Article

# The Book of Daniel - Number Two-Hundred

දානියෙල්ගේ පොත - අංක දෙසියය

Prophetic Unfolding: The Second Gathering and Its Significance in Adventist Eschatology

අනාවැකිමය විවරණය: දෙවන එක්රැස් කිරීම සහ අද්වෙන්තිස්ට් අන්තකාල විද්‍යාවේ එහි වැදගත්කම

Author

Jeff Pippenger

Published

May 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are considering the prophetic period represented as the second gathering that is identified by the prophet Isaiah, and afterward by Sister White.

අපි අනාගතවාණි කාලපරිච්ඡේදය සලකා බලමින් සිටිමු; එය දෙවෙනි රැස්කිරීම ලෙස නිරූපිත වන අතර, එය අනාගතවක්තෘ යෙසායා විසින්ද, පසුව සිස්ටර් වයිට් විසින්ද හඳුනාගනු ලැබේ.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim. Isaiah 11:10–13.

> එදින යෙස්සේගේ මුලක් ජනතාවට ධජයක් ලෙස ස්ථිරව සිටිනු ඇත; ජාතීන් එය සොයනු ඇත; ඔහුගේ විශ්‍රාමස්ථානය මහිමවත්වනු ඇත. තවද එදින සමිඳාණන්වහන්සේ තම සෙනඟෙන් ඉතිරිව සිටින ශේෂය අසූරියාවෙන්ද, මිසරයෙන්ද, පත්‍රොසයෙන්ද, කූෂ්යෙන්ද, ඒලාමයෙන්ද, ශිනාර්යෙන්ද, හමාත්යෙන්ද, මුහුදේ දූපත් වලින්ද නැවත ලබාගැනීමට දෙවන වරටත් තම හස්තය දිගුකරනු ඇත. තවද ඔහු ජාතීන් සඳහා ධජයක් ඔසවා ඉශ්‍රායෙලයේ පිටුදැකීම්වූවන් එක්රැස්කරනු ඇත; යූදාගේ විසිරගියවුන් පෘථිවියේ සතර කොනින් එකට රැස්කරනු ඇත. එප්‍රායිම්ගේ ඉරිසියාවද පහව යනු ඇත, යූදාගේ සතුරෝද කපා දමනු ලබන්නෝය; එප්‍රායිම් යූදාට ඉරිසියා නොකරනු ඇත, යූදාද එප්‍රායිම්ට පීඩා නොදෙනු ඇත. යෙසායා 11:10–13.

When God’s last-day people are gathered a second time there is a unification among those disciples that was represented by the ten days that preceded Pentecost, and that Isaiah refers to as a time when, “The envy also of Ephraim shall depart, and the adversaries of Judah shall be cut off: Ephraim shall not envy Judah, and Judah shall not vex Ephraim.”

දෙවියන්වහන්සේගේ අන්තිම දවස්වල සෙනඟ දෙවන වරට එක්රැස් කරනු ලබන කල, පෙන්තෙකොස්තයට පෙර තිබූ දින දහයෙන් නිරූපිත වූ ඒ ශිෂ්‍යයන් අතර එකමුතුකමක් ඇති වේ; එය යෙසායා සඳහන් කරන්නේ, “එප්‍රායිම්ගේ ඊර්ෂ්‍යාවද පහව යන්නේය, යූදාගේ විරුද්ධකරුවෝද කපා හරිනු ලබන්නෝය. එප්‍රායිම් යූදාට ඊර්ෂ්‍යා නොකරන්නේය, යූදාද එප්‍රායිම්ට පීඩා නොකරන්නේය” යන කාලයක් ලෙසය.

> “Trials are to come upon God’s people and the tares are to be separated from the wheat. But let not Ephraim envy Judah any more, and Judah will no more vex Ephraim. Kind, tender, compassionate words will flow out from sanctified hearts and lips. It is essential that we be united, and if we all seek the meekness and the lowliness of Christ, we shall have the mind of Christ, and there will be unity of spirit.” Review and Herald, March 19, 1895.

> “පරීක්ෂාවන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මත පැමිණිය යුතුය; තණකොළද ගෝධුමයෙන් වෙන් කරනු ලැබිය යුතුය. එහෙත් එප්‍රායිම් තවදුරටත් යූදාට ඉරිසියා නොකරන ලෙසත්, යූදාද තවදුරටත් එප්‍රායිම්ට පීඩා නොදෙන ලෙසත් වේවා. කරුණාවන්ත, මෘදු, අනුකම්පාභරිත වචන ශුද්ධිකරනු ලැබූ හෘදයන්ගෙන් හා තොල්වලින් පිටතට ගලා එනු ඇත. අප එකමුතු වීම අත්‍යවශ්‍යය; තවද අප සැවොම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නිහතමානිකම හා දීනභාවය සොයන්නෙමු නම්, අපට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සිත ලැබෙන්නේය, එවිට ආත්මයේ එකමුතුකම පවතින්නේය.” Review and Herald, March 19, 1895.

Unification is an element of the work Christ accomplishes when He gathers the one hundred and forty-four thousand a second time. That unity was represented by the ten days leading to Pentecost, and the six days of the Exeter camp meeting, and could have been accomplished from 1856 unto 1863, if those who had experienced the great disappointment of October 22, 1844, had not lost their way.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ එකසිය හතළිස් හතර දහස දෙනා දෙවන වර එකතු කරන විට, උන්වහන්සේ ඉටු කරන කාර්යයේ එක් අංගයක් නම් ඒකීකරණයයි. එම එක්සත්භාවය පෙන්තෙකොස්ත දිනට පෙර ගතවූ දින දහයෙන්ද, එක්සෙටර් කඳවුරු රැස්වීමේ දින හයෙන්ද නිරූපණය විය; තවද 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින වූ මහත් බලාපොරොත්තුභංගය අත්දැක තිබූ අය තම මඟ අහිමි නොවූයේ නම්, 1856 සිට 1863 දක්වා කාලය තුළ එය ඉටු කරනු ලැබිය හැකිව තිබුණි.

> “But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. Dissensions and divisions came in. . .. Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!

> “එහෙත්, එම බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමෙන් අනතුරුව පැමිණි සැකය හා අනిశ্চිතභාවයේ කාලය තුළ, ඇඩ්වෙන්ට් විශ්වාසීන්ගෙන් බොහෝදෙනෙක් තමන්ගේ ඇදහිල්ල අත්හැර දුන්නෝය. අසමගීම් හා බෙදීම් ඇතිවිය.... එසේයැ, එම කාර්යය බාධාට පත් විය, ලෝකයද අන්ධකාරයේ තබනු ලැබීය. දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා සහ යේසුස්වහන්සේගේ ඇදහිල්ල මත මුළු ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සමුහයම එකමුතුව සිටියා නම්, අපගේ ඉතිහාසය කොපමණ විශාල ලෙස වෙනස් වී තිබෙන්නට තිබුණේද!”

> “It was not the will of God that the coming of Christ should be thus delayed. God did not design that His people, Israel, should wander forty years in the wilderness. He promised to lead them directly to the land of Canaan, and establish them there a holy, healthy, happy people. But those to whom it was first preached, went not in ‘because of unbelief’ (Hebrews 3:19). Their hearts were filled with murmuring, rebellion, and hatred, and He could not fulfill His covenant with them.

> “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීම මෙසේ ප්‍රමාද වීම දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත නොවීය. දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟ වන ඉශ්‍රායෙල්වරුන් වනාන්තරයේ අවුරුදු හතළිහක් තිස්සේ සංචාරය කරවීමට අදහස් කළේ නොවේ. උන්වහන්සේ ඔවුන්ව කානාන් දේශයට සෘජුවම ගෙන ගොස්, එහි ශුද්ධ වූ, සෞඛ්‍යවත්, සන්තෝෂවත් ජනතාවක් ලෙස පිහිටුවන බවට පොරොන්දු වූසේක. එහෙත් එය මුලින්ම ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ අය ‘අවිශ්වාසය නිසා’ (හෙබ්‍රෙව් 3:19) ඇතුළට නොගියහ. ඔවුන්ගේ හදවත් මැසිවිලි, කැරලිගැසීම, සහ ද්වේෂයෙන් පිරී තිබූ බැවින්, උන්වහන්සේට ඔවුන් සමඟ කළ තම ගිවිසුම ඉටු කළ නොහැකි විය.”

> “For forty years did unbelief, murmuring, and rebellion shut out ancient Israel from the land of Canaan. The same sins have delayed the entrance of modern Israel into the heavenly Canaan. In neither case were the promises of God at fault. It is the unbelief, the worldliness, unconsecration, and strife among the Lord’s professed people that have kept us in this world of sin and sorrow so many years.” Selected Messages, book 1, 68, 69.

> “අවිශ්වාසය, මැසිවිලි නැගීම, සහ කැරළිගැසීම පුරා වසර හතළිහක් පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය කානාන් දේශයෙන් බැහැර කළේය. එම පාපයන්ම නූතන ඉශ්‍රායෙලය ස්වර්ගීය කානාන් වෙත පිවිසීම ප්‍රමාද කර ඇත. මෙම දෙකෙන් කිසිදු අවස්ථාවක දෙවියන්වහන්සේගේ පොරොන්දු දෝෂී නොවීය. ස්වාමීන්වහන්සේගේ නාමය ප්‍රකාශ කරමින් සිටින ජනතාව අතර තිබෙන අවිශ්වාසය, ලෝකාසక్తිය, කැපවීම නොමැතිකම, සහ කලහකාරීත්වය නිසාම අපි මේ පාපය සහ ශෝකය පිරුණු ලෝකයේ මෙතරම් අවුරුදු ගණනක් රඳවා තබා ඇත.” Selected Messages, book 1, 68, 69.

The descent of the second angel identified a scattering at the first disappointment that initiated the tarrying time, and then led to a period of six days at the Exeter camp meeting where unity upon the message was accomplished in advance of the outpouring of the Holy Spirit in the message of the Midnight Cry at the conclusion of the meeting.

දෙවන දූතයාගේ අවතරණය, පළමු බලාපොරොත්තුභංගයේදී ඇති වූ විසිරීයාමක් හඳුනාගත් අතර, එම විසිරීයාම තාමත් ප්‍රමාද වන කාලය ආරම්භ කළේය; අනතුරුව එය Exeter කඳවුරු රැස්වීමේ දින හයක් පුරා පැවති කාලයකට නායකත්වය දුන්නේය, එහිදී රැස්වීම අවසානයේ මධ්‍යම රාත්‍රි හඬේ පණිවිඩය තුළ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වගුරුවීම සිදුවීමට පෙර, එම පණිවිඩය පිළිබඳ එක්සත්භාවය සම්පූර්ණ කරන ලදී.

The descent of the third angel on October 22, 1844, identified a scattering at the great disappointment, and ushered in a period of education as the truths associated with the Most Holy Place were opened to God’s people. By 1849 the Lord was stretching His hand to gather his people together a second time, and by 1851, the 1850 chart was being presented. That chart represented the foundational message, and the very message that was to be lifted up before the world as an ensign.

1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින තුන්වන දූතයාගේ අවතරණය, මහත් බලාපොරොත්තුභංගයේදී සිදුවූ විසිරීමක් හඳුනා දක්වා, අතිශුද්ධස්ථානයට සම්බන්ධ සත්‍යයන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට විවෘත කරනු ලැබූ බැවින් අධ්‍යාපන කාලයක් ආරම්භ කළේය. 1849 වන විට ස්වාමීන්වහන්සේ තම ජනතාව දෙවන වරක් එකට රැස් කිරීම සඳහා තම අත දිගු කරමින් සිටි අතර, 1851 වන විට 1850 ප්‍රස්ථාරය ඉදිරිපත් කරමින් තිබිණි. එම ප්‍රස්ථාරය පදනම් පණිවිඩය නියෝජනය කළේය; එසේම එය ලෝකය ඉදිරියෙහි ධජයක් ලෙස උසස් කරනු ලැබිය යුතු අතිශය පණිවිඩයම විය.

The gathering a second time of the disciples by Christ began immediately at His descent, and the gathering of those in Exeter began during the period of the tarrying time. In the history of the rebellion of 1863, the gathering a second time began at least five years into the educational process that began when the light of the sanctuary was opened up in 1844. In 1848, Islam was then angering the nations. The second gathering is represented as a progressive work that is accomplished by the arrival of the ten days that preceded Pentecost, and also by the six days of the Exeter camp meeting, and should have been completed by 1856.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් ගෝලයන් දෙවන වරට එක්රැස් කිරීම උන්වහන්සේගේ අවතරණය සමඟම ක්ෂණිකව ආරම්භ විය; එසේම එක්සිටර්හි සිටි අයගේ එක්රැස් කිරීම ප්‍රමාද කාලයේ අවධිය තුළ ආරම්භ විය. 1863 දී ඇති වූ කැරැල්ලේ ඉතිහාසය තුළ, 1844 දී ශුද්ධස්ථානය පිළිබඳ ආලෝකය විවෘත කරනු ලැබූ විට ආරම්භ වූ අධ්‍යාපන ක්‍රියාවලියෙන් අවම වශයෙන් අවුරුදු පහක් ගත වූ පසු, දෙවන වරට එක්රැස් කිරීම ආරම්භ විය. 1848 දී, ඉස්ලාමය එවකට ජාතීන් කෝපයට පත් කරමින් සිටියේය. දෙවන එක්රැස් කිරීම, පෙන්තකොස්තයට පෙර පැමිණි දින දහය පැමිණීමෙන්ද, එක්සිටර් කඳවුරු රැස්වීමේ දින හය මඟින්ද ඉටු කරනු ලබන ක්‍රමෝන්නතිමය කාර්යයක් ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ; එය 1856 වන විට සම්පූර්ණ වී තිබිය යුතුව තිබුණි.

The work of gathering His people a second time is the closing work of the third angel, and it is accomplished by Christ’s hand.

තම ජනතාව දෙවන වරට රැස් කිරීමේ කාර්යය තුන්වන දූතයාගේ අවසන් කාර්යය වන අතර, එය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හස්තය මගින් සම්පූර්ණ කරනු ලැබේ.

> And when the sabbath day was come, he began to teach in the synagogue: and many hearing him were astonished, saying, From whence hath this man these things? and what wisdom is this which is given unto him, that even such mighty works are wrought by his hands? Mark 6:2.

> සබත් දවස පැමිණි කල, ඔහු සිනගෝගයේ උගන්වන්නට පටන් ගත්තේය. ඔහුගේ වචන අසමින් සිටි බොහෝ දෙනෙක් විස්මයට පත්ව, “මේ මනුෂ්‍යයාට මේ දේවල් කොතැනින් ලැබුණේද? ඔහුට දෙන ලද මේ ප්‍රඥාව කුමක්ද? ඔහුගේ අත්වලින් මෙවැනි බලවත් ක්‍රියා පවා සිදු වන්නේ කෙසේද?” යයි කීහ. මාර්ක් 6:2.

The scattering that occurs when the divine symbol descends initiates a testing process that ultimately manifests two classes of worshippers, and in so doing cleanses the temple.

දෙවියන්වහන්සේගේ සංකේතය පහළට බැස එන විට සිදුවන විසිරීම, අවසානයේ නමස්කාරකයන්ගේ පන්ති දෙකක් ප්‍රකාශයට පත් කරන පරීක්ෂා කිරීමේ ක්‍රියාවලියක් ආරම්භ කරයි; එසේ කිරීමෙන් දේවමාළිගාව පවිත්‍ර කරයි.

> Whose fan is in his hand, and he will thoroughly purge his floor, and gather his wheat into the garner; but he will burn up the chaff with unquenchable fire. Matthew 3:12.

> තමාගේ දඹරිය අතේ තිබෙන අතර, ඔහු තම කල්ලිය සම්පූර්ණයෙන් පවිත්‍ර කර, තම තිරිඟු ගබඩාවට එක්රැස් කරන සේක; එහෙත් ඔහු බෝසිඳු නොවන ගින්නෙන් තුවර දවා දමන සේක. මතෙව් 3:12.

In that period God’s people are to take the message from the angel’s hand and eat it.

එම කාලයේදී දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව දූතයාගේ අතින් එම පණිවිඩය ගෙන එය කෑ යුතුය.

> And I saw another mighty angel come down from heaven, clothed with a cloud: and a rainbow was upon his head, and his face was as it were the sun, and his feet as pillars of fire: And he had in his hand a little book open: and he set his right foot upon the sea, and his left foot on the earth. Revelation 10:1, 2.

> තවද මම ස්වර්ගයෙන් බැස එන තවත් බලවත් දූතයෙකු දුටිමි; ඔහු වලාකුළකින් වස්ත්‍රධාරීව සිටියේය; ඔහුගේ හිස මත ඉරිදානු තිබුණේය; ඔහුගේ මුහුණ සූර්යයා මෙන් වූයේය; ඔහුගේ පාද ගිනි ස්ථම්භ මෙන් වූයේය. තවද ඔහුගේ අතෙහි විවෘත කුඩා පොතක් තිබුණේය; ඔහු තම දකුණු පාදය මුහුද මතද වම් පාදය භූමිය මතද තැබුවේය. එළිදරව් 10:1, 2.

At the arrival of the second angel on April 19, 1844, God’s people were scattered. They had been initially gathered with the fulfillment of the prophecy of Revelation chapter nine, verse fifteen on August 11, 1840, but the Lord had held His hand over a mistake in the reckoning of some of the figures on the chart.

1844 අප්‍රේල් 19 වන දින දෙවන දූතයාගේ පැමිණීමේදී, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව විසිර ගොස් සිටියහ. ඔවුන් මුලින්ම එක්රැස් කරනු ලැබුවේ 1840 අගෝස්තු 11 වන දින ප්‍රකාශිත වචනය වන එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ පහළොස්වන පදයේ අනාවැකිය සම්පූර්ණ වීමත් සමඟය; එහෙත් ප්‍රභුවාණන්වහන්සේ සටහනෙහි තිබූ සංඛ්‍යා කිහිපයක ගණනය කිරීමේ වැරැද්දක් මත තමන්වහන්සේගේ අත තබාගෙන සිටි සේක.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “1843 ප්‍රස්ථාරය ස්වාමීන්වහන්සේගේ හස්තයෙන් මඟ පෙන්වනු ලැබූ බවත්, එය වෙනස් නොකළ යුතු බවත්, එහි සංඛ්‍යා ඔහුට අවශ්‍ය වූ අන්දමින් තිබූ බවත්, එහි ඇති සමහර සංඛ්‍යා තුළ වූ වැරදීමක් කිසිවෙකුට දක්නට නොලැබෙන ලෙස ඔහුගේ හස්තය එය ආවරණය කර සඟවා තිබූ බවත්, ඔහුගේ හස්තය ඉවත් කරන තුරු එය කිසිවෙකුට පෙනී නොගිය බවත් මම දැක ඇත්තෙමි.” Early Writings, 74.

The removal of His hand allowed Samuel Snow to identify the correct date for the vision that tarried.

උන්වහන්සේගේ හස්තය ඉවත් කිරීම, ප්‍රමාද වූ දර්ශනය සඳහා නිවැරදි දිනය හඳුනාගැනීමට සමුයෙල් ස්නෝට ඉඩ සැලසීය.

> “Those faithful, disappointed ones, who could not understand why their Lord did not come, were not left in darkness. Again they were led to their Bibles to search the prophetic periods. The hand of the Lord was removed from the figures, and the mistake was explained. They saw that the prophetic periods reached to 1844, and that the same evidence which they had presented to show that the prophetic periods closed in 1843, proved that they would terminate in 1844.” Early Writings, 237.

> “තම प्रभුව නොපැමිණියේ මන්දැයි තේරුම්ගත නොහැකි වූ ඒ විශ්වාසවන්ත, බලාපොරොත්තු බිඳුණු අය අන්ධකාරයේ තබා නොදමා ඇත. නැවත වරක් ඔවුන්ට අනාවැකිමය කාලපරිච්ඡේද සොයා බැලීම සඳහා තම බයිබල් වෙත මෙහෙයවනු ලැබීය. සංඛ්‍යා මත තිබූ ස්වාමීන්වහන්සේගේ අත ඉවත් කරන ලද අතර, වැරැද්ද පැහැදිලි කරන ලදී. අනාවැකිමය කාලපරිච්ඡේද 1844 දක්වා පැමිණෙන බවත්, අනාවැකිමය කාලපරිච්ඡේද 1843 දී අවසන් වූ බව පෙන්වීම සඳහා ඔවුන් ඉදිරිපත් කර තිබූ එම සාක්ෂිම, ඒවා 1844 දී අවසන් වන බවත් ඔවුන් දුටුවෝය.” Early Writings, 237.

The history of the first and second angels contains a line of waymarks associated with Christ’s hand. When He descended on August 11, 1840 and April 19, 1844 He had a message in His hand. It was His hand that directed the production and publication of the 1843 chart in May of 1842. It was His hand that sealed up a mistake in the figures on the chart. After the scattering of that first disappointment, Jeremiah sat alone because of Christ’s hand. Then He removed His hand, and thus unsealed the message of the Midnight Cry. The act of stretching His hand out to gather His people a second time occurred from the first disappointment unto the Exeter camp meeting, as the disciples were ultimately gathered together at Jerusalem for ten days in advance of the outpouring of the Holy Spirit. At the arrival of the third angel on October 22, 1844 the Lord lifted up His hand.

පළමුදෙවෙනි දූතයන්ගේ ඉතිහාසය තුළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හස්තය සමඟ සම්බන්ධ වූ මාර්ග-සලකුණු පෙළක් අන්තර්ගත වේ. උන්වහන්සේ 1840 අගෝස්තු 11 සහ 1844 අප්‍රේල් 19 දිනවල බැස ආ කල, උන්වහන්සේගේ හස්තය තුළ පණිවිඩයක් තිබුණේය. 1842 මැයි මාසයේ 1843 ප්‍රස්ථාරය සකස් කිරීම හා ප්‍රකාශයට පත් කිරීම මෙහෙයවූයේ උන්වහන්සේගේම හස්තයයි. එම ප්‍රස්ථාරයේ සංඛ්‍යා තුළ වූ වැරද්දක් මුද්‍රාබද්ධ කළේද උන්වහන්සේගේම හස්තයයි. පළමු බලාපොරොත්තුභංගය විසිර යෑමෙන් පසු, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හස්තය නිසා යෙරෙමියා එකලාව සිටියේය. අනතුරුව උන්වහන්සේ තම හස්තය ඉවත් කළ සේක; එබැවින් මධ්‍යරාත්‍රි හඬේ පණිවිඩය මුද්‍රා විවෘත විය. තම ජනතාව දෙවන වරට එක්රැස් කරගැනීම සඳහා උන්වහන්සේ තම හස්තය දිගු කළ ක්‍රියාව, පළමු බලාපොරොත්තුභංගයෙන් එක්සෙටර් කූඩාරම් රැස්වීම දක්වා සිදුවිය; එය, ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වාරයුරීමට පෙර දස දිනක් සඳහා ගෝලයෝ අවසානයේ යෙරුසලමේ එක්රැස් කරනු ලැබූ ලෙසය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින තුන්වන දූතයා පැමිණි විට, ස්වාමීන්වහන්සේ තම හස්තය උස් කළ සේක.

> And the angel which I saw stand upon the sea and upon the earth lifted up his hand to heaven, And sware by him that liveth for ever and ever, who created heaven, and the things that therein are, and the earth, and the things that therein are, and the sea, and the things which are therein, that there should be time no longer. Revelation 10:5, 6.

> මම මුහුද මතද පොළොව මතද සිටිනු දැකූ දූතයා තම අත ස්වර්ගයට ඔසවා, ස්වර්ගයද එහි තිබෙන සියල්ලද, පොළොවද එහි තිබෙන සියල්ලද, මුහුදද එහි තිබෙන සියල්ලද මැවූ, සදාකාලයෙන් සදාකාලයට ජීවමාන වන තැනැන් වහන්සේගේ නාමයෙන් දිවුරා, තවදුරටත් කාලයක් නොවන්නේ යයි කීවේය. එළිදරව් 10:5, 6.

From the first gathering on August 11, 1840 until October 22, 1844 the history of the first and second angels is marked by Christ’s hand. On October 22, 1844 the third angel descended and the little Millerite flock was scattered by the Great Disappointment. On that date Christ lifted His hand to heaven and swore that time would be no longer.

1840 අගෝස්තු 11 දින පැවති පළමු රැස්වීමෙන් 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා පළමු සහ දෙවන දූතයන්ගේ ඉතිහාසය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හස්තය විසින් සලකුණු කරනු ලැබීය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින තුන්වන දූතයා අවතරණය වූ අතර, මහා බලාපොරොත්තු බිඳවැටීම නිසා කුඩා මිලෙරයිට් රැළ විසුරුවා හරින ලදී. එම දින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ස්වකීය හස්තය ස්වර්ගයට උස්කර, කාලය තවත් නොවන්නේයයි දිවුරා වදාළසේක.

The second gathering in the history of 1844 until 1863, began with Christ lifting up His hand, while also holding a message to be eaten in His hand. Then in 1849, He stretched forth His hand a second time to gather His scattered people. Those people had been gathered at the message of the Midnight Cry, and scattered when the event predicted did not happen. At the Exeter camp meeting Christ gathered His flock and unified them upon the message, as He had done in the ten days that preceded Pentecost. The Philadelphian Millerites left the Exeter camp meeting and repeated Pentecost. In 1856, Christ was outside of the movement that had transitioned into Laodicea, for Christ stands outside of a Laodicean’s heart and knocks, seeking an entrance.

1844 සිට 1863 දක්වා වූ ඉතිහාසයේ දෙවන රැස්කිරීම ආරම්භ වූයේ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම අත උස්සා තිබියදී, ඒ අත තුළ ආහාරයට ගත යුතු පණිවිඩයක්ද රඳවාගෙන සිටියදීය. ඉන්පසු 1849 දී, ඔහු තම විසිරගිය ජනතාව රැස්කරගැනීම සඳහා දෙවන වරටත් තම අත දිගු කළේය. ඒ ජනතාව රැස්කරනු ලැබුවේ මධ්‍යරಾತ್ರಿ හඬේ පණිවිඩය මතය; අනාවැකි කරනු ලැබූ සිද්ධිය සිදු නොවූ විට ඔවුහු විසිර ගියහ. එක්සෙටර් කඳවුරු රැස්වීමේදී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම රැළ රැස්කරගෙන, පෙන්තෙකොස්තයට පෙර පැවති දින දහය තුළ ඔහු කළ පරිද්දෙන්ම, ඔවුන් පණිවිඩය මත එක්සත් කළේය. ෆිලඩෙල්ෆියානු මිලේරයිට්වරු එක්සෙටර් කඳවුරු රැස්වීමෙන් පිටත්ව ගොස් පෙන්තෙකොස්තය නැවත සිදු කළහ. 1856 දී, ලාවොදීකියාවට පරිවර්තනය වී තිබූ චලනයෙන් පිටත ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සිටියේය; මක්නිසාද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ලාවොදීකියානු කෙනෙකුගේ හෘදයෙන් පිටත සිට තට්ටු කරමින්, ඇතුල්වීමක් සොයන බැවිනි.

> Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. Revelation 3:20.

> බලව, මම දොර ළඟ නின்றු තට්ටු කරමි; යමෙකු මාගේ හඬ අසා දොර විවෘත කළහොත්, මම ඔහු වෙත ඇතුළු වන්නෙමි, ඔහු සමඟ භෝජනය කරමි, ඔහුද මා සමඟ භෝජනය කරනු ඇත. එළිදරව් 3:20.

In 1856, Christ’s hand was knocking upon the Laodicean Millerite movement, but to no avail. In 1849, seven years earlier, He had begun to gather His people a second time, but doubt and uncertainty stopped the Philadelphian movement.

1856දී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හස්තය ලාඕදිකීය මිලෙරයිට් ව්‍යාපාරයේ දොරට තට්ටු කරමින් සිටියේය; එහෙත් එයින් කිසි ප්‍රතිඵලයක් නොලැබුණි. එයට වසර හතකට පෙර, එනම් 1849දී, උන්වහන්සේ දෙවන වරට තම ජනතාව එක්රැස් කිරීමට ආරම්භ කළ නමුත්, සැකය සහ අනිශ්චිතභාවය ෆිලදෙල්ෆියානු ව්‍යාපාරය නවතා දැමීය.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> “1844 දී සිදු වූ මහත් निराशාවට පසු ඇඩ්වෙන්ටිස්වරු තමන්ගේ විශ්වාසය දෘඪව අල්ලාගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ විවෘත වෙමින් තිබූ ප්‍රවීණ ආරක්ෂාකාරි ක්‍රියාදාමය අනුව එකමුතුවෙන් ඉදිරියට ගොස්, තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය පිළිගෙන ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ බලයෙන් එය ලෝකයට ප්‍රකාශ කළේ නම්, ඔව්හු දෙවියන්වහන්සේගේ ගැළවීම දක්නා සිටියහ; ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ උත්සාහ සමඟ මහත් බලයෙන් ක්‍රියා කළේ ය; කාර්යය සම්පූර්ණ වී තිබුණේ ය; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේද මේ වන විටත් තම ජනතාවට ඔවුන්ගේ ප්‍රතිලාභ ලබාදෙන පිණිස ඔවුන් පිළිගැනීමට පැමිණ තිබුණේ ය. නමුත්, එම निराशාවෙන් පසු පැමිණි සැකය සහ අනిశ්චිතභාවයේ කාලය තුළ, ඇඩ්වෙන්ට් විශ්වාසකාරයන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ විශ්වාසය අත්හළහ.... මෙසේ කාර්යය බාධා වී, ලෝකය අන්ධකාරයේ තැබුණේ ය. දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා සහ යේසුස්වහන්සේගේ විශ්වාසය මත මුළු ඇඩ්වෙන්ටිස් සමූහයම එකමුතුවී තිබුණේ නම්, අපගේ ඉතිහාසය කොපමණ විශාල ලෙස වෙනස් වී තිබුණා ද!” Evangelism, 695.

On September 11, 2001 Christ gathered His last day people, who were thereafter scattered on July 18, 2020. On September 11, 2001 those who were gathered took the hidden book out of Christ’s hand and ate it. On July 18, 2020 they rejected the command represented by His uplifted hand, which identified that “time would be no longer.”

2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම අවසාන දින ජනතාව රැස්කරගත් අතර, අනතුරුව ඔවුන් 2020 ජූලි 18 වන දින විසිරී ගියහ. 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින රැස්කරගනු ලැබූවෝ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අතින් සැඟවුණු පොත ගෙන එය භුක්ති කළහ. 2020 ජූලි 18 වන දින ඔවුහු උන්වහන්සේගේ උස්කරන ලද හස්තයෙන් නිරූපිත අණ ප්‍රතික්ෂේප කළහ; එය “කාලය තවදුරටත් නොවන්නේය” යන්න හඳුන්වා දුන්නේය.

The Philadelphian Millerites manifested no rebellion in their false prediction of 1843, for they acted upon all the light the Lord had revealed, but on July 18, 2020 the Laodiceans of the third angel’s movement rebelled against the light associated with His hand. After 1844, the Philadelphian movement of the first angel “in the period of doubt and uncertainty” “yielded their faith,” and became Laodiceans.

1843 දී ඔවුන් කළ අසත්‍ය අනාවැකියේදී ෆිලඩෙල්ෆියානු මිලෙරයිට්වරු කිසි විරෝධතාවක් ප්‍රකාශ නොකළහ; මන්ද ඔවුන් ස්වාමින්වහන්සේ හෙළි කළ සියලු ආලෝකය අනුව ක්‍රියා කළ බැවිනි. නමුත් 2020 ජූලි 18 දින, තෙවැනි දූතයාගේ ව්‍යාපාරයේ ලාඕදිසියානුන්, උන්වහන්සේගේ හස්තය සමඟ සම්බන්ධ වූ ආලෝකයට විරුද්ධව කැරලි ගැසූහ. 1844 ට පසු, පළමු දූතයාගේ ෆිලඩෙල්ෆියානු ව්‍යාපාරය “සැකය හා අවිනිශ්චිතභාවයේ කාලය තුළ” “තම විශ්වාසය අත්හැර,” ලාඕදිසියානුන් බවට පත් වූහ.

1856 represents that point of transition, typifying a point of transition for God’s people of the last days.

1856 යනු සංක්‍රාන්ති ලක්ෂ්‍යයක් නිරූපණය කරයි; එය අවසාන දවස්වල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සඳහා සංක්‍රාන්ති ලක්ෂ්‍යයක් සංකේතවත් කරයි.

Somewhere in the seven years between 1849 and 1856 the Philadelphian Millerite movement resisted the Lord’s hand that was stretching out to gather His people a second time, and the promise was that He would do more then, than He did in the past.

1849 හා 1856 අතර වූ අවුරුදු හතේ කාලයේ යම් අවස්ථාවක, ෆිලඩෙල්ෆියානු මිල්ලරයිට් ව්‍යාපාරය, තම ජනතාව දෙවන වරට රැස්කර ගැනීමට දිගු කරනු ලැබූ ස්වාමින්වහන්සේගේ හස්තයට ප්‍රතිරෝධය දැක්වීය; තවද පොරොන්දුව වූයේ උන්වහන්සේ අතීතයේ කළ දේට වඩා එවිට වැඩි දෙයක් කරනු ඇත යන්නයි.

> “September 23, the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “සැප්තැම්බර් 23 දින, ස්වාමින්වහන්සේ තම සෙනඟගේ ඉතිරිව සිටින කොටස මුදාගැනීමට දෙවන වරට තම අත දිගු කළ බවත්, මේ රැස්කිරීමේ කාලයේදී උත්සාහ දෙගුණ තෙගුණ කළ යුතු බවත් මට පෙන්වා දුන්සේක. විසිරවීමේ කාලයේදී ඉශ්‍රායෙල්ට පහර දෙන ලදි, ඔහු ඉරා දමන ලදි; එහෙත් දැන්, රැස්කිරීමේ කාලයේදී, දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟ සුවකර, බැඳ තබනසේක. විසිරවීමේ කාලයේදී සත්‍යය පතුරුවා හැරීම සඳහා කරන ලද උත්සාහවලට ඉතා සුළු ප්‍රතිඵලයක් පමණක් තිබුණි; ඉටු කළේ ඉතා සුළු දෙයක් හෝ කිසිවක් නොවේ. එහෙත්, රැස්කිරීමේ කාලයේදී, දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟ රැස්කර ගැනීමට තම අත තබා ඇති විට, සත්‍යය පතුරුවා හැරීම සඳහා ගන්නා උත්සාහයන්ට ඔවුන් ඉලක්ක කළ ප්‍රතිඵලය ලැබෙනු ඇත. සියල්ලෝම ඒකාබද්ධව, උද්‍යෝගයෙන් යුතුව, මේ කාර්යයේ නිරත විය යුතුය. දැන් මේ රැස්කිරීමේ කාලයේදී අපට පාලනය වන උදාහරණ ලෙස විසිරවීමේ කාලය සඳහන් කිරීම කිසිවෙකුටත් ලජ්ජාකාරී දෙයක් බව මම දුටුවෙමි; මක්නිසාද, දෙවියන්වහන්සේ එදා කළ ප්‍රමාණයට වඩා දැන් අප වෙනුවෙන් වැඩි යමක් නොකළහොත්, ඉශ්‍රායෙල් කිසිසේත්ම රැස්කරනු නොලැබේ. සත්‍යය දේශනා කරනු ලබනවා සේම, එය පුවත්පතක පළ කරනු ලැබීමත් අත්‍යවශ්‍යය.” Review and Herald, November 1, 1850.

Obviously, the Lord attempted to move His work forward in unity, but the unity had evidently broken down, and “in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith.” The Present Truth (later the Review and Herald) began to be published in 1849, and by 1851 the 1850 chart was available, but by 1856, the message of the “seven times” of Leviticus twenty-six was left unfinished. The message that was unsealed on October 22, 1844 occurred when the time prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years concluded.

පැහැදිලිවම, ස්වාමින්වහන්සේ තම කාර්යය එකමුතුවෙන් ඉදිරියට ගෙනයෑමට උත්සාහ කළහ; එහෙත් එම එකමුතුව පැහැදිලිවම බිඳ වැටී තිබුණි; සහ “බලාපොරොත්තු බිඳ වැටීමෙන් අනතුරුව පැමිණි සැක සහ අනිශ්චිතභාවයේ කාලය තුළ, අද්වෙන්ත විශ්වාසීන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ විශ්වාසය අත්හැර දුන්හ.” The Present Truth (පසුව Review and Herald) 1849 දී ප්‍රකාශනය ආරම්භ විය; 1851 වන විට 1850 ප්‍රස්තාරය ලබාගත හැකිව තිබුණි; එහෙත් 1856 වන විට, ලෙවී කථාව විසි හයෙහි “සත් වාර” යන පණිවිඩය අසම්පූර්ණව ඉතිරි විය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින මුද්‍රා විවර කරන ලද පණිවිඩය සිදුවූයේ දෙදහස් තුන්සිය අවුරුදු සහ දෙදහස් පන්සිය විස්ස අවුරුදු යන කාල අනාවැකි අවසානයට පැමිණි අවස්ථාවේදීය.

The Sabbath was the doctrine that shone above the other doctrines at that time, and for twelve years a testing process progressed until the last test arrived in 1856. That test was upon the Sabbath rest for the land, and it marked the end of a testing process that began with the Sabbath rest for men. The testing period bore the signature of Alpha and Omega. 1856 also represented an increase of knowledge upon the first foundational truth discovered by Miller, so it possessed the signature of Alpha and Omega at that level as well. The Sabbath truth being the sign of God’s sanctified people was represented as the sounding of the seventh trumpet, when the mystery of Christ in the believer, the hope of glory is fulfilled. The “seven times” was represented by the Jubilee trumpet that was to be sounded on the Day of Atonement.

එම කාලයේ අනෙක් සියලු ධර්මෝපදේශයන්ට වඩා ඉහළින් බැබළුණු ධර්මය වූයේ සබතයයි; අවසන් පරීක්ෂාව 1856 දී පැමිණෙන තුරු වසර දොළහක් පුරා පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියක් ඉදිරියට ගියේය. එම පරීක්ෂාව භූමිය සඳහා වූ සබත් විශ්‍රාමය පිළිබඳ වූ අතර, මනුෂ්‍යයන් සඳහා වූ සබත් විශ්‍රාමය සමඟ ආරම්භ වූ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියක අවසානය එය සලකුණු කළේය. එම පරීක්ෂණ කාලය ඇල්ෆා සහ ඔමේගාගේ අත්සන දරාගෙන සිටියේය. 1856 වර්ෂයද මිලර් විසින් අනාවරණය කරගත් පළමු මූලික සත්‍යය පිළිබඳ දැනුම වැඩිවීමක් නියෝජනය කළ බැවින්, එම මට්ටමේදීද එය ඇල්ෆා සහ ඔමේගාගේ අත්සන දරාගෙන සිටියේය. දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධීකෘත ජනතාවගේ ලකුණ වූ සබත් සත්‍යය, සත්වන තූරිය නාද කිරීම ලෙස නිරූපණය කරන ලද්දේ, ඇදහිලිවන්තයා තුළ ඇති ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අභිරහස, එනම් මහිමයේ බලාපොරොත්තුව සම්පූර්ණ වන විටය. “සත් වරක්” නිරූපණය කරන ලද්දේ ප්‍රායශ්චිත්ත දවසේ නාද කළ යුතු වූ යුබිලි තූරිය මගිනි.

The seven years from 1856 unto 1863 represented the ten days in Jerusalem for the disciples, and the six days of the Exeter camp meeting for the Philadelphian Millerites, but, sadly, the period became the illustration of those who refuse to follow the Lord as He leads them through the transition period. The history of the first and second angels, which is the historical period of the seven thunders, identifies the Lord stretching His hand to gather His people a second time from April 19, 1844, and it illustrates an obedient response as the wise followed Christ into the Most Holy Place.

1856 සිට 1863 දක්වා වූ අවුරුදු සත, යෙරුසලමේ ශිෂ්‍යයන් සඳහා වූ දින දහයට ද, ෆිලඩෙල්ෆියානු මිලේරයිට්වරුන් සඳහා වූ එක්සෙටර් කඳවුරු රැස්වීමේ දින හයට ද නියෝජනය කළේය; එහෙත් දුක්ඛිත ලෙස, එම කාලය සංක්‍රාන්ති සමය තුළ ස්වාමීන්වහන්සේ තමන්ව නායකත්වය දෙන පරිදි ඔහුගේ අනුගමනය කිරීමට ප්‍රතික්ෂේප කරන අයගේ නිදර්ශනය බවට පත්විය. පළමු හා දෙවන දූතයන්ගේ ඉතිහාසය, එනම් සත් ගර්ජනාවන්ගේ ඓතිහාසික කාලපරිච්ඡේදය, 1844 අප්‍රේල් 19 දා සිට තම ජනතාව දෙවෙනි වරට එක්රැස් කිරීම සඳහා ස්වාමීන්වහන්සේ තම හස්තය දිගු කරන බව හඳුන්වා දෙයි; තවද, ඥානවන්තයෝ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අනුගමනය කරමින් අතිපවිත්‍ර ස්ථානයට පිවිසිය පරිදි, එය කීකරු ප්‍රතිචාරයක්ද නිදර්ශනය කරයි.

The history of the first Kadesh, which is the history of the third angel from 1844 unto 1863 identifies the Lord again stretching His hand to gather His people a second time, but in that history, rebellion is manifested. Now, for the third time, ever since July 2023, the Lord is again stretching forth His hand to gather His people a second time, and they will fulfill the second Kadesh as obedient Philadelphians, for the signature of truth identifies the three times as the beginning and ending representing obedient Philadelphians, and the middle example being disobedient Laodiceans.

පළමු කාදේශ්හි ඉතිහාසය — එනම් 1844 සිට 1863 දක්වා වූ තුන්වන දූතයාගේ ඉතිහාසය — ස්වාමීන්වහන්සේ තම සෙනඟ දෙවන වරට එක්රැස් කරගැනීම පිණිස නැවත තම හස්තය දිගු කරන බව හඳුන්වා දෙයි; එහෙත් එම ඉතිහාසය තුළ කැරලිගැසීම ප්‍රකාශ වන්නේ ය. දැන්, 2023 ජූලි මාසයෙන් පටන්ගෙන, තුන්වන වරටත් ස්වාමීන්වහන්සේ තම සෙනඟ දෙවන වරට එක්රැස් කරගැනීම පිණිස නැවත තම හස්තය දිගු කරමින් සිටින අතර, ඔවුන් ආජ्ञාකාර පිලදෙල්පියානුවරුන් ලෙස දෙවන කාදේශ් සම්පූර්ණ කරනු ඇත; මක්නිසාද සත්‍යයේ අත්සන, මෙම තෙවරක්ම ආරම්භය හා අවසානය ආජ्ञාකාර පිලදෙල්පියානුවරුන් නිරූපණය කරන බවත්, මැද උදාහරණය අකීකරු ලාවොදිකීයවරුන් වන බවත් හඳුන්වා දෙයි.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> “Will the churches heed the Laodicean message? Will they repent, or will they, notwithstanding that the most solemn message of truth—the third angel’s message—is being proclaimed to the world, go on in sin? This is the last message of mercy, the last warning to a fallen world. If the church of God becomes lukewarm, it does not stand in favor with God any more than do the churches that are represented as having fallen and become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and the cage of every unclean and hateful bird. Those who have had opportunities to hear and receive the truth and who have united with the Seventh-day Adventist church, calling themselves the commandment-keeping people of God, and yet possess no more vitality and consecration to God than do the nominal churches, will receive of the plagues of God just as verily as the churches who oppose the law of God. Only those that are sanctified through the truth will compose the royal family in the heavenly mansions Christ has gone to prepare for those that love Him and keep His commandments.

> “සභාවන් ලාඔදිකීය පණිවිඩයට කන් දේද? ඔවුන් පසුතැවිලි වන්නේද, නැතහොත්, සත්‍යයේ අතිශය ගම්භීර පණිවිඩය වූ—තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය—ලෝකයට ප්‍රකාශ කරනු ලබන අතරතුරද, ඔවුන් පාපයේ දිගටම යන්නේද? මෙය දයාවේ අවසාන පණිවිඩයයි, වැටී ගිය ලෝකයකට දෙන අවසාන අනතුරු ඇඟවීමයි. දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව උණුසුමක් නැති, සිසිල්-උණුසුම් තත්ත්වයට පත්වුවහොත්, එය දේවල්ලාසයනන්ගේ වාසස්ථානයක්ද, සෑම අපවිත්‍ර ආත්මයකම රැඳවුමක්ද, සෑම අපවිත්‍ර හා ද්වේෂජනක පක්ෂියෙකුගේම කූඩුවක්ද වී වැටී ගිය බව ලෙස නිරූපණය කරනු ලබන සභාවන්ට වඩා දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රසාදය ලබමින් නොසිටියි. සත්‍යය ඇසීමටත් එය පිළිගැනීමටත් අවස්ථා ලැබ ඇති, සහ තමන්ව දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පාලනය කරන ජනතාව ලෙස හඳුන්වමින් සත්වන දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාවට එක්වී ඇති නමුත්, නාමමාත්‍ර සභාවන්ට ඇති ප්‍රාණවත්කමට හා දෙවියන්වහන්සේට කැපවීමට වඩා කිසිවක් තමා තුළ නොමැති අය, දෙවියන්වහන්සේගේ වසංගතයන්ගෙන් ලැබෙන්නේ, දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවට විරුද්ධ වන සභාවන් ලබන තරම්ම නිසැකවමය. සත්‍යය මඟින් ශුද්ධ කරනු ලැබූ අය පමණක්ම, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන්ට ප්‍රේම කරන සහ තමන්ගේ ආඥා රක්ෂා කරන අය සඳහා සූදානම් කිරීමට ගොස් ඇති ස්වර්ගීය වාසස්ථානවල රාජකීය පවුල සංයුක්ත කරනු ඇත.”

> “‘He that saith, I know him, and keepeth not His commandments, is a liar, and the truth is not in him’ [1 John 2:4]. This includes all who claim to have a knowledge of God, and to keep His commandments, but who do not manifest this by good works. They will receive according to their deeds. ‘Whosoever abideth in Him sinneth not: whosoever sinneth hath not seen Him, neither known Him’ [1 John 3:6]. This is addressed to all church members, including the members of the Seventh-day Adventist churches. ‘Little children, let no man deceive you: he that doeth righteousness is righteous, even as He is righteous. He that committeth sin is of the devil; for the devil sinneth from the beginning. For this purpose the Son of God was manifested, that He might destroy the works of the devil. Whosoever is born of God doth not commit sin; for His seed remaineth in him: and he cannot sin, because he is born of God. In this the children of God are manifest, and the children of the devil: whosoever doeth not righteousness is not of God, neither he that loveth not his brother’ [1 John 3:7–10].

> “‘මම ඔහුව දනිමි’යි කියා, ඔහුගේ ආඥා නොපවත්වන්නා බොරුකාරයෙකි, සත්‍යයද ඔහු තුළ නැත’ [1 යොහන් 2:4]. මෙය දෙවියන්වහන්සේ පිළිබඳ දැනුමක් ඇති බවත්, ඔහුගේ ආඥා පවත්වන බවත් කියන, එහෙත් යහපත් ක්‍රියා මගින් එය ප්‍රකාශ නොකරන සියල්ලන්ව ඇතුළත් කරයි. ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවන් අනුව ඔවුන්ට ලැබෙනු ඇත. ‘ඔහු තුළ වාසය කරන කවරෙක් වුවද පව් නොකරයි; පව් කරන කවරෙකු වුවද ඔහුව දැක නොමැති අතර ඔහුව දැනගෙනත් නැත’ [1 යොහන් 3:6]. මෙය සත්වන දින අද්වෙන්තිස්ත සභාංගයන් ද ඇතුළුව, සියලු සභා සාමාජිකයන් වෙත යොමු කර ඇත. ‘දරුවෙනි, කිසිවෙකු ඔබ සැම රවටා නොදෙන්න. ධර්මිෂ්ඨකම ක්‍රියා කරන තැනැත්තා, ඔහු ධර්මිෂ්ඨ වන සේම, ධර්මිෂ්ඨය. පව් කරමින් සිටින තැනැත්තා දේවල්ගෙන්ය; මක්නිසාද යක්ෂයා ආරම්භයේ සිට පව් කළේය. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ප්‍රකාශ වූයේ මේ අරමුණ සඳහාය, එනම් යක්ෂයාගේ ක්‍රියා විනාශ කරන පිණිසය. දෙවියන්වහන්සේගෙන් උපන් කවරෙක් වුවද පව් නොකරයි; මක්නිසාද ඔහුගේ බීජය ඔහු තුළ පවතින බැවින්ය. ඔහුට පව් කළ නොහැක; මක්නිසාද ඔහු දෙවියන්වහන්සේගෙන් උපන්නේය. මෙයින් දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන් සහ යක්ෂයාගේ දරුවන් ප්‍රකාශ වේ: ධර්මිෂ්ඨකම නොකරන කවරෙකු වුවද දෙවියන්වහන්සේගෙන් නොවේ; තම සහෝදරයාට ප්‍රේම නොකරන්නාද එසේමය’ [1 යොහන් 3:7–10].”

> “All who claim to be Sabbath-keeping Adventists, and yet continue in sin, are liars in God’s sight. Their sinful course is counterworking the work of God. They are leading others into sin. The word comes from God to every member of our churches, ‘And make straight paths for your feet, lest that which is lame be turned out of the way; but let it rather be healed. Follow peace with all men, and holiness, without which no man shall see the Lord: looking diligently lest any man fail of the grace of God; lest any root of bitterness springing up trouble you, and thereby many be defiled; Lest there be any fornicator, or profane person, as Esau, who for one morsel of meat sold his birthright. For ye know how that afterward, when he would have inherited the blessing, he was rejected; for he found no place of repentance, though he sought it carefully with tears’ [Hebrews 12:13–17].

> “සබත්-පාලක ඇඩ්වෙන්ටිස්වරුන් යයි තමා පවසන සියලුදෙනා, එසේම පාපයෙහි තවදුරටත් පවතින්නෝද, දෙවියන්වහන්සේගේ දෘෂ්ටියෙහි බොරුකාරයෝය. ඔවුන්ගේ පාපමය ගමන්මඟ දෙවියන්වහන්සේගේ ක්‍රියාවට විරුද්ධව ක්‍රියා කරයි. ඔවුහු අනෙක් අය පාපයට නොයන්නේය. අපගේ සභාවන්හි සෑම සාමාජිකයෙකුටම දෙවියන්වහන්සේගෙන් වචනය මෙසේ පැමිණෙයි: ‘නුඹලාගේ පාද සඳහා සෘජු මාර්ග සාදන්න, එසේ නොවහොත් කකුල නොබලන්නා මාර්ගයෙන් ඉවතට හැරී යයි; එහෙත් ඒවා සුවපත් වීමට ඉඩ දෙන්න. සියලු මනුෂ්‍යයන් සමඟ සමාදානයද, ශුද්ධකමද අනුගමනය කරන්න; එය නොමැතිව කිසිවෙකුත් ස්වාමීන්වහන්සේ දකිනු නොලබයි. කිසිවෙකු දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාවෙන් අඩුවී නොයන ලෙස දැඩි ලෙස බලා සිටින්න; කිසිදු තිත්තකමේ මූලයක් පැළවී ඔබට කරදර කරමින්, ඒ මඟින් බොහෝ දෙනෙක් අපවිත්‍ර නොවනු පිණිස; එක් කෑම කැබැල්ලක් වෙනුවෙන් තම ජන්ම අයිතිය විකුණා දැමූ ඒසාවු මෙන්, අශිෂ්ට කාමචාරියෙකු හෝ අපවිත්‍ර පුද්ගලයෙකු හෝ නොසිටින ලෙස. මක්නිසාද, පසුව ආශීර්වාදය උරුමකරගැනීමට ඔහු කැමති වූ විට, ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබූ බව ඔබ දන්නහුය; ඔහු කඳුළු සමඟ එය උනන්දුවෙන් සෙවූ නමුත්, පසුතැවීම සඳහා ස්ථානයක් නොලැබුණේය’ [හෙබ්‍රෙව් 12:13–17].”

> “This is applicable to many who claim to believe the truth. Rather than give up their lustful practices, they venture on in a wrong line of education under Satan’s deceiving sophistry. Sin is not discerned as sinful. Their very consciences are defiled, their hearts are corrupted, even the thoughts are continually corrupt. Satan uses them as decoys to lure souls to unclean practices which defile the whole being. ‘He that despised Moses’ law [which was the law of God] died without mercy under two or three witnesses: Of how much sorer punishment, suppose ye, shall he be thought worthy, who hath trodden under foot the Son of God, and hath counted the blood of the covenant, wherewith he was sanctified, an unholy thing, and hath done despite unto the Spirit of grace? For we know Him that hath said, Vengeance belongeth unto Me, I will recompense, saith the Lord. And again, The Lord shall judge His people. It is a fearful thing to fall into the hands of the living God’ [Hebrews 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.

> “සත්‍යය විශ්වාස කරන බව ප්‍රකාශ කරන බොහෝ දෙනෙකුට මෙය අදාළ වේ. තමන්ගේ කාමෝද්දීපිත ක්‍රියාවන් අත්හැර දමනවා වෙනුවට, ඔවුහු සාතාන්ගේ මුළාකාරී කුතර්කය යටතේ අධ්‍යාපනයේ වැරදි මාර්ගයක ඉදිරියට යති. පාපය පාපමය දෙයක් ලෙස හඳුනා නොගනී. ඔවුන්ගේම අන්තඃකරණය අපවිත්‍ර වී ඇත; ඔවුන්ගේ හෘදය දූෂිත වී ඇත; එසේය, සිතුවිලි ද නිරන්තරයෙන් දූෂිතය. සාතාන් ඔවුන් වංචනික ආකර්ෂකයන් ලෙස යොදා, මුළු සත්ත්වභාවයම අපවිත්‍ර කරන අපවිත්‍ර ක්‍රියාවලට ආත්මයන් ඇද දැමීමට භාවිතා කරයි. ‘මෝසෙස්ගේ ව්‍යවස්ථාව [එය දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවය] අවමානයට ලක් කළ තැනැත්තා සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකු හෝ තිදෙනෙකුගේ සාක්ෂි මත කරුණාවක් නොලබා මරණයට පත් විය. එසේ නම්, දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා පාදතලයට යට කළා වූද, තමන් පවිත්‍ර කරනු ලැබූ ගිවිසුමේ රුධිරය අපවිත්‍ර දෙයක් ලෙස ගණන් කළා වූද, අනුග්‍රහයේ ආත්මයාණන්ට අගෞරව කළා වූද තැනැත්තා කොපමණ දැඩි දඬුවමකට යෝග්‍යයයි ඔබ සිතන්නෙහුද? මක්නිසාද, “පළිගැනීම මට අයිතිය; මම ප්‍රතිඵල දෙන්නෙමි,” යයි ස්වාමීන්වහන්සේ වදාළ උන්වහන්සේ අපි දනිමු. තවද නැවතත්, “ස්වාමීන්වහන්සේ තමන්ගේ ජනතාව විනිශ්චය කරනසේක.” “ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ අත්වලට වැටීම භයානක දෙයකි”’ [හෙබ්‍රෙව් 10:28–31].” Manuscript Releases, volume 19, 176, 177.

Back to Articles