Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eighteen

ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੀਆਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਅਠਾਰਾਂ

Number Eighteen

ਅਠਾਰ੍ਹਾਂ ਨੰਬਰ

Author

Jeff Pippenger

Published

December 25, 2025

Formats

PDF
Word

We are considering the covenant of Abram, and have not yet addressed the element of the prophecy of Abram that has a direct connection with the opening verses of the book of Joel. Abram’s prophecy of 400 years of bondage along with Paul’s 430 years produces the prophetic structure that aligns with the 1290 years of Daniel 12:11. The 1290-year prophecy of verse eleven is the omega prophetic period of Abram and Paul’s 430-year line. This truth is an element of what is unsealed in the latter days that separates the wise and the wicked.

ਅਸੀਂ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਵਾਚਾ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਅਜੇ ਤੱਕ ਅਸੀਂ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਉਸ ਤੱਤ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਿਸ ਦਾ ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀਆਂ ਆਰੰਭਿਕ ਆਯਤਾਂ ਨਾਲ ਸਿੱਧਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ। ਅਬਰਾਮ ਦੀ 400 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਗੁਲਾਮੀ ਸੰਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਪੌਲੁਸ ਦੇ 430 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰਚਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ 12:11 ਦੇ 1290 ਸਾਲਾਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਆਯਤ ਗਿਆਰਾਂ ਦੀ 1290 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ, ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੀ 430 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਾਂ-ਅੰਤਰਾਲ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਉਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਗ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਦੀ ਹੈ।

Connected with the omega prophecy of 430 years was the symbol of “four generations,” identifying a period of probationary time for the nation which held God’s chosen people in bondage. For Moses it was Egypt, for the one hundred and forty-four thousand, who sing the song of Moses, it is the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. The United States, represented as the “earth beast” in Revelation thirteen begins as a lamb and ends speaking as a dragon. Joseph, a symbol of the Lamb, represents the period of relative peace in Egypt, until there was a new Pharaoh and the bondage began. Thus, the nation that is judged in the fourth generation, which was Egypt for Moses, is the United States. The remnant is judged at the Sunday law as typified by the plagues that culminated for the Hebrews with blood on their doorpost, and thereafter with the nation of Egypt at the Red Sea. Joseph and Moses represent a good Pharaoh and a bad Pharaoh, which for the United States is first the lamb, and then the dragon.

430 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਓਮੇਗਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾਲ “ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ” ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਉਸ ਰਾਸ਼ਟਰ ਲਈ ਪਰਖ-ਕਾਲ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁਲਾਮੀ ਵਿੱਚ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮੂਸਾ ਲਈ ਉਹ ਮਿਸਰ ਸੀ; ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ, ਜੋ ਮੂਸਾ ਦਾ ਗੀਤ ਗਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ 1798 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਹੈ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਤੇਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ “ਧਰਤੀ ਦੇ ਜਾਨਵਰ” ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਇੱਕ ਮੇਮਨੇ ਵਾਂਗ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਅਜਗਰ ਵਾਂਗ ਬੋਲਦਿਆਂ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਯੂਸਫ਼, ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਮਿਸਰ ਵਿੱਚ ਸਾਪੇਖਿਕ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਫਿਰਔਨ ਨਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਗੁਲਾਮੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹ ਰਾਸ਼ਟਰ ਜਿਸ ਦਾ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਜੋ ਮੂਸਾ ਲਈ ਮਿਸਰ ਸੀ—ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਹੈ। ਬਾਕੀਅਤ ਦਾ ਨਿਆਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੇਲੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਬਿਪਤਾਵਾਂ ਰੂਪਕ ਤੌਰ ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਇਬਰਾਨੀਆਂ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੁਹਿਆਂ ਦੇ ਚੌਖਟਾਂ ਉੱਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮਿਸਰ ਦੀ ਕੌਮ ਲਈ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਪਰਾਕਾਸ਼ਠਾ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚੀਆਂ। ਯੂਸਫ਼ ਅਤੇ ਮੂਸਾ ਇੱਕ ਚੰਗੇ ਫਿਰਔਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਮੰਦੇ ਫਿਰਔਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਮੇਮਨਾ ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਜਗਰ ਹੈ।

Abram’s prophecy of judgment in the fourth generation included the fact that the close of probation is progressive, for within Moses’ fulfillment of Abram’s prophecy; not only did probation close for Egypt, but there was still time left for the Amorites to fill up their cup of probationary time—after Egypt had filled theirs. The Red Sea for Egypt was the Sunday law for the United States, and then “every other country on the globe” will “follow the example” of the United States, as represented by the Amorites post-Egypt close of probation.

ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਨਿਆਂ ਬਾਰੇ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤੱਥ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਕਿ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਕ੍ਰਮਿਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੂਸਾ ਦੁਆਰਾ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਕੇਵਲ ਮਿਸਰ ਲਈ ਹੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਸਮਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਸਗੋਂ ਅਮੋਰੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦਾ ਪਿਆਲਾ ਭਰਨ ਲਈ ਹਾਲੇ ਸਮਾਂ ਬਾਕੀ ਸੀ—ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਿ ਮਿਸਰ ਨੇ ਆਪਣਾ ਭਰ ਲਿਆ ਸੀ। ਮਿਸਰ ਲਈ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਉਹੀ ਸੀ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ “ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਹੋਰ ਦੇਸ਼” ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ “ਉਦਾਹਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ” ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮਿਸਰ ਦੀ ਕਿਰਪਾ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮੋਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

The Amorites are one of the ten tribes that identify the world from the river of Egypt to the river of Babylon, in Abram’s covenant, and the Amorites therefore represent the nations of the world, who close their individual probation as nations, after the Sunday law in the United States. The Amorites are the biblical symbol of judgment closing upon the world, and it happens in the third and fourth generation. The Red Sea is the symbol of the close of probation for the United States, and the Amorites represent the nations progressively closing their probation until human probation closes. Therefore, the Amorites are a symbol of the period of the Sunday law crisis at the Red Sea unto the deliverance of the east wind, when the path of deliverance is opened to God’s people.

ਅਮੋਰੀ ਉਹ ਦਸ ਕਬੀਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹਨ ਜੋ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਮਿਸਰ ਦੀ ਨਦੀ ਤੋਂ ਬਾਬਲ ਦੀ ਨਦੀ ਤੱਕ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਸ ਲਈ ਅਮੋਰੀ ਸੰਸਾਰ ਦੀਆਂ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੌਮਾਂ ਵਜੋਂ ਆਪਣੀ-ਆਪਣੀ ਵਿਅਕਤੀਗਤ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਅਮੋਰੀ ਇਸ ਬਾਈਬਲੀ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਕਿ ਨਿਆਂ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਬੰਦ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਲਈ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਮੋਰੀ ਉਹਨਾਂ ਕੌਮਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਮਨੁੱਖੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਹੋਣ ਤੱਕ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਆਪਣੀ ਪਰਖ-ਅਵਧੀ ਨੂੰ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅਮੋਰੀ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੀ ਉਸ ਅਵਧੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਜੋ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪੂਰਬੀ ਹਵਾ ਦੀ ਛੁਟਕਾਰੇ ਵਾਲੀ ਘਟਨਾ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦਾ ਰਸਤਾ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

But Abram’s prophecy not only addresses the fourth generation in terms of the United States as Egypt, and the world as the Amorites, it more importantly places the generation of God’s people who cross the Red Sea as a “fourth generation.” When we dredge up, what we can dredge up, from the understanding of “four generations” in Abram’s first step of three steps, we will consider the second and third steps of Abraham’s covenant. The second step is chapter seventeen, and the third step is of course—chapter twenty-two.

ਪਰ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕੇਵਲ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਨੂੰ ਮਿਸਰ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਅਮੋਰੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਤ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਤੌਰ ਤੇ ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਸ ਪੀੜ੍ਹੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇੱਕ “ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ” ਵਜੋਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਅਬਰਾਮ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੇ ਕਦਮ ਵਿੱਚ “ਚਾਰ ਪੀੜ੍ਹੀਆਂ” ਦੀ ਸਮਝ ਵਿਚੋਂ ਜੋ ਕੁਝ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਜਾਗਰ ਕਰ ਲਵਾਂਗੇ, ਤਦ ਅਸੀਂ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਕਦਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਚਾਰਾਂਗੇ। ਦੂਜਾ ਕਦਮ ਅਧਿਆਇ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਕਦਮ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ—ਅਧਿਆਇ ਬਾਈ ਹੈ।

In Daniel chapter twelve, three prophetic periods are identified, and they all represent prophetic time that ceased in 1844. Those three periods are unsealed in the latter days, and those three periods represent the increase of knowledge that befalls God’s people in the latter days. Christ as the man in linen, sets forth the first of the three prophetic periods in verse seven, and in so doing, He aligns Himself with the angel of Revelation ten, who stands not upon the water, but upon the earth and the sea.

ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀਆਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਹਰੋਂ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਉਸ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ, ਸੂਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਆਇਤ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਵਧੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਐਸਾ ਕਰਦਿਆਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਉਸ ਦੂਤ ਨਾਲ ਜੋੜਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ।

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੂਤ ਨੂੰ ਮੈਂ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਦੇਖਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸਹੁੰ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦਾ ਸਦਾ ਲਈ ਜੀਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਰਚਿਆ, ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਦੇਰ ਨਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 10:5, 6.

In verse seven of chapter twelve the man in linen also swears by Him that lives forever.

ਬਾਰ੍ਹਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਸੂਤ ਦੇ ਬਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਉਸ ਦੀ ਵੀ ਸਹੁੰ ਖਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ।

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth forever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. Daniel 12:7.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸੁਣਿਆ ਜੋ ਸੂਤ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸੀ, ਜੋ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਸੀ; ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਅਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਠਾਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਮਾਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਛਿੱਤਰ-ਬਿੱਤਰ ਕਰਨਾ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇਗਾ, ਤਦ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਦਾਨੀਏਲ 12:7.

We are informed by inspiration that the same line of prophecy located in the book of Daniel is taken up in the book of Revelation, and the Millerite understanding is that these two descriptions are parallel passages of Christ. Christ as the Angel with the little book, identifying the end of the application of prophetic time in 1844 in the book of Revelation, and Christ as the Man in linen in the book of Daniel, identifying that when the Sunday law in the United States arrives, all the marvels of Daniel’s final vision would be finished. Within that sacred history, which precedes and culminates at the Sunday law, God’s people were to be scattered for a period represented by the symbol of 1260. The period of scattering that precedes the Sunday law is set forth in Revelation chapter eleven where Moses and Elijah are slain and are dead in the street for three and a half days, which is a symbol of 1260.

ਸਾਨੂੰ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਹੀ ਲੜੀ ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਹੈ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦੁਬਾਰਾ ਉਠਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮਝ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵਰਣਨ ਮਸੀਹ ਸੰਬੰਧੀ ਸਮਾਂਤਰ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਵਾਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ, ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਸੂਤ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ, ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਵਿੱਚ ਐਤਵਾਰ ਦਾ ਕਾਨੂੰਨ ਆ ਪਹੁੰਚੇਗਾ, ਤਾਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅਚੰਭੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਉੱਤੇ ਆ ਕੇ ਪਰਿਪੂਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਅਰਸੇ ਲਈ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ 1260 ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਇਸ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਮੂਸਾ ਅਤੇ ਏਲੀਆਹ ਦਾ ਵਧ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਗਲੀ ਵਿੱਚ ਮਰੇ ਪਏ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ 1260 ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

In verse seven, the man in linen identifies that when the scattering of the power of the holy people has finished its three-and-a-half days, the “marvels” that befall God’s people of the latter days shall be finished. We closed the last article with Sister White’s commentary on Zechariah chapter three. The first sentence stated, “Zechariah’s vision of Joshua and the Angel applies with peculiar force to the experience of God’s people in the closing scenes of the great day of atonement.” In the chapter, and in the inspired commentary of Sister White upon the chapter, the one hundred and forty-four thousand are the “men wondered at.” The “wonders” of Daniel’s last vision that are completed by the Sunday law, are the “wonders” associated with the sealing of God’s people.

ਸੱਤਵੇਂ ਆਇਤ ਵਿੱਚ, ਕੱਪੜੇ ਦੇ ਸੁੱਧ ਲਿਨਨ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਚਿੱਥੜੇ-ਚਿੱਥੜੇ ਹੋਣਾ ਆਪਣੇ ਸਾਢੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਵੇਗਾ, ਤਦ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਆਉਣ ਵਾਲੀਆਂ “ਅਦਭੁੱਤ ਗੱਲਾਂ” ਵੀ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ। ਅਸੀਂ ਪਿਛਲੇ ਲੇਖ ਦਾ ਸਮਾਪਨ ਭੈਣ ਵਾਈਟ ਦੀ ਜ਼ਕਰਿਆਹ ਅਧਿਆਇ ਤਿੰਨ ਬਾਰੇ ਟਿੱਪਣੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਪਹਿਲੇ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ, “ਯਹੋਸ਼ੂਆ ਅਤੇ ਦੂਤ ਬਾਰੇ ਜ਼ਕਰਿਆਹ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਮਹਾਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦ੍ਰਿਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅਨੁਭਵ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਬਲ ਨਾਲ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।” ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਇਸ ਅਧਿਆਇ ਉੱਤੇ ਭੈਣ ਵਾਈਟ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਟਿੱਪਣੀ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹ ਹਨ ਜੋ “ਅਚੰਭੇ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇ ਮਨੁੱਖ” ਹਨ। ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀਆਂ ਉਹ “ਅਦਭੁੱਤ ਗੱਲਾਂ,” ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੁਆਰਾ ਪੂਰੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹੀ “ਅਦਭੁੱਤ ਗੱਲਾਂ” ਹਨ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸੀਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ।

Daniel chapter twelve provides the light that seals the one hundred and forty-four thousand in the latter days. That light is represented by three prophetic periods, that were all identified and established as truth in the Millerite history. The three periods are presented in three verses and are three pillars which hold up the structure of truth. The structure of truth is held up with a three-step process. That process of three steps, is represented within the passage of nine verses (4–12), by the three verses which present prophetic time. Those three prophetic periods, when approached from the foundational Millerite understanding, produce three symbolic periods that are defined in agreement with the Millerite understanding, but do not apply the element of time.

ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਉਹ ਚਾਨਣ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਚਾਨਣ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਰਸਿਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਅਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਰਸੇ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ ਅਤੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਸਤੰਭ ਹਨ ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਸੰਰਚਨਾ ਨੂੰ ਥੰਮ੍ਹੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਇਹ ਸੰਰਚਨਾ ਤਿੰਨ-ਪੜਾਅਵੀਂ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦੁਆਰਾ ਥੰਮ੍ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਵਾਲੀ ਉਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਨੌਂ ਆਯਤਾਂ (4–12) ਦੇ ਇਸ ਅੰਸ਼ ਅੰਦਰ, ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀ ਅਰਸੇ ਬੁਨਿਆਦੀ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮਝ ਦੇ ਆਧਾਰ ਤੋਂ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਸੇ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮਝ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਪਰ ਜੋ ਸਮੇਂ ਦੇ ਤੱਤ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ।

The three periods are located within the very passage of Scripture that defines ‘the process of prophecy being sealed up—and then unsealed,’ including the classic biblical description of a threefold testing process. The nine verses that begin with Daniel being told to seal up his book, are the very verses where the three periods are set forth, and in those nine verses the purification process that is accomplished when truth is unsealed is expressed as “purified, made white and tried.” The three periods in the three verses are the increase of knowledge, at the time of the end, in the latter days, that represent the final testing and sealing process of God’s covenant people. That history is where the symbolic “marvels” that befall God’s people in the latter days are set forth. Please read this paragraph again.

ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਾਸਤਰ ਦੇ ਠੀਕ ਉਸੇ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਿਤ ਹਨ ਜੋ ‘ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਹੋਣ—ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁਹਰ ਖੁਲ੍ਹਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ’ ਨੂੰ ਪਰਿਭਾਸ਼ਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤਿਹਰੇ ਪਰਖ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਸ਼ਾਸਤਰੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਬਾਈਬਲੀ ਵਰਣਨ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ। ਉਹ ਨੌਂ ਆਯਤਾਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਹੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਓਹੀ ਆਯਤਾਂ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੌਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ-ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਮੁਹਰ-ਖੁਲ੍ਹਣ ਸਮੇਂ ਪੂਰੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, “ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣ, ਚਿੱਟੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਜਾਣ” ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ—ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਚਾ-ਜਨਤਾ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪਰਖ ਅਤੇ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਉਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ “ਅਚੰਭੇ,” ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜਨਤਾ ਉੱਤੇ ਆ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ ਇਸ ਅਨੁਛੇਦ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਪੜ੍ਹੋ।

The three periods, in the three verses in the passage of nine verses, represent the climax of the book of Daniel, and the climax represented there is the climax of the internal prophetic line; it is the story of how a rock gets “cut” out of a mountain, without hands, which is the story of the remnant. That internal line is represented in chapters ten and twelve, and the climax of the external line of prophecy is in the closing verses of chapter eleven, and the first few verses of Daniel twelve.

ਨੌਂ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲ-ਅੰਤਰਾਲ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਚਰਮ ਬਿੰਦੂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਉਹ ਚਰਮ ਬਿੰਦੂ ਅੰਦਰੂਨੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਰੇਖਾ ਦਾ ਚਰਮ ਬਿੰਦੂ ਹੈ; ਇਹ ਉਸ ਕਥਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਪੱਥਰ ਬਿਨਾਂ ਹੱਥਾਂ ਦੇ ਕਿਸੇ ਪਹਾੜ ਵਿੱਚੋਂ “ਕੱਟਿਆ” ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਾਕੀ ਰਹਿ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ। ਉਹ ਅੰਦਰੂਨੀ ਰੇਖਾ ਦਸਵੇਂ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਬਾਹਰੀ ਰੇਖਾ ਦਾ ਚਰਮ ਬਿੰਦੂ ਗਿਆਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਅੰਤਿਮ ਆਇਤਾਂ ਅਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ।

Those three periods are also the climax of the visions of both the Ulai and Hiddekel river’s testimony, and the three verses include a prophetic period that represents the climatic fulfillment of the covenant time prophecy that provides both Abram and Paul as witnesses. Jesus, as the Man in linen is in verse seven, walking upon the water. In verse eleven two voices, which are also the voice of Christ, Abram and Paul stand to testify. In verse twelve the history of the sealing of God’s people is represented, for the one hundred and forty-four thousand are virgins, and virgins experience the parable of the ten virgins, and the blessing in verse twelve is upon those who wait. Those who wait in the parable, and who are “blessed,” are those who receive the garment that allows them to enter into the marriage, when the door is closed.

ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਉਲਾਈ ਅਤੇ ਹਿਦਦੇਕਲ ਦਰਿਆ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਦਾ ਚਰਮ-ਬਿੰਦੂ ਵੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਅਵਧੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜੋ ਵਾਚਾ-ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਉਸ ਚਰਮ ਪੂਰਤੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਗਵਾਹਾਂ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਯਿਸੂ, ਜੋ ਸੁਤ ਦੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਹੈ, ਸੱਤਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦਾ ਹੋਇਆ। ਗਿਆਰਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਦੋ ਆਵਾਜ਼ਾਂ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੀ ਹੀ ਆਵਾਜ਼ ਵੀ ਹਨ, ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਗਵਾਹੀ ਦੇਣ ਲਈ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਬਾਰਹਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰਬੰਦੀ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਕੁਆਰੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੱਸ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਰਹਵੀਂ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਹੈ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜੋ “ਧੰਨ” ਹਨ, ਉਹੀ ਹਨ ਜੋ ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

In verse seven, Jesus is walking upon the water, which produces fear, but Peter determines to believe and begins to walk and give God glory, but Peter is often a symbol of both classes, and the glory is turned back to fear, as his hour of judgment arrived. The first period located in verse seven, represents the first angel’s message. Jesus is upon the waters, a symbol of fear and the first angel. Then Jesus identifies a period where He will glorify His people in advance of the judgment of the Sunday law. All three elements of the three angels are within verse seven, for verse seven is the first of three verses that represent the three angels.

ਸੱਤਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਪਾਣੀ ਉੱਤੇ ਤੁਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਪਤਰਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ; ਪਰ ਪਤਰਸ ਅਕਸਰ ਦੋਹਾਂ ਵਰਗਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਨਿਆਇ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਉਹ ਮਹਿਮਾ ਮੁੜ ਡਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਪਹਿਲਾ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਯਿਸੂ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਹੈ, ਜੋ ਡਰ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਫਿਰ ਯਿਸੂ ਇੱਕ ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਨਿਆਇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਮਹਿਮਾਮਈ ਕਰੇਗਾ। ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤਿੰਨ ਤੱਤ ਸੱਤਵੇਂ ਪਦ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਤਵਾਂ ਪਦ ਉਹਨਾਂ ਤਿੰਨ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਜੋ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ।

Verse eleven provides a ‘doubling’ with its omega testimony to the alpha voices of Abram and Paul. Their “doubled” voices merge to set forth the covenant time prophecy, and verse eleven fulfills the prophecy as the omega, by identifying the prophetic period that concludes with the fall of Babylon in 1798, and thus typifies the fall of Babylon when Michael stands up in the latter days. In verse eleven we have a doubling of prophets, and a period that represents two falls of Babylon, thus representing the second angel’s message that announced that, “Babylon is fallen is fallen.”

ਪਦ ਗਿਆਰਾਂ ਆਪਣੇ ਓਮੀਗਾ-ਸਾਕਸ਼ੀ ਦੁਆਰਾ ਅਬਰਾਮ ਅਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੀਆਂ ਆਲਫਾ-ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ “ਦੁੱਗਣਾ” ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ “ਦੁੱਗਣੀਆਂ” ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਦ ਗਿਆਰਾਂ ਓਮੀਗਾ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲੀਨ ਮਿਆਦ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਤਲੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਮੀਖਾਏਲ ਖੜਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਤਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ-ਰੂਪ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਪਦ ਗਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਨਬੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਦੁੱਗਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸੀ ਮਿਆਦ ਹੈ ਜੋ ਬਾਬਲ ਦੇ ਦੋ ਪਤਨਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ, “ਬਾਬਲ ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਡਿੱਗ ਪਿਆ ਹੈ।”

Verse seven is the first angel’s message, and verse eleven is the second angel’s message and verse twelve, which is Daniel 12*12 or Daniel 144, is about the distinction between the wise and foolish, which is accomplished in the judgment process that ends with the manifestation of character at the crisis of judgment. Verse twelve is the third angel’s message identifying how the world is divided into two classes, and the counterpart of the third angel’s external portrayal of that very division, is the internal division of the third angel represented in verse twelve. Verse seven, eleven and twelve are the message of the three angels and the verses are the light that is unsealed in the latter days. These three verses unsealing in the latter days aligns with Revelation chapter ten.

ਆਇਤ ਸੱਤ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਇਤ ਗਿਆਰਾਂ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਇਤ ਬਾਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ 12*12 ਜਾਂ ਦਾਨੀਏਲ 144 ਹੈ, ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਅਤੇ ਮੂਰਖਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਭੇਦ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੀ ਉਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨਿਆਂ ਦੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਚਰਿਤਰ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਆਇਤ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੈ, ਜੋ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸੰਸਾਰ ਕਿਵੇਂ ਦੋ ਵਰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਵੱਲੋਂ ਉਸੇ ਹੀ ਵੰਡ ਦੇ ਬਾਹਰੀ ਚਿੱਤਰਣ ਦਾ ਸਮਕੱਖ, ਆਇਤ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੀ ਅੰਦਰੂਨੀ ਵੰਡ ਹੈ। ਆਇਤ ਸੱਤ, ਗਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਇਤਾਂ ਉਹ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹਨ ਜੋ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਖੋਲ੍ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਦਾ ਖੁਲ੍ਹਣਾ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।

Christ as the mighty angel, as well as the Lion of the tribe of Judah in chapter ten, cried as a “lion” and His roar produced seven thunders which were sealed up, as was Daniel chapter ten. They are parallel passages. For this reason, the three periods in chapter twelve, are also the seven thunders of Revelation ten.

ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਅਤੇ ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਕਬੀਲੇ ਦਾ ਸਿੰਘ ਵੀ ਹੈ, “ਸਿੰਘ” ਵਾਂਗ ਗੱਜਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਜਣਾ ਤੋਂ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਇਹ ਸਮਾਂਤਰ ਅੰਸ਼ ਹਨ। ਇਸ ਕਾਰਨ, ਬਾਰਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਕਾਲ ਵੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਹਨ।

The “seven thunders” are simply another expression of Christ as Alpha and Omega, for the primary symbolism of the “seven thunders,’ is that it represents a “delineation of events” which took place from 1798 unto 1844 that is repeated in “future events” that “will be disclosed in their order” in the history of the one hundred and forty-four thousand. The “seven thunders” are therefore a symbol of Alpha and Omega; who is also the beginning and the ending; the first and the last, the foundation and the temple; the cornerstone and the capstone—the seven thunders.

“ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ” ਸਿਰਫ਼ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ “ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ” ਦਾ ਮੁੱਖ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਥ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਘਟਿਤ ਹੋਈਆਂ “ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰੇਖਾਂਕਨ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ “ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ” ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ “ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।” ਇਸ ਲਈ “ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ” ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ; ਜੋ ਆਦਿ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵੀ ਹੈ; ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ, ਨੀਂਹ ਅਤੇ ਮੰਦਰ; ਕੋਨੇ ਦਾ ਪੱਥਰ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦਾ ਪੱਥਰ—ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ।

The light of the three symbolic periods in Daniel twelve must align with the light of the seven thunders, for they are the identical prophetic line. In the first period Christ holds both hands to heaven, as He does with one hand in Revelation ten. In Revelation ten, His hand becomes the symbol of the end of the application of prophetic time, marking the transition from prophetic time periods to simply prophetic periods. That transition of the major prophetic rule employed by the Millerites, was typified by the major transition from literal to spiritual in the time of Christ.

ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਹ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਤਿੰਨ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸਮਿਆਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਅਨੁਰੂਪ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਇਕੋ ਹੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉਠਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੱਥ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਸ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਲਾਗੂ ਹੋਣ ਦੇ ਅੰਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਮਾਂ-ਅਵਧੀਆਂ ਤੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਵਧੀਆਂ ਵੱਲ ਦੇ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੁਆਰਾ ਵਰਤੇ ਗਏ ਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਦਾ ਉਹ ਸੰਕ੍ਰਮਣ, ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੋਂ ਆਤਮਿਕ ਵੱਲ ਹੋਏ ਮੁੱਖ ਸੰਕ੍ਰਮਣ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।

The apostle Paul was raised up to establish the major prophetic rule connected to the prophetic line of a chosen people. At the very beginning of spiritual Israel, a major prophetic rule is established that redefines the very covenant itself. From then on to be a child of Abraham, it was to be a child of Abraham by faith, not blood. That prophetic principle was put in place primarily through the pen of Paul, who in this regard typified Christ in Revelation chapter ten, changing and ending the prophetic application of time in 1844.

ਰਸੂਲ ਪੌਲੁਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲੜੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਉਠਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਨਿਯਮ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਉਸ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਨਵੀਂ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਣਾ, ਲਹੂ ਦੁਆਰਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੁਆਰਾ ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਸੰਤਾਨ ਹੋਣਾ ਸੀ। ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਿਧਾਂਤ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਪੌਲੁਸ ਦੀ ਕਲਮ ਰਾਹੀਂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਿਆ, ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਗੂਤਾ ਨੂੰ ਬਦਲਦਿਆਂ ਅਤੇ ਸਮਾਪਤ ਕਰਦਿਆਂ।

The covenant with mankind is represented by the rainbow and the Ark of Noah represents a period of time, before and after the flood, when there was no distinctly identified chosen people. The calling of Abraham represented a major and significant change in the prophetic relation of God with mankind. The covenant made with Abraham represented a major shift in line of covenant history, and in doing so it typified the major shift from literal to spiritual in the days of Paul, and from time application to no time application in 1844.

ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਵਾਅਦਾ ਇੰਦਰਧਨੁਸ਼ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਨੂਹ ਦਾ ਜਹਾਜ਼ ਇੱਕ ਐਸੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਦੌਰ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ—ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਬਾਅਦ—ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਪਸ਼ਟ ਤੌਰ ਤੇ ਪਛਾਣਿਆ ਗਿਆ ਚੁਣਿਆ ਹੋਇਆ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਬਰਾਹਾਮ ਦੀ ਬੁਲਾਹਟ ਨੇ ਮਨੁੱਖਜਾਤੀ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਅਤੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਬਦਲਾਅ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ। ਅਬਰਾਹਾਮ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਵਾਅਦਾ ਵਾਅਦਾਗਤ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਮੋੜ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਰਾਹੀਂ ਇਸ ਨੇ ਪੌਲੁਸ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਤੋਂ ਆਤਮਿਕ ਵੱਲ, ਅਤੇ 1844 ਵਿੱਚ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਸਮੇਂ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਵੱਲ ਹੋਏ ਉਸ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਦਿੱਤਾ।

The first shift in God’s covenant with mankind was the Garden, and the pronounced change was the restrictions upon the tree of life and it also produced a change of clothing, from spiritual light to literal lambskin. The next major shift in covenant history is the flood, which Noah represents, as did Adam in the first major covenant shift. Then the shift to a chosen people with Abram, that led to Moses, who introduces the prophetic principles that a day represents a year. That principle is valid until 1844, when there was another major covenant shift. At the great epochs of covenant history there is always a major shift in a principle of God’s prophetic Word. That shift during the history of the one hundred and forty-four thousand is that Alpha Omega is the Truth. Alpha and omega is the principle that the end is always illustrated with the beginning in God’s Word. Attached to that principle of alpha and omega, is the threefold structure of the Hebrew word “truth.”

ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਕੀਤੇ ਗਏ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਬਦਲਾਅ ਬਾਗ਼ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਪਸ਼ਟ ਤਬਦੀਲੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਲਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਪਾਬੰਦੀਆਂ ਸਨ; ਅਤੇ ਇਸ ਨੇ ਪਹਿਰਾਵੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਦਲਾਅ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ, ਆਤਮਿਕ ਜੋਤ ਤੋਂ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਮੇਂਡੇ ਦੀ ਖਾਲ ਤੱਕ। ਵਾਅਦਾ-ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਅਗਲਾ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਬਦਲਾਅ ਜਲ-ਪ੍ਰਲਯ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਨੂਹ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਵਾਅਦਾਤਮਕ ਬਦਲਾਅ ਵਿੱਚ ਆਦਮ ਨੇ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਫਿਰ ਅਬਰਾਮ ਦੇ ਨਾਲ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਵੱਲ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ, ਜੋ ਮੂਸਾ ਤੱਕ ਲੈ ਗਿਆ, ਜੋ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਿਧਾਂਤ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਦਿਨ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ 1844 ਤੱਕ ਪ੍ਰਮਾਣਿਕ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵਾਅਦੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ। ਵਾਅਦਾ-ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੁੱਗਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਚਨ ਦੇ ਕਿਸੇ ਸਿਧਾਂਤ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਵਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਬਦਲਾਅ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਅਲਫਾ ਓਮੇਗਾ ਸੱਚਾਈ ਹੈ। ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਉਹ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦੇ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਉਸ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਇਬਰਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਸੱਚਾਈ” ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਸੰਰਚਨਾ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈ।

The major prophetic shift during the history of the remnant is directly represented in each of the major covenant histories, and so too in other lines of truth. The “key” that is laid upon Eliakim in Isaiah 22:22 is the same key given to Peter at Panium in Matthew sixteen. That key is given to the Philadelphian church, and it was William Miller who was given the key that allowed him to connect with the very day for a year principle that had been recorded by Moses during the history of Moses, which typified the history of the Millerites. Miller’s connection with Moses prophecy was represented by Paul’s connection with Abram’s prophecy. And why shouldn’t Miller connect with Moses, Moses salvation in an ark had connected with Noah salvation in an ark in order to tie both covenants together. The shifts of prophetic application that begin in Eden identify that a major revelation of prophetic light is identified in the history of the final covenant people—the one hundred and forty-four thousand. I contend that the major prophetic shift is represented with the seven thunders, which are directly connected with the three periods in Daniel chapter twelve and these are only recognized when applying the principles of alpha and omega upon a line upon line application that stands upon the three-step structure of truth.

ਬਚੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਹੋਣ ਵਾਲਾ ਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਹਰ ਇੱਕ ਮੁੱਖ ਵਾਚਿਕ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦੀਆਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੀ। ਯਸਾਯਾਹ 22:22 ਵਿੱਚ ਏਲਿਆਕੀਮ ਉੱਤੇ ਰੱਖੀ ਗਈ “ਕੁੰਜੀ” ਉਹੀ ਕੁੰਜੀ ਹੈ ਜੋ ਮੱਤੀ ਸੋਲ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਪਾਨੀਅਮ ਵਿਖੇ ਪਤਰਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਫਿਲਾਦੇਲਫੀਆ ਦੀ ਕਲੀਸਿਆ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਉਹ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਿਨ-ਬਰਾਬਰ-ਇੱਕ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜੋ ਮੂਸਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੌਰਾਨ ਮੂਸਾ ਵੱਲੋਂ ਲਿਖਤਬੱਧ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਮੂਸਾ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਰ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਅਬਰਾਮ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਨਾਲ ਪੌਲੁਸ ਦਾ ਸੰਬੰਧ। ਅਤੇ ਮਿਲਰ ਦਾ ਮੂਸਾ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਕਿਉਂ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਮੂਸਾ ਦਾ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਚਾਇਆ ਜਾਣਾ ਨੂਹ ਦੇ ਇੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਬਚਾਏ ਜਾਣ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਤਾਂ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਵਾਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਬੰਨ੍ਹਿਆ ਜਾ ਸਕੇ। ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਉਹ ਪਰਿਵਰਤਨ ਜੋ ਅਦਨ ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਜੋਤ ਦਾ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਅੰਤਿਮ ਵਾਚਿਕ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਪਹਿਚਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਇੱਕ ਸੌ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ। ਮੈਂ ਇਹ ਦਲੀਲ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੁੱਖ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪਰਿਵਰਤਨ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਨਾਲ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰ੍ਹਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਸਮਿਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਕੇਵਲ ਤਦ ਹੀ ਪਛਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਅਲਫ਼ਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਨੂੰ “ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾ” ਵਾਲੀ ਲਾਗੂਕਰਨ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਤਿੰਨ-ਕਦਮੀ ਸੰਰਚਨਾ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ।

In the verses that immediately precede the announcement that “time is no longer,” Christ introduced the seven thunders, which, as with the truths of Daniel twelve—were sealed up. The context for the man in linen holding up both hands in chapter twelve is the unsealing of the book of Daniel, and the context for Christ the Lion in Revelation ten is the sealing up of the seven thunders. Sister White aligns the sealing of the seven thunders with the sealing up of Daniel’s book.

ਉਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ “ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ” ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਮਸੀਹ ਨੇ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਾਂਗ—ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਬਾਰਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਚੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨੇ ਮਨੁੱਖ ਦੁਆਰਾ ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਣ ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਣਮੁਹਰ ਹੋਣ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ, ਸਿੰਘ, ਦਾ ਸੰਦਰਭ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਹੈ। ਸਿਸਟਰ ਵ੍ਹਾਈਟ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਨੂੰ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੀ ਮੁਹਰਬੰਦੀ ਨਾਲ ਸੰਰੇਖਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ।

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਤਦ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਇਹ ਹੁਕਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ: ‘ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦੇ ਜੋ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰੀਆਂ ਹਨ।’ ਇਹ ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ ਜੋ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The seven thunders are defined by Revelation ten and the Spirit of Prophecy and by the history of the Millerites from 1840 through to 1844, which is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand. In the same passage it states, “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. It was not best for the people to know these things, for their faith must necessarily be tested. In the order of God most wonderful and advanced truths would be proclaimed.” The Millerites did not understand that they were to be confronted by two disappointments, for their lack of understanding was designed to test them. The Millerites did not suspect any “advanced truths” which is to say, they did not expect any “major prophetic shifts” in covenant history.

ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਅਤੇ 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਮਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਅੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਹੈ, “ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪ੍ਰਕਾਸ਼, ਜੋ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵਰਣਨ ਸੀ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੁਨੇਹਿਆਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਘਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਨ। ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਣਾ ਉਚਿਤ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦੀ ਅਵਸ਼੍ਯ ਪਰਖ ਹੋਣੀ ਸੀ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅਦਭੁਤ ਅਤੇ ਉੱਨਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਸੀ।” ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦੇ ਸਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਨਿਰਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇਸ ਅਣਸਮਝੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਲਈ ਹੀ ਨਿਯੋਜਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਮਿਲਰਾਈਟ ਕਿਸੇ ਵੀ “ਉੱਨਤ ਸੱਚਾਈਆਂ” ਦਾ ਅਨੁਮਾਨ ਨਹੀਂ ਲਗਾਉਂਦੇ ਸਨ; ਅਰਥਾਤ, ਉਹ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ “ਵੱਡੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਬਦਲਾਅ” ਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਸਨ।

Even though “it was not best for the” Millerite “people to know these things,” the one hundred and forty-four thousand are tested with the same history, but not by innocently misunderstanding the history, but for not understanding a history you are required to know. It is the same test, only reversed. John in Revelation ten, is first and foremost representing the one hundred and forty-four thousand and only secondarily, the Millerite movement of the first and second angels. This is recognized when you see John informed in advance of his eating the little book that it would be sweet and then bitter. It was not best for the Millerites to know what that meant, but John represents a people who know in advance what happens when the Millerites ate the little book.

ਭਾਵੇਂ ਕਿ “ਇਹ Millerite ‘ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ,’” ਤਾਂ ਵੀ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਪਰਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੌਰ ’ਤੇ ਗਲਤ ਸਮਝਣ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਨਾ ਸਮਝਣ ਕਰਕੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਜਾਣਨਾ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਪਰਖ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਉਲਟੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਅਤੇ ਮੁੱਖ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੇਵਲ ਦੂਸਰੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀ Millerite ਲਹਿਰ ਦੀ। ਇਹ ਗੱਲ ਤਦ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਦੇ ਹੋ ਕਿ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਖਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇਗੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਕੌੜੀ। Millerites ਲਈ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਇਸ ਦਾ ਕੀ ਅਰਥ ਸੀ, ਪਰ ਯੂਹੰਨਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਕਿ ਜਦੋਂ Millerites ਨੇ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਖਾਧੀ, ਤਦ ਕੀ ਹੋਇਆ।

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਦੂਤ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਲੈ ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਖਾ ਜਾ; ਅਤੇ ਇਹ ਤੇਰੇ ਪੇਟ ਨੂੰ ਕੌੜਾ ਕਰੇਗੀ, ਪਰ ਤੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਹ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਦੂਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਲਈ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਿਦ ਵਾਂਗ ਮਿੱਠੀ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਿਉਂ ਹੀ ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਖਾਧਾ, ਮੇਰਾ ਪੇਟ ਕੌੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 10:9, 10.

John is told in advance of the bitter-sweet experience of 1840 unto 1844, the history represented in chapter ten. That experience represented so clearly in verses nine and ten is also distinctly identified in verses two through four.

ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਹੀ 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਦੇ ਉਸ ਕੌੜੇ-ਮਿੱਠੇ ਅਨੁਭਵ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦਸਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਅਨੁਭਵ, ਜੋ ਆਯਤਾਂ ਨੌਂ ਅਤੇ ਦਸ ਵਿੱਚ ਇੰਨੀ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਆਯਤਾਂ ਦੋ ਤੋਂ ਚਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਰਵਿਵਾਦ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

> And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth, And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:2–4.

> ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਪੁਸਤਕ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਪੈਰ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਖੱਬਾ ਪੈਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ। ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਸਿੰਘ ਗੱਜਦਾ ਹੈ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਚੁੱਕਿਆ, ਤਾਂ ਸੱਤ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰੀਆਂ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਚਾਰ ਚੁੱਕੀਆਂ, ਮੈਂ ਲਿਖਣ ਹੀ ਲੱਗਾ ਸੀ; ਤਦ ਮੈਂ ਅਕਾਸ਼ ਤੋਂ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਸੀ, “ਜੋ ਕੁਝ ਸੱਤ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਾ ਲਿਖ।” ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ 10:2–4.

The “seven thunders” represent “a delineation of events” that would transpire under the first and second angels, and also “future events which will be disclosed in their order.” The “seven thunders” represent the truth that the history of the Millerites is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand, and the truths which were unsealed at the time of the end in 1798 and onward, represent an unsealing of truth in the latter days of God’s people. Jesus in Revelation ten, aligns with Jesus in Daniel twelve. In both passages the sealing and unsealing of testing truth in the latter days is set forth.

“ਸੱਤ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ” “ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਕ੍ਰਮਵਾਰਤਾ” ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਾਪਰਨੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ “ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਉਹ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ,” ਨੂੰ ਵੀ। “ਸੱਤ ਗੜਗੜਾਹਟਾਂ” ਇਸ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹਨ ਕਿ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚਾਈਆਂ ਜੋ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ 1798 ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਖੋਲ੍ਹੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ, ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਯਿਸੂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਦੋਹਾਂ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਖਣ ਵਾਲੀ ਸੱਚਾਈ ਦੇ ਸੀਲ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਅਤੇ ਖੋਲ੍ਹੇ ਜਾਣ ਦਾ ਵਰਣਨ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।

Some might argue that Jesus is speaking in verse seven, but that Gabriel is speaking to Daniel in verses eleven and twelve, but it can also be understood that Jesus is speaking in all three passages. In either side of the issue, it is the voice of Christ that speaks through Daniel and the three prophetic periods in chapter twelve are the words of Christ, and He sets forth the three periods in the structure of truth. All three periods are sealed up, making them one threefold symbol.

ਕੁਝ ਲੋਕ ਇਹ ਦਲੀਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਇਤ ਸੱਤ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਪਰ ਆਇਤਾਂ ਗਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਨਾਲ ਗਬਰੀਏਲ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਤਥਾਪਿ ਇਹ ਵੀ ਸਮਝਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤਿੰਨਾਂ ਹੀ ਅੰਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਹੀ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਵਾਦ ਦੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਪੱਖ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਦਾਨੀਏਲ ਰਾਹੀਂ ਬੋਲਣ ਵਾਲੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਸੀਹ ਦੀ ਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਾਰ੍ਹਾਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਲ ਮਸੀਹ ਦੇ ਹੀ ਬਚਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਰਚਨਾ ਵਿੱਚ ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਾਲ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤਿੰਨੇ ਕਾਲ ਮੁਹਰਬੰਦ ਕੀਤੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇਹ ਇਕ ਤਿਹਰੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

Verse seven addresses the finishing of the wonders, identifying the final work of Christ in the Most Holy Place as He blots out the sins of, and seals the one hundred and forty-four thousand. The first verse identifies the “wonders” and the last of the three verses also identifies the “wonders” as those who are blessed for waiting and experiencing a first disappointment. The period in the middle identifies the rebellion of mankind during the Sunday law crisis, while also identifying the period that leads to the Sunday law as a period of preparation for the one hundred and forty-four thousand. All the verses are directly identifying “what shall befall” Daniel’s people “in the latter days.” All three verses speak to the theme of the purification of the one hundred and forty-four thousand. The first period aligns with the third period and the middle period represents the rebellion of the entire world as they march to Armageddon.

ਸੱਤਵਾਂ ਪਦ ਅਚੰਭਿਆਂ ਦੀ ਸਮਾਪਤੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਤਿਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਖਰੀ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਪਾਪ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੁਹਰ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ ਪਦ “ਅਚੰਭਿਆਂ” ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖਰੀ ਪਦ ਵੀ “ਅਚੰਭਿਆਂ” ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਅਤੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕਰਨ ਕਰਕੇ ਧੰਨ ਹਨ। ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਸਮਾਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਸੰਕਟ ਦੌਰਾਨ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਵੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਲਈ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਜੋਂ। ਸਾਰੇ ਪਦ ਸਿੱਧੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਉੱਤੇ “ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ” “ਕੀ ਆ ਪਵੇਗਾ।” ਤਿੰਨੋਂ ਪਦ ਇਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਸ਼ੁੱਧੀਕਰਨ ਦੀ ਥੀਮ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲਾ ਸਮਾਂ ਤੀਜੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਸਮਾਂ ਸਾਰੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਰਮਾਗੇਡਨ ਵੱਲ ਕੂਚ ਕਰਦੇ ਹਨ।

If those three periods are also the seven thunders, then the three verses must identify “future events, which will be [disclosed] in their order,” and those “future events” would align with the “delineation of events that transpired under the first and second angels” from 1840 to 1844. There are several truths which this movement has accepted that are distinctly different that the pioneer understanding, yet all those truths agree with the pioneer understanding. There has been a major prophetic shift from the Millerites to now. The day for a year principle is the classic example, but there are others. An example of a major prophetic shift is represented in connection with the seven thunders.

ਜੇ ਉਹ ਤਿੰਨ ਅਵਧੀਆਂ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਹੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਤਿੰਨ ਆਯਤਾਂ ਨੂੰ “ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ [ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ],” ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਉਹ “ਭਵਿੱਖ ਦੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ” 1840 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ “ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਾਪਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਰਣਨ” ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਣਗੀਆਂ। ਇਸ ਅੰਦੋਲਨ ਨੇ ਕਈ ਅਜੇਹੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪਾਇਨੀਅਰ ਸਮਝ ਤੋਂ ਸਪੱਸ਼ਟ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਭਿੰਨ ਹਨ, ਤਥਾਪਿ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪਾਇਨੀਅਰ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹਨ। ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਪਰਿਵਰਤਨ ਆਇਆ ਹੈ। “ਇੱਕ ਦਿਨ ਇਕ ਸਾਲ” ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਇਸ ਦਾ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਉਦਾਹਰਨ ਹੈ, ਪਰ ਹੋਰ ਵੀ ਹਨ। ਅਜਿਹੇ ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਪਰਿਵਰਤਨ ਦਾ ਉਦਾਹਰਨ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

After John was told in the last verse of chapter ten that he must prophesy again, thus emphasizing that the history of chapter ten represented both the movement of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand, he was given a rod to measure the temple, but he was told to leave off the courtyard.

ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਦੀ ਆਖ਼ਰੀ ਆਯਤ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਤੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨੀ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਦੇਂਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ ਮਿੱਲਰਾਈਟਾਂ ਦੀ ਚਲਵਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਤਦ ਉਸ ਨੂੰ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਪਣ ਲਈ ਇੱਕ ਨਾਪਣ ਵਾਲੀ ਛੜੀ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਆਂਗਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਗਿਆ।

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਰਕੰਡਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਜੋ ਡੰਡੇ ਵਰਗਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਦੂਤ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, ਉੱਠ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਵੇਦੀ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਮਾਪ। ਪਰ ਉਹ ਅੰਗਣ ਜੋ ਮੰਦਰ ਦੇ ਬਾਹਰ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾ ਮਾਪ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਉਹ ਬਿਆਲੀ ਮਹੀਨੇ ਤੱਕ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦਣਗੇ। ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 11:1, 2.

When measuring the temple in post-1844, John is told to leave off the Gentiles who are represented as the courtyard. This illustration in 1844 was identifying that God had just chosen a new covenant bride, and a distinction was then made with His bride and the courtyard. Sister White is clear that the courtyard represents the Gentiles and the temple is God’s chosen people, just read the chapter, The Outer Court, in the Desire of Ages.

1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਸਮੇਂ, ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅੰਗਣ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। 1844 ਦੀ ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤਮਕ ਚਿੱਤਰਕਾਰੀ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਹੁਣੇ ਹੀ ਨਵੀਂ ਵਾਚਾ ਦੀ ਇਕ ਦੂਲਹਨ ਚੁਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਤਦ ਉਸ ਦੀ ਦੂਲਹਨ ਅਤੇ ਅੰਗਣ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭੇਦ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਸਪੱਸ਼ਟ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਅੰਗਣ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ; ਕੇਵਲ The Desire of Ages ਵਿੱਚ “The Outer Court” ਅਧਿਆਇ ਪੜ੍ਹੋ।

John is illustrating the Millerites, who had just become God’s chosen people in 1844. A distinction was placed between the Millerites, who had just experienced the bitter-sweet message and the rest of the professed Christian world, represented as Gentiles.

ਯੂਹੰਨਾ ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੋ 1844 ਵਿੱਚ ਹੀ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਪ੍ਰਜਾ ਬਣੇ ਸਨ। ਮਿਲਰਵਾਦੀਆਂ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹੁਣ ਹੀ ਉਸ ਕੌੜੇ-ਮਿੱਠੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦਾ ਅਨੁਭਵ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਸੀਹੀ ਕਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬਾਕੀ ਸੰਸਾਰ, ਜੋ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਵਜੋਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਭੇਦ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ।

The foundation was laid from 1840 until the first disappointment, and the temple was finished during the proclamation of the Midnight Cry. Then came the great disappointment and John is told to rise and measure, but leave off the Gentiles. John is illustrating the opening of the judgment, and for this reason inspiration applies the measuring of John in the verses as the symbol of the investigative judgment. What we have just set forth about John as a symbol of measuring is in agreement with typical Adventist understanding, but in this movement, there was a major shift of understanding the symbol.

ਨੀਂਹ 1840 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਰੱਖੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਦੌਰਾਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਆਈ, ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਉੱਠ ਕੇ ਮਾਪਣ ਲਈ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ। ਯੂਹੰਨਾ ਨਿਆਂ ਦੇ ਖੁਲ੍ਹਣ ਨੂੰ ਦਰਸਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਾਰਣ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਯਤਾਂ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੇ ਮਾਪਣ ਨੂੰ ਜਾਂਚੀ ਨਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਲਾਗੂ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਹੀ ਯੂਹੰਨਾ ਬਾਰੇ ਮਾਪਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਮ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਸਮਝ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਅੰਦੋਲਨ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪ੍ਰਤੀਕ ਦੀ ਸਮਝ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਬਦਲਾਅ ਆਇਆ ਸੀ।

In agreement with Millerite understanding, we came to see that within the history of the Millerites as represented by John in chapter ten, was also a prediction of a parallel movement that would become the one hundred and forty-four thousand. We recognized if you took the measurements of the Millerite history, and left off the time of the Gentiles, you could see the very temple John was measuring.

ਮਿਲਰਾਈਟ ਸਮਝ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੇਖਣ ਲਈ ਆਏ ਕਿ ਅਧਿਆਇ ਦਸ ਵਿੱਚ ਯੂਹੰਨਾ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਇੱਕ ਸਮਾਂਤਰ ਆੰਦੋਲਨ ਦੀ ਵੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਗੇ ਚੱਲ ਕੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਬਣਨਾ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮਾਪ ਲਵੋ ਅਤੇ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਛੱਡ ਦਿਓ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਓਹੀ ਮੰਦਰ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਸੀ ਜਿਸ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਮਾਪ ਰਿਹਾ ਸੀ।

We came to see one 2520-year time prophecy ending in 1798 and the other in 1844, thus revealing a forty-six-year period that Christ built the Millerite temple. John identified the courtyard as Gentiles and there is a prophetic “times of the Gentiles.”

ਅਸੀਂ ਇਹ ਵੇਖਣ ਆਏ ਕਿ 2520 ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਸਮੇਂ-ਸਬੰਧੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਦੂਜੀ 1844 ਵਿੱਚ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤਰਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੇ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਦਾ ਨਿਰਮਾਣ ਕੀਤਾ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਬਾਹਰੀ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ “ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ” ਨਾਮ ਦੀ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਅਵਧੀ ਹੈ।

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> ਅਤੇ ਉਹ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਧਾਰ ਨਾਲ ਡਿਗਣਗੇ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੌਮਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦੀ ਬਣਾਕੇ ਲੈ ਜਾਏ ਜਾਣਗੇ; ਅਤੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਰੌਂਦਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਹੇਗਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਲੂਕਾ 21:24.

The “times” of the Gentiles is plural, and represent the two periods that both literal and spiritual Israel was trampled down. The last of the two trampling downs of paganism followed by papalism, ended in 1798. In spite of what may be claimed, the “times of the Gentiles” ended in 1798, with the arrival of the first angel. John was to start measuring in 1798, and nothing before. He was placed in the history of 1844, so to leave off the period that ended in 1798, was to leave off the courtyard, and in so doing you reveal the forty-six years when the Millerite temple was raised up by the Messenger of the Covenant. Many associated truths are derived from this application, but I am simply using this as an example of light which is different than pioneer understanding, but it is light that does not contradict the original truths, but no longer applies time.

ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ “ਸਮੇਂ” ਬਹੁਵਚਨ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਸ਼ਾਬਦਿਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਇਸਰਾਏਲ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਰੌਂਦੇ ਗਏ। ਪੈਗਾਨੀਪਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੁਆਰਾ ਹੋਏ ਇਹਨਾਂ ਦੋ ਰੌਂਦਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਆਖਰੀ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ। ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਦਾਅਵਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, “ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ” 1798 ਵਿੱਚ, ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ, ਖਤਮ ਹੋ ਗਏ। ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਮਾਪਣਾ 1798 ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ। ਉਹ 1844 ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਇਸ ਲਈ ਜੋ ਅਵਧੀ 1798 ਵਿੱਚ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ, ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਦੂਤ ਦੁਆਰਾ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਅਨੇਕ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਕੇਵਲ ਉਸ ਰੌਸ਼ਨੀ ਦੇ ਇੱਕ ਉਦਾਹਰਨ ਵਜੋਂ ਵਰਤ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਜੋ ਅਗਵਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਤੋਂ ਵੱਖਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਇਹ ਐਸੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਹੈ ਜੋ ਮੂਲ ਸੱਚਾਈਆਂ ਦਾ ਖੰਡਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਇਹ ਹੁਣ ਸਮੇਂ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।

That particular truth was recognized before 9/11, but was really established deeply post-9/11. The truth of John measuring the temple cannot be separated from the seven thunders, for it is the very same passage. There is a truth about the application of the seven thunders that was sealed up until the period where the “wonders” of Daniel chapter twelve are accomplished. The application of the “seven thunders” that was unsealed post-July 2023 aligns perfectly, or should I say it complements the three verses of Daniel twelve in a profound way.

ਉਹ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੱਚਾਈ 9/11 ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਛਾਣੀ ਗਈ ਸੀ, ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ 9/11 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਡੂੰਘਾਈ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ। ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਯੂਹੰਨਾ ਵੱਲੋਂ ਮਾਪੇ ਜਾਣ ਦੀ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਓਹੀ ਇੱਕ ਹੀ ਅੰਸ਼ ਹੈ। ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਸੱਚਾਈ ਸੀ ਜੋ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੁਹਰਬੰਦ ਰਹੀ ਜਦ ਤੱਕ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਦੇ “ਅਚਰਜ-ਕਰਤੱਬ” ਪੂਰੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। “ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ” ਦੀ ਲਾਗੂਤਾ, ਜੋ July 2023 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਮੁਹਰ-ਖੋਲ੍ਹੀ ਗਈ, ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਆਇਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਰ ਵਿੱਚ ਹੈ—ਜਾਂ ਮੈਂ ਇਹ ਕਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਇਕ ਡੂੰਘੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੂਰਕ ਹੈ।

Sister White employs the word complement, not the word compliment to describe the relation of the books of Daniel and Revelation. Complement, which means “to bring to perfection,” is what the two prophetic books do for one another. The seven thunders, when unsealed in Daniel chapter twelve post-July 2023, bring the message therein to perfection. What opens up the seven thunders is the principle of alpha and omega in conjunction with the structure of truth.

ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਦਾਨੀਏਲ ਅਤੇ ਪਰਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਪੁਸਤਕਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਲਈ compliment ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ complement ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਦੀ ਹੈ। Complement, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਲਿਆਉਣਾ,” ਇਹੀ ਉਹ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਦੋਨੋਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪੁਸਤਕਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਲਈ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੁਲਾਈ 2023 ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜਦੋਂ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਦੀ ਮੋਹਰ ਖੁਲ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸੰਪੂਰਨਤਾ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਚੀਜ਼ ਸੱਤ ਗੱਜਣਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਹੈ।

The “times” of the Gentiles was fulfilled in 1798, and represents two periods’ of 1260 years when paganism and then papalism trampled down the sanctuary and the host. When measuring the temple, we are to leave off the courtyard, and the courtyard stretches to 1798, but post-1844, time is no longer. Today the 1260 years simply represent a period of time that identifies the distinction between the temple and the courtyard. For this reason, from July 18, 2020 unto July of 2023 the trampling down was accomplished. To measure the temple today, in conjunction with the seven thunders that represent a delineation of events that transpired under the first and second angels’ messages, is the work assigned to John. “Our great work” is to “combine” the messages of the three angels, thus identifying a prophetic work that had not been done in prior covenant history, and is very rarely done even now. When we leave off the courtyard representing the times of the Gentiles, we are leaving off the 1260 years of papal persecution that ended at the time of the end in 1798.

ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ “ਸਮੇਂ” 1798 ਵਿੱਚ ਪੂਰੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇਹ 1260 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਦੋ ਅਰਸਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੌਰਾਨ ਪਹਿਲਾਂ ਬੁਤਪਰਸਤੀ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪਾਪਾਈ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਅਤੇ ਸੈਨ ਨੂੰ ਰੌੰਦਿਆ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਪਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਬਾਹਰੀ ਅੰਗਣ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਅੰਗਣ 1798 ਤੱਕ ਫੈਲਦਾ ਹੈ, ਪਰ 1844 ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਮਾਂ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਅੱਜ 1260 ਸਾਲ ਕੇਵਲ ਸਮੇਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਅੰਗਣ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਭੇਦ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਾਰਨ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਤੋਂ ਜੁਲਾਈ 2023 ਤੱਕ ਰੌੰਦਿਆ ਜਾਣਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਅੱਜ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮਾਪਣਾ, ਸੱਤ ਗੱਜਨਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ—ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾਂਕਿਤ ਲੜੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਅਧੀਨ ਵਾਪਰੀਆਂ—ਯੂਹੰਨਾ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਗਿਆ ਕੰਮ ਹੈ। “ਸਾਡਾ ਮਹਾਨ ਕੰਮ” ਤਿੰਨ ਦੂਤਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਨੂੰ “ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ” ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕਾਰੀ ਕੰਮ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਅਦੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਵੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲੇ ਤੌਰ ਤੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਗੈਰ-ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਸਮਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਅੰਗਣ ਛੱਡ ਦੇਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਪਾਈ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਉਹ 1260 ਸਾਲ ਛੱਡ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਾਂ ਜੋ 1798 ਵਿੱਚ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ ਸਨ।

The temple that was erected over forty-six years in Millerite history identifies a temple that is erected from July of 2023, until just before the Sunday law. That history is the period of the seven thunders “future events,” that “will be”, not might be, “disclosed in their order.”

ਉਹ ਮੰਦਰ ਜੋ ਮਿਲਰਾਈਟ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਜੁਲਾਈ 2023 ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਤੱਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸੱਤ ਗਰਜਾਂ ਦੇ “ਭਵਿੱਖ ਦੇ ਘਟਨਾਵਾਂ” ਦਾ ਸਮਾਂ ਹੈ, ਜੋ “ਆਪਣੇ ਕ੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ”—ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣ, ਸਗੋਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।

When we combine the history of the first angel, with that of the second, we find the history begins with an alpha disappointment and ends with an omega disappointment. When we align the prophetic waymarks in the history of the first angel from 1840 unto April 19, 1844, with the waymarks of the second angel who arrived at that time and continued until the arrival of the third on October 22, 1844—we have two periods that both begin and end with the arrival of an angel. The history of the first unto the second illustrates the history of the second to the third.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨਾਲ ਜੋੜਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਉਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਇੱਕ ਅਲਫਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ 1840 ਤੋਂ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ, 1844 ਤੱਕ ਪਹਿਲੇ ਦੂਤ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਏ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ, ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੇ ਆਉਣ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਿਹਾ, ਇੱਕ ਸੀਧ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ—ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੋ ਅਵਧੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਇੱਕ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਨਾਲ ਹੀ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਤੋਂ ਦੂਜੇ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਤੀਜੇ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ।

A prophetic witness that this is a valid application is found in the alpha and omega of the application. Two parallel lines applied together and the beginning and the ending of both lines identifies the arrival of an angel. Then when they are combined line upon line together into one line, the beginning marks the first disappointment and the ending marks the great disappointment. A further proof is found in the principles of alpha and omega that identifies the end as greater than the beginning. An alpha disappointment that ends with the great omega disappointment identifies the lesser and greater element of alpha and omega.

ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸਾਕਸ਼ੀ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਯਥਾਰਥ ਲਾਗੂਕਰਨ ਹੈ, ਇਸ ਲਾਗੂਕਰਨ ਦੇ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਸਮਾਂਤਰ ਰੇਖਾਵਾਂ ਜਦੋਂ ਇਕੱਠੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਦੋਹਾਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਅਤੇ ਅੰਤ ਇੱਕ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾ ਇਕੱਠੇ ਕਰਕੇ ਇੱਕ ਹੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਜੋੜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਅੰਤ ਮਹਾਨ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਬੂਤ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸਿਧਾਂਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅੰਤ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਹੋਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਇੱਕ ਅਲਫਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਓਮੇਗਾ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਦੇ ਛੋਟੇ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਤੱਤ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ।

When we begin at April 19, 1844, (the arrival of the second angel that leads to the arrival of the third on October 22, 1844); and we then also begin the second line on August 11, 1840, which ends at April 19, 1844, we find the disappointment of April 19, 1844 is both the alpha and omega of the prophetic line which is produced by combining the prophetic line of the first and second angels.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ 1844 ਤੋਂ ਆਰੰਭ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, (ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਤੋਂ, ਜੋ 22 ਅਕਤੂਬਰ 1844 ਨੂੰ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਆਗਮਨ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ); ਅਤੇ ਫਿਰ ਅਸੀਂ 11 ਅਗਸਤ 1840 ਤੋਂ ਦੂਜੀ ਰੇਖਾ ਵੀ ਆਰੰਭ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਜੋ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ 1844 ’ਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਪਾਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ 19 ਅਪ੍ਰੈਲ 1844 ਦੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਉਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਦਾ ਅਲਫਾ ਵੀ ਹੈ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਵੀ, ਜੋ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤਾਂ ਦੀਆਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜੋੜ ਕੇ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

At the end of the period, you have the third angel arriving along with the second angel, thus typifying 9/11, and the two voices of the mighty angel of Revelation chapter eighteen. The two voices are both the second and third angel’s messages, and those two angels touched each other on October 22, 1844, and they meet again when the two histories are brought together line upon line. Brought together in this fashion they represent the history of the first disappointment unto the great disappointment, and the waymark in the middle of that history in the time of the Millerites was the Exeter camp meeting where two classes of worshippers were manifested, representing the rebellion of the foolish virgins in the parable, and identifying the middle waymark as rebellion.

ਅਵਧੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਤੀਜਾ ਦੂਤ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਨਾਲ ਆ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ 9/11 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਬਣਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਅਧਿਆਇ ਅਠਾਰਾਂ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੂਤ ਦੀਆਂ ਦੋ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਦੂਜੇ ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਹੀ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਦੂਤ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਛੂਹਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਇਹ ਦੋ ਇਤਿਹਾਸ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਮੁੜ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣ ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮਿਲਰਾਈਟਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਐਕਸੀਟਰ ਕੈਂਪ ਮੀਟਿੰਗ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਪਾਸਕਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋ ਸ਼੍ਰੇਣੀਆਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈਆਂ, ਜੋ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟਾਂਤ ਵਿੱਚ ਮੂਰਖ ਕੁਆਰੀਆਂ ਦੇ ਬਗਾਵਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੱਧਲੇ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਨੂੰ ਬਗਾਵਤ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੀਆਂ ਹਨ।

The seven thunders represent the history of the first and second angel’s messages combined line upon line, which then identifies a history from the first disappointment to the great disappointment in the history of the one-hundred and forty-four thousand. The understanding of what that history represents prophetically aligns identically with the message represented in Daniel twelve as being sealed up until the time of the end.

ਸੱਤ ਗੱਜਣੀਆਂ ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ, ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ, ਇਕੱਠੇ ਮਿਲਾ ਕੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਫਿਰ ਇੱਕ ਅਜਿਹੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪਹਿਲੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁੰਮਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਵੱਡੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਤੱਕ ਫੈਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀ ਅਰਥ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸਮਝ ਦਾਨੀਏਲ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਬਿਲਕੁਲ ਇੱਕਸਾਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੋਹਰਬੰਦ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਸੀ।

We will continue this study in the next article, but I will leave the portion of Daniels last vision which only addresses Daniel’s illustration of God’s people in the latter days. Note in the context of the rule of first mention, that in verse one Daniel is in a class who understands the vision. The first thing mentioned in the vision is an illustration of Daniel as the wise who understand, and the last nine verses are all about the wise who understand on the twenty-second day.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ, ਪਰ ਮੈਂ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਆਖਰੀ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਇੱਥੇ ਛੱਡਦਾ ਹਾਂ ਜੋ ਕੇਵਲ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਬਾਰੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਚਿੱਤਰਾਤਮਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨੂੰ ਹੀ ਸੰਬੋਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਉਲਲੇਖ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ ਧਿਆਨ ਕਰੋ ਕਿ ਪਦ ਇੱਕ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਵਿੱਚ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ। ਦਰਸ਼ਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਉਲਲੇਖ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਇੱਕ ਚਿੱਤਰਾਤਮਕ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਹੈ, ਉਸ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਵਜੋਂ ਜੋ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਨੌਂ ਪਦ ਸਾਰੇ ਹੀ ਉਸ ਬਾਈਂਵੇਂ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਉਹਨਾਂ ਬੁੱਧਿਮਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਹਨ ਜੋ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

> In the third year of Cyrus king of Persia a thing was revealed unto Daniel, whose name was called Belteshazzar; and the thing was true, but the time appointed was long: and he understood the thing, and had understanding of the vision.

> ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੁਰੁਸ਼ ਦੇ ਤੀਜੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਦਾਨੀਏਲ ਉੱਤੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਬੇਲਤੇਸ਼ੱਸਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਇੱਕ ਗੱਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਸੱਚੀ ਸੀ, ਪਰ ਨਿਯਤ ਸਮਾਂ ਲੰਮਾ ਸੀ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਸਮਝ ਆ ਗਈ।

> In those days I Daniel was mourning three full weeks. I ate no pleasant bread, neither came flesh nor wine in my mouth, neither did I anoint myself at all, till three whole weeks were fulfilled. And in the four and twentieth day of the first month, as I was by the side of the great river, which is Hiddekel; Then I lifted up mine eyes, and looked, and behold

> ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਦਾਨੀਏਲ ਤਿੰਨ ਪੂਰੇ ਹਫ਼ਤੇ ਸੋਗ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਰੁਚਿਕਰ ਰੋਟੀ ਨਾ ਖਾਧੀ, ਨਾ ਹੀ ਮਾਸ ਜਾਂ ਦਾਖਰਸ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ, ਜਦ ਤੱਕ ਤਿੰਨ ਪੂਰੇ ਹਫ਼ਤੇ ਪੂਰੇ ਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੌਵੀਹਵੇਂ ਦਿਨ, ਜਦ ਮੈਂ ਮਹਾਨ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਸੀ, ਜੋ ਹਿੱਦੇਕੇਲ ਹੈ; ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕੀਆਂ ਅਤੇ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਖੋ

> a certain man clothed in linen, whose loins were girded with fine gold of Uphaz: His body also was like the beryl, and his face as the appearance of lightning, and his eyes as lamps of fire, and his arms and his feet like in colour to polished brass, and the voice of his words like the voice of a multitude.

> ਸੂਤ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਉਫਾਜ਼ ਦੇ ਖ਼ਾਲਿਸ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਬੱਧੀ ਹੋਈ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਬੇਰਿਲ ਵਾਂਗ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਬਿਜਲੀ ਦੀ ਦਿਖਾਵਟ ਵਰਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅੱਗ ਦੇ ਦੀਵਿਆਂ ਵਰਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਮੰਜੇ ਹੋਏ ਪਿੱਤਲ ਦੇ ਰੰਗ ਵਰਗੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਭੀੜ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਰਗੀ ਸੀ।

> And I Daniel alone saw the vision: for the men that were with me saw not the vision; but a great quaking fell upon them, so that they fled to hide themselves. Therefore I was left alone, and saw this great vision, and there remained no strength in me: for my comeliness was turned in me into corruption, and I retained no strength.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ ਹੀ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ; ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਹ ਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ; ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕੰਬਣਾ ਆ ਪਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਭੱਜ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਲੁਕਾਉਣ ਲੱਗੇ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਰਹਿ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਮਹਾਨ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾ ਰਹੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਮੇਰੀ ਸੋਭਾ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਵਿਗਾੜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾ ਰਹੀ।

> Yet heard I the voice of his words: and when I heard the voice of his words, then was I in a deep sleep on my face, and my face toward the ground. And, behold, an hand touched me, which set me upon my knees and upon the palms of my hands. And he said unto me,

> ਤਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ; ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਉਸ ਦੇ ਬਚਨਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਮੂੰਹ ਦੇ ਬਲ ਗਹਿਰੀ ਨੀਂਦ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਮੂੰਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਸੀ। ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਇੱਕ ਹੱਥ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੇ ਘੁੱਟਣਾਂ ਉੱਤੇ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀਆਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਉੱਤੇ ਖੜਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ,

> O Daniel, a man greatly beloved, understand the words that I speak unto thee, and stand upright: for unto thee am I now sent.

> ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਪ੍ਰਿਯ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਬਚਨ ਸਮਝ ਜੋ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ, ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਜਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।

> And when he had spoken this word unto me, I stood trembling. Then said he unto me,

> ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਬਚਨ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੰਬਦਾ ਹੋਇਆ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕਿਹਾ,

> Fear not, Daniel: for from the first day that thou didst set thine heart to understand, and to chasten thyself before thy God, thy words were heard, and I am come for thy words. But the prince of the kingdom of Persia withstood me one and twenty days: but, lo, Michael, one of the chief princes, came to help me; and I remained there with the kings of Persia.

> ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਡਰ ਨਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੂੰ ਸਮਝ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣਾ ਮਨ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦਬਾਇਆ, ਉਸੇ ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਬਚਨ ਸੁਣੇ ਗਏ ਸਨ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਬਚਨਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਪਰ ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਇਕੀ ਦਿਨ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ; ਪਰ ਵੇਖ, ਮੀਕਾਏਲ, ਜੋ ਮੁੱਖ ਸਰਦਾਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਆਇਆ; ਅਤੇ ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਫ਼ਾਰਸ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਕੋਲ ਹੀ ਰਿਹਾ।

> Now I am come to make thee understand what shall befall thy people in the latter days: for yet the vision is for many days.

> ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਉਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ ਕਿ ਅੰਤ ਦੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਕੀ ਬੀਤੇਗੀ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਦਰਸ਼ਨ ਅਜੇ ਬਹੁਤ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਹੈ।

> And when he had spoken such words unto me, I set my face toward the ground, and I became dumb. And, behold, one like the similitude of the sons of men touched my lips: then I opened my mouth, and spake, and said unto him that stood before me,

> ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਐਹੋ ਜਿਹੇ ਬਚਨ ਕਹੇ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਧਰਤੀ ਵੱਲ ਕਰ ਲਿਆ ਅਤੇ ਗੂੰਗਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਵੇਖੋ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸਮਾਨਤਾ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਮੇਰੇ ਹੋਠਾਂ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ; ਤਦ ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਅਤੇ ਬੋਲਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜੋ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਆਖਿਆ,

> O my lord, by the vision my sorrows are turned upon me, and I have retained no strength. For how can the servant of this my lord talk with this my lord?

> ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਸ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਕੇ ਮੇਰੇ ਦੁੱਖ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆ ਪਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਰਹੀ। ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦਾਸ ਇਸ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਗੱਲ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ?

> for as for me, straightway there remained no strength in me, neither is there breath left in me. Then there came again and touched me one like the appearance of a man, and he strengthened me, And said,

> ਕਿਉਂਕਿ ਜਿੱਥੋਂ ਤੱਕ ਮੇਰਾ ਸੰਬੰਧ ਹੈ, ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਤਾਕਤ ਨਾ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਬਾਕੀ ਰਿਹਾ। ਫਿਰ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਸਰੂਪ ਵਰਗਾ ਇੱਕ ਜਣੇ ਨੇ ਮੁੜ ਆ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਛੂਹਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਬਲ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਕਿਹਾ,

> O man greatly beloved, fear not: peace be unto thee, be strong, yea, be strong. And when he had spoken unto me, I was strengthened, and said, Let my lord speak; for thou hast strengthened me. …

> ਹੇ ਅਤਿ ਪ੍ਰਿਯ ਮਨੁੱਖ, ਭੈ ਨਾ ਕਰ; ਤੈਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਹੋਵੇ; ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ, ਹਾਂ, ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਹੋ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਮੈਂ ਬਲਵਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, ਮੇਰਾ ਪ੍ਰਭੂ ਬੋਲੇ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਲ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। …

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.

> ਪਰ ਤੂੰ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਬੰਦ ਰੱਖ ਅਤੇ ਇਸ ਪੁਸਤਕ ਨੂੰ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਮੋਹਰਬੰਦ ਕਰ ਦੇ; ਬਹੁਤੇ ਇੱਧਰ-ਉੱਧਰ ਦੌੜਦੇ ਫਿਰਣਗੇ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਧੇਗਾ।

> Then I Daniel looked, and, behold, there stood other two, the one on this side of the bank of the river, and the other on that side of the bank of the river. And one said to the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, How long shall it be to the end of these wonders?

> ਤਦ ਮੈਂ, ਦਾਨੀਏਲ ਨੇ, ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਦੇਖੋ, ਹੋਰ ਦੋ ਖੜੇ ਸਨ—ਇੱਕ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਇਸ ਪਾਸੇ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਦੇ ਉਸ ਪਾਸੇ। ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਤ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੀ, ਕਿਹਾ, ਇਹ ਅਚਰਜਕਾਰੀ ਗੱਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਕਿੰਨਾ ਸਮਾਂ ਹੋਵੇਗਾ?

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished.

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ ਜੋ ਮਿਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਦਰਿਆ ਦੇ ਪਾਣੀਆਂ ਉੱਤੇ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਖੱਬਾ ਹੱਥ ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਉੱਪਰ ਚੁੱਕਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਸੌਂਹ ਖਾਧੀ ਜੋ ਸਦਾ ਜੀਊਂਦਾ ਹੈ, ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਸਮਿਆਂ ਅਤੇ ਅੱਧੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਹੋਵੇਗਾ; ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਕਰ ਦੇਣ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕੇਗਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣਗੀਆਂ।

> And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things?

> ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਮੈਂ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ; ਤਦ ਮੈਂ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਮੇਰੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ?

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand.

> ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, ਹੇ ਦਾਨੀਏਲ, ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਚੱਲਿਆ ਜਾ; ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬਚਨ ਅੰਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਬੰਦ ਅਤੇ ਮੁਹਰਬੰਦ ਰਹਿਣਗੇ। ਬਹੁਤੇ ਸ਼ੁੱਧ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਜਾਣਗੇ; ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਦੁਸ਼ਟਤਾ ਹੀ ਕਰਦੇ ਰਹਿਣਗੇ; ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਮਝੇਗਾ; ਪਰ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਸਮਝਣਗੇ।

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days.

> ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਜਦੋਂ ਨਿੱਤ ਦਾ ਬਲਿਦਾਨ ਹਟਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਜਾੜ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਘਿਨੌਣੀ ਵਸਤੂ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਨੱਬੇ ਦਿਨ ਹੋਣਗੇ।

> Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days.

> ਧੰਨ ਹੈ ਉਹ ਜਿਹੜਾ ਉਡੀਕ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਕ ਹਜ਼ਾਰ ਤਿੰਨ ਸੌ ਪੰਜ ਅਤੇ ਤੀਹ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 10:1–18; 12:4–13.

> ਪਰ ਤੂੰ ਅੰਤ ਤਕ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੇ ਜਾਂਦਾ ਰਹੁ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਵਿਸਰਾਮ ਪਾਏਂਗਾ, ਅਤੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਵੇਂਗਾ। ਦਾਨੀਏਲ 10:1–18; 12:4–13.

Back to Articles