Article

# Panium - Number Six

පානියුම් - අංක හය

Prophetic Waymarks in Daniel 11: The Collapse of the USSR, the Sunday Law, and the Rise of Modern Rome

දානියෙල් 11හි අනාගතවාක්‍යමය මාර්ගසලකුණු: සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම, ඉරිදා නීතිය, සහ නූතන රෝමයේ උදාව

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

With the collapse of the USSR in 1989 verse forty of Daniel eleven was fulfilled. Verse forty-one is the Sunday law in the United States, as is verse sixteen. From 1989 until the Sunday law in the United States verse forty is empty. The collapse of the USSR in 1989 was also identified in verse ten of Daniel eleven, that was initially fulfilled by Antiochus Magnus.

1989 දී සෝවියට් සංගමය බිඳවැටීමත් සමඟ දානියෙල් 11 වන අධ්‍යායේ 40 වන පදය සම්පූර්ණ විය. 41 වන පදය, 16 වන පදය මෙන්ම, එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියයි. 1989 සිට එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය දක්වා 40 වන පදය හිස්ව පවතී. 1989 දී සෝවියට් සංගමය බිඳවැටීම දානියෙල් 11 වන අධ්‍යායේ 10 වන පදයේද හඳුනාගනු ලැබූ අතර, එය ආරම්භයේදී ඇන්ටියෝකස් මැග්නස් විසින් සම්පූර්ණ කරන ලද්දේය.

Antiochus III Magnus the Seleucid “king of the north,” ruled from 223–187 BC and sought to reclaim territories lost to the Ptolemies (the “king of the south”) after the Third Syrian War (246–241 BC). His campaign in the Fourth Syrian War (219–217 BC) aimed to retake Coele-Syria, Phoenicia, and Palestine. In 219 BC Antiochus marched south, capturing Seleucia-in-Pieria, Tyre, and Ptolemais (Acre), regaining coastal strongholds. In 218 BC he advanced further, taking Philadelphia (Amman) and pressing toward Egypt’s frontier, intent on reclaiming lost Seleucid lands down to Gaza. Antiochus halted his march in 218 BC, consolidating gains and preparing for a decisive push. Ptolemy IV Philopator, the Ptolemaic king, mustered an army to meet him, bolstered by Egyptian troops. Verse ten of Daniel eleven sets forth this movement of Antiochus, thus prefiguring the collapse of the USSR in 1989, and typifying verse forty.

සෙලූසීය “උතුරේ රජු” වූ ඇන්ටියෝකස් III මැග්නස් ක්‍රි.පූ. 223–187 කාලයේ ආධිපත්‍යය කළ අතර, තෙවන සිරියානු යුද්ධයෙන් (ක්‍රි.පූ. 246–241) පසු ටොලමියවරුන්ට (“දකුණේ රජු”) අහිමි වූ ප්‍රදේශ නැවත අත්පත් කර ගැනීමට ඔහු උත්සාහ කළේය. සිව්වන සිරියානු යුද්ධයේදී (ක්‍රි.පූ. 219–217) ඔහුගේ යුද්ධ ව්‍යාපාරය කෝඉලේ-සිරියාව, ෆීනීසියාව සහ පලස්තීනය නැවත අල්ලා ගැනීම අරමුණු කළේය. ක්‍රි.පූ. 219 දී ඇන්ටියෝකස් දකුණට ගමන් කර, සෙලූකියා-ඉන්-පියෙරියා, ටයර් සහ ටොලෙමයිස් (ඇක්‍රේ) අල්ලා ගනිමින්, වෙරළබඩ බලකොටු නැවත ලබාගත්තේය. ක්‍රි.පූ. 218 දී ඔහු තවදුරටත් ඉදිරියට ගොස්, ෆිලඩෙල්ෆියා (අම්මාන්) අල්ලාගෙන, ගාසා දක්වා අහිමි වූ සෙලූසීය දේශයන් නැවත ලබාගැනීමේ අධිෂ්ඨානයෙන් යුතුව මිසරයේ සීමාන්තය දෙසට තල්ලු කළේය. ඇන්ටියෝකස් ක්‍රි.පූ. 218 දී තම ගමන නවතා, ලබාගත් ජයග්‍රහණ ස්ථිර කරමින් තීරණාත්මක ප්‍රහාරයක් සඳහා සූදානම් විය. ටොලමීය රජු වූ ටොලමි IV ෆිලොපේටර්, මිසර හමුදාවන්ගෙන් ශක්තිමත් කරන ලද සේනාවක් එකතු කර ඔහුට මුහුණ දීමට සූදානම් විය. දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දහවන පදයෙහි ඇන්ටියෝකස්ගේ මෙම ගමන ඉදිරිපත් කරනු ලබන බැවින්, එමඟින් 1989 දී සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම පූර්වරූපයෙන් දක්වා, හතළිස්වන පදයට ආදර්ශක රූපයක් සපයයි.

> But his sons shall be stirred up, and shall assemble a multitude of great forces: and one shall certainly come, and overflow, and pass through: then shall he return, and be stirred up, even to his fortress. Daniel 11:10.

> එහෙත් ඔහුගේ පුත්‍රයෝ උද්දීපිත වන්නෝය, මහත් සෙනඟකින් යුත් බලවත් සේනා රැස්කරන්නෝය; ඔවුන්ගෙන් එක්කෙනෙකු නියතවම පැමිණ, ගලාගෙන පැතිර ගොස්, ඒවා පසුකර යන්නෝය; ඉන්පසු ඔහු ආපසු හැරී, තම බලකොටුව දක්වාම නැවත උද්දීපිත වන්නෝය. දානියෙල් 11:10.

When the king of the north in verse forty “overflows and passes over” it aligns with verse ten’s king of the north “overflowing and passing through.” In both verses it is the identical Hebrew words, that are simply translated a little differently. It is the same expression as found in Isaiah 8:8.

අසූවැනි පදයේ උතුරේ රජු “ගලා බසින අතරින් පසුකර යන්නේය” යන ප්‍රකාශය, දහවැනි පදයේ උතුරේ රජු “ගලා බසමින් පසුකර යන්නේය” යන ප්‍රකාශයට සරිලන එකකි. පද දෙකේම ඇත්තේ එකම හෙබ්‍රෙව් වචන වන අතර, ඒවා සරලව මඳක් වෙනස් ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත. එය යෙසායා 8:8 හි දක්නට ලැබෙන එම ප්‍රකාශයම වේ.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> ඔහු යූදා තුළින් ගමන් කරනු ඇත; ඔහු උඩින් පිටාර ගලා යමින් ඉදිරියට යනු ඇත, ඔහු ගෙල දක්වාම ළඟා වනු ඇත; ඔහුගේ පියාපත් විහිදීම, හෝ ඉම්මානුවෙල්, ඔබගේ දේශයේ පළල මුළුමනින්ම පුරවනු ඇත. යෙසායා 8:8.

Each of the three verses is identifying a southern king being defeated by a northern king. Antiochus the northern king prevails over Ptolemy the southern king, just as Sennacherib prevailed over Judah the southern king, and just as the king of the north in verse forty swept away the USSR in 1989. Three verses along with the three historical fulfillments of those verses, identify the “time of the end” in 1989. Thus, verse ten is 1989 and verse sixteen is the Sunday law in the United States, as is verse forty-one.

එම වචන තුනෙන් එක් එක් වචනයම දකුණේ රජෙකු උතුරේ රජෙකු විසින් පරාජය කරනු ලැබීමක් හඳුනා දෙයි. දකුණේ රජවූ ටොලෙමි මත උතුරේ රජවූ අන්ටියෝකස් ජයගත් පරිදි, දකුණේ රජවූ යූදා මත සෙන්නකෙරිබ් ජයගත් පරිදිද, එසේම හතළිස්වන වචනයෙහි උතුරේ රජු 1989 දී USSR අතුගා දමා ගත්තේය. එම වචන තුනත්, ඒ වචනවල ඉතිහාසමය ඉටු වීම තුනත් එක්ව, 1989 දී “අවසාන කාලය” හඳුනා දෙයි. එබැවින්, දසවන වචනය 1989 ය; දහසයවන වචනය එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය වේ, හතළිස්එක්වන වචනයද එසේමය.

Verses eleven through fifteen is a line of Scripture, which also has a historical fulfillment that identifies specific prophetic waymarks within the hidden history of verse forty. Before the Sunday law in the United States, but after 1989 the battle of Raphia and its aftermath is set forth in verses eleven and twelve, and the battle of Panium is set forth in verses thirteen to fifteen.

එකොළොස්වන පදයෙන් පහළොස්වන පදය දක්වා වූයේ ශුද්ධ ලියවිල්ලේ එවැනි පේළියකි; එයට ඓතිහාසික ඉෂ්ටවීමක්ද ඇති අතර, එය හතළිස්වන පදයේ ගුප්ත ඉතිහාසය තුළ විශේෂිත අනාවැකිමය සන්ධිස්ථාන හඳුනා දෙයි. එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියට පෙර, නමුත් 1989 න් පසු, රාෆියා සටන සහ එහි ප්‍රතිවිපාක එකොළොස්වන හා දොළොස්වන පදවල ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ; පැනියම් සටන තෙළොස්වන පදයේ සිට පහළොස්වන පදය දක්වා ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ.

The Sunday law is the time appointed; for it is there that the deadly wound of the papacy is healed, and the pope returns to the throne of the earth. That empowerment was typified by the enthronement of the papacy in 538, and by the enthronement of pagan Rome at the battle of Actium. Once prophetically enthroned pagan Rome ruled supremely for 360 years. Once the papacy was enthroned in 538, she ruled supremely for twelve hundred and sixty years. Once the deadly wound is healed at the Sunday law the papacy will rule supremely for a symbolic 42 months.

ඉරිදා නීතිය යනු නියමිත කාලයයි; මක්නිසාද එහිදී පාප්වරුන්ගේ ආධිපත්‍යයට ලැබූ මාරාන්තික තුවාලය සුව කරනු ලබන අතර, පාප්තුමා නැවත පෘථිවියේ සිංහාසනයට පැමිණෙයි. එම බලප්‍රදානය ක්‍රි.ව. 538 දී පාප්වරුන්ගේ ආධිපත්‍යය සිංහාසනාරූඪ කරනු ලැබීමෙන්ද, ඇක්ටියම් සටනේදී අනාගමික රෝමය සිංහාසනාරූඪ කරනු ලැබීමෙන්ද පූර්වරූපවත් කරන ලදී. අනාවැකිමය වශයෙන් සිංහාසනාරූඪ කරනු ලැබූ පසු අනාගමික රෝමය වසර 360ක් පරමාධිපත්‍යයෙන් පාලනය කළේය. ක්‍රි.ව. 538 දී පාප්වරුන්ගේ ආධිපත්‍යය සිංහාසනාරූඪ කරනු ලැබූ පසු, ඇය අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැටක් පරමාධිපත්‍යයෙන් පාලනය කළාය. ඉරිදා නීතියේදී මාරාන්තික තුවාලය සුව කරනු ලැබූ පසු, පාප්වරුන්ගේ ආධිපත්‍යය සංකේතාත්මක මාස 42ක් පරමාධිපත්‍යයෙන් පාලනය කරනු ඇත.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> තවද මම ඔහුගේ හිස්වලින් එකක් මරණයට පත් වූ ලෙස තුවාල ලැබූ බව දුටිමි; එහෙත් ඔහුගේ මරණකාරී තුවාලය සුව කරන ලද්දේ ය. එවිට මුළු ලෝකයම මෘගයා අනුව විස්මයට පත් විය. තවද ඔව්හු මෘගයාට බලය දුන් නාගයාට නමස්කාර කළෝය; ඔව්හු මෘගයාටද නමස්කාර කරමින්, “මෘගයාට සමාන කවුරුද? ඔහු සමඟ යුද්ධ කිරීමට හැකි කවුරුද?” යයි කීවෝය. තවද මහත් දේවල්ද දූෂණ වචනද කථා කරන මුඛයක් ඔහුට දෙන ලද්දේ ය; තවද මාස හතළිස් දෙකක් ක්‍රියාකරමින් සිටීමට බලයද ඔහුට දෙන ලද්දේ ය. එළිදරව් 13:3–5.

Verse 27 says “both” of these kings:

27 වන පදයේ මෙම රජවරුන් දෙදෙනා ගැන “දෙදෙනාම” යයි කියයි:

> And both these kings’ hearts shall be to do mischief, and they shall speak lies at one table; but it shall not prosper: for yet the end shall be at the time appointed. Daniel 11:27.

> මෙම රජවරුන් දෙදෙනාගේ හදවත් ද දුෂ්ටකම් කිරීමටම යොමු වී තිබෙනු ඇත, ඔවුන් එකම මේසයේ හිඳ බොරු කතා කරනු ඇත; එහෙත් එය සාර්ථක නොවන්නේය; මක්නිසාද තවමත් අවසානය නියමිත කාලයේදී පමණක් පැමිණෙන්නේය. දානියෙල් 11:27.

The two kings in verse twenty-seven are the kings in the previous two verses who thereafter fought the battle of Actium.

විසිහත්වන පදයේ සඳහන් රජවරු දෙදෙනා යනු, එයට පෙර පද දෙකෙහි සඳහන් වූ, ඉන් අනතුරුව ඇක්ටියම් යුද්ධය කළ රජවරුන්ය.

> And he shall stir up his power and his courage against the king of the south with a great army; and the king of the south shall be stirred up to battle with a very great and mighty army; but he shall not stand: for they shall forecast devices against him. Yea, they that feed of the portion of his meat shall destroy him, and his army shall overflow: and many shall fall down slain. Daniel 11:25, 26.

> ඔහු විශාල සෙනගක් සමඟ දකුණේ රජුට විරුද්ධව තම බලයත් තම ධෛර්යයත් උද්දීපනය කරනු ඇත; දකුණේ රජු ද ඉතා විශාලද බලවත්ද වූ සෙනගක් සමඟ යුද්ධයට උද්දීපනය කරනු ලැබේ; නමුත් ඔහු ස්ථිරව නොසිටිනු ඇත; මක්නිසාද ඔහුට විරුද්ධව උපක්‍රම යොදනු ලැබේ. එසේය, ඔහුගේ ආහාරයේ කොටස භුක්ති විඳින අයම ඔහුව විනාශ කරනු ඇත, ඔහුගේ සෙනග ද ගලා පැතිර යනු ඇත; බොහෝ දෙනෙක් මරාදැමී වැටෙනු ඇත. දානියෙල් 11:25, 26.

Verse twenty-seven therefore creates an anomaly that needs to be understood before we proceed. In verse twenty-four the “time” represents a 360-year period beginning at the battle of Actium and concluding at the appointed time in the year 330.

එබැවින්, ඉදිරියට යාමට පෙර වටහා ගත යුතු අසාමාන්‍යතාවයක් විසිහත්වන පදය සෘජු කරයි. විසිහතරවන පදයේ “කාලය” යන්න අක්ටියම් සටනෙන් ආරම්භ වී ක්‍රි.ව. 330 වර්ෂයේ නියමිත කාලයේදී අවසන් වන අවුරුදු 360ක කාල පරිච්ඡේදයක් නිරූපණය කරයි.

The king of the south in the battle was Cleopatra, who was in an alliance with Marc Antony. Octavius was the king of the north who would defeat them both. At the time appointed (31 BC) the two kings who had previously sat down at one table and told lies to one another would confront each other at the battle of Actium.

දකුණේ රජු වූයේ මාර්ක් ඇන්ටනී සමඟ සන්ධානයක සිටි ක්ලියෝපට්‍රාය. ඔක්ටේවියස් වූයේ උතුරේ රජුය; ඔහු ඔවුන් දෙදෙනාම පරාජය කරනු ඇත. නියමිත කාලයේදී (ක්‍රි.පූ. 31) මීට පෙර එකම මේසයක හිඳ එකිනෙකාට බොරු පැවසූ එම රජුන් දෙදෙනා ඇක්ටියම් සටනේදී එකිනෙකාට මුහුණ දෙනු ඇත.

The two kings at the table align with the history of the battle of Panium (verses 13 through 15), where there was an alliance of Antiochus Magnus and Phillip of Macedon. That historical alliance corresponds with the symbolic alliance represented in the name of Panium in the time of Christ—Caesarea Philippi. The alliance is also represented in verse forty when the USSR is swept away in 1989 through an alliance between Reagan and pope John Paul II. The two kings tell lies to each other before 31 BC, which aligns with the Sunday law in the United States, and therefore their lies occur before verse sixteen, during the history represented by verses thirteen to fifteen which were fulfilled at the battle of Panium seventeen years after the battle of Raphia, and one hundred and thirty-seven years before Pompey conquered Jerusalem in fulfillment of verse sixteen.

මේසයේ සිටින රජවරු දෙදෙනා Panium යුද්ධයේ ඉතිහාසයට (13 වන සිට 15 වන දක්වා පදයන්) අනුරූප වෙති; එහිදී Antiochus Magnus සහ Macedonහි Phillip අතර සන්ධානයක් තිබිණි. එම ඓතිහාසික සන්ධානය, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාලයේ Panium යන නාමයෙන් සංකේතාත්මකව නිරූපිත වූ සන්ධානයට—Caesarea Philippi—අනුරූප වේ. එම සන්ධානය, 1989 දී Reagan සහ පාප් John Paul II අතර සන්ධානයක් මගින් USSR අතුගා දමනු ලබන විට, හතළිස් වන පදයේද නිරූපිත වේ. ක්‍රි.පූ. 31 ට පෙර එම රජවරු දෙදෙනා එකිනෙකාට බොරු කියති; එය එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියට අනුරූප වන අතර, එබැවින් ඔවුන්ගේ බොරු, දහසය වන පදයට පෙර, Raphia යුද්ධයෙන් අවුරුදු දහහතකට පසු Panium යුද්ධයේදී සම්පූර්ණ වූ, සහ Pompey විසින් දහසය වන පදය ඉටු කරමින් යෙරුසලම ජයගත් කාලයට අවුරුදු එකසිය තිස් හතකට පෙර වූ, 13 සිට 15 දක්වා පදයන් නිරූපණය කරන ඉතිහාසය තුළ සිදුවෙයි.

In verse twenty-eight Octavius, the victor over both Cleopatra (the king of the south) and Marc Antony, “returns into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land.” Uriah Smith identifies these two victories as Actium in 31 BC and the destruction of Jerusalem in 70 AD. Verse twenty-eight is therefore identifying a history which begins at the battle of Actium, which is the beginning of the 360 years and the destruction of Jerusalem in 70 AD.

විසිඅටවන පදයේ, ක්ලියෝපට්රා (දකුණේ රජු) සහ මාක් ඇන්ටනි යන දෙදෙනාම ජයගත් ජයග්‍රාහකයා වූ ඔක්ටේවියස්, “මහා සම්පත් සමඟ තම දේශයට නැවත යන්නේය; ඔහුගේ හෘදය ශුද්ධ ගිවිසුමට විරුද්ධ වන්නේය; ඔහු ප්‍රබල ක්‍රියා සිදුකර, තම දේශයට නැවත පැමිණෙන්නේය.” යයි සඳහන් වේ. උරියා ස්මිත් මෙම ජය දෙක ක්‍රි.පූ. 31 දී ඇති වූ ඇක්ටියම් සටනද, ක්‍රි.ව. 70 දී යෙරුසලමේ විනාශයද ලෙස හඳුන්වයි. එබැවින්, විසිඅටවන පදය හඳුන්වා දෙන්නේ, වසර 360 ආරම්භය වන ඇක්ටියම් සටනෙන් ආරම්භ වී ක්‍රි.ව. 70 දී යෙරුසලමේ විනාශය දක්වා පැතිරෙන ඉතිහාසයකි.

> Then shall he return into his land with great riches; and his heart shall be against the holy covenant; and he shall do exploits, and return to his own land. Daniel 11:28.

> ඉන්පසු ඔහු මහත් සම්පත් සමඟ තම දේශයට ආපසු යනු ඇත; ඔහුගේ සිත ශුද්ධ ගිවිසුමට විරුද්ධ වනු ඇත; ඔහු බලවත් ක්‍රියා කරනු ඇත; එවිට තම දේශයටම නැවත යනු ඇත. දානියෙල් 11:28.

The last phrase of verse twenty-four (even for a time) onward represents a historical line which began in 31 BC and concludes in the last phrase of verse thirty-one (shall place the abomination that maketh desolate) which was fulfilled in 538. The line begins with the battle of Actium, which marks the beginning of pagan Rome ruling supremely for three hundred and sixty years. The line ends in 538 with papal Rome beginning to rule supremely for twelve hundred and sixty years. Within the verses and the history which fulfilled the verses the time appointed in 330 represents a division in the history of pagan Rome as the fourth kingdom of Bible prophecy. After the initial period of ruling supremely for three hundred and sixty years, there follows two hundred and eight years of disintegration of the empire in advance of the papacy taking the throne in verse thirty-one in the year 538. In the sequence of those eight verses only verse twenty-seven identifies a historical fulfillment that occurred before the battle of Actium in 31 BC.

විසි හතරවන පදයේ අවසාන වාක්‍යඛණ්ඩය (“කාලයකට පවා”) සිට ඉදිරියට, ක්‍රිස්තු පූර්ව 31දී ආරම්භ වී, විසි එකවන පදයේ අවසාන වාක්‍යඛණ්ඩය (“විනාශය කරවන පිළිකුල පිහිටුවනු ඇත”) තුළ අවසන් වන ඓතිහාසික රේඛාවක් නිරූපණය කරයි; එය 538දී සම්පූර්ණ විය. එම රේඛාව ආරම්භ වන්නේ ඇක්ටියම් සටනෙනි; එය වාර්ෂික තුන්සිය හැටක කාලයක් පුරා අධිපතිව පාලනය කළ අජාතික රෝමයේ ආරම්භය සලකුණු කරයි. එම රේඛාව 538දී අවසන් වන්නේ, පෝප්ප රෝමය වාර්ෂික එක්දහස් දෙසිය හැටක කාලයක් පුරා අධිපතිව පාලනය කිරීමට ආරම්භ කිරීමත් සමඟය. මෙම පදයන් තුළද, එම පද සම්පූර්ණ කළ ඉතිහාසය තුළද, 330දී නියම කළ කාලය, බයිබල් අනාවැකිවල සිව්වන රාජ්‍යය වූ අජාතික රෝමයේ ඉතිහාසයෙහි විභාජනයක් නිරූපණය කරයි. වාර්ෂික තුන්සිය හැටක කාලයක් පුරා අධිපතිව පාලනය කළ ආරම්භක කාලයෙන් පසු, 538 වර්ෂයේදී තිස් එකවන පදයේ සඳහන් පරිදි පාප්පත්වය සිහසුනට පැමිණීමට පෙර, අධිරාජ්‍යයේ විඝටනය වාර්ෂික දෙසිය අටක කාලයක් පුරා අනුව පැමිණේ. එම පද අටේ අනුක්‍රමය තුළ, ක්‍රිස්තු පූර්ව 31හි ඇක්ටියම් සටනට පෙර සිදුවූ ඓතිහාසික සම්පූර්ණවීමක් හඳුන්වා දෙන්නේ විසි හත්වන පදය පමණි.

Verse twenty-seven identifies a meeting between two kings in advance of the “appointed time” and verse twenty-nine identifies an “appointed time.” Verse twenty-seven’s “appointed time” is the beginning of the three hundred and sixty year period and the “appointed time” of verse twenty-nine is the ending of the three hundred and sixty year period. The beginning and ending represent an “appointed time.”

විසි හත්වන වාක්‍යය “නියමිත කාලයට” පෙර රජවරුන් දෙදෙනෙකු අතර වූ හමුවක් හඳුන්වා දෙයි; විසි නවවන වාක්‍යය “නියමිත කාලයක්” හඳුන්වා දෙයි. විසි හත්වන වාක්‍යයේ “නියමිත කාලය” යනු අවුරුදු තුන්සිය හැටක කාල පරාසයේ ආරම්භය වන අතර, විසි නවවන වාක්‍යයේ “නියමිත කාලය” යනු එම අවුරුදු තුන්සිය හැටක කාල පරාසයේ අවසානය වේ. ආරම්භයත් අවසානයත් “නියමිත කාලයක්” නියෝජනය කරයි.

The empowerment of pagan Rome began when it conquered the third geographical obstacle as represented in Daniel 8:9.

දානියෙල් 8:9හි නිරූපිත පරිදි, අයත් නොවූ රෝමයේ බලගැන්වීම ආරම්භ වූයේ එය තෙවන භූගෝලීය බාධකය ජයගත් විටය.

> And out of one of them came forth a little horn, which waxed exceeding great, toward the south, and toward the east, and toward the pleasant land. Daniel 8:9.

> ඔවුන්ගෙන් එක්කෙනෙකුගෙන් කුඩා අංශුවක් නික්ම ආය, එය අතිශයින් මහත් වී, දකුණ දෙසටත්, නැගෙනහිර දෙසටත්, සුන්දර දේශය දෙසටත් පැතිර ගියේ ය. දානියෙල් 8:9.

The empowerment began at the battle of Actium, and the subsequent subjection of the king of the south (Egypt) in verse nine of chapter eight.

බලය ප්‍රදානය වීම අක්ටියම් සටනෙන් ආරම්භ වූ අතර, එහි අනന്തരයෙන් අටවන පරිච්ඡේදයේ නවවන වගන්තියේ සඳහන් දකුණේ රජු (මිසරය) යටත් කරගැනීමද ඒ සමඟ සිදුවිය.

The ending of pagan Rome’s rules as the fourth kingdom of Bible prophecy ended in 538 when papal Rome overcame its third geographical obstacle. The entire five-hundred and sixty-eight year period from the battle of Actium unto 538 begins with pagan Rome conquering it’s third obstacle and becoming the fourth kingdom of Bible prophecy, and it ends when papal Rome conquers it’s third geographical obstacle.

බයිබල් අනාගතවාක්‍යයේ සිව්වන රාජ්‍යය ලෙස අභිජාතික රෝමයේ පාලනයේ අවසානය, පැපල් රෝමය තම තෙවන භූගෝලීය බාධකය ජයගත් 538 වර්ෂයේදී සිදු විය. ඇක්ටියම් යුද්ධයෙන් 538 දක්වා වූ මුළු අවුරුදු පන්සිය හැටඅටක කාලපරිච්ඡේදයම ආරම්භ වන්නේ අභිජාතික රෝමය තම තෙවන බාධකය ජයගෙන බයිබල් අනාගතවාක්‍යයේ සිව්වන රාජ්‍යය බවට පත්වීමෙන්ය; එය අවසන් වන්නේ පැපල් රෝමය තම තෙවන භූගෝලීය බාධකය ජයගන්නා විටය.

As the fourth kingdom of Bible prophecy, the history represented identifies two periods, the first when Rome exalts itself followed by a period describing Rome’s fall. The beginning of the first period of exaltation is also the beginning of the entire period pagan Rome ruled as the fourth kingdom of Bible prophecy. The first period of Rome’s exaltation begins and ends with an appointed time, and it also begins with the joining of the northern and southern kingdoms. It ends with the division into an eastern kingdom and a western kingdom. Beginning and ending with an appointed time and the beginning and ending represent the four divisions of Alexander’s kingdom.

බයිබලයේ අනාවැකිවල සිව්වන රාජ්‍යය ලෙස, නිරූපිත ඉතිහාසය කාල පරිච්ඡේද දෙකක් හඳුන්වයි; පළමුවැන්න රෝමය තමන්ව උසස් කරගන්නා කාලය වන අතර, එයට අනුව රෝමයේ වැටීම විස්තර කරන කාලයක් පැමිණේ. උසස්වීමේ පළමු කාල පරිච්ඡේදයේ ආරම්භයම, බයිබලයේ අනාවැකිවල සිව්වන රාජ්‍යය ලෙස පිගන් රෝමය පාලනය කළ සම්පූර්ණ කාල පරිච්ඡේදයේ ද ආරම්භය වේ. රෝමයේ උසස්වීමේ පළමු කාල පරිච්ඡේදය නියමිත කාලයකින් ආරම්භ වී නියමිත කාලයකින්ම අවසන් වේ; එය උතුරු රාජ්‍යය හා දකුණු රාජ්‍යය එක්වීමෙන් ද ආරම්භ වේ. එය නැගෙනහිර රාජ්‍යයකට සහ බටහිර රාජ්‍යයකට බෙදී යාමෙන් අවසන් වේ. නියමිත කාලයකින් ආරම්භ වී නියමිත කාලයකින් අවසන් වීමත්, ආරම්භය හා අවසානයත්, අලෙක්සැන්ඩර්ගේ රාජ්‍යයේ කොටස් හතර නියෝජනය කරයි.

The two appointed times of verses twenty-seven and twenty-nine represent a beginning and ending waymark describing the period when Rome rules supremely. At the Sunday law in the United States in fulfillment of verse forty-one and verse sixteen of Daniel eleven the period for modern Rome to rule supremely for forty-two symbolic months begins. The first appointed time of verse twenty-seven is the Sunday law in the United States and the second appointed time represents when the last nation on earth follows the example of the United States and enforces the last Sunday law and in so doing identifies the worldwide enforcement of the idol sabbath.

විසිහත්වන හා විසි නවවන පදයන්හි නියමිත කාල දෙක, රෝමය අතිශය ප්‍රභූ ලෙස පාලනය කරන කාල පරාසය විස්තර කරන ආරම්භක හා අවසාන සලකුණු දෙකක් නියෝජනය කරයි. දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්එක්වන පදය හා දහසයවන පදය ඉටු වීමේදී, එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය සමඟ, නවීන රෝමය සංකේතාත්මක මාස හතළිස් දෙකක් පුරා අතිශය ප්‍රභූ ලෙස පාලනය කිරීමට නියමිත කාලය ආරම්භ වේ. විසිහත්වන පදයේ ප්‍රථම නියමිත කාලය එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය වන අතර, දෙවන නියමිත කාලය නියෝජනය කරන්නේ භූමියේ අවසාන ජාතිය එක්සත් ජනපදයේ උදාහරණය අනුගමනය කර අවසාන ඉරිදා නීතිය බලගන්වන අවස්ථාවය; එසේ කිරීමෙන් එය රූපමය සබත් දිනේ ලෝකව්‍යාප්ත බලගැන්වීම හඳුනාදක්වයි.

Those two prophetic waymarks are the Sunday law in the United States unto the world Sunday law enforcement, and those two Sunday laws are the two appointed times in verse twenty-seven and twenty-nine. The first appointed time of verse twenty-seven was also typified by Constantine’s Sunday law in 321, and the papal Sunday law at the Counsel of Orleans in 538 represents the worldwide Sunday law.

එම අනාගතවාදී සලකුණු දෙක වන්නේ එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියත්, ලෝකය පුරා ඉරිදා නීතිය ක්‍රියාත්මක කිරීමත් ය; එම ඉරිදා නීති දෙකම විසි හත්වන සහ විසි නවවන වචනවල සඳහන් නියමිත කාල දෙකම වේ. විසි හත්වන වචනයේ පළමු නියමිත කාලය 321 දී කොන්ස්ටන්ටීන්ගේ ඉරිදා නීතිය මඟින්ද පූර්වලක්ෂණය කරන ලදී; 538 දී ඔර්ලියන්ස් සභාවේදී පේප් නායකත්වය යටතේ ප්‍රකාශිත ඉරිදා නීතිය ලෝක ව්‍යාප්ත ඉරිදා නීතිය නියෝජනය කරයි.

In the context of verses thirteen through fifteen the battle of Panium is the history that precedes the Sunday law of verse sixteen. Within that history the meeting of the two kings who lie to each other is fulfilled. Verse thirteen through fifteen are part of the history represented in verses ten through sixteen. The verses identify the fourth Syrian War in verse ten, the battle of Raphia in verse eleven, and the aftermath of that battle in verse twelve. Verses thirteen through fifteen represent the history of the year 200 BC when the battle of Panium was fulfilled, and when pagan Rome represented as the robbers of thy people enter the prophetic narrative.

දහතුනෙන් පහළොව දක්වා වූ පදයන්ගේ සන්දර්භය තුළ, පානියුම්ගේ යුද්ධය දහසයවන පදයේ ඉරිදා නීතියට පෙර ඇති ඉතිහාසය වේ. එම ඉතිහාසය තුළ, එකිනෙකාට බොරුව කියන රජවරුන් දෙදෙනාගේ හමුවීම සම්පූර්ණ වේ. දහතුනෙන් පහළොව දක්වා වූ පද, දහයෙන් දහසය දක්වා වූ පදයන්හි නිරූපිත ඉතිහාසයේ කොටසකි. එම පදයන් දහවන පදයේ සිව්වන සිරියානු යුද්ධය, එකොළොස්වන පදයේ රෆියාගේ යුද්ධය, සහ දොළොස්වන පදයේ එම යුද්ධයේ අනന്തര ප්‍රතිඵලය හඳුනා දෙයි. දහතුනෙන් පහළොව දක්වා වූ පද ක්‍රි.පූ. 200 වසරේ ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි; එදා පානියුම්ගේ යුද්ධය සම්පූර්ණ වූ අතර, “ඔබගේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයන්” ලෙස නිරූපිත අජාතික රෝමය අනාගතවාණිමය කතානායකත්වයට ප්‍රවේශ වේ.

Daniel eleven verse forty identifies the collapse of the USSR in 1989 and verse sixteen identifies the Sunday law in the United States. The meeting between two kings who tell lies to one another in advance of the time appointed, which was the battle of Actium, do so within the history of verse forty that follows the time of the end in 1989 and concludes at the Sunday law in the United States. Verse twenty-seven is a waymark in the hidden history of verse forty, occurring after 1989, but before the Sunday law. The “meeting” of verse twenty-seven is a waymark before the empowerment of Rome at the Sunday law. There are several waymarks that lead up to the empowerment of the papacy in 538, and these waymarks also occur before the time appointed. One of those prophetic waymarks is the decree of Justinian in 533, that fulfilled verse thirty’s reference to having “intelligence with those that forsake the covenant.”

දානියෙල් 11වන පරිච්ඡේදයේ 40වන පදය 1989දී සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම හඳුනා දක්වයි; 16වන පදය එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය හඳුනා දක්වයි. නියමිත කාලයට පෙර, එනම් ඇක්ටියම් සටන වූ අවස්ථාවට පෙර, එකිනෙකාට බොරු කියන රජවරුන් දෙදෙනාගේ හමුව, 1989දී වූ අවසාන කාලයෙන් පසුව ආරම්භ වී එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියෙන් නිමාවට පත් වන 40වන පදයේ ඉතිහාසය තුළ සිදුවේ. 27වන පදය 40වන පදයේ සැඟවුණු ඉතිහාසයේ මාර්ග ලකුණක් වන අතර, එය 1989ට පසු සිදුවන නමුත් ඉරිදා නීතියට පෙරය. 27වන පදයේ “හමුව” ඉරිදා නීතියේදී රෝමය බලගැන්වීමට පෙර ඇති මාර්ග ලකුණකි. 538දී පාප්තන්ත‍්‍රය බලගැන්වීම වෙත ගෙනයන මාර්ග ලකුණු කිහිපයක් ඇත; මෙම මාර්ග ලකුණු ද නියමිත කාලයට පෙර සිදුවේ. එම പ്രവචනමය මාර්ග ලකුණු අතරින් එකක් වන්නේ 533දී ජස්ටිනියාන්ගේ ආඥාවය; එයින් “ගිවිසුම අත්හරින අය සමඟ අවබෝධයෙන් ක්‍රියා කිරීම” යන 30වන පදයේ සඳහන්කිරීම ඉටු විය.

The other waymarks that lead to the time appointed in the history of pagan Rome are the year 330 when pagan Rome cast down and simultaneously gave the “seat,” to the papal power. In 496 Clovis gave his “power” to the papacy. In fulfillment of Daniel seven pagan Rome removed “three horns” for the papacy, the last being the removal of the Ostrogoths from the city of Rome in 538. In 508 the religion of paganism was set aside as the legal religion of the realm and was replaced with Catholicism. 538 represents the Sunday law of verse forty-one, and 496 represents 1989 when Reagan as with Clovis dedicated his power to the pope of Rome. The year 330 identifies the Sunday law, for it is there that the papacy returns to the seat of authority.

අපෝස්තලික නොවන රෝමයේ ඉතිහාසය තුළ නියමිත කාලයට නායකත්වය දෙන අනෙකුත් සීමා ලකුණු නම්, ක්‍රි.ව. 330 වන අවුරුද්දයි; එවිට අපෝස්තලික නොවන රෝමය බිම හෙළා, එම සමගම පාප්ධර්මීය බලයට “ආසනය” ද දුන්නේය. ක්‍රි.ව. 496 දී ක්ලෝවිස් තම “බලය” පාප්ධර්මයට දුන්නේය. දානියෙල් 7 හි ඉටුවීමක් ලෙස, අපෝස්තලික නොවන රෝමය පාප්ධර්මය වෙනුවෙන් “අඟ තුනක්” ඉවත් කළේය; ඒ අතර අවසන් එක වූයේ ක්‍රි.ව. 538 දී ඔස්ට්‍රොගොත් ජාතිය රෝම නගරයෙන් ඉවත් කිරීමයි. ක්‍රි.ව. 508 දී අපෝස්තලික ආගම රාජ්‍යයේ නීතිමය ආගම ලෙසින් අත්හැර දමා, එහි ස්ථානයේ කැතොලික ආගම පත් කරනු ලැබීය. ක්‍රි.ව. 538 යනු හතළිස් එක්වන පදයේ ඉරිදා නීතිය නිරූපණය කරන අතර, ක්‍රි.ව. 496 යනු 1989 වර්ෂය නිරූපණය කරයි; එහිදී රේගන්, ක්ලෝවිස් කළාක් මෙන්, තම බලය රෝමයේ පාප්තුමාට කැප කළේය. ක්‍රි.ව. 330 වන අවුරුද්ද ඉරිදා නීතිය හඳුන්වා දෙයි, මක්නිසාද එහිදී පාප්ධර්මය නැවතත් බලධිකාරී ආසනයට පැමිණෙන බැවිනි.

This identifies that both 538 and 330 represent the time appointed, which is verses sixteen and forty-one. 496 represents 1989 fulfilled verse ten and verse forty in Daniel eleven and Isaiah 8:8. 508 identifies when the religion of the realm is set aside for Catholicism. Beginning with Clovis in 496 through 508, a progressive removal and replacement of the legal religion of the realm was illustrated. In the history beginning in 330 a progressive demise of Western Rome is represented by the first four trumpets, thus identifying progressive destruction that begins at the Sunday law in the United States.

මෙයින් 538 සහ 330 යන දෙකම නියමිත කාලය නියෝජනය කරන බව හඳුනාගනු ලැබේ; එනම්, එය දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායයේ දහසයවන සහ හතළිස්එකවන පදයන්ය. 496 මඟින් 1989දී දානියෙල් එකොළොස්වන අධ්‍යායයේ දහවන පදය සහ හතළිස්වන පදයද, යෙසායා 8:8ද සම්පූර්ණ වූ බව නියෝජනය කරයි. 508 මඟින් රාජ්‍යයේ ආගම කතෝලික ධර්මය වෙනුවෙන් අත්හරින ලද අවස්ථාව හඳුනාගනු ලැබේ. 496දී ක්ලෝවිස්ගෙන් ආරම්භ වී 508 දක්වා, රාජ්‍යයේ නීත්‍යානුකූල ආගම ක්‍රමිකව ඉවත් කර ඒ වෙනුවට වෙනත් ආගමක් ස්ථාපිත කිරීම නිරූපණය කරනු ලැබීය. 330දී ආරම්භ වන ඉතිහාසය තුළ බටහිර රෝමයේ ක්‍රමික අවසානය පළමු හොරණෑ හතර මඟින් නියෝජනය කරනු ලබන අතර, එමඟින් එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වන ක්‍රමික විනාශය හඳුනාගනු ලැබේ.

The progressive fall of pagan Rome following Constantine’s Sunday law in 321 illustrates the fall of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy that arrives at the Sunday law. Then the four trumpet judgments are brought upon the United States as Sister White has identified when she states that “national apostacy will be followed by national ruin.” Ezekiel adds witness to a fourfold punishment.

ක්‍රි.ව. 321 දී කොන්ස්ටන්ටින් විසින් නියම කළ ඉරිදා නීතියට අනතුරුව හෙදෙව් නොවන රෝමය ක්‍රමයෙන් වැටෙමින් ගිය ආකාරය, ඉරිදා නීතිය වෙත පැමිණෙන බයිබලීය අනාවැකිවල සයවන රාජධානිය වූ එක්සත් ජනපදයේ পতනය නිරූපණය කරයි. එවිට, සිස්ටර් වයිට් “ජාතික අපස්ථානයට පසුව ජාතික විනාශය පැමිණෙනු ඇත” යයි ප්‍රකාශ කරන විට ඇය හඳුන්වා දෙන පරිදි, තුරුම්පු විනිශ්චයන් හතර එක්සත් ජනපදය මත ගෙන එනු ලබයි. එසෙකියෙල් ද සිව්ගුණ දඬුවමක් පිළිබඳ සාක්ෂිය එක් කරයි.

> The word of the Lord came again to me, saying, Son of man, when the land sinneth against me by trespassing grievously, then will I stretch out mine hand upon it, and will break the staff of the bread thereof, and will send famine upon it, and will cut off man and beast from it: Though these three men, Noah, Daniel, and Job, were in it, they should deliver but their own souls by their righteousness, saith the Lord God. If I cause noisome beasts to pass through the land, and they spoil it, so that it be desolate, that no man may pass through because of the beasts: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters; they only shall be delivered, but the land shall be desolate. Or if I bring a sword upon that land, and say, Sword, go through the land; so that I cut off man and beast from it: Though these three men were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither sons nor daughters, but they only shall be delivered themselves. Or if I send a pestilence into that land, and pour out my fury upon it in blood, to cut off from it man and beast: Though Noah, Daniel, and Job, were in it, as I live, saith the Lord God, they shall deliver neither son nor daughter; they shall but deliver their own souls by their righteousness. For thus saith the Lord God; How much more when I send my four sore judgments upon Jerusalem, the sword, and the famine, and the noisome beast, and the pestilence, to cut off from it man and beast? Yet, behold, therein shall be left a remnant that shall be brought forth, both sons and daughters: behold, they shall come forth unto you, and ye shall see their way and their doings: and ye shall be comforted concerning the evil that I have brought upon Jerusalem, even concerning all that I have brought upon it. And they shall comfort you, when ye see their ways and their doings: and ye shall know that I have not done without cause all that I have done in it, saith the Lord God. Ezekiel 14:12–23.

> නැවතත් ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය මා වෙත පැමිණ මෙසේ කී ය: මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, දේශය බරපතළ ද්‍රෝහකමින් මාට විරුද්ධව පව් කළ විට, මම ඒකෙරෙහි මාගේ හස්තය දිගු කර, එහි ආහාරයේ ආධාරකය බිඳ දමා, එය මත සාගතය එවා, එයින් මනුෂ්‍යයාත් මෘගයාත් කපා ඉවත් කරන්නෙමි. නෝවා, දානියෙල් සහ යෝබ් යන මේ මනුෂ්‍යයන් තිදෙනා එහි සිටියත්, ඔවුන්ගේ ධර්මිෂ්ඨකම නිසා ඔවුන් ගලවාගන්නේ තම තමන්ගේ ප්‍රාණ පමණක් බව ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරන සේක. මම විනාශකාරී මෘගයන් දේශය හරහා යවා එය නාස්ති කළොත්, මෘගයන් නිසා කිසිවෙකුට එය හරහා යා නොහැකි ලෙස එය පාළු වන්නේය. මේ මනුෂ්‍යයන් තිදෙනා එහි සිටියත්, මා ජීවමාන බැවින්, යයි ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරන සේක, ඔවුන් පුතුන් හෝ දූවරුන් හෝ ගලවා නොගන්නෝය; ඔවුන් පමණක් ගලවාගනු ලබන්නෝය, එහෙත් දේශය පාළු වන්නේය. නැතහොත් මම ඒ දේශය මත කඩුවක් ගෙන එවා, කඩුව, දේශය හරහා යා යුතුයැයි කියා, එයින් මනුෂ්‍යයාත් මෘගයාත් කපා ඉවත් කළොත්, මේ මනුෂ්‍යයන් තිදෙනා එහි සිටියත්, මා ජීවමාන බැවින්, යයි ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරන සේක, ඔවුන් පුතුන් හෝ දූවරුන් හෝ ගලවා නොගන්නෝය, ඔවුන් පමණක් තමන්ම ගලවාගනු ලබන්නෝය. නැතහොත් මම ඒ දේශයට වසංගතය එවා, මනුෂ්‍යයාත් මෘගයාත් එයින් කපා ඉවත් කිරීමට ලේ වැගිරීම තුළින් එය මත මාගේ උදහස වගුරුවුවහොත්, නෝවා, දානියෙල් සහ යෝබ් එහි සිටියත්, මා ජීවමාන බැවින්, යයි ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරන සේක, ඔවුන් පුත්‍රයෙකු හෝ දූවෙකු හෝ ගලවා නොගන්නෝය; ඔවුන්ගේ ධර්මිෂ්ඨකම නිසා ඔවුන් ගලවාගන්නේ තම තමන්ගේ ප්‍රාණ පමණක්ය. මක්නිසාද ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ මෙසේ කියන සේක: මම මාගේ දැඩි විනිශ්චයන් හතර, එනම් කඩුවත්, සාගතයත්, විනාශකාරී මෘගයාත්, වසංගතයත්, ජෙරුසලම මත එවා, එයින් මනුෂ්‍යයාත් මෘගයාත් කපා ඉවත් කරන කල, එය කොපමණ වැඩියෙන් වන්නේද? එහෙත්, බලව, එහි ඉතිරි වන්නේ පිටතට ගෙන එනු ලබන ඉතිරි සෙනඟකි, පුතුන් හා දූවරුන් දෙපක්ෂයම; බලව, ඔවුන් ඔබ වෙත පිටතට පැමිණෙනු ඇත, ඔබ ඔවුන්ගේ මාර්ගයත් ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවනුත් දකිනු ඇත. එවිට මම ජෙරුසලම මත ගෙන ආ දුෂ්ටත්වය ගැන, එනම් මම එය මත ගෙන ආ සියල්ල ගැන, ඔබ සැනසීම ලබන්නහුය. ඔබ ඔවුන්ගේ මාර්ගයත් ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවනුත් දකින විට, ඔවුන් ඔබ සනසන්නෝය; එවිට මම එහි කළ සියල්ල අකාරණව නොකළෙමි යන්න ඔබ දැනගන්නහුය, යයි ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරන සේක. එසකියෙල් 14:12–23.

We will continue these considerations in the next article.

අපි මෙම සලකා බැලීම් ඊළඟ ලිපියෙහිදී තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

Back to Articles