Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය අසූවැනි කොටස

The Prophetic Intersection of Rome, the Maccabees, and Modern Times: A Study in Daniel’s Visions

රෝමය, මක්කාබීවරුන්, සහ නූතන කාලය යන අතර ඇති අනාගතවාක්‍යමය සන්ධිස්ථානය: දානියෙල්ගේ දර්ශනවල අධ්‍යයනයක්

Author

Jeff Pippenger

Published

April 10, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Uriah Smith wrote, “Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162.” Most modern historians mark the date as 161 BC, and Smith twice references 161 BC, in the same book. My assumption is that this reference to 162 BC, is a typo.

ඌරියා ස්මිත් මෙසේ ලිවීය: “දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වූ යුදෙව්වන් සමඟ රෝමය සන්ධානයක් මඟින් සම්බන්ධ වූයේ ක්‍රි.පූ. 162 දී ය.” නූතන ඉතිහාසඥයන් බොහෝදෙනා එම දිනය ක්‍රි.පූ. 161 ලෙස සලකති; එමෙන්ම ස්මිත් ද එම පොතේම දෙවරක් ක්‍රි.පූ. 161 යන්න සඳහන් කරයි. එබැවින් ක්‍රි.පූ. 162 පිළිබඳ මෙම සඳහන මුද්‍රණ දෝෂයක් විය හැකි බව මාගේ උපකල්පනයයි.

> “By verses 23 and 24 we are brought down this side of the league between the Jews and the Romans, BC 161, to the time when Rome had acquired universal dominion.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 273.

> “23 සහ 24 වන පද මඟින්, ක්‍රි.පූ. 161 දී යුදෙව්වරුන් හා රෝමවරුන් අතර ඇති වූ සන්ධානයෙන් මෙපිටට, රෝමය සාර්වභෞම ආධිපත්‍යය අත්පත් කරගෙන තිබූ කාලය දක්වා අප ගෙන එනු ලැබේ.” උරියා ස්මිත්, Daniel and the Revelation, 273.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III the Great, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator.

එකොළොස්වන සහ දොළොස්වන වගන්ති, ක්‍රි.පූ. 217 දී සිදු වූ, මහා ඇන්ටියෝකස් III විසින් නායකත්වය දෙන ලද සෙලූකීය අධිරාජ්‍යයත්, පොටලෙමි IV ෆිලොපේටර් රජු විසින් නායකත්වය දෙන ලද මිසරයේ පොටලෙමීය රාජ්‍යයත් අතර පැවති රෆියා සටනේ ජයග්‍රහණය සහ එහි අනന്തര ප්‍රතිඵල හඳුන්වා දෙයි.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, was again between the Seleucid kingdom, and the Ptolemaic kingdom.

අවුරුදු දාහතකට පසු ක්‍රි.පූ. 200 දී සිදු වූ පානියුම් සටන නැවත වරක් සෙලූසිද් රාජ්‍යය සහ ටොලමි රාජ්‍යය අතර සිදු විය.

The Maccabean Revolt, began in 167 BC, and was the Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Greek culture.

මක්කබිය විප්ලවය ක්‍රි.පූ. 167 දී ආරම්භ වූ අතර, එය යුදෙව් ආගමික ආචාරයන් මැඩපැවැත්වීමටත් ග්‍රීක සංස්කෘතිය බලහත්කාරයෙන් පැනවීමටත් සෙලියුසිද් අධිරාජ්‍යය කළ උත්සාහයන්ට එරෙහිව යුදෙව්වන් ගෙන ගිය කැරැල්ලයි.

The rededication of the Second Temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three. This event followed the successful military campaign of the Maccabees against the forces of the Seleucid Empire, led by the infamous Antiochus IV Epiphanes, who had desecrated the Temple and outlawed Jewish religious practices. Antiochus IV Epiphanes died shortly after the victory that is commemorated by Hanukkah, and marks the descent of Syrian power from that point onward in history.

හනුක්කා උත්සවයේදී සැමරෙන ඉතිහාසමය සිද්ධිය සනිටුහන් කරන යෙරුසලමේ දෙවන දේවමාළිගාවේ යළි කැපකිරීම ක්‍රිස්තු පූර්ව 164 දී සිදු වූ අතර, එය විසිතුන්වන පදයේ සඳහන් “සන්ධිය”ට වසර තුනකට පෙරය. මෙම සිද්ධිය, දේවමාළිගාව අපවිත්‍ර කර යුදෙව් ආගමික චාරිත්‍ර නීතිවිරෝධී කළ කුප්‍රකට ඇන්ටියෝකස් IV එපිෆැනිස් විසින් නායකත්වය දරන ලද සෙලූසිඩ් අධිරාජ්‍යයේ බලවේගයන්ට විරුද්ධව මක්කබීවරුන් විසින් මෙහෙයවූ සාර්ථක යුධ ව්‍යාපාරය අනතුරුව සිදු විය. හනුක්කා මඟින් සිහිපත් කෙරෙන එම ජයග්‍රහණයට ටික කලකට පසු ඇන්ටියෝකස් IV එපිෆැනිස් මිය ගිය අතර, එය ඉතිහාසයේ එම අවස්ථාවෙන් ආරම්භ වන සිරියානු බලයේ අවතරණය සනිටුහන් කරයි.

In 200 BC, (which was also the time of the Battle of Panium), Rome, for the first time inserted itself into the prophetic history of Daniel chapter eleven. There is the symbol which establishes the vision. Its purposeful influence in that history identifies the work of Jezebel, a symbol of a church that pulls strings from behind the scenes. Jezebel was home in Samaria when her husband Ahab watched her prophets get slain by Elijah. Herodias was not at Herod’s birthday party, where her daughter Salome seduced Herod. In the history of the United States, the papacy, represented by the whore of Tyre, is forgotten, until the end of the symbolic seventy years. She then begins to sing her songs of deception to the kings of the earth. The year 200 BC typifies when she begins to openly sing to the kings in the last days, just before the soon coming Sunday law, as represented in verse sixteen.

ක්‍රි.පූ. 200 දී, (එය පානියම් සටන සිදු වූ කාලයද වූයේය), රෝමය ප්‍රථම වරට දානියෙල් 11 වන අධ්‍යායේ අනාවැකිමය ඉතිහාසයට තමන් ඇතුල් කරගත්තේය. එහි දර්ශනය ස්ථාපිත කරන සංකේතය ඇත. එම ඉතිහාසය තුළ එහි අරමුණැති බලපෑම, අඳුරු පසුබිමෙන් තන්තූ ඇද ක්‍රියා කරන සභාවක සංකේතයක් වන යෙෂබෙල්ගේ ක්‍රියාව හඳුන්වා දෙයි. එලියා විසින් ඇයගේ අනාවක්තෘවරුන් ඝාතනය කරනු ලැබීම ඇගේ ස්වාමිපුරුෂයා වූ ආහබ් බලා සිටියදී, යෙෂබෙල් සිටියේ සමාරියාවේ සිය නිවසේය. හෙරෝද්ගේ උපන් දින උත්සවයේදී, ඇගේ දියණිය සලෝමෙ හෙරෝදුව ප්‍රලෝභනය කළ ස්ථානයෙහි, හෙරෝදියාස් සිටියේ නැත. එක්සත් ජනපදයේ ඉතිහාසය තුළ, තීර්හි වෙශ්‍යාවෙන් නිරූපිත පාප්ධුරය, සංකේතාත්මක අවුරුදු හැත්තෑව අවසන් වන තුරු අමතක කර දමනු ලැබේ. එවිට ඇය පොළොවේ රජවරුන්ට තම වංචනීය ගී ගැයීමට ආරම්භ කරයි. ක්‍රි.පූ. 200 වසර, 16 වන වාක්‍යයෙන් නිරූපිත ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියට මඳක් පෙර, අවසාන දවස්වලදී ඇය රජවරුන්ට ප්‍රසිද්ධියේ ගායනා කිරීම ආරම්භ කරන කාලයෙහි ප්‍රතිරූපයක් වෙයි.

Before the “league” of the Jews in 161 BC to 158 BC, the Maccabees rededicated the temple, as is commemorated by Hanukkah in 164 BC. Then three years later, still in an ongoing struggle with the Syrians, the Maccabean Jews reached out to Rome for support. The “league” with Rome that was then formed becomes a prophetic test for God’s last-day students of prophecy.

ක්‍රි.පූ. 161 සිට ක්‍රි.පූ. 158 දක්වා යුදෙව්වරුන්ගේ “සන්ධානය”ට පෙර, මක්කාබියෝවරු ක්‍රි.පූ. 164 දී හනුකා මගින් සිහිපත් කරනු ලබන පරිදි දේවමාළිගාව නැවත කැප කළහ. ඉන් තුන් අවුරුද්දකට පසුද, සිරියන්වරුන් සමඟ තවදුරටත් පවතින අරගලයක සිටියදීම, මක්කාබීය යුදෙව්වරු උපකාර සඳහා රෝමයට සම්බන්ධ වූහ. එවිට රෝමය සමඟ ඇති කරන ලද එම “සන්ධානය” දෙවියන්වහන්සේගේ අවසාන දිනවල අනාවැකි අධ්‍යයනය කරන්නන් සඳහා අනාවැකිමය පරීක්ෂාවක් බවට පත්වෙයි.

History identifies 161 BC as the point where the “league” took place, but the pioneers identify that history as 158 BC. Was Miller right, or are the modern historians right? Miller added six hundred and sixty-six years (666), to the year 158 BC, and arrived at the year 508, when “the daily” was taken away. Search as you might, it will be extremely difficult, if not actually impossible to find a historical support for 158 BC as the league between the Jews and the Romans.

ඉතිහාසය “සන්ධිය” සිදු වූ අවස්ථාව ලෙස ක්‍රි.පූ. 161 වර්ෂය හඳුනාගනියි; එහෙත් පුරෝගාමීහු එම ඉතිහාසය ක්‍රි.පූ. 158 වර්ෂය ලෙස හඳුනාගනිති. මිලර් නිවැරදිද, නැතහොත් නූතන ඉතිහාසඥයෝ නිවැරදිද? මිලර් ක්‍රි.පූ. 158 වර්ෂයට හයසිය හැට හයක් (666) එක්කර, “දෛනිකය” ඉවත් කරන ලද ක්‍රි.ව. 508 වර්ෂයට පැමිණියේය. ඔබ කොපමණ සොයා බැලුවද, යුදෙව්වරුන් සහ රෝමවරුන් අතර සන්ධිය ක්‍රි.පූ. 158 වර්ෂයේ සිදු වූ බවට ඉතිහාසමය ஆதාරයක් සොයාගැනීම, අතිශයින් දුෂ්කර වනු ඇත; එසේ නොවන්නේ නම්, සැබවින්ම අසම්භවය.

Verse sixteen is the Sunday law, but before that history Rome enters into history to establish the vision in the year 200 BC. The Maccabean revolt began at Modein in 167 BC, and eventually they rededicated the temple in 164 BC. Then from 161 BC, to 158 BC, the Jews enter into a covenant with the Roman power. 161 BC to 158 BC represents a period of time which was required to establish the “league.” This understanding identifies the “league” in agreement with the historians’ testimony, and also with the chart that was directed by the hand of the Lord and should not be altered.

දහසයවන පදය ඉරිදා නීතියයි; එහෙත් ඊට පෙර, ක්‍රි.පූ. 200 වර්ෂයේදී දර්ශනය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා රෝමය ඉතිහාසයට ප්‍රවේශ වේ. මක්කබීය කැරැල්ල ක්‍රි.පූ. 167දී මෝදේයින්හි ආරම්භ වූ අතර, අවසානයේදී ඔවුහු ක්‍රි.පූ. 164දී දේවමාළිගාව නැවත අභිෂේක කළහ. එවිට ක්‍රි.පූ. 161 සිට ක්‍රි.පූ. 158 දක්වා, යුදෙව්වෝ රෝම බලය සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළත් වෙති. ක්‍රි.පූ. 161 සිට ක්‍රි.පූ. 158 දක්වා වූ කාල පරාසය “සන්ධිය” ස්ථාපිත කිරීම සඳහා අවශ්‍ය වූ කාලයක් නියෝජනය කරයි. මෙම අවබෝධය, ඉතිහාසඥයන්ගේ සාක්ෂියට අනුකූලවද, තවද ස්වාමින්වහන්සේගේ හස්තයෙන් මෙහෙයවන ලද අතර වෙනස් නොකළ යුතු සටහනට අනුකූලවද, “සන්ධිය” හඳුනා ගනියි.

The historians inform us that the process of negotiating treaties between ancient nations like Judah and Rome in the second century BC, varied depending on the specific circumstances, diplomatic protocols, and power dynamics involved. Typically, the process would begin with one party expressing interest in establishing a treaty or alliance with the other. In the case of Judah and Rome, Judah initiated contact with Rome to propose a formal alliance.

ක්‍රි.පූ. දෙවන සියවසෙහි යුදා සහ රෝමය වැනි පුරාණ ජාතීන් අතර ගිවිසුම් සාකච්ඡා කිරීමේ ක්‍රියාවලිය, අදාළ වූ විශේෂ තත්ත්වයන්, රාජතාන්ත්‍රික ප්‍රොටෝකෝල, සහ බලසම්බන්ධ ගතිකතා අනුව වෙනස් වූ බව ඉතිහාසඥයෝ අපට දන්වති. සාමාන්‍යයෙන්, එම ක්‍රියාවලිය ආරම්භ වන්නේ එක් පාර්ශ්වයක් අනෙක් පාර්ශ්වය සමඟ ගිවිසුමක් හෝ සන්ධානයක් ස්ථාපිත කිරීමට කැමැත්ත ප්‍රකාශ කිරීමෙනි. යුදා සහ රෝමය පිළිබඳ අවස්ථාවේදී, විධිමත් සන්ධානයක් යෝජනා කිරීම පිණිස රෝමය සමඟ සම්බන්ධතාව ආරම්භ කළේ යුදාය.

Diplomatic channels would have been utilized to convey the proposal and initiate negotiations. This had to involve sending ambassadors or envoys to Rome to meet with its leaders or representatives. Once negotiations commenced, both parties would discuss the terms of the proposed treaty. This could involve a series of meetings, exchanges of diplomatic messages, and possibly the involvement of intermediaries or mediators to facilitate discussions. During negotiations, each party would consider the terms proposed by the other and may offer counter-proposals or seek amendments to certain terms. This process could involve careful deliberation, consultation with advisors, and assessments of the potential benefits and drawbacks of the proposed treaty.

යෝජනාව ප්‍රකාශ කර සාකච්ඡා ආරම්භ කිරීම සඳහා රාජ්‍යතාන්ත්‍රික මාර්ග භාවිත කරනු ලැබූවන් ය. මෙය, රෝමයට එහි නායකයන් හෝ නියෝජිතයන් හමුවීමට තානාපතිවරුන් හෝ දූතයන් යැවීම ඇතුළත් විය යුතුය. සාකච්ඡා ආරම්භ වූ පසු, දෙපාර්ශ්වයම යෝජිත ගිවිසුමේ කොන්දේසි විමසා බැලූහ. මෙයට හමුවීම් මාලාවක්, රාජ්‍යතාන්ත්‍රික පණිවිඩ හුවමාරුව, සහ සාකච්ඡා පහසු කිරීම සඳහා අතරමැදියන් හෝ මධ්‍යස්ථකරුවන්ගේ සම්බන්ධ වීම ද ඇතුළත් විය හැක. සාකච්ඡා අතරතුර, එක් එක් පාර්ශ්වය අනෙක් පාර්ශ්වය විසින් යෝජනා කළ කොන්දේසි සලකා බැලූ අතර, ප්‍රති-යෝජනා ඉදිරිපත් කිරීමට හෝ කිසියම් කොන්දේසි සංශෝධනය කරනු පිණිස ඉල්ලීම් කිරීමට ද හැකි විය. මෙම ක්‍රියාවලියට ප්‍රවේශම් සහගත විමර්ශනය, උපදේශකයන් සමඟ මන්ත්‍රණය, සහ යෝජිත ගිවිසුමේ හැකි ප්‍රතිලාභ හා අවාසි ඇගයීම ද ඇතුළත් විය හැක.

If both parties reached an agreement on the terms of the treaty, formal documentation would be prepared outlining the terms and conditions agreed upon by both sides. The treaty would then need to be ratified by the respective authorities of each nation. In the case of Rome, this might involve approval by the Senate or other governing bodies. Similarly, in Judah, the treaty would likely require approval by its leadership or governing council. Once ratified, the treaty would be implemented, and both parties would be expected to adhere to its terms. This might involve various forms of cooperation, mutual defense agreements, trade relations, or other forms of diplomatic engagement outlined in the treaty.

පාර්ශ්ව දෙකම ගිවිසුමේ කොන්දේසි පිළිබඳ එකඟතාවයකට පැමිණියේ නම්, දෙපාර්ශ්වය විසින් එකඟ කරන ලද නියමයන් සහ කොන්දේසි විස්තර කරන විධිමත් ලේඛන සකස් කරනු ලැබේ. ඉන්පසු එම ගිවිසුම සෑම ජාතියකම අදාළ බලධාරීන් විසින් අනුමත කරනු ලැබිය යුතුය. රෝමයේ අවස්ථාවේදී, මෙයට සෙනෙට් සභාව හෝ වෙනත් පාලන මණ්ඩලයන්ගේ අනුමැතිය සම්බන්ධ විය හැකිය. ඒ හා සමානව, යූදාහිදී, එම ගිවිසුම එහි නායකත්වය හෝ පාලක මණ්ඩලයේ අනුමැතිය අවශ්‍ය වීමට බොහෝ දුරට ඉඩ ඇත. අනුමත කිරීමෙන් පසු, ගිවිසුම ක්‍රියාත්මක කරනු ලබන අතර, දෙපාර්ශ්වයම එහි කොන්දේසිවලට අනුකූලව සිටීමට අපේක්ෂා කරනු ලැබේ. මෙයට විවිධ ආකාරයේ සහයෝගිතාව, අන්‍යෝන්‍ය ආරක්ෂක ගිවිසුම්, වෙළෙඳ සම්බන්ධතා, හෝ ගිවිසුමේ දක්වා ඇති වෙනත් රාජතාන්ත්‍රික සම්බන්ධතා ආකාර ඇතුළත් විය හැකිය.

In the second century BC, travel from Judea (located in the eastern Mediterranean region) to Rome (located in central Italy) would have been a challenging and time-consuming endeavor, especially considering the limitations of ancient transportation methods. The distance between Judea and Rome is approximately 1,500 to 2,000 kilometers (930 to 1,240 miles) depending on the specific route taken. Sea travel was often faster and more efficient than overland travel in ancient times, but sea travel was subject to the prevailing winds. Traveling by ship from a port in Judea to a port in Italy (such as Ostia, the port of Rome) could take several weeks, depending on factors like wind conditions, sea currents, and the type of vessel used.

ක්‍රි.පූ. දෙවන සියවසේදී, යුදයාවෙන් (නැගෙනහිර මධ්‍යධරණී ප්‍රදේශයේ පිහිටි) රෝමයට (මධ්‍යම ඉතාලියේ පිහිටි) ගමන් කිරීම, විශේෂයෙන් පුරාණ ප්‍රවාහන ක්‍රමවල සීමාවන් සැලකිල්ලට ගත් විට, දුෂ්කරත් කාලාතීතත් වූ ප්‍රයත්නයක් වී ඇත. ගනු ලැබූ නිශ්චිත මාර්ගය අනුව, යුදයාව සහ රෝමය අතර දුර ආසන්න වශයෙන් කිලෝමීටර් 1,500 සිට 2,000 දක්වා (සැතපුම් 930 සිට 1,240 දක්වා) වේ. පුරාණ කාලයේදී ගොඩබිම් ගමනාගමනයට වඩා මුහුදු ගමන බොහෝවිට වේගවත් හා වඩා කාර්යක්ෂම වූ නමුත්, මුහුදු ගමන පවතින සුළං ප්‍රවාහයන්ට යටත් වූයේය. යුදයාවේ වරායකින් ඉතාලියේ වරායකට (රෝමයේ වරාය වූ ඔස්ටියා වැනි) නෞකාවකින් ගමන් කිරීම, සුළං තත්ත්ව, මුහුදු ධාරා, සහ භාවිත කළ නෞකාවේ වර්ගය වැනි සාධක අනුව, සති කිහිපයක් ගතවිය හැකි විය.

Overland travel from Judea to Rome would have been slower and more arduous. Travelers would have to navigate through various terrains, including mountains, valleys, and rivers, and contend with obstacles such as bandits and hostile territories. It’s estimated that travel by foot or by horse-drawn carriage could take several months. Travel time would have also been influenced by factors such as the condition of roads, availability of accommodations and rest stops, and the need to rest and resupply along the way.

යුදයෙන් රෝමය දක්වා ගොඩබිම් මාර්ගයෙන් ගමන් කිරීම වඩා මන්දගාමී හා අධික දුෂ්කර වූයේය. ගමන්කරුවන්ට කඳු, නිම්න සහ ගංගා ඇතුළුව විවිධ භූස්වරූප මැදින් මඟ සොයා යාමටත්, දුෂ්කරකම් ලෙස මංකොල්ලකරුවන් හා සතුරු ප්‍රදේශයන්ට මුහුණ දීමටත් සිදුවනු ඇත. පා ගමනින් හෝ අශ්වයන් විසින් ඇදගෙන යන රථයකින් ගමන් කළහොත්, එය මාස කිහිපයක් ගතවිය හැකි බව ඇස්තමේන්තු කරනු ලැබේ. තවද, මාර්ගවල තත්ත්වය, නවාතැන් හා විවේක ස්ථාන ලැබීමේ හැකියාව, මඟෙහි විවේක ගනිමින් ආහාරපාන සහ අනෙකුත් සැපයුම් නැවත සපයා ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය වැනි කරුණු ද ගමන් කාලයට බලපානු ඇත.

When the Maccabean Jews sought a league with Rome, they would have needed to send ambassadors to Rome. Once those ambassadors were received by the Roman authorities, there would be a period of negotiation. In historical theory, for no precise record is available, once a treaty was formalized, it would need to be taken back to Judea for confirmation, and then probably it would need to be returned to Rome to confirm the acceptance of the Jews. It is almost impossible to believe that the process of forming an alliance in that period of time would have been accomplished in one year, so the understanding that the “league” represents a process from 161 BC to 158 BC fits other lines of prophecy that identify the history that leads to the Sunday law of verse sixteen.

මක්කාබීය යුදෙව්වෝ රෝමය සමඟ සන්ධානයක් සෙවූ විට, ඔවුන්ට රෝමයට දූතයන් යැවීමට අවශ්‍ය වූවන්ය. එම දූතයන් රෝමානු බලධාරීන් විසින් පිළිගනු ලැබූ පසු, සාකච්ඡා කාලයක් තිබිය යුතුය. නිශ්චිත වාර්තාවක් නොලැබෙන බැවින් මෙය ඓතිහාසික න්‍යායයක් වුවද, ගිවිසුමක් විධිමත් කරනු ලැබූ පසු, එය තහවුරු කිරීම සඳහා යුදයාවට නැවත ගෙන යා යුතු වූ අතර, අනතුරුව යුදෙව්වන්ගේ පිළිගැනීම තහවුරු කිරීම සඳහා බොහෝ දුරට එය නැවත රෝමයට ගෙන යා යුතු වූවා යැයි සැලකේ. එම කාලවකවානුව තුළ සන්ධානයක් පිහිටුවීමේ ක්‍රියාවලිය වසරක් තුළ සම්පූර්ණ කරනු ලැබූ බව විශ්වාස කිරීම සම්භවයෙන් ම අසම්භවීය; එබැවින් “සන්ධානය” යන්න ක්‍රි.පූ. 161 සිට ක්‍රි.පූ. 158 දක්වා වූ ක්‍රියාවලියක් නියෝජනය කරන්නේය යන අවබෝධය, දහසය වන පදයේ ඉරිදා නීතියට ගෙන යන ඉතිහාසය හඳුනා දක්වන අනෙකුත් අනාගතවාණි රේඛා සමඟ ගැළපේ.

A “league” that all historians agree was initiated by the Maccabean Jews, began in Judea in 161 BC. The purpose was that the Jews wanted support against the Syrians who they had been struggling with since their revolt began in 167 BC. The revolt was sparked by the efforts of Mattathias, a Jewish priest, and his five sons, particularly Judas Maccabee, to resist the Hellenization policies imposed by the Seleucid ruler Antiochus IV Epiphanes. These policies included attempts to suppress Jewish religious practices and force the adoption of Greek customs and beliefs.

ඉතිහාසඥයන් සියල්ලෝම මක්කබි යුදෙව්වන් විසින් ආරම්භ කරන ලද්දක් බවට එකඟ වන “සන්ධානයක්” ක්‍රි.පූ. 161 දී යුදයාවේදී ආරම්භ විය. එහි අරමුණ වූයේ, ක්‍රි.පූ. 167 දී තම කැරැල්ල ආරම්භ වූ දා සිට ඔවුන් සටන් කරමින් සිටි සිරියන්වරුන්ට එරෙහිව යුදෙව්වන්ට සහාය ලබාගැනීමය. මෙම කැරැල්ලට ගිනිදැල් දැල්වූයේ යුදෙව් පූජකයෙකු වූ මත්තතියස් සහ ඔහුගේ පුත්‍රයන් පස්දෙනා, විශේෂයෙන්ම යූදස් මක්කබියස්, විසින් සෙලෙවකිඩ් පාලක ඇන්ටියෝකස් IV එපිෆැනේස් විසින් පනවන ලද හෙලෙනීකරණ ප්‍රතිපත්තිවලට එරෙහිව ප්‍රතිරෝධය දැක්වීමට කළ උත්සාහයන්ය. මෙම ප්‍රතිපත්ති අතර යුදෙව් ආගමික ආචාරයන් මර්දනය කිරීමට කළ ප්‍රයත්නයන් සහ ග්‍රීක චාරිත්‍ර හා විශ්වාස අනුගමනය කිරීමට බල කිරීම ඇතුළත් විය.

The catalyst for the revolt was an incident in the village of Modein, where Mattathias refused to comply with a decree to offer a sacrifice to a Greek deity. “Modein” is derived from the Hebrew word “modi’a,” which means “to declare” or “to protest.” In his protest, Mattathias killed a Jewish apostate who was about to perform the sacrifice, and he and his sons fled to the hills, initiating a guerrilla warfare campaign against the Seleucid forces. The Maccabean Revolt lasted for several years, during which the Maccabees engaged in numerous battles against the Seleucids and their allies. Despite being vastly outnumbered and out-equipped, the Maccabees achieved several significant victories.

කැරළියට ප්‍රේරක වූයේ මොදෙයින් ගම්මානයේ සිදු වූ එක් සිද්ධියක් වන අතර, එහිදී මත්තතියස් ග්‍රීක දේවතාවෙකුට පූජාවක් ඔප්පු කරන ලෙස නිකුත් කළ ආඥාවකට අනුකූල වීමට ප්‍රතික්ෂේප කළේය. “මොදෙයින්” යන නාමය හෙබ්‍රෙව් වචනයක් වන “මෝදීයා” වෙතින් උද්භව වී ඇති අතර, එහි අර්ථය “ප්‍රකාශ කිරීම” හෝ “විරෝධය පළ කිරීම” යන්නයි. තම විරෝධය ප්‍රකාශ කරමින්, මත්තතියස් එම පූජාව ඉටු කිරීමට සූදානම්ව සිටි ධර්මභ್ರഷ്ട යුදෙව්වෙකු මරා දැමූ අතර, ඔහු සහ ඔහුගේ පුත්‍රයෝ කඳුකර ප්‍රදේශ වෙත පලා ගොස්, සෙලියුසිද් හමුදාවන්ට එරෙහිව ගෙරිල්ලා යුද්ධ ව්‍යාපාරයක් ආරම්භ කළහ. මක්කබීය කැරළිය වසර කිහිපයක් පුරා පැවති අතර, එම කාලය තුළ මක්කබීයෝ සෙලියුසිද්වරුන් සහ ඔවුන්ගේ මිත්‍රයන්ට එරෙහිව බොහෝ සටන්වල නිරත වූහ. සංඛ්‍යාවෙන් බෙහෙවින් අඩුව තිබියදීත්, යුද්ධෝපකරණවලින්ද බෙහෙවින් පහත් තත්ත්වයක සිටියදීත්, මක්කබීයෝ වැදගත් ජයග්‍රහණ කිහිපයක් අත්කර ගත්හ.

The Seleucid Empire was seeking to impose the religion of Greece upon the Jews, and the Greeks represent the globalists of the last days. Their religion is expressed in the woke-ism that is currently being forced upon the United States and the world, by the globalist forces of the banking system, the mainstream media, the educational centers, and the tearing down of national distinctions through the forced immigration of illegal aliens. When Antiochus Epiphanes was forcing the Greek religion upon the Jews, there were Jews who were cooperating with his efforts. The Maccabees represent one class of apostate Jews, who were resisting the religion of Greece, but there was also another class of apostate Jews who were supporting the work of enforcing the Greek religion.

සෙලූසිද් අධිරාජ්‍යය යුදෙව්වන් මත ග්‍රීසියේ ආගම පනවීමට උත්සාහ කරමින් සිටියේය; ග්‍රීකයන් අවසාන දිනවල ගෝලීයවාදීන්ගේ නිරූපණයකි. ඔවුන්ගේ ආගම, දැනට බැංකු පද්ධතියේ, ප්‍රධාන ප්‍රවෘත්ති මාධ්‍යයේ, අධ්‍යාපන මධ්‍යස්ථානවල ගෝලීයවාදී බලවේගයන් විසින්, සහ නීතිවිරෝධී විදේශිකයන් බලහත්කාරයෙන් සංක්‍රමණය කරවීම මගින් ජාතික විශේෂත්වයන් බිඳහෙළමින්, එක්සත් ජනපදය හා ලෝකය මත බලහත්කාරයෙන් පනවාගෙන යනු ලබන “වෝක්වාදය” තුළ ප්‍රකාශ වේ. ඇන්ටියෝකස් එපිෆනීස් යුදෙව්වන් මත ග්‍රීක ආගම බලහත්කාරයෙන් පනවමින් සිටි කාලයේ, ඔහුගේ උත්සාහයන් සමඟ සහයෝගයෙන් ක්‍රියා කළ යුදෙව්වෝ සිටියහ. මක්කාබීවරු ග්‍රීසියේ ආගමට ප්‍රතිරෝධය දක්වමින් සිටි, ධර්මභ්‍රෂ්ට වූ යුදෙව්වන්ගේ එක් කණ්ඩායමක් නිරූපණය කරති; එහෙත් ග්‍රීක ආගම බලාත්මක කිරීමේ කාර්යයට සහය දක්වමින් සිටි, තවත් ධර්මභ්‍රෂ්ට යුදෙව් කණ්ඩායමක්ද සිටියේය.

Verse sixteen is the soon coming Sunday law, and the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. That history is preceded by verses thirteen through fifteen, where the three battles of verse forty occur from verse ten (1989), verses eleven and twelve (the Ukrainian war), and the Battle of Panium. The Battle of Panium represents a battle in which the two-horned earth beast prevails over the globalist’s religious and political philosophies.

දහසය වන පදය ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියත්, නාගයා, මෘගයා හා බොරු අනාගතවක්තෘගේ ත්‍රිත්ව සංගමයත් වේ. එම ඉතිහාසයට පෙර, දහතුන්වන පදයේ සිට පහළොස්වන පදය දක්වා, හතළිස්වන පදයේ සඳහන් යුද්ධ තුන සිදුවේ; එනම් දසවන පදයෙන් (1989), එකොළොස්වන හා දොළොස්වන පදයන්ගෙන් (යුක්රේන යුද්ධය), සහ පානියුම් සටනෙනි. පානියුම් සටන නියෝජනය කරන්නේ, අං දෙක ඇති භූමි මෘගයා ගෝලීයවාදියාගේ ආගමික හා දේශපාලන දර්ශන මත ජය ලබන යුද්ධයකි.

In that battle the final president of the United States must deal with the aftermath of Putin’s victory and subsequent collapse represented in verses eleven and twelve. He will form an alliance with NATO, or the United Nations, in order to resolve the fallout from the collapse of Russia, and within the history of that alliance he will engage the United Nations in the Battle of Panium. The third battle of verse forty, will be as the first battle of verse forty. As the Soviet Union collapsed under the economic and military force of the United States, the globalists of the United Nations will be forced to repeat “perestroika” the key component of Gorbachev’s efforts to reform the Soviet Union, though they ultimately contributed to the unraveling of the Soviet system and the eventual dissolution of the Soviet Union.

එම සටනේදී, එක්සත් ජනපදයේ අවසාන ජනාධිපතිවරයා, එකොළොස්වන සහ දොළොස්වන පදවලින් නිරූපිත පූටින්ගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසුව ඇතිවන බිඳවැටීමේ ප්‍රතිවිපාක සමඟ කටයුතු කළ යුතුය. රුසියාවේ බිඳවැටීමෙන් ඇතිවන අනന്തര ප්‍රතිඵල විසඳා ගැනීම සඳහා ඔහු NATO සමඟ, හෝ එක්සත් ජාතීන් සමඟ, සන්ධානයක් ගොඩනඟනු ඇත; එම සන්ධානයේ ඉතිහාසය තුළ ඔහු පානියුම් සටනේදී එක්සත් ජාතීන් සමඟ සම්බන්ධ වනු ඇත. හතළිස්වන පදයේ තුන්වන සටන, හතළිස්වන පදයේ පළමු සටන මෙන් වනු ඇත. සෝවියට් සංගමය එක්සත් ජනපදයේ ආර්ථික හා යුද බලවේගය යටතේ බිඳවැටුණු සේම, එක්සත් ජාතීන්ගේ ගෝලවාදීහු “පෙරෙස්ත්‍රොයිකා” යනුවෙන් හැඳින්වූ, සෝවියට් සංගමය ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම සඳහා ගොර්බචොව් ගත් උත්සාහයන්හි ප්‍රධාන සංරචකය, නැවත කිරීමට බල කෙරෙනු ඇත; එහෙත් අවසානයේදී එය සෝවියට් පද්ධතිය ගැලවී යාමටත්, සෝවියට් සංගමයේ අවසාන විසුරුවා හැරීමටත් දායක වූහ.

The third battle is illustrated by the first battle, and through economics and military pressure Trump, as represented by Reagan, will force the United Nations into “perestroika,” which means restructuring or reformation. The restructuring will place the United States upon the head of the ten kings’ system that is the United Nations. In the battle the papacy will then introduce itself into history, claiming to be the defender of the system that Trump is then conquering.

තුන්වැනි සටන පළමු සටන මඟින් නිරූපණය කරනු ලබන අතර, ආර්ථික හා යුදමය පීඩනය මඟින්, රේගන් විසින් නියෝජනය කරනු ලබන ට්‍රම්ප්, “පෙරස්ත්‍රොයිකා” යනුවෙන් හැඳින්වෙන දෙයට, එනම් ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීමකට හෝ ප්‍රතිසංස්කරණයකට, එක්සත් ජාතීන් සංවිධානය බල කරනු ඇත. එම ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම එක්සත් ජාතීන් සංවිධානය වන දස රජුන්ගේ පද්ධතියේ ශීර්ෂස්ථානය මත එක්සත් ජනපදය පිහිටුවනු ඇත. එවිට එම සටන තුළ, ට්‍රම්ප් එවකට ජයග්‍රහණය කරමින් සිටින එම පද්ධතියේ ආරක්ෂකයා බවට තමන්ව ප්‍රකාශ කරමින්, පාප්පත්වය ඉතිහාසයට තමන්ව හඳුන්වා දෙනු ඇත.

In the same history Trump will face an internal Civil War that he will be forced to address, just as Abraham Lincoln was forced to address. The Civil War will be among two opposing apostate factions within the United States. One class represented by those who have accepted the religion and philosophy of woke-ism, who are the progressive globalists of both political parties. The other class (MAGA-ism) professes to be genuine Protestants, though they lost that mantle in 1844.

එම ඉතිහාසයේම, අබ්‍රහම් ලින්කන්ට මුහුණ දීමට බල කෙරුණු අභ්‍යන්තර සිවිල් යුද්ධයකට මුහුණ දීමට ට්‍රම්ප්ටද බල කෙරෙනු ඇත. එම සිවිල් යුද්ධය එක්සත් ජනපදය තුළ ඇති, එකිනෙකට විරුද්ධ වූ, ධර්මභ්‍රෂ්ට කණ්ඩායම් දෙකක් අතර වන්නේය. එක් පන්තියක්, දේශපාලන පක්ෂ දෙකෙහිම ප්‍රගතිශීලී ගෝලීයවාදීන් වන, woke-ism හි ආගම සහ දර්ශනය පිළිගෙන ඇති අය විසින් නියෝජනය කරනු ලැබේ. අනෙක් පන්තිය (MAGA-ism) තමන් සැබෑ ප්‍රොටෙස්තන්ත්වරුන් බව ප්‍රකාශ කරන්නේය, එහෙත් ඔවුහු 1844 දී එම ගෞරවනාමය අහිමි කරගත්හ.

The President’s faction is represented by MAGA-ism, and is based upon the misguided claim of upholding true Protestantism and the Constitution. Woke-ism’s claim is the religion of Mother Earth, the New Age and the belief that the Constitution is applied by the existing circumstances of society’s norms, not by the archaic ideas of the founding fathers.

ජනාධිපතිවරයාගේ පාර්ශ්වය MAGA-වාදය මඟින් නිරූපණය වන අතර, සත්‍ය ප්‍රොතෙස්තන්තවාදය හා ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ආරක්ෂා කරනු ලබන බව කියන මඟ වැරදි ප්‍රකාශය මත එය පදනම් වී ඇත. Woke-වාදයේ ප්‍රකාශය නම් මාතා භූමියේ ආගම, නව යුගවාදය, සහ ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව ක්‍රියාත්මක වන්නේ ආරම්භක පියවරුන්ගේ පුරාණ අදහස් මත නොව, සමාජයේ ප්‍රමිතීන්හි පවතින වර්තමාන තත්ත්වයන් අනුව බවට ඇති විශ්වාසයයි.

Mattathias (Trump) will end the attempts of the globalist-progressive Democrats within the United States as represented by the revolt that began in Modein in 167 BC. Trump will then repeat the history of 164 BC, when the Maccabees rededicated the temple, as commemorated by the observance of Hanukkah. Then in the period represented from 161 BC to 158 BC, Trump will begin the final push for erecting the image of the papacy, which is an image that identifies an illicit relationship between the religious power and the political power. In 158 BC the league will be implemented as the soon coming Sunday law of verse sixteen is enforced.

ක්‍රි.පූ. 167 දී මොදේයින්හි ආරම්භ වූ කැරැල්ලෙන් නිරූපිත වන පරිදි, එක්සත් ජනපදය තුළ ගෝලීයවාදී-ප්‍රගතිශීලී ඩෙමොක්‍රටිකයන්ගේ උත්සාහයන් මත්තතියස් (ට්‍රම්ප්) අවසන් කරනු ඇත. එවිට, හනුක්කා පිළිපැදීම මගින් අනුස්මරණය කරනු ලබන පරිදි, මක්කබීවරුන් විසින් දේවමාළිගාව යළි කැප කළ ක්‍රි.පූ. 164 වසරේ ඉතිහාසය ට්‍රම්ප් නැවත ක්‍රියාත්මක කරනු ඇත. එවිට ක්‍රි.පූ. 161 සිට ක්‍රි.පූ. 158 දක්වා නිරූපිත කාලය තුළ, ආගමික බලය හා දේශපාලනික බලය අතර අවිධිමත් සම්බන්ධතාවයක් හඳුනාදක්වන රූපයක් වන, පප්වාදයේ රූපය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා ට්‍රම්ප් අවසාන තල්ලුව ආරම්භ කරනු ඇත. ක්‍රි.පූ. 158 දී, දහසයවන පදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය බලාත්මක කරනු ලබන විට, එම සන්ධානය ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබේ.

Daniel eleven first identifies how Rome politically takes control, and then Daniel repeats and enlarges the same history with a line identifying how Rome deals with God’s people in the very same history. From verse sixteen unto verse nineteen the three obstacles to pagan Rome taking control of the world are illustrated. In verse sixteen, Syria was conquered by pagan Rome in 65 BC, and then Judea was conquered by Pompey in 63 BC. Verse sixteen identifies when Rome was to stand in the glorious land, and in so doing is typifying the Sunday law of verse forty-one of the same chapter.

දානියෙල් 11 පරිච්ඡේදය ප්‍රථමයෙන් රෝමය දේශපාලනික ලෙස බලය අත්පත් කරගන්නා ආකාරය හඳුන්වා දෙයි; එවිටම, දානියෙල් එම එකම ඉතිහාසය නැවත ප්‍රකාශ කර එය විස්තාරණය කරමින්, එම ඉතිහාසය තුළම රෝමය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ කටයුතු කරන ආකාරය හඳුන්වන රේඛාවක් ඉදිරිපත් කරයි. 16 වන වගන්තියෙන් 19 වන වගන්තිය දක්වා, පිළිකුල්කාර රෝමය ලෝකය පාලනයට ගැනීමට තිබූ බාධක තුන නිරූපණය කර ඇත. 16 වන වගන්තියේ, ක්‍රි.පූ. 65 දී සිරියාව පිළිකුල්කාර රෝමය විසින් ජයගන්නා ලදී; අනතුරුව ක්‍රි.පූ. 63 දී යුදයාව පොම්පෙයි විසින් ජයගන්නා ලදී. 16 වන වගන්තිය රෝමය මහිමාන්විත දේශයේ සිටීමට නියමිත වූ කාලය හඳුන්වා දෙයි; එසේ කිරීමෙන්, එය එම පරිච්ඡේදයේම 41 වන වගන්තියේ සඳහන් ඉරිදා නීතියේ සංකේතමය පූර්වරූපයක් වන්නේය.

It is important to note that the history of the conquering occurred in 63 BC [parallel to 1863], in the midst of a Civil War taking place within Jerusalem. Uriah Smith stated, “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea.”

යෙරුසලමේ අභ්‍යන්තරයේ සිවිල් යුද්ධයක් සිදුවෙමින් තිබූ අතරතුර, ජයග්‍රහණය සිදු වූ ඉතිහාසය ක්‍රි.පූ. 63 [1863ට සමාන්තරව] දී සිදු වූ බව සටහන් කර ගැනීම වැදගත්ය. උරියා ස්මිත් මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: “පොන්ටස් රාජ්‍යයේ රජු වූ මිත්‍රිඩේටස්ට එරෙහි සිය අභියෝගයෙන් පොම්පේ ආපසු පැමිණි විට, යූදයේ කිරුළ සඳහා හයිර්කැනස් සහ අරිස්ටොබුලස් යන තරඟකරුවන් දෙදෙනෙක් අරගල කරමින් සිටියහ.”

The names “Hyrcanus” and “Aristobulus’ are both of Greek origin and have historical significance, particularly in the context of Jewish history during the Hellenistic period and the Hasmonean dynasty. “Hyrcanus” is derived from the Greek word “Hurkanos,” which likely originated from the word “hurkan,” meaning “wolf” in the Persian language. Hyrcanus was a name borne by several Hasmonean rulers. “Aristobulus” means “best counselor” or “best adviser.” Aristobulus was another name borne by several Hasmonean rulers. Both “Hyrcanus” and “Aristobulus” are names associated with significant figures in Jewish history during the Hasmonean period. They were rulers who played important roles in the governance and expansion of the Hasmonean Kingdom in Judea. The prophetic descendants and representatives of the Hasmonean kingdom in the time of Christ was the Pharisees.

“හයිර්කේනුස්” සහ “අරිස්තෝබුලස්” යන නම් දෙකම ග්‍රීක මූලාරම්භයක් ඇති අතර, විශේෂයෙන් හෙලෙනිස්තික යුගය සහ හස්මෝනීය රාජවංශය තුළ යුදෙව් ඉතිහාසයේ සන්දර්භයෙහි ඉතිහාසමය වැදගත්කමක් දරයි. “හයිර්කේනුස්” යනු ග්‍රීක වචනයක් වන “හුර්කානොස්” වෙතින් උද්භව වූ නාමයක් වන අතර, එය බොහෝවිට පර්සියානු භාෂාවේ “වෘකයා” යන අර්ථය දෙන “හුර්කන්” යන වචනයෙන් ආරම්භ වී තිබිය හැක. හයිර්කේනුස් යනු හස්මෝනීය ආණ්ඩුකාරයන් කිහිපදෙනෙකු විසින් දරන ලද නාමයකි. “අරිස්තෝබුලස්” යන්නෙහි අර්ථය “ශ්‍රේෂ්ඨ උපදේශකයා” හෝ “ශ්‍රේෂ්ඨ උපදේශක” යන්නයි. අරිස්තෝබුලස් ද හස්මෝනීය ආණ්ඩුකාරයන් කිහිපදෙනෙකු විසින් දරන ලද තවත් නාමයක් විය. “හයිර්කේනුස්” සහ “අරිස්තෝබුලස්” යන නම් දෙකම හස්මෝනීය යුගයේ යුදෙව් ඉතිහාසයේ වැදගත් පුද්ගලයන් සමඟ සම්බන්ධ වූ නම් වෙති. ඔවුහු යූදයාවේ හස්මෝනීය රාජ්‍යයේ පාලනයෙහි හා විස්තාරණයෙහි වැදගත් භූමිකාවන් ඉටු කළ ආණ්ඩුකාරයෝ වූහ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාලයේ හස්මෝනීය රාජ්‍යයේ අනාවැකිමය වංශජයන් සහ නියෝජිතයන් වූයේ පරිසිවරුන්ය.

When Pompey conquered Jerusalem, two political parties both traced their origins back to the time of the revolt represented by Modein in 167 BC. Once Pompey was drawn into the rebellion, he determined to take Jerusalem and the political party of Aristobulus determined to resist him, but the party of Hyrcanus determined to open the gates to Pompey. Pompey then mounted his attack upon Jerusalem and three months later Jerusalem was forever under the jurisdiction of Rome.

පොම්පේ යෙරුසලම ජයගත් විට, ක්‍රි.පූ. 167 දී මොදෙයින් විසින් නිරූපිත වූ කැරැල්ලේ කාලය දක්වාම තම ආරම්භය අනුරේඛනය කළ දේශපාලන පක්ෂ දෙකක් පැවතිණ. පොම්පේ එම කැරැල්ලට ඇදගනු ලැබූ පසු, ඔහු යෙරුසලම අල්ලාගැනීමට තීරණය කළේය; අරිස්ටොබුලස්ගේ දේශපාලන පක්ෂය ඔහුට ප්‍රතිරෝධය දැක්වීමට තීරණය කළ අතර, හයිර්කැනස්ගේ පක්ෂය පොම්පේට දොරටු විවෘත කිරීමට තීරණය කළේය. එවිට පොම්පේ යෙරුසලමට එරෙහිව තම ආක්‍රමණය ආරම්භ කළේය; මාස තුනකට පසු යෙරුසලම සදාකාලිකවම රෝමයේ අධිකාරිත්වය යටතට පත් විය.

By verse nineteen Egypt, the third and final obstacle, was taken by Rome. Then in verse twenty the birth of Christ is identified as Daniel begins to set forth how Rome would deal with God’s people in that history. In verses twenty-one and twenty-two Christ is crucified. In verse twenty-three, the league that began in 161 BC to 158 BC, is identified immediately after the verses that describe the cross where the apostate Jews proclaimed they “had no king, but Caesar.” The line of the apostate Jews, represented by the Maccabees, who had resisted the inroads of Greek religious philosophy, and in so doing formed an unholy relationship with Rome, follows the verse identifying the history of the cross, where the fruit of their unholy relationship was fully manifested.

දහනවවන පදය වන විට, තුන්වැනි හා අවසාන බාධාව වූ මිසරය, රෝමය විසින් යටත් කරගන්නා ලදී. ඉන්පසු විසිවන පදයේ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උපත හඳුනා දක්වනු ලබන්නේ, දානියෙල් එම ඉතිහාසය තුළ රෝමය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ කෙසේ ක්‍රියා කරනු ඇත්දැයි විස්තර කිරීමට ආරම්භ කරන බැවිනි. විසිඑක්වන හා විසිදෙවන පදවල ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කුරුසියේ ඇණ ගසනු ලබති. විසිතුන්වන පදයේදී, ක්‍රි.පූ. 161 සිට ක්‍රි.පූ. 158 දක්වා ආරම්භ වූ සන්ධානය, “අපට රජෙක් නැත, කේසර් හැර” යයි පථභ්‍රෂ්ට යුදෙව්වන් ප්‍රකාශ කළ කුරුසිය විස්තර කරන පදවලට වහාම පසු හඳුනා දක්වනු ලැබේ. ග්‍රීක ආගමික දර්ශනයේ ආක්‍රමණවලට ප්‍රතිරෝධය දැක්වූද, එසේ කිරීමේදී රෝමය සමඟ අශුද්ධ සම්බන්ධතාවක් පිහිටුවාගත්ද, මක්කබිවරුන් විසින් නියෝජනය කරනු ලබන පථභ්‍රෂ්ට යුදෙව්වන්ගේ පෙළපත, ඔවුන්ගේ අශුද්ධ සම්බන්ධතාවයේ ඵල සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රකාශ වූ කුරුසියේ ඉතිහාසය හඳුන්වා දෙන පදයට අනතුරුව පැමිණේ.

The Shekinah never returned to the temple that was erected after the seventy years of captivity. The last prophetic testimony, proclaimed by Malachi, was given about the middle of the fifth century BC. There had been no visible presence of God, nor any prophetic testimony for hundreds of years before the Maccabees stood up against the globalist Greek influence. At the beginning of their revolt, they accomplished the very rebellion that both Ptolemy and King Uzziah had attempted, when both kings sought to fulfill the role of priest and make an offering in the temple.

සෙකිනා දේවමහිමය සත්තරිස් අවුරුදු වහල්කමෙන් පසු ගොඩනැගූ දේවමාළිගාවට කිසිදා ආපසු නොපැමිණියේය. මලාකි විසින් ප්‍රකාශ කළ අවසාන භවिष्यවాణි සාක්ෂිය ක්‍රිස්තු පූර්ව පස්වන සියවසේ මැද භාගය ආසන්නයේ දී දෙන ලද්දේය. මක්කබීවරුන් ගෝලීයවාදී ග්‍රීක බලපෑමට එරෙහිව නැගී සිටීමට පෙර, සිය ගණනක් වර්ෂ ගණනාවක් පුරා දෙවියන්වහන්සේගේ දෘශ්‍යමාන සන්නිධානයක්වත්, කිසිඳු භවिष्यවాణි සාක්ෂියක්වත් නොතිබුණේය. ඔවුන්ගේ කැරැල්ලේ ආරම්භයේදීම, රජවරුන් දෙදෙනාම පූජකයාගේ භූමිකාව ඉටු කර දේවමාළිගාවේ පූජාවක් ඔප්පු කිරීමට උත්සාහ කළ කාලයේ, පටොලෙමියුස් සහ උස්සියා රජු දෙදෙනා උත්සාහ කළ එම කැරැල්ලම ඔවුහු ඉටු කළහ.

Jonathan Apphus (also known as Jonathan Maccabeus), was one of the sons of Mattathias, who initiated the Maccabean Revolt, and he played a significant role in leading the Jewish rebellion against the Seleucid Empire. After the death of his brother Judas Maccabee in battle, Jonathan assumed leadership of the Maccabean forces. In addition to his military and political leadership, Jonathan also took on the role of high priest, serving as the spiritual leader of the Jewish people. Jonathan’s dual role as both leader and high priest marked a significant development in Jewish history, as it consolidated both political and religious authority within the Hasmonean dynasty. His leadership helped to strengthen Jewish autonomy and establish the Hasmonean rule in Judea.

යොනාථාන් අප්පූස් (යොනාථාන් මක්කාබියුස් යන නාමයෙන්ද ප්‍රසිද්ධ) මක්කාබීය විරෝධතා ආරම්භ කළ මත්තතියස්ගේ පුත්‍රයන්ගෙන් එක් අයෙකි; තවද සෙලූසීය අධිරාජ්‍යයට එරෙහි යුදෙව් කැරැල්ලට නායකත්වය දීමෙහි ඔහු වැදගත් භූමිකාවක් ඉටු කළේය. ඔහුගේ සොහොයුරු යුදාස් මක්කාබි යුද්ධයේදී මරණයට පත්වීමෙන් පසු, යොනාථාන් මක්කාබීය හමුදාවන්ගේ නායකත්වය භාරගත්තේය. තම යුධමය හා දේශපාලන නායකත්වයට අමතරව, යොනාථාන් මහ පූජක තනතුරද භාරගෙන, යුදෙව් ජනතාවගේ ආත්මික නායකයා ලෙසද සේවය කළේය. නායකයා සහ මහ පූජකයා යන ද්විත්ව භූමිකාවන් යොනාථාන් විසින් දරණ ලද එකතුව යුදෙව් ඉතිහාසයේ වැදගත් වර්ධනයක් සලකුණු කළේය; මන්ද, එමගින් හස්මෝනීය වංශය තුළ දේශපාලනික හා ආගමික අධිකාරිය දෙකම එක්රැස් කරනු ලැබීය. ඔහුගේ නායකත්වය යුදෙව් ස්වාධීනත්වය ශක්තිමත් කිරීමට සහ යූදයාවේ හස්මෝනීය පාලනය ස්ථාපිත කිරීමට උපකාරී විය.

The very sin which Ptolemy attempted after the victory of Raphia was accomplished at the very beginning of the revolt of the Maccabees. It was the same sin that was resisted by the priests in the time of king Uzziah, but the Maccabees’ professed defense of God’s temple services was a misguided and rebellious manifestation of the combination of church and state, and as such, typifies the rebellion of apostate Protestantism that is now rallying in support of Trump against the inroads of Biden’s globalist woke-ism.

රෆියාහි ජයග්‍රහණයෙන් පසු ටොලෙමි උත්සාහ කළ එම පാപයම මක්කබීයන්ගේ කැරැල්ලේ මුල්ම ආරම්භයේදීම ඉටු කරනු ලැබීය. එය රජ උස්සියාගේ කාලයේදී පූජකයන් විසින් ප්‍රතිරෝධ කරන ලද එම පಾಪයම විය; නමුත් දෙවියන්වහන්සේගේ දේවමාළිගා සේවාවන් ආරක්ෂා කිරීම බවට මක්කබීයන් ප්‍රකාශ කළ ආරක්ෂාව, සභාව හා රාජ්‍යය එකට බැඳීමේ ව්‍යාජමඟ ගත් හා විද්‍රෝහී ප්‍රකාශනයක් වූ අතර, ඒ නිසාම, බයිඩන්ගේ ගෝලීයවාදී ‘වෝක්’-වාදයේ ආක්‍රමණයන්ට එරෙහිව ට්‍රම්ප්ට සහාය දීමට දැන් එක්රැස් වෙමින් සිටින ධර්මභ්‍රෂ්ට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදයේ විද්‍රෝහයට ආදර්ශවත් සංකේතයකි.

The Bible teaches that you will know them by their fruits, and the Pharisees during the time of Christ were the final remnants of the Hasmonean dynasty that began with Mattathias. Mattathias, and the rebellion he began, bore the fruits of Pharisee-ism, as does the apostate Protestants that are supporting the concept of “Make America Great Again”. America was great when the Constitution was understood to keep church and state separated from each other, but at the counterfeit miracle represented by the victory that is commemorated by the feast of Hanukkah, the movement for Sunday legislation will come out into the open.

බයිබලය උගන්වන්නේ, ඔවුන්ගේ පලවලින් ඔබ ඔවුන්ව හඳුනාගන්නා බවය; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාලයේ සිටි පරිසිවරු මත්තතියස්ගෙන් ආරම්භ වූ හස්මෝනීය වංශයේ අවසාන ශේෂයන් වූහ. මත්තතියස්ද, ඔහු ආරම්භ කළ කැරැල්ලද, පරිසිවාදයේ පල දරා සිටියේය; “Make America Great Again” යන සංකල්පයට සහාය දක්වන ධර්මභ്രෂ්ට ප්‍රොටෙස්තන්තයන්ද එසේමය. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව මඟින් සභාව හා රාජ්‍යය එකිනෙකින් වෙන්ව තබන බව තේරුම් ගත් කාලයේ ඇමරිකාව මහත් වූ නමුත්, හනුක්කා මංගල්‍යය මඟින් සමරනු ලබන ජයග්‍රහණයෙන් නිරූපිත ව්‍යාජ අද්භූතයේදී, ඉරිදා නීති සම්පාදනය සඳහා වූ ව්‍යාපාරය ප්‍රකාශිතව ඉදිරියට පැමිණෙනු ඇත.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් ගෙන යන්නෙමු.

> “Heretofore those who presented the truths of the third angel’s message have often been regarded as mere alarmists. Their predictions that religious intolerance would gain control in the United States, that church and state would unite to persecute those who keep the commandments of God, have been pronounced groundless and absurd. It has been confidently declared that this land could never become other than what it has been—the defender of religious freedom. But as the question of enforcing Sunday observance is widely agitated, the event so long doubted and disbelieved is seen to be approaching, and the third message will produce an effect which it could not have had before.

> තෙවන දූතයාගේ පණිවිඩයේ සත්‍යයන් ඉදිරිපත් කළ අය මෙතෙක් බොහෝවිට හුදෙක් භීතිය පතුරවන්නන් ලෙස සැලකී ඇත. ආගමික අසහනය එක්සත් ජනපදයේ පාලනය අත්පත් කරගනු ඇතැයිද, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පවත්වන්නන්ට පීඩා කිරීමට සභාව සහ රාජ්‍යය එකතු වනු ඇතැයිද කළ ඔවුන්ගේ අනාවැකි, පදනම් රහිත හා විකාරජනක ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලැබ ඇත. මේ දේශය ආගමික නිදහස ආරක්ෂා කරන්නා වූ තම පැරණි ස්වභාවය හැර වෙනත් කිසිවක් බවට කිසිදිනෙක පත්විය නොහැකි බව දැඩි විශ්වාසයෙන් ප්‍රකාශ කරනු ලැබ ඇත. එහෙත් ඉරිදා දින පවත්වීම බලගැන්වීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නය පුළුල් ලෙස උද්වේගයට ලක්ව තිබෙන බැවින්, මෙතෙක් දිගු කලක් සැක කරනු ලැබූද විශ්වාස නොකළද තිබූ එම සිද්ධිය ළඟා වෙමින් තිබෙන බව දක්නට ලැබේ; එවිට තෙවන පණිවිඩය පෙර එයට ලැබිය නොහැකිව තිබූ බලපෑමක් උත්පාදනය කරනු ඇත.

> “In every generation God has sent His servants to rebuke sin, both in the world and in the church. But the people desire smooth things spoken to them, and the pure, unvarnished truth is not acceptable. Many reformers, in entering upon their work, determined to exercise great prudence in attacking the sins of the church and the nation. They hoped, by the example of a pure Christian life, to lead the people back to the doctrines of the Bible. But the Spirit of God came upon them as it came upon Elijah, moving him to rebuke the sins of a wicked king and an apostate people; they could not refrain from preaching the plain utterances of the Bible— doctrines which they had been reluctant to present. They were impelled to zealously declare the truth and the danger which threatened souls. The words which the Lord gave them they uttered, fearless of consequences, and the people were compelled to hear the warning.

> “සෑම පරම්පරාවකදීම දෙවියන්වහන්සේ පාපය තරවටු කිරීම පිණිස, ලෝකය තුළද සභාව තුළද, තම සේවකයන් එවා ඇත. එහෙත් ජනතාව තමන්ට මෘදු දේවල් කථා කරනු ලැබීම ආශා කරති, එබැවින් පිරිසිදු, අලංකාරකරණයකින් තොර සත්‍යය පිළිගත නොහැකි වන්නේය. බොහෝ ප්‍රතිසංස්කාරකයෝ තම සේවාව අරඹන විට, සභාවේ හා ජාතියේ පාපයන්ට එරෙහිව නැගී සිටීමේදී මහත් විචක්ෂණභාවයක් පාවිච්චි කිරීමට තීරණය කළහ. ඔවුහු බලාපොරොත්තු වූයේ, පිරිසිදු ක්‍රිස්තියානි ජීවිතයක ආදර්ශය මඟින් ජනතාව බයිබලයේ ධර්මෝපදේශ වෙත නැවත ගෙන ඒමය. නමුත් එලියා මත පැමිණි ආකාරයෙන්ම දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය ඔවුන් මතද පැමිණියේය; එය ඔහු දුෂ්ට රජෙකුගේද ධර්මභ્રഷ്ട ජනතාවකගේද පාපයන් තරවටු කිරීමට උද්දීපනය කළ පරිදිම, ඔවුන්වද එසේ උද්දීපනය කළේය. ඔවුන්ට බයිබලයේ සරළ ප්‍රකාශන—ඔවුන් ඉදිරිපත් කිරීමට මැලිකමක් දැක්වූ ධර්මෝපදේශ—දේශනා කිරීමෙන් වැළකී සිටිය නොහැකි විය. සත්‍යයත් ආත්මයන්ට තර්ජනය කළ අනතුරත් උද්යෝගයෙන් ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුහු බලපෑමට ලක් වූහ. ස්වාමින්වහන්සේ ඔවුන්ට දුන් වචන ඔවුහු ප්‍රතිවිපාකවලට භය නොවී ප්‍රකාශ කළහ; ජනතාවටද එම අනතුරු ඇඟවීම අසන්නට බලකරනු ලැබීය.”

> “Thus the message of the third angel will be proclaimed. As the time comes for it to be given with greatest power, the Lord will work through humble instruments, leading the minds of those who consecrate themselves to His service. The laborers will be qualified rather by the unction of His Spirit than by the training of literary institutions. Men of faith and prayer will be constrained to go forth with holy zeal, declaring the words which God gives them. The sins of Babylon will be laid open. The fearful results of enforcing the observances of the church by civil authority, the inroads of spiritualism, the stealthy but rapid progress of the papal power—all will be unmasked. By these solemn warnings the people will be stirred. Thousands upon thousands will listen who have never heard words like these. In amazement they hear the testimony that Babylon is the church, fallen because of her errors and sins, because of her rejection of the truth sent to her from heaven. As the people go to their former teachers with the eager inquiry, Are these things so? the ministers present fables, prophesy smooth things, to soothe their fears and quiet the awakened conscience. But since many refuse to be satisfied with the mere authority of men and demand a plain ‘Thus saith the Lord,’ the popular ministry, like the Pharisees of old, filled with anger as their authority is questioned, will denounce the message as of Satan and stir up the sin-loving multitudes to revile and persecute those who proclaim it.

> “මේ අනුව තුන්වන දූතයාගේ පණිවුඩය ප්‍රකාශ කරනු ලබන්නේ ය. එය අතිශය මහත් බලයෙන් දෙනු ලබන කාලය පැමිණෙන විට, ස්වාමීන්වහන්සේ තම සේවයට තමන් කැපකරන්නන්ගේ සිත් මඟපෙන්වමින්, නම්‍ර උපකරණයන් මඟින් ක්‍රියා කරන සේක. කම්කරුවන් සුදුසුකම් ලබනු ඇත්තේ සාහිත්‍යමය ආයතනවල පුහුණුවෙන් නොව, උන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ අභිෂේකයෙනි. ඇදහිල්ල හා යාච්ඤාව ඇති මනුෂ්‍යයෝ, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ට දෙන වචන ප්‍රකාශ කරමින්, ශුද්ධ උද්යෝගයකින් පිටත්ව යාමට බලකෙරෙනු ඇත. බාබිලෝනයේ පාප ප්‍රකාශ කරනු ලබන්නේ ය. සිවිල් අධිකාරිය මඟින් සභාවේ පිළිපැදීම් බලහත්කාරයෙන් පනවන විට ඇතිවන භයානක ප්‍රතිඵල, ආත්මවාදයේ ආක්‍රමණ, පාප්පීය බලයේ රහසිගත නමුත් වේගවත් ප්‍රගතිය—මේ සියල්ලම හෙළිදරව් කරනු ලබන්නේ ය. මේ ගම්භීර අනතුරු ඇඟවීම් මඟින් ජනතාව උද්දීපනය කරනු ලබනු ඇත. දහස් ගණන් මත දහස් ගණන්, මෙවැනි වචන කිසිදා අසා නොතිබූ අය, සවන් දෙනු ඇත. බාබිලෝනය යනු සභාව බවත්, ඇයගේ වැරදි සහ පාපයන් නිසාත්, ස්වර්ගයෙන් ඇයට එවනු ලැබූ සත්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින් ඇය වැටී ගොස් ඇති බවත් දෙන සාක්ෂිය ඔවුහු විස්මයෙන් අසති. ජනතාව තමන්ගේ පෙර ගුරුවරුන් වෙත, මේ දේවල් එසේ ද යන උනන්දුවෙන් පිරුණු ප්‍රශ්නය සමඟ යන විට, සේවකයෝ ඔවුන්ගේ භීතිය සන්සුන් කිරීමටත්, අවදි වූ හෘදසාක්ෂිය නිශ්ශබ්ද කිරීමටත්, ප්‍රබන්ධ ඉදිරිපත් කරමින්, සුමට දේවල් අනාවැකි කියති. එහෙත් බොහෝදෙනෙක් මනුෂ්‍යයන්ගේ පමණක් අධිකාරියෙන් සෑහීමකට පත්වීම ප්‍රතික්ෂේප කර, පැහැදිලි ‘ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ කියන සේක’ යන්නක් ඉල්ලා සිටින බැවින්, ජනප්‍රිය සේවය, පුරාණයේ පරිසිවරුන් මෙන්, තමන්ගේ අධිකාරිය ප්‍රශ්න කරනු ලැබීම නිසා කෝපයෙන් පිරී, එම පණිවුඩය සාතන්ගෙන් පැමිණි එකක් ලෙස හෙළා දකිමින්, එය ප්‍රකාශ කරන්නන්ට අපහාස කිරීමටත් පීඩා කිරීමටත් පාපයට ප්‍රේම කරන ජන සමූහයන් උසිගන්වනු ඇත.”

> “As the controversy extends into new fields and the minds of the people are called to God’s downtrodden law, Satan is astir. The power attending the message will only madden those who oppose it. The clergy will put forth almost superhuman efforts to shut away the light lest it should shine upon their flocks. By every means at their command they will endeavor to suppress the discussion of these vital questions. The church appeals to the strong arm of civil power, and, in this work, papists and Protestants unite. As the movement for Sunday enforcement becomes more bold and decided, the law will be invoked against commandment keepers. They will be threatened with fines and imprisonment, and some will be offered positions of influence, and other rewards and advantages, as inducements to renounce their faith. But their steadfast answer is: ‘Show us from the word of God our error’—the same plea that was made by Luther under similar circumstances. Those who are arraigned before the courts make a strong vindication of the truth, and some who hear them are led to take their stand to keep all the commandments of God. Thus light will be brought before thousands who otherwise would know nothing of these truths.” The Great Controversy, 605, 606.

> “මෙම විවාදය නව ක්ෂේත්‍රයන් වෙත පැතිර යන විටත්, ජනතාවගේ මනස දෙවියන්ගේ පාගාදමන ලද ව්‍යවස්ථාව වෙත යොමු කරවන විටත්, සාතන් ක්‍රියාශීලී වේ. මෙම පණිවිඩයට සංගත වන බලය, එයට විරුද්ධව සිටින අයවන් වියරු කරනු ඇත. එම ආලෝකය ඔවුන්ගේ රැළ මත බබළා නොයන පිණිස, එය වසා දමනු සඳහා පූජකවරු අතිමානුෂීය මෙන් පෙනෙන උත්සාහයන් දරනු ඇත. ඔවුන්ගේ අණසකට ඇති සෑම උපක්‍රමයකින්ම, මේ ජීවනාත්මක ප්‍රශ්න පිළිබඳ සාකච්ඡාව මර්දනය කිරීමට ඔවුහු උත්සාහ කරනු ඇත. සභාව සිවිල් බලයේ ශක්තිමත් බාහුවට ආයාචනා කරයි; මෙම ක්‍රියාවේදී, කතෝලිකයෝ හා ප්‍රොතෙස්තන්තයෝ එක්වෙති. ඉරිදා පිළිපැදවීම බලගන්වන ව්‍යාපාරය වඩාත් ධෛර්යවත් සහ නිශ්චිත වන විට, ආඥා පිළිපදින්නන්ට විරුද්ධව නීතිය කැඳවනු ලැබේ. ඔවුන්ට දඩ සහ සිරදඬුවම් ගැන තර්ජනය කරනු ලැබේ; තවද, සමහර අයට ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ල අත්හරින ලෙස පොළඹවීම් වශයෙන් බලපෑම් සහිත තනතුරු, සහ අනෙකුත් ත්‍යාග හා වාසි ද පිරිනමනු ලැබේ. එහෙත් ඔවුන්ගේ අචල පිළිතුර නම්: ‘දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙන් අපගේ වැරැද්ද අපට පෙන්වන්න’ යන්නයි—සමාන තත්වයන් යටතේ ලූතර් විසින් ඉදිරිපත් කළ එම ඉල්ලීමමය. අධිකරණ ඉදිරියට පමුණුවනු ලබන අය සත්‍යය සඳහා ප්‍රබල ලෙස නිදහසට කරුණු ඉදිරිපත් කරති; ඔවුන්ට සවන් දෙන සමහරුන්, දෙවියන්වහන්සේගේ සියලු ආඥා පිළිපැදීම සඳහා තම ස්ථාවරය ගන්නට පෙළඹෙති. මෙසේ, වෙනත් ආකාරයකින් මෙම සත්‍යයන් ගැන කිසිවක් නොදැන සිටින දහස් ගණනක් ඉදිරියෙහි ආලෝකය ගෙන එනු ලැබේ.” The Great Controversy, 605, 606.

Back to Articles