੀ, ਇਸ ਅਧਿਆਇ [ਅਧਿਆਇ ਨੌਂ] ਵਿੱਚ ਵਰਣਿਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਾਪਰੀਆਂ।” ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ, Daniel and the Revelation, 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

ਦਾਰਿਯੂਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਵਰ੍ਹਾ, ਜੋ ਬੇਲਸ਼ੱਸਰ ਦਾ ਤੀਜਾ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਵਰ੍ਹਾ ਸੀ, ਈਸਾ ਪੂਰਵ 538 ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਕਲਦੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਜਾੜ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਦੇਸ਼ ਉਜਾੜ ਅਤੇ ਹੈਰਾਨੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਇਹ ਕੌਮਾਂ ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਤੱਕ ਸੇਵਾ ਕਰਨਗੀਆਂ। ਅਤੇ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਬਾਬਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਕੌਮ ਨੂੰ, ਯਹੋਵਾਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਅਧਰਮਤਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਦੰਡ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਕਸਦੀਆਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਵੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਉਜਾੜ ਬਣਾ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ 25:11, 12.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

ਦਸਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ, ਪ੍ਰਭੂ ਬਾਬਲ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹੋਏ “ਬਾਅਦ” ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਪ੍ਰਯੋਗ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਬਾਬਲ ਉਜਾੜ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਉਸ ਤੋਂ “ਬਾਅਦ” ਪ੍ਰਭੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ।

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> ਕਿਉਂਕਿ ਯਹੋਵਾਹ ਇਉਂ ਆਖਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਜਦੋਂ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਵਰ੍ਹੇ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਤਦ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਖ਼ਬਰ ਲਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਉਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਭਲੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਯਿਰਮਿਯਾਹ 25:10.

The captivity of seventy years began in 606 BC.

ਸਤੱਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦੀਵਾਸਤਾ 606 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ।

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “ਈ.ਪੂ. 606 ਵਿੱਚ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਾਪਤੀ ਵੱਲ ਪਹੁੰਚ ਰਹੇ ਸਨ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਦਵਾਈ 606 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 536 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਜੋ ਕਿ 538 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਬੇਲਸ਼ੱਜ਼ਰ ਦੀ ਮੌਤ ਅਤੇ ਬਾਬਲ ਦੀ ਉਜਾੜ ਤੋਂ ਦੋ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸੀ। ਇਹ ਕੁਰਸ ਦੀ ਤੀਜੀ ਵਰ੍ਹਾ ਸੀ। ਗਬਰਈਲ ਹਿੱਦੇਕੇਲ ਦਰਿਆ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਕੁਰਸ ਦੇ ਤੀਜੇ ਵਰ੍ਹੇ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗਿਆਰਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਕਥਾ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾਰਿਯਾਵੇਸ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਵਰ੍ਹੇ ਦਾ ਉਲੇਖ ਕਰਕੇ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਦੋ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। 538 ਈ.ਪੂ. ਅਤੇ 536 ਈ.ਪੂ. ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਸਨ; 538 ਈ.ਪੂ. ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਸੀ, ਅਤੇ 536 ਈ.ਪੂ. ਉਹ ਨਿਯੁਕਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਸਮਾਂ ਸੀ ਜਦੋਂ 538 ਈ.ਪੂ. “ਤੋਂ ਬਾਅਦ” ਪ੍ਰਭੂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਜਾ ਲਈ ਆਪਣਾ ਭਲਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ।

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

ਈਸਾ-ਪੂਰਵ 538 ਅਤੇ ਈਸਾ-ਪੂਰਵ 536—ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਇਤਿਹਾਸਕ ਵਿਅਕਤੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ; ਇੱਕ ਮੀਦੀਆ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ ਸੀ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਫ਼ਾਰਸ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਰਾਜਾ। ਅਸਲ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਅਸਲ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਬੰਧਵਾਈ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ, ਉਸ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਆਤਮਿਕ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਈਸਵੀ 538 ਤੋਂ 1798 ਤੱਕ ਬੰਧਕ ਰਿਹਾ। 1798 ਇੱਕ “ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ” ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਹ ਅਰਸਾ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਜਿਸ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦਾ ਸਮਾਂ” ਵਜੋਂ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਈਸਾ-ਪੂਰਵ 538 ਅਤੇ ਈਸਾ-ਪੂਰਵ 536, ਜੋ ਇੱਕ “ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਉਸ ਅਰਸੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਵੀ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਇਸ ਲੰਮੇ ਨਿਰਦਈ ਅਤਿਆਚਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਉਤਨੀ ਹੀ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਬੰਧਵਾਈ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਜਿੰਨੇ ਕਿ ਜਲਾਵਤਨੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬੱਚੇ ਬਾਬਲ ਵਿੱਚ ਬੰਧੂਆ ਰੱਖੇ ਗਏ ਸਨ।” Prophets and Kings, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

ਸਾਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਉਹਨਾਂ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲੋਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਪੂਰੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੱਧ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੂਪ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ 538 ਈ.ਪੂ. ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦਾਰਿਯਸ, ਨਾਲ ਹੀ 536 ਈ.ਪੂ. ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਕੋਰਸ, 1989 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਰਾਜੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਰੀਗਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਬੁਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਹਨ। 538 ਈ.ਪੂ. ਅਤੇ 536 ਈ.ਪੂ. ਇੱਕ ਅਜੇਹੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਇਸ ਸਮਝ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਵੇਂ ਤਾਰੀਖਾਂ ਇੱਕ ਹੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦਾ ਇਹ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਦੋ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਈ ਵਾਰ, ਜਿਵੇਂ ਰੀਗਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਬੁਸ਼ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਦੋਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਕ ਇੱਕੋ ਹੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਇਹ ਨਿਯਮ ਦਾ ਅਪਵਾਦ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੂਸਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਾਰੂਨ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਜਨਮ ਸੀ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਇਹ ਯੂਹੰਨਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਜਨਮ ਸੀ, ਜੋ ਛੇ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਹੋਇਆ ਸੀ।

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

“ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੇ ਨਾਲ, ਮਸੀਹ-ਵਿਰੋਧੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇਹ 1798 ਅਤੇ 1799 ਸੀ। ਫ਼ਰਾਂਸੀਸੀ ਕ੍ਰਾਂਤੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ 1789 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਅਤੇ 1799 ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੱਕ ਦੱਸ ਸਾਲ ਚੱਲੀ, ਆਪਣੇ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ ਉੱਤੇ, ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਿਵੇਂ 1798 ਵੀ ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਸੀ। ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਉਸ ਘਾਤਕ ਘਾਉ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਦਰਿੰਦੇ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਇਸਤ੍ਰੀ ਦੀ ਵੀ ਜੋ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਉੱਤੇ ਰਾਜ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਦਾਰਿਯਸ ਉਹ ਰਾਜਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੈਨਾ ਨੂੰ “ਦੀਵਾਰ” ਰਾਹੀਂ ਅੰਦਰ ਭੇਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਰੀਗਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ “ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਰਦੇ” ਦੀ ਦੀਵਾਰ ਢਾਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕੀਤਾ। ਕੁਰੁਸ ਬੁਸ਼ ਪਹਿਲੇ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੁਰੁਸ ਨੂੰ Cyrus the Great ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਾਰਜ ਬੁਸ਼ ਪਹਿਲਾ Bush the greater ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਬੁਸ਼ Bush the lesser ਹੈ।

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦੋ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋ ਤਾਰੀਖਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਹ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ। ਇੱਕ ਬਾਬਲ ਦੇ ਸੱਤਰ ਸਾਲ ਦੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸੱਤਰ-ਸਾਲਾ ਅਵਧੀ ਈ.ਪੂ. 538 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਦਾਰਿਯੁਸ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬੰਧੂਆਈ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਈ.ਪੂ. 536 ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਨਿਯਤ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚੀ ਅਤੇ ਕੁਰਸ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਕੱਠੇ ਮਿਲ ਕੇ ਉਹ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਜੋਤਿ ਅਨਸੀਲ ਕੀਤੀ ਜਾਣੀ ਹੈ। 1798 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਚੌਦਹ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਨੇ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਵਿੱਚ ਆਗਮਨ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੂਤ “ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੋਈ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।”

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

ਕੋਰਸ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਅਤੇ ਦੂਤਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੂਤ ਮੀਖਾਏਲ, ਕੋਰਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਬਣਾਉਣ ਅਤੇ ਉਸ ਜੋਤ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਕਰਨ ਲਈ ਉਤਰਿਆ ਜੋ ਕੋਰਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹੁਕਮਨਾਮਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਜਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ; ਉਹ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨੂੰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ, ਅਤੇ ਗਲੀਆਂ ਤੇ ਦੀਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਉਹ ਕੰਮ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ, ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਉੱਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ।

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

ਦਾਰਿਯਸ ਅਤੇ ਕੂਰਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮਾਈਕਲ ਦਾ ਉਤਰਨਾ 1798 ਵਿੱਚ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਇਹ 1989 ਵਿੱਚ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਉਸੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। 1989 ਨੇ “ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਦੀ ਅਵਧੀ ਦਾ ਆਰੰਭ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਇੱਕ ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਵੀ ਸੀ। ਨਿਯੁਕਤ ਸਮਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਸਮੇਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। 1863 ਦੀ ਬਗਾਵਤ, ਆਧੁਨਿਕ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਲਈ ਪਹਿਲੇ “ਕਾਦੇਸ਼” ‘ਤੇ, ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਸੀ ਜੋ 1989 ਵਿੱਚ “ਨਿਯੁਕਤ ਸਮੇਂ” ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ। ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ, ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ, ਜਾਂ ਦਸਵੰਧ ਹੈ, ਅਤੇ 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਰਾਂ ਸੌ ਸੱਠ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਤ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ। ਇੱਕ ਸੌ ਛੱਬੀ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ, 1989 ਵਿੱਚ, ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਚਲਹਤ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆ ਪਹੁੰਚੀ।

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਆਇਤ ਵਿੱਚ, ਗਬਰਿਯੇਲ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨ ਅਤੇ ਸੁਚੋਕ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਇਤਿਹਾਸ ਕੁਰਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ 1989 ਵਿੱਚ। ਉੱਥੇ ਮਹਾਨ ਕੁਰਸ ਵੱਡੇ ਬੁਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ ਤਿੰਨ ਰਾਜੇ ਆਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇੱਕ ਚੌਥਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨਾਲੋਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਧਨਵਾਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਚੌਥਾ ਧਨਵਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਯੂਨਾਨ ਨੂੰ ਉਕਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, 1989 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਛੇਵਾਂ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਹੈ।

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਵਿੱਚ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਸੋਗ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਇਸ ਸੋਗ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕੀਹ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸੋਗ ਦਾ ਸਮਾਂ ਮੌਤ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਮੀਕਾਏਲ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਆਇਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਹੂਦਾ ਸੱਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ (ਅਤੇ ਏਲੀਆਹ) ਘਾਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਾੜੇ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਹਨ। ਫਿਰ ਮੂਸਾ, (ਏਲੀਆਹ ਦੇ ਨਾਲ) “ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼” ਦੁਆਰਾ ਜੀ ਉਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> ਅਤੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵੱਲੋਂ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਈ, ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜੇ ਹੋ ਗਏ; ਅਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਭੈ ਛਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਸੁਰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ, “ਇੱਥੇ ਉੱਪਰ ਆਓ।” ਅਤੇ ਉਹ ਬੱਦਲ ਵਿੱਚ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚੜ੍ਹ ਗਏ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:11, 12.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

ਉਹ “ਵੱਡੀ ਆਵਾਜ਼” ਜੋ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਮਹਾਂਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਹਾਂਦੂਤ ਮੀਖਾਏਲ ਹੈ।

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭੂ ਆਪ ਹੀ ਇੱਕ ਗੱਜਦੇ ਹੁਕਮ ਨਾਲ, ਮਹਾਂਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਤੁਰਹੀ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਉਤਰੈਗਾ; ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਹੋਏ ਪਹਿਲਾਂ ਜੀ ਉਠਣਗੇ। 1 ਥੱਸਲੁਨੀਕੀਆਂ 4:16.

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਇਲਿਆਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਫਿਰ ਜੀ ਉੱਠਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ 11 ਸਤੰਬਰ, 2001 ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੇ ਦੂਤ ਦੀ “ਪਹਿਲੀ ਆਵਾਜ਼” ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਵੇਲੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਨਿਊਯਾਰਕ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਇਮਾਰਤਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀ “ਦੂਜੀ ਆਵਾਜ਼” ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਚਾਰੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੋਰ ਝੁੰਡ ਨੂੰ ਬਾਬਲ ਵਿਚੋਂ ਬੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹੀ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ “ਮਰਾਹ” ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਬਦਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੋਇਆ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ “ਮਰੇਹ” ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਇਸਤ੍ਰੀਲਿੰਗੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹ “ਕਾਰਕ” ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖੀ ਗਈ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਪੁਨਰ ਉਤਪੰਨ ਹੋਣ ਦਾ “ਕਾਰਣ” ਬਣਦਾ ਹੈ।

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

ਮੋਹਰ ਲਗਾਏ ਜਾਣ ਦੇ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਰੂਪਾਂਤਰਣ ਵਿੱਚ, ਮੀਖਾਇਲ ਦਾ ਉਹ ਅਵਤਰਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੂਸਾ, ਇਲੀਆਹ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੂਪਾਂਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ “ਮਹਾਨ ਆਵਾਜ਼” ਨਾਲ, ਜੋ ਮਹਾਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ, ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਨੂੰ ਸੰਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਤੀਜੀ “ਆਵਾਜ਼” ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲੀ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਹੀ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਨ। ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਮੀਖਾਇਲ ਨੇ ਮੂਸਾ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਭਾਵੇਂ ਕਿ ਸ਼ੈਤਾਨ, ਜੋ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਲਈ ਮੌਜੂਦ ਸੀ।

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> ਪਰ ਮਹਾਂਦੂਤ ਮੀਕਾਏਲ ਨੇ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਮੂਸਾ ਦੇ ਦੇਹ ਬਾਰੇ ਸ਼ੈਤਾਨ ਨਾਲ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਨਿੰਦਾਤਮਕ ਦੋਸ਼ ਲਿਆਉਣ ਦਾ ਸਾਹਸ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਿਹਾ, “ਪ੍ਰਭੂ ਤੈਨੂੰ ਝਿੜਕੇ।” ਯਹੂਦਾ 7.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

11 ਸਤੰਬਰ 2001 ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ‘ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਦਸਤਖ਼ਤ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੈ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ, ਜੁਲਾਈ 2023 ਵਿੱਚ, ਮਹਾਦੂਤ ਦੀ ਮਹਾਨ ਵਾਣੀ ਨੇ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜੀ ਉਠਾਉਣ ਦਾ ਕੰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੀ ਮੱਧਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਚੁਣਦੇ ਹਨ। ਧਿਆਨ ਦਿਉ ਕਿ 2023, 2001 ਤੋਂ ਬਾਈ ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਈ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਦਾ ਦਸਵਾਂ ਹਿੱਸਾ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ ਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

ਜੁਲਾਈ 2023 ਵਿੱਚ, ਉਹ ਬਲਵਾਨ ਦੂਤ, ਜੋ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਘੱਟ ਕੋਈ ਹੋਰ ਵਿਅਕਤੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਮੀਕਾਏਲ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਕ ਸੰਦੇਸ਼ ਲਿਆਂਦੇ ਹੋਏ ਉਤਰਦਾ ਆਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਜੋ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦਾ ਉਹ ਭਾਗ ਹੈ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਭ ਪੁਸਤਕਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਅੰਤ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਥੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਪੂਰਕ ਹੈ। ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਹੈ; ਦੂਜੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਹੈ। ਜੋ ਪੁਸਤਕ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਪਰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਸੀ ਜੋ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ। ਦੂਤ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ, ‘ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਰੱਖ, ਅਤੇ ਪੁਸਤਕ ਉੱਤੇ ਮੋਹਰ ਲਾ ਦੇ, ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤਕ।’ ਦਾਨੀਏਲ 12:4।” Acts of the Apostles, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦਾ ਜੋ ਭਾਗ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਉਹ ਗਿਆਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਹੈ। ਇਹ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀ ਛੇ ਆਇਤਾਂ ਹਨ; ਪਰ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ, ਇਹ ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਦਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਆਖ਼ਰੀ ਛੇ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਗੁਆਉਣ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮਾਂ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਹਨ। ਸੰਸਾਰ ਯੁੱਧ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨਾਲ ਉਤੇਜਿਤ ਹੋਇਆ ਪਿਆ ਹੈ। ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਦ੍ਰਿਸ਼, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਘਟਿਤ ਹੋਣਗੇ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਗਿਆਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਲਗਭਗ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਪੂਰਤੀ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹਿੱਸਾ ਦੁਬਾਰਾ ਦੋਹਰਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ।” Manuscript Releases, number 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਆਇਤ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇਕਤਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਆਇਤ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਦਾ ਰਾਜਾ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਆਇਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਰੋਮੀ ਸੈਨਾਪਤੀ ਪੋਮਪੀ ਨੇ ਯਹੂਦਾ ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਬੰਧਵਾਈ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ।

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> ਪਰ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਵੇਗਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਠਹਿਰ ਨਾ ਸਕੇਗਾ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਨਾਸ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 11:16.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

ਮੈਂ ਇਸ ਆਯਤ ਨੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਆਯਤਾਂ ਦੇ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਰ ਲਈ ਇੱਕ ਆਧਾਰ-ਬਿੰਦੂ ਵਜੋਂ ਵਰਤਣ ਦਾ ਇਰਾਦਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਸਮਝ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਾਂਗਾ। ਸਾਡਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਦਿਖਾਉਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਅਲੈਕਜ਼ੈਂਡਰ ਦੇ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਖੰਡਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ 1989 ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੌਜੂਦਾ ਯੂਕਰੇਨੀ ਜੰਗ, ਪੱਛਮ ਦੀਆਂ ਤਾਕਤਾਂ ਉੱਤੇ ਪੁਤਿਨ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੁਤਿਨ ਦੀ ਹਾਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੋਲਹੀਂ ਆਯਤ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “ਭਾਵੇਂ ਮਿਸਰ ਉੱਤਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਐਂਟੀਓਕਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਨਾ ਰਹਿ ਸਕਿਆ, ਤਦ ਵੀ ਐਂਟੀਓਕਸ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਾ ਟਿਕ ਸਕਿਆ, ਜੋ ਹੁਣ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਏ ਸਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜ ਹੁਣ ਇਸ ਉਭਰਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਹੋਰ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਾ ਰਹੇ। ਸੀਰਿਆ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਰੋਮੀ ਸਾਮਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰ ਲਿਆ ਗਿਆ, ਜਦੋਂ ਪੋਮਪੀ ਨੇ, ਈ.ਪੂ. 65 ਵਿੱਚ, ਐਂਟੀਓਕਸ ਏਸ਼ੀਆਟਿਕਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੰਪਤੀਆਂ ਤੋਂ ਵੰਚਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਸੀਰਿਆ ਨੂੰ ਰੋਮੀ ਸੂਬੇ ਵਿੱਚ ਘਟਾ ਦਿੱਤਾ।”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “ਉਹੀ ਸ਼ਕਤੀ ਪਵਿੱਤਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖੜ੍ਹੀ ਹੋਣੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਗਲ ਜਾਣਾ ਸੀ। ਰੋਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਅਰਥਾਤ ਯਹੂਦੀਆਂ, ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਰਾਹੀਂ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 161 ਵਿੱਚ ਜੁੜਿਆ, ਜਿਸ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਕਾਲ-ਗਣਨਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸਥਾਨ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਤਥਾਪਿ, ਉਸ ਨੇ ਯਹੂਦਿਆ ਉੱਤੇ ਅਧਿਕਾਰ ਵਾਸਤਵਿਕ ਜਿੱਤ ਰਾਹੀਂ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 63 ਤੱਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਾ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਹ ਹੇਠ ਲਿਖੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹੋਇਆ।”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> “ਪੋਂਟਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਮਿਥ੍ਰਿਦਾਤੇਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਆਪਣੇ ਅਭਿਆਨ ਤੋਂ ਪੋਮਪੀ ਦੀ ਵਾਪਸੀ ਉੱਤੇ, ਯਹੂਦੀਆ ਦੇ ਸਿੰਘਾਸਨ ਲਈ ਦੋ ਦਾਵੇਦਾਰ, ਹਿਰਕਾਨੁਸ ਅਤੇ ਅਰਿਸਤੋਬੁਲੁਸ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਾਮਲਾ ਪੋਮਪੀ ਦੇ ਅੱਗੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਅਰਿਸਤੋਬੁਲੁਸ ਦੇ ਦਾਵਿਆਂ ਦੀ ਅਨਿਆਇਕਤਾ ਨੂੰ ਭਾਂਪ ਲਿਆ; ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਫੈਸਲਾ ਆਪਣੀ ਅਰਬ ਵਿੱਚ ਲੰਬੇ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਇੱਛਿਤ ਮੁਹਿੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੱਕ ਮੁਲਤਵੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿ ਫਿਰ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰੇਗਾ ਜਿਵੇਂ ਨਿਆਂਸੰਗਤ ਅਤੇ ਉਚਿਤ ਦਿੱਸੇ। ਅਰਿਸਤੋਬੁਲੁਸ ਨੇ, ਪੋਮਪੀ ਦੀਆਂ ਅਸਲ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਭਾਂਪ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਯਹੂਦੀਆ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਜਾਜਨਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਬੰਦ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਨਿਸ਼ਚੇ ਨਾਲ ਕਿ ਹਰ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਉਸ ਸਿੰਘਾਸਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੇਗਾ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਪੋਮਪੀ ਨੇ ਉਸ ਭਗੌੜੇ ਦਾ ਨੇੜੇ ਹੀ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਅਰਿਸਤੋਬੁਲੁਸ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਚਾਲਚਲਨ ਉੱਤੇ ਪਛਤਾਵਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਲਈ ਬਾਹਰ ਆ ਕੇ ਇਹ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਪੂਰੀ ਅਧੀਨਤਾ ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਰਕਮ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰਕੇ ਮਾਮਲੇ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾ ਲਏ। ਪੋਮਪੀ ਨੇ ਇਸ ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਗਬਿਨਿਉਸ ਨੂੰ, ਸੈਨਿਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਦਸਤੇ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਉਹ ਧਨਰਾਸ਼ੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਭੇਜਿਆ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਹ ਲੈਫਟੀਨੈਂਟ-ਜਨਰਲ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਫਾਟਕ ਬੰਦ ਸਨ, ਅਤੇ ਕਿਲ੍ਹੇਬੰਦੀ ਦੀਆਂ ਦੀਵਾਰਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਉਸ ਸਮਝੌਤੇ ਉੱਤੇ ਕਾਇਮ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗਾ।”

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> “ਪੋਮਪੇਯੁਸ ਨੇ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਿਨਾ ਸਜ਼ਾ ਧੋਖਾ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਨਾ ਬਣਦੇ ਹੋਏ, ਅਰਿਸਤੋਬੁਲੁਸ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਬੇੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਜਕੜ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਸਮੇਤ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕੂਚ ਕੀਤਾ। ਅਰਿਸਤੋਬੁਲੁਸ ਦੇ ਪੱਖਧਰ ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸਨ; ਹਿਰਕਾਨੁਸ ਦੇ ਪੱਖਧਰ ਫਾਟਕ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦੇ ਹੱਕ ਵਿੱਚ ਸਨ। ਪਿਛਲੇ, ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬਲ ਹੋ ਜਾਣ ਕਾਰਨ, ਪੋਮਪੇਯੁਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਬਿਨਾ ਰੋਕਟੋਕ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਉਪਰੰਤ ਅਰਿਸਤੋਬੁਲੁਸ ਦੇ ਅਨੁਯਾਈ ਮੰਦਰ ਦੇ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਥਾਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਉਨਾ ਹੀ ਪੱਕਾ ਸੀ ਜਿੰਨਾ ਪੋਮਪੇਯੁਸ ਦਾ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰਨ ਦਾ ਸੀ। ਤਿੰਨ ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਕੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸੁਰਾਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਹਮਲੇ ਲਈ ਕਾਫ਼ੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਥਾਨ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਨੋਕ ’ਤੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਏ ਭਿਆਨਕ ਕਤਲੇਆਮ ਵਿੱਚ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਵਿਅਕਤੀ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਹਿਰਦੇ-ਵੇਦਕ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਸੀ ਕਿ ਯਾਜਕ, ਜੋ ਉਸ ਵੇਲੇ ਦਿਵਯ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਸ਼ਾਂਤ ਹੱਥ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਉਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਨਿਯਤ ਕਾਰਜ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਮਾਨੋ ਉਹ ਉਸ ਉੱਨਮੱਦ ਕੋਲਾਹਲ ਤੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਅਗਿਆਤ ਹੋਣ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿਤ੍ਰ ਵਧੇ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਹਾਲਾਂਕਿ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਪਣਾ ਲਹੂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਲੀਆਂ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰਲ ਜਾਂਦਾ ਸੀ।”

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> “ਯੁੱਧ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰਕੇ, ਪੋਮਪੀ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਕਈ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨੂੰ ਯਹੂਦੀਆ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ-ਖੇਤਰ ਤੋਂ ਕੱਢ ਕੇ ਸੀਰੀਆ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ-ਖੇਤਰ ਅਧੀਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖਿਰਾਜ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਜਿੱਤ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਜੋ “ਮਹਿਮਾਵੰਤ ਦੇਸ਼” ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਲੋਹੀ ਪਕੜ ਵਿੱਚ ਤਦ ਤੱਕ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਸੀ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਗਲ ਨਾ ਜਾਵੇ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> “ਇਹ ਗੱਲ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵਿਵਾਦ ਜਾਂ ਚਲਚਲਾਹਟ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਸ ਦਾ ਨਿਰਣਾਇਕ ਪ੍ਰਮਾਣ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਉਹ ਖਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਨਾਲ ਫੜੀ ਬੈਠੇ ਹਨ। ਇਹ ਡਰ ਕਰਨ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਸੱਚ ਅਤੇ ਭੁੱਲ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਭੇਦ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ-ਪੜਤਾਲ ਦੁਆਰਾ ਕੋਈ ਨਵੇਂ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਾਏ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੇ, ਜਦੋਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹਾ ਕੋਈ ਅੰਤਰ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਲਈ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕਰੇ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰ ਸਕਣ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਦ ਹੁਣ ਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਰੰਪਰਾ ਨਾਲ ਚੰਬੜੇ ਰਹਿਣਗੇ ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਉਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ ਉਸ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਨਗੇ।”

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> “ਮੈਨੂੰ ਦਿਖਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬਹੁਤੇ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਰਤਮਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਗਿਆਨ ਹੈ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਪ੍ਰਮਾਣਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਯਥਾਰਥ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਪਰੀਖਿਆ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਐਸੇ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਹੁਣ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਜਾਂਚ ਕਰਨ ਉੱਤੇ ਇਹ ਪਾਉਣਗੇ ਕਿ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਉਹ ਕੋਈ ਸੰਤੋਸ਼ਜਨਕ ਕਾਰਣ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਖੇ ਜਾਣ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਅਗਿਆਨਤਾ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤੇ ਐਸੇ ਹਨ ਜੋ ਇਹ ਮੰਨ ਕੇ ਚਲਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰੰਤੂ, ਜਦ ਤੱਕ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਉਤਪੰਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਨ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਾਲਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਇਕੱਲੇ ਅਤੇ ਅਕੇਲੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਣਗੇ ਕਿ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਵਜੋਂ ਮੰਨਦੇ ਆਏ ਸਨ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਕਿੰਨੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਹਨ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਣਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਣਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਗਿਆਨ ਦੀ ਥਾਂ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਗਾਏਗਾ; ਜੇ ਹੋਰ ਸਾਧਨ ਅਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਕੁਰਾਹੀਆਂ ਆਉਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਛਾਣਣਗੀਆਂ, ਭੂਸੀ ਨੂੰ ਗੰਹੂਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਪ੍ਰਭੂ ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਨੀਂਦ ਵਿੱਚੋਂ ਜਾਗਣ ਲਈ ਬੁਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਕੀਮਤੀ ਜੋਤ ਆਈ ਹੈ, ਜੋ ਇਸ ਸਮੇਂ ਲਈ ਉਚਿਤ ਹੈ। ਇਹ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਹੈ, ਜੋ ਉਹ ਖਤਰੇ ਦਿਖਾਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ ਹਨ। ਇਹ ਜੋਤ ਸਾਨੂੰ ਧਰਮ-ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੇ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਅਧਿਐਨ ਵੱਲ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਮਤਾਂ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਜਾਂਚ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸਭ ਪੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸਥਿਤੀਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਅਤੇ ਉਪਵਾਸ ਸਮੇਤ, ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਸੀਆਂ ਨੂੰ ਅਨੁਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਅਸਪਸ਼ਟ ਧਾਰਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਕਿ ਸੱਚਾਈ ਕੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਉੱਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਅਧਾਰਿਤ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਜਦੋਂ ਪਰਖ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਂਦੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦੀ ਆਸ ਦਾ ਕਾਰਣ ਨਮਰਤਾ ਅਤੇ ਭੈ ਨਾਲ ਦੇ ਸਕਣ।

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> “ਉਤੇਜਿਤ ਕਰੋ, ਉਤੇਜਿਤ ਕਰੋ, ਉਤੇਜਿਤ ਕਰੋ। ਜਿਹੜੇ ਵਿਸ਼ੇ ਅਸੀਂ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਉਹ ਸਾਡੇ ਲਈ ਜੀਵੰਤ ਹਕੀਕਤ ਹੋਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਸਿੱਧਾਂਤਾਂ ਦਾ ਬਚਾਅ ਕਰਦੇ ਹਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇ ਮੂਲ ਲੇਖ ਮੰਨਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜੇਹੇ ਤਰਕ ਵਰਤਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇਈਏ ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਨਾ ਹੋਣ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਕ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਹ ਸੱਚ ਦਾ ਆਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਸਾਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤਰਕ ਪੇਸ਼ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਜਿਹੜੇ ਨਾ ਕੇਵਲ ਸਾਡੇ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਕਰਾਉਣਗੇ, ਸਗੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨੇੜਲੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹਿਰੇ ਪਰਖ-ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਾਰ ਸਕਣਗੇ। ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਵਜੋਂ ਤਿਆਰ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨਾਲ ਨਿਰਪੱਖਤਾ ਨਾਲ ਵਰਤਾਓ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਕਿਸੇ ਵਿਰੋਧੀ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਹ ਸਾਡਾ ਗੰਭੀਰ ਯਤਨ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਕਰੀਏ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਜਾਗ ਪਏ, ਨਾ ਕਿ ਕੇਵਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਹੀ ਆਤਮਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ।”

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> “ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਬੌਧਿਕ ਉੱਨਤੀ ਭਾਵੇਂ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਇੱਕ ਪਲ ਲਈ ਵੀ ਇਹ ਨਾ ਸਮਝੇ ਕਿ ਵਧੇਰੇ ਜੋਤ ਲਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਦੀ ਗਹਿਰੀ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਖੋਜ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਪ੍ਰਜਾ ਵਜੋਂ ਸਾਨੂੰ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਤੌਰ ਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਣ ਲਈ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਜਾਗਦੇ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸੀਂ ਉਸ ਜੋਤ ਦੀ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਰਣ ਨੂੰ ਪਰਖ ਸਕੀਏ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖੇਗਾ। ਸਾਨੂੰ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਝਲਕ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲੈਣਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਪੂਰਵਕ ਅਧਿਐਨ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਹੋਰ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਜੋਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੂਜਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।”

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> “ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੋਣ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਰਤਮਾਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਜਾਣ ਸਕਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਕਿਰਪਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ। ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਦਾ ਅੱਗੇ ਵਧਦੇ ਰਹਿਣ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਵਧੇਰੇ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਵਧਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਕਲੀਸਿਆ ਦੀ ਵਰਤਮਾਨ ਮਨੋਵ੍ਰਿੱਤੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਤਮ-ਨਿਰਭਰਤਾ ਆ ਗਈ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ ਕਿ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਅਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੀ ਰਹੇ ਹਾਂ ਜਦੋਂ ਸ਼ੈਤਾਨ ਸਾਡੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਅਤੇ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ, ਸਾਡੇ ਅੱਗੇ ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਪਿੱਛੇ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤਦ ਵੀ ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਲੋਕ ਵਜੋਂ ਸੁੱਤੇ ਪਏ ਹਾਂ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣਾਈ ਦੇਵੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕਰਮ ਲਈ ਜਗਾਏ।” Testimonies, volume 5, 707, 708.

Back to Articles