Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

ਦਾਨੀਏਲ ਦੀ ਪੁਸਤਕ - ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਸੀਵੇਂ ਨੰਬਰ

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

ਰੋਮ, ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਅਤੇ ਆਧੁਨਿਕ ਸਮਿਆਂ ਦਾ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਸੰਧਿ-ਬਿੰਦੂ: ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਧਿਐਨ

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

ਯੂਰੀਆ ਸਮਿਥ ਨੇ ਲਿਖਿਆ, “ਰੋਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ, ਯਹੂਦੀਆਂ, ਨਾਲ ਗਠਜੋੜ ਰਾਹੀਂ ਈ.ਪੂ. 162 ਵਿੱਚ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹੋਇਆ।” ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਇਸ ਦੀ ਤਾਰੀਖ ਈ.ਪੂ. 161 ਮੰਨਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਮਿਥ ਉਸੇ ਪੁਸਤਕ ਵਿੱਚ ਦੋ ਵਾਰ ਈ.ਪੂ. 161 ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਅਨੁਮਾਨ ਹੈ ਕਿ ਈ.ਪੂ. 162 ਦਾ ਇਹ ਹਵਾਲਾ ਇੱਕ ਮੁਦ੍ਰਣ-ਦੋਸ਼ ਹੈ।

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> “ਆਯਤਾਂ 23 ਅਤੇ 24 ਦੁਆਰਾ ਸਾਨੂੰ ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਉਸ ਸੰਧੀ, ਈਸਾ ਪੂਰਵ 161, ਤੋਂ ਇਸ ਪਾਸੇ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਰੋਮ ਨੇ ਸਰਵਭੌਮ ਪ੍ਰਭੁਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਸੀ।” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

ਗਿਆਰਹਵੀਂ ਅਤੇ ਬਾਰਹਵੀਂ ਆਇਤਾਂ ਰਾਫੀਆ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜੋ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 217 ਵਿੱਚ ਸੇਲੂਸਿਡ ਸਾਮਰਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਐਂਟਿਓਕਸ ਤੀਜਾ ਮਹਾਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮਿਸਰ ਦੇ ਪਟੋਲੇਮਾਇਕ ਰਾਜ, ਜਿਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਰਾਜਾ ਪਟੋਲੇਮੀ ਚੌਥਾ ਫਿਲੋਪਾਤੋਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਈ ਸੀ।

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

ਪਾਨੀਅਮ ਦੀ ਲੜਾਈ, ਜੋ ਸਤਾਰ੍ਹਾਂ ਸਾਲ ਬਾਅਦ 200 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਹੋਈ, ਫਿਰ ਤੋਂ ਸਲੂਸੀਦੀ ਰਾਜ ਅਤੇ ਟੋਲਮੀ ਰਾਜ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ।

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

ਮੱਕਾਬੀ ਬਗਾਵਤ 167 ਈਸਾਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੇਲਿਊਕਿਡ ਸਾਮਰਾਜ ਵੱਲੋਂ ਯਹੂਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤਾਂ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਨੂੰ ਥੋਪਣ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਸੀ।

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਵਿੱਚ ਦੂਜੇ ਮੰਦਰ ਦਾ ਮੁੜ-ਸਮਰਪਣ, ਜੋ ਹਾਨੁੱਕਾਹ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਮਨਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਇਤਿਹਾਸਕ ਘਟਨਾ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਈਸਾ ਪੂਰਵ 164 ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਆਇਤ ਤੇਈਂ ਦੇ “ਗੱਠਜੋੜ” ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਪਹਿਲਾਂ ਸੀ। ਇਹ ਘਟਨਾ ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੇਲਿਊਕਿਦ ਸਾਮਰਾਜ ਦੀਆਂ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਚਲਾਈ ਗਈ ਸਫਲ ਸੈਨਿਕ ਮੁਹਿੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਰੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੁਖਿਆਤ ਅੰਤਿਓਖੁਸ IV ਐਪੀਫੇਨੇਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਅਪਵਿਤ੍ਰ ਕੀਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਨੂੰ ਗੈਰਕਾਨੂੰਨੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਅੰਤਿਓਖੁਸ IV ਐਪੀਫੇਨੇਸ ਹਾਨੁੱਕਾਹ ਦੁਆਰਾ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਮਰ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀਰੀਆਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਪਤਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਨੂੰ ਚਿੰਨ੍ਹਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

ਈਸਾ ਪੂਰਵ 200 ਵਿੱਚ, (ਜੋ ਪੈਨਿਯਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਵੀ ਸਮਾਂ ਸੀ), ਰੋਮ ਨੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰ ਦਾਨੀਏਲ ਅਧਿਆਇ ਗਿਆਰਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਉਸ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ਪੂਰਣ ਪ੍ਰਭਾਵ ਯਜ਼ਬੇਲ ਦੇ ਕੰਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਕਲੀਸਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਪਰਦੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਡੋਰਾਂ ਖਿੱਚਦੀ ਹੈ। ਯਜ਼ਬੇਲ ਸਮਾਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸੀ ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਅਹਾਬ ਇਲੀਆਹ ਦੁਆਰਾ ਉਸ ਦੇ ਨਬੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਹੇਰੋਦਿਆਸ ਹੇਰੋਦ ਦੇ ਜਨਮਦਿਨ ਦੇ ਭੋਜ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਸਲੋਮੀ ਨੇ ਹੇਰੋਦ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲਿਆ। ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ, ਟਾਇਰ ਦੀ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਨੂੰ ਭੁਲਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ। ਫਿਰ ਉਹ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਆਪਣੇ ਧੋਖੇ ਦੇ ਗੀਤ ਗਾਉਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਈਸਾ ਪੂਰਵ 200 ਦਾ ਸਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ, ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੋਂ ਠੀਕ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਪਦ ਸੋਲਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ’ਤੇ ਗਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੀ ਹੈ।

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

ਈ.ਪੂ. 161 ਤੋਂ 158 ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ “ਲੀਗ” ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦਗਾਰ ਈ.ਪੂ. 164 ਵਿੱਚ ਹਨੁੱਕਾਹ ਦੁਆਰਾ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਬਾਅਦ, ਸੂਰੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਰੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਦੇ ਦਰਮਿਆਨ ਹੀ, ਮੱਕਾਬੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਸਹਾਇਤਾ ਲਈ ਰੋਮ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਰੋਮ ਨਾਲ ਜੋ “ਲੀਗ” ਬਣੀ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਲਈ ਇੱਕ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਮਈ ਕਸੌਟੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

ਇਤਿਹਾਸ 161 ਈ.ਪੂ. ਨੂੰ ਉਹ ਸਮਾਂ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ “ਲੀਗ” ਹੋਈ ਸੀ, ਪਰ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪਾਇਨੀਅਰ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ 158 ਈ.ਪੂ. ਵਜੋਂ ਪਛਾਣਦੇ ਹਨ। ਕੀ ਮਿਲਰ ਸਹੀ ਸੀ, ਜਾਂ ਆਧੁਨਿਕ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸਹੀ ਹਨ? ਮਿਲਰ ਨੇ 158 ਈ.ਪੂ. ਦੇ ਸਾਲ ਨਾਲ ਛੇ ਸੌ ਛਿਆਸਠ ਸਾਲ (666) ਜੋੜੇ, ਅਤੇ 508 ਈ.ਸ. ਦੇ ਸਾਲ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਦੋਂ “ਰੋਜ਼ਾਨਾ” ਹਟਾਈ ਗਈ ਸੀ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨੀ ਮਰਜ਼ੀ ਖੋਜ ਕਰ ਲਵੋ, ਯਹੂਦੀਆਂ ਅਤੇ ਰੋਮੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਲੀਗ ਵਜੋਂ 158 ਈ.ਪੂ. ਲਈ ਕੋਈ ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਮਰਥਨ ਲੱਭਣਾ, ਜੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਅਸੰਭਵ ਨਾ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੋਵੇਗਾ।

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਪੰਗਤੀ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰੋਮ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਈ.ਪੂ. 200 ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਮੱਕਾਬੀ ਬਗਾਵਤ ਈ.ਪੂ. 167 ਵਿੱਚ ਮੋਦੀਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਈ.ਪੂ. 164 ਵਿੱਚ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਈ.ਪੂ. 161 ਤੋਂ ਈ.ਪੂ. 158 ਤੱਕ ਯਹੂਦੀ ਰੋਮੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਵਾਚਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਈ.ਪੂ. 161 ਤੋਂ ਈ.ਪੂ. 158 ਤੱਕ ਦਾ ਸਮਾਂ ਉਹ ਅਵਧੀ ਦਰਸਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ “ਸੰਧਿ” ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੀਂਦੀ ਸੀ। ਇਹ ਸਮਝ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ “ਸੰਧਿ” ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਚਾਰਟ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵੀ ਜੋ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਹੱਥ ਦੁਆਰਾ ਨਿਰਦੇਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਦਲਾਵ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸਾਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਦੂਜੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦਾ ਅਤੇ ਰੋਮ ਵਰਗੀਆਂ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕੌਮਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੰਧੀਆਂ ਦੀ ਵਾਰਤਾ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ, ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ, ਕੂਟਨੀਤਿਕ ਪ੍ਰੋਟੋਕੋਲਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀ-ਸੰਤੁਲਨ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਭਿੰਨ ਹੁੰਦੀ ਸੀ। ਆਮ ਤੌਰ ’ਤੇ, ਇਹ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਇੱਕ ਪੱਖ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਸੰਧੀ ਜਾਂ ਗਠਜੋੜ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਰੁਚੀ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਯਹੂਦਾ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਯਹੂਦਾ ਨੇ ਰੋਮ ਨਾਲ ਸੰਪਰਕ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤਾਂ ਜੋ ਇੱਕ ਰਸਮੀ ਗਠਜੋੜ ਦਾ ਪ੍ਰਸਤਾਵ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

ਪੇਸ਼ਕਸ਼ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਅਤੇ ਵਾਰਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਲਈ ਰਾਜਨੈਤਿਕ ਮਾਰਗਾਂ ਦਾ ਉਪਯੋਗ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਲਾਜ਼ਮੀ ਤੌਰ ‘ਤੇ ਰੋਮ ਨੂੰ ਰਾਜਦੂਤਾਂ ਜਾਂ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਭੇਜਣਾ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਦੇ ਨੇਤਾਵਾਂ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧੀਆਂ ਨਾਲ ਭੇਟ ਕਰ ਸਕਣ। ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਵਾਰਤਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀਆਂ, ਦੋਵੇਂ ਪੱਖ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਸੰਧਿ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਬੈਠਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਲੜੀ, ਰਾਜਨੈਤਿਕ ਸੰਦੇਸ਼ਾਂ ਦਾ ਆਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ, ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਚਰਚਾਵਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗਮ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਵਿਚੋਲਿਆਂ ਜਾਂ ਮੱਧਸਥਾਂ ਦੀ ਭਾਗੀਦਾਰੀ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੀ। ਵਾਰਤਾਂ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਹਰ ਪੱਖ ਦੂਸਰੇ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦਾ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਾ ਅਤੇ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਪ੍ਰਤਿ-ਪੇਸ਼ਕਸ਼ਾਂ ਰੱਖਦਾ ਜਾਂ ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਸ਼ਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਧ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਸਾਵਧਾਨੀ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ-ਵਿਮਰਸ਼, ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਾਮਰਸ਼, ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਤਾਵਿਤ ਸੰਧਿ ਦੇ ਸੰਭਾਵਿਤ ਲਾਭਾਂ ਅਤੇ ਹਾਨੀਆਂ ਦਾ ਮੁਲਾਂਕਣ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦਾ ਸੀ।

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

ਜੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਸੰਧੀ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਉੱਤੇ ਸਹਿਮਤੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਤਾਂ ਦੋਹੀਂ ਪੱਖਾਂ ਵੱਲੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਅਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨੂੰ ਵਿਵਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਔਪਚਾਰਿਕ ਦਸਤਾਵੇਜ਼ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸੰਧੀ ਨੂੰ ਹਰ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਸੰਬੰਧਿਤ ਅਧਿਕਾਰਤ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਵੱਲੋਂ ਅਨੁਮੋਦਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਣਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੁੰਦਾ। ਰੋਮ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਸੇਨੇਟ ਜਾਂ ਹੋਰ ਸ਼ਾਸਕੀ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੀ ਸੀ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯਹੂਦਾ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸੰਭਾਵਨਾ ਸੀ ਕਿ ਸੰਧੀ ਲਈ ਉਸ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਿਤਵ ਜਾਂ ਸ਼ਾਸਕੀ ਪਰਿਸ਼ਦ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਲੋੜੀਂਦੀ ਹੁੰਦੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਅਨੁਮੋਦਨ ਹੋ ਜਾਣ ਉਪਰੰਤ, ਸੰਧੀ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਦੀਆਂ ਸ਼ਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਦੀ ਉਮੀਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਹਿਯੋਗ ਦੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪ, ਪਰਸਪਰ ਰੱਖਿਆ ਸੰਬੰਧੀ ਸਮਝੌਤੇ, ਵਪਾਰਕ ਸੰਬੰਧ, ਜਾਂ ਸੰਧੀ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਕੂਟਨੀਤਿਕ ਸੰਪਰਕ ਦੇ ਹੋਰ ਰੂਪ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋ ਸਕਦੇ ਸਨ।

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

ਈਸਾਪੂਰਵ ਦੂਜੀ ਸਦੀ ਵਿੱਚ, ਯੂਦੇਆ (ਜੋ ਪੂਰਬੀ ਭੂਮੱਧ-ਸਾਗਰੀ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ) ਤੋਂ ਰੋਮ (ਜੋ ਕੇਂਦਰੀ ਇਟਲੀ ਵਿੱਚ ਸਥਿਤ ਸੀ) ਤੱਕ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨਾ ਇੱਕ ਕਠਿਨ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਮਾਂ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਉਪਰਾਲਾ ਹੁੰਦਾ, ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਆਵਾਜਾਈ ਦੇ ਸਾਧਨਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਿਆਂ। ਯੂਦੇਆ ਅਤੇ ਰੋਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਦੀ ਦੂਰੀ, ਚੁਣੇ ਗਏ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਮਾਰਗ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਲਗਭਗ 1,500 ਤੋਂ 2,000 ਕਿਲੋਮੀਟਰ (930 ਤੋਂ 1,240 ਮੀਲ) ਸੀ। ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਮੁੰਦਰੀ ਯਾਤਰਾ ਅਕਸਰ ਸਥਲ-ਯਾਤਰਾ ਨਾਲੋਂ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਵੱਧ ਕਾਰਗਰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਸਮੁੰਦਰੀ ਯਾਤਰਾ ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਹਵਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ। ਯੂਦੇਆ ਦੇ ਕਿਸੇ ਬੰਦਰਗਾਹ ਤੋਂ ਇਟਲੀ ਦੇ ਕਿਸੇ ਬੰਦਰਗਾਹ (ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਓਸਤੀਆ, ਜੋ ਰੋਮ ਦਾ ਬੰਦਰਗਾਹ ਸੀ) ਤੱਕ ਜਹਾਜ਼ ਰਾਹੀਂ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਹਫ਼ਤੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਜੋ ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਸਥਿਤੀਆਂ, ਸਮੁੰਦਰੀ ਧਾਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਵਰਤੇ ਗਏ ਜਹਾਜ਼ ਦੀ ਕਿਸਮ ਵਰਗੇ ਕਾਰਕਾਂ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

ਯੂਦਿਆ ਤੋਂ ਰੋਮ ਤੱਕ ਧਰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਯਾਤਰਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਹੋਰ ਧੀਮੀ ਅਤੇ ਵੱਧ ਕਠਿਨ ਹੁੰਦੀ। ਯਾਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜਾਂ, ਘਾਟੀਆਂ ਅਤੇ ਦਰਿਆਵਾਂ ਸਮੇਤ ਵਿਭਿੰਨ ਭੂ-ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਰਾਹ ਕੱਢਣਾ ਪੈਂਦਾ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਡਾਕੂਆਂ ਅਤੇ ਵੈਰਭਾਵੀ ਖੇਤਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਵੀ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਅੰਦਾਜ਼ਾ ਹੈ ਕਿ ਪੈਦਲ ਜਾਂ ਘੋੜਿਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਬੱਗੀ ਰਾਹੀਂ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਲੱਗ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਯਾਤਰਾ ਦਾ ਸਮਾਂ ਸੜਕਾਂ ਦੀ ਹਾਲਤ, ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਰਾਮ-ਸਥਾਨਾਂ ਦੀ ਉਪਲਬਧਤਾ, ਅਤੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕਰਨ ਅਤੇ ਦੁਬਾਰਾ ਰਸਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਵਰਗੇ ਕਾਰਕਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਹੁੰਦਾ।

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

ਜਦੋਂ ਮੱਕਾਬੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਰੋਮ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੰਧੀ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੋਮ ਵੱਲ ਦੂਤ ਭੇਜਣੇ ਪਏ ਹੋਣਗੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦੂਤ ਰੋਮੀ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ ਜਾਂਦੇ, ਤਾਂ ਵਾਰਤਾਲਾਪ ਦਾ ਇੱਕ ਅੰਤਰਾਲ ਹੁੰਦਾ। ਇਤਿਹਾਸਕ ਸਿਧਾਂਤ ਅਨੁਸਾਰ—ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਲਿਖਤੀ ਰਿਕਾਰਡ ਉਪਲਬਧ ਨਹੀਂ ਹੈ—ਜਦੋਂ ਇੱਕ ਸੰਧੀ ਨੂੰ ਔਪਚਾਰਿਕ ਰੂਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਯਹੂਦਿਆ ਵਾਪਸ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੰਭਵਤ: ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਸਵੀਕ੍ਰਿਤੀ ਦੀ ਪੁਸ਼ਟੀ ਕਰਨ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁੜ ਰੋਮ ਵਾਪਸ ਭੇਜਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਇਹ ਮੰਨਣਾ ਲਗਭਗ ਅਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਗੱਠਜੋੜ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਇੱਕ ਹੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ ਹੋਵੇਗੀ; ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਸਮਝ ਕਿ “ਸੰਧੀ” 161 ਈ.ਪੂ. ਤੋਂ 158 ਈ.ਪੂ. ਤੱਕ ਦੀ ਇੱਕ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਧਾਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਮੇਲ ਖਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਯਤ ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਦੇ ਕਾਨੂੰਨ ਤੱਕ ਲੈ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ।

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

ਇੱਕ “ਸੰਧਿ” ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਮੱਕਾਬੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਹੋਈ ਸੀ—ਇਸ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਇਤਿਹਾਸਕਾਰ ਸਹਿਮਤ ਹਨ—ਈਸਾ ਪੂਰਵ 161 ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀਆ ਵਿੱਚ ਆਰੰਭ ਹੋਈ। ਇਸ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਯਹੂਦੀ ਸੂਰੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਸਹਾਇਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 167 ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਤੋਂ ਹੀ ਸੰਘਰਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸ ਬਗਾਵਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਯਾਜਕ ਮੱਤਥਿਆਹ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਯਹੂਦਾ ਮੱਕਾਬੀ, ਦੇ ਉਹਨਾਂ ਯਤਨਾਂ ਨੇ ਭੜਕਾਇਆ ਸੀ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਰਾਹੀਂ ਉਹ ਸੇਲਿਊਸਿਡ ਸ਼ਾਸਕ ਐਂਟੀਓਕਸ IV ਐਪੀਫੇਨੇਸ ਵੱਲੋਂ ਥੋਪੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹੈਲੇਨਿਕੀਕਰਨ ਦੀਆਂ ਨੀਤੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੀਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਯਹੂਦੀ ਧਾਰਮਿਕ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਰਸਮ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਾਂ ਨੂੰ ਅਪਣਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕਰਨ ਦੇ ਯਤਨ ਸ਼ਾਮਲ ਸਨ।

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

ਬਗਾਵਤ ਲਈ ਉਤਪ੍ਰੇਰਕ ਮੋਦੇਇਨ ਪਿੰਡ ਦੀ ਇੱਕ ਘਟਨਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਮੱਤਾਥਿਆਸ ਨੇ ਇੱਕ ਯੂਨਾਨੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ ਅਨੁਕੂਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। “ਮੋਦੇਇਨ” ਹਿਬਰੂ ਸ਼ਬਦ “modi’a” ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਅਰਥ ਹੈ “ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨਾ” ਜਾਂ “ਵਿਰੋਧ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਨਾ।” ਆਪਣੇ ਇਸ ਵਿਰੋਧ ਵਿੱਚ, ਮੱਤਾਥਿਆਸ ਨੇ ਇੱਕ ਯਹੂਦੀ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਹੀ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਹਾੜੀਆਂ ਵੱਲ ਭੱਜ ਗਏ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੇਲਿਊਸਿਦ ਫੌਜਾਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਗੁਰਿੱਲਾ ਯੁੱਧ ਦੀ ਮੁਹਿੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋਈ। ਮਕਾਬੀ ਬਗਾਵਤ ਕਈ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਚੱਲੀ, ਜਿਸ ਦੌਰਾਨ ਮਕਾਬੀਆਂ ਨੇ ਸੇਲਿਊਸਿਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਅਨੇਕਾਂ ਯੁੱਧ ਲੜੇ। ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਮਕਾਬੀਆਂ ਨੇ ਕਈ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਜਿੱਤਾਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀਆਂ।

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

ਸੇਲਿਊਕਿਡ ਸਮਰਾਜ ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਯੂਨਾਨ ਦਾ ਧਰਮ ਥੋਪਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਅਖੀਰਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦੇ ਗਲੋਬਲਿਸਟਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਧਰਮ ਉਸ “ਵੋਕ-ਇਜ਼ਮ” ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਥੋਪਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਬੈਂਕਿੰਗ ਪ੍ਰਣਾਲੀ, ਮੁੱਖਧਾਰਾ ਮੀਡੀਆ, ਸਿੱਖਿਆ ਕੇਂਦਰਾਂ, ਅਤੇ ਗੈਰ-ਕਾਨੂੰਨੀ ਵਿਦੇਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਜਬਰੀ ਆਬਾਦਕਾਰੀ ਰਾਹੀਂ ਰਾਸ਼ਟਰੀ ਭੇਦਾਂ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਤਾਕਤਾਂ ਦੁਆਰਾ। ਜਦੋਂ ਅੰਤੀਓਕਸ ਐਪੀਫੇਨਸ ਯਹੂਦੀਆਂ ਉੱਤੇ ਯੂਨਾਨੀ ਧਰਮ ਥੋਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਕੁਝ ਯਹੂਦੀ ਅਜੇਹੇ ਸਨ ਜੋ ਉਸ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਨਾਲ ਸਹਿਯੋਗ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੱਕਾਬੀ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੇ ਇੱਕ ਵਰਗ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਯੂਨਾਨ ਦੇ ਧਰਮ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਰਗ ਵੀ ਸੀ ਜੋ ਯੂਨਾਨੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਕੰਮ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

ਸੋਲ੍ਹਵੀਂ ਆਇਤ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਅਜਗਰ, ਪਸ਼ੂ ਅਤੇ ਝੂਠੇ ਨਬੀ ਦੀ ਤਿਹਰੀ ਏਕਤਾ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰਹਵੀਂ ਤੋਂ ਪੰਦਰਹਵੀਂ ਆਇਤਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਚਾਲੀਵੀਂ ਆਇਤ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਲੜਾਈਆਂ ਦਸਵੀਂ ਆਇਤ (1989), ਗਿਆਰਹਵੀਂ ਅਤੇ ਬਾਰਹਵੀਂ ਆਇਤਾਂ (ਯੂਕਰੇਨੀ ਜੰਗ), ਅਤੇ ਪੈਨੀਅਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਤੋਂ ਘਟਿਤ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਪੈਨੀਅਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੋ-ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲਾ ਧਰਤੀ ਦਾ ਪਸ਼ੂ ਗਲੋਬਲਵਾਦੀ ਦੀਆਂ ਧਾਰਮਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਦਰਸ਼ਨਧਾਰਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਜਿੱਤ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

ਉਸ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਨੂੰ ਪੂਟਿਨ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਏ ਪਤਨ ਦੇ ਪਰਿਣਾਮਾਂ ਨਾਲ ਨਿਪਟਣਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਇਆਤ ਗਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਨਾਟੋ, ਜਾਂ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ, ਨਾਲ ਇੱਕ ਗਠਜੋੜ ਬਣਾਵੇਗਾ ਤਾਂ ਜੋ ਰੂਸ ਦੇ ਪਤਨ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਪ੍ਰਭਾਵਾਂ ਦਾ ਨਿਪਟਾਰਾ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਗਠਜੋੜ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਉਹ ਪਾਨਿਯੁਮ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨਾਲ ਸੰਲੱਗਨ ਹੋਵੇਗਾ। ਆਇਆਤ ਚਾਲੀ ਦੀ ਤੀਜੀ ਲੜਾਈ, ਆਇਆਤ ਚਾਲੀ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਵਰਗੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੀ ਆਰਥਿਕ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕ ਤਾਕਤ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਢਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀਆਂ ਨੂੰ “perestroika” ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜੋ ਗੋਰਬਾਚੋਵ ਦੇ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰਨ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਮੁੱਖ ਅੰਗ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸੋਵੀਅਤ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਵਿਘਟਨ ਅਤੇ ਸੋਵੀਅਤ ਸੰਘ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਵਿਘਲਨ ਵਿੱਚ ਯੋਗਦਾਨ ਪਾਇਆ।

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

ਤੀਜੀ ਲੜਾਈ ਦਾ ਚਿੱਤਰਣ ਪਹਿਲੀ ਲੜਾਈ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਰਥਿਕਤਾ ਅਤੇ ਸੈਨਿਕ ਦਬਾਅ ਰਾਹੀਂ ਟਰੰਪ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਰੀਗਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ, ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ “ਪੇਰੇਸਤ੍ਰੋਇਕਾ” ਵਿੱਚ ਧੱਕੇਗਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ ਹੈ ਪੁਨਰ-ਸੰਰਚਨਾ ਜਾਂ ਸੁਧਾਰ। ਇਹ ਪੁਨਰ-ਸੰਰਚਨਾ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਨੂੰ ਦਸ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਉਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੇ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰੇਗੀ ਜੋ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਸ਼ਟਰ ਹੈ। ਇਸ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਫਿਰ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਾਏਗੀ, ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦੀ ਹੋਈ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਟਰੰਪ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿੱਤ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇਗਾ।

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

ਇਸੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਟਰੰਪ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅੰਦਰੂਨੀ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇਗਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਿਪਟਣ ਲਈ ਉਹ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਅਬਰਾਹਮ ਲਿੰਕਨ ਨੂੰ ਨਿਪਟਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ। ਇਹ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਦੋ ਵਿਰੋਧੀ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਗੁੱਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇੱਕ ਵਰਗ ਉਹਨਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੋਕ-ਇਜ਼ਮ ਦੇ ਧਰਮ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਗਤੀਸ਼ੀਲ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਹਨ। ਦੂਜਾ ਵਰਗ (MAGA-ism) ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਖਰੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਹੋਣ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ 1844 ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਰਤਬਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇ ਸਨ।

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

ਰਾਸ਼ਟਰਪਤੀ ਦਾ ਗੁੱਟ MAGA-ਵਾਦ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤਿਨਿਧਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਅਤੇ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਕਾਇਮ ਰੱਖਣ ਦੇ ਭਟਕੇ ਹੋਏ ਦਾਅਵੇ ਉੱਤੇ ਆਧਾਰਿਤ ਹੈ। ਵੋਕਵਾਦ ਦਾ ਦਾਅਵਾ ਮਾਤਾ ਧਰਤੀ, ਨਿਊ ਏਜ ਅਤੇ ਇਸ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਸੰਵਿਧਾਨ ਦਾ ਲਾਗੂ ਹੋਣਾ ਸਮਾਜਕ ਮਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਮੌਜੂਦਾ ਪਰਿਸਥਿਤੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਨਿਰਧਾਰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸੰਸਥਾਪਕ ਪਿਤਿਆਂ ਦੇ ਪੁਰਾਤਨ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ।

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

ਮਤਤਿਆਸ (ਟਰੰਪ) ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਅਮਰੀਕਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਗਲੋਬਲਿਸਟ-ਪ੍ਰਗਤਿਵਾਦੀ ਡੈਮੋਕ੍ਰੈਟਾਂ ਦੇ ਯਤਨਾਂ ਦਾ ਅੰਤ ਕਰੇਗਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ 167 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਮੋਦੀਨ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਏ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਟਰੰਪ 164 ਈ.ਪੂ. ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਏਗਾ, ਜਦੋਂ ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਨੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਮੁੜ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਯਾਦ ਹਨੁੱਕਾਹ ਦੇ ਪਾਲਣ ਰਾਹੀਂ ਮਨਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਫਿਰ 161 ਈ.ਪੂ. ਤੋਂ 158 ਈ.ਪੂ. ਤੱਕ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਟਰੰਪ ਪਾਪਾਈ ਸੱਤਾ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰਨ ਲਈ ਅੰਤਿਮ ਜ਼ੋਰ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੇਗਾ, ਜੋ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਮੂਰਤੀ ਹੈ ਜੋ ਧਾਰਮਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਗੈਰ-ਵੈਧ ਸੰਬੰਧ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ। 158 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਉਹ ਲੀਗ ਲਾਗੂ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇਗੀ, ਜਦੋਂ ਆਇਤ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਦਾ ਜਲਦੀ ਆਉਣ ਵਾਲਾ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ।

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

ਦਾਨੀਏਲ ਗਿਆਰਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਤੌਰ ਤੇ ਕਿਵੇਂ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹਾਸਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਦਾਨੀਏਲ ਉਸੇ ਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦਾ ਅਤੇ ਵਿਸਥਾਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਐਸੀ ਲੜੀ ਨਾਲ ਜੋ ਇਹ ਪਛਾਣ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਸੇ ਹੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਾਵ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਯਤ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਆਯਤ ਉੱਨੀ ਤੱਕ, ਸੰਸਾਰ ਉੱਤੇ ਨਿਯੰਤਰਣ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹੀਆਂ ਤਿੰਨ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨੂੰ ਦਰਸਾਇਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਆਯਤ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ, ਸੀਰੀਆ ਨੂੰ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 65 ਵਿੱਚ ਮੂਰਤੀਪੂਜਕ ਰੋਮ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਯਹੂਦੀਆ ਨੂੰ ਈਸਾ ਪੂਰਵ 63 ਵਿੱਚ ਪੋਮਪੀ ਨੇ ਜਿੱਤ ਲਿਆ ਸੀ। ਆਯਤ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਇਹ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਰੋਮ ਮਹਿਮਾਮਈ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਕਦੋਂ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਇਹ ਉਸੇ ਅਧਿਆਇ ਦੀ ਇਕਤਾਲੀਹਵੀਂ ਆਯਤ ਦੇ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਰੂਪ ਧਾਰਦੀ ਹੈ।

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

ਇਹ ਧਿਆਨ ਦੇਣਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਜਿੱਤ ਦਾ ਇਤਿਹਾਸ 63 BC [1863 ਦੇ ਸਮਾਂਤਰ] ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਿਆ, ਜਦੋਂ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਇਕ ਗ੍ਰਹਿ-ਯੁੱਧ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਰਿਆਹ ਸਮਿਥ ਨੇ ਕਿਹਾ, “Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

“ਹਾਇਰਕੈਨਸ” ਅਤੇ “ਅਰਿਸਤੋਬੁਲਸ” ਦੋਵੇਂ ਨਾਮ ਯੂਨਾਨੀ ਮੂਲ ਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਤਿਹਾਸਕ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਹੈਲੈਨਿਸਟਿਕ ਯੁੱਗ ਅਤੇ ਹਸਮੋਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਦੌਰਾਨ ਯਹੂਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੰਦਰਭ ਵਿੱਚ। “ਹਾਇਰਕੈਨਸ” ਯੂਨਾਨੀ ਸ਼ਬਦ “ਹੁਰਕਾਨੋਸ” ਤੋਂ ਨਿਕਲਿਆ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਭਵ ਹੈ ਕਿ ਫ਼ਾਰਸੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ “ਹੁਰਕਾਨ” ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਅਰਥ “ਭੇੜੀਆ” ਹੈ। ਹਾਇਰਕੈਨਸ ਉਹ ਨਾਮ ਸੀ ਜੋ ਕਈ ਹਸਮੋਨੀ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। “ਅਰਿਸਤੋਬੁਲਸ” ਦਾ ਅਰਥ “ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਲਾਹਕਾਰ” ਜਾਂ “ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਪਰਾਮਰਸ਼ਦਾਤਾ” ਹੈ। ਅਰਿਸਤੋਬੁਲਸ ਵੀ ਉਹ ਨਾਮ ਸੀ ਜੋ ਕਈ ਹਸਮੋਨੀ ਸ਼ਾਸਕਾਂ ਨੇ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ। “ਹਾਇਰਕੈਨਸ” ਅਤੇ “ਅਰਿਸਤੋਬੁਲਸ” ਦੋਵੇਂ ਹੀ ਉਹਨਾਂ ਨਾਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹਨ ਜੋ ਹਸਮੋਨੀ ਯੁੱਗ ਦੌਰਾਨ ਯਹੂਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਹਸਤੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਹਨ। ਉਹ ਅਜੇਹੇ ਸ਼ਾਸਕ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯਹੂਦੀਆ ਵਿੱਚ ਹਸਮੋਨੀ ਰਾਜ ਦੀ ਸ਼ਾਸਨ-ਵਿਵਸਥਾ ਅਤੇ ਵਿਸਤਾਰ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਨ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਨਿਭਾਈਆਂ। ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਹਸਮੋਨੀ ਰਾਜ ਦੇ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਕ ਵੰਸ਼ਜ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧੀ ਫਰੀਸੀ ਸਨ।

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

ਜਦੋਂ ਪੋਮਪੀ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਲਿਆ, ਤਦੋਂ ਦੋ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀਆਂ ਆਪਣੀ ਉਤਪੱਤੀ 167 ਈਸਾ ਪੂਰਵ ਵਿੱਚ ਮੋਦੀਨ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਿਤ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਪਿੱਛੇ ਲੈ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਪੋਮਪੀ ਇਸ ਬਗਾਵਤ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਲੈਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਅਰਿਸਤੋਬੁਲੁਸ ਦੀ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਪਾਰਟੀ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਹਾਇਰਕੈਨਸ ਦੀ ਪਾਰਟੀ ਨੇ ਪੋਮਪੀ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਣ ਦਾ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਪੋਮਪੀ ਨੇ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਹਮਲਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਬਾਅਦ ਯਰੂਸ਼ਲਮ ਸਦਾ ਲਈ ਰੋਮ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ-ਖੇਤਰ ਹੇਠ ਆ ਗਿਆ।

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

ਉੱਨੀਵੇਂ ਪਦ ਤੱਕ ਤੀਜੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਰੁਕਾਵਟ ਮਿਸਰ ਨੂੰ ਰੋਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਕਬਜ਼ੇ ਵਿੱਚ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੀਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਦਾਨੀਏਲ ਇਹ ਦਰਸਾਉਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਰੋਮ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਪ੍ਰਜਾ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਰਤਾਓ ਕਰੇਗਾ। ਇਕੀਹਵੇਂ ਅਤੇ ਬਾਈਹਵੇਂ ਪਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਸਲੀਬ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੇਈਹਵੇਂ ਪਦ ਵਿੱਚ, 161 ਈ.ਪੂ. ਤੋਂ 158 ਈ.ਪੂ. ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਉਸ ਸੰਧੀ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹਨਾਂ ਪਦਾਂ ਦੇ ਤੁਰੰਤ ਬਾਅਦ ਜੋ ਸਲੀਬ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਨੇ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ “ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਨਹੀਂ, ਕੇਵਲ ਕੈਸਰ ਹੈ।” ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਉਹ ਲੜੀ, ਜੋ ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਤੀਨਿਧਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਯੂਨਾਨੀ ਧਾਰਮਿਕ ਦਰਸ਼ਨ ਦੇ ਘੁਸਪੈਠਾਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਦਿਆਂ ਰੋਮ ਨਾਲ ਇੱਕ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸੰਬੰਧ ਕਾਇਮ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਸ ਪਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸਲੀਬ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਪਹਿਚਾਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਸ ਅਪਵਿੱਤਰ ਸੰਬੰਧ ਦਾ ਫਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

ਸੱਤਰ ਸਾਲਾਂ ਦੀ ਬਾਬਲੀ ਕੈਦ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜੋ ਮੰਦਰ ਖੜ੍ਹਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਖੀਨਾਹ ਕਦੇ ਵੀ ਮੁੜ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਮਲਾਕੀ ਦੁਆਰਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਆਖਰੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਗਵਾਹੀ ਈਸਾ-ਪੂਰਵ ਪੰਜਵੀਂ ਸਦੀ ਦੇ ਮੱਧ ਦੇ ਲਗਭਗ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਵਵਾਦੀ ਯੂਨਾਨੀ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਨਾ ਤਾਂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਮਾਨ ਹਾਜ਼ਰੀ ਰਹੀ ਸੀ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ-ਸੰਬੰਧੀ ਗਵਾਹੀ। ਆਪਣੀ ਬਗਾਵਤ ਦੇ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਠੀਕ ਉਹੀ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਕੀਤਾ ਜੋ ਪਟੋਲੇਮੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਉਜ਼ਜ਼ੀਯਾਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਦੋਹਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਯਾਜਕ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਉਣ ਅਤੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ।

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

ਯੋਨਾਥਾਨ ਐੱਫ਼ੂਸ (ਜੋ ਯੋਨਾਥਾਨ ਮੱਕਾਬੀ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਵੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ), ਮੱਤਥਿਆਹ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੱਕਾਬੀ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੇਲਿਊਸਿਦ ਸਾਮਰਾਜ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਯਹੂਦੀਆਂ ਦੀ ਬਗਾਵਤ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਭੂਮਿਕਾ ਨਿਭਾਈ। ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਯਹੂਦਾਹ ਮੱਕਾਬੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਯੋਨਾਥਾਨ ਨੇ ਮੱਕਾਬੀ ਸੈਨਾਵਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੰਭਾਲ ਲਈ। ਆਪਣੀ ਸੈਨਿਕ ਅਤੇ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਗਵਾਈ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਯੋਨਾਥਾਨ ਨੇ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ ਵੀ ਸੰਭਾਲੀ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਆਤਮਿਕ ਅਗੂ ਵਜੋਂ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਯੋਨਾਥਾਨ ਦੀ ਇਹ ਦੋਹਰੀ ਭੂਮਿਕਾ—ਅਰਥਾਤ ਅਗੂ ਅਤੇ ਮਹਾਂਯਾਜਕ ਦੋਹਾਂ ਰੂਪਾਂ ਵਿੱਚ—ਯਹੂਦੀ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਵਿਕਾਸ ਨੂੰ ਦਰਸਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਹਸਮੋਨੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅੰਦਰ ਰਾਜਨੀਤਿਕ ਅਤੇ ਧਾਰਮਿਕ ਦੋਹਾਂ ਅਧਿਕਾਰਾਂ ਦਾ ਕੇਂਦਰੀਕਰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਨੇ ਯਹੂਦੀ ਸਵਾਇਤਤਾ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਯਹੂਦੀਆ ਵਿੱਚ ਹਸਮੋਨੀ ਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਹਾਇਤਾ ਕੀਤੀ।

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

ਉਹੀ ਪਾਪ ਜਿਸ ਦਾ ਯਤਨ ਪਟੋਲਮੀ ਨੇ ਰਾਫੀਆ ਦੀ ਜਿੱਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਦੇ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦੇ ਬਿਲਕੁਲ ਆਰੰਭ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਉਹੀ ਪਾਪ ਸੀ ਜਿਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਯਾਜਕਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਉਜ਼ੀਆਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਪਰੰਤੂ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਮੰਦਰ-ਸੇਵਾ ਦੀ ਮੱਕਾਬੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਘੋਸ਼ਿਤ ਰੱਖਿਆ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮਿਲਾਪੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਦਾ ਇੱਕ ਭਟਕਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਿਦ੍ਰੋਹੀ ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਨਾਤੇ ਇਹ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟਵਾਦ ਦੇ ਉਸ ਵਿਦ੍ਰੋਹ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਹੈ ਜੋ ਹੁਣ ਬਾਈਡਨ ਦੇ ਗਲੋਬਲਿਸਟ ਵੋਕ-ਵਾਦ ਦੀ ਘੁਸਪੈਠ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਟਰੰਪ ਦੇ ਸਮਰਥਨ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ।

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

ਬਾਈਬਲ ਇਹ ਸਿਖਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫਲਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪਛਾਣੋਗੇ, ਅਤੇ ਮਸੀਹ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੇ ਫਰੀਸੀ ਮੱਤਥਿਆਹ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ ਹਸਮੋਨੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਸਨ। ਮੱਤਥਿਆਹ, ਅਤੇ ਉਹ ਬਗਾਵਤ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਰੰਭ ਕੀਤੀ, ਨੇ ਫਰੀਸੀਵਾਦ ਦੇ ਫਲ ਉਤਪੰਨ ਕੀਤੇ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਧਰਮਤਿਆਗੀ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਵੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ “Make America Great Again” ਦੀ ਧਾਰਣਾ ਦਾ ਸਮਰਥਨ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਅਮਰੀਕਾ ਉਸ ਵੇਲੇ ਮਹਾਨ ਸੀ ਜਦੋਂ ਸੰਵਿਧਾਨ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਹਨੁੱਕਾਹ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦੁਆਰਾ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ ਜਿੱਤ ਦੁਆਰਾ ਦਰਸਾਏ ਗਏ ਜਾਲੀ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇ ਸਮੇਂ ਐਤਵਾਰ ਕਾਨੂੰਨਸਾਜ਼ੀ ਲਈ ਅੰਦੋਲਨ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਾਹਮਣੇ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।

We will continue this study in the next article.

ਅਸੀਂ ਇਸ ਅਧਿਐਨ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਲੇਖ ਵਿੱਚ ਜਾਰੀ ਰੱਖਾਂਗੇ।

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> “ਅੱਜ ਤੱਕ ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦੇ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਆਏ ਹਨ, ਅਕਸਰ ਕੇਵਲ ਡਰ ਫੈਲਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਮਝੇ ਗਏ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀਆਂ ਕਿ ਸੰਯੁਕਤ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਧਾਰਮਿਕ ਅਸਹਿਣਸ਼ੀਲਤਾ ਕਾਬੂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਵੇਗੀ, ਕਿ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਜ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਹੁਕਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਉੱਤੇ ਅਤਿਆਚਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਣਗੇ, ਨਿਰਾਧਾਰ ਅਤੇ ਹਾਸਿਆਸਪਦ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ। ਪੂਰੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਇਹ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਦੇਸ਼ ਉਸ ਤੋਂ ਭਿੰਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ ਜੋ ਇਹ ਰਿਹਾ ਹੈ—ਧਾਰਮਿਕ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦਾ ਰੱਖਿਆਕਰਤਾ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਐਤਵਾਰ-ਪਾਲਣਾ ਨੂੰ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਵਿਆਪਕ ਤੌਰ ’ਤੇ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਦਾ ਵਿਸ਼ਾ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਘਟਨਾ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਸੰਦੇਹ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ, ਨੇੜੇ ਆਉਂਦੀ ਹੋਈ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੀਜਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਉਹ ਪ੍ਰਭਾਵ ਪੈਦਾ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ ਸੀ।”

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> “ਹਰ ਪੀੜ੍ਹੀ ਵਿੱਚ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕ ਭੇਜੇ ਹਨ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਵੀ ਅਤੇ ਕਲੀਸਿਆ ਵਿੱਚ ਵੀ ਪਾਪ ਨੂੰ ਠੱਪ ਦੇਣ। ਪਰ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਰੀਝਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ ਜਾਣ, ਅਤੇ ਸ਼ੁੱਧ, ਬੇਆਵਰਨ ਸੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੁਧਾਰਕਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਦੇ ਸਮੇਂ, ਇਹ ਨਿਸ਼ਚੇ ਕੀਤਾ ਕਿ ਕਲੀਸਿਆ ਅਤੇ ਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਹਾਰ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਿਆਣਪ ਨਾਲ ਕੰਮ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਸ ਸੀ ਕਿ ਸ਼ੁੱਧ ਮਸੀਹੀ ਜੀਵਨ ਦੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦੁਆਰਾ ਉਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਾਈਬਲ ਦੀਆਂ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਲਿਆਉਣਗੇ। ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਆਤਮਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਇਆ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਏਲੀਆਹ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਸ਼ਟ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਧਰਮ-ਤਿਆਗੀ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਠੱਪਣ ਲਈ ਉਤੇਜਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ; ਉਹ ਬਾਈਬਲ ਦੇ ਸਪੱਸ਼ਟ ਉਚਾਰਣਾਂ ਦਾ ਪ੍ਰਚਾਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕੇ—ਉਹ ਸਿੱਖਿਆਵਾਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਉਹ ਹਿਚਕਿਚਾਉਂਦੇ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਕਿ ਜੋ ਸੱਚ ਅਤੇ ਜੋ ਖ਼ਤਰਾ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਧਮਕਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸ ਦਾ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਐਲਾਨ ਕਰਨ। ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੋ ਬਚਨ ਦਿੱਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨਤੀਜਿਆਂ ਤੋਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਉਚਾਰਣ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਚੇਤਾਵਨੀ ਸੁਣਨ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਹੋਣਾ ਪਿਆ।”

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> “ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੀਜੇ ਦੂਤ ਦਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਹੈ, ਤਦ ਪ੍ਰਭੂ ਨਿਮਰ ਸਾਧਨਾਂ ਰਾਹੀਂ ਕੰਮ ਕਰੇਗਾ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮਨਾਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰੇਗਾ ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਮਜ਼ਦੂਰ ਸਾਹਿਤਕ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਲੀਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਉਸ ਦੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਦੁਆਰਾ ਯੋਗ ਬਣਾਏ ਜਾਣਗੇ। ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਤੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਵਾਲੇ ਮਨੁੱਖ ਪਵਿੱਤਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਵੱਧਣ ਲਈ ਬਾਧਿਤ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ ਅਤੇ ਉਹ ਬਚਨ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕਰਨਗੇ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ। ਬਾਬਲ ਦੇ ਪਾਪ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਕਲੀਸੀਆ ਦੀਆਂ ਰੀਤਾਂ ਨੂੰ ਨਾਗਰਿਕ ਅਧਿਕਾਰ ਦੁਆਰਾ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੇ ਭਿਆਨਕ ਨਤੀਜੇ, ਆਤਮਾਵਾਦ ਦੀਆਂ ਘੁਸਪੈਠਾਂ, ਪਾਪਾਈ ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਗੁਪਤ ਪਰ ਤੀਵਰ ਉੱਨਤੀ—ਇਹ ਸਭ ਬੇਨਕਾਬ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੰਭੀਰ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਝੰਝੋੜਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹਜ਼ਾਰ ਲੋਕ ਸੁਣਣਗੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਸੁਣੇ ਹੋਣਗੇ। ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਇਹ ਗਵਾਹੀ ਸੁਣਣਗੇ ਕਿ ਬਾਬਲ ਕਲੀਸੀਆ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀਆਂ ਭੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਪਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਰੱਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਸਵਰਗ ਤੋਂ ਉਸ ਕੋਲ ਭੇਜੀ ਗਈ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਉਤਸੁਕ ਪੁੱਛਗਿੱਛ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਕੀ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਐਸੀਆਂ ਹੀ ਹਨ? ਤਦ ਸੇਵਕ ਕਹਾਣੀਆਂ ਪੇਸ਼ ਕਰਨਗੇ, ਚਿਕਣੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੀ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਨਗੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡਰਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਨ ਅਤੇ ਜਾਗ ਪਈ ਅੰਤਰਆਤਮਾ ਨੂੰ ਸੁਸਤ ਕਰ ਦੇਣ। ਪਰ ਕਿਉਂਕਿ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਕੇਵਲ ਅਧਿਕਾਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ ਸਪਸ਼ਟ ‘ਪ੍ਰਭੂ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਆਖਦਾ ਹੈ’ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਸ ਲਈ ਲੋਕਪ੍ਰਿਯ ਸੇਵਕਾਈ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਫਰੀਸੀਆਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਕਾਰ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਇਸ ਸੰਦੇਸ਼ ਨੂੰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੱਲੋਂ ਕਹਿ ਕੇ ਨਿੰਦਿਆ ਕਰੇਗੀ ਅਤੇ ਪਾਪ-ਪ੍ਰੇਮੀ ਭੀੜਾਂ ਨੂੰ ਉਕਸਾਏਗੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਤਾਉਣ।”

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> “ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਵਿਵਾਦ ਨਵੇਂ ਖੇਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਮਨ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਰੌਂਦੀ ਗਈ ਵਿਵਸਥਾ ਵੱਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸ਼ੈਤਾਨ ਚੌਕਸ ਹੋ ਕੇ ਕਿਰਿਆਸ਼ੀਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ ਸਾਥ ਦੇਵੇਗੀ, ਉਹ ਕੇਵਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੀ ਉਨਮੱਤ ਕਰੇਗੀ ਜੋ ਇਸ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਧਰਮ-ਉਪਦੇਸ਼ਕ ਇਸ ਗੱਲ ਲਈ ਲਗਭਗ ਅਤਿਮਾਨਵੀ ਜਤਨ ਕਰਨਗੇ ਕਿ ਜੋਤ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੋਕ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਝੁੰਡਾਂ ਉੱਤੇ ਨਾ ਚਮਕੇ। ਆਪਣੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਮੌਜੂਦ ਹਰ ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਉਹ ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਤਿ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਦੀ ਚਰਚਾ ਨੂੰ ਦਬਾਉਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕਰਨਗੇ। ਕਲੀਸਿਆ ਨਾਗਰਿਕ ਸੱਤਾ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰੋਟੈਸਟੈਂਟ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਐਤਵਾਰ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਲਾਗੂ ਕਰਨ ਦੀ ਚਲਹੱਟ ਹੋਰ ਨਿਡਰ ਅਤੇ ਨਿਰਣਾਇਕ ਬਣਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤਿਵੇਂ-ਤਿਵੇਂ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਰੁੱਧ ਕਾਨੂੰਨ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜੁਰਮਾਨਿਆਂ ਅਤੇ ਕੈਦ ਦੀਆਂ ਧਮਕੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣਗੀਆਂ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਅਹੁਦੇ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਇਨਾਮ ਤੇ ਲਾਭ ਵੀ, ਆਪਣਾ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਤਿਆਗਣ ਲਈ ਲਾਲਚ ਵਜੋਂ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਅਡੋਲ ਉੱਤਰ ਇਹ ਹੈ: ‘ਸਾਨੂੰ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਬਚਨ ਤੋਂ ਸਾਡੀ ਭੁੱਲ ਦਿਖਾਓ’—ਉਹੀ ਬੇਨਤੀ ਜੋ ਲੂਥਰ ਨੇ ਸਮਾਨ ਹਾਲਾਤਾਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਦਾਲਤਾਂ ਅੱਗੇ ਕਟਘਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਦ੍ਰਿੜ੍ਹ ਸਮਰਥਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਹੁਕਮਾਂ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਲਈ ਆਪਣਾ ਪੱਖ ਲੈਣ ਵਾਸਤੇ ਪ੍ਰੇਰਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਜੋਤ ਲਿਆਂਦੀ ਜਾਵੇਗੀ ਜੋ ਨਹੀਂ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚਾਈਆਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਜਾਣਦੇ।” The Great Controversy, 605, 606.

Back to Articles