Article

# Laodicea - Number Two

ලාඕදිකයාව — අංක දෙක

The Protestant Horn

ප්‍රොතෙස්තන්ත අඟය

Author

Jeff Pippenger

Published

August 27, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

It is essential in understanding the message that is being unsealed in the book of Revelation, to recognize the roots, development and significance of the Protestant Reformation. Three primary lines within the history of that Reformation address the Bible, and the correct methodology to be used in studying the Bible and also that the chosen messengers through that history are waymarks of that history. As always is the case Satan attempted to hide the King James Bible with several counterfeits, and he sought to hide the correct methodology for understanding the Bible with several counterfeits and he also sought to hide the correct messengers (waymarks) that were raised up along the way in that history.

එළිදරව් පොත තුළ මුද්‍රා විවෘත කරනු ලබන පණිවිඩය අවබෝධ කරගැනීමේදී, ප්‍රොටෙස්තන්ත සංශෝධන ව්‍යාපාරයේ මූලයන්, එහි වර්ධනය, සහ එහි වැදගත්කම හඳුනාගැනීම අත්‍යවශ්‍යය. එම සංශෝධන ව්‍යාපාරයේ ඉතිහාසය තුළ ප්‍රධාන රේඛා තුනක් ශුද්ධ ලියවිල්ල පිළිබඳව, ශුද්ධ ලියවිල්ල අධ්‍යයනය කිරීමේදී භාවිත කළ යුතු නිවැරදි ක්‍රමවේදය පිළිබඳව, සහ ඒ ඉතිහාසය තුළ තෝරාගනු ලැබූ දූතයන් එම ඉතිහාසයේ මාර්ගසලකුණු වන බව පිළිබඳව අවධානය යොමු කරයි. සැමවිටම සිදුවන පරිදි, සාතන් ව්‍යාජ කිහිපයක් මඟින් King James ශුද්ධ ලියවිල්ල සඟවන්නට උත්සාහ කළේය; තවද ශුද්ධ ලියවිල්ල අවබෝධ කරගැනීම සඳහා වූ නිවැරදි ක්‍රමවේදයද ව්‍යාජ කිහිපයක් මඟින් සඟවන්නට ඔහු උත්සාහ කළේය; එසේම, එම ඉතිහාසය තුළ පියවරෙන් පියවර නැඟිටුවනු ලැබූ නිවැරදි දූතයන් (මාර්ගසලකුණු) ද සඟවන්නට ඔහු උත්සාහ කළේය.

> “But Satan was not idle. He now attempted what he has attempted in every other reformatory movement—to deceive and destroy the people by palming off upon them a counterfeit in place of the true work. As there were false Christ’s in the first century of the Christian church, so there arose false prophets in the sixteenth century.” The Great Controversy, 186.

> “එහෙත් සාතන් නිෂ්ක්‍රියව නොසිටියේය. ඔහු දැන් සෑම අනෙක් ප්‍රතිසංස්කරණ ව්‍යාපාරයකදීම ඔහු උත්සාහ කළ දේම—සැබෑ කාර්යය වෙනුවට ව්‍යාජයක් ඔවුන් වෙත ඉදිරිපත් කරමින් ජනතාව රැවටීමටත් විනාශ කිරීමටත්—උත්සාහ කළේය. ක්‍රිස්තියානි සභාවේ පළමු සියවසේ ව්‍යාජ ක්‍රිස්තුන් සිටියාක් මෙන්ම, දහසයවන සියවසේදීද ව්‍යාජ අනාගතවක්තෘවරුන් උදා වූහ.” The Great Controversy, 186.

In the Millerite history from 1840 through 1844 the mantle of Protestantism, (which is one of two horns on the earth-beast that is the United States), Millerite Adventism became the Protestant horn. At the same time, the churches who had previously professed to be Protestant became apostate Protestantism, or as the Millerites identified them, “the daughters of Rome.” When the Protestants rejected the first angel’s message in 1843, they fell and the Millerites carried on with the mantle of Protestantism. The Millerite history was the climax of God’s work in bringing His “church in the wilderness” up to the full understanding of the Word of God.

1840 සිට 1844 දක්වා වූ මිලරයිට් ඉතිහාසයේදී, එක්සත් ජනපදය වන භූමි-මෘගයාගේ අං දෙකෙන් එකක් වන ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදයේ වස්ත්‍රය මිලරයිට් ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය අත්පත් කරගත්තේය; එවිට මිලරයිට් ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය ප්‍රොටස්ටන්ට් අඟ බවට පත් විය. ඒ සමගම, මීට පෙර තමා ප්‍රොටස්ටන්ට් බව ප්‍රකාශ කළ සභාවන් පතිත ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදය බවට පත් වූ අතර, නැතහොත් මිලරයිට්වරුන් ඒවා හඳුන්වා දුන්නේ “රෝමයේ දූවරුන්” ලෙසය. 1843 දී ප්‍රොටස්ටන්ට්වරුන් පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ විට, ඔවුහු වැටී ගියහ; එවිට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදයේ වස්ත්‍රය රැගෙන ඉදිරියට ගියේ මිලරයිට්වරුන්ය. මිලරයිට් ඉතිහාසය, දෙවියන්වහන්සේගේ “වනයෙහි සභාව” උන්වහන්සේගේ වචනය පිළිබඳ පූර්ණ අවබෝධය කරා ගෙන එන උන්වහන්සේගේ ක්‍රියාවේ උච්චස්ථානය විය.

The opening of the investigative judgment brought the test of the law of God and especially the Sabbath. To proclaim the third angel’s message required a church that upheld the law of God, which had been buried under papal traditions and customs during the Dark Ages. Christ brought the Protestants to the history of 1840 to 1844 and presented the test of Elijah, of whom William Miller was typified, and when the Protestants rejected Miller’s message they returned to Rome. The test of the first angel’s message as delivered by Miller was typified by Elijah at Mount Carmel.

විමර්ශන විනිශ්චය ආරම්භ වීම දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවේත්, විශේෂයෙන් සබත් දිනේත්, පරීක්ෂාව ගෙන ආවේය. තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා අඳුරු යුගයන් තුළ පාප්වාදී සම්ප්‍රදායන් හා චාරිත්‍ර යටතේ භූමදානය කර දමා තිබූ දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව උසස් කළ සභාවක් අවශ්‍ය විය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ප්‍රොටස්ටන්ට්වරුන් 1840 සිට 1844 දක්වා වූ ඉතිහාසය වෙත ගෙන ගොස්, විලියම් මිලර් ආදර්ශිත කරනු ලැබූ එලියාගේ පරීක්ෂාව ඉදිරිපත් කළ අතර, ප්‍රොටස්ටන්ට්වරුන් මිලර්ගේ පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ කල ඔවුහු නැවත රෝමය වෙත හැරී ගියහ. මිලර් විසින් දෙන ලද පළමු දූතයාගේ පණිවිඩයේ පරීක්ෂාව කර්මෙල් කන්දේ එලියා මගින් ආදර්ශිත කරනු ලැබීය.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. 1 Kings 18:21.

> එලියා සියලු ජනතාව වෙත පැමිණ කියා සිටියේය: “ඔබ දෙමත දෙකක් අතර කොපමණ කාලයක් තව දවස් ගත කරමින් සිටින්නෙහුද? යෙහෝවා දෙවියන් වහන්සේ නම්, උන්වහන්සේ අනුව යන්න; බාල් නම්, එය අනුව යන්න.” එවිට ජනතාව ඔහුට එක වචනයක්වත් පිළිතුරු දුන්නේ නැත. 1 රාජාවලිය 18:21.

In 1840, when confronted with the message of Elijah, represented by Miller and the first angel, the Protestants chose Baal!

1840 දී, මිලර් සහ පළමු දූතයා විසින් නිරූපිත එලියාගේ පණිවිඩයට මුහුණ දුන් විට, ප්‍රොටෙස්තන්තයන් බාල්ව තෝරාගත්හ!

The Protestant Reformation was an unsealing of the truths of the Bible that began with the “morning star,” which was promised to be given during the history represented by the church of Thyatira. The direct attack against the Bible began centuries earlier and is clearly presented in The Great Controversy, especially with the history of the Waldensians. In 1930, Benjamin Wilkerson published the book, Our Authorized Bible Vindicated. The book documents the warfare against the sacred original texts that were ultimately used to translate the King James Bible and the various satanic counterfeit texts that were and still are promoted by Catholics, apostate Protestantism and Laodicean Adventists. The warfare began well before the history of the Waldensians, but they are the waymark and symbol of those who gave their lives to testify to the importance of the correct manuscripts that were ultimately translated into the 1611 King James Bible.

ප්‍රොතෙස්තන්ට් ප්‍රතිසංස්කරණය යනු “උදය තාරකාව” සමඟ ආරම්භ වූ බයිබලීය සත්‍යයන්ගේ මුද්‍රා විවෘත වීමකි; එය තියාතිරා සභාවෙන් නිරූපිත ඉතිහාස කාලය තුළ දෙනු ලැබේ යැයි පොරොන්දු කරනු ලැබීය. බයිබලයට එරෙහි සෘජු ප්‍රහාරය එයට සියවස් ගණනාවකට පෙරම ආරම්භ වූ අතර, එය විශේෂයෙන් වොල්ඩෙන්සියන්වරුන්ගේ ඉතිහාසය සමඟ The Great Controversy තුළ පැහැදිලිව ඉදිරිපත් කර ඇත. 1930 දී බෙන්ජමින් විල්කර්සන් Our Authorized Bible Vindicated යන පොත ප්‍රකාශයට පත් කළේය. එම පොතෙන්, අවසානයේ King James Bible පරිවර්තනය කිරීම සඳහා භාවිතා කරන ලද පූජනීය මූලික පාඨයන්ට එරෙහිව පැවති යුද්ධයත්, කතෝලිකයන්, අපෝස්තතා ප්‍රොතෙස්තන්ට්වාදය සහ ලාඔදිකියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්තයන් විසින් ප්‍රවර්ධනය කරනු ලැබූද තවමත් ප්‍රවර්ධනය කරනු ලබනද විවිධ සාතානික ව්‍යාජ පාඨයන්ත් ලේඛනගත කරයි. එම යුද්ධය වොල්ඩෙන්සියන්වරුන්ගේ ඉතිහාසයට බොහෝ පෙරම ආරම්භ විය; එහෙත්, අවසානයේ 1611 King James Bible තුළට පරිවර්තනය කරන ලද නිවැරදි හස්තලේඛනවල වැදගත්කම සම්බන්ධයෙන් සාක්ෂි දීමට තම ජීවිත පරිත්‍යාග කළ අයගේ මාර්ගසලකුණද සංකේතයද ඔව්හුය.

The production of the King James Bible in 1611 went through a very specific translation process. The process of translating and publishing the Bible was accomplished through seven steps of production. It also took seven years to accomplish, and seven biblical years is twenty-five hundred and twenty days. That is of course the same number of prophetic days in which Jesus confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine. In the center of that sacred week Christ was crucified, and of course Christ crucified is the center of the Bible. Those seven steps to produce the pure Word of God were as follows.

1611 දී King James Bible නිෂ්පාදනය ඉතා නිශ්චිත පරිවර්තන ක්‍රියාවලියක් හරහා සිදු විය. බයිබලය පරිවර්තනය කිරීමත් ප්‍රකාශයට පත් කිරීමත් නිෂ්පාදනයේ පියවර හතක් මඟින් සම්පූර්ණ කරන ලදී. එය සම්පූර්ණ කිරීමට අවුරුදු හතක්ද ගත වූ අතර, බයිබලීය අවුරුදු හතක් දින දෙදහස් පන්සිය විස්සක් වේ. නියතවම එය දානියෙල් නවවන පරිච්ඡේදයේ ඉටු වීමක් ලෙස යේසුස් බොහෝ දෙනා සමඟ ගිවිසුම ස්ථිර කළ අනාවැකිමය දින ගණනම වේ. එම ශුද්ධ සතියේ මධ්‍යයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කුරුසියේ ඇණ ගසනු ලැබූ අතර, නියතවම කුරුසියේ ඇණ ගසනු ලැබූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේම බයිබලයේ මධ්‍යස්ථානයයි. දෙවියන්වහන්සේගේ නිර්මල වචනය නිෂ්පාදනය කිරීමට වූ එම පියවර හත පහත පරිදි විය.

- First: Initial Translation by Individuals: Around 50 translators were divided into six committees, each responsible for different sections of the Bible. These individuals worked on translating from the original languages (Hebrew, Aramaic, and Greek) into English.

  පළමුව: පුද්ගලයන් විසින් කළ මූලික පරිවර්තනය: පරිවර්තකයන් ආසන්න වශයෙන් 50 දෙනෙකු කමිටු හයකට බෙදා දෙන ලද අතර, සෑම කමිටුවක්ම බයිබලයේ විවිධ කොටස් සඳහා වගකිව යුතු විය. මෙම පුද්ගලයෝ මුල් භාෂාවන්ගෙන් (හෙබ්‍රෙව්, අරාමීය, සහ ග්‍රීක) ඉංග්‍රීසි භාෂාවට පරිවර්තනය කිරීමේ කාර්යයේ නිරත වූහ.

- Second: Committee Review: After each committee completed their translation of a section, the work was reviewed by the committee members themselves. This allowed for collective input and correction of errors.

  දෙවනුව: කමිටු සමාලෝචනය: එක් එක් කමිටුව කොටසක් සඳහා තම පරිවර්තනය සම්පූර්ණ කළ පසු, එම කාර්යය කමිටු සාමාජිකයන් විසින්ම සමාලෝචනය කරන ලදී. මෙය සමූහමය අදහස් දායකත්වය හා දෝෂ නිවැරදි කිරීම සඳහා ඉඩ සලසා දුන්නේය.

- Third: General Committee Review: The individual committee translations were then submitted to a larger group of scholars, referred to as the General Committee. This committee consisted of representatives from each of the six translation committees. They reviewed the entire work, comparing and harmonizing the different committee translations.

  තෙවනුව: සාමාන්‍ය කමිටු සමාලෝචනය: අනතුරුව එක් එක් කමිටුව විසින් සිදු කළ පරිවර්තන, “සාමාන්‍ය කමිටුව” ලෙස හැඳින්වූ විශාල පණ්ඩිත කණ්ඩායමක් වෙත ඉදිරිපත් කරන ලදී. මෙම කමිටුව පරිවර්තන කමිටු හයේම නියෝජිතයන්ගෙන් සමන්විත විය. ඔවුන් සමස්ත කාර්යය සමාලෝචනය කරමින්, විවිධ කමිටුවල පරිවර්තන එකිනෙකා සමඟ සැසඳා ඒවා සමානීකරණය කළහ.

- Forth: Additional Review and Revision: The General Committee’s revised version was sent back to the individual committees for further review and refinement. This iterative process helped ensure that the translation was consistent and accurate.

  හතරවනුව: අතිරේක සමාලෝචනය සහ සංශෝධනය: සාමාන්‍ය කමිටුව විසින් සංශෝධිත සංස්කරණය තවදුරටත් සමාලෝචනය හා වැඩිදියුණු කිරීම සඳහා තනි තනි කමිටුවලට නැවත යවන ලදී. මෙම පුනරාවර්තන ක්‍රියාවලිය පරිවර්තනය සංගතවත් හා නිවැරදි බව සහතික කිරීමට උපකාරී විය.

- Fifth: Final Review and Approval: Once the individual committees completed their revisions, the final draft was submitted to the General Committee for a final review and approval.

  පස්වනුව: අවසාන සමාලෝචනය හා අනුමැතිය: එක් එක් කමිටු තම සංශෝධන සම්පූර්ණ කළ පසු, අවසාන සමාලෝචනය සහ අනුමැතිය සඳහා අවසාන කෙටුම්පත සාමාන්‍ය කමිටුව වෙත ඉදිරිපත් කරන ලදී.

- Sixth: Royal Approval and Publication: The approved translation was then presented to King James I for his approval.

  හයවනුව: රාජ අනුමැතිය සහ ප්‍රකාශනය: අනුමත කරන ලද පරිවර්තනය පසුව එහි අනුමැතිය සඳහා රජ ජේම්ස් පළමුවැනි වෙත ඉදිරිපත් කරන ලදී.

- Seventh: Once he granted his royal approval, the translation was published in 1611 as the King James Version (Authorized Version) of the Bible.

  හත්වැනිදා: ඔහු තම රාජකීය අනුමැතිය ප්‍රදානය කළ පසු, එම පරිවර්තනය 1611 දී බයිබලයේ කිං ජේම්ස් අනුවාදය (අධිකෘත අනුවාදය) ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

> The words of the Lord are pure words: as silver tried in a furnace of earth, purified seven times. Thou shalt keep them, O Lord, thou shalt preserve them from this generation forever. Psalms 12:6, 7.

> ස්වාමින්වහන්සේගේ වචන ශුද්ධ වචන ය; පොළොවේ උදුනක පරීක්ෂා කළ, සත් වරක් පවිත්‍ර කළ රිදී මෙන්ය. ස්වාමින්වහන්ස, ඔබ ඒවා රක්ෂා කරනු ඇත; මේ පරම්පරාවෙන් සදහටම ඒවා ආරක්ෂා කරනු ඇත. ගීතාවලිය 12:6, 7.

In the warfare of Satan against God’s word, and against the waymarks represented by the various messengers of that unfolding history and of the correct methodology to be used in rightly dividing His Word the King James Bible of 1611, is a waymark that is specifically identified in Psalm twelve. None of the various counterfeit Bibles that have been produced through corrupted Catholic manuscripts meets the criteria of Psalm twelve. The purification process that took seven steps and the period of twenty-five hundred and twenty days identify that the King James Bible is God’s “pure words.” God promises to keep the King James Bible as His pure Word forever, and He therefore promises to uphold the methodology of “historicism” that was employed by the Protestant reformers, including William Miller.

දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයටත්, එම විවෘත වන ඉතිහාසයේ විවිධ දූතයන් විසින් නිරූපිත සංකේත-ලකුණු වෙතත්, තවද උන්වහන්සේගේ වචනය නිවැරදි ලෙස බෙදා වෙන් කිරීමේදී භාවිත කළ යුතු නිවැරදි ක්‍රමවේදයටත් විරුද්ධව සාතන් කරන යුද්ධය තුළ, 1611 වසරේ King James Bible එක Psalm දොළොස්හි විශේෂයෙන් හඳුනා දක්වා ඇති සංකේත-ලකුණකි. දූෂිත කතෝලික අත්පිටපත් මඟින් නිපදවා ඇති විවිධ ව්‍යාජ බයිබල් කිසිවක් Psalm දොළොස්හි සඳහන් මাপকයන් සපුරාලන්නේ නැත. පියවර හතකින් යුත් පවිත්‍රීකරණ ක්‍රියාවලියද, දින දෙදහස් පන්සිය විස්සක කාල පරිච්ඡේදයද, King James Bible යනු දෙවියන්වහන්සේගේ “පවිත්‍ර වචන” බව හඳුන්වා දෙයි. දෙවියන්වහන්සේ King James Bible එක තමන්වහන්සේගේ පවිත්‍ර වචනය ලෙස සදාකාලයට රැකගන්නා බවට පොරොන්දු වන අතර, එබැවින් William Miller ඇතුළුව ප්‍රොතෙස්තන්ත ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන් විසින් භාවිත කරන ලද “historicism” නම් ක්‍රමවේදයද තහවුරු කර ආරක්ෂා කරන බවට පොරොන්දු වෙයි.

In the fourteenth century John Wycliffe, who is identified as “the morning star of the Reformation” in the book The Great Controversy was used by God to translate the Bible into a language that even a common man would understand. He is the messenger that marks the waymark of the beginning of the Protestant Reformation.

දහතරවන ශතවර්ෂයේදී, *The Great Controversy* නම් කෘතියෙහි “ප්‍රතිසංස්කරණයේ උදෑසන තාරකාව” ලෙස හඳුන්වා දී ඇති ජෝන් වයික්ලිෆ්, සාමාන්‍ය මනුෂ්‍යයෙකුට පවා අවබෝධ කළ හැකි භාෂාවකට බයිබලය පරිවර්තනය කිරීම සඳහා දෙවියන්වහන්සේ විසින් භාවිත කරනු ලැබීය. ඔහු ප්‍රොටෙස්තන්ත ප්‍රතිසංස්කරණයේ ආරම්භය සනිටුහන් කරන මාර්ග සලකුණ නිරූපණය කරන දූතයාය.

> “The great movement that Wycliffe inaugurated, which was to liberate the conscience and the intellect, and set free the nations so long bound to the triumphal car of Rome, had its spring in the Bible. Here was the source of that stream of blessing, which, like the water of life, has flowed down the ages since the fourteenth century. Wycliffe accepted the Holy Scriptures with implicit faith as the inspired revelation of God’s will, a sufficient rule of faith and practice. He had been educated to regard the Church of Rome as the divine, infallible authority, and to accept with unquestioning reverence the established teachings and customs of a thousand years; but he turned away from all these to listen to God’s holy word. This was the authority which he urged the people to acknowledge. Instead of the church speaking through the pope, he declared the only true authority to be the voice of God speaking through His word. And he taught not only that the Bible is a perfect revelation of God’s will, but that the Holy Spirit is its only interpreter, and that every man is, by the study of its teachings, to learn his duty for himself. Thus he turned the minds of men from the pope and the Church of Rome to the word of God.

> වයික්ලිෆ් ආරම්භ කළ එම මහත් ආන්දෝලනය—අන්තಃකරණයත් බුද්ධියත් නිදහස් කර, රෝමයේ ජයරථයට දිගු කලක් බැඳී සිටි ජාතීන්ව මුදාහරින ලද එම ක්‍රියාවලිය—එහි උල්පත වූයේ බයිබලයයි. මෙහිම තිබුණේ, ජීවන ජලය මෙන්, දහහතරවන ශතවර්ෂයෙන් පටන් යුග ගණනාවක් පුරා ගලා ආ ආශීර්වාදයේ එම ප්‍රවාහයේ මූලාශ්‍රයයි. වයික්ලිෆ් ශුද්ධ ලියවිලි, දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත ප්‍රේරණය ලත් ප්‍රකාශනය බවත්, ඇදහිල්ල සහ ආචරණය සඳහා ප්‍රමාණවත් නියමයක් බවත්, නිරපේක්ෂ ඇදහිල්ලෙන් පිළිගත්තේය. ඔහු අධ්‍යාපනය ලැබ තිබුණේ රෝම සභාව දේවීය, දෝෂරහිත අධිකාරිය බව සලකා, වසර දහසක් පුරා ස්ථාපිත වී තිබූ ඉගැන්වීම් හා සිරිත් විරිත් විමර්ශන රහිත භක්තියෙන් පිළිගැනීමටය; එහෙත් ඔහු මේ සියල්ලෙන් හැරී, දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධ වචනයට කන් දුන්නේය. ජනතාව පිළිගත යුතු අධිකාරිය වශයෙන් ඔහු ඔවුන්ට පිළිගන්නැයි උද්යෝගයෙන් ඉල්ලා සිටියේ මෙයමය. පේදුරුපාප්තුමා මඟින් කථා කරන සභාව වෙනුවට, සත්‍ය වූ එකම අධිකාරිය නම් තමන්වහන්සේගේ වචනය මඟින් කථා කරන දෙවියන්වහන්සේගේ හඬ බව ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. එසේම බයිබලය දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්තේ සම්පූර්ණ ප්‍රකාශනයක් බවත්, ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ එහි එකම අර්ථවිවරණකරු බවත්, සෑම මනුෂ්‍යයෙකුම එහි ඉගැන්වීම් අධ්‍යයනය කිරීමෙන් තම කර්තව්‍යය තමාම ඉගෙනගත යුතු බවත් ඔහු ඉගැන්වීය. මෙසේ ඔහු මනුෂ්‍යයන්ගේ සිත් පේදුරුපාප්තුමාගෙන් හා රෝම සභාවෙන් ඉවත් කර, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය වෙත හැරවීය.

> “Wycliffe was one of the greatest of the Reformers. In breadth of intellect, in clearness of thought, in firmness to maintain the truth, and in boldness to defend it, he was equaled by few who came after him. Purity of life, unwearying diligence in study and in labor, incorruptible integrity, and Christlike love and faithfulness in his ministry, characterized the first of the Reformers. And this notwithstanding the intellectual darkness and moral corruption of the age from which he emerged.

> “වික්ලිෆ් ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන් අතරින් ශ්‍රේෂ්ඨතමයන්ගෙන් එක් අයෙකි. බුද්ධි විස්තාරයෙන්ද, චින්තනයේ පැහැදිලිභාවයෙන්ද, සත්‍යය පවත්වාගෙන යාමේ දෘඪතාවයෙන්ද, එය ආරක්ෂා කිරීමේ නිර්භීතභාවයෙන්ද, ඔහුට පසු පැමිණි කිහිප දෙනෙකු පමණක් ඔහුට සමාන වූහ. ජීවිතයේ පවිත්‍රභාවය, අධ්‍යයනයෙහි හා ක්‍රියාශීලී සේවයෙහි නොකැළැන්වෙන උත්සාහය, දූෂණයට යට නොවන අවංකභාවය, සහ ඔහුගේ සේවකත්වය තුළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට සමාන ප්‍රේමය හා විශ්වාසවන්තභාවය, ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන්ගෙන් පළමුවැන්නා වූ ඔහුගේ ලක්ෂණ වූහ. තවද මෙය වූයේ ඔහු උද්ගත වූ යුගයේ බුද්ධිමය අන්ධකාරය හා සදාචාර දූෂිතභාවය නොතකාය.”

> “The character of Wycliffe is a testimony to the educating, transforming power of the Holy Scriptures. It was the Bible that made him what he was. The effort to grasp the great truths of revelation imparts freshness and vigor to all the faculties. It expands the mind, sharpens the perceptions, and ripens the judgment. The study of the Bible will ennoble every thought, feeling, and aspiration as no other study can. It gives stability of purpose, patience, courage, and fortitude; it refines the character and sanctifies the soul. An earnest, reverent study of the Scriptures, bringing the mind of the student in direct contact with the infinite mind, would give to the world men of stronger and more active intellect, as well as of nobler principle, than has ever resulted from the ablest training that human philosophy affords. ‘The entrance of Thy words,’ says the psalmist, ‘giveth light; it giveth understanding.’ Psalm 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

> “වයික්ලිෆ්ගේ චරිතය ශුද්ධ ලියවිලිවල අධ්‍යාපනමය හා පරිවර්තනශීලී බලයේ සාක්ෂියකි. ඔහු වූ දේ ඔහු කරනු ලැබුවේ බයිබලයයි. එළිදරව්වෙහි මහත් සත්‍යයන් ග්‍රහණය කරගැනීමට කරන උත්සාහය සියලු ශක්තිවලට නැවුම්බව හා ශක්තිය ප්‍රදානය කරයි. එය මනස පුළුල් කරයි, අවබෝධ ශක්තිය තියුණු කරයි, විනිශ්චය පරිණත කරයි. බයිබලය අධ්‍යයනය කිරීමෙන් වෙනත් කිසිදු අධ්‍යයනයකින් නොහැකි අයුරින් සෑම සිතුවිල්ලක්, හැඟීමක් හා අභිලාෂයක්ම උතුම් කරනු ලබයි. එය අරමුණේ ස්ථිරත්වය, ඉවසීම, ධෛර්යය හා දෘඪත්වය දානය කරයි; එය චරිතය පවිත්‍ර කරයි, ආත්මය ශුද්ධ කරයි. ශාස්ත්‍රයන් පිළිබඳ ගැඹුරු ගෞරවයෙන් යුතු, අවංක අධ්‍යයනයක්, ශිෂ්‍යයාගේ මනස සෘජුවම අනන්ත මනස සමඟ සම්බන්ධ කරමින්, මනුෂ්‍ය දර්ශනය සපයන අතිශය ප්‍රබල පුහුණුවෙන් කවදාවත් උපන්වූවාටත් වඩා, ශක්තිමත් හා වැඩි ක්‍රියාශීලී බුද්ධියකින්ද, උතුම් ප්‍රතිපත්තිවලින්ද යුත් මනුෂ්‍යයන් ලෝකයට ලබා දෙනු ඇත. ‘ඔබගේ වචනවල ප්‍රවේශය,’ යයි ගීතිකාකරු කියයි, ‘ආලෝකය දෙයි; එය අවබෝධය දෙයි.’ ගීතාවලිය 119:130.” The Great Controversy, 93, 94.

Following the testimony concerning John Wycliffe in The Great Controversy, Sister White provides a list of faithful reformers (waymarks), that ultimately reaches the reformer John Knox. She identifies a significant question posed to John Knox from Mary the Queen of Scotland.

The Great Controversy හි ජෝන් වයික්ලිෆ් සම්බන්ධ සාක්ෂිය අනුගමනය කරමින්, සොහොයුරිය වයිට් අවසානයේ ප්‍රතිසංස්කාරක ජෝන් නොක්ස් වෙත ළඟාවන විශ්වාසවන්ත ප්‍රතිසංස්කාරකයන්ගේ (මාර්ගසලකුණු) ලැයිස්තුවක් ඉදිරිපත් කරයි. ඇය ස්කොට්ලන්තයේ රැජින වූ මරියා විසින් ජෝන් නොක්ස් වෙත ඉදිරිපත් කරන ලද වැදගත් ප්‍රශ්නයක් හඳුනා දෙයි.

> “John Knox had turned away from the traditions and mysticisms of the church, to feed upon the truths of God’s Word, and the teaching of Wishart had confirmed his determination to forsake the communion of Rome, and join himself to the persecuted reformers. . . .

> “ජෝන් නොක්ස් දේවවචනයේ සත්‍යයන්ගෙන් පෝෂණය ලබන පිණිස සභාවේ සම්ප්‍රදායන් හා ගූඪවාදයන්ගෙන් ඉවතට හැරී සිටියේය; විෂාර්ට්ගේ ඉගැන්වීම රෝමයේ සංගමය අත්හැර, පීඩාවට ලක්වූ ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන්ට තමන් එක්වීමට ඔහු කළ නියමය තවදුරටත් ස්ථිර කළේය....”

> “When brought face to face with the queen of Scotland, in whose presence the zeal of many a leader of the Protestants had abated, John Knox bore unswerving witness for the truth. He was not to be won by caresses; he quailed not before threats. The queen charged him with heresy. He had taught the people to receive a religion prohibited by the State, she declared, and had thus transgressed God’s command enjoining subjects to obey their princes. Knox answered firmly:—‘As right religion received neither its origin nor its authority from princes, but from the eternal God alone, so are not subjects bound to frame their religion according to the tastes of their princes. For oft it is that princes, of all others, are the most ignorant of God’s true religion. If all the seed of Abraham had been of the religion of Pharaoh, whose subjects they long were, I pray you, madam, what religion would there have been in the world? And if all in the days of the apostles had been of the religion of the Roman emperors, I pray you, madam, what religion would there have been now upon the earth? … And so, madam, you may perceive that subjects are not bound to the religion of their princes, although they are commanded to give them reverence.’

> “ස්කොට්ලන්තයේ රැජින ඉදිරියේ මුහුණට මුහුණලා ගෙන ආ විට, ඇයගේ සන්මුඛයෙහි ප්‍රොටස්ටන්ට් නායකයන් බොහෝ දෙනෙකුගේ උද්යෝගය මන්ද වූ නමුත්, ජෝන් නොක්ස් සත්‍යය වෙනුවෙන් නොසැලෙන සාක්ෂිය දරා සිටියේය. සෙනෙහසින් ඔහුව ජයගත නොහැකි විය; භീഷණවලට මුහුණ දී ඔහු භීතියට පත් නොවීය. රැජින ඔහුට විරුද්ධව විධර්මවාදය චෝදනා කළාය. රාජ්‍යය විසින් තහනම් කරන ලද ආගමක් ජනතාව පිළිගැනීමට ඔහු උගන්වා ඇතැයි, එමඟින් ප්‍රජාවන් තම අධිපතීන්ට කීකරු විය යුතු බව නියෝග කරන දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥාව ඔහු උල්ලංඝනය කර ඇතැයි ඇය ප්‍රකාශ කළාය. නොක්ස් ස්ථිර ලෙස පිළිතුරු දුන්නේය:—‘සැබෑ ආගම එහි ආරම්භයද එහි අධිකාරයද අධිපතීන්ගෙන් නොව, සදාකාලික දෙවියන්වහන්සේගෙන් පමණක් ලබන්නේ යම්සේද, එසේම ප්‍රජාවන්ද තම අධිපතීන්ගේ රුචිඅරුචිකම් අනුව තම ආගම හැඩගස්වා ගැනීමට බැඳී නොසිටිති. මක්නිසාද බොහෝ විට සියල්ලන්ගෙන්ම දෙවියන්වහන්සේගේ සැබෑ ආගම පිළිබඳ අතිශය අඥාන වන්නේ අධිපතීන්ම ය. අබ්‍රහම්ගේ සියලු වංශය, දිගු කලක් තිස්සේ ඔහුගේ ප්‍රජාවන්ව සිටි පාරාවෝගේ ආගමට අයත් වූවා නම්, මැඩම්, ලෝකයේ කුමන ආගමක් තිබෙන්නට තිබුණේදැයි මම ඔබගෙන් අසමි. එසේම ප්‍රේරිතයන්ගේ දවස්වල සියල්ලෝම රෝම අධිරාජ්‍යයන්ගේ ආගමට අයත් වූවා නම්, මැඩම්, අද මේ පෘථිවිය මත කුමන ආගමක් තිබෙන්නට තිබුණේදැයි මම ඔබගෙන් අසමි. … එබැවින්, මැඩම්, ප්‍රජාවන්ට තම අධිපතීන්ගේ ආගමට බැඳී සිටිය යුතු නැති බව ඔබට දැකගත හැකිය; යම්දෙයක් නම්, ඔවුන්ට ඒ අධිපතීන්ට ගෞරව දැක්වීමට අණ කරනු ලැබ ඇත.’”

> “Said Mary, ‘You interpret the Scripture in one way, and they [the Romish teachers] interpret it in another; whom shall I believe, and who shall be judge?’

> මරියා කීවාය, “ඔබ ශුද්ධ ලියවිල්ල එක් ආකාරයකින් අර්ථ දක්වයි, ඔවුන් [රෝමීය ගුරුවරුන්] එය වෙනත් ආකාරයකින් අර්ථ දක්වති; මම කා විශ්වාස කළ යුතුද, විනිශ්චයකරු කවුරු විය යුතුද?”

> “‘You shall believe God, who plainly speaketh in his Word,’ answered the reformer; ‘and farther than the Word teaches you, ye shall believe neither the one nor the other. The Word of God is plain in itself, and if in any one place there be obscurity, the Holy Ghost, who never is contrary to himself, explains the same more clearly in other places, so that there can remain no doubt but unto such as are obstinately ignorant.’ Such were the truths that the fearless reformer, at the peril of his life, spoke in the ear of royalty. With the same undaunted courage he kept to his purpose, praying and fighting the battles of the Lord, until Scotland was free from popery.” The Great Controversy, 250, 251.

> “‘තමාගේ වචනයෙහි පැහැදිලිව කථා කරන දෙවියන්වහන්සේ ඔබ විශ්වාස කළ යුතුය,’ යැයි ප්‍රතිසංස්කාරකයා පිළිතුරු දුන්නේය; ‘තවද වචනය ඔබට උගන්වන්නේ යම් සීමාව දක්වාද, එය ඉක්මවා ඔබ මේ පාර්ශ්වයවත් අනිත් පාර්ශ්වයවත් විශ්වාස නොකළ යුතුය. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තමන් තුළම පැහැදිලිය; තවද යම් එක් ස්ථානයක අපැහැදිලි බවක් තිබේ නම්, කිසි කලෙක තමාට විරුද්ධ නොවන ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ එම දේ අනෙක් ස්ථානවල වඩාත් පැහැදිලි ලෙස විස්තර කරන සේක; එසේව, හිතාමතා අඥානව සිටින අය හැර, කිසි සැකයක් ඉතිරිව නොසිටිය හැක.’ ජීවිතාපදාන අවදානම මැද, භය නොදත් එම ප්‍රතිසංස්කාරකයා රාජකීයයන්ගේ කර්ණයට ප්‍රකාශ කළ සත්‍යයන් එවන්විය. එම අභීත ධෛර්යයෙන්ම ඔහු තමාගේ අරමුණෙහි ස්ථිරව සිටියේය; යාච්ඤා කරමින්ද, ස්වාමීන්වහන්සේගේ සටන් සටන් කරමින්ද, අන්තිමේදී ස්කොට්ලන්තය පාප්වාදයෙන් නිදහස් වූ තුරු.” The Great Controversy, 250, 251.

The interaction between the reformer and the queen highlights the third thread in the reformation history that identifies Satan’s effort to counterfeit the Bible, the reformers and the methodology of biblical study. John’s answer to the Queen was that the correct methodology is “historicism” which is premised upon a line of prophetic history being explained by the Holy Spirit with another line of prophetic history.

ප්‍රතිසංස්කාරකයා හා රැජින අතර වූ අන්තර්ක්‍රියාව, බයිබලය, ප්‍රතිසංස්කාරකයන් සහ බයිබලීය අධ්‍යයන ක්‍රමවේදය ව්‍යාජ ලෙස අනුකරණය කිරීමට සාතන් ගන්නා උත්සාහය හඳුනා දක්වන ප්‍රතිසංස්කරණ ඉතිහාසයේ තුන්වැනි තන්තුව අවධාරණය කරයි. රැජිනට යොහන් දුන් පිළිතුර වූයේ, නිවැරදි ක්‍රමවේදය “ඉතිහාසවාදය” බවත්, එය ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් එක් ප්‍රවචනීය ඉතිහාස රේඛාවක් තවත් ප්‍රවචනීය ඉතිහාස රේඛාවකින් විවරණය කරනු ලැබීම මත පදනම් වූ බවත් ය.

The light had been opened in the darkness. Wycliffe and the early reformers all the way through the Millerite history employed a method of biblical study labelled “historicism.” The history of the biblical method of Bible study is often overlooked, but is essential to recognize if one truly will see the significance of the rules of prophetic interpretation adopted by Miller and thereafter by Future for America.

අන්ධකාරය තුළ ආලෝකය විවෘත කරනු ලැබීය. වයික්ලිෆ් සහ ආරම්භක සංස්කරණවාදීන්, මිලරයිට් ඉතිහාසය දක්වාම, “ඉතිහාසවාදය” යනුවෙන් හැඳින්වෙන බයිබල් අධ්‍යයන ක්‍රමයක් භාවිත කළහ. බයිබල් අධ්‍යයනය සඳහා වූ එම බයිබලීය ක්‍රමයේ ඉතිහාසය බොහෝ විට නොසලකා හැරෙයි; එහෙත් මිලර් විසින්ද, ඉන් අනතුරුව Future for America විසින්ද අනුගමනය කරන ලද අනාවැකි අර්ථකථනයේ නියමයන්හි වැදගත්කම යමෙකු සැබවින්ම දකින්නෙහි නම්, එය හඳුනාගැනීම අත්‍යවශ්‍යය.

There are only two churches Sister White identifies as God’s denominated people. That being ancient Israel and the Seventh-day Adventist church.

සහෝදරී වයිට් දෙවියන් වහන්සේගේ නාමික ජනතාව ලෙස හඳුන්වා දෙන සභා ඇත්තේ දෙකක් පමණි. එනම්, පුරාතන ඉශ්‍රායෙලය හා සත්වන දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාවය.

> “The reasons why we are denominated people of God are to be repeated and repeated. Deuteronomy 4:1–13” Manuscript Releases, volume 8, 426.

> “අප දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ලෙස නම් කරනු ලබන හේතු නැවත නැවතත් ප්‍රකාශ කළ යුතුය. ද්විතීය කථාව 4:1–13” අත්පිටපත් මුදාහැරීම්, වෙළුම 8, 426.

The church of the apostles,’ the church in the wilderness during the papal darkness were never called God’s denominated people, for the term (meaning to be named) represents a church that is given the responsibility of being the depositaries of God’s law, and with Adventism they were also to be the depositaries of God’s prophetic truths.

“ප්‍රේරිතයන්ගේ සභාව” ද, පාප්වරුන්ගේ අඳුරු සමයේ වනකාන්තයේ සිටි සභාව ද, කිසිවිටකත් දෙවියන්වහන්සේගේ “නම්කළ” ජනතාව ලෙස හැඳින්වූයේ නැත; මක්නිසාද “නම්කළ” යන පදය (අර්ථයෙන් නම් කරන ලද බව) දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවේ භාරකාරයන් වීමේ වගකීම පැවරී ඇති සභාවක් නිරූපණය කරන අතර, ඇඩ්වෙන්ටිසම සමඟ ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ പ്രവචනමය සත්‍යයන්ගේ ද භාරකාරයන් වීමට තිබුණි.

> “God has called His church in this day, as He called ancient Israel, to stand as a light in the earth. By the mighty cleaver of truth, the messages of the first, second, and third angels, He has separated them from the churches and from the world to bring them into a sacred nearness to Himself. He has made them the depositaries of His law and has committed to them the great truths of prophecy for this time. Like the holy oracles committed to ancient Israel, these are a sacred trust to be communicated to the world. The three angels of Revelation 14 represent the people who accept the light of God’s messages and go forth as His agents to sound the warning throughout the length and breadth of the earth.” Testimonies, volume 5, 455.

> “පැරණි ඉශ්‍රායෙල්වරුන්ට උන්වහන්සේ කැඳවූ පරිදිම, දෙවියන්වහන්සේ මේ කාලයේ උන්වහන්සේගේ සභාව පොළොවේ ආලෝකයක් ලෙස ස්ථිරව నిలවීමට කැඳවා ඇත. සත්‍යයේ බලවත් කඩුව මගින්, පළමු, දෙවන හා තෙවන දූතයන්ගේ පණිවිඩයන් අනුව, උන්වහන්සේ ඔවුන් සභායන්ගෙන්ද ලෝකයෙන්ද වෙන්කර, තමන් වෙත ශුද්ධ සමීපතාවයකට ගෙනැවිත් ඇත. උන්වහන්සේ ඔවුන්ව තමන්ගේ ව්‍යවස්ථාවේ භාරකරුවන් කර ඇති අතර, මේ කාලය සඳහා වූ අනාවැකිවල මහත් සත්‍යයන් ඔවුන්ට භාර දී ඇත. පැරණි ඉශ්‍රායෙල්වරුන්ට භාර දෙන ලද ශුද්ධ දේවවාක්‍යයන් මෙන්, මෙවැනි දේ ලෝකයට ප්‍රකාශ කළ යුතු ශුද්ධ භාරයක් වේ. එළිදරව් 14හි දූතයන් තිදෙනා, දෙවියන්වහන්සේගේ පණිවිඩවල ආලෝකය පිළිගෙන, මුළු පොළොවේ දිග හා පළල පුරා අවවාදය ප්‍රකාශ කිරීමට උන්වහන්සේගේ නියෝජිතයන් ලෙස ඉදිරියට යන ජනතාව නියෝජනය කරති.” Testimonies, volume 5, 455.

William Miller represented the chosen messenger to open God’s prophetic truths, and when those truths led a people to the open door of the Most Holy Place in 1844, God then opened up the law of God. Wycliffe is a waymark in opening up the Bible and producing the beginnings of the Protestant Reformation, but he is also a waymark of God’s work to establish “the great truths of prophecy.” John Wycliffe was the morning star identified in the history of the twelve-hundred and sixty year rule of the papacy. His work began in the fourteenth century, then in the seventeenth century another waymark of that prophetic line was the production of the King James Bible in 1611. On that line we ultimately reach the waymark of Miller’s rules of prophetic interpretation. Miller is a waymark in that line of truth, and so are his rules. His rules give witness to a waymark at the end of Adventism represented by the publication of Prophetic Keys.

දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය සත්‍යයන් විවෘත කිරීම සඳහා තෝරාගත් දූතයා ලෙස විලියම් මිලර් නියෝජනය කළේය; එම සත්‍යයන් 1844 දී ජනතාවක් අතිශුද්ධස්ථානයේ විවෘත දොරටුව වෙත ගෙන ගිය විට, දෙවියන්වහන්සේ තම ව්‍යවස්ථාව විවෘත කළසේක. වයික්ලිෆ් බයිබලය විවෘත කිරීමේදීත් ප්‍රොටෙස්තන්ත ප්‍රතිසංස්කරණයේ ආරම්භක අවධිය ඇති කිරීමේදීත් මාර්ගසලකුණක් වන නමුත්, “අනාවැකියේ මහත් සත්‍යයන්” ස්ථාපිත කිරීම සඳහා වූ දෙවියන්වහන්සේගේ කාර්යයේද ඔහු මාර්ගසලකුණක් වෙයි. යොහන් වයික්ලිෆ් යනු පාප්ත්වයේ එක්දහස් දෙසිය හැට අවුරුදු පාලනයේ ඉතිහාසය තුළ හඳුනාගනු ලබන උදෑසන තාරකාවයි. ඔහුගේ සේවය දහහතරවැනි ශතවර්ෂයේදී ආරම්භ වූ අතර, අනතුරුව දහහත්වැනි ශතවර්ෂයේදී එම අනාවැකිමය රේඛාවේ තවත් මාර්ගසලකුණක් වූයේ 1611 දී King James Bible නිෂ්පාදනය වීමයි. එම රේඛාව මත අප අවසානයේ ළඟා වන්නේ මිලර්ගේ අනාවැකි අර්ථකථන නියමයන් නමැති මාර්ගසලකුණටය. මිලර් එම සත්‍ය රේඛාවේ මාර්ගසලකුණක් වන අතර, ඔහුගේ නියමයන්ද එසේමය. ඔහුගේ නියමයන් මගින් Adventism අවසානයේ Prophetic Keys ප්‍රකාශනයෙන් නියෝජනය වන මාර්ගසලකුණකට සාක්ෂි දක්වයි.

If we do not understand that Miller’s rules were a waymark in a line of prophetic history representing the work to preserve the original and correct texts of the Bible and also the work of the opening up the true understanding of the Bible, which required that the reformers were led to understand and employ the sacred methodology of study called “historicism,” we lack the information necessary to recognize prophetic truths associated with the work of presenting and preserving the light of the third angel at the end of Adventism. For this reason, it is important to take a small survey of that line of history.

මිලර්ගේ නීති යනු බයිබලයේ මුල් සහ නිවැරදි පාඨයන් සංරක්ෂණය කිරීමේ කාර්යයද, එසේම බයිබලයේ සැබෑ අවබෝධය විවෘත කිරීමේ කාර්යයද නියෝජනය කරන අනාගතවාණි ඉතිහාසයේ රේඛාවක මාර්ගලකුණක් බවත්, එය සඳහා “ඉතිහාසවාදය” යනුවෙන් හඳුන්වන ශුද්ධ අධ්‍යයන ක්‍රමවේදය වටහාගෙන භාවිත කිරීමට ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන් මඟපෙන්වනු ලැබිය යුතු වූ බවත් අපි නොතේරුම් ගන්නේ නම්, ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ අවසානයේ තුන්වන දේවදූතයාගේ ආලෝකය ඉදිරිපත් කිරීමේ හා සංරක්ෂණය කිරීමේ කාර්යයට සම්බන්ධ අනාගතවාණි සත්‍යයන් හඳුනාගැනීමට අවශ්‍ය තොරතුරු අපට අඩුවේ. මේ හේතුව නිසා, එම ඉතිහාස රේඛාව පිළිබඳ කෙටි සමාලෝචනයක් කිරීම වැදගත්ය.

The only genuine definition of the word “Protestant” is to protest Rome. If a church ceases to protest Rome, it is no longer Protestant and it then becomes a daughter of Rome, as did the Protestants who rejected the first angel’s message. The premier understanding that became the “motto” of the Protestants that came out of the Catholic church was “the Bible and the Bible alone.” Yet history attests to the fact that the Bible needed to be rightly divided.

“ප්‍රොටෙස්ටන්ට්” යන වචනයේ එකම සැබෑ නිර්වචනය නම් රෝමයට විරුද්ධව ප්‍රතිවිරෝධය ප්‍රකාශ කිරීමයි. යම් සභාවක් රෝමයට විරුද්ධව ප්‍රතිවිරෝධය ප්‍රකාශ කිරීම නවත්වා දමන්නේ නම්, එය තවදුරටත් ප්‍රොටෙස්ටන්ට් නොවේ; එවිට එය, පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වරුන් කළ පරිදිම, රෝමයේ දුවක බවට පත් වේ. කතෝලික සභාවෙන් පිටතට ආ ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වරුන්ගේ “මූලෝපදේශය” බවට පත් වූ ප්‍රධාන අවබෝධය වූයේ “බයිබලය සහ බයිබලය පමණක්” යන්නයි. එහෙත් ඉතිහාසය සාක්ෂි දරන්නේ බයිබලය නිවැරදි ලෙස බෙදිය යුතු වූ බවයි.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියෙහි අනුමතවූවෙකු ලෙස, ලජ්ජා නොවිය යුතු සේවකයෙකු ලෙස, සත්‍යයේ වචනය නිවැරදි ලෙස බෙදා දක්වමින්, තමා පරීක්ෂා කරගැනීමට උත්සාහ කරව. එහෙත් අපවිත්‍ර හා නිෂ්ඵල වාග්ප්‍රලാപයන් වැළකී සිටව; මක්නිසාද ඒවා තවත් අධර්මිෂ්ඨකමට වර්ධනය වන්නේය. 2 තිමෝති 2:15, 16.

The method of biblical study that the Protestants were led to use in their efforts to rightly divide the word of truth is “historicism.” That method was a specific and serious target for Satan to attack, and attack he did.

සත්‍යයේ වචනය නිවැරදිව බෙදා දක්වීමට දරන ලද ප්‍රයත්නයන්හිදී ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වරුන්ට භාවිත කිරීමට මඟ පෙන්වන ලද බයිබල් අධ්‍යයන ක්‍රමය “ඉතිහාසවාදය” ය. එම ක්‍රමය සාතන්ගේ ප්‍රහාරයට ලක්කළ යුතු විශේෂිත හා ගැඹුරු ඉලක්කයක් වූ අතර, ඔහු එයට ප්‍රහාර කළේය.

> “We should know for ourselves what constitutes Christianity, what is truth, what is the faith that we have received, what are the Bible rules—the rules given us from the highest authority.” The 1888 Materials, 403.

> “ක්‍රිස්තියානි ධර්මය යනු කුමක්ද, සත්‍යය යනු කුමක්ද, අපි පිළිගෙන ඇති ඇදහිල්ල කුමක්ද, බයිබලයේ නියමයන්—උත්තම අධිකාරියෙන් අපට දී ඇති නියමයන්—කුමක්ද යන්න අප විසින්ම දැන සිටිය යුතුය.” The 1888 Materials, 403.

The undermining of the biblical methodology used by the Reformers all the way to and including William Miller is specifically identified as beginning in the fifteenth century with a Jesuit scholar named Francisco Ribera (1537–1591), who is credited with popularizing the futurist interpretation. He wrote a commentary on the book of Revelation that proposed a futuristic interpretation of the prophecies, distancing them from the historical context. Ribera invented this methodology for the purpose of resisting the truth which the methodology of historicism always produced. That truth was that the pope of Rome is the antichrist of Bible prophecy.

ප්‍රතිසංස්කාරකයන් විසින් භාවිතා කරන ලද, විලියම් මිලර් දක්වාත් ඔහු ඇතුළුවත් පවතින බයිබලානුකූල ක්‍රමවේදය බිඳ දමනු ලැබීම, විශේෂයෙන් හඳුනාගනු ලබන්නේ, පහළොස්වන සියවසේදී ෆ්‍රැන්සිස්කෝ රිබේරා (1537–1591) නම් ජෙසුයිට් විද්වතෙකු සමඟ ආරම්භ වූ දෙයක් ලෙසය; අනාගතවාදී අර්ථකථනය ජනප්‍රිය කරවීමේ ගෞරවයද ඔහුට හිමි කරනු ලැබේ. ඔහු එළිදරව් පොත පිළිබඳ විවරණයක් ලියා, අනාවැකිවලට අනාගතවාදී අර්ථකථනයක් යෝජනා කළ අතර, ඒවා ඓතිහාසික සන්දර්භයෙන් දුරස් කළේය. ඉතිහාසවාදයේ ක්‍රමවේදය සෑමවිටම නිපදවූ සත්‍යයට එරෙහිව සිටීමේ අරමුණින් රිබේරා මෙම ක්‍රමවේදය ගොඩනැගීය. එම සත්‍යය නම්, රෝමයේ පාප්වරයා බයිබල් අනාවැකියේ ප්‍රතික්‍රිස්තුස් බවය.

In the seventeenth and eighteenth centuries it can be documented that Protestantism knew that Ribera’s false methodology was satanic and unsound. The Protestants in that history wrote books and tracts opposing the “profane and vain babblings” of the Jesuit scholar. But in 1909, the Trojan horse, the Scofield Reference Bible was published, and the references inserted into the footnotes of the Bible were based upon the teachings of Ribera and another Jesuit named Manuel Lacunza (1731–1801). Lacunza wrote under the pen name Juan Josafat Ben-Ezra, and published a book titled The Coming of the Messiah in Glory and Majesty. As Ribera before him, the book was a direct attack upon the fulfillment of the prophecies in the book of Revelation.

දහහත්වැනි හා දහඅටවැනි ශතවර්ෂවලදී, රිබේරාගේ ව්‍යාජ ක්‍රමවේදය සාතනිකද හා අසාරද බව ප්‍රොටස්තන්තවාදය දැන සිටි බව ලේඛනමය සාක්ෂි මගින් තහවුරු කළ හැක. එම ඉතිහාසයේ ප්‍රොටස්තන්තයන් ජේසුයිට් විද්වතාගේ “අපවිත්‍ර හා නිෂ්ඵල වාදෝපාද” වලට විරුද්ධව පොත් හා පත්‍රිකා ලියූහ. එහෙත් 1909දී, ට්‍රෝජන් අශ්වයා වූ Scofield Reference Bible ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී; බයිබලයේ පාද සටහන්වලට ඇතුළත් කරන ලද යොමු සටහන් රිබේරාගේ ඉගැන්වීම් සහ Manuel Lacunza (1731–1801) නම් තවත් ජේසුයිට්වරයෙකුගේ ඉගැන්වීම් මත පදනම්ව තිබිණි. Lacunza, Juan Josafat Ben-Ezra යන අන්වර්ථ නාමයෙන් ලියා, The Coming of the Messiah in Glory and Majesty නම් වූ පොතක් ප්‍රකාශයට පත් කළේය. ඔහුට පෙර රිබේරා කළාක් මෙන්, එම පොත එළිදරව් පොතෙහි භවिष्यවాణි ඉටුවීම පිළිබඳ සෘජු ප්‍රහාරයක් විය.

Satan knew the message he needed to cloud with confusion was the final warning message that comes from the book of Revelation. Incorporating the profane and vain babblings of the two Jesuit priests into the references within the Scofield Reference Bible allowed Satan to lead apostate Protestants into accepting the Jesuit methodologies, thus blinding them to the truth. Satan accomplished by introducing several Catholic prophetic models which removed the possibility to clearly identify who the antichrist of Bible prophecy is. It was not a difficult deception for Satan, for the Protestants had already returned to the Roman church with their rejection of Miller’s message in 1843.

සාතන් දැන සිටියේ, තමන් ව්‍යාකූලතාවයෙන් ආවරණය කළ යුතු වූ පණිවිඩය නම් එළිදරව් පොතෙන් එන අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය බවය. යෙසුයිට් පූජකයන් දෙදෙනාගේ අශුද්ධ හා නිෂ්ඵල කතාවන් Scofield Reference Bible හි සඳහන් සන්දර්භයන් තුළට ඇතුළත් කිරීමෙන්, සාතන්ට පථභ්‍රෂ්ට ප්‍රොටස්තන්තයන් යෙසුයිට් ක්‍රමවේදයන් පිළිගැනීමට මෙහෙයවීමට හැකි විය; එලෙස ඔවුන් සත්‍යය පිළිබඳව අන්ධ කරන ලදී. බයිබලීය අනාවැකියේ ප්‍රතික්‍රිස්තුස් කවරෙක්ද යන්න පැහැදිලිව හඳුනාගැනීමේ හැකියාව ඉවත් කළ කතෝලික අනාවැකි ආදර්ශ කිහිපයක් හඳුන්වාදීම මගින් සාතන් එය ඉටු කළේය. 1843 දී මිලර්ගේ පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් ප්‍රොටස්තන්තයන් දැනටමත් රෝම සභාව වෙත ආපසු හැරී තිබූ බැවින්, එය සාතන්ට දුෂ්කර රැවටීමක් නොවීය.

There have been several books and articles published through the years that document Satan’s attack upon the Bible, that began in the first few centuries after Christ was crucified. That attack reached a point where counterfeit manuscripts were introduced to produce counterfeit Bibles. Satan also attacked the reformers that were raised up to uphold God’s word while they lived and even after those Reformers died.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ කුරුසියේ ඇණගැසූ පසු පළමු ශතවර්ෂ කිහිපය තුළ ආරම්භ වූ ශුද්ධ බයිබලය පිළිබඳ සාතන්ගේ ප්‍රහාරය ලේඛනගත කරන පොත් හා ලිපි කිහිපයක් වසර ගණනාවක් තිස්සේ ප්‍රකාශයට පත් කර තිබේ. එම ප්‍රහාරය ව්‍යාජ අත්පිටපත් හඳුන්වා දීම මගින් ව්‍යාජ බයිබල් නිෂ්පාදනය කරන තත්ත්වයකට ළඟා විය. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තහවුරු කරනු පිණිස උත්ථාපිත කරන ලද ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන් ජීවත්ව සිටියදී ද, ඒ ප්‍රතිසංස්කරණවාදීන් මියගිය පසු ද, සාතන් ඔවුන්ටද ප්‍රහාර එල්ල කළේය.

Just consider how modern Seventh-day Adventist historians and theologians treat the subject of William Miller. It is as if they dug up his bones and cast them into the Mississippi River.

අද නූතන සෙවන්ත්-ඩේ අඩ්වෙන්ටිස්ට් ඉතිහාසඥයන් සහ දේවවිද්‍යාඥයන් විලියම් මිලර් පිළිබඳ විෂයය සලකන ආකාරය මඳක් සලකා බලන්න. ඔවුන් ඔහුගේ ඇටකටු කැණී ගෙන මිසිසිපි ගඟට විසි කළාක් මෙන්ය.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself. As Father Miller made a practical application of Scripture truth to the hearts of his hearers, the rage of professed Christians was kindled against him, even as the anger of the Jews was excited against Christ and his apostles. Church-members stirred up the baser classes, and upon several occasions enemies plotted to take his life as he should leave the place of meeting. But holy angels were in the throng, and one of these, in the form of a man, took the arm of this servant of the Lord, and led him in safety from the angry mob. His work was not yet done, and Satan and his emissaries were disappointed in their purpose.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> “විලියම් මිලර් සාතන්ගේ රාජ්‍යය කලබලයට පත් කරමින් සිටියේය; එබැවින් එම මහා-ශත්‍රුවා එම පණිවිඩයේ බලපෑම වළක්වා දැමීමට පමණක් නොව, එම දූතයාම විනාශ කිරීමට ද උත්සාහ කළේය. මිලර් පියාණන් ශුද්ධ ලියවිල්ලේ සත්‍යය තම අසනන්නන්ගේ හදවත්වලට ප්‍රායෝගික ලෙස යොදවමින් සිටියදී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ හා උන්වහන්සේගේ අපෝස්තුලයන්ට විරුද්ධව යුදෙව්වන්ගේ කෝපය ඇවිළුණු පරිදිම, ක්‍රිස්තියානීන් බව ප්‍රකාශ කළ අයගේ උදහසද ඔහුට විරුද්ධව ඇවිළුණේය. සභාවේ සාමාජිකයෝ පහත් පන්තියේ ජනතාව උසිගැන්වූහ; තවද කිහිප අවස්ථාවලදී, රැස්වීමේ ස්ථානයෙන් පිටත්ව යන විට ඔහුගේ ජීවිතය ගන්නට සතුරෝ කුමන්ත්‍රණ කළහ. එහෙත් ශුද්ධ දූතයෝ එම ජනසමූහය අතර සිටියහ; ඔවුන්ගෙන් එක් දූතයෙකු, මනුෂ්‍යයෙකුගේ ස්වරූපයෙන්, ස්වාමීන්වහන්සේගේ මෙම සේවකයාගේ බාහුව අල්ලා, කෝපිත සමූහයා මැදින් ඔහු ආරක්ෂිතව පිටතට ගෙන ගියේය. ඔහුගේ කාර්යය තවම අවසන්ව නොතිබුණි; එබැවින් සාතන් සහ ඔහුගේ දූතයෝ තමන්ගේ අරමුණ සම්බන්ධයෙන් බලාපොරොත්තු සුන් වූහ.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

Look at how those same two categories of Adventism (theologians and historians) have downplayed and covered up the validity of the rules of Miller, which Sister White informs us will be used by all who actually proclaim the three angel’s messages.

ඒ අද්වෙන්තිවාදයේම එම කාණ්ඩ දෙක (ධර්මවේදීන් හා ඉතිහාසවේදීන්) මිලර්ගේ නියමවල වලංගුභාවය කෙතරම් අඩුවෙන් පෙන්වා සඟවා දමා ඇත්දැයි බලන්න; සහෝදරි වයිට් අපට දැනුම් දෙන්නේ, ඇත්ත වශයෙන්ම දූතයන් තිදෙනාගේ පණිවිඩ ප්‍රකාශ කරන සියල්ලන් විසින් එම නියම භාවිත කරනු ලබන බවයි.

> “Those who are engaged in proclaiming the third angel’s message are searching the Scriptures upon the same plan that Father Miller adopted. In the little book entitled Views of the Prophecies and Prophetic Chronology, Father Miller gives the following simple but intelligent and important rules for Bible study and interpretation:—

> “තුන්වැනි දූතයාගේ පණිවුඩය ප්‍රකාශ කිරීමෙහි නියැලී සිටින අය, පියමිලර් අනුගමනය කළ එම සැලැස්මම අනුව ශුද්ධ ලියවිල්ල පරීක්ෂා කරමින් සිටිති. Views of the Prophecies and Prophetic Chronology යන නාමයෙන් ඇති කුඩා පොතෙහි, පියමිලර් බයිබල් අධ්‍යයනය සහ විවරණය සඳහා පහත දැක්වෙන සරල, එහෙත් බුද්ධිමත් සහ වැදගත් නීති ඉදිරිපත් කරයි:—”

> “[Rules one through five quoted.]

> “[උපුටා දක්වා ඇති පළමු සිට පස්වන නියමයන්.]”

> “The above is a portion of these rules; and in our study of the Bible we shall all do well to heed the principles set forth.” Review and Herald, November 25, 1884.

> “ඉහත සඳහන් දෑ මෙම නියමයන්ගෙන් කොටසක් වේ; බයිබලය පිළිබඳ අපගේ අධ්‍යයනයේදී, ඉදිරිපත් කර ඇති මූලධර්මයන්ට අවධානය යොමු කිරීම අප සියල්ලන්ටම යහපත් වන්නේය.” Review and Herald, November 25, 1884.

Without reviewing the three threads of the line of prophetic history associated with the development and establishment of God’s Word it is impossible to see the significance of a major testimony to uphold William Miller as the messenger that was typified by Elijah in his presentation of the message, and as Moses in the promise of Miller being raised up in the resurrection of the righteous, and as Elisha in his willingness to leave his farm and serve the Elijah message. Sister White identifies all three of the biblical heroes as typifying William Miller, who is now treated by modern Adventist theologians and historians as if he was simply some “poor farm boy” from the eighteenth century.

දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ වර්ධනයත් ස්ථාපිත කිරීමත් සමඟ සම්බන්ධිත අනාවැකිමය ඉතිහාස රේඛාවේ තන්තුව තුන සමාලෝචනය නොකළහොත්, තම පණිවුඩය ඉදිරිපත් කිරීමේදී එලියා විසින් පූර්වරූපණය කරන ලද දූතයා වශයෙන්ද, ධර්මිෂ්ඨයන්ගේ උත්ථානයේදී මිලර් උත්ථාපනය කරනු ලබන බවට වූ පොරොන්දුව තුළ මෝසෙස් වශයෙන්ද, තම ගොවිපළ අත්හැර එලියාගේ පණිවුඩයට සේවය කිරීමට ඔහු දැක්වූ කැමැත්ත තුළ එලිෂා වශයෙන්ද, විලියම් මිලර් ස්ථිරව තබාගැනීමට අදාල ප්‍රධාන සාක්ෂියක වැදගත්කම දැකිය නොහැක. සහෝදරි වයිට්, බයිබලීය වීරයන් තිදෙනාම විලියම් මිලර්ගේ පූර්වරූපයන් ලෙස හඳුන්වා දෙයි; නමුත් අද නවීන අඩ්වෙන්ටිස්ට් දේවවේදඥයන් සහ ඉතිහාසඥයන් විසින් ඔහු සැලකෙන්නේ, ඔහු සරලවම දහඅටවන සියවසේ කිසියම් “දුප්පත් ගොවි කොල්ලෙකු” වූවාක් මෙන්ය.

William Tyndale was one of the many reformers raised up in this line of prophetic history. If I might say it this way, his ‘mission statement’ against the pope’s ambassadors he interacted with was, “I will cause the boy that drives the plow to know more of the Scriptures than you do.” William Miller was the farm boy, who drove the plow and fulfilled Tyndale’s prophecy.

විලියම් ටින්ඩේල් යනු මෙම අනාවැකිමය ඉතිහාස රේඛාවේ උත්ථාපනය කරන ලද බොහෝ ප්‍රතිසංස්කාරකයන්ගෙන් එක් අයෙකි. මෙය එසේ ප්‍රකාශ කළ හැකි නම්, ඔහු සම්බන්ධ වී කටයුතු කළ පාප්වරයාගේ දූතයන්ට එරෙහිව ඔහුගේ ‘මෙහෙවර ප්‍රකාශය’ මෙසේ විය: “ඔබ දන්නා ප්‍රමාණයට වඩා ශුද්ධ ලේඛන පිළිබඳව වැඩි දැනුමක් හල රැගෙන යන පිරිමි ළමයාට මම ඇති කර දෙනෙමි.” හල රැගෙන යන ගොවි ළමයා වූයේ විලියම් මිලර්ය; ඔහු ටින්ඩේල්ගේ අනාවැකිය සම්පූර්ණ කළේය.

This introduction has been greatly simplified in terms of all the history that could be brought to bear in support of what we have presented up until now. We will now consider some signatures of Alpha and Omega in order to lead back to the consideration of Miller as a waymark and a messenger.

මෙම හැඳින්වීම මෙතෙක් අප විසින් ඉදිරිපත් කළ දේට සහාය වශයෙන් ඉදිරිපත් කළ හැකි සියලු ඉතිහාසය සම්බන්ධයෙන් බොහෝ සරල කර ඇත. දැන් අපි මාර්ගලකුණක් සහ දූතයෙකු ලෙස මිලර් පිළිබඳ සලකා බැලීමට නැවත මඟ පෙන්වීම සඳහා අල්ෆා සහ ඔමේගාගේ ඇතැම් සලකුණු සලකා බලමු.

The book of Daniel is the beginning of a book that consists of two books. The end of that book is the book of Revelation. Though they are two distinct books, together they represent one book.

දානියෙල්ගේ පොත, පොත් දෙකකින් සමන්විත එක් පොතක ආරම්භයයි. එම පොතේ අවසානය ප්‍රකාශන පොතය. ඒවා වෙන වෙනම පොත් දෙකක් වුවද, එකට ගත් කල ඒවා එක් පොතක් නියෝජනය කරයි.

Years ago, I had a public interaction with a well-known Seventh-day Adventist theologian who worked at the Biblical Research Institute of the General Conference of the Seventh-day Adventist Church. The theologian was attempting to correct my understanding of the last six verses of Daniel eleven, and also my understanding of the “daily” in the book of Daniel. In our interaction which took place over a period of time, for it consisted of his producing an article which I responded to, which he then answered back, and then of course I returned my thoughts, and so on and so forth. In the interaction he informed me that in the committee he worked in at the General Conference, he was considered the expert on the book of Daniel, and that a coworker of his was considered the resident expert on the book of Revelation. In our interactions he did not want to address points in the book of Revelation, but rather refer them to his colleague. He wanted to keep the discussion in the book of Daniel alone.

බොහෝ වසරකට පෙර, සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාවේ ජෙනරල් කොන්ෆරන්ස්හි බයිබලීය පර්යේෂණ ආයතනයේ සේවය කළ, ප්‍රසිද්ධ සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ධර්මවේදියෙකු සමඟ මට ප්‍රසිද්ධ මට්ටමේ සාකච්ඡාමය අන්තර්ක්‍රියාවක් සිදු විය. එම ධර්මවේදියා දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හයක් පිළිබඳ මගේ අවබෝධයද, දානියෙල් ග්‍රන්ථයේ “දෛනික” යන කරුණ පිළිබඳ මගේ අවබෝධයද නිවැරදි කිරීමට උත්සාහ කරමින් සිටියේය. අපගේ එම අන්තර්ක්‍රියාව කාල පරාසයක් පුරා සිදු වූ එකක් විය; මන්ද, එය ඔහු ලිපියක් ඉදිරිපත් කළ අතර මම එයට පිළිතුරු දුනිමි, අනතුරුව ඔහු නැවත ඒ සඳහා පිළිතුරු දුන්නේය, එවිට, නිතැතින්ම, මමද මගේ අදහස් නැවත ඉදිරිපත් කළෙමි, එසේම එය තවදුරටත් එලෙසම ඉදිරියට ගියේය. එම අන්තර්ක්‍රියාවේදී ඔහු මට දන්වා සිටියේ, ජෙනරල් කොන්ෆරන්ස්හි ඔහු සේවය කළ කමිටුව තුළ, දානියෙල් ග්‍රන්ථය පිළිබඳ විශේෂඥයා ලෙස ඔහු සැලකෙන්නේයැයිත්, ඔහුගේ එක් සමකාර්යයෙකු එළිදරව් ග්‍රන්ථය පිළිබඳ ස්ථායී විශේෂඥයා ලෙස සැලකෙන්නේයැයිත් ය. අපගේ අන්තර්ක්‍රියාවලදී, ඔහු එළිදරව් ග්‍රන්ථයේ කරුණු සම්බන්ධයෙන් සෘජුව සලකා බැලීමට කැමති නොවීය; ඒවා ඔහුගේ සමකාර්යයා වෙත යොමු කිරීමටය. ඔහුට මෙම සාකච්ඡාව දානියෙල් ග්‍රන්ථය තුළ පමණක් සීමා කර තැබීමට අවශ්‍ය විය.

Sister White is clear that Daniel and Revelation are one book. At that level they represent the Bible, which is one book made up of two books, the old and the new. Sister White also comments on the Jewish church, that only considers the old book to be the one book, and she also comments on those who disregard the old book for they only understand or are only willing to understand the new book. Her inspired testimony is that if you only accept the new, then you reject the old, and vice versa. For the theologian to claim he was the expert of Daniel, but not of Revelation is repeating the Jewish concept of only accepting the Old Testament, and we know where that narrow view led the Jews. Taking either side of the issue; accepting the old and not the new, or accepting new, but not the old is to reject the entire testimony.

සිස්ටර් වයිට් පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කරන්නේ දානියෙල් සහ එළිදරව්ව යනු එකම පොතක් බවයි. එම මට්ටමින් ඒවා නියෝජනය කරන්නේ බයිබලයයි; එය පැරණි සහ අලුත් යන පොත් දෙකකින් සමන්විත වුවද, එකම පොතකි. සිස්ටර් වයිට් යුදෙව් සභාව පිළිබඳවද අදහස් දක්වන්නීය; ඔවුන් එම එක පොත ලෙස සලකන්නේ පැරණි පොත පමණි. තවද, පැරණි පොත නොසලකා හරින අය ගැනද ඇය අදහස් දක්වන්නීය, මන්ද ඔවුන් තේරුම් ගන්නේ, නැතහොත් තේරුම් ගන්න කැමති වන්නේ, අලුත් පොත පමණක් බැවිනි. ඇයගේ දේවානුභාවිත සාක්ෂිය අනුව, ඔබ අලුත් දෙය පමණක් පිළිගන්නේ නම්, එවිට ඔබ පැරණි දෙය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේය; එසේම, එහි ප්‍රතිවිරුද්ධවද එය සත්‍යය. එබැවින්, දේවශාස්ත්‍රවේදියා දානියෙල් පිළිබඳ විශේෂඥයා බව, නමුත් එළිදරව්ව පිළිබඳ නොවන බව ප්‍රකාශ කිරීම, පැරණි ගිවිසුම පමණක් පිළිගත් යුදෙව් සංකල්පය නැවත කියා පෑමකි; එම සීමිත දෘෂ්ටිය යුදෙව්වන්ව කොතැනට ගෙන ගියේදැයි අපි දනිමු. ප්‍රශ්නයේ කවර පැත්තක් ගත්තද—පැරණි දෙය පිළිගෙන අලුත් දෙය නොපිළිගැනීම හෝ අලුත් දෙය පිළිගෙන පැරණි දෙය නොපිළිගැනීම—යනු සම්පූර්ණ සාක්ෂියම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමයි.

> “The Saviour inquired of his disciples if they understood these things. They answered, ‘Yea, Lord. Then said he unto them, Therefore every scribe which is instructed unto the kingdom of Heaven is like unto a man that is an householder, which bringeth forth out of his treasure things new and old.’ In this parable, Jesus presented before his disciples the responsibility of those whose work it is to give to the world the light which they have received from him. The Old Testament was all the Scripture then in existence; but it was not written merely for the ancients; it was for all ages and for all people. Jesus would have the teachers of his doctrine diligently search the Old Testament for that light which establishes his identity as the Messiah foretold in prophecy, and reveals the nature of his mission to the world. The Old and the New Testament are inseparable, for both are the teachings of Christ. The doctrine of the Jews, who accept only the Old Testament, is not unto salvation, since they reject the Saviour whose life and ministry was a fulfillment of the law and the prophecies. And the doctrine of those who discard the Old Testament is not unto salvation, because it rejects that which is direct testimony of Christ. Skeptics begin with discounting upon the Old Testament, and it takes but another step to deny the validity of the New, and thus both are rejected.

> “ගැළවුම්කාරයා තම ගෝලයන්ගෙන් මේ දේවල් ඔවුන් තේරුම් ගත්තේදැයි විමසීය. ඔවුන් පිළිතුරු දුන්නේ, ‘එසේය, ස්වාමිනි’ යනුවෙනි. එවිට උන්වහන්සේ ඔවුන්ට මෙසේ කීසේක: ‘එබැවින් ස්වර්ග රාජ්‍යය ගැන උගන්වනු ලැබූ සෑම ලේඛකයෙකුම තමාගේ භාණ්ඩාගාරයෙන් අලුත් දේවල්ද පැරණි දේවල්ද පිටතට ගෙන එන ගෘහස්වාමියෙකුට සමානය.’ මේ උපමාවේදී, තමන්ගෙන් ලැබූ ආලෝකය ලෝකයට දීමට කැඳවනු ලැබූ අයගේ වගකීම යේසුස් වහන්සේ තම ගෝලයන් ඉදිරියේ තැබූසේක. ඒ කාලයේ පවතින සියලු ශුද්ධ ලියවිලි වන්නේ පරණ ගිවිසුම පමණක් විය; එහෙත් එය ලියවුණේ පුරාණ අය සඳහා පමණක් නොවීය; එය සියලු යුගයන්ටත් සියලු ජනයාටත් වූවකි. යේසුස් වහන්සේ කැමති වූයේ තම ධර්මයේ ගුරුවරුන්, අනාවැකියේ පෙර කියනු ලැබූ මෙසියස් වහන්සේ ලෙස තමන්ගේ ස්වභාව-අනන්‍යතාව තහවුරු කරනත්, ලෝකයට පිළිබඳ තම මෙහෙවරේ ස්වභාවය එළිදරව් කරනත් එම ආලෝකය සොයා, පරණ ගිවිසුම උනන්දුවෙන් පරීක්ෂා කිරීමයි. පරණ ගිවිසුමත් අලුත් ගිවිසුමත් වෙන් කළ නොහැකි ය; මන්ද ඒ දෙකම ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් වන බැවිනි. පරණ ගිවිසුම පමණක් පිළිගන්නා යුදෙව්වරුන්ගේ ධර්මය ගැළවීම කරා නොයයි, මන්ද ඔවුන් නීතියත් අනාවැකිත් සම්පූර්ණ කිරීමක් වූ ජීවිතය හා සේවය ඇති ගැළවුම්කාරයා ප්‍රතික්ෂේප කරන බැවිනි. තවද පරණ ගිවිසුම ඉවත දමන අයගේ ධර්මයද ගැළවීම කරා නොයයි, මක්නිසාද එය ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පිළිබඳ සෘජු සාක්ෂිය වන දේ ප්‍රතික්ෂේප කරන බැවිනි. සංශයවාදීහු පරණ ගිවිසුම අවම කර බැලීමෙන් ආරම්භ කරති; ඉන්පසු අලුත් ගිවිසුමේ වලංගුභාවය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමට තව එක පියවරක් පමණක් තිබේ; මෙසේ දෙකම ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබේ.”

> “The Jews have little influence over the Christian world in showing them the importance of the commandments, including the binding law of the Sabbath, because in bringing forth the old treasures of truth, they throw aside the new ones in the personal teachings of Jesus. On the other hand, the strongest reason why Christians fail to influence the Jews to accept the teachings of Christ as the language of divine wisdom, is because, in bringing forth the treasures of his word, they treat with contempt the riches of the Old Testament, which are the earlier teachings of the Son of God, through Moses. They reject the law proclaimed from Sinai, and the Sabbath of the fourth commandment, instituted in the garden of Eden. But the minister of the gospel, who follows the teachings of Christ, will gain a thorough knowledge of both the Old and the New Testament, that he may present them in their true light to the people an inseparable whole—the one depending upon and illuminating the other. Thus, as Jesus instructed his disciples, they will bring forth from their treasure ‘things new and old.’” Spirit of Prophecy, volume 2, 255.

> “සබත් ආඥාවේ බැඳී පවතින ව්‍යවස්ථාවද ඇතුළුව ආඥාවල වැදගත්කම ඔවුන්ට පෙන්වීමේදී යුදෙව්වරුන්ට ක්‍රිස්තියානි ලෝකය මත ඇත්තේ ඉතා සුළු බලපෑමක් පමණි; මන්ද සත්‍යයේ පැරණි නිධාන ගෙන එන විට, ඔවුන් යේසුස්වහන්සේගේ පෞද්ගලික ඉගැන්වීම්වල ඇති නව නිධාන අත්හැර දමති. අනික් පැත්තෙන්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් දේවීය ප්‍රඥාවේ භාෂාව ලෙස පිළිගැනීමට යුදෙව්වරුන් මත ක්‍රිස්තියානීන් බලපෑම් කිරීමට අසමත් වන්නේ මන්ද යන්න සඳහා ඇති බලවත්ම හේතුව නම්, උන්වහන්සේගේ වචනයේ නිධාන ගෙන එන විට, ඔවුන් මෝසෙස් මඟින් දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා විසින් දෙන ලද පූර්ව ඉගැන්වීම් වන පරණ ගිවිසුමේ සම්පත් අවමන් සහගත ලෙස සැලකීමය. ඔවුන් සීනායි කන්දෙන් ප්‍රකාශ කරන ලද ව්‍යවස්ථාවද, ඒදෙන් උයනේ ස්ථාපිත කරන ලද සිව්වන ආඥාවේ සබතද ප්‍රතික්ෂේප කරති. එහෙත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම් අනුගමනය කරන සුභාරංචියේ සේවකයා, ඒ දෙකම ඔවුන්ගේ සැබෑ ආලෝකය තුළ ජනතාවට ඉදිරිපත් කිරීමට හැකි වන පිණිස, පරණ ගිවිසුමත් නව ගිවිසුමත් පිළිබඳ සම්පූර්ණ දැනුමක් ලබනු ඇත—එක්කෝ අනෙක මත රඳා පවතිමින් අනෙක ආලෝකමත් කරන, වෙන් කළ නොහැකි සම්පූර්ණත්වයක් ලෙස. මෙසේ, යේසුස්වහන්සේ තම ගෝලයන්ට උපදෙස් දුන් පරිදි, ඔවුන් තමන්ගේ නිධානයෙන් ‘අලුත් දේවල්ද පැරණි දේවල්ද’ ගෙන එනු ඇත.” Prophecy ආත්මය, 2 වන කාණ්ඩය, 255.

The previous counsel has another application for Laodicean Adventists. To profess to believe the Bible in its entirety, both the Old and the New Testaments, yet reject the Spirit of Prophecy is the identical ditch of accepting only one testimony. Two witnesses are required to establish truth, so it is impossible to establish truth with one witness, and if any attempt to do so they are rejecting both witnesses, they are basing their faith upon what is referred to as ‘half-truths.’

කලින් දෙන ලද උපදේශය ලාඕදික්‍ය ආඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන් සම්බන්ධයෙන් තවත් අදාළකමක් දරයි. පැරණි ගිවිසුමත් නව ගිවිසුමත් ඇතුළුව මුළු බයිබලයම විශ්වාස කරන බව ප්‍රකාශ කරමින්, එසේ තිබියදීත් අනාවැකි ආත්මය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම, එක් සාක්ෂියක් පමණක් පිළිගැනීම නම් වූ එම අගාධයම වේ. සත්‍යය ස්ථිර කිරීමට සාක්ෂි දෙකක් අවශ්‍ය වන බැවින්, එක් සාක්ෂියක් මත සත්‍යය ස්ථිර කිරීම අසම්භවය; යම් කෙනෙකු එසේ කිරීමට උත්සාහ කරන්නේ නම්, ඔවුන් සාක්ෂි දෙකම ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සිටින අතර, තම විශ්වාසය ‘අර්ධ-සත්‍යයන්’ ලෙස හඳුන්වනු ලබන දෙයක මත පදනම් කරමින් සිටිති.

I will now repeat a question that was in one of the initial articles that have been coming out since July, 2023. The question is, “What new light has come out of Adventism since 1863?” The answer is simply, “None.”

දැන් මම 2023 ජූලි මාසයෙන් ආරම්භ වී ප්‍රකාශයට පත්වෙමින් ඇති මුල් ලිපිවලින් එකක තිබූ ප්‍රශ්නයක් නැවත ප්‍රකාශ කරමි. එම ප්‍රශ්නය මෙසේය: “1863 සිට ඇඩ්වෙන්ටිසම් තුළින් පිටතට පැමිණ ඇති නව ආලෝකය කුමක්ද?” එයට පිළිතුර සරලව මෙසේය: “කිසිවක් නොවේ.”

> “The books of Daniel and the Revelation are one. One is a prophecy, the other a revelation; one a book sealed, the other a book opened. John heard the mysteries which the thunders uttered, but he was commanded not to write them.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “දානියෙල්ගේ පොත සහ එළිදරව්ව එකකි. එකක් අනාවැකියකි, අනෙක එළිදරව්වකි; එකක් මුද්‍රා තැබූ පොතකි, අනෙක විවෘත කරන ලද පොතකි. ගිගිරුම් හඬින් ප්‍රකාශ කළ අභිරහස් යොහන් ඇසුවේය, නමුත් ඒවා ලියන්න එපා යැයි ඔහුට ආඥා කරනු ලැබීය.” Seventh-day Adventist Bible Commentary, වෙළුම 7, 971.

The Alpha and Omega therefore identifies that Daniel is the first and Revelation the last. Daniel represents the beginning and Revelation represents the end of Adventism.

එබැවින්, ඇල්ෆා සහ ඔමේගා යනුවෙන් දානියෙල් පළමුවැන්නා බවත් එළිදරව්ව අන්තිමය බවත් හඳුන්වා දෙයි. දානියෙල් ඇඩ්වෙන්ටිස්ම්හි ආරම්භය නියෝජනය කරන අතර එළිදරව්ව ඇඩ්වෙන්ටිස්ම්හි අවසානය නියෝජනය කරයි.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “එළිදරව්ව මුද්‍රා තැබූ පොතක්ය, එහෙත් එය විවෘත කළ පොතක්ද වේ. එහි මේ භූමියේ ඉතිහාසයේ අවසාන දිනවල සිදුවීමට නියමිත අරුමපුදුම සිදුවීම් වාර්තා කර ඇත. මෙම පොතේ ඉගැන්වීම් නිශ්චිතය; ඒවා අද්භූත හා අවබෝධ කළ නොහැකි දේවල් නොවේ. එහි දානියෙල් පොතේ දක්වා ඇති අනාවැකි රේඛාවම නැවත ගෙන ඇත. දෙවියන් වහන්සේ සමහර අනාවැකි නැවත පවසන සේක; එමගින් ඒවාට වැදගත්කම දිය යුතු බව පෙන්වා දෙයි. මහත් ප්‍රතිඵලයක් නොමැති දේවල් ස්වාමීන් වහන්සේ නැවත නොපවසන සේක.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

In the beginning of Adventism, in the very verses that are the central pillar of Adventism, the verses that were unsealed in 1798; Jesus introduced Himself as “Palmoni,” the Wonderful Numberer. At the end of Adventism, Jesus introduces Himself as “Alpha and Omega,” the wonderful linguist—the Word of God. For this reason, the beginning of Adventism and the first angel’s message was “hung upon time.” At the end of Adventism, the third angel’s message will be hung upon His Word.

අඩ්වෙන්ටිස්ම්හි ආරම්භයේදී, අඩ්වෙන්ටිස්ම්හි මධ්‍යම ස්තම්භය වන එම පදවලම, 1798 දී මුද්‍රාව ඉවත් කරන ලද එම පදවල, යේසුස්වහන්සේ තමන්ව “පල්මෝනි” ලෙස, අද්භූත ගණකයා ලෙස හඳුන්වා දුන් සේක. අඩ්වෙන්ටිස්ම්හි අවසානයේදී, යේසුස්වහන්සේ තමන්ව “ඇල්ෆා සහ ඔමේගා” ලෙස, අද්භූත භාෂාඥයා ලෙස—දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ලෙස—හඳුන්වා දෙයි. මේ හේතුවෙන්, අඩ්වෙන්ටිස්ම්හි ආරම්භයත් පළමු දේවදූතයාගේ පණිවිඩයත් “කාලය මත එල්ලා තබන ලද්දේය.” අඩ්වෙන්ටිස්ම්හි අවසානයේදී, තුන්වන දේවදූතයාගේ පණිවිඩය උන්වහන්සේගේ වචනය මත එල්ලා තබනු ලබන්නේය.

The beginning and ending of Adventism take place during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy, therefore they occur during the beginning and ending of the United States. The prophetic history of the United States is the history of the two horns of Republicanism and Protestantism. At the conclusion of that history those two horns will have changed from a lamb to a dragon. Republicanism will change to a democracy and Protestantism will change to apostate Protestantism. When the cup of probationary time for the United States begins to come to its close, as is happening right now, the two horns of apostate Republicanism and apostate Protestantism will form an image to the beast, thus merging church and state into one horn that speaks as a dragon. But God will not be left without a witness, for in the process of bringing a conclusion to the United States, He will raise up the genuine horn of Protestantism to protest both the image of the beast in the United States, and thereafter the image of the beast that confronts the entire world. The raising up of the Protestant horn at the end of the United States will be accomplished within the same historical structure as was the Protestant horn raised up in the beginning of the United States. A former covenant people will be passed by, and a new people will become the new covenant people. There is nothing new under the sun.

ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ ආරම්භයත් අවසානයත් බයිබල් අනාවැකියේ හයවන රාජ්‍යයේ ඉතිහාසය තුළ සිදුවේ; එබැවින් ඒවා එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භයත් අවසානයත් අතරතුර සිදුවේ. එක්සත් ජනපදයේ අනාවැකිමය ඉතිහාසය යනු ජනරජවාදය සහ ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වාදය යන අඟ දෙකේ ඉතිහාසයයි. එම ඉතිහාසයේ අවසානයේදී, එම අඟ දෙක බැටළු පැටියෙකුගෙන් මකරෙකු දක්වා වෙනස් වී යනු ඇත. ජනරජවාදය ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදයක් බවට වෙනස් වනු ඇත, ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වාදයත් අපස්ථාත ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වාදයක් බවට වෙනස් වනු ඇත. එක්සත් ජනපදය සඳහා නියමිත පරීක්ෂාකාලයේ පාත්‍රය එහි අවසානය කරා පැමිණෙන්නට ආරම්භ වන විට, දැන් සිදුවෙමින් තිබෙන පරිදි, අපස්ථාත ජනරජවාදය හා අපස්ථාත ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වාදය යන අඟ දෙක මෘගයාගේ රූපයක් සාදනු ඇත; ඒ මඟින් සභාව සහ රාජ්‍යය එකට එක් කර, මකරෙකු මෙන් කථා කරන එක අඟක් බවට ඒවා ඒකාබද්ධ කරනු ඇත. එහෙත් දෙවියන් වහන්සේ සාක්ෂියකින් තොරව නොතැබේ; මක්නිසාද, එක්සත් ජනපදයට අවසානය ගෙන ඒමේ ක්‍රියාවලිය තුළ, උන්වහන්සේ ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වාදයේ සැබෑ අඟය නැඟිටුවනු ඇත; එය එක්සත් ජනපදයේ මෘගයාගේ රූපයටත්, අනතුරුව මුළු ලෝකයටම මුහුණ දෙන මෘගයාගේ රූපයටත් එරෙහිව විරෝධය ප්‍රකාශ කරනු ඇත. එක්සත් ජනපදයේ අවසානයේ ප්‍රොටෙස්ටන්ට් අඟය නැඟිටුවීම, එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භයේදී ප්‍රොටෙස්ටන්ට් අඟය නැඟිටුවනු ලැබූ ඒම ඉතිහාසමය ව්‍යුහය තුළම සම්පූර්ණ කරනු ලබනු ඇත. කලින් සිටි ගිවිසුම් ජනතාව පසෙක තබනු ලැබේ, අලුත් ජනතාවක් නව ගිවිසුම් ජනතාව බවට පත්වනු ඇත. සූර්යයා යට නව කිසිවක් නැත.

When we use the time prophecies understood and presented in the Millerite history to evaluate the Alpha and Omega, we find they are one in the same. Every time prophecy begins with a history when the prophecy is proclaimed, and that history always typifies the history when the prophecy is fulfilled.

ඇල්ෆා සහ ඔමේගාව ඇගයීමට මිලරයිට් ඉතිහාසයේ අවබෝධ කර ප්‍රකාශ කරන ලද කාල අනාවැකි භාවිතා කරන විට, ඒවා එකම දෙයක් බව අපට දක්නට ලැබේ. සෑම කාල අනාවැකියක්ම අනාවැකිය ප්‍රකාශ කරනු ලබන ඉතිහාසයකින් ආරම්භ වන අතර, එම ඉතිහාසය සෑම විටම අනාවැකිය සම්පූර්ණ වන ඉතිහාසයට රූපක වේ.

The history of the twenty-three hundred year prophecy began on the third decree in 457 BC and ended at the third angel’s message on October 22, 1844. Leading up to, but before the arrival of the third decree the work of erecting the temple and Jerusalem was accomplished. In like manner the history, leading up to the arrival of the third angel, the foundational truths of the Millerite temple was established.

අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයක අනාවැකි ඉතිහාසය ක්‍රි.පූ. 457 දී නිකුත් කරන ලද තුන්වන ආඥාවෙන් ආරම්භ වී, 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින තුන්වන දූතයාගේ පණිවුඩයෙන් අවසන් විය. තුන්වන ආඥාව පැමිණීමට පෙර, එයට පෙරම, දේවාලයත් යෙරුසලමත් ගොඩනැගීමේ කාර්යය සම්පූර්ණ කරන ලද්දේය. එසේම, තුන්වන දූතයාගේ පැමිණීමට පෙරට ගෙන යන ඉතිහාසයේ, මිලේරයිට් දේවාලයේ පදනම් සත්‍යයන් ස්ථාපිත කරන ලද්දේය.

In 1798, the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 723 BC with the scattering of the northern ten tribes was fulfilled. That prophecy identified two periods of twelve hundred and sixty years, marking the trampling down of the literal temple and literal Jerusalem by literal pagan Rome, that was followed by twelve hundred and sixty years of papal Rome trampling down the spiritual city and temple. The prophecy began with the destruction of the northern kingdom and the scattering of the kingdom’s citizens. Half way through the prophecy in 538, marks the end of the trampling down of God’s people by pagan Rome, the fourth kingdom of Bible prophecy and produces the scattering of God’s church into the wilderness of the Dark Ages. The end of that time prophecy in 1798 marks the end of the fifth kingdom of Bible prophecy. The scattering of the northern ten tribes, and of the Christian church that fled into the wilderness represents the gathering of those destined to become the horn of Protestantism. Waymarks are often represented by opposites and a scattering can represent a gathering, just as Elijah represents John the Baptist. In the same prophetic confrontation Elijah does not die, and John the Baptist does.

ක්‍රි.පූ. 723 දී උතුරු ගෝත්‍ර දහය විසුරුවා හැරීමෙන් ආරම්භ වූ වර්ෂ දෙදහස් පන්සිය විස්සක අනාවැකිය ක්‍රි.ව. 1798 දී සම්පූර්ණ විය. එම අනාවැකිය වර්ෂ දොළොස් සිය හැටක කාල දෙකක් හඳුනා දෙයි; එයින් සැබෑ අනෙකුත් ජාතික රෝමය විසින් සැබෑ මාලිගාව සහ සැබෑ යෙරුසලම පාදතලයට ලක් කිරීම සලකුණු කරනු ලැබේ; එයට අනුව අනුගමනය වූයේ පාප්වරුන්ගේ රෝමය විසින් ආත්මික නුවර සහ මාලිගාව වර්ෂ දොළොස් සිය හැටක් පුරා පාදතලයට ලක් කිරීමය. මෙම අනාවැකිය ආරම්භ වූයේ උතුරු රාජ්‍යයේ විනාශයත්, එම රාජ්‍යයේ පුරවැසියන් විසුරුවා හැරීමත් සමඟය. අනාවැකියේ මැදබාගය වන ක්‍රි.ව. 538, බයිබල් අනාවැකියේ සිව්වන රාජධානිය වන ජාතික රෝමය විසින් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව පාදතලයට ලක් කිරීමේ අවසානය සලකුණු කරන අතර, අඳුරු යුගයේ වනන්තරයට දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව විසුරුවා හැරීම ජනිත කරයි. ක්‍රි.ව. 1798 දී එම කාල අනාවැකියේ අවසානය බයිබල් අනාවැකියේ පස්වන රාජධානියේ අවසානය සලකුණු කරයි. උතුරු ගෝත්‍ර දහය විසුරුවා හැරීමත්, වනන්තරයට පලා ගිය ක්‍රිස්තියානි සභාව විසුරුවා හැරීමත්, ප්‍රොටෙස්තන්තවාදයේ අඟක් බවට පත්වීමට නියමිත අය එක්රැස් කිරීම නියෝජනය කරයි. මාර්ගලකුණු බොහෝ විට විරුද්ධයන් මඟින් නිරූපණය කරනු ලබන අතර, එලියා යොහන් බව්තිස්තයන් නියෝජනය කරන සේම, විසිරීමක් එක්රැස් කිරීමක් නියෝජනය කළ හැක. එම එකම අනාවැකිමය මුහුණදීම තුළ එලියා මිය නොයයි, නමුත් යොහන් බව්තිස්ත මිය යයි.

In 677 BC the southern tribe of Judah, (also identified as the glorious land in the Scriptures) was scattered for twenty-five hundred and twenty years, ending on October 22, 1844. That prophecy was identifying the trampling down of God’s people, who Daniel identifies as the “host” in Daniel 8:13, 14.

ක්‍රි.පූ. 677 දී දකුණු ගෝත්‍රය වූ යූදා, (ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහි “මහත්ම භූමිය” ලෙසද හඳුන්වනු ලබන) අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සක් පුරා විසුරුවා හරින ලදී; එම කාලය 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින අවසන් විය. එම අනාවැකිය දෙවියන්වහන්සේගේ සෙනඟ පාගාදැමීම සලකුණු කරමින් සිටියේය; දානියෙල් 8:13, 14 හි දානියෙල් එම සෙනඟ “සේනාව” ලෙස හඳුන්වයි.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> එවිට මම එක් ශුද්ධවරයෙකු කථා කරන බව ඇසීමි; තවද කථා කළ ඒ නියම ශුද්ධවරයාට තවත් ශුද්ධවරයෙකු මෙසේ කීවේය: දෛනික පූජාව ගැනද, විනාශය ගෙනෙන අපරාධය ගැනද, ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාදතළා කරනු ලබන පිණිස දෙනු ලබන ඒ දර්ශනය කොපමණ කාලයක් පවතින්නේද? එවිට ඔහු මට කීවේය: දින දෙදහස් තුන්සියයක් දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලැබේ. දානියෙල් 8:13, 14.

The twenty-three hundred year prophecy which ended at the same time as the twenty-five hundred and twenty year prophecy that began in 677 BC was identifying the trampling down of the sanctuary as identified in Daniel 8:13, 14. The prophecy of the scattering of Judah in 677 BC was preceded by three attacks from Nebuchadnezzar and that prophecy ended on the arrival of the third message on October 22, 1844.

ක්‍රිස්තු පූර්ව 677දී ආරම්භ වූ දෙදහස් පන්සිය විස්ස අවුරුදු අනාවැකිය සමඟ එකම කාලයේ අවසන් වූ දෙදහස් තුන්සිය අවුරුදු අනාවැකිය, දානියෙල් 8:13, 14 හි හඳුන්වා දී ඇති පරිදි ශුද්ධස්ථානය පාදදැමීම හඳුන්වා දෙමින් සිටියේය. ක්‍රිස්තු පූර්ව 677දී යූදා විසිරවීම පිළිබඳ අනාවැකියට පෙර නෙබූකද්නෙශර්ගේ ප්‍රහාර තුනක් සිදුවූ අතර, එම අනාවැකිය 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින තුන්වන පණිවිඩයේ පැමිණීමෙන් අවසන් විය.

The two twenty-five hundred and twenty year prophecies ending respectively in 1798 and 1844 identify the forty-six years of building the Millerite temple foundation. Moses was forty-six days in receiving instructions on building the temple, Herod’s temple remodeling in the time of Christ took forty-six years, which ended the year of Christ’s baptism. From the baptism He went to the wilderness for forty days, and when He returned, he cleansed the temple the first time and the quibbling Jew’s wanted to know by what authority He did such a thing.

1798 සහ 1844 වර්ෂවලින් අනුරූපව අවසන් වන අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සක අනාවැකි දෙක, මිලරයිට් දේවමාළිගාවේ පදනම ගොඩනැඟීමට අදාළ වූ අවුරුදු සතළිස් හය හඳුන්වා දෙයි. මෝසෙස් දේවමාළිගාව ගොඩනැඟීම සම්බන්ධ උපදෙස් ලබාගැනීමෙහි දින සතළිස් හයක් ගත කළේය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාලයේ හෙරොද්ගේ දේවමාළිගාව ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීම අවුරුදු සතළිස් හයක් ගත් අතර, එය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ බෞතිස්මයේ වර්ෂයෙන් අවසන් විය. එම බෞතිස්මයෙන් පසු උන්වහන්සේ දින සතළිහක් සඳහා වනයට ගිය අතර, නැවත පැමිණි විට පළමු වරට දේවමාළිගාව පවිත්‍ර කළහ. එවිට වාදවිවාදයට යොමුවූ යුදෙව්වෝ උන්වහන්සේ එවැනි දෙයක් කළේ කවර අධිකාරියකින්දැයි දැනගැනීමට කැමති වූහ.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> යුදෙව්වරුන්ගේ පාස්කාව ආසන්නව තිබූ බැවින්, යේසුස් යෙරුසලමට ගියේය. එවිට ඔහු දේවමාළිගාවේ ගවයන්, බැටළුවන් හා පරවියන් විකුණන්නන් සහ මුදල් හුවමාරු කරන්නන් වාඩිවී සිටින බව සොයාගත්තේය. එවිට ඔහු කුඩා දාරවලින් කසයක් සාදා, ඔවුන් සියල්ලන්මද, බැටළුවන් හා ගවයන් සමඟද, දේවමාළිගාවෙන් එළවා දමා, මුදල් හුවමාරු කරන්නන්ගේ මුදල් විසුරුවා දමා, මේස පෙරළා දැමුවේය. පරවියන් විකුණන්නන්ටද, “මේවා මෙතැනින් අරගෙන යන්න; මාගේ පියාණන්ගේ ගෘහය වෙළඳාමේ ගෘහයක් නොකරන්නැ”යි කීවේය. එවිට ඔහුගේ ගෝලයෝ, “ඔබගේ ගෘහය පිළිබඳ උද්‍යෝගය මා සම්පූර්ණයෙන්ම ගිලගත්තේය” යනුවෙන් ලියා තිබූ දේ සිහිපත් කළෝය. එවිට යුදෙව්වරු ඔහුට පිළිතුරු දෙමින්, “ඔබ මේ දේවල් කරන බැවින්, අපට පෙන්වන්නේ කුමන ලකුණක්ද?”යි කීවෝය. යේසුස් ඔවුන්ට පිළිතුරු දෙමින්, “මේ දේවමාළිගාව බිඳදමන්න; දින තුනකින් මම එය නැවත නඟාසිටුවන්නෙමි”යි කීවේය. එවිට යුදෙව්වරු, “මේ දේවමාළිගාව ගොඩනැඟීමට අවුරුදු හතළිස් හයක් ගතවිය; ඔබ එය දින තුනකින් නැවත නඟාසිටුවන්නෙහිද?”යි කීවෝය. එහෙත් ඔහු කථා කළේ තම ශරීරයේ දේවමාළිගාව ගැනය. එබැවින් ඔහු මළවුන්ගෙන් නැඟිටුවනු ලැබූ පසු, ඔහුගේ ගෝලයෝ ඔහු මෙය ඔවුන්ට කී බව සිහිපත් කළෝය; ඔවුන් ශුද්ධ ලියවිල්ලද, යේසුස් වහන්සේ කී වචනයද විශ්වාස කළෝය. යොහන් 2:13–22.

The Millerite temple was erected in forty-six years from 1798 at the conclusion of the first twenty-five hundred and twenty year prophecy and ended forty-six years later at the fulfillment of the second twenty-five hundred and twenty year prophecy in 1844. Those forty-six years began with the arrival of the first angel and ended with the arrival of the third angel, for Christ said His temple would be raised up in three days. If you are unwilling to see these facts it is because of two primary problems beyond the problems that may exist in an unwilling and unconverted heart. The first problem is you are unwilling to approach the prophetic Word from the perspective that history repeats. You are not a historicist. The other problem is an inability to apply symbolic words that have been recorded within the Word of God by the Word of God. The beginnings of all these prophecies identify the end, and they always identify much more than simply histories which repeat.

මිලේරයිට් දේවාලය, පළමු දෙදහස් පන්සිය විස්ස වසරක අනාවැකියේ අවසානයේ 1798 සිට ආරම්භ වී, අවුරුදු හතළිස් හයක් තුළ ගොඩනඟන ලදී; එය දෙවන දෙදහස් පන්සිය විස්ස වසරක අනාවැකිය 1844දී ඉටු වීමේදී, තවත් අවුරුදු හතළිස් හයකට පසු අවසන් විය. එම අවුරුදු හතළිස් හය පළමු දූතයාගේ පැමිණීමෙන් ආරම්භ වී, තුන්වන දූතයාගේ පැමිණීමෙන් අවසන් විය; මක්නිසාද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම දේවාලය දින තුනකින් නැවත නැඟිටුවනු ලබන බව පැවසූ සේක. ඔබ මෙම සත්‍යයන් දැකීමට අකමැති නම්, එය කැමැත්තක් නොමැති හා පරිවර්තනය නොවූ හෘදයක පැවතිය හැකි ගැටලුවලට අමතරව, ප්‍රධාන ගැටලු දෙකක් නිසාය. පළමු ගැටලුව නම්, ඉතිහාසය නැවත නැවතත් සිදුවන බව යන දෘෂ්ටිකෝණයෙන් අනාවැකිමය වචනය වෙත ළඟා වීමට ඔබ අකමැති වීමයි. ඔබ ඉතිහාසවාදියෙකු නොවේ. අනෙක් ගැටලුව වන්නේ, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ සටහන් කර ඇති සංකේතාත්මක වචන, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය මගින්ම අදාළ කර ගැනීමට ඇති අසමත්කමයි. මේ සියලු අනාවැකිවල ආරම්භයන් අවසානය හඳුන්වා දෙයි, තවද ඒවා සෑමවිටම හුදෙක් නැවත සිදුවන ඉතිහාසයන් පමණක් නොව, ඊට වඩා බොහෝ දෑද හඳුන්වා දෙයි.

The Bible says we are a temple for the Holy Spirit and the body temple is made up of forty-six chromosomes. The scientists who study those forty-six chromosomes inform us that the twenty-three male chromosomes and the twenty-three female chromosomes are wrapped around a protein that is shaped as a cross.

බයිබලය පවසන්නේ අප ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ මාලිගාවක් බවය; ශරීර මාලිගාව ක්‍රෝමසෝම හතළිස් හයකින් සමන්විතය. එම ක්‍රෝමසෝම හතළිස් හය අධ්‍යයනය කරන විද්‍යාඥයෝ අපට දන්වා සිටින්නේ, පුරුෂ ක්‍රෝමසෝම විසි තුනද ස්ත්‍රී ක්‍රෝමසෝම විසි තුනද කුරුසියක ආකාරයෙන් හැඩගැසුණු ප්‍රෝටීනයක් වටා ඔතා ඇති බවය.

In Daniel twelve there are three connected time prophecies, the first is referencing the scattering of the power of the holy people, which represents the “seven times” of Leviticus twenty-six. The scattering of the power of the holy people that was fulfilled by them was twenty-five hundred and twenty years, yet in Daniel twelve it only references the last half of that period. It portrays Daniel as not understanding what was meant by the pronouncement.

දානියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදය තුළ එකිනෙකට සම්බන්ධ කාල අනාවැකි තුනක් ඇත. ඒවා අතර පළමුවැන්න ශුද්ධ ජනතාවගේ බලය විසිරී යාම පිළිබඳව සඳහන් කරයි; එය ලෙවී කථාව විසි හයහි සඳහන් “සත් වාර” නියෝජනය කරයි. ඔවුන් විසින් සම්පූර්ණ කරන ලද ශුද්ධ ජනතාවගේ බලය විසිරී යාම වසර දෙදහස් පන්සිය විස්සක් වූ නමුත්, දානියෙල් දොළොස්හි සඳහන් වන්නේ එම කාල පරිච්ඡේදයේ අවසාන අර්ධය පමණි. එය දානියෙල් එම ප්‍රකාශයෙන් අදහස් කළ දේ නොතේරුම්ගත් අයුරු ප්‍රකාශ කරයි.

> And I heard the man clothed in linen, which was upon the waters of the river, when he held up his right hand and his left hand unto heaven, and sware by him that liveth for ever that it shall be for a time, times, and an half; and when he shall have accomplished to scatter the power of the holy people, all these things shall be finished. And I heard, but I understood not: then said I, O my Lord, what shall be the end of these things? Daniel 12:7, 8.

> එවිට ගංගාවේ ජලයන්ට ඉහළින් සිටි, සිණිඳු වස්ත්‍ර පැළඳි මනුෂ්‍යයා තම දකුණු අතත් වම අතත් ස්වර්ගය දෙසට ඔසවා, සදාකාලයට ජීවත්වන්නා වූ ඔහු විසින් ශපථ කරමින්, එය කාලයක්ද කාලයන් දෙකක්ද අර්ධ කාලයක්ද වන බව මම ඇසීමි; තවද ඔහු ශුද්ධ ජනතාවගේ බලය විසුරුවා හැරීම සම්පූර්ණ කළ කල, මේ සියල්ල අවසාන වනු ඇත. මම එය ඇසුවෙමි, නමුත් තේරුම් ගත්තේ නැත. එවිට මම කීවෙමි, ස්වාමිනි, මේ දේවල්වල අවසානය කුමක් වන්නේ ද? දානියෙල් 12:7, 8.

Daniel twelve is illustrating the message that is unsealed at the time of the end, which was 1798. In the passage Daniel represents William Miller, the primary symbol of the wise in that history. Miller was first led to the twenty-five hundred and twenty year prophecy of Leviticus twenty-six, and in verses seven and eight he represents the wise who must reconcile the truth that the twenty-five hundred and twenty year scattering is most definitely identified as God’s scattering of His people.

දානියෙල් 12හි නිරූපණය කරනු ලබන්නේ අවසාන කාලයේදී මුද්‍රාව ඉවත් කරනු ලැබූ පණිවිඩයය; එම කාලය 1798 වර්ෂය විය. එම අංශයේ දානියෙල් නියෝජනය කරන්නේ එම ඉතිහාසයේ ප්‍රඥාවන්තයන්ගේ ප්‍රධාන සංකේතය වන විලියම් මිලර්ය. මිලර් පළමුවෙන්ම ලෙවී කථාව 26හි අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සක අනාවැකිය වෙත මෙහෙයවනු ලැබූ අතර, 7 සහ 8 පදවල ඔහු නියෝජනය කරන්නේ අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සක විසිරවීම නියත වශයෙන්ම දෙවියන්වහන්සේ විසින් තම ජනතාව විසුරුවා හැරීමක් ලෙස හඳුනාගත යුතු සත්‍යය සමග සමාදානයට පැමිණිය යුතු ප්‍රඥාවන්තයන්ය.

> And if ye will not yet for all this hearken unto me, then I will punish you seven times more for your sins. And I will break the pride of your power; and I will make your heaven as iron, and your earth as brass. Leviticus 26:18, 19.

> තවද, මේ සියල්ල සඳහාත් ඔබ මාගේ හඬට කන් නොදෙන්නෙහොත්, ඔබගේ පාපයන් නිසා මම ඔබට සත්ගුණයකින් වැඩියෙන් දඬුවම් කරන්නෙමි. තවද මම ඔබගේ බලයේ අහංකාරය බිඳ දමන්නෙමි; ඔබගේ ආකාශය යකඩ මෙන්ද, ඔබගේ පොළොව පිත්තල මෙන්ද කරන්නෙමි. ලෙවී කථාව 26:18, 19.

The “pride” of ancient Israel was when they were allowed to reject God as their king and choose a human king. Their pride, which precludes a fall (Proverbs 16:18) was their desire to be like all the idolatrous kingdoms around them. Removing first the northern kingdom and then the southern kingdom was the scattering of the power (king) in 723 BC and 677 BC respectively.

පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයේ “උඩඟුකම” වූයේ, දෙවියන් වහන්සේ තමන්ගේ රජු ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කර මනුෂ්‍ය රජෙකු තෝරාගැනීමට ඔවුන්ට අවසර ලැබූ අවස්ථාවයි. ඔවුන්ගේ උඩඟුකම—වැටීමකට පෙර යන දෙය (හිතෝපදේශ 16:18)—වූයේ, තමන් වටා සිටි සියලු පිළිමාරාධක රාජ්‍යයන් මෙන් වීමට ඔවුන් දැක්වූ ආශාවයයි. පළමුව උතුරු රාජ්‍යයත්, අනතුරුව දකුණු රාජ්‍යයත් ඉවත් කරනු ලැබීම, පිළිවෙළින් ක්‍රි.පූ. 723 දී සහ ක්‍රි.පූ. 677 දී බලයේ (රජුගේ) විසුරුවා හැරීම විය.

Miller represented the wise who understood the increase of knowledge that was unsealed in the previous verses of Daniel twelve, and in verses seven and eight he is represented as not understanding the connection of twelve hundred and sixty years with the twenty-five hundred and twenty years of the scattering of God’s people. Daniel is representing God’s people at the end of Adventism, as well as Miller at the beginning of Adventism. At the end of Adventism, the same dilemma exists, for as Adventism set aside Miller’s understanding of the “seven times” they were forced to only identify the twelve hundred and sixty years as the Dark Ages. The wise at the end had a similar problem to resolve as Daniel and Miller illustrate. Why is the terminology of Leviticus twenty-six employed to illustrate three and a half times instead of seven times?

දානියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ පෙර වාක්‍යයන්හි මුද්‍රාභික්ෂිප්තව නොතබා හෙළිවූ දැනුමේ වැඩිවීම අවබෝධ කළ ප්‍රඥාවන්තයන්ගේ නියෝජිතයා වූයේ මිලර්ය; එසේම සත්වන හා අටවන වාක්‍යයන්හි, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව විසිරී ගිය අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්ස සමඟ අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැටේ සම්බන්ධය ඔහු නොඅවබෝධ කළ අයෙකු ලෙස ඔහු නිරූපණය කරනු ලැබේ. දානියෙල්, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ ආරම්භයේ සිටි මිලර් නියෝජනය කරන පරිදිම, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ අවසානයේ සිටින දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවද නියෝජනය කරයි. ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ අවසානයේද එමම දුෂ්කරතාව පවතී; මන්ද, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදය “සත් වර” පිළිබඳ මිලර්ගේ අවබෝධය පසෙක තැබූ බැවින්, ඔවුන්ට අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැට හඳුනාගත හැකි වූයේ අඳුරු යුගය ලෙස පමණි. අවසානයේ සිටින ප්‍රඥාවන්තයන්ට විසඳිය යුතු සමාන ගැටලුවක් තිබුණි; එය දානියෙල් සහ මිලර් විසින් නිරූපණය කරයි. සත් වර වෙනුවට තුන් වරක් හා අර්ධයක් නිරූපණය කිරීම සඳහා ලෙවී කථාව විසිහයවන පරිච්ඡේදයේ පද ප්‍රයෝගය භාවිත කරන්නේ මන්ද?

Miller never fully reconciled this dilemma, but in 1856 the last “new prophetic light” was presented in a series of six articles that were never concluded identifying the seven times as representing three and a half years of pagan Rome trampling down God’s literal Israel, followed by three and a half years of papal Rome trampling down spiritual Israel. Seven years later Adventism outright rejected all of the light of the seven times, preparing the dilemma for the wise at the time of the end in 1989, when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States.

මිලර් මෙම ද්වන්ද්වය කිසිවිටෙක සම්පූර්ණයෙන් සමථයකට පත් කළේ නැත. එහෙත් 1856 දී, කිසිදා අවසන් නොකළ ලිපි හයක් මාලාවකින් අවසන් “නව අනාවැකිමය ආලෝකය” ඉදිරිපත් කරනු ලැබීය; එහිදී “සත් කාලයන්” යනු දෙවියන්වහන්සේගේ ශබ්දාර්ථමය ඉශ්‍රායෙල් පාගාදමමින් සිටි අජාතික රෝමයේ අවුරුදු තුනහමාරක් නියෝජනය කරන බවත්, ඒ අනතුරුව ආත්මික ඉශ්‍රායෙල් පාගාදමමින් සිටි පාප්වාදී රෝමයේ අවුරුදු තුනහමාරක් නියෝජනය කරන බවත් හඳුනාගන්නා ලදී. වසර හතකට පසුව අද්වෙන්තිස්මය “සත් කාලයන්” පිළිබඳ සියලු ආලෝකය සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කළේය; එමගින්, දානියෙල් 11:40 හි විස්තර කර ඇති පරිදි, හිටපු සෝවියට් සංගමය නියෝජනය කළ රටවල් පාප්වාදය හා එක්සත් ජනපදය විසින් පහකර දමන ලද 1989 දී, අන්තිම කාලයේ ප්‍රඥාවන්තයන් සඳහා එම ද්වන්ද්වය සූදානම් කරමින්ය.

The first light given to Miller was rejected in 1863, and the last light on the subject was given by Hiram Edson in those six articles. Those articles were discontinued and seven years (times) later the power of modern Israel was set aside in order to imitate the idolatrous churches that had a few years before been correctly identified as the daughters of Babylon. The seven times of Leviticus twenty-six as a prophetic doctrine became the stone of stumbling, and the pride of ancient Israel as represented by their desire to have Saul rule over them as king was repeated. Jesus represents the end with the beginning.

මිලර්ට දෙන ලද පළමු ආලෝකය 1863දී ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබූ අතර, එම විෂයය පිළිබඳ අවසාන ආලෝකය හයිරම් එඩ්සන් විසින් එම ලිපි හය තුළින් දෙන ලදී. එම ලිපි අත්හිටුවනු ලැබූ අතර, වසර හතක් (කාලයන්) පසු නවීන ඉශ්‍රායෙලයේ බලය, කිහිප වසරකට පෙර නිවැරදිව බබිලෝනියේ දූවරුන් ලෙස හඳුනාගන්නා ලද මූර්තිපූජක සභාවන් අනුකරණය කිරීම පිණිස පසෙකට තබනු ලැබීය. ලෙවී කථාව විසිහයේ සඳහන් කාලයන් හත, අනාවැකිමය සිද්ධාන්තයක් ලෙස, අඩිපාරේ ගල බවට පත් වූ අතර, සාවුල් ඔවුන්ගේ රජු ලෙස ඔවුන් පාලනය කිරීමේ ආශාවෙන් නිරූපිත පැරණි ඉශ්‍රායෙලයේ උඩඟුකම නැවත සිදු විය. යේසුස් ආරම්භය සමඟ අවසානය නිරූපණය කරයි.

The book of Daniel also identifies a twelve hundred and ninety year prophecy along with a thirteen hundred and thirty-five year prophecy that both begin at the taking away of “the daily” in 508. The taking away of “the daily” represents the removal of pagan Rome’s resistance to the rise of the papal power in 538. There was a thirty-year transition period before the papal power was placed upon the throne of the earth in 538, then the remaining twelve hundred and sixty years ends in 1798. The thirty years of transition from one kingdom to the next identifies the final years of papal rule that lead to the sixth kingdom of Bible prophecy being placed on the throne of the earth in 1798. The beginning of the twelve hundred and ninety year prophecy identifies a transition from one kingdom of Bible prophecy unto the next kingdom of Bible prophecy, as does the ending of that prophecy.

දානියෙල්ගේ පොත, 508 දී “දෛනිකය” ඉවත් කරනු ලැබීමෙන් ආරම්භ වන, එක් දහස් දෙසිය අනූ අවුරුදු අනාවැකියක් සමඟ එක් දහස් තුන්සිය තිස්පහ අවුරුදු අනාවැකියක් ද දක්වයි. “දෛනිකය” ඉවත් කරනු ලැබීම යනු, 538 දී පාප්තන්ත්‍රික බලයේ උදාවට එරෙහි වූ අජාතික රෝමයේ ප්‍රතිරෝධය ඉවත් කරනු ලැබීම නියෝජනය කරයි. 538 දී පාප්තන්ත්‍රික බලය භූමියේ සිංහාසනය මත පිහිටුවීමට පෙර, අවුරුදු තිහක සංක්‍රාන්ති කාලයක් තිබිණි; එවිට ඉතිරි වූ එක් දහස් දෙසිය හැට අවුරුදු කාලය 1798 දී අවසන් වේ. එක් රාජ්‍යයකින් ඊළඟ රාජ්‍යයට ගිය එම අවුරුදු තිහක සංක්‍රාන්ති කාලය, 1798 දී බයිබල් අනාවැකියේ හයවන රාජ්‍යය භූමියේ සිංහාසනය මත පිහිටුවීමට පෙරට ගෙන යන පාප්තන්ත්‍රික පාලනයේ අවසාන අවුරුදු හඳුනා දෙයි. එක් දහස් දෙසිය අනූ අවුරුදු අනාවැකියේ ආරම්භය, බයිබල් අනාවැකියේ එක් රාජ්‍යයකින් බයිබල් අනාවැකියේ ඊළඟ රාජ්‍යයට සංක්‍රමණයක් හඳුනා දෙයි; එමෙන්ම, එම අනාවැකියේ අවසානයත් එයම කරයි.

The thirteen hundred and thirty-five year prophecy that began at the removal of “the daily” in 508 ends in 1843.

508 දී “the daily” ඉවත් කිරීමෙන් ආරම්භ වූ අවුරුදු එක්දහස් තුන්සිය තිස්පහක අනාවැකිය 1843 දී අවසන් වේ.

> And from the time that the daily sacrifice shall be taken away, and the abomination that maketh desolate set up, there shall be a thousand two hundred and ninety days. Blessed is he that waiteth, and cometh to the thousand three hundred and five and thirty days. Daniel 12:11, 12.

> දිනපතා පූජාව ඉවත් කරනු ලබන කාලයේ සිට, විනාශය සිදුකරන අකුසල අපවිත්‍රකම පිහිටුවනු ලබන තෙක්, දවස් එක්දහස් දෙසිය අනූවක් තිබෙනු ඇත. බලා සිට, දවස් එක්දහස් තුන්සිය තිස්පහ දක්වා පැමිණෙන්නාවා භාග්‍යවන්තයෙකි. දානියෙල් 12:11, 12.

The prophecy of thirteen hundred and thirty-five years ended in 1843, and Daniel says those that “waited” when that prophecy would be fulfilled would be blessed. Sister White says it this way.

වසර එක්දහස් තුන්සිය තිස්පහක අනාවැකිය 1843 දී අවසන් විය; එම අනාවැකිය සම්පූර්ණ වන කාලය දක්වා “ඉවසමින් බලා සිටි” අය ආශීර්වාද ලැබෙන බව දානියෙල් පවසයි. සහෝදරී වයිට් එය මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි.

> “Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> 1843 සහ 1844 යන වර්ෂවල දක්නට ලැබුණු දේවල් දුටු ඇස් භාග්‍යවන්තයෝය.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “පණිවිඩය දෙන ලදී. තවද එම පණිවිඩය නැවත ප්‍රකාශ කිරීම ප්‍රමාද නොවිය යුතුය; මක්නිසාද කාලයේ ලකුණු සම්පූර්ණ වෙමින් පවතී; අවසාන කාර්යය ඉටු කළ යුතුය. කෙටි කාලයක් තුළ මහත් කාර්යයක් ඉටු කරනු ලැබේ. දෙවියන් වහන්සේගේ නියමය අනුව ඉක්මනින් දෙනු ලබන පණිවිඩයක් මහත් හඬක් බවට වර්ධනය වනු ඇත. එවිට දානියෙල් තම කොටසෙහි සිට, තම සාක්ෂිය දෙනු ඇත.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Therefore, the beginning of the thirteen hundred and thirty-five year prophecy identifies a transition from the religion of paganism unto the religion of papalism, thus identifying a transition from Protestantism unto Millerite Protestantism.

එබැවින්, එකදහස් තුන්සිය තිස්පහ අවුරුදු අනාවැකියේ ආරම්භය, අන්‍යජාතිකත්වයේ ආගමෙන් පාප්වාදයේ ආගමට සිදුවන සංක්‍රාන්තියක් හඳුන්වා දෙයි; එසේම, එය ප්‍රොටස්තන්ත්‍රවාදයෙන් මිලර්වාදී ප්‍රොටස්තන්ත්‍රවාදයට සිදුවන සංක්‍රාන්තියක්ද හඳුන්වා දෙයි.

Those Adventists that reject the foundational truths of Adventism, reject all the time prophecies the Millerites presented, even the twenty-three hundred years of Daniel 8:14. They may very well deny this fact, but it can be logically shown that this fact is true, but my point now is different, so I will leave that off for now as we attempt to bring this article to a conclusion.

අඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ පදනම් සත්‍යයන් ප්‍රතික්ෂේප කරන එම අඩ්වෙන්ටිස්වරු, මිලර්වාදින් ඉදිරිපත් කළ සියලු කාල අනාවැකි—දානියෙල් 8:14 හි සඳහන් දෙදහස් තුන්සිය අවුරුදු පවා—ප්‍රතික්ෂේප කරති. ඔවුන් මෙය නිසැකවම ප්‍රතික්ෂේප කළ හැකි නමුත්, මෙම කරුණ සත්‍ය බව තාර්කිකව පෙන්විය හැක; එහෙත් මෙහිදී මාගේ අදහස වෙනස් බැවින්, මෙම ලිපිය නිමාවකට ගෙන ඒමට අප උත්සාහ කරන අතරතුර, දැනට ඒ කාරණය පැත්තක තබමි.

The scattering of the “glorious land” of Judah in 677 BC represents the trampling down of the “host” in Daniel 8:13, 14, and points to the establishment of the modern glorious land, the United States. The twenty-three hundred years of the same verses began in 457 BC, and represents the trampling down of the “sanctuary.”

ක්‍රි.පූ. 677දී යූදාහි “ශෝභන දේශය” විසුරුවා හැරීම, දානියෙල් 8:13, 14 හි සඳහන් “සේනාව” පාගා දමනු ලැබීම නිරූපණය කරයි; එය නූතන ශෝභන දේශය වන එක්සත් ජනපදය ස්ථාපිත කිරීම දෙස ද යොමු කරයි. එම පදයන්හි එකම අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියය ක්‍රි.පූ. 457දී ආරම්භ වූ අතර, එය “ශුද්ධස්ථානය” පාගා දමනු ලැබීම නිරූපණය කරයි.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> එවිට මම එක් ශුද්ධවන්තයෙක් කතා කරනු අසා ගතිමි; තව ශුද්ධවන්තයෙක් කතා කළ ඒ විශේෂ ශුද්ධවන්තයාට කීය, “දෛනික යාගය පිළිබඳ ද, විනාශකාරී අතික්‍රමය පිළිබඳ ද, ශුද්ධස්ථානයත් සෙනඟත් පාද යට තැළීම් ලබන පිණිස භාර දීම පිළිබඳ ද වූ දර්ශනය කොපමණ කාලයක් පවතින්නේද?” එවිට ඔහු මට කීය, “දහස දෙසිය තුන්සිය දින දක්වාය; ඉන්පසු ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලැබේ.” දානියෙල් 8:13, 14.

677 BC and 457 BC are dates connected by the relationship of God’s people and God’s sanctuary. God brought both the host and the sanctuary back together at the same time on October 22, 1844. The two hundred and twenty years between 677 BC and 457 BC symbolize a period when God establishes a waymark representing an increase of light. On October 22, 1844 the light of the third angel arrived, the light of the sanctuary began to shine and a host was there to proclaim the light.

ක්‍රි.පූ. 677 සහ ක්‍රි.පූ. 457 යන දිනಾಂಕ දෙක දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවත් දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානයත් අතර ඇති සම්බන්ධතාවය මඟින් එකිනෙකට බැඳී ඇත. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින දෙවියන්වහන්සේ සේනාවත් ශුද්ධස්ථානයත් එකම වේලාවේ නැවත එක් කළ සේක. ක්‍රි.පූ. 677 සහ ක්‍රි.පූ. 457 අතර ඇති අවුරුදු දෙසිය විස්ස, ආලෝකයේ වර්ධනයක් නියෝජනය කරන සලකුණක් දෙවියන්වහන්සේ ස්ථාපිත කරන කාලපරිච්ඡේදයක් සංකේතවත් කරයි. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින තුන්වන දූතයාගේ ආලෝකය පැමිණියේය; ශුද්ධස්ථානයේ ආලෝකය බැබළීමට ආරම්භ විය, එම ආලෝකය ප්‍රකාශ කිරීමට සේනාවක් ද එහි සිටියේය.

In the prophetic line which identifies the three-fold warfare that Satan and Christ engaged in, the King James Bible of 1611 was produced. Exactly two hundred and twenty years later in 1831, William Miller published his message for the first time:

සාතන් හා ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ නිරත වූ තුන්ගුණ යුද්ධය හඳුනා දෙන එම දූරදර්ශී රේඛාව තුළ, 1611 දී King James Bible නිර්මාණය කරනු ලැබීය. එයට නියමව වසර දෙසිය විසික් පසු, එනම් 1831 දී, William Miller තම පණිවිඩය ප්‍රථම වරට ප්‍රකාශයට පත් කළේය:

> “For nine years William Miller was convinced that he ought to give his message to the churches; but he waited, hoping that some recognized authority would proclaim the glad news of a soon-coming Saviour. In thus waiting, he but proved the truth of the message; there was a name that they lived, but they were fast dying. In 1831 Miller gave his first discourse on the prophecies.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

> “වසර නවයක් තිස්සේ විලියම් මිලර් තමාගේ පණිවිඩය සභාවන්ට දිය යුතු බවට විශ්වාසව සිටියේය; එහෙත් ඉක්මනින් පැමිණෙන ගැළවුම්කරුවෙකු පිළිබඳ එම සතුටුදායක සුබ ආරංචිය පිළිගත් අධිකාරියක් ඇති කිසිවෙක් ප්‍රකාශ කරනු ඇතැයි බලාපොරොත්තුවෙන් ඔහු බලා සිටියේය. මෙසේ බලා සිටීමෙන්, ඔහු එම පණිවිඩයේ සත්‍යතාව පමණක් සනාථ කළේය; ඔවුන් ජීවත් වෙති යන නාමයක් තිබුණ ද, ඔවුහු ඉක්මනින් මැරෙමින් සිටියෝය. 1831 දී මිලර් අනාගතවාක්‍යයන් පිළිබඳ තම පළමු දේශනය කළේය.” Steven Haskell, The Seer of Patmos, 77.

God protected the sacred and correct original texts used to produce the Bible. He then produced His Bible in 1611. He then raised up a messenger that would employ the rules located, derived and established within the Bible to produce the message of the first angel. In 1831, Miller’s message was formalized as was the message in Christ’s history formalized by John the Baptist, as the message has been formalized in every reformatory movement. The message of Miller, the first angel’s message announcing the opening of the judgment is directly upheld by the application of the prophetic time period of two hundred and twenty years. It was the message of warning at the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy—the United States.

බයිබලය නිර්මාණය කිරීම සඳහා භාවිතා කළ පරිශුද්ධ හා නිවැරදි මුල් පාඨ දෙවියන්වහන්සේ ආරක්ෂා කළ සේක. අනතුරුව, උන්වහන්සේ 1611 වර්ෂයේදී තම බයිබලය උත්පාදනය කළ සේක. එවිට, බයිබලය තුළ පිහිටා ඇති, එයින් උද්ගත වූ හා එහිම ස්ථාපිත කර තිබූ නියමයන් භාවිතා කර පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය නිෂ්පාදනය කරන දූතයෙකු උන්වහන්සේ නැගිටුවා වහන්සේය. 1831 වර්ෂයේදී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉතිහාසය තුළ යොහන් බප්තිස්තයා විසින් පණිවිඩය විධිමත් කරන ලද පරිදිම, සෑම ප්‍රතිසංස්කරණාත්මක ව්‍යාපාරයකම පණිවිඩය විධිමත් කර ඇති පරිදිම, මිලර්ගේ පණිවිඩයද විධිමත් කරනු ලැබීය. විනිශ්චයේ ආරම්භය ප්‍රකාශ කරන පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය වන මිලර්ගේ පණිවිඩය, අවුරුදු දෙසිය විස්සක අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේදයේ යෙදීම මඟින් සෘජුවම තහවුරු කරනු ලැබේ. එය බයිබල් අනාවැකියේ හයවැනි රාජධානිය වන එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භයේදී දෙන ලද අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය විය.

In 1996, the ministry of Future for America began, and the message of the third angel that had been unsealed in 1989, the message identifying the healing of the deadly wound of the papacy and the soon coming Sunday law was published in a magazine titled, The Time of the End. The message at the end of Adventism had been formalized just as the message at the beginning had been formalized. In the beginning the message was hung upon time and represented a further development of the truths contained within God’s Word. In 1996, two hundred and twenty years after the birth of the United States in 1776, the message at the end of Adventism was formalized and represented a further development of the three angels’ messages.

1996 දී, Future for America හි සේවය ආරම්භ විය, සහ 1989 දී මුද්‍රාව ඉවත් කරනු ලැබූ තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය—පාප්ප බලයේ මරණාන්තික තුවාලය සුවවීමත් ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියත් හඳුනා දක්වන පණිවිඩය—The Time of the End යන ශීර්ෂය දරන සඟරාවක ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ අවසානයේ පණිවිඩය, ආරම්භයේ පණිවිඩය විධිමත් කර තිබූ ආකාරයෙන්ම, විධිමත් කරනු ලැබීය. ආරම්භයේදී එම පණිවිඩය කාලය මත අලවා තිබූ අතර, එය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ අඩංගු සත්‍යයන්ගේ තවදුරටත් වර්ධනයක් නිරූපණය කළේය. 1776 දී එක්සත් ජනපදයේ උපතෙන් අවුරුදු දෙසිය විසිහයක් ගතවූ 1996 දී, ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ අවසානයේ පණිවිඩය විධිමත් කරනු ලැබූ අතර, එය දූතයන් තිදෙනාගේ පණිවිඩවල තවදුරටත් වර්ධනයක් නිරූපණය කළේය.

As we address the parallel history of the Republican horn and the Protestant horn in the history of the sixth kingdom of Bible prophecy it must be understood who the Protestant horn is and who it is not.

බයිබල් අනාවැකිවල හයවන රාජ්‍යයේ ඉතිහාසය තුළ ගණරාජ්‍ය අඟය සහ ප්‍රොටස්තන්ත්‍ර අඟය යන සමාන්තර ඉතිහාසය අප සලකා බලන විට, ප්‍රොටස්තන්ත්‍ර අඟය කවුරුන්ද සහ එය කවුරුන් නොවන්නේද යන්න අවබෝධ කරගත යුතුය.

> Study to show thyself approved unto God, a workman that needeth not to be ashamed, rightly dividing the word of truth. But shun profane and vain babblings: for they will increase unto more ungodliness. 2 Timothy 2:15, 16.

> සත්‍යයේ වචනය නිවැරදි ලෙස බෙදා දක්වමින්, ලජ්ජා වීමට අවශ්‍ය නොවන වැඩකරුවෙකු ලෙස දෙවියන් වහන්සේ අනුමත කරන ලද තැනැත්තෙකු බව පෙන්වීමට උත්සාහ කරනු. එහෙත් අශුද්ධ හා නිෂ්ඵල කතා වලින් වැළකී සිටිනු; මක්නිසාද ඒවා තව තවත් අභක්තිකභාවයට වර්ධනය වන්නේය. 2 තිමෝති 2:15, 16.

Back to Articles