Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Forty-One

ਯੋਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਲਾਓਦੀਕੇਈ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੀ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ - ਨੰਬਰ ਇਕਤਾਲੀਹ

Number Forty-One

ਨੰਬਰ ਇਕਤਾਲੀਹ

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2026

Formats

PDF
Word

Leviticus twenty-three presents the spring and the fall feasts, and the representation of the feasts is divinely profound in the structure, and in the perfect alignment of the beginning and ending structures, within the overall structure. The spring feasts and fall feasts align with one another. The chapter bears witness of Palmoni, the wonderful numberer over and over again. The chapter soundly and marvelously connects with the latter-day message of the one hundred and forty-four thousand.

ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਤੇਈਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਤਾ ਉਸ ਦੀ ਬਣਤਰ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸਮੁੱਚੀ ਬਣਤਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਰੰਭਕ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਬਣਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਪੂਰਨ ਸਹਿ-ਸੰਰੇਖਣ ਵਿੱਚ, ਦਿਵਯ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਅਤਿ ਗਹਿਰੀ ਹੈ। ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਰੇਖਿਤ ਹਨ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਪਲਮੋਨੀ, ਉਸ ਅਦਭੁੱਤ ਗਿਣਨਹਾਰ, ਦੀ ਵਾਰੰਵਾਰ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਧਿਆਇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਦ੍ਰਿੜਤਾ ਅਤੇ ਅਦਭੁੱਤਤਾ ਨਾਲ ਜੁੜਦਾ ਹੈ।

The number “23” represents the atonement, which is the combination of Divinity and humanity. The name Leviticus represents the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, for all the prophets speak of the latter days, and the priests of the latter days are those who Peter identifies as a holy priesthood. Peter’s holy priesthood is the wise who understand the increase of knowledge that produces the message of the Midnight Cry. The foolish, or wicked as Daniel identifies them, reject the increase of knowledge, and Hosea informs us that for this reason they are rejected as priests.

ਸੰਖਿਆ “23” ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦੀ ਹੈ। “Leviticus” ਨਾਮ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੇ ਯਾਜਕਪਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਾਰੇ ਨਬੀ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਬਾਰੇ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਯਾਜਕ ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਪਤਰਸ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਜਕਪਣ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਪਤਰਸ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਯਾਜਕਪਣ ਉਹ ਬੁੱਧਿਮਾਨ ਹਨ ਜੋ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਦੀ ਪੁਕਾਰ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੂਰਖ, ਜਾਂ ਦੁਸਟ ਜਿਵੇਂ ਦਾਨੀਏਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੋਸ਼ੇਆ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸੇ ਕਾਰਣ ਉਹ ਯਾਜਕਾਂ ਵਜੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।

> My people are destroyed for lack of knowledge: because thou hast rejected knowledge, I will also reject thee, that thou shalt be no priest to me: seeing thou hast forgotten the law of thy God, I will also forget thy children. As they were increased, so they sinned against me: therefore will I change their glory into shame. Hosea 4:6, 7.

> ਮੇਰੇ ਲੋਕ ਗਿਆਨ ਦੀ ਘਾਟ ਕਾਰਨ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਗਿਆਨ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰਾਂਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਲਈ ਯਾਜਕ ਨਾ ਰਹੇ; ਅਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ ਹੈਂ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਵੀ ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਤਿਵੇਂ ਤਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਪਾਪ ਕੀਤਾ; ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨੂੰ ਲਾਜ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦੇਵਾਂਗਾ। ਹੋਸ਼ੇਆ 4:6, 7.

The drunkards of Ephraim, who Isaiah also calls the “crown of glory” have their glory turned into “shame.” Hosea specifically identifies that those who reject the increase of knowledge of the latter days are the Laodicean Seventh-day Adventist church, for he recorded, “My people.” His people will be rejected as priests, and it happens in the final and fourth generation, for He is to forget their children, and children represent the last generation.

ਇਫ਼ਰਾਈਮ ਦੇ ਮਤਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਯਸ਼ਾਇਆ “ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਮੁਕੁਟ” ਵੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ “ਲਾਜ” ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹੋਸ਼ੇਆ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਵਾਧੇ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਲਾਓਦੀਕੀਆ ਦੀ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਐਡਵੈਂਟਿਸਟ ਕਲੀਸਿਆ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, “ਮੇਰੇ ਲੋਕ।” ਉਸ ਦੇ ਲੋਕ ਯਾਜਕਾਂ ਵਜੋਂ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਅੰਤਿਮ ਅਤੇ ਚੌਥੀ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਅੰਤਿਮ ਪੀੜ੍ਹੀ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦੇ ਹਨ।

## At—one—ment

ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ

The title of “Leviticus 23,” means “the atonement of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.” This truth can be deduced with simply the name of the book in connection with the chapter number. The atonement, which Leviticus twenty-three addresses means “at-one-ment,” and is identifying the combination of Divinity and humanity. That combination is represented with a multitude of symbols in God’s Word, one of which is that the human temple is to be combined with the Divine temple.

“ਲੇਵੀਆਂ 23” ਦਾ ਸਿਰਲੇਖ ਇਹ ਅਰਥ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, “ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਦੀ ਪੁਰੋਹਿਤਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ।” ਇਹ ਸੱਚਾਈ ਕੇਵਲ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਨਾਮ ਨੂੰ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਅੰਕ ਨਾਲ ਜੋੜ ਕੇ ਨਿਰਣਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੀ ਚਰਚਾ ਲੇਵੀਆਂ ਤੇਈਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਇੱਕਤਾ-ਸਥਾਪਨਾ,” ਅਤੇ ਇਹ ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਸੰਯੋਗ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕਾਂ ਪ੍ਰਤੀਕਾਂ ਰਾਹੀਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਵ੍ਯ ਮੰਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਜਾਣਾ ਹੈ।

The human temple has a framework of “23” male and “23” female chromosomes. Peter identifies that the priesthood of the one hundred and forty-four thousand are a “spiritual house.” Those chromosomes join together as does a man and woman, and what God has joined together, let no man put asunder. The marriage is another symbol of the at-one-ment. Leviticus “23” means the combination of the temple of the Heavenly High Priest, with the temple of the priests who are the one hundred and forty-four thousand.

ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਰਚਨਾ “23” ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ “23” ਇਸਤਰੀ ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮਾਂ ਦੇ ਢਾਂਚੇ ਉੱਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਪਤਰਸ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਯਾਜਕਾਈ ਇੱਕ “ਆਤਮਿਕ ਘਰ” ਹੈ। ਉਹ ਕ੍ਰੋਮੋਸੋਮ ਠੀਕ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੇ ਜੁੜਦੇ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਇੱਕ ਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਇੱਕ ਇਸਤਰੀ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਜੋੜਿਆ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਵੱਖ ਨਾ ਕਰੇ। ਵਿਆਹ ਵੀ ਏਕਤਾ-ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “23” ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਆਕਾਸ਼ੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਦੇ ਮੰਦਰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਯਾਜਕਾਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਦਾ ਸੰਯੋਗ, ਜੋ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਹਨ।

## Twenty-two Verses

ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ

The spring feasts in Leviticus twenty-three are represented in the first twenty-two verses of the chapter, and the fall feasts are represented in the last twenty-two verses of the chapter. The last verse is verse forty-four, a symbol of 1844, when the antitypical Day of Atonement began on the tenth day of the seventh month, in fulfillment of Leviticus twenty-three. Chapter twenty-three is divided into two periods of twenty-two verses, both twenty-two verse periods are logically connected by being feasts, but also logically separated by Christ’s courtyard and holy place ministry, represented by the springtime and His Most Holy Place ministry represented by the fall.

ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੇ ਬਸੰਤਕਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀਆਂ ਬਾਈਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਤਝੜਕਾਲੀ ਤਿਉਹਾਰ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਆਖ਼ਰੀਆਂ ਬਾਈਂ ਆਇਤਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਹਨ। ਆਖ਼ਰੀ ਆਇਤ ਚੁਤਾਲੀਹਵੀਂ ਆਇਤ ਹੈ, ਜੋ 1844 ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਲੇਵੀਆਂ ਤੇਈਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਪ੍ਰਤਿਰੂਪ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ। ਤੇਈਂਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਬਾਈਂ-ਬਾਈਂ ਆਇਤਾਂ ਦੇ ਦੋ ਅਰਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਦੋਵੇਂ ਬਾਈਂ-ਆਇਤੀ ਅਰਸੇ ਤਿਉਹਾਰ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਤਾਰਕਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਪਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਸੀਹ ਦੀ ਅੰਗਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ, ਜੋ ਬਸੰਤਕਾਲ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੀ ਸੇਵਕਾਈ, ਜੋ ਪਤਝੜ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਹੈ, ਦੇ ਕਾਰਨ ਤਾਰਕਿਕ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਵੀ ਹਨ।

## 22

੨੨

Both the spring and fall feasts are represented by twenty-two verses, and the verses align with the witness of the Hebrew alphabet, which consists of “22” letters. “22” is a tithe of “220,” which is a symbol of the combination of Divinity and humanity. “220” represents the starting of both the 2,520 years of the scattering of Judah, and the 2,300 years until the Day of Atonement. The starting point of the 2,520 was 677 BC and the starting point for the 2,300 was 457 BC, thus identifying two hundred and twenty years as the link between the prophecy of the trampling down of God’s host and the prophecy of the trampling down of God’s sanctuary. Both those prophecies ended at the antitypical Day of Atonements’ arrival on October 22, 1844.

ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਤਿਉਹਾਰੀ ਪ੍ਰਥਾਵਾਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਯਤਾਂ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ “22” ਅੱਖਰ ਹਨ। “22”, “220” ਦਾ ਦਸਵੰਧ ਹੈ, ਅਤੇ “220” ਦਿਵ੍ਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ। “220” ਯਹੂਦਾ ਦੇ ਤਿਤਰ-ਬਿਤਰ ਹੋਣ ਦੇ 2,520 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਵੀ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਤੱਕ ਦੇ 2,300 ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਦਾ ਵੀ। 2,520 ਦਾ ਆਰੰਭ-ਬਿੰਦੂ 677 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਸੀ ਅਤੇ 2,300 ਦਾ ਆਰੰਭ-ਬਿੰਦੂ 457 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੋ ਸੌ ਵੀਹ ਸਾਲਾਂ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੈਨਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਅਸਥਾਨ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਰੌਂਦੇ ਜਾਣ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਕੜੀ ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦੋਹਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ 22 ਅਕਤੂਬਰ, 1844 ਨੂੰ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਆਗਮਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਈਆਂ।

On that date, the work of Christ in combining the human temple with the Divine temple began, and at that time, both Habakkuk 2:20 and John 2:20 were fulfilled. Habakkuk identified the Divine was then in the Most Holy Place, and John recorded that the Millerite temple that was to enter by faith into that Most Holy Place had completed the forty-six-year period, that marked the erection of the Millerite human temple from 1798 unto 1844. The history of “46” years, consisting of “23” and “23” is represented by the work of William Miller who first began to present the message of that history in 1831, “220” years after the publication of the King James Bible. The Divine Word published in 1611, was combined with a human messenger “220” years later in 1831. Both the spring and fall feasts are represented by “22” verses.

ਉਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿਵਿਆ ਮੰਦਰ ਨਾਲ ਜੋੜਣ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦਾ ਕੰਮ ਆਰੰਭ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਹਬੱਕੂਕ 2:20 ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ 2:20 ਦੋਵੇਂ ਪੂਰੇ ਹੋਏ। ਹਬੱਕੂਕ ਨੇ ਪਛਾਣਿਆ ਕਿ ਦਿਵਿਆ ਉਸ ਵੇਲੇ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੂਹੰਨਾ ਨੇ ਲਿਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮੰਦਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਰਾਹੀਂ ਉਸ ਪਰਮ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਛਿਆਲੀ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਉਹ ਅਵਧੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਚੁੱਕਿਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ 1798 ਤੋਂ 1844 ਤੱਕ ਮਿਲਰਾਈਟ ਮਨੁੱਖੀ ਮੰਦਰ ਦੀ ਖੜ੍ਹਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕੀਤਾ। “46” ਸਾਲਾਂ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ, ਜੋ “23” ਅਤੇ “23” ਤੋਂ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਵਿਲੀਅਮ ਮਿਲਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ 1831 ਵਿੱਚ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਕਿੰਗ ਜੇਮਸ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਤੋਂ “220” ਸਾਲ ਬਾਅਦ ਸੀ। 1611 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਦਿਵਿਆ ਵਚਨ, “220” ਸਾਲ ਬਾਅਦ 1831 ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖੀ ਸੰਦੇਸ਼ਵਾਹਕ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਗਿਆ। ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੋਵੇਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ “22” ਆਯਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ।

Twenty-two verses of two lines of the same subject demands that prophetically the first twenty-two verses are to be laid over the top of the next twenty-two verses. In aligning the two lines in this fashion you are joining the work of the courtyard and holy place, represented in the spring feasts with the work of Christ in the Most Holy Place. At this prophetic level it represents the joining of two temples, which illustrates Christ’s work of at-one-ment.

ਇੱਕੋ ਹੀ ਵਿਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਦੋ-ਦੋ ਪੰਕਤੀਆਂ ਵਾਲੀਆਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਤੌਰ ਤੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਨੂੰ ਅਗਲੀਆਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਿਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋ ਪੰਕਤੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕਸਾਰ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਅੰਗਣ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ, ਜੋ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪਾਰਬਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤਿ ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੋੜ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਪੱਧਰ ਤੇ ਇਹ ਦੋ ਮੰਦਰਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਮਸੀਹ ਦੇ at-one-ment ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਚਿੱਤਰਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

When verses one through twenty-two are aligned with verse twenty-three through forty-four, a prophetic line is established that is witnessed to by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet, and by the symbolism represented by the number “22” and also by the symbolism represented by the feasts in accompaniment with those feasts fulfillment in sacred history.

ਜਦੋਂ ਪਹਿਲੀ ਤੋਂ ਬਾਈਵੀਂ ਆਯਤ ਨੂੰ ਤੇਈਵੀਂ ਤੋਂ ਚੁਮਾਲੀਵੀਂ ਆਯਤ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਰੇਖਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਹਿਬਰੂ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਸੰਖਿਆ “22” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਦੁਆਰਾ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਪਵਿੱਤਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਹਨਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰਤੀ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਪ੍ਰਤੀਕਵਾਦ ਦੁਆਰਾ ਵੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

The beginning of the spring feasts first identifies the seventh-day Sabbath and the ending of the fall feasts identifies the seventh-year Sabbath. Christ, as Alpha and Omega placed the Sabbath at the beginning and ending of the two witnesses of “22” in the line of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪਹਿਲਾਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੱਬਤ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮਸੀਹ ਨੇ, ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਤਾਲੀਹ ਹਜ਼ਾਰ ਦੀ ਜਾਜਕਾਈ ਦੀ ਲੜੀ ਵਿੱਚ “22” ਦੇ ਦੋ ਗਵਾਹਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਅਤੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।

The seventh-day Sabbath was the special light at the beginning of the antitypical Day of Atonement in 1844, and the light of the seventh-year Sabbath is the light at the end. The seventh-day Sabbath was also the first holy convocation of Leviticus “23,” as is the seventh-year Sabbath the last holy convocation in the chapter. Sabbath is the alpha and omega of the priest’s line in chapter “23.” The first, and seventh-day Sabbath is the alpha of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand, and the last, and seventh-year Sabbath is the omega of the priesthood of the one hundred and forty-four thousand.

ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ 1844 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਜੋਤਿ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਦੀ ਜੋਤਿ ਉਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੀ ਜੋਤਿ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ ਲੇਵੀਆਂ “23” ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਵੀ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਬਤ ਉਸ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਆਖਰੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ। ਸਬਤ ਅਧਿਆਇ “23” ਵਿੱਚ ਯਾਜਕ ਦੀ ਲੜੀ ਦਾ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਹੈ। ਪਹਿਲਾ, ਅਰਥਾਤ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਬਤ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਯਾਜਕਤਵ ਦਾ ਅਲਫਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ, ਅਰਥਾਤ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਬਤ, ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਯਾਜਕਤਵ ਦਾ ਓਮੇਗਾ ਹੈ।

> “Those who commune with God walk in the light of the Sun of Righteousness. They do not dishonor their Redeemer by corrupting their way before God. Heavenly light shines upon them. As they near the close of this earth’s history, their knowledge of Christ, and of the prophecies relating to him, greatly increases. They are of infinite worth in God’s sight; for they are in unity with his Son. To them the word of God is of surpassing beauty and loveliness. They see its importance. Truth is unfolded to them. The doctrine of the incarnation is invested with a soft radiance. They see that the Scripture is the key that unlocks all mysteries and solves all difficulties. Those who have been unwilling to receive the light and walk in the light will be unable to understand the mystery of godliness, but those who have not hesitated to take up the cross and follow Jesus, will see light in God’s light.” The Southern Watchman, April 4, 1905.

> “ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਧਾਰਮਿਕਤਾ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅਪਮਾਨ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੱਗੇ ਆਪਣਾ ਮਾਰਗ ਭ੍ਰਿਸ਼ਟ ਕਰਨ। ਸਵਰਗੀ ਜੋਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚਮਕਦੀ ਹੈ। ਜਿਉਂ ਜਿਉਂ ਉਹ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ, ਮਸੀਹ ਬਾਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਬਾਰੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਬਹੁਤ ਵਧਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਉਹ ਅਨੰਤ ਮੁੱਲ ਦੇ ਹਨ; ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਾਲ ਏਕਤਾ ਵਿੱਚ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਬਚਨ ਅਤੀ ਉੱਤਮ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਮਨੋਹਰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਮਹੱਤਤਾ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਸੱਚਾਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਅਵਤਾਰ ਦਾ ਸਿਧਾਂਤ ਕੋਮਲ ਕਾਂਤੀ ਨਾਲ ਮੰਡਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਲਿਖਤ ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਹੈ ਜੋ ਸਭ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਅਤੇ ਸਭ ਕਠਿਨਾਈਆਂ ਦਾ ਹੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਜੋਤ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਚੱਲਣ ਲਈ ਅਣਇੱਛੁਕ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਭਗਤੀ ਦੇ ਭੇਦ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ; ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਲੀਬ ਉਠਾਉਣ ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲਣ ਵਿੱਚ ਹਿਚਕਿਚਾਹਟ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਜੋਤ ਵਿੱਚ ਜੋਤ ਵੇਖਣਗੇ।” The Southern Watchman, April 4, 1905.

Here, “near the close of this earth’s history,” at the end of the antitypical Day of Atonement, the “doctrine of the incarnation” is invested with a “soft” radiance as was the doctrine of the seventh-day Sabbath at the beginning of the antitypical Day of Atonement.

ਇੱਥੇ, “ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਤ ਦੇ ਨੇੜੇ,” ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਉੱਤੇ, “ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ” ਉੱਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ “ਕੋਮਲ” ਕਿਰਣਮਈ ਆਭਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਪ੍ਰਤੀਰੂਪਕ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਉੱਤੇ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ।

> “Jesus raised the cover of the ark, and I beheld the tables of stone on which the Ten Commandments were written. I was amazed as I saw the fourth commandment in the very center of the ten precepts, with a soft halo of light encircling it. Said the angel: ‘It is the only one of the ten which defines the living God who created the heavens and the earth and all things that are therein. When the foundations of the earth were laid, then was laid the foundation of the Sabbath also.’” Testimonies, volume 1, 75.

> “ਯਿਸੂ ਨੇ ਸੰਦੂਕ ਦਾ ਢੱਕਣ ਉੱਪਰ ਉਠਾਇਆ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਉਹ ਤਖਤੀਆਂ ਵੇਖੀਆਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਦਸ ਹੁਕਮ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਦਸ ਆਗਿਆਵਾਂ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਚੌਥੀ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਕੋਮਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੇ ਮੰਡਲ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਅਚੰਭਿਤ ਰਹਿ ਗਈ। ਦੂਤ ਨੇ ਕਿਹਾ: ‘ਦਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਹੋ ਹੀ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਜੀਊਂਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹੈ ਸਭ ਕੁਝ ਰਚਿਆ। ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਦੀਆਂ ਨੀਂਹਾਂ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਤਦ ਹੀ ਸੱਬਤ ਦੀ ਨੀਂਹ ਵੀ ਰੱਖੀ ਗਈ ਸੀ।’” Testimonies, volume 1, 75.

The seventh-day Sabbath, which is a “foundation,” begins Leviticus “23” and the seventh-year Sabbath ends the testimony of the priests as represented by the spring and fall feasts. The seventh-year Sabbath represents the temple that is built upon the foundation. The seventh-year Sabbath at the end is represented by the 2,520, just as the seventh-day Sabbath is represented by the 2,300. The seventh-year Sabbath represents the “doctrine of the incarnation.” The seventh-day Sabbath is the sign of the Creator and the seventh-year Sabbath is the sign of Divinity combined with humanity.

ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਭਤ, ਜੋ ਇੱਕ “ਨੀਂਹ” ਹੈ, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “23” ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈ ਗਈ ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਅੰਤ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ ਉਸ ਮੰਦਰ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਨੀਂਹ ਉੱਤੇ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ 2,520 ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਭਤ 2,300 ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ “ਅਵਤਾਰ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ” ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦਾ ਸਭਤ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸਭਤ ਮਨੁੱਖਤਾ ਨਾਲ ਸੰਯੁਕਤ ਦੈਵੀਅਤਾ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।

## Aligning the Lines

ਰੇਖਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਰੇਖਿਤ ਕਰਨਾ

When we align the spring feasts with the fall feasts in Leviticus twenty-three, the feast of Passover, is followed the next day by the seven-day feast of unleavened bread, and the feast of first fruits follows the day after the seven-day feast of unleavened bread begins. Three waymarks in three days.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਲੇਵੀਆਂ ਅਧਿਆਇ ਤੇਈ ਵਿੱਚ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਫਸਹ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਅਨੁਸਰਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਉਸ ਦਿਨ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ।

The period of seven days that makes up the feast of unleavened bread begins with a holy convocation and ends with the same. The day after the feast of unleavened bread begins, the feast of first fruits arrives, and it includes the spring barley first fruit offering. Pentecost, also called the feast of weeks occurs fifty days after the feast of first fruits, which marks the beginning of a seven-week period that ends on the forty-ninth day, which is followed by Pentecost, meaning fifty.

ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸਮਾਂ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਸੰਤ ਰੁੱਤ ਦੀ ਜੌ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੀ ਭੇਟ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਹਿਲੀ ਫਸਲ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਪੰਜਾਹ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਉਨੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪੰਜਾਹ।

Passover begins at even on the fourteenth. Passover is not a holy convocation.

ਫਸਹ ਚੌਦਹੀਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮ ਵੇਲੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਫਸਹ ਕੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

Then on the fifteenth day, the seven-day feast of unleavened bread arrives. The first day and the last day of the seven-day feast is holy convocations.

ਫਿਰ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਖਮੀਰ ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।

The next day, the sixteenth day, the day of first fruits arrives. Then the seven weeks that are marked by the feast of Pentecost begins, and Pentecost is one of the seven holy convocations represented in the spring and fall feasts. First fruits is not a holy convocation.

ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਸੋਲ੍ਹਵਾਂ ਦਿਨ, ਅਰਥਾਤ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਦਿਨ, ਆ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੱਤ ਹਫ਼ਤੇ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੇਂਟੇਕੋਸਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਚਿੰਨ੍ਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੇਂਟੇਕੋਸਤ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

Then on the first day of the seventh month the feast of trumpets, is a holy convocation.

ਫਿਰ ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ।

The Day of Atonement on the tenth day of the seventh month is a holy convocation, but not a feast.

ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ, ਪਰ ਤਿਉਹਾਰ ਨਹੀਂ।

The first day of the feast of Tabernacles is a holy convocation. After the seven-day feast there is the eighth day of tabernacles, though the eighth day is considered outside the periods represented by the feasts. That eighth day is a holy convocation.

ਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਡੇਰਿਆਂ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਉਹਨਾਂ ਅਵਧੀਆਂ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਨੁਮਾਇੰਦਗੀ ਇਹ ਤਿਉਹਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ।

This equates to seven holy convocations when you include the seventh-day Sabbath that introduces the feasts. Seven holy convocations and seven feasts, though they align differently than the holy convocations. The first and last waymarks are Sabbaths, first for day, then for the year. Within the feasts that are identified between the alpha and omega Sabbaths there are seven feasts and five holy convocations. If you include the alpha seventh-day Sabbath and the omega seventh-year Sabbath you have seven holy convocations and seven feasts. It is understood that the eighth day of Tabernacles is not part of the feasts, and creates the enigma of the eighth being of the seven. The point I am identifying here is that Jesus, as Palmoni organized the variations of numbers within chapter “23” in an absolutely astonishing fashion.

ਇਹ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਿਉਹਾਰ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਅਨੁਕੂਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਪਹਿਲੇ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੱਬਤ ਹਨ, ਪਹਿਲਾਂ ਦਿਨ ਲਈ, ਫਿਰ ਸਾਲ ਲਈ। ਉਹਨਾਂ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਅਲਫਾ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸੱਬਤਾਂ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ, ਸੱਤ ਤਿਉਹਾਰ ਅਤੇ ਪੰਜ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਅਲਫਾ ਸੱਤਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਸੱਬਤ ਅਤੇ ਓਮੇਗਾ ਸੱਤਵੇਂ ਸਾਲ ਦੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸੱਤ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਅਤੇ ਸੱਤ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਡੇਰਿਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਸ ਭੇਦ ਨੂੰ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਠਵਾਂ ਸੱਤ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ। ਜਿਸ ਬਿੰਦੂ ਦੀ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਯਿਸੂ ਨੇ, ਪਲਮੋਨੀ ਵਜੋਂ, ਅਧਿਆਇ “23” ਦੇ ਅੰਦਰ ਅੰਕਾਂ ਦੇ ਇਸ ਫੇਰਬਦਲ ਨੂੰ ਅਤਿ ਅਚਰਜਜਨਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ।

## Spring

ਬਸੰਤ

The spring feasts contain a seven-day feast period of unleavened bread, containing an alpha holy convocation at the beginning and an omega holy convocation at the end. Pentecost is the third holy convocation in the spring feasts. Pentecost arrives after a seven-week period, that ends with a feast on the fiftieth day. The spring feasts are marked by four feast days and three periods. Passover, unleavened bread, first fruits and Pentecost are the four feast days, and the three periods are the seven days of unleavened bread, the forty-nine days that precede and include the fiftieth day of Pentecost and the first three days which are a period consisting of three steps.

ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਉਹਾਰਕ ਰੁੱਤਾਂ ਵਿੱਚ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰਕ ਅਰਸਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਲਫਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤੀਜੀ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾ ਹੈ। ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ ਸੱਤ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਰਸੇ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਨਾਲ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਚਾਰ ਤਿਉਹਾਰਕ ਦਿਨਾਂ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਸਿਆਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹਨ। ਪਸਹਾ, ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ, ਪਹਿਲੇ ਫਲ ਅਤੇ ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ—ਇਹ ਚਾਰ ਤਿਉਹਾਰਕ ਦਿਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਅਰਸੇ ਹਨ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨ, ਉਹ ਉਨੰਜਾ ਦਿਨ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਪੇਂਤੇਕੁਸਤ ਦੇ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਤਿੰਨ ਦਿਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਪੜਾਵਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਇੱਕ ਅਰਸਾ ਹਨ।

The first fruit offering of the Passover period aligns with the first fruit offering on the day of Pentecost; the first fruit offerings of barley in Passover’s three-day period, and the first fruit offering of wheat on Pentecost at the conclusion of the Pentecostal season of forty-nine, slash— fifty days.

ਪਾਸਖਾ ਕਾਲ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਪਜ ਦੀ ਭੇਟ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਪਜ ਦੀ ਭੇਟ ਨਾਲ ਅਨੁਰੂਪ ਹੈ; ਪਾਸਖਾ ਦੇ ਤਿੰਨ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਵਿੱਚ ਜੌ ਦੀਆਂ ਪਹਿਲੀ ਉਪਜ ਦੀਆਂ ਭੇਟਾਂ, ਅਤੇ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਉੱਤੇ ਉਣੰਜਾ—ਅਰਥਾਤ ਪੰਜਾਹ—ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤਕਾਲ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ‘ਤੇ ਗੇਹੂੰ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਉਪਜ ਦੀ ਭੇਟ।

## Fall

ਪਤਨ

The fall feasts begin with a specific feast day that initiates a ten-day period which leads to judgment. Five days after judgment a feast of seven days, of which the first and last day of the seven days are identified as holy convocations. From the fifteenth unto the twenty-second day the feast of Tabernacles is celebrated and then on the twenty-third day the Sabbath of the land is marked.

ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਦਿਨ ਨਾਲ ਆਰੰਭ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਅਵਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਅੰਤ ਨਿਆਂ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਪਹਿਲਾ ਅਤੇ ਆਖ਼ਰੀ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਸਭਾਵਾਂ ਵਜੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਪੰਦਰਹੀਂ ਤੋਂ ਬਾਈਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਤੱਕ ਡੇਰਿਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੇਈਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

When we take the fall feasts and place them over the top of the spring feasts, we have two lines that are both represented by twenty-two verses, thus they are represented by the twenty-two letters of the Hebrew alphabet. When this is done, the first waymark is the holy convocation of the seventh-day Sabbath, and the last waymark is the holy convocation of the seventh-year Sabbath.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਪਤਝੜ ਦੀਆਂ ਪರ್ವਾਂ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਦੀਆਂ ਪರ್ವਾਂ ਦੇ ਉੱਪਰ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਦੋ ਰੇਖਾਵਾਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਬਾਈ ਆਇਤਾਂ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਈਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਦੇ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਖਰੀ ਮਾਰਗ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਸੱਤਵੇਂ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਦਾ ਪਵਿੱਤਰ ਸਮਾਗਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

> Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:39.

> “ਸੱਤਵੇਂ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਪੰਦਰਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਉਪਜ ਇਕੱਠੀ ਕਰ ਲਓ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਤ ਦਿਨ ਯਹੋਵਾਹ ਲਈ ਤਿਉਹਾਰ ਮਨਾਉਣਾ; ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਸੱਬਤ ਹੋਵੇਗੀ, ਅਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਵੀ ਸੱਬਤ ਹੋਵੇਗੀ।” ਲੇਵੀਆਂ 23:39।

Pentecost was the early rain and Tabernacles is the latter rain. The outpouring of the Holy Spirit at Pentecost was represented by a day, and the outpouring represented by Tabernacles is a period that concludes, and then is followed by a Sabbath, that is the eighth day, of seven days. The Sabbath which follows the final manifestation of the outpouring of the Holy Spirit represents the Sabbath of the earth resting for one thousand years.

ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਮੁੱਢਲਾ ਮੇਹ ਸੀ ਅਤੇ ਤੰਬੂਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਪਿੱਛਲਾ ਮੇਹ ਹੈ। ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦਾ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਦਿਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੰਬੂਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਉਡੇਲਿਆ ਜਾਣਾ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਅਰਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਇੱਕ ਸਬਤ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਅੱਠਵਾਂ ਦਿਨ, ਜੋ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਬਤ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਆਤਮਾ ਦੇ ਉਡੇਲੇ ਜਾਣ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਪ੍ਰਗਟੀਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਾਲਾਂ ਲਈ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਸਬਤ ਦਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

> “In the time of trouble we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with a sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens and the earth. The sky opened and shut and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot and cast out stones upon the land. And as God spoke the day and the hour of Jesus’ coming and delivered the everlasting covenant to His people, He spoke one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upward, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. And at the end of every sentence the saints shouted, ‘Glory! Alleluia!’ Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory, as did the face of Moses when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God in keeping His Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the beast and over his image.

> “ਸੰਕਟ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ, ਪਰ ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਸਾਡਾ ਪਿੱਛਾ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੰਤਾਂ ਦੇ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਤਲਵਾਰ ਲੈ ਕੇ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਤਲਵਾਰ ਚੁੱਕੀ, ਪਰ ਉਹ ਟੁੱਟ ਗਈ ਅਤੇ ਤਿਨਕੇ ਵਾਂਗ ਬੇਅਸਰ ਹੋ ਕੇ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਤਦ ਅਸੀਂ ਸਭ ਨੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਲਈ ਦਿਨ ਰਾਤ ਪੁਕਾਰ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਪੁਕਾਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਚੰਦਰਮਾ ਠਹਿਰ ਗਿਆ। ਧਾਰਾਂ ਦਾ ਵਹਿਣਾ ਰੁਕ ਗਿਆ। ਹਨੇਰੇ, ਭਾਰੇ ਬੱਦਲ ਉੱਠੇ ਅਤੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਏ। ਪਰ ਉੱਥੇ ਠਹਿਰੀ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ ਦਾ ਇੱਕ ਸਾਫ਼ ਸਥਾਨ ਸੀ, ਜਿੱਥੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਾਣੀ ਬਹੁਤ ਪਾਣੀਆਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਵਰਗੀ ਆਈ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਕਾਸ਼ਾਂ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਕੰਬਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਕਾਸ਼ ਖੁਲ੍ਹਦਾ ਅਤੇ ਬੰਦ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਪਹਾੜ ਹਵਾ ਵਿੱਚ ਕੰਬਦੀ ਕਾਂਡੀ ਵਾਂਗ ਹਿਲੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਚਾਰੋਂ ਪਾਸੇ ਟੁੱਟੀਆਂ-ਫੁੱਟੀਆਂ ਚਟਾਨਾਂ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗੇ। ਸਮੁੰਦਰ ਹੰਡੀ ਵਾਂਗ ਖੌਲਿਆ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪੱਥਰ ਸੁੱਟਣ ਲੱਗਾ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਯਿਸੂ ਦੇ ਆਉਣ ਦੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਘੜੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਦੀਵੀ ਨੇਮ ਸੌਂਪਿਆ, ਤਦ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਕ ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਠਹਿਰ ਗਿਆ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ ਲੰਘ ਰਹੇ ਸਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਇਸਰਾਏਲ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਉੱਪਰ ਟਿਕਾਈ ਖੜ੍ਹਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦਾ ਹੋਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਯਹੋਵਾਹ ਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਨਿਕਲਦੇ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਗਰਜ ਦੀਆਂ ਗੂੰਜਾਂ ਵਾਂਗ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਭਿਆਨਕ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗੰਭੀਰ ਸੀ। ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਕ ਦੇ ਅੰਤ ‘ਤੇ ਸੰਤ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰਦੇ, ‘ਮਹਿਮਾ! ਹੱਲੇਲੂਯਾਹ!’ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਚਿਹਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਹੋ ਗਏ ਸਨ; ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਸਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਚਮਕਿਆ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੀਨਾਈ ਤੋਂ ਹੇਠਾਂ ਉਤਰਾ ਸੀ। ਦੁਸ਼ਟ ਲੋਕ ਉਸ ਮਹਿਮਾ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਉਹ ਅਨੰਤ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਉਚਾਰਿਆ ਗਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਸੱਬਤ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਤਦ ਦਰਿੰਦੇ ਉੱਪਰ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਉੱਪਰ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇਕ ਮਹਾਨ ਨਾਅਰਾ ਉੱਠਿਆ।”

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Early Writings, 34.

> “ਤਦ ਜੁਬਲੀ ਆਰੰਭ ਹੋਈ, ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।” Early Writings, 34.

The jubilee is the fiftieth year, after seven cycles of seven years, which is the 49 days that lead to the fiftieth day of Pentecost. When the line of the fall feasts is brought together with the spring feasts there are 49 days that lead to Pentecost, which marks the beginning of the seven-day period of Tabernacles. Pentecost and Tabernacles align, and together they identify the period of the latter rain that begins at the soon-coming Sunday law and continues until probation closes, the Lord returns and then the earth rests, as represented by the seventh-year Sabbath, that is the eighth of the seven in the feast of Tabernacles.

ਜੁਬਲੀ ਪੰਜਾਹਵਾਂ ਵਰ੍ਹਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੱਤ-ਸੱਤ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਸੱਤ ਚੱਕਰਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਉਹਨਾਂ 49 ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ ਜੋ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੇ ਪੰਜਾਹਵੇਂ ਦਿਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਲੜੀ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ 49 ਦਿਨ ਬਣਦੇ ਹਨ ਜੋ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਤੰਬੂਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸੱਤ-ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅਰਸੇ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਅਤੇ ਤੰਬੂਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸਮਰੂਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਉਸ ਅਰਸੇ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੱਕ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਅਨੁਗ੍ਰਹਿ ਦਾ ਸਮਾਂ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਧਰਤੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਸੱਤਵੇਂ ਵਰ੍ਹੇ ਦੇ ਸੱਬਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਤੰਬੂਆਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਦੇ ਅੱਠਵੇਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੈ।

When we bring both lines of twenty-two verses together, we do so for several reasons. Both lines are twenty-two verses, twenty-two being a tithe of 220, a symbol of the combination of Divinity and humanity.

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਬਾਈ-ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਦੋਵੇਂ ਲੜੀਆਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਕਈ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਦੋਵੇਂ ਲੜੀਆਂ ਬਾਈ ਆਯਤਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ; ਬਾਈ 220 ਦਾ ਦਸਵੰਧ ਹੈ, ਅਤੇ 220 ਦਿਵਯਤਾ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਤਾ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ।

Both lines represent the Hebrew alphabet of twenty-two letters.

ਦੋਵੇਂ ਪੰਕਤੀਆਂ ਬਾਈ ਅੱਖਰਾਂ ਵਾਲੀ ਇਬਰਾਨੀ ਵਰਣਮਾਲਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

Both lines represent the feasts.

ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਪਰਬਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

Both lines represent the two harvest seasons of the year.

ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਦੋ ਫਸਲੀ ਕਟਾਈਆਂ ਦੇ ਮੌਸਮਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

Both lines represent Christ work in the courtyard, holy place and Most Holy Place. Leviticus means the priests, and Jesus is the Heavenly High Priest. For these reasons, we are justified in applying the line upon line methodology to the forty-four verses of Leviticus twenty-three.

ਦੋਵੇਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਆੰਗਣ, ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਅਤੇ ਮਹਾ-ਪਵਿੱਤਰ ਸਥਾਨ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਕੰਮ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਯਾਜਕਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੈ, ਅਤੇ ਯਿਸੂ ਸਵਰਗੀ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਕਾਰਣਾਂ ਕਰਕੇ, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਤੇਈਂਵੇਂ ਅਧਿਆਇ ਦੀਆਂ ਚੁਵਾਲੀ ਆਇਤਾਂ ਉੱਤੇ “ਰੇਖਾ ਉੱਤੇ ਰੇਖਾ” ਦੀ ਪੱਧਤੀ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਨਿਆਯੋਚਿਤ ਹਾਂ।

Pentecost was the early rain for Christianity and Tabernacles is the latter rain for Christianity. We therefore align the spring “day of Pentecost” with the fall seven days of Tabernacles. When Sister White stated, “In the time of trouble we all fled from the cities and villages” she is identifying the time when God’s people are living in the wilderness due to persecution. Living in booths during the Tabernacle season typifies the history that leads directly to the Sabbath jubilee rest for the earth.

ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਲਈ ਅਗਾਂਹਲੀ ਵਰਖਾ ਸੀ ਅਤੇ ਟੈਬਰਨੈਕਲਜ਼ ਮਸੀਹੀ ਧਰਮ ਲਈ ਪਿਛੋਕੜੀ ਵਰਖਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬਸੰਤ ਦੇ “ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੇ ਦਿਨ” ਨੂੰ ਪਤਝੜ ਦੇ ਟੈਬਰਨੈਕਲਜ਼ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਨਾਲ ਸਮਕੱਖ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ। ਜਦੋਂ ਸਿਸਟਰ ਵਾਈਟ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਕਲੇਸ਼ ਦੇ ਸਮੇਂ ਅਸੀਂ ਸਭ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਪਿੰਡਾਂ ਤੋਂ ਭੱਜ ਗਏ ਸੀ,” ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕ ਸਤਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ ਜੰਗਲਾਤ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਟੈਬਰਨੈਕਲਜ਼ ਦੇ ਮੌਸਮ ਦੌਰਾਨ ਝੋਂਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਸਿੱਧੇ ਹੀ ਧਰਤੀ ਲਈ ਸਬਤ ਦੀ ਜੂਬਲੀ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

The Day of Pentecost marks the beginning of seven days of Tabernacles. Then the jubilee is represented by the eighth day, that is of the seven days of Tabernacles. Five days before the feast of Tabernacles was the Day of Atonement. Thus, five days before Pentecost that marks the beginning of Tabernacles—judgment is marked. Ten days before the judgment of the Day of Atonement is the feast of Trumpets. When the lines are combined five days before the Sunday law, represented by Pentecost, judgment is marked. Ten days before that, the feast of Trumpets is marked.

ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦਾ ਦਿਨ ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਯੂਬਲੀ ਅੱਠਵੇਂ ਦਿਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ। ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦਾ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ, ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਟੈਂਟਾਂ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੇ ਆਰੰਭ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ—ਨਿਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦੇ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦੱਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਰੇਖਾਵਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਪੰਤੇਕੁਸਤ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਹੈ, ਨਿਆਂ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਦੱਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

The baptism of Christ represented His death, burial and resurrection. Those three steps are represented by His death at Passover, His burial and rest upon the Sabbath, and His resurrection on Sunday. The three days of His death, burial and resurrection are one waymark that consists of three steps. We therefore start the combination of the two lines of spring and fall feasts at the resurrection. The resurrection of the third day begins a forty-nine-day period that leads to Pentecost, which is the Sunday law. That forty-nine-day period is preceded by the feast of unleavened bread, that begins one day before and extends five days beyond the day of first fruits.

ਮਸੀਹ ਦਾ ਬਪਤਿਸਮਾ ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ, ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਇਹ ਤਿੰਨ ਕਦਮ ਉਸ ਦੀ ਪਸਹਾ ਦੇ ਸਮੇਂ ਮੌਤ, ਸਬਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉਸ ਦੇ ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ, ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਸ ਦੀ ਮੌਤ, ਦਫ਼ਨ ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਦੇ ਇਹ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਇੱਕ ਹੀ ਰਾਹ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹਨ, ਜੋ ਤਿੰਨ ਕਦਮਾਂ ਤੋਂ ਬਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਅਸੀਂ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਦੋਹਾਂ ਰੇਖਾਵਾਂ ਦੇ ਸੰਯੋਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਾਂ। ਤੀਜੇ ਦਿਨ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਉਣੰਜਾ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਅਵਧੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ। ਉਸ ਉਣੰਜਾ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਅਵਧੀ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਦਿਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਅੱਗੇ ਤੱਕ ਵਿਸਤਾਰਤ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

From the resurrection of the first fruits unto the Sunday law is forty-nine days, the Sunday law being the fiftieth day. Five days before the Sunday law judgment is represented, and ten days before that judgment the warning of the trumpets is marked. Resurrection is the first waymark, then five days later the period of unleavened bread concludes. Thirty days after unleavened bread ends, the warning of the trumpets occurs. Ten days later the judgment of the Day of Atonement is marked and five days later the Sunday law of Pentecost arrives.

ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਤੱਕ ਉਣੰਜਾ ਦਿਨ ਹਨ, ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਪੰਜਾਹਵਾਂ ਦਿਨ ਹੈ। ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਬਿਵਸਥਾ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਨਿਆਂ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨਿਆਂ ਤੋਂ ਦਸ ਦਿਨ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਪਹਿਲਾ ਰਸਤਾ-ਚਿੰਨ੍ਹ ਹੈ; ਫਿਰ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤੀਹ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਦਸ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਦੇ ਦਿਨ ਦਾ ਨਿਆਂ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਪੈਂਤੀਕੁਸਤ ਦੀ ਐਤਵਾਰ ਬਿਵਸਥਾ ਆ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।

This identifies seven waymarks in the line upon line application of the spring and fall feasts; the beginning of unleavened bread, the resurrection, the end of unleavened bread, the warning of trumpets, judgment, Pentecost and the latter rain. Those seven waymarks are set within an alpha seventh-day Sabbath and an omega seventh-year Sabbath. The seven waymarks couched between the two Sabbaths isolate and identify a five-day period, followed by a thirty-day period, a ten-day period, a five-day period and a seven-day period.

ਇਹ ਬਸੰਤ ਅਤੇ ਪਤਝੜ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਦੀ ਲਾਈਨ ਉੱਤੇ ਲਾਈਨ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਵਿਧੀ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ: ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ, ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ, ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦਾ ਅੰਤ, ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ, ਨਿਆਂ, ਪੈਂਟੀਕੋਸਟ ਅਤੇ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ। ਇਹ ਸੱਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਇੱਕ ਆਲਫਾ ਸੱਤਵੇਂ-ਦਿਨ ਦੇ ਸਬਤ ਅਤੇ ਇੱਕ ਓਮੇਗਾ ਸੱਤਵੇਂ-ਸਾਲ ਦੇ ਸਬਤ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਦੋਨਾਂ ਸਬਤਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖੀਆਂ ਗਈਆਂ ਇਹ ਸੱਤ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਇੱਕ ਪੰਜ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਨੂੰ ਅਲੱਗ ਕਰਦੀਆਂ ਅਤੇ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੀਹ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਦਸ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ, ਪੰਜ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਸੱਤ-ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।

When we then align Christ’s resurrection, we find a forty-day period where He instructed the disciples “face to face” and thereafter ascended. Then for ten days the disciples were in the upper room. Those ten days concluded at the Day of Pentecost, which is the Sunday law. This adds a forty-day period and ten-day period to the line of priests represented by Leviticus “23.”

ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਪੁਨਰੁਠਾਨ ਨੂੰ ਸਮਰੂਪ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਸਾਨੂੰ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਮਿਆਦ ਮਿਲਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਨੇ ਚੇਲਿਆਂ ਨੂੰ “ਆਮਨੇ-ਸਾਮਨੇ” ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਆਕਾਸ਼ਾਰੋਹਣ ਕਰ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੱਸ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਚੇਲੇ ਉੱਪਰਲੇ ਕੋਠੇ ਵਿੱਚ ਰਹੇ। ਉਹ ਦੱਸ ਦਿਨ ਪੈਂਤੀਕੋਸਤ ਦੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “23” ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਯਾਜਕਾਂ ਦੀ ਰੇਖਾ ਵਿੱਚ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਅਤੇ ਦੱਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਮਿਆਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

From the resurrection there is five days to the end of unleavened bread, then thirty days to the trumpet warning, then five days to Christ’s ascension, then five days to judgment, then five days to Pentecost’s seven days of the latter rain.

ਪੁਨਰੁੱਥਾਨ ਤੋਂ ਖਮੀਰ-ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ ਪੰਜ ਦਿਨ ਹਨ, ਫਿਰ ਤੁਰਹੀ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਤੱਕ ਤੀਹ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਮਸੀਹ ਦੇ ਆਰੋਹਣ ਤੱਕ ਪੰਜ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਨਿਆਂ ਤੱਕ ਪੰਜ ਦਿਨ, ਫਿਰ ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦੀ ਪਿੱਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਪੰਜ ਦਿਨ।

The beginning of the seven days of unleavened bread is followed the next day by the resurrection of first fruits. The resurrection occurs within the seven days of unleavened bread, and five days after the resurrection the period of unleavened bread ends.

ਖਮੀਰ-ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦੇ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਅਗਲੇ ਹੀ ਦਿਨ ਪਹਿਲੇ ਫਲਾਂ ਦਾ ਪੁਨਰੁੱਠਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪੁਨਰੁੱਠਾਨ ਖਮੀਰ-ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਤ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਵਾਪਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੁਨਰੁੱਠਾਨ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਖਮੀਰ-ਰਹਿਤ ਰੋਟੀ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸਮਾਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Thirty days after the end of unleavened bread the trumpets mark a warning.

ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੋਂ ਤੀਹ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਤੁਰਹੀਆਂ ਇੱਕ ਚੇਤਾਵਨੀ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

Five days after the warning of the trumpets Christ ascended after teaching for forty days. His ascension marked the beginning of ten days in the upper room.

ਤੁਰਹੀਆਂ ਦੀ ਚੇਤਾਵਨੀ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਮਸੀਹ ਚਾਲੀ ਦਿਨਾਂ ਤੱਕ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਤੋਂ ਉਪਰੰਤ ਆਕਾਸ਼ਾਰੋਹਣ ਕਰ ਗਿਆ। ਉਸ ਦਾ ਆਕਾਸ਼ਾਰੋਹਣ ਉੱਪਰਲੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਦੱਸ ਦਿਨਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਦਾ ਚਿੰਨ੍ਹ ਬਣਿਆ।

Then five days after His ascension judgment is marked.

ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਆਰੋਹਣ ਤੋਂ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਨਿਆਉ ਨਿਸ਼ਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

Five days later the Sunday law of Pentecost opens the seven-day period of the latter rain.

ਪੰਜ ਦਿਨ ਬਾਅਦ, ਪੈਂਤਕੁਸਤ ਦਾ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਪਿਛਲੀ ਵਰਖਾ ਦੇ ਸੱਤ-ਦਿਵਸੀ ਕਾਲ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ।

The one hundred and forty-four thousand are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. Elijah and Moses were slain on July 18, 2020. They were slain where also our Lord was crucified. Christ’s resurrection typified the resurrection of December 31, 2023. Before that date, in July of 2023, a voice in the wilderness began to sound a message represented as unleavened bread. Leaven represents error, hypocrisy and sin, and the message from the wilderness was unleavened. From December 31, 2023 through to the Sunday law, Leviticus “23” has designed a framework of the atonement of the one hundred and forty-four thousand. That framework aligns with Miller’s dream, Malachi three and Revelation nineteens’ windows of heaven. It aligns with the third and ninth hour in the sacred week from 27 to 34 AD.

ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਉਹ ਹਨ ਜੋ ਮੇਮਨੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਉੱਥੇ ਉੱਥੇ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਇਲਿਆਹ ਅਤੇ ਮੂਸਾ 18 ਜੁਲਾਈ, 2020 ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਗਏ ਸਨ। ਉਹ ਉਸੇ ਥਾਂ ਮਾਰੇ ਗਏ ਜਿੱਥੇ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਵੀ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮਸੀਹ ਦਾ ਪੁਨਰੁਥਾਨ 31 ਦਸੰਬਰ, 2023 ਦੇ ਪੁਨਰੁਥਾਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਉਸ ਤਾਰੀਖ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੁਲਾਈ 2023 ਵਿੱਚ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਆਵਾਜ਼ ਨੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਸੁਨੇਹਾ ਸੁਣਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜੋ ਬੇਖਮੀਰੀ ਰੋਟੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਖਮੀਰ ਗਲਤੀ, ਕਪਟ ਅਤੇ ਪਾਪ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੁਨੇਹਾ ਬੇਖਮੀਰੀ ਸੀ। 31 ਦਸੰਬਰ, 2023 ਤੋਂ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ, ਲੇਵੀਆਂ ਦੀ ਪੁਸਤਕ “23” ਨੇ ਇੱਕ ਲੱਖ ਚੁਆਲੀ ਹਜ਼ਾਰ ਦੇ ਪ੍ਰਾਇਸ਼ਚਿੱਤ ਲਈ ਇੱਕ ਢਾਂਚਾ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਉਹ ਢਾਂਚਾ ਮਿਲਰ ਦੇ ਸੁਪਨੇ, ਮਲਾਕੀ ਤੀਜਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਸਤਕ ਉੱਨੀ ਦੇ ਆਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਖਿੜਕੀਆਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ 27 ਤੋਂ 34 ਈਸਵੀ ਤੱਕ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਤੀਜੇ ਅਤੇ ਨੌਵੇਂ ਘੰਟੇ ਨਾਲ ਵੀ ਮੇਲ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।

We will continue these things in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “‘By knowledge shall the chambers be filled with all precious and pleasant riches.’

> “‘ਗਿਆਨ ਦੁਆਰਾ ਕੋਠੜੀਆਂ ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਕੀਮਤੀ ਅਤੇ ਮਨਮੋਹਕ ਧਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ।’”

> “For the mind and the soul, as well as for the body, it is God’s law that strength is acquired by effort. It is exercise that develops. In harmony with this law, God has provided in His word the means for mental and spiritual development.

> “ਜਿਵੇਂ ਸਰੀਰ ਲਈ, ਤਿਵੇਂ ਮਨ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਲਈ ਵੀ, ਇਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਹੈ ਕਿ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਯਾਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਵਿਕਾਸ ਅਭਿਆਸ ਦੁਆਰਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਮਾਨਸਿਕ ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਵਿਕਾਸ ਦੇ ਸਾਧਨ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਹਨ।

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> “ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸਿਧਾਂਤ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸਮਝਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਇਸ ਜੀਵਨ ਲਈ ਜਾਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਜੀਵਨ ਲਈ ਯੋਗ ਬਣ ਸਕਣ। ਅਤੇ ਇਹ ਸਿਧਾਂਤ ਸਭਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਮਝੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਇਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਮਨ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਭਾਗ ਵੀ ਪੜ੍ਹੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਸਹਾਇਕ ਵਿਚਾਰ ਜ਼ਰੂਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗਾ। ਪਰ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਕੀਮਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਆਕਸਮਿਕ ਜਾਂ ਟੁੱਟੀ-ਫੁੱਟੀ ਪੜਚੋਲ ਨਾਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨ ਸੱਚਾਈ ਦੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੇਸ਼ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ ਕਿ ਜਲਦੀਬਾਜ਼ ਜਾਂ ਲਾਪਰਵਾਹ ਪਾਠਕ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਸਕੇ। ਇਸ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਤਹ ਦੇ ਕਾਫ਼ੀ ਹੇਠ ਲੁਕੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਜਤਨ-ਪੂਰਵਕ ਖੋਜ ਅਤੇ ਨਿਰੰਤਰ ਪ੍ਰਯਤਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਮੂਹ ਦੀ ਰਚਨਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਖੋਜ ਕੇ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ‘ਥੋੜ੍ਹਾ ਇੱਥੇ, ਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉੱਥੇ।’ ਯਸਾਯਾਹ 28:10.”

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.

> “ਜਦੋਂ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੁਕੂਲ ਬੈਠਦੇ ਹਨ। ਹਰ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੂਜਿਆਂ ਦਾ ਪੂਰਕ ਹੈ, ਹਰ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਹੈ, ਹਰ ਸੱਚਾਈ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਹੈ। ਯਹੂਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੁਸਮਾਚਾਰ ਦੁਆਰਾ ਸਪਸ਼ਟ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਇਕ ਸਿਧਾਂਤ ਦਾ ਆਪਣਾ ਸਥਾਨ ਹੈ, ਹਰ ਇਕ ਤੱਥ ਦਾ ਆਪਣਾ ਅਰਥ ਹੈ। ਅਤੇ ਇਹ ਸੰਪੂਰਨ ਰਚਨਾ, ਆਪਣੀ ਯੋਜਨਾ ਅਤੇ ਕਿਰਿਆਨਵਿਨ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੇ ਰਚਨਹਾਰ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਰਚਨਾ ਦੀ ਕਲਪਨਾ ਜਾਂ ਘੜਤ ਅਨੰਤ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮਨ ਵੱਲੋਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ।”

> “In searching out the various parts and studying their relationship, the highest faculties of the human mind are called into intense activity. No one can engage in such study without developing mental power.

> “ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਗਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਦਿਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਿਆਂ, ਮਨੁੱਖੀ ਮਨ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀਆਂ ਸ਼ਕਤੀਆਂ ਤੀਵ੍ਰ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲਤਾ ਲਈ ਬੁਲਾਈਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੀ ਮਨੁੱਖ ਅਜਿਹੇ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਕੇ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦਾ ਵਿਕਾਸ ਕੀਤੇ ਬਿਨਾਂ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦਾ। ”

> “And not alone in searching out truth and bringing it together does the mental value of Bible study consist. It consists also in the effort required to grasp the themes presented. The mind occupied with commonplace matters only, becomes dwarfed and enfeebled. If never tasked to comprehend grand and far-reaching truths, it after a time loses the power of growth. As a safeguard against this degeneracy, and a stimulus to development, nothing else can equal the study of God’s word. As a means of intellectual training, the Bible is more effective than any other book, or all other books combined. The greatness of its themes, the dignified simplicity of its utterances, the beauty of its imagery, quicken and uplift the thoughts as nothing else can. No other study can impart such mental power as does the effort to grasp the stupendous truths of revelation. The mind thus brought in contact with the thoughts of the Infinite cannot but expand and strengthen.

> “ਸੱਚ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਮਾਨਸਿਕ ਮੁੱਲ ਨਹੀਂ ਸਮਾਇਆ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਉਸ ਯਤਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਨਿਹਿਤ ਹੈ ਜੋ ਪ੍ਰਸਤੁਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨ ਕੇਵਲ ਸਧਾਰਣ ਅਤੇ ਆਮ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਰੁੱਝਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਿਕੁੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅਤੇ ਦੂਰਗਾਮੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਲਈ ਪ੍ਰਯੁਕਤ ਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ ਉਹ ਵਿਕਾਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਗੁਆ ਬੈਠਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪਤਨ ਤੋਂ ਬਚਾਵ ਲਈ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਉਤੇਜਿਤ ਕਰਨ ਲਈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਬੌਧਿਕ ਪ੍ਰਸ਼ਿਕਸ਼ਣ ਦੇ ਸਾਧਨ ਵਜੋਂ, ਬਾਈਬਲ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਇਕੱਲੀ ਪੁਸਤਕ ਨਾਲੋਂ, ਜਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਹੋਰ ਪੁਸਤਕਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਿਆਂ ਮਿਲਾ ਕੇ ਵੀ, ਵਧੇਰੇ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਉਕਤੀਆਂ ਦੀ ਗੰਭੀਰ ਸਾਦਗੀ, ਇਸ ਦੀ ਚਿੱਤਰਾਤਮਕ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਵਰ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਵੇਂ ਹੋਰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਹੋਰ ਕੋਈ ਅਧਿਐਨ ਉਹੋ ਜਿਹੀ ਮਾਨਸਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਪ੍ਰਦਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਜਿਹੀ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਵਿਸ਼ਮਯਕਾਰੀ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯਤਨ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਨੰਤ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ ਮਨ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਫੈਲਦਾ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।”

> “And even greater is the power of the Bible in the development of the spiritual nature. Man, created for fellowship with God, can only in such fellowship find his real life and development. Created to find in God his highest joy, he can find in nothing else that which can quiet the cravings of the heart, can satisfy the hunger and thirst of the soul. He who with sincere and teachable spirit studies God’s word, seeking to comprehend its truths, will be brought in touch with its Author; and, except by his own choice, there is no limit to the possibilities of his development.

> “ਅਤੇ ਆਤਮਿਕ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਇਸ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਮਹਾਨ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਲਈ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਕੇਵਲ ਐਸੀ ਹੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਅਸਲ ਜੀਵਨ ਅਤੇ ਵਿਕਾਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਰਚਿਆ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਆਨੰਦ ਲੱਭੇ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਉਹ ਨਹੀਂ ਲੱਭ ਸਕਦਾ ਜੋ ਹਿਰਦੇ ਦੀਆਂ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਸਕੇ, ਜੋ ਆਤਮਾ ਦੀ ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਹ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰ ਸਕੇ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਖਰੇ ਅਤੇ ਸਿੱਖਣਯੋਗ ਮਨ ਨਾਲ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੀ ਚੇਸ਼ਟਾ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਇਸ ਦੇ ਲੇਖਕ ਦੇ ਸੰਪਰਕ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਵੇਗਾ; ਅਤੇ, ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਤੋਂ ਬਿਨਾ, ਉਸ ਦੇ ਵਿਕਾਸ ਦੀਆਂ ਸੰਭਾਵਨਾਵਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਸੀਮਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।”

> “In its wide range of style and subjects the Bible has something to interest every mind and appeal to every heart. In its pages are found history the most ancient; biography the truest to life; principles of government for the control of the state, for the regulation of the household—principles that human wisdom has never equaled. It contains philosophy the most profound, poetry the sweetest and the most sublime, the most impassioned and the most pathetic. Immeasurably superior in value to the productions of any human author are the Bible writings, even when thus considered; but of infinitely wider scope, of infinitely greater value, are they when viewed in their relation to the grand central thought. Viewed in the light of this thought, every topic has a new significance. In the most simply stated truths are involved principles that are as high as heaven and that compass eternity.

> “ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸ਼ੈਲੀ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਵਿਸਤ੍ਰਿਤ ਵਿਭਿੰਨਤਾ ਵਿੱਚ ਬਾਈਬਲ ਵਿੱਚ ਐਸੀ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਹਰ ਮਨ ਨੂੰ ਰੁਚਿਕਰ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਛੂਹੇ। ਇਸ ਦੇ ਸਫ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਇਤਿਹਾਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ; ਜੀਵਨ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸੱਚੇ ਰੂਪ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ ਜੀਵਨੀ; ਰਾਜ ਦੇ ਸੰਚਾਲਨ ਲਈ ਅਤੇ ਘਰ-ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਨਿਯਮਨ ਲਈ ਸ਼ਾਸਨ ਦੇ ਅਜੇਹੇ ਸਿਧਾਂਤ—ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਮਨੁੱਖੀ ਬੁੱਧੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਗੰਭੀਰ ਦਰਸ਼ਨ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਮਿੱਠੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਕੋਟੀ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਹੈ, ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕਟ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਰਮਸਪਰਸ਼ੀ ਰਚਨਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਮਨੁੱਖੀ ਲੇਖਕ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਤੁਲਨਾ ਕਰਨ ‘ਤੇ, ਇਸ ਪੱਖ ਤੋਂ ਵੀ, ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਮੁੱਲ ਵਿੱਚ ਅਤੁੱਲਣੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉੱਚੀਆਂ ਹਨ; ਪਰ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਮਹਾਨ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਚਾਰ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਦੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਉਹ ਅਨੰਤ ਹੀ ਵੱਧ ਵਿਸ਼ਾਲ ਪਰਿਧੀ ਵਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਨੰਤ ਹੀ ਵੱਧ ਮੁੱਲਵਾਨ ਸਾਬਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆਂ, ਹਰ ਵਿਸ਼ੇ ਦਾ ਨਵਾਂ ਮਹੱਤਵ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਸਧਾਰਣ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਜੇਹੇ ਸਿਧਾਂਤ ਸਮਾਏ ਹੋਏ ਹਨ ਜੋ ਆਕਾਸ਼ ਜਿੰਨੇ ਉੱਚੇ ਹਨ ਅਤੇ ਜੋ ਅਨੰਤਕਾਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।”

> “The central theme of the Bible, the theme about which every other in the whole book clusters, is the redemption plan, the restoration in the human soul of the image of God. From the first intimation of hope in the sentence pronounced in Eden to that last glorious promise of the Revelation, ‘They shall see His face; and His name shall be in their foreheads’ (Revelation 22:4), the burden of every book and every passage of the Bible is the unfolding of this wondrous theme,—man’s uplifting,—the power of God, ‘which giveth us the victory through our Lord Jesus Christ.’ 1 Corinthians 15:57.

> “ਬਾਈਬਲ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀ ਵਿਸ਼ਾ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਾ ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਇਸ ਸਮੂਚੀ ਪੁਸਤਕ ਦਾ ਹਰ ਹੋਰ ਵਿਸ਼ਾ ਇਕੱਠਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਹੈ—ਮਨੁੱਖੀ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਰੂਪ ਦੀ ਪੁਨਰਸਥਾਪਨਾ। ਅਦਨ ਵਿੱਚ ਸੁਣਾਏ ਗਏ ਦੰਡ-ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਆਸ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸੰਕੇਤਨਾ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ ਦੇ ਉਸ ਆਖਰੀ ਮਹਿਮਾਮਈ ਵਾਅਦੇ ਤੱਕ, ‘ਉਹ ਉਸ ਦਾ ਮੁਖ ਵੇਖਣਗੇ; ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੱਥਿਆਂ ਉੱਤੇ ਹੋਵੇਗਾ’ (ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਦੀ ਪੋਥੀ 22:4), ਬਾਈਬਲ ਦੀ ਹਰ ਪੁਸਤਕ ਅਤੇ ਹਰ ਅੰਸ਼ ਦਾ ਮੂਲ ਭਾਰ ਇਸ ਅਦਭੁੱਤ ਵਿਸ਼ੇ ਦੇ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ,—ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਉੱਥਾਨਤਾ,—ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ, ‘ਜੋ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਰਾਹੀਂ ਸਾਨੂੰ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।’ 1 ਕੁਰਿੰਥੀਆਂ 15:57।”

> “He who grasps this thought has before him an infinite field for study. He has the key that will unlock to him the whole treasure house of God’s word.

> “ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਵਿਚਾਰ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਅਧਿਐਨ ਲਈ ਇੱਕ ਅਨੰਤ ਖੇਤਰ ਖੁੱਲ੍ਹ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਉਹ ਕੁੰਜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਵਚਨ ਦੇ ਸਮੂਹ ਖਜ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇਗੀ।”

> “The science of redemption is the science of all sciences; the science that is the study of the angels and of all the intelligences of the unfallen worlds; the science that engages the attention of our Lord and Saviour; the science that enters into the purpose brooded in the mind of the Infinite—‘kept in silence through times eternal’ (Romans 16:25, R.V.); the science that will be the study of God’s redeemed throughout endless ages. This is the highest study in which it is possible for man to engage. As no other study can, it will quicken the mind and uplift the soul.

> “ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ ਸਭ ਵਿਗਿਆਨਾਂ ਦਾ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਦੂਤਾਂ ਅਤੇ ਪਤਿਤ ਨਾ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੁੱਧੀਆਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅਤੇ ਉੱਧਾਰਕ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵਿੱਚ ਲਗਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਉਸ ਮਨੋਰਥ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਨੰਤ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ—‘ਜੋ ਸਦੀਵੀ ਸਮਿਆਂ ਤੋਂ ਚੁੱਪੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ’ (Romans 16:25, R.V.)—; ਉਹ ਵਿਗਿਆਨ ਜੋ ਬੇਅੰਤ ਯੁਗਾਂ ਤੱਕ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਪਾਏ ਹੋਇਆਂ ਦੇ ਅਧਿਐਨ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਰਹੇਗਾ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਅਧਿਐਨ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਅਧਿਐਨ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਸਤ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਉੱਚਾ ਉਠਾਏਗਾ।”

> “‘The excellency of knowledge is, that wisdom giveth life to them that have it.’ ‘The words that I speak unto you,’ said Jesus, ‘they are spirit, and they are life.’ ‘This is life eternal, that they should know Thee the only true God, and Him whom Thou didst send.’ Ecclesiastes 7:12; John 6:63; 17:3, R.V.

> “‘ਗਿਆਨ ਦੀ ਉੱਤਮਤਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਬੁੱਧੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜੀਵਨ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਉਹ ਹੈ।’ ‘ਜੋ ਬਚਨ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹਾਂ,’ ਯਿਸੂ ਨੇ ਕਿਹਾ, ‘ਉਹ ਆਤਮਾ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਜੀਵਨ ਹਨ।’ ‘ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਜੀਵਨ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਤੈਨੂੰ, ਇਕੋ ਸੱਚੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਭੇਜਿਆ, ਜਾਣਣ।’ ਉਪਦੇਸ਼ਕ 7:12; ਯੂਹੰਨਾ 6:63; 17:3, R.V.”

> “The creative energy that called the worlds into existence is in the word of God. This word imparts power; it begets life. Every command is a promise; accepted by the will, received into the soul, it brings with it the life of the Infinite One. It transforms the nature and re-creates the soul in the image of God.

> “ਉਹ ਸਿਰਜਣਹਾਰ ਸ਼ਕਤੀ ਜਿਸ ਨੇ ਜਹਾਨਾਂ ਨੂੰ ਅਸਤਿਤਵ ਵਿੱਚ ਬੁਲਾਇਆ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਇਹ ਬਚਨ ਸ਼ਕਤੀ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਜੀਵਨ ਉਤਪੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਆਗਿਆ ਇੱਕ ਵਾਅਦਾ ਹੈ; ਜਦੋਂ ਇੱਛਾ ਦੁਆਰਾ ਇਸ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਅਨੰਤ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਜੀਵਨ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸੁਭਾਵ ਨੂੰ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਸੂਰਤ ਵਿੱਚ ਨਵਾਂ ਰਚਦਾ ਹੈ।”

> “The life thus imparted is in like manner sustained. ‘By every word that proceedeth out of the mouth of God’ (Matthew 4:4) shall man live.

> ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ਿਆ ਗਿਆ ਜੀਵਨ ਉਸੇ ਹੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਾਇਮ ਰੱਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲਣ ਵਾਲੇ ਹਰ ਇੱਕ ਬਚਨ ਨਾਲ” (ਮੱਤੀ 4:4) ਮਨੁੱਖ ਜੀਊਂਦਾ ਰਹੇਗਾ।

> “The mind, the soul, is built up by that upon which it feeds; and it rests with us to determine upon what it shall be fed. It is within the power of everyone to choose the topics that shall occupy the thoughts and shape the character. Of every human being privileged with access to the Scriptures, God says, ‘I have written to him the great things of My law.’ ‘Call unto Me, and I will answer thee, and show thee great and mighty things, which thou knowest not.’ Hosea 8:12; Jeremiah 33:3.

> “ਮਨ, ਅਰਥਾਤ ਆਤਮਾ, ਉਸੇ ਨਾਲ ਨਿਰਮਿਤ ਅਤੇ ਵਿਕਸਿਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਉਹ ਆਹਾਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਡੇ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਆਹਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਹਰ ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਸਮਰਥਾ ਵਿੱਚ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਚੋਣ ਕਰੇ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵਿਆਸਤ ਰੱਖਣ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਚਰਿੱਤਰ ਨੂੰ ਆਕਾਰ ਦੇਣ। ਹਰ ਉਸ ਮਨੁੱਖ ਬਾਰੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧਰਮਗ੍ਰੰਥਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੈ, ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ‘ਮੈਂ ਉਸ ਲਈ ਆਪਣੀ ਵਿਵਸਥਾ ਦੀਆਂ ਮਹਾਨ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹਨ।’ ‘ਮੈਨੂੰ ਪੁਕਾਰ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦੇਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਤੈਨੂੰ ਮਹਾਨ ਅਤੇ ਬਲਵੰਤ ਗੱਲਾਂ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।’ ਹੋਸ਼ੇਆ 8:12; ਯਿਰਮਿਯਾਹ 33:3।”

> “With the word of God in his hands, every human being, wherever his lot in life may be cast, may have such companionship as he shall choose. In its pages he may hold converse with the noblest and best of the human race, and may listen to the voice of the Eternal as He speaks with men. As he studies and meditates upon the themes into which ‘the angels desire to look’ (1 Peter 1:12), he may have their companionship. He may follow the steps of the heavenly Teacher, and listen to His words as when He taught on mountain and plain and sea. He may dwell in this world in the atmosphere of heaven, imparting to earth’s sorrowing and tempted ones thoughts of hope and longings for holiness; himself coming closer and still closer into fellowship with the Unseen; like him of old who walked with God, drawing nearer and nearer the threshold of the eternal world, until the portals shall open, and he shall enter there. He will find himself no stranger. The voices that will greet him are the voices of the holy ones, who, unseen, were on earth his companions—voices that here he learned to distinguish and to love. He who through the word of God has lived in fellowship with heaven, will find himself at home in heaven’s companionship.” Education, 123–127.

> “ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਹਰ ਇਕ ਮਨੁੱਖ, ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਉਸਦਾ ਹਿੱਸਾ ਜਿੱਥੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਪਿਆ ਹੋਵੇ, ਆਪਣੀ ਚੋਣ ਅਨੁਸਾਰ ਅਜਿਹਾ ਸਾਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੇ ਸਫ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਜਾਤੀ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਅਤੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ ਜਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਵਾਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਦੀਵੀ ਦੇ ਸੁਰ ਨੂੰ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਬੋਲਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਅਤੇ ਮਨਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ‘ਦੂਤ ਝਾਤ ਮਾਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ’ (1 ਪਤਰਸ 1:12), ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸਾਥ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਕਾਸ਼ੀ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਉੱਤੇ ਚੱਲ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਬਚਨਾਂ ਨੂੰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਪਹਾੜ, ਮੈਦਾਨ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸੁਰਗ ਦੇ ਵਾਤਾਵਰਣ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਦੁਖੀ ਅਤੇ ਪਰਖੇ ਹੋਇਆਂ ਨੂੰ ਆਸ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਲਈ ਲਾਲਸਾਵਾਂ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੋਇਆ; ਆਪ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਆਉਂਦਾ ਹੋਇਆ; ਉਸ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ, ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨਾਲ ਚੱਲਦਾ ਸੀ, ਸਦੀਵੀ ਲੋਕ ਦੀ ਡੇਹਲੀਜ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਨੇੜੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਤੱਕ ਕਿ ਉਸਦੇ ਦੁਆਰ ਖੁੱਲ ਨਾ ਜਾਣ ਅਤੇ ਉਹ ਉੱਥੇ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਨਾ ਕਰ ਜਾਵੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੋਈ ਅਜਨਬੀ ਨਹੀਂ ਪਾਏਗਾ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਉਸਦਾ ਸੁਆਗਤ ਕਰਨਗੀਆਂ, ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਜਨਾਂ ਦੀਆਂ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਜੋ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਰਹੇ ਸਨ—ਉਹ ਆਵਾਜ਼ਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਉਸ ਨੇ ਪਛਾਣਨਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਨਾ ਸਿੱਖਿਆ ਸੀ। ਜਿਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਰਾਹੀਂ ਸੁਰਗ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾਇਆ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਰਗ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਘਰ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ।” Education, 123–127.

Back to Articles