Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Six

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය හයවැනි කොටස

Unveiling the Judgment: From 9/11 to the Sunday Law – A Prophetic Analysis

විනිශ්චය අනාවරණය කිරීම: 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා – අනාවැකිමය විශ්ලේෂණයක්

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The investigative judgment of the living began on September 11, 2001, and the executive judgment begins at the soon-coming Sunday law. Those two periods of judgment represent the work of the messenger who prepares the way for the third Messenger of the Covenant, and the third Elijah, which is the ending of the Elijah messenger that began in Millerite history.

ජීවමානව සිටින්නන් පිළිබඳ විමර්ශනීය විනිශ්චය 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ආරම්භ විය; ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය සමඟ ආරම්භ වේ. විනිශ්චයේ එම කාල පරාස දෙක, සන්ධිවිධානයේ තෙවැනි දූතයාට මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයාගේ කාර්යයද, මිලර්වාදී ඉතිහාසයේ ආරම්භ වූ එලියා දූතයාගේ අවසානය වන තෙවැනි එලියාද, නියෝජනය කරයි.

In Christ fulfillment of the Messenger of the Covenant He twice cleansed the literal earthly temple, which typified His body and His spiritual temple. His literal earthly temple began as the Tabernacle temple of the wilderness, then Solomon’s temple, then the temple which was rebuilt after the seventy years of captivity in Babylon, and that same temple after a forty-six year remodeling project carried out by Herod.

ක්‍රිස්තුස් තුළ ගිවිසුමේ දූතයාණන්ගේ ඉටුවීමේදී, උන්වහන්සේ දෙවරක් භෞතික භූමික මාලිගාව පවිත්‍ර කළ සේක; එය උන්වහන්සේගේ ශරීරයත් උන්වහන්සේගේ ආත්මික මාලිගාවත් පූර්වනිදර්ශනය කළේය. උන්වහන්සේගේ භෞතික භූමික මාලිගාව ආරම්භ වූයේ වනාන්තරයේ මණ්ඩප-මාලිගාව ලෙසය; ඉන්පසු සලමොන්ගේ මාලිගාව ලෙසත්, අනතුරුව බබිලෝනයේ අවුරුදු හැත්තෑක වහල්කම් කාලයෙන් පසු නැවත ගොඩනගන ලද මාලිගාව ලෙසත්, එම මාලිගාවම හෙරෝද් විසින් අවුරුදු හතළිස් හයක් පුරා සිදුකළ ප්‍රතිසංස්කරණ කාර්යයෙන් පසුවත් පැවතියේය.

God’s physical presence blessed the Tabernacle temple and Solomon’s temple, but not the temple which was rebuilt after the captivity, but that remodeled temple was blessed by the physical presence of Christ. In the history of Herod’s remodeled temple, Christ twice cleansed the temple in fulfillment of Malachi chapter three. The first cleansing, Christ identified the temple as His father’s house, but at the last temple cleansing Christ identified it as the Jews’ house.

දෙවියන්වහන්සේගේ දෘශ්‍යමාන සන්නිධානය මණ්ඩප ශුද්ධස්ථානයටද සොලමොන්ගේ ශුද්ධස්ථානයටද ආශීර්වාදයක් විය; එහෙත් බබිලෝනීය වහල්කමෙන් පසු නැවත ගොඩනඟන ලද ශුද්ධස්ථානය එසේ ආශීර්වාද නොලැබීය. නමුත් හෙරොද් විසින් නැවත සකස් කරන ලද එම ශුද්ධස්ථානය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දෘශ්‍යමාන සන්නිධානයෙන් ආශීර්වාද ලැබීය. හෙරොද්ගේ නැවත සකස් කරන ලද ශුද්ධස්ථානයේ ඉතිහාසයේදී, මලාකි තුන්වන පරිච්ඡේදයේ ඉටුවීමක් වශයෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දෙවරක් ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කළ සේක. පළමු පවිත්‍රකිරීමේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ශුද්ධස්ථානය තම පියාණන්ගේ ගෘහය ලෙස හඳුන්වා දුන් සේක; නමුත් අවසාන ශුද්ධස්ථාන පවිත්‍රකිරීමේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ එය යුදෙව්වරුන්ගේ ගෘහය ලෙස හඳුන්වා දුන් සේක.

In the history of the Millerites Christ erected a spiritual temple in forty-six years from 1798 unto 1844. On October 22, 1844, in fulfillment of Malachi chapter three, He suddenly came to His temple, thus purging the foolish virgins. He then arrived as the third angel to accomplish the second and final cleansing, but as with the beginning of ancient Israel, modern Israel lacked the faith necessary to finish the work.

මිලරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසය තුළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ 1798 සිට 1844 දක්වා අවුරුදු හතළිස් හයක කාලයකදී ආත්මික දේවාලයක් ගොඩනැඟූ සේක. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින, මලාකි තුන්වන පරිච්ඡේදයේ ඉටුවීමක් ලෙස, උන්වහන්සේ අචාන්ක්ව තම දේවාලයට පැමිණි සේක; එසේ කරමින් මෝඩ කන්‍යාවන් ශුද්ධ කළ සේක. අනතුරුව දෙවන හා අවසාන පවිත්‍රීකරණය ඉටු කිරීමට තෙවන දේවදූතයා ලෙස උන්වහන්සේ පැමිණි සේක; එහෙත් පුරාණ ඉශ්‍රායෙල්ගේ ආරම්භයේදී මෙන්ම, නූතන ඉශ්‍රායෙලය වැඩය නිම කිරීමට අවශ්‍ය වූ ඇදහිල්ලෙන් වංචිතව සිටියේය.

On September 11, 2001, Christ returned to accomplish the second temple cleansing that is accomplished when the foolish virgins are purged at the soon-coming Sunday law, when they awaken to the reality that they do not understand the increase of knowledge that was unsealed in 1989. That increase of knowledge represents the latter rain message, which is the Midnight Cry message when placed in the context of the parable of the ten virgins. The message of the last six verses of Daniel eleven that was unsealed at the time of the end in 1989, is represented in verse forty-four of those verses as “tidings out of the east and out of the north.”

2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දෙවන මාලිගා ශුද්ධිකිරීම ඉටු කිරීම සඳහා නැවත පැමිණියේය; එම ශුද්ධිකිරීම ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත ඉරිදා නීතියේදී අඥාන කන්‍යාවන් පවිත්‍ර කරනු ලබන විට සිදු වන්නේය, එවිට ඔවුන් 1989 දී මුද්‍රාව ඉවත් කර හෙළි කරන ලද දැනුමේ වර්ධනය තමන්ට අවබෝධ නොවන බවේ යථාර්ථයට අවදි වෙති. එම දැනුමේ වර්ධනය, කන්‍යාවන් දස දෙනාගේ උපමාවේ සන්දර්භය තුළ තැබූ විට, මධ්‍යරಾತ್ರಿ ඝෝෂාවේ පණිවිඩය වන අග්‍ර වර්ෂා පණිවිඩය නියෝජනය කරයි. 1989 දී අවසාන කාලයේදී මුද්‍රාව ඉවත් කර හෙළි කරන ලද දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හයේ පණිවිඩය, එම පදවල 44 වන පදයේ “නැගෙනහිරෙන්ද උතුරෙන්ද පැමිණෙන ආරංචි” ලෙස නිරූපණය කර ඇත.

The message of the latter rain, is the message of the Midnight Cry and it is the message of the east and the north. The east and north represent Islam and the papacy respectively, and as a message they represent the message that is counterfeited by Laodicean Adventism between September 11, 2001 and the soon-coming Sunday law. September 11, 2001, represents Islam (the east), and the Sunday law represents the mark of the beast (the north).

අවසාන වැස්සේ පණිවිඩය යනු මධ්‍යරාත්‍රී හඬේ පණිවිඩය වන අතර, එය නැගෙනහිර සහ උතුරේ පණිවිඩයද වේ. නැගෙනහිර සහ උතුර අනුක්‍රමයෙන් ඉස්ලාම් සහ පැපසභාව නියෝජනය කරයි; පණිවිඩයක් ලෙස ඒවා 2001 සැප්තැම්බර් 11 සිට ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය දක්වා ලාඕදිකියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය විසින් ව්‍යාජව අනුරූප කරනු ලබන පණිවිඩය නියෝජනය කරයි. 2001 සැප්තැම්බර් 11 ඉස්ලාම් (නැගෙනහිර) නියෝජනය කරයි, සහ ඉරිදා නීතිය මෘගයාගේ සලකුණ (උතුර) නියෝජනය කරයි.

The deathbed for Laodicean Adventism is represented between those two waymarks, as typified by the disobedient prophet’s death between the ass and the lion. The deathbed for those who accept the mark of the beast is represented by the “tidings out of the east and the north” that enrages the papal power and initiates the final persecution of God’s people. That message begins at the soon coming Sunday law in the United States, which is where and also when Islam of the third Woe suddenly strikes. That unexpected attack produces national ruin, and angers the nations, thus providing the economic and political impetus to bring all nations together against Islam, under the auspices of the threefold union of the dragon, the beast and false prophet.

ලාඕදිසීය අද්වෙන්තිවාදය සඳහා වූ මරණශයිය එම සීමා ලකුණු දෙක අතර නිරූපණය කරනු ලබන්නේ, අකීකරු වූ අනාගතවක්තෘවරයා ගදහසයා සහ සිංහයා අතර මරණයට පත්වූ ආදර්ශයෙන්ය. මෘගයාගේ සලකුණ පිළිගන්නා අය සඳහා වූ මරණශයිය, පාප් පදවියට අයත් බලය කෝපගන්වා දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට එරෙහි අවසාන පීඩා කිරීම ආරම්භ කරවන “නැගෙනහිරෙන් සහ උතුරෙන් පැමිණෙන ආරංචි” මගින් නිරූපණය කරනු ලබයි. එම පණිවිඩය ආරම්භ වන්නේ එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදීය; තුන්වන අයෝමයෙහි ඉස්ලාමය හදිසියේ පහර දෙන ස්ථානයද කාලයද එයම වේ. එම අනපේක්ෂිත ප්‍රහාරය ජාතික විනාශයක් උපදවයි, ජාතීන් කෝපගන්වයි, එසේම එමගින් ඉස්ලාමයට එරෙහිව සියලු ජාතීන් එකට රැස්කර ගැනීම සඳහා ආර්ථික හා දේශපාලන ගතිවේගය සපයයි; ඒ, නාගයා, මෘගයා සහ බොරු අනාගතවක්තෘවරයාගේ ත්‍රිත්ව සංගමයේ අනුග්‍රහය යටතේය.

In the history represented by the third Elijah, the message that identifies the third Woe, informs the dragon, the beast and the false prophet that Islam is the tool of judgment that God uses to punish men for the worship of the papal mark of authority. As with the three Rome’s, the three Babylon’s, the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way, the third Woe is established by the triple application of the three Woes.

තුන්වන එලියා විසින් නිරූපිත ඉතිහාසයේදී, තුන්වන අහෝව හඳුන්වන පණිවිඩය, අධිපතිකාර ලකුණට අයත් පාප්කීය අධිකාරීත්වයේ සලකුණ නමස්කාර කිරීම නිසා මනුෂ්‍යයන්ට දඬුවම් කිරීමට දෙවියන් වහන්සේ භාවිත කරන විනිශ්චයකාරක මෙවලම ඉස්ලාම්යැයි නාගයාට, මෘගයාට සහ බොරු අනාගතවක්තෘවරයාට දැනුම් දෙයි. රෝම තුන, බබිලෝන් තුන, එලියා තුන සහ මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයන් තුන් දෙනා සමඟ ඇති පරිදිම, තුන්වන අහෝව ස්ථාපිත වන්නේ අහෝ තුනේ ත්‍රිගුණ යෙදීම මගිනි.

> And I beheld, and heard an angel flying through the midst of heaven, saying with a loud voice, Woe, woe, woe, to the inhabiters of the earth by reason of the other voices of the trumpet of the three angels, which are yet to sound! Revelation 8:13.

> එවිට මම බැලීමි, සහ ස්වර්ගයේ මැදින් පියාසර කරමින් සිටින දූතයෙකු දුටුවෙමි; ඔහු මහත් හඬකින් මෙසේ කීය: තව හඬ නගවනු ඇති දූතයන් තිදෙනාගේ තුරුම්පු හඬවල් අනුව, පෘථිවියේ වාසය කරන්නන්ට අහෝ, අහෝ, අහෝ! එළිදරව් 8:13.

Sister White profoundly endorsed Smith’s book, Daniel and Revelation, identifying that every Seventh-day Adventist should own the book, although she did not express it as directly as I just wrote, but the fact is there in her endorsement.

සිස්ටර් වයිට්, ස්මිත්ගේ *Daniel and Revelation* නම් ග්‍රන්ථයට ගැඹුරු අනුමෝදනයක් ප්‍රකාශ කළාය; ඇය මා දැන් එය ලියා ඇති තරම් සෘජුව එය ප්‍රකාශ නොකළ නමුත්, සෑම සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්වරයෙකුම එම ග්‍රන්ථය සතු විය යුතු බව ඇයගේ අනුමෝදනය තුළම පැහැදිලිව ඇතුළත්ය.

> “The Lord calls for workers to enter the canvassing field that the books containing the light of present truth may be circulated. The people in the world need to know that the signs of the times are fulfilling. Take to them the books that will enlighten them. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, and The Desire of Ages should now go to the world. The grand instruction contained in Daniel and Revelation has been eagerly perused by many in Australia. This book has been the means of bringing many precious souls to a knowledge of the truth. Everything that can be done should be done to circulate Thoughts on Daniel and the Revelation. I know of no other book that can take the place of this one. It is God’s helping hand.

> “වර්තමාන සත්‍යයේ ආලෝකය අඩංගු පොත් සංසරණය කරනු ලැබීම පිණිස කැන්වැසිං ක්ෂේත්‍රයට ප්‍රවේශ වීමට ස්වාමීන්වහන්සේ සේවකයන් කැඳවති. ලෝකයේ ජනතාවට කාලයේ ලකුණු ඉටුවෙමින් පවතින බව දැනගැනීම අවශ්‍යය. ඔවුන් වෙත ඔවුන්ට ආලෝකය දෙන පොත් රැගෙන යන්න. Daniel and Revelation, The Great Controversy, Patriarchs and Prophets, සහ The Desire of Ages යන කෘති දැන් ලෝකයට යා යුතුය. Daniel and Revelation තුළ අඩංගු වූ එම මහත් උපදේශය ඔස්ට්‍රේලියාවේ බොහෝ දෙනෙකු විසින් මහත් උනන්දුවෙන් කියවා ඇත. මෙම පොත බොහෝ අගනා ආත්මයන් සත්‍යය පිළිබඳ දැනුමට ගෙන ඒමට උපකාර වූ මාධ්‍යය වී ඇත. Thoughts on Daniel and the Revelation සංසරණය කිරීම සඳහා කළ හැකි සෑම දෙයක්ම කළ යුතුය. මෙයට සමාන ස්ථානය ගත හැකි වෙනත් පොතක් ගැන මම නොදනිමි. එය දෙවියන්වහන්සේගේ උපකාරක හස්තයයි.”

> “Those who have been long in the truth are asleep. They need to be sanctified by the Holy Spirit. The third angel’s message is to be proclaimed with a loud voice. Tremendous issues are before us. We have no time to lose. God forbid that we should allow minor matters to eclipse the light which should be given to the world.” Manuscript Releases, volume 21, 444.

> “සත්‍යයේ බොහෝ කාලයක් සිටියෝ නින්දෙහි සිටිති. ඔවුන් ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් පවිත්‍ර කරනු ලැබිය යුතුය. තෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය මහත් හඬකින් ප්‍රකාශ කරනු ලැබිය යුතුය. භයානක වශයෙන් විශාල කාරණා අප ඉදිරියෙහි තිබේ. අපට අහිමි කිරීමට කාලයක් නැත. ලෝකයට දිය යුතු ආලෝකය සුළු කාරණා විසින් අඳුරු කර දමනු අපි ඉඩ දෙමු නම්, දෙවියන්වහන්සේ එය වළක්වනු මැනව.” Manuscript Releases, volume 21, 444.

The book, which those who rejected the Millerite view of “the daily” in the book of Daniel also rejected, was identified as “God’s helping hand.” If God’s people have been given the responsibility to circulate the books mentioned in the previous citation, it means that God’s people would need to own the book themselves. The book was the focus of the attack of those who promoted the “new” view of “the daily” in the book of Daniel, for it was the book they desired to re-write and remove the correct view of “the daily”.

දානියෙල්ගේ පොතෙහි “දෛනිකය” පිළිබඳ මිලරයිට් මතය ප්‍රතික්ෂේප කළ අය විසින්ම ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද එම පොත “දෙවියන්වහන්සේගේ උපකාරක හස්තය” ලෙස හඳුනාගනු ලැබීය. පෙර උපුටා දැක්වීමෙහි සඳහන් පොත් ප්‍රචාරය කිරීමේ වගකීම දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට පවරා තිබේ නම්, එයින් අදහස් වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව එම පොත තමන් සන්තකයේ තබාගැනීමට අවශ්‍ය වන බවයි. දානියෙල්ගේ පොතෙහි “දෛනිකය” පිළිබඳ “නව” මතය ප්‍රවර්ධනය කළ අයගේ ප්‍රහාරයේ කේන්ද්‍රය වූයේ එම පොතය; මන්ද, ඔවුන් නැවත ලියා “දෛනිකය” පිළිබඳ නිවැරදි මතය ඉවත් කිරීමට කැමතිව සිටියේ එම පොතම වූ බැවිනි.

When Sister White referred to the two primary leaders in the rebellion of “the daily” in the book of Daniel, she often pointed out that they (Prescott and Daniells) did not have the ability to “reason from cause to effect.” The Laodicean Adventists historical revisionists appear to have the same problem.

දානියෙල්ගේ පොතෙහි “දෛනිකය” පිළිබඳ කැරැල්ලේ ප්‍රධාන නායකයන් දෙදෙනා ගැන සහෝදරි වයිට් සඳහන් කළ විට, ඔවුන්ට (ප්‍රෙස්කොට් සහ ඩැනියෙල්ස්) “හේතුවෙන් ප්‍රතිඵලය දක්වා තර්ක කිරීමට” හැකියාව නොතිබූ බව ඇය බොහෝවිට පෙන්වා දුන්නාය. ලාඔදිසියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ඉතිහාස-සංශෝධකයෝ ද එම ගැටලුවම ඇති බව පෙනේ.

The leading men, that throughout the history of rebellion from 1888 and onward, had at some point in their personal experience, accepted the false teaching of “the daily.” Their rebellion was the “effect,” and the wrong understanding of “the daily,” was the “cause.” The Laodicean Adventist revisionists lead the unlearned to believe that those very historical rebels of Advent history, were actually not in rebellion, though their revised testimony is never upheld by the testimony of the Bible and Spirit of Prophecy. Because they do not consider the “effect” as a rebellion, they close the possibility of seeking for the “cause.”

1888 සිට ඉදිරියට විරෝධයේ ඉතිහාසය පුරා, ප්‍රමුඛ පුද්ගලයෝ තම පුද්ගලික අත්දැකීමේ යම් අවස්ථාවකදී “the daily” පිළිබඳ අසත්‍ය ඉගැන්වීම පිළිගෙන තිබූහ. ඔවුන්ගේ විරෝධය වූයේ “ඵලය” ය; “the daily” පිළිබඳ වැරදි අවබෝධය වූයේ “හේතුව” ය. ලාඔදිකයානු ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සංශෝධනවාදීහු, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ඉතිහාසයේ එම ඓතිහාසික විරෝධකයන් සැබවින්ම විරෝධයේ නොසිටියේයැයි අධ්‍යයනය නොලත් අය විශ්වාස කිරීමට මඟ පෙන්වති; එහෙත් ඔවුන්ගේ සංශෝධිත සාක්ෂිය කිසි විටෙකත් බයිබලයේ සහ අනාවැකි ආත්මයේ සාක්ෂියෙන් තහවුරු නොකෙරේ. ඔවුන් “ඵලය” විරෝධයක් ලෙස නොසලකන බැවින්, “හේතුව” සෙවීමේ හැකියාව ඔවුහු වසා දමති.

> As the bird by wandering, as the swallow by flying, so the curse causeless shall not come. Proverbs 22:6.

> පක්ෂියා ඉබාගාතේ සැරිසැරීමෙන් මෙන්ද, අබ්බැහිල්ලා පියාසර කිරීමෙන් මෙන්ද, හේතුවක් නැති ශාපය පැමිණෙන්නේ නැත. හිතෝපදේශ 22:6.

God’s people are to recognize rebellion, and when they do, they are to seek for the cause. Then they are to remedy the cause. In the following passage Sister White is commenting on the story of Achan.

දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව කැරැල්ල හඳුනාගත යුතුය; එසේ හඳුනාගත් විට, එයට හේතුව කුමක්දැයි සොයා බැලිය යුතුය. අනතුරුව එම හේතුව නිවැරදි කළ යුතුය. පහත සඳහන් ඡේදයේ සිස්ටර් වයිට්, ආකාන්ගේ කතාව පිළිබඳ අදහස් දක්වයි.

> “I have been shown that God here illustrates how He regards sin among those who profess to be His commandment-keeping people. Those whom He has specially honored with witnessing the remarkable exhibitions of His power, as did ancient Israel, and who will even then venture to disregard His express directions, will be subjects of His wrath. He would teach His people that disobedience and sin are exceedingly offensive to Him and are not to be lightly regarded. He shows us that when His people are found in sin they should at once take decided measures to put that sin from them, that His frown may not rest upon them all. But if the sins of the people are passed over by those in responsible positions, His frown will be upon them, and the people of God, as a body, will be held responsible for those sins. In His dealings with His people in the past the Lord shows the necessity of purifying the church from wrongs. One sinner may diffuse darkness that will exclude the light of God from the entire congregation. When the people realize that darkness is settling upon them, and they do not know the cause, they should seek God earnestly, in great humility and self-abasement, until the wrongs which grieve His Spirit are searched out and put away.

> “දෙවියන්වහන්සේ තම ආඥා පවත්වන ජනතාව යැයි ප්‍රකාශ කරන අය අතර පාපය පිළිබඳව තමන්වහන්සේ කෙසේ සලකන සේක්ද යන්න මෙහිදී නිදර්ශනය කරන බව මට පෙන්වා දෙන ලදී. පුරාතන ඉශ්‍රායෙලය කළාක් මෙන්, තමන්වහන්සේගේ බලයේ අසාමාන්‍ය ප්‍රකාශනයන් දර්ශනය කිරීමේ වරප්‍රසාදය විශේෂයෙන් ලැබූ අය, එසේ වූ පසුවත් තමන්වහන්සේගේ පැහැදිලි උපදෙස් නොසලකා හැරීමට ධෛර්ය කරනවා නම්, ඔවුන් තමන්වහන්සේගේ උදහසට ලක්වන්නෝ වන්නාහ. අකීකරුකමත් පාපයත් තමන්වහන්සේට අතිශයින් අප්‍රිය වන බවත්, ඒවා සුළු දෙයක් ලෙස නොසැලකිය යුතු බවත්, තමන්වහන්සේ තම ජනතාවට උගන්වන්නට කැමති සේක. තම ජනතාව පාපයෙහි සොයාගනු ලැබූ විට, තමන්වහන්සේගේ අකෘපාදෘෂ්ටිය ඔවුන් සියල්ලන් මත නැවතී නොසිටින පිණිස, ඒ පාපය ඔවුන් අතරින් ඉවත් කිරීමට වහාම නියත හා දැඩි ක්‍රියාමාර්ග ගත යුතු බව උන්වහන්සේ අපට පෙන්වන සේක. එහෙත් ජනතාවගේ පාප, වගකීම භාර තනතුරු දරන අය විසින් නොසලකා හරිනු ලබන්නේ නම්, තමන්වහන්සේගේ අකෘපාදෘෂ්ටිය ඔවුන් මත වන්නේය; දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවද සමස්තයක් වශයෙන්, ඒ පාපයන් සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු බවට පත් කරනු ලබන්නෝය. තමන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ අතීතයේ කළ ගනුදෙනුවලදී, සභාව වැරදිවලින් පවිත්‍ර කිරීමේ අත්‍යවශ්‍යතාවය ස්වාමීන්වහන්සේ පෙන්වා දෙන සේක. එක් පාපියෙකුට මුළු සභාවෙන්ම දෙවියන්වහන්සේගේ ආලෝකය බැහැර කර දමන අන්ධකාරයක් පැතිරවිය හැක. ජනතාව අන්ධකාරය තමන් මත වැතිරෙමින් තිබෙන බව අවබෝධ කර ගන්නා කල, එහි හේතුව නොදන්නා බැවින්, තමන්වහන්සේගේ ආත්මය දුක්වන වැරදි සොයාගෙන ඉවත් කරනු ලබන තුරු, මහත් නිහතමානිකමෙන් හා ස්වයං-අවමන්භාවයෙන් යුතුව, උනන්දුවෙන් දෙවියන්වහන්සේ සොයා යා යුතුය.

> “The prejudice which has arisen against us because we have reproved the wrongs that God has shown me existed, and the cry that has been raised of harshness and severity, are unjust. God bids us speak, and we will not be silent. If wrongs are apparent among His people, and if the servants of God pass on indifferent to them, they virtually sustain and justify the sinner, and are alike guilty and will just as surely receive the displeasure of God; for they will be made responsible for the sins of the guilty. In vision I have been pointed to many instances where the displeasure of God has been incurred by a neglect on the part of His servants to deal with the wrongs and sins existing among them. Those who have excused these wrongs have been thought by the people to be very amiable and lovely in disposition, simply because they shunned to discharge a plain Scriptural duty. The task was not agreeable to their feelings; therefore they avoided it.” Testimonies, volume 3, 265.

> “දෙවියන්වහන්සේ මා හට පවතින බව දර්ශනය කළ අයුතුකම් අප විසින් තරවටු කර තිබීම නිසා අපට විරුද්ධව උපන් පක්ෂපාතභාවයද, කಠිනත්වය හා අතිශයින් දැඩි බව යන හඬ නැගී තිබීමද, අයුක්තිසහගතය. දෙවියන්වහන්සේ අපට කථා කරන ලෙස අණ කරයි; එබැවින් අපි නිශ්ශබ්ද නොවන්නෙමු. උන්වහන්සේගේ ජනතාව අතර අයුතුකම් ප්‍රකටව පෙනී යනවා නම්, දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන් ඒවා පිළිබඳ උදාසීනව ඉදිරියට යන්නෝ නම්, ඔව්හු සැබවින්ම පව්කරුට ආධාර කරමින් ඔහු නිරපරාද බවට පත් කරති; එසේම ඔව්හුද සමාන ලෙස දෝෂීව, නියතවම දෙවියන්වහන්සේගේ අප්‍රසාදය ලබන්නෝය; මක්නිසාද දෝෂකරුන්ගේ පව් සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් වගකිව යුතු කරනු ලබනු ඇත. දර්ශනයේදී, ඔවුන් අතර පවතින අයුතුකම් හා පව් සම්බන්ධයෙන් ක්‍රියා කිරීමට උන්වහන්සේගේ සේවකයන් පැත්තෙන් වූ නොසලකා හැරීම නිසා දෙවියන්වහන්සේගේ අප්‍රසාදය උදාවූ බොහෝ අවස්ථා වෙත මා යොමු කරනු ලැබී ඇත. මේ අයුතුකම්වලට සමාව දුන් අය, පැහැදිලි ශාස්ත්‍රීය වගකීමක් ඉටු කිරීමෙන් වැළකී සිටි බැවින්, ජනතාවගේ දෘෂ්ටියෙහි ඉතා සුහදශීලී හා ප්‍රියමනාප ස්වභාවයක් ඇති අය ලෙස සැලකුණෝය. එම කාර්යය ඔවුන්ගේ හැඟීම්වලට ප්‍රියකර නොවීය; එබැවින් ඔව්හු එය වැළැක්වූහ.” Testimonies, volume 3, 265.

The histories of leaders that have rebelled in Adventism testify to the fact that one of the steps that is almost always seen in their rebellion is that at some point in their personal experience they accepted the false view of “the daily.” That being said, the book by Smith, though not inspired and containing some doctrinal problems, still provides an excellent overview of the pioneer understanding of Revelation chapters eight and nine, where we see the prophetic history of the first six trumpets set forth. We will refer to Smith’s commentary from his book, Daniel and Revelation, as we begin to consider the triple application of the three Woes.

අද්වෙන්තිවාදය තුළ කැරලි ගැසූ නායකයන්ගේ ඉතිහාසයන් මෙයට සාක්ෂි දරයි: ඔවුන්ගේ කැරැල්ලෙහි සෑම විටම පාහේ දක්නට ලැබෙන පියවරයන්ගෙන් එකක් නම්, ඔවුන්ගේ පුද්ගලික අත්දැකීමේ කිසියම් අවස්ථාවක “the daily” පිළිබඳ ව්‍යාජ අදහස පිළිගෙන තිබීමයි. එසේ වුවද, ස්මිත්ගේ ග්‍රන්ථය දේවානුභාවයෙන් ලියන ලද්දක් නොවුවද, තවද ඇතැම් ධර්මමය ගැටලු අඩංගු වුවද, පළමු නළ හයක අනාවැකිමය ඉතිහාසය ප්‍රකාශ කර තිබෙන එළිදරව් පොතේ අටවන සහ නවවන පරිච්ඡේද සම්බන්ධයෙන් පුරෝගාමීන්ගේ අවබෝධය පිළිබඳ විශිෂ්ට සමස්ත දළ විශ්ලේෂණයක් එය තවමත් සපයයි. Woes තුනේ ත්‍රිත්ව අදාළකම සලකා බැලීමට අප ආරම්භ කරන විට, Daniel and Revelation නම් ඔහුගේ ග්‍රන්ථයෙන් ස්මිත්ගේ විවරණයට අපි යොමු වන්නෙමු.

Sister White informs us that William Miller was given great light upon the book of Revelation, but his understanding of chapters thirteen, and sixteen through eighteen was incorrect, for he was at the wrong vantage point in history to see that there are three, and not two desolating powers. His great light was upon chapters two through nine of Revelation.

විලියම් මිලර්ට එළිදරව් පොත පිළිබඳ මහත් ආලෝකයක් දෙන ලද්දේයැයි සිස්ටර් වයිට් අපට දන්වා සිටින්නීය. එහෙත්, එළිදරව්වේ දහතුන්වන පරිච්ඡේදයත්, දහසයවන පරිච්ඡේදයෙන් දහඅටවන පරිච්ඡේදය දක්වා වූ කොටස් සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ අවබෝධය වැරදි වූයේ, ඉතිහාසයේ නිවැරදි දෘෂ්ටිස්ථානයක ඔහු නොසිටිය බැවින්, විනාශක බලයන් දෙකක් නොව තුනක් ඇති බව දැකගැනීමට ඔහුට නොහැකි වූ හෙයිනි. ඔහුට ලැබුණු මහත් ආලෝකය තිබුණේ එළිදරව්වේ දෙවන පරිච්ඡේදයෙන් නවවන පරිච්ඡේදය දක්වාය.

> “Preachers and people have looked upon the book of Revelation as mysterious and of less importance than other portions of the Sacred Scriptures. But I saw that this book is indeed a revelation given for the especial benefit of those who should live in the last days, to guide them in ascertaining their true position and their duty. God directed the mind of William Miller to the prophecies and gave him great light upon the book of Revelation.” Early Writings, 231.

> “දේශනාකරුවන් හා ජනතාව එළිදරව් පොත ශුද්ධ ලියවිලිවල අනෙක් කොටස්වලට වඩා අඩු වැදගත්කමක් ඇති, අභිරහස්මය පොතක් ලෙස සලකා ඇත. එහෙත් අන්තිම දවස්වල ජීවත් විය යුතු වූ අයගේ විශේෂ ප්‍රයෝජනය සඳහා, ඔවුන්ගේ සත්‍ය ස්ථානයත් ඔවුන්ගේ කර්තව්‍යයත් නිශ්චය කරගැනීමට මඟපෙන්වනු පිණිස දෙන ලද එළිදරව්වක් සැබැවින්ම මේ පොත බව මම දුටුවෙමි. දෙවියන්වහන්සේ විලියම් මිලර්ගේ සිත භවिष्यවාක්‍යයන් වෙත යොමු කළ අතර, එළිදරව් පොත පිළිබඳ ඔහුට මහත් ආලෝකයක් දුන්සේක.” Early Writings, 231.

Miller set forth his understanding of the churches, seals, trumpets and vials as follows.

මිලර් සභා, මුද්‍රා, තුරිම්පු සහ පාත්‍ර පිළිබඳ තම අවබෝධය පහත පරිදි ඉදිරිපත් කළේය.

> “The seven churches of Asia is a history of the church of Christ in her seven forms, in all her windings and turnings, in all her prosperity and adversity, from the days of the apostles down to the end of the world. The seven seals are a history of the transactions of the powers and kings of the earth over the church, and God’s protection of his people during the same time. The seven trumpets are a history of seven peculiar and heavy judgments sent upon the earth, or Roman kingdom. And the seven vials are the seven last plagues sent upon Papal Rome. Mixed with these are many other events, woven in like tributary streams, and filling up the grand river of prophecy, until the whole ends us in the ocean of eternity.

> “ආසියාවේ සභා සත ක්‍රිස්තුස්ගේ සභාවේ ඇයගේ සත් ස්වරූපයන් තුළ ප්‍රකාශ වන ඉතිහාසයකි; ඇයගේ සියලු වක්‍ර ගමන් හා හැරීම් මධ්‍යයේත්, සියලු සම්පත්භාවය හා විපත්භාවය මධ්‍යයේත්, අපෝස්තුලුවරුන්ගේ දිනවල සිට ලෝකයේ අවසානය දක්වාය. මුද්‍රා සත යනු එම කාලයම පුරා සභාව පිළිබඳ පොළොවේ බලවතුන් හා රජවරුන්ගේ ක්‍රියාකාරකම්වල ඉතිහාසයක්ද, තම ජනතාව කෙරෙහි දෙවියන්වහන්සේගේ ආරක්ෂාවද වේ. හොරණෑ සත යනු පොළොව මත, එනම් රෝම රාජධානිය මත, එවනු ලැබූ විශේෂ හා බරපතළ විනිශ්චයන් සතක ඉතිහාසයකි. තවද පාත්‍ර සත යනු පාප්වාදී රෝමය මත එවනු ලැබූ අවසාන වසංගත සතය. මෙවන් දේ සමඟ තවත් බොහෝ සිද්ධීන්ද මිශ්‍රව ඇත; අනුනදී ධාරා මෙන් ඒවා එකිනෙකට වියන ලද පරිදි, අනාවැකියේ මහෝදර ගංගාව පූර්ණ කරමින්, සම්පූර්ණය සදාකාලිකත්වයේ සාගරයෙහි අපට අවසන් වන තුරු.”

> “This, to me, is the plan of John’s prophecy in the book of Revelation. And the man who wishes to understand this book, must have a thorough knowledge of other parts of the word of God. The figures and metaphors used in this prophecy, are not all explained in the same, but must be found in other prophets, and explained in other passages of Scripture. Therefore it is evident that God has designed the study of the whole, even to obtain a clear knowledge of any part.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

> “මෙය, මට අනුව, එළිදරව් පොතෙහි යොහන්ගේ භවಿಷ්‍යවචනයේ සැලැස්මයි. තවද, මෙම පොත තේරුම්ගැනීමට කැමති මනුෂ්‍යයා, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ අනෙක් කොටස් පිළිබඳ සම්පූර්ණ දැනුමක් තිබිය යුතුය. මෙම භවিষ්‍යවචනයෙහි භාවිත කර ඇති රූපක හා උපමා සියල්ලම එම පොත තුළම පැහැදිලි කර නොමැති අතර, ඒවා වෙනත් භවিষ්‍යවක්තෘවරුන්ගේ ලේඛනවලින් සොයාගෙන, ශුද්ධ ලියවිල්ලේ වෙනත් ඡේදවලින් පැහැදිලි කරගත යුතුය. එබැවින්, කිසියම් එක් කොටසක් පිළිබඳ පැහැදිලි දැනුමක් ලබාගැනීම සඳහා පවා, සමස්තයම අධ්‍යයනය කිරීම දෙවියන්වහන්සේ අදහස් කර ඇති බව පැහැදිලිය.” William Miller, Miller’s Lectures, volume 2, lecture 12, 178.

Just as the third messenger, who prepares the way for the Messenger of the Covenant, represents the internal history of the judgment of the church, in contrast with the third Elijah, who represents an external history in the judgment of modern Babylon, the pioneer understanding of the churches and seals identified the same internal-external testimony.

ගිවිසුමේ දූතයාට මාර්ගය සූදානම් කරන තුන්වෙනි දූතයා, සභාවේ විනිශ්චයේ අභ්‍යන්තර ඉතිහාසය නියෝජනය කරන ලෙසම, නව බැබිලෝනියේ විනිශ්චයේ බාහිර ඉතිහාසයක් නියෝජනය කරන තුන්වෙනි එලියා සමඟ වූ ප්‍රතිවිරෝධතාවේදී, සභාවන් හා මුද්‍රා පිළිබඳ පුරෝගාමී අවබෝධයද එම අභ්‍යන්තර-බාහිර සාක්ෂියම හඳුනාගත්තේය.

> “The seals are introduced to our notice in the 4th, 5th, and 6th chapters of Revelation. The scenes presented under these seals are brought to view in Revelation 6, and the first verse of Revelation 8. They evidently cover events with which the church is connected from the opening of this dispensation to the coming of Christ.

> “මුද්‍රා අපගේ අවධානයට පත් කරනු ලබන්නේ එළිදරව්වෙහි 4 වන, 5 වන, සහ 6 වන පරිච්ඡේදයන්හි ය. මේ මුද්‍රා යටතේ ඉදිරිපත් කරනු ලබන දර්ශන එළිදරව් 6හි, සහ එළිදරව් 8හි පළමු පදයෙහි ප්‍රකාශයට පත් කර ඇත. ඒවා පැහැදිලිවම මෙම අනුග්‍රහකාලයේ ආරම්භයේ සිට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීම දක්වා සභාව සම්බන්ධ වන සිදුවීම් ආවරණය කරයි.”

> “While the seven churches present the internal history of the church, the seven seals bring to view the great events of its external history.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

> “සත් සභා මඟින් සභාවේ අභ්‍යන්තර ඉතිහාසය ඉදිරිපත් කරන අතර, සත් මුද්‍රා එහි බාහිර ඉතිහාසයේ මහත් සිදුවීම් දෘශ්‍යමාන කරයි.” Uriah Smith, The Biblical Institute, 253.

Uriah Smith was identifying the Millerite understanding of the internal and external relationship of the churches, and James White presents a similar overview in terms of parallel histories.

උරියා ස්මිත් විසින් සභාවන්ගේ අභ්‍යන්තර හා බාහිර සම්බන්ධතාවය පිළිබඳ මිලෙරයිට් අවබෝධය හඳුනා දක්වමින් සිටියේය; ජේම්ස් වයිට් ද සමාන්තර ඉතිහාසයන්ගේ ආකාරයෙන් සමාන සාරාංශයක් ඉදිරිපත් කරයි.

> “We have now traced the churches, the seals, and the beasts, or living beings, as far as they will compare as covering the same periods of time. The seals are seven in number, the beasts but four. And it may be well here to notice, that at the opening of the first, second, third and fourth seals the first, second, third and fourth beasts are heard to say ‘Come and see;’ but when the fifth, sixth and seventh seals are opened, there is no such voice heard. Neither do the last three churches, and the last three seals, compare, as covering the same periods of time, as the first four churches, and the first four seals do. But, as we have shown, the churches, seals and beasts do agree, as covering the same periods of time for the space of nearly 1800 years, till we come down to a little more than half a century of the present time.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

> “අපි දැන් සභාවන්, මුද්‍රා, සහ මෘගයන් හෝ ජීවමාන සත්ත්වයන්, ඒවා එකම කාලපරිච්ඡේද ආවරණය කරන ලෙස සැසඳිය හැකි තැන දක්වා අනුවේක්ෂණය කර ඇත්තෙමු. මුද්‍රා සංඛ්‍යාවෙන් හතකි, නමුත් මෘගයන් හතරක් පමණි. තවද මෙහිදී සලකා බැලීම යෝග්‍ය වන්නේ, පළමු, දෙවන, තෙවන, සහ සිව්වන මුද්‍රා විවෘත කරන විට පළමු, දෙවන, තෙවන, සහ සිව්වන මෘගයන් ‘එන්න, බලාපන්’ යයි කියන හඬ ඇසෙන බවය; නමුත් පස්වන, හයවන, සහ හත්වන මුද්‍රා විවෘත කරන විට එවැනි හඬක් ඇසෙන්නේ නැත. එසේම අවසාන සභා තුන සහ අවසාන මුද්‍රා තුන, පළමු සභා හතර සහ පළමු මුද්‍රා හතර කරන පරිදි, එකම කාලපරිච්ඡේද ආවරණය කරන ලෙස එකිනෙකට සැසඳෙන්නේ නැත. නමුත්, අප විසින් පෙන්වා දුන් පරිදි, සභාවන්, මුද්‍රා සහ මෘගයන්, වර්ෂ 1800කට ආසන්න කාලයක් පුරා, එකම කාලපරිච්ඡේද ආවරණය කරන ලෙස එකඟව පවතියි, අප වර්තමාන කාලයෙන් අර්ධ ශතවර්ෂයකට තරමක් වැඩි කාලයකට පහළට පැමිණෙන තෙක්ය.” James White, Review and Herald, February 12, 1857.

We just cited three of the primary pioneers of Millerite history. All three held to the correct view of “the daily,” and they all held to the overview of the churches, seals, and trumpets in the framework of truth which Miller was led to understand and present.

අපි මිලරයිට් ඉතිහාසයේ ප්‍රධාන පුරෝගාමීන් තුන්දෙනෙකු මෙහි අලුතින් උපුටා දැක්වුවෙමු. එම තුන්දෙනාම “දෛනිකය” පිළිබඳ නිවැරදි අදහස අල්ලාගෙන සිටියහ; තවද, මිලර්ට තේරුම් ගෙන ඉදිරිපත් කිරීමට මෙහෙයවනු ලැබූ සත්‍යයේ රාමුව තුළ සභා, මුද්‍රා, සහ කහළ පිළිබඳ සමස්ත දෘෂ්ටියද ඔවුහු සියල්ලෝම අනුගමනය කළහ.

> “When men come in who would move one pin or pillar from the foundation which God has established by His Holy Spirit, let the aged men who were pioneers in our work speak plainly, and let those who are dead speak also by the reprinting of their articles in our periodicals. Gather up the rays of divine light that God has given as He has led His people on step by step in the way of truth. This truth will stand the test of time and trial.” Manuscript Release, 760, 10.

> “දෙවියන්වහන්සේ තම ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් ස්ථාපිත කළ පදනමෙන් එක් කීලක් හෝ ස්තම්භයක් හෝ සෙලවීමට උත්සාහ කරන මනුෂ්‍යයන් ඇතුළට පැමිණෙන විට, අපගේ කාර්යයේ පුරෝගාමී වූ වයෝවෘද්ධ පුරුෂයෝ පැහැදිලිව කථා කරත්වා; මියගිය අයද අපගේ කාලිකාවල ඔවුන්ගේ ලිපි නැවත මුද්‍රණය කිරීම මඟින් කථා කරත්වා. දෙවියන්වහන්සේ තම ජනතාව සත්‍යයේ මාර්ගයෙහි පියවරෙන් පියවර ගෙන ගිය කල දුන් දේවීය ආලෝකයේ කිරණ එකතු කරගන්න. මෙම සත්‍යය කාලයේ හා පරීක්ෂාවේ පරීක්ෂණය ඉදිරියේ ස්ථිරව සිටිනු ඇත.” Manuscript Release, 760, 10.

On September 11, 2001, the mighty angel of Revelation chapter eighteen descended and began the work of leading those who would accept and eat the Bread that had just come down from heaven back to the “old paths,” of Jeremiah chapter six. The Alpha and Omega needed those who were willing to strive to be among the one hundred and forty-four thousand to see that what brought Him down out of heaven on August 11, 1840, was not simply a fulfillment of a time prophecy, but a fulfillment of the time prophecy of the second Woe. He needed His people to rediscover the old paths of the history where He had erected the temple of the Millerites in the forty-six years from 1798 to 1844.

2001 සැප්තැම්බර් 11 දින, එළිදරව් පොතේ දහඅට වන අධ්‍යායයේ බලවත් දූතයා බැස ආවේය; අහසින් දැන් මැදහත් වූ ජීවන් රොටි පිළිගෙන භුජනය කරන අයව, යෙරෙමියාගේ හය වන අධ්‍යායයේ සඳහන් “පැරණි මාර්ග” වෙත ආපසු නායකත්වය දීමට වූ කාර්යය ඔහු ආරම්භ කළේය. අල්ෆා සහ ඔමේගාට, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස අතරට පත්වීමට උත්සාහ කිරීමට කැමතිව සිටින අය විසින්, 1840 අගෝස්තු 11 දින ඔහුව අහසින් පහළට ගෙන ආ දේ සරලව කාල අනාවැකියක ඉටුවීමක් පමණක් නොව, දෙවන අයියෝගේ කාල අනාවැකියේ ඉටුවීමක් වූ බව දැකගැනීම අවශ්‍ය වූයේය. 1798 සිට 1844 දක්වා වූ අවුරුදු හතළිස් හය තුළ ඔහු මිලේරයිට්වරුන්ගේ දේවමාළිගාව ගොඩනැගූ ඉතිහාසයේ පැරණි මාර්ග ඔහුගේ ජනතාව නැවත සොයාගැනීම ඔහුට අවශ්‍ය වූයේය.

That history had been covered with rubbish and counterfeit coins and jewels. That history was obscured by a false foundational message that was built upon sand, and not the Rock of Ages. It was in the history of the Millerites, the history where, as Peter describes it, the Millerites, “which in time past were not a people, but” then became “the people of God,” who had been raised up and built up as “a spiritual house, an holy priesthood.” The Lion of the tribe of Judah descended on September 11, 2001, and led His last-day people into the work of cleaning out the “temple” of the history of the raising up of the Millerite temple. That work had been typified by a prophecy, which predicted that the Lord would raise up a man named Josiah, (which means foundation of God).

එම ඉතිහාසය කසළෙන්ද ව්‍යාජ නාණ්‍යයන්ගෙන්ද මැණික්වලින්ද ආවරණය කර තිබුණි. එම ඉතිහාසය වැලි මත ගොඩනඟන ලද, යුගයන්ගේ පර්වතය මත නොවූ, බොරු මූලික පණිවිඩයකින් අඳුරු කර තිබුණි. එය මില്ലරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසය තුළය; පේතෘස් එය විස්තර කරන පරිදි, මில்லරයිට්වරුන් “කලෙක ජනතාවක් නොවූවෝ” වූ නමුත් පසුව “දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව” බවට පත් වූ, “ආත්මික ගෘහයක්, ශුද්ධ පූජක පදවියක්” ලෙස උත්ථාපනය කර ගොඩනඟනු ලැබූ එම ඉතිහාසය තුළය. යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින බැස ආ අතර, මில்லරයිට් මන්දිරය උත්ථාපනය කිරීමේ ඉතිහාසයට අයත් “මන්දිරය” පවිත්‍ර කිරීමේ කාර්යයට තම අවසාන-දින ජනතාව මෙහෙයවීය. එම කාර්යය දේවවචනයකින් පූර්වාදර්ශනය කර තිබුණේය; එහි ස්වාමින්වහන්සේ යෝෂියා නම් (එහි අර්ථය දෙවියන්වහන්සේගේ පදනම යන්නයි) මිනිසෙකු උත්ථාපනය කරන බව පුරෝකථනය කර තිබුණි.

When Josiah was raised up in fulfillment of the prophecy of the disobedient prophet, he began the work of repairing the temple which was in disarray. In the work of repairing and cleaning “the curse of Moses” was discovered, and when read before Josiah it brought about the reformation of Josiah. We will address that prophecy, in connection with the rediscovery of the “seven times,” post-September 11, 2001.

අකීකරු අනාගතවක්තෘගේ අනාගතවාක්‍යය ඉටුවීමෙහි යෝෂියා නැඟිටුවනු ලැබූ විට, අසංවිධානයට පත්ව තිබූ දේවමාළිගාව අලුත්වැඩියා කිරීමේ කාර්යය ඔහු ආරම්භ කළේය. අලුත්වැඩියා කිරීමේ හා පිරිසිදු කිරීමේ කාර්යය අතරතුර “මෝසෙස්ගේ ශාපය” සොයා ගනු ලැබූ අතර, එය යෝෂියා ඉදිරියෙහි කියවනු ලැබූ කල යෝෂියාගේ ප්‍රතිසංස්කරණය ඇති විය. 2001 සැප්තැම්බර් 11 පසුකාලීන “සත් වරක්” නැවත සොයාගැනීම සමඟ සම්බන්ධ කරමින්, අපි එම අනාගතවාක්‍යය විමසා බලන්නෙමු.

We will begin that study in the next article.

අපි එම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී ආරම්භ කරන්නෙමු.

> “Just as long as those who profess the truth are serving Satan, his hellish shadow will cut off their views of God and heaven. They will be as those who have lost their first love. They cannot view eternal realities. That which God has prepared for us is represented in Zechariah, chapters 3 and 4, and 4:12–14: ‘And I answered again, and said unto him, What be these two olive branches which through the two golden pipes empty the golden oil out of themselves? And he answered me and said, Knowest thou not what these be? And I said, No, my Lord. Then said he, These are the two anointed ones, that stand by the Lord of the whole earth.’

> “සත්‍යය ප්‍රකාශ කරන අය සාතන්ට සේවය කරමින් සිටින තාක් කල්, ඔහුගේ නරකාග්නිසම්භූත සෙවණැල්ල ඔවුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ හා ස්වර්ගය පිළිබඳ දර්ශනය කපා හරිනු ඇත. ඔවුහු තම පළමු ප්‍රේමය අහිමි කළවුන් මෙන් වන්නෝය. ඔවුන්ට නිත්‍ය සත්‍යතා දැකිය නොහැක. දෙවියන්වහන්සේ අප වෙනුවෙන් සූදානම් කර තිබෙන දේ සකාරියා 3 සහ 4 වන පරිච්ඡේදයන්හිද, 4:12–14 තුළද නිරූපණය කර ඇත: ‘එවිට මම නැවත පිළිතුරු දී ඔහුට කීවෙමි, රන් නළ දෙක හරහා තමන්ගෙන්ම රන් තෙල් වගුරුවන මේ ඔලිව් අතු දෙක කවරේද? එවිට ඔහු මට පිළිතුරු දී, මේවා කවරේදැයි නුඹ දන්නේ නැද්දැයි කීවේය. මමද, නැත, මාගේ ස්වාමීනි, යයි කීවෙමි. එවිට ඔහු කීවේ, මේවා මුළු පොළොවේ ස්වාමීන්වහන්සේ අසළ සිටින අභිෂේක ලත් දෙදෙනාය.’

> “The Lord is full of resources. He has no lack of facilities. It is because of our lack of faith, our earthliness, our cheap talk, our unbelief, manifested in our conversation, that dark shadows gather about us. Christ is not revealed in word or character as the One altogether lovely, and the chiefest among ten thousand. When the soul is content to lift itself up unto vanity, the Spirit of the Lord can do little for it. Our shortsighted vision beholds the shadow, but cannot see the glory beyond. Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “ස්වාමින්වහන්සේ සම්පත්පූර්ණය. උන්වහන්සේට උපකරණවල කිසි අඩුවක් නැත. අප වටා අඳුරු සෙවණැලි එක්රැස් වන්නේ අපගේ ඇදහිල්ලේ හිඟකම, අපගේ භූමිකත්වය, අපගේ හීන කථාබහ, අපගේ අවිශ්වාසය — ඒවා අපගේ සංවාදය තුළ ප්‍රකාශ වන බැවිනි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වචනයෙන් හෝ චරිතයෙන්, සම්පූර්ණයෙන්ම මනෝහර වූ, දසදහස අතර ප්‍රධානතම තැනැත්තා ලෙස ප්‍රකාශ නොවෙයි. ආත්මය නිෂ්ඵලත්වය වෙත තමන්ම උසස් කිරීමට සෑහීමකට පත් වන කල, ස්වාමින්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ට ඒ සඳහා බොහෝ දේ කළ නොහැක. අපගේ කෙටිදැක්මැති දර්ශනය සෙවණ පමණක් දකියි, එහෙත් එහි එහා පැත්තෙහි ඇති තේජස දැකිය නොහැක. දූතයෝ මුළු පොළොවේ මුහුණත පුරා කඩා බිඳ වැටී විනාශයත් මරණයත් තම මාර්ගයෙහි රැගෙන දුව යාමට මිදී යාමට සොයන කෝපිත අශ්වයෙකු ලෙස නිරූපිත වන සුළං සතර රඳවාගෙන සිටිති.”

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

> “අපි සදාකාලික ලෝකයේ සීමාන්තයේම නිදා සිටිමුද? අපි මන්දගාමීව, ශීතලව, මළ අය මෙන් සිටිමුද? අහෝ, අපගේ සභාවල දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයත් හුස්මත් ඔහුගේ ජනතාව තුළට හුස්ම දමා දෙනු ලැබේවා, එවිට ඔවුන් තම පාද මත නැගී ජීවත්වෙත්වා. මාර්ගය පටු බවත්, දොරටුව සංකීර්ණ බවත් අපි දැක ගත යුතුය. එහෙත් අපි එම සංකීර්ණ දොරටුවෙන් ඇතුළුව යන කල, එහි විස්තාරය සීමාවකින් තොරය.” Manuscript Releases, volume 20, 216, 217.

Back to Articles