Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Five

යෝවෙල්ගේ පොත සහ ලාඔදිකියානු සත්වන-දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව - අංක පහයි

How Long? The Fifth Seal

කොපමණ කාලයක්ද? පස්වන මුද්‍රාව

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

When “the light for that time is given” it is either “received” or “rejected.” The separation that is accomplished when the light is introduced is the work of the everlasting gospel, which includes not only the sealing of God’s people, but the separation of the wheat and the tares. The final testing and separation process began at 9/11, when the prophetic question asks, “how long?” and the prophetic answer is, “until the Sunday law.” The last mention of the symbol of “how long” is found in the fifth seal in the book of Revelation.

“ඒ කාලයට අදාළ ආලෝකය දෙනු ලබන විට” එය එක්කෝ “පිළිගනු” ලැබේ, නැතහොත් “ප්‍රතික්ෂේප” කරනු ලැබේ. ආලෝකය හඳුන්වා දෙන විට සිදු වන වෙන් කිරීම සදාකාලික සුබාරංචියේ කාර්යයයි; එයට දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මුද්‍රා තැබීම පමණක් නොව, ගෝධූමය හා වල්පලා වෙන් කිරීමද ඇතුළත් වේ. අවසාන පරීක්ෂණය සහ වෙන් කිරීමේ ක්‍රියාවලිය 9/11 දින ආරම්භ විය; එවිට අනාවැකිමය ප්‍රශ්නය “කොපමණ කාලයක්ද?” යයි අසන අතර, අනාවැකිමය පිළිතුර වන්නේ, “ඉරිදා නීතිය දක්වා” යන්නයි. “කොපමණ කාලයක්ද” යන සංකේතයේ අවසාන සඳහන් කිරීම එළිදරව් පොතේ පස්වන මුද්‍රාවේ දක්නට ලැබේ.

> And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: And they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, holy and true, dost thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth?

> ඔහු පස්වන මුද්‍රාව විවෘත කළ විට, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය නිසාත් ඔවුන් දරාගත් සාක්ෂිය නිසාත් මරනු ලැබූවන්ගේ ආත්මයන් යජ්ඣාසනය යටතේ තිබෙන බව මම දුටුවෙමි. ඔව්හු මහත් හඬින් කෑගසමින්, “ශුද්ධ වූද සත්‍ය වූද ස්වාමිනි, ඔබ පොළොවේ වාසය කරන්නන් මත අපගේ ලේ ගැන විනිශ්චය කර පළි නොගන්නේ කොපමණ කාලයක්ද?” යයි කියූහ.

> And white robes were given unto every one of them; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled. Revelation 6:9–11.

> ඔවුන් එක් එක්කෙනාට සුදු වස්ත්‍ර දෙන ලදීය; තවද ඔවුන්ට කියන ලද්දේ, ඔවුන් මෙන්ම මරණයට පත් කරනු ලබන ඔවුන්ගේ සෙසු සේවකයන්ද ඔවුන්ගේ සහෝදරයන්ද සම්පූර්ණ වන තෙක්, තව සුළු කාලයක් විවේක කර සිටිය යුතු බවය. එළිදරව් 6:9–11.

Inspiration places the answer to the question of “how long” asked by the “souls of them that were slain” in future, when a second group of papal martyrs is made up. That begins at the Sunday law, and for this reason Sister White identifies Revelation chapter eighteen as the fulfilment of the second group of martyrs. There are two “voices” in the first five verses; the first voice marks 9/11 and the second voice calls men and women out of Babylon at the Sunday law. Sister White identifies the symbol of “how long” in the fifth seal with the first five verses of Revelation eighteen to outline 9/11 to the Sunday law. The focus is not on separation and sealing God’s people, but on the judgment of the papacy for murdering the martyrs of past history and those martyrs during the Sunday law crisis that make up the second group of papal martyrs.

“මරා දැමූවන්ගේ ආත්මයන්” විසින් අසනු ලැබූ “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුර, දෙවන පාප්වාදී ශහීද කණ්ඩායම සම්පූර්ණ කරනු ලබන අනාගත කාලයට අභිප්‍රේරණය විසින් ස්ථානගත කරයි. එය ආරම්භ වන්නේ ඉරිදා නීතියේදීය; මේ හේතුව නිසා සොයුරිය වයිට්, එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදය දෙවන ශහීද කණ්ඩායමේ ඉටුවීම ලෙස හඳුනා දක්වයි. පළමු පද පහ තුළ “හඬ” දෙකක් ඇත; පළමු හඬ 9/11 සලකුණු කරයි, දෙවන හඬ ඉරිදා නීතියේදී පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන් බබිලෝනියෙන් පිටතට කැඳවයි. සොයුරිය වයිට්, පස්වන මුද්‍රාවේ “කොපමණ කාලයක්ද” යන සංකේතය, එළිදරව් දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ පළමු පද පහ සමඟ හඳුනා දක්වන්නේ 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා විස්තර රේඛාගත කිරීමටය. අවධානය යොමු වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වෙන් කිරීම හා මුද්‍රාතැබීම පිළිබඳ නොව, ඉතිහාසයේ අතීතයේ ශහීදයන් මරා දැමීම සම්බන්ධයෙන්ද, ඉරිදා නීති අර්බුද සමයේ දෙවන පාප්වාදී ශහීද කණ්ඩායම සම්පූර්ණ කරන එම ශහීදයන් මරා දැමීම සම්බන්ධයෙන්ද, පාප්වාදය මත පැමිණෙන විනිශ්චය පිළිබඳවය.

> “When the fifth seal was opened, John the Revelator in vision saw beneath the altar the company that were slain for the Word of God and the testimony of Jesus Christ. After this came the scenes described in the eighteenth of Revelation, when those who are faithful and true are called out from Babylon. [Revelation 18:1–5, quoted.]” Manuscript Releases, volume 20, 14.

> “පස්වැනි මුද්‍රාව විවෘත කළ විට, ප්‍රකාශනය ලැබූ යොහන් දර්ශනයෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය සහ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය නිසා මරාදැමූ සමූහය පූජාසනය යටතේ දුටුවේය. මෙයට පසුව, එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ විස්තර කර ඇති දර්ශන පැමිණියේය, එහිදී විශ්වාසවන්ත හා සත්‍යවන්ත අය බැබිලෝනියෙන් පිටතට කැඳවනු ලැබෙති. [එළිදරව් 18:1–5, උපුටා දක්වා ඇත.]” Manuscript Releases, වෙළුම 20, 14.

In the other passage where she identifies the martyrs of the fifth seal and the future and second group of martyrs who are made up in the Sunday law crisis, she says those scenes “would be in a period of time in the future.” The two voices of Revelation eighteen represent the “period of time in the future.” The first voice in the beginning at 9/11 and the second voice at the Sunday law

ඇය පස්වැනි මුද්‍රාවේ මරණසාක්ෂිකයන් හා ඉරිදා නීති අර්බුදයේදී සම්පූර්ණ වන අනාගතයේ දෙවන මරණසාක්ෂික කණ්ඩායම හඳුනා දක්වන අනෙක් ඡේදයේදී, එම දර්ශන “අනාගතයේ කාල පරිච්ඡේදයක් තුළ ඇතිවන” බව ඇය පවසයි. එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ හඬ දෙක “අනාගතයේ කාල පරිච්ඡේදය” නිරූපණය කරයි. පළමු හඬ ආරම්භයේදී 9/11 දිනදීය; දෙවන හඬ ඉරිදා නීතියේදීය.

> “‘And when he had opened the fifth seal, I saw under the altar the souls of them that were slain for the word of God, and for the testimony which they held: and they cried with a loud voice, saying, How long, O Lord, Holy and true, doest Thou not judge and avenge our blood on them that dwell on the earth? And white robes were given unto every one of them [They were pronounced pure and holy]; and it was said unto them, that they should rest yet for a little season, until their fellowservants also and their brethren, that should be killed as they were, should be fulfilled’ [Revelation 6:9–11]. Here were scenes presented to John that were not in reality but that which would be in a period of time in the future.

> “‘තවද ඔහු පස්වන මුද්‍රාව විවෘත කළ කල, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය නිසාත්, ඔවුන් දරාගෙන සිටි සාක්ෂිය නිසාත් මරණයට පත් කරනු ලැබූවන්ගේ ආත්මයන් පූජාසනය යටතේ මම දුටුවෙමි. ඔව්හු මහත් හඬකින් කෑගසා මෙසේ කීහ: ස්වාමීනි, ශුද්ධවූද සත්‍යවූද ඔබවහන්සේ, පොළොවේ වාසය කරන අය මත අපගේ රුධිරය පිළිබඳ විනිශ්චය කර පළිගැනීම සිදු නොකරන්නේ තව කොපමණ කාලයක්ද? තවද ඔවුන් එක් එක්කෙනාට සුදු වස්ත්‍ර දෙන ලද්දේය [ඔව්හු පවිත්‍රවූද ශුද්ධවූද අය ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලැබූහ]; තවද ඔවුන්ට මෙසේ කියනු ලැබුවේය: තමන් මෙන් මරණයට පත් කරනු ලැබීමට යුතු වූ ඔවුන්ගේ සම සේවකයෝද ඔවුන්ගේ සහෝදරයෝද සම්පූර්ණ වන තුරු, තව ටික කාලයක් විරාමයෙන් සිටිය යුතුය’ [එළිදරව් 6:9–11]. මෙහි යොහන්ට ඉදිරිපත් කරනු ලැබූයේ යථාර්ථයේ සිදුවීම් නොව, අනාගතයේ කාලපරිච්ඡේදයක සිදුවන්නාවූ දෘශ්‍යයන්ය.”

> “Revelation 8:1–4 quoted.” Manuscript Releases, volume 20, 197.

> “එළිදරව් 8:1–4 උපුටා දක්වා ඇත.” අත්පිටපත් නිකුතු, 20 වන වෙළුම, 197.

Sister White associates the fulfillment of the formation of the second group of martyrs in the future and in the other passage she quotes Revelation 18:1–5, which identifies a voice in the first three verses and another voice in verses four and five. The first voice marks 9/11 when the great buildings of New York came down and the second voice is the Sunday law when God’s other flock is called out of Babylon. In the second passage she refers to Revelation chapter eight and the first four verses which identify the opening of the seventh seal, when coals from off the altar are cast to the earth which aligns with Pentecost, when fire came from heaven and illuminated the disciples, just as Elijah’s twelve stones were illuminated and as represented by tongues of fire upon the disciples.

සොහොයුරිය වයිට් දෙවැනි සමූහයේ මාර්තිරයන්ගේ නිර්මාණය ඉටු වීම අනාගතය සමඟ සම්බන්ධ කරයි; තවද අනෙක් කොටසෙහි ඇය එළිදරව් 18:1–5 උපුටා දක්වයි. එහි පළමු පද තුනෙහි එක් හඬක්ද, හතරවන හා පහවන පදවල තවත් හඬක්ද හඳුනාගනු ලැබේ. පළමු හඬ 9/11 යි සලකුණු කරන්නේ, එනම් නිව් යෝර්ක්හි මහත් ගොඩනැගිලි බිඳ වැටුණු අවස්ථාවය; දෙවැනි හඬ නම් ඉරිදා නීතියය, දෙවියන්වහන්සේගේ අනෙක් රැළ බැබිලෝනියෙන් කැඳවා පිටතට ගනු ලබන අවස්ථාවය. දෙවැනි කොටසෙහි ඇය එළිදරව් අටවන පරිච්ඡේදය හා පළමු පද හතරට යොමු කරයි; එහි හත්වන මුද්‍රාව විවෘත කිරීම හඳුනාගනු ලැබේ. එවිට පූජාසනයෙන් ගත් ගිනි අඟුරු පොළොවට හෙළනු ලබයි; එය ස්වර්ගයෙන් ගිනි බැස ඇවිත් ශිෂ්‍යයන් ආලෝකවත් කළ පෙන්තකොස්ත දිනයට ගැළපෙයි, එලියාගේ ගල් දොළොස්ද ආලෝකවත් කරන ලද ආකාරයටම සහ ශිෂ්‍යයන් මත පැවති ගිනි දිවන් මඟින් නිරූපිත වූ පරිදි ය.

## How Long? Zechariah & John

කොපමණ කාලයක්ද? සෙකරියා සහ යොහන්

How long is a prophetic symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law which has been typified in the story of Mount Carmel, the history of the Millerites from 1840 to 1844, the history of Moses’ from the eighth to tenth plague, the witness of the martyrs of the fifth seal and in Zechariah the question is asked “how long” would it be until God had mercy upon Jerusalem that had been in Babylon for seventy years.

කාලය කොපමණද යන්න 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ කාලපරිච්ඡේදයේ പ്രവචනමය සංකේතයකි; එය කර්මෙල් කන්දේ කථාව තුළ, 1840 සිට 1844 දක්වා වූ මිලර්වාදීන්ගේ ඉතිහාසය තුළ, අටවන වසංගතයෙන් දසවන වසංගතය දක්වා වූ මෝසෙස්ගේ ඉතිහාසය තුළ, පස්වන මුද්‍රාවේ ශහීදයන්ගේ සාක්ෂිය තුළ පූර්වරූපී කර ඇත; තවද සෙකරියාහිදී “කාලය කොපමණද” යන ප්‍රශ්නය අසනු ලැබේ, බබිලෝනියේ අවුරුදු හැත්තෑවක් සිටි යෙරුසලමට දෙවියන් වහන්සේ කවදා දයාව පෙන්වන්නේද යන අර්ථයෙන්ය.

> Then the angel of the Lord answered and said, O Lord of hosts, how long wilt thou not have mercy on Jerusalem and on the cities of Judah, against which thou hast had indignation these threescore and ten years?

> එවිට යෙහෝවාගේ දූතයා පිළිතුරු දෙමින් මෙසේ කීවේය: “සේනාධිපති ස්වාමිනි, ඔබ කෝපව සිටි මේ අවුරුදු හැත්තෑ කාලය පුරා, යෙරුසලමටත් යූදාහි නගරවලටත් ඔබ කොපමණ කාලයක් තව දයාව නොපෙන්වන්නෙහිද?”

> And the Lord answered the angel that talked with me with good words and comfortable words.

> එවිට සමිඳාණන් වහන්සේ මා සමඟ කතා කළ දූතයාට යහපත් වචනද සැනසිල්ල දෙන වචනද පිළිතුරු වශයෙන් පැවසූ සේක.

> So the angel that communed with me said unto me, Cry thou, saying, Thus saith the Lord of hosts; I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy. And I am very sore displeased with the heathen that are at ease: for I was but a little displeased, and they helped forward the affliction. Therefore thus saith the Lord; I am returned to Jerusalem with mercies: my house shall be built in it, saith the Lord of hosts, and a line shall be stretched forth upon Jerusalem. Cry yet, saying, Thus saith the Lord of hosts; My cities through prosperity shall yet be spread abroad; and the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem. Zechariah 1:12–17.

> එවිට මා සමඟ කථා කළ දූතයා මට මෙසේ කීවේය: “ඔබ හඬනගා කියව, ‘සේනාවන්ගේ ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ කියන සේක: මම යෙරුසලමත් සියෝනත් ගැන මහත් ඊර්ෂ්‍යාවකින් ඊර්ෂ්‍යා කරමි. තවද සුවසේ සිටින ජාතීන් කෙරෙහි මම ඉතාමත් ප්‍රකෝප වී සිටිමි; මක්නිසාද මම ස්වල්ප වශයෙන් කෝප වූවෙමි, නමුත් ඔවුහු පීඩාව වැඩි කිරීමට උපකාර කළෝය. එබැවින් ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ කියන සේක: මම කරුණාවන් සමඟ යෙරුසලමට නැවත පැමිණියෙමි. මාගේ ගෘහය එහි ගොඩනගනු ලබන්නේය, යයි සේනාවන්ගේ ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක; තවද යෙරුසලම පිට මිනුම් රැහැන දිගහරිනු ලබන්නේය.’ තවද නැවතත් හඬනගා කියව: ‘සේනාවන්ගේ ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ කියන සේක: මාගේ නගර සමෘද්ධිය කරණකොටගෙන නැවතත් පැතිර යන්නේය; ස්වාමීන්වහන්සේ නැවතත් සියෝන සැනසීමේ සේක; තවද නැවතත් යෙරුසලම තෝරාගන්නා සේක.’” සෙකරියා 1:12–17.

Sister White directly aligns Zechariah’s “threescore and ten years” (seventy years) that literal ancient Israel was in bondage to literal Babylon with the twelve hundred and sixty years from 538 unto 1798 that spiritual Israel (Christians) were in bondage to spiritual Babylon (Roman Catholicism).

සහෝදරි වයිට් සකාරියා සඳහන් කරන “හැත්තෑ අවුරුද්ද” (අවුරුදු හැත්තෑව) — එනම් පුරාණ සත්‍ය ඉශ්‍රායෙලය සත්‍ය බබිලෝනියට වහල්කමේ සිටි කාලය — ක්‍රි.ව. 538 සිට 1798 දක්වා වූ අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැට සමඟ සෘජුව සමාන්තර කරයි; එම කාලය තුළ ආත්මික ඉශ්‍රායෙලය (ක්‍රිස්තියානින්) ආත්මික බබිලෝනියට (රෝමානු කතෝලිකත්වයට) වහල්කමේ සිටියේය.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “මෙම දිගු, අනුකම්පා රහිත පීඩනයේ කාලපරිච්ඡේදය තුළ, ඉශ්‍රායෙල් සන්තතින් නිර්වාසන කාලයේදී බැබිලෝනයේ වහල්භාවයේ තබා ගන්නා ලද්දාක් මෙන්ම, දෙවියන්වහන්සේගේ භූමියෙහි සභාවද සැබවින්ම වහල්භාවයේ තිබුණි.” Prophets and Kings, 714.

In 1798, at the end of the twelve hundred and sixty years the first of three messages represented as angels in Revelation fourteen arrived. The second arrived on April 19, 1844 and the third on October 22, 1844. The history symbolized by the question, “how long” is from 9/11 unto the Sunday law, and that period of time was typified in the beginning of Adventism in the Millerite movement of August 11, 1840 unto October 22, 1844. That period is symbolically illustrated by John the Revelator in chapter ten when John eats the little book that was sweet in his mouth, but became bitter in his stomach.

1798 දී, වසර දොළොස් සිය හැටේ අවසානයේ, ප්‍රකාශන පොතේ දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ දූතයන් ලෙස නිරූපිත වූ පණිවිඩ තුනෙන් පළමු පණිවිඩය පැමිණියේය. දෙවැන්න 1844 අප්‍රේල් 19 දින පැමිණියේය; තුන්වැන්න 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණියේය. “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නයෙන් සංකේතවත් කර ඇති ඉතිහාසය 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වන අතර, එම කාල පරිච්ඡේදය ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ව්‍යාපාරයේ ආරම්භයේදී, එනම් 1840 අගෝස්තු 11 දින සිට 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා වූ මිලර්වරුන්ගේ ව්‍යාපාරය තුළ පූර්වරුපීව නිරූපිත විය. එම කාල පරිච්ඡේදය සංකේතාත්මකව යොහන් එළිදරව්කරු විසින් දසවන පරිච්ඡේදයේ දී පෙන්වා දෙනු ලබන්නේ, යොහන් කුඩා පොත කෑ විට එය ඔහුගේ මුඛයට මිහිරියාවූ නමුත් ඔහුගේ බඩේ කටුක වූ අවස්ථාව මගිනි.

> And the voice which I heard from heaven spake unto me again, and said, Go and take the little book which is open in the hand of the angel which standeth upon the sea and upon the earth. And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter.

> එවිට මම අහසෙන් ඇසූ හඬ නැවත මා සමඟ කථා කරමින් මෙසේ පැවසීය: “මුහුද මතද භූමිය මතද සිටින දූතයාගේ අතෙහි විවෘතව ඇති කුඩා පොත ගොස් ගන්න.” එවිට මම දූතයා වෙත ගොස්, “එම කුඩා පොත මට දෙන්න”යි ඔහුට කීවෙමි. ඔහුද මට, “එය ගෙන කා දමන්න; එය නුඹගේ උදරයට තිත්ත වනු ඇත, නමුත් නුඹගේ මුඛයෙහි එය මී පැණි මෙන් මිහිරි වනු ඇත”යි කීවේය. එවිට මම දූතයාගේ අතින් එම කුඩා පොත ගෙන කා දැමුවෙමි; එය මගේ මුඛයෙහි මී පැණි මෙන් මිහිරි විය. එහෙත් එය කා නිම කළ වහාම මගේ උදරය තිත්ත විය.

> And he said unto me, Thou must prophesy again before many peoples, and nations, and tongues, and kings. Revelation 10:8–11.

> තවද ඔහු මට මෙසේ කී ය: “ඔබ බොහෝ ජනතාවන්, ජාතීන්, භාෂාවන් හා රජවරුන් ඉදිරියෙහි නැවතත් අනාවැකි පවසිය යුතුය.” එළිදරව් 10:8–11.

The history John is illustrating is represented by the book that was eaten, for the eating represented the Millerites coming to understand the message and their experience in proclaiming that message. So, when John is told immediately after that history is set forth that John must prophesy again, the prophesying that is being identified is the history of 1840 to 1844. John is told that the Millerite history from 1840 to 1844 is repeated in the history of the end of Adventism. As soon as John is told that he must prophesy again he is told to measure the temple.

යොහන් දෘශ්‍යමාන කරමින් සිටින ඉතිහාසය, කෑමට ගන්නා ලද පොතෙන් නිරූපිත වේ; මක්නිසාද, එම කෑමට ගැනීමෙන් නිරූපිත වූයේ මිලේරයිට්වරුන් එම පණිවිඩය අවබෝධ කරගැනීමත්, එම පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමේදී ඔවුන් ලැබූ අත්දැකීමත්ය. එබැවින්, එම ඉතිහාසය ඉදිරිපත් කරනු ලැබූ වහාම යොහන් නැවත අනාවැකි පවසන්නට යුතු බව ඔහුට කියනු ලැබූ විට, එහි හඳුනාදක්වනු ලබන අනාවැකි පවසීම වන්නේ 1840 සිට 1844 දක්වා වූ ඉතිහාසයයි. 1840 සිට 1844 දක්වා වූ මිලේරයිට් ඉතිහාසය, ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ අවසාන කාලයේ ඉතිහාසය තුළ නැවත සිදුවන බව යොහන්ට කියනු ලැබේ. යොහන් නැවත අනාවැකි පවසන්නට ඔහුට යුතු බව කියනු ලැබූ වහාම, දේවමාළිගාව මැන බැලීමටද ඔහුට කියනු ලැබේ.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> මට දණ්ඩයක් සමාන නලාවක් දෙන ලදී; දූතයාත් සිට, “නැඟී, දෙවියන්වහන්සේගේ මාලිගාවද, පූජාසනයද, එහි නමස්කාර කරන අයද මැන බලන්න. එහෙත් මාලිගාවෙන් පිටත ඇති අංගනය අත්හැර දමන්න, එය නොමැනන්න; මන්ද එය ජාතීන්ට දෙන ලද්දේය. තවද ශුද්ධ නගරය ඔව්හු මාස හතළිස් දෙකක් පාදතලයෙන් මැඩ දමන්නෝය.” එළිදරව් 11:1, 2.

The work given to Adventism post-October 22, 1844 was represented by John as measuring or building the temple, in agreement with the promise set forth in Zechariah that “a line would be stretched forth upon Jerusalem” again—for the Lord would “yet choose Jerusalem.” The history represented at the beginning of Adventism with the Philadelphian movement of Millerite Adventism is repeated at the ending of Adventism with the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At the great disappointment of October 22, 1844, a period of time, represented as “the days of the voice of the seventh angel” began.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනට පසු අද්වෙන්තිස්මයට දෙන ලද කාර්යය යොහන් විසින් දේවමාළිගාව මැනීම හෝ ගොඩනැගීම ලෙස නිරූපණය කරන ලදී. මෙය “යෙරුසලම මත නැවතත් දෝරුවක් දිග හරිනු ලබන්නේය” යන සෙකරියාහි ප්‍රකාශිත පොරොන්දුව සමඟ එකඟ වේ—මක්නිසාද ස්වාමීන්වහන්සේ “තවදුරටත් යෙරුසලම තෝරාගන්නා සේක.” මිලෙරීය අද්වෙන්තිස්මයේ ෆිලදෙල්ෆියානු ව්‍යාපාරය සමඟ අද්වෙන්තිස්මයේ ආරම්භයේදී නිරූපිත ඉතිහාසය, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ ෆිලදෙල්ෆියානු ව්‍යාපාරය සමඟ අද්වෙන්තිස්මයේ අවසානයේදී නැවත දෝරාවට ලක් වේ. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින සිදු වූ මහත් බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමේදී, “සත්වන දූතයාගේ හඬේ දවස්” ලෙස නිරූපිත කාල පරාසයක් ආරම්භ විය.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> එහෙත් හත්වන දූතයාගේ හඬ නඟන දවස්වලදී, ඔහු නළාව හඬවන්නට ආරම්භ කරන විට, දෙවියන්වහන්සේ තම සේවකයන්වූ ප්‍රොපෙත්තුන්ට ප්‍රකාශ කළ පරිදි, දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස සම්පූර්ණ කරනු ලැබේ. එළිදරව් 10:7.

The message was sweet to the Millerites when the Islamic time prophecy of the second woe was fulfilled just as the Millerites had predicted in advance of August 11, 1840. The message turned bitter in the stomach at the great disappointment of October 22, 1844. As soon as John finishes illustrating the history of 1840 to 1844, he is informed that he must do the very same thing (prophesy) again. Then he is told to measure Jerusalem, and when he does so he is aligning with Zechariah’s prophecy of the Lord choosing Jerusalem. From October 22, 1844 onward prophetic history is represented as the “days of the voice of the seventh angel.” The “days” of the message (voice) of the seventh angel (third woe) represent a period of time when the divinity of Christ would be permanently combined with humanity who were to be the one hundred and forty-four thousand. That work was delayed by the rebellion of 1863, and on 9/11 the sounding of the seventh angel (third woe) once again began to sound.

දෙවන අහෝවේ ඉස්ලාමීය කාල අනාවැකිය මිලෙරයිට්වරු අගෝස්තු 11, 1840ට පෙරම පුරෝකථනය කළ ආකාරයටම සම්පූර්ණ වූ විට, එම පණිවිඩය ඔවුන්ට මිහිරි විය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින සිදු වූ මහත් බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමේදී එම පණිවිඩය උදරයේ තිත්ත විය. යොහන් 1840 සිට 1844 දක්වා වූ ඉතිහාසය දර්ශනය කිරීම අවසන් කළ සැණින්, ඔහුට නැවතත් අතින්ම එම දේම (අනාවැකි පවසීම) කළ යුතු බව දන්වනු ලැබේ. අනතුරුව ඔහුට යෙරුසලම මැනීමට කියනු ලැබේ; ඔහු එසේ කරන විට, ස්වාමීන්වහන්සේ යෙරුසලම තෝරාගන්නා බව පිළිබඳ සෙකරියාගේ අනාවැකිය සමඟ ඔහු අනුකූල වන්නේය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනෙන් පසු, අනාවැකිමය ඉතිහාසය “සත්වෙනි දූතයාගේ හඬේ දවස්” ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ. සත්වෙනි දූතයාගේ (තුන්වන අහෝවේ) පණිවිඩයේ (“හඬේ”) “දවස්” යනුවෙන් නියෝජනය වන්නේ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දේවත්වය එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස වීමට නියමිත වූ මනුෂ්‍යත්වය සමඟ ස්ථිර ලෙස එක්කරනු ලබන කාල පරිච්ඡේදයකි. එම කාර්යය 1863 කැරැල්ල නිසා ප්‍රමාද වූ අතර, 9/11 දින සත්වෙනි දූතයාගේ නාදය (තුන්වන අහෝව) යළි වරක් නාද වීමට ආරම්භ විය.

In sacred history the Lord chose Jerusalem to place His name there, and his “name” is His character. Jerusalem and Zion are referenced by Zechariah when he states, “I am jealous for Jerusalem and for Zion with a great jealousy” and thereafter with, “the Lord shall yet comfort Zion, and shall yet choose Jerusalem.” Zion is comforted when it receives the Holy Spirit who is the “Comforter.” The comforting of the Holy Spirit began at 9/11 in agreement with Christ breathing on the disciples after His descent from meeting with the Father after His resurrection. The manifestation of the Holy Spirit was greatly increased at Pentecost. That season began with the first fruit offering being resurrected and it ended with the first fruit offering of Pentecost, when the entire world then heard the message.

ශුද්ධ ඉතිහාසය තුළ ස්වාමීන්වහන්සේ තම නාමය එහි තැබීමට යෙරුසලම තෝරාගත්සේක; එතුමාගේ “නාමය” යනු එතුමාගේ චරිතයයි. “මම යෙරුසලම උදෙසාද සීයොන් උදෙසාද මහත් ඊර්ෂ්‍යාවකින් ඊර්ෂ්‍යා වෙමි” යයිද, අනතුරුව “ස්වාමීන්වහන්සේ තවදුරටත් සීයොන් සැනසීමටද, තවදුරටත් යෙරුසලම තෝරාගැනීමටද ඇත” යයිද සෙකරියා ප්‍රකාශ කරන විට, ඔහු යෙරුසලම සහ සීයොන් ගැන සඳහන් කරයි. සීයොන් සැනසීම ලබන්නේ “සැනසිල්ලකරු” වන ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේව ලබන විටය. ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ එම සැනසිල්ල 9/11 දින ආරම්භ වූයේ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ උන්වහන්සේගේ පුනරුත්ථානයෙන් පසු පියාණන්වහන්සේ හමුවී ආපසු බැස ඇවිත් ගෝලයන් මත හුස්ම හෙළූ කාරණය සමඟ සම්මුතියෙන්ය. ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ ප්‍රකාශනය පෙන්තකොස්තේදී මහත් ලෙස වැඩිවිය. එම කාලපරිච්ඡේදය ආරම්භ වූයේ පළමු ඵල පූජාව පුනරුත්ථානය කරනු ලැබීමෙන් වන අතර, එය අවසන් වූයේ පෙන්තකොස්තේ පළමු ඵල පූජාව සමඟය; එවිට සම්පූර්ණ ලෝකයම එම පණිවිඩය අසා ගත්තේය.

> Comfort ye, comfort ye my people, saith your God. Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. Isaiah 41:1, 2.

> “ඔබලා මාගේ ජනතාව සැනසිල්ලට පත් කරවව්, සැනසිල්ලට පත් කරවව්” යයි ඔබගේ දෙවියන් වහන්සේ කියන සේක. “යෙරුසලමේ හදවතට කතා කරවව්, ඇයගේ යුද්ධසේවය අවසාන වී ඇති බවත්, ඇයගේ අපරාධය කමා කරනු ලැබ ඇති බවත් ඇයට ප්‍රකාශ කරවව්; මක්නිසාද ඇයගේ සියලු පාපයන් සඳහා ස්වාමීන්වහන්සේගේ හස්තයෙන් දෙගුණයක් ලැබ ඇත” යයි. යෙසායා 41:1, 2.

The one hundred and forty-four thousand are sealed when “their iniquity is pardoned.” This occurs just before the Sunday law as they are lifted up as the Pentecostal first fruit offering while receiving the outpouring of the Holy Spirit without measure as the disciples typified at Pentecost. The sprinkling of rain that began at 9/11 becomes a full outpouring at the Sunday law. In the history the first fruit offering of 9/11 unto the first fruit offering at the Sunday law when the one hundred and forty-four thousand are sealed and prepared as an offering to be lifted up as an ensign from the Sunday law until the close of probation. That history is represented by the first three verses of Revelation eighteen announcing the fall of Babylon, which is the biblical symbol that represents a ‘doubling.’

එක් ලක්ෂ හතළිස්හතර දහස මුද්‍රා කරනු ලබන්නේ “ඔවුන්ගේ අයුතුකම කමාවනු ලැබූ” විටය. මෙය සිදුවන්නේ ඉරිදා නීතියට මඳ පෙරය; එවිට, පෙන්තෙකොස්ත දිනයේ ශිෂ්‍යයන් ප්‍රතිරූප කළ පරිදි, අසීමිත ලෙස ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වගුරුවීම ලබමින්, ඔවුන් පෙන්තෙකොස්තීය ප්‍රථමඵල පූජාවක් ලෙස උසස් කරනු ලබති. 9/11 දින ආරම්භ වූ වැසි-ඉසිලිම, ඉරිදා නීතියේදී සම්පූර්ණ වගුරුවීමක් බවට පත්වේ. 9/11 හි ප්‍රථමඵල පූජාවේ සිට ඉරිදා නීතියේ ප්‍රථමඵල පූජාව දක්වා වූ එම ඉතිහාසය තුළ, එක් ලක්ෂ හතළිස්හතර දහස මුද්‍රා කරනු ලැබ, ඉරිදා නීතියෙන් පරික්ෂා කාලය අවසන් වන තුරු ලංඡනයක් ලෙස උසස් කරනු පිණිස පූජාවක් වශයෙන් සූදානම් කරනු ලබති. එම ඉතිහාසය බබිලෝනිය වැටීම ප්‍රකාශ කරන එළිදරව් 18 හි ප්‍රථම පද තුනෙන් නිරූපිතය; එය ‘දෙගුණකිරීමක්’ නියෝජනය කරන බයිබලීය සංකේතය වේ.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies. Revelation 18:1–3.

> මේ දේවල්වලට පසු, මම ස්වර්ගයෙන් බැස එන තවත් දූතයෙකු දුටුවෙමි; ඔහුට මහත් බලයක් තිබුණේය; ඔහුගේ තේජසින් පොළොව ආලෝකමත් කරනු ලැබීය. ඔහු බලවත් හඬකින් ශක්තිමත්ව හඬ නඟා මෙසේ කීවේය: “මහා බාබිලෝනිය වැටී ඇත, වැටී ඇත; එය භූතයන්ගේ වාසස්ථානයක්ද, සෑම අපවිත්‍ර ආත්මයකම රැඳවුම් ස්ථානයක්ද, සෑම අපවිත්‍ර හා පිළිකුල් පක්ෂියෙකුගේ කූඩුවක්ද වී ඇත. මක්නිසාද, සියලු ජාතීන් ඇගේ වේශ්‍යාකමේ උදහසේ මද්‍යය පානය කර ඇත; පොළොවේ රජවරු ඇය සමඟ වේශ්‍යාකම් කර ඇත; පොළොවේ වෙළෙන්දෝ ඇගේ විලාසිතාමය සුඛභෝගවල බහුලත්වය මඟින් ධනවත් වී ඇත.” එළිදරව් 18:1–3.

Throughout the Scriptures a doubling of phrases or words represents the perfect fulfillment of the fall of Babylon in the last days. It is the signature of Alpha and Omega who always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing. Babylon’s two falls are represented as Nimrod and Belshazzar. Nimrod was the beginning of Babylon, when it was simply Babel. Nimrod’s fall represented Belshazzar’s fall and the message of the second angel and the angel of Revelation eighteen is that the fall of Nimrod at the beginning of Babylon represented the fall of Belshazzar at the end, for Alpha and Omega always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing

ශුද්ධ ලියවිලි පුරාම වාක්‍ය හෝ වචන දෙවරක් ප්‍රකාශ වීම අන්තිම දිනවල බබිලෝනියේ පතනය සම්පූර්ණයෙන් ඉටුවීම නිරූපණය කරයි. එය සැමවිටම යම් දෙයක අවසානය එහි ආරම්භය මඟින් දර්ශනය කරන ඇල්ෆා හා ඔමේගාගේ ලාංඡනයයි. බබිලෝනියේ පතන දෙක නිම්රෝද් සහ බෙල්ෂස්සර වශයෙන් නිරූපණය කරනු ලැබේ. නිම්රෝද් බබිලෝනියේ ආරම්භය වූයේය, එය සරලවම බාබෙල් වූ කාලයේදීය. නිම්රෝද්ගේ පතනය බෙල්ෂස්සරගේ පතනය නිරූපණය කළේය; දෙවන දූතයාගේද ප්‍රකාශනය අටළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දූතයාගේද පණිවිඩය මෙයයි: බබිලෝනියේ ආරම්භයේදී නිම්රෝද්ගේ පතනය අවසානයේදී බෙල්ෂස්සරගේ පතනය නිරූපණය කළේය; මන්ද ඇල්ෆා හා ඔමේගා සැමවිටම යම් දෙයක අවසානය එහි ආරම්භය මඟින් දර්ශනය කරන බැවිනි.

Nimrod’s tower was brought down as a symbol of his fall and he typified the fall of the Twin Towers on 9/11. Belshazzar’s fall was the writing on the wall, marking the end of Babylon’s seventy-year reign as the first kingdom of Bible prophecy, and thus typifying the fall of the United States at the end of Isaiah twenty-three’s symbolic “seventy years, according to the days of one king” representing the history of the United States from 1798 unto the Sunday law. Belshazzar’s writing on the wall, represents when the wall of separation of church and state falls at the Sunday law, which is the very point where the sixth kingdom of Bible prophecy ends, just as Belshazzar was slain on that very night. The handwriting on the wall is the law that is written that overturns the wall of separation of church and state in the Constitution.

නිම්රෝද්ගේ කුළුණ ඔහුගේ වැටීමේ සංකේතයක් ලෙස බිඳ දමනු ලැබූ අතර, ඔහු 9/11 දින යුගල කුළුණු වැටීමේ ආදර්ශයක් විය. බෙල්ෂස්සර්ගේ වැටීම වූයේ බිත්තිය මත ලියවීමය; එය බයිබල් අනාවැකිවල පළමු රාජ්‍යය වූ බැබිලෝනියේ අවුරුදු හැත්තෑක පාලනයේ අවසානය සලකුණු කළේය. එබැවින්, එය යෙසායා විසිතුනෙහි සංකේතාත්මක “එක් රජෙකුගේ දින අනුව අවුරුදු හැත්තෑය” යන කාලයේ අවසානයේ, 1798 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා එක්සත් ජනපදයේ ඉතිහාසය නියෝජනය කරමින්, එක්සත් ජනපදයේ වැටීමේ ආදර්ශයක් විය. බෙල්ෂස්සර්ගේ බිත්තිය මත ලියවීම, ඉරිදා නීතියේදී සභාව හා රාජ්‍යය අතර වෙන්කිරීමේ බිත්තිය වැටෙන අවස්ථාව නියෝජනය කරයි; එයම බයිබල් අනාවැකිවල හයවන රාජ්‍යය අවසන් වන නිශ්චිත ස්ථානයය, බෙල්ෂස්සර් එම රාත්‍රියේම මරනු ලැබූ සේම. බිත්තිය මත ඇති අත්ලියවිල්ල යනු ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාවේ සභාව හා රාජ්‍යය අතර වෙන්කිරීමේ බිත්තිය පෙරළා දමන ලෙස ලියන ලද නීතියයි.

The ‘history’ represented from 9/11 unto the Sunday law and thereafter to the close of human probation and the seven last plagues is the historical period that is symbolized within God’s word by a doubling of phrases or words. In that period the Holy Spirit is poured out, beginning with a sprinkling from 9/11 unto the Sunday law and thereafter the full outpouring. The Holy Spirit has been represented by Christ as the “Comforter” who, when he came would show God’s people all things.

9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වාත්, ඉන්පසු මානව කරුණාකාලය අවසන් වීම හා අවසාන වසංගත සත දක්වාත් නිරූපිත වන මෙම “ඉතිහාසය” යනු, වාක්‍ය ඛණ්ඩ හෝ වචන දෙගුණ කිරීමක් මගින් දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ සංකේතවත් කරනු ලබන ඉතිහාසකාල පරිච්ඡේදයයි. එම කාලපරිච්ඡේදය තුළ ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ වගුරුවනු ලබති; එය 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා සුළු ඉසීමකින් ආරම්භ වී, ඉන්පසු සම්පූර්ණ වගුරුමක් දක්වා පත්වේ. ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ, උන්වහන්සේ පැමිණි විට දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට සියල්ල පෙන්වා දෙන “සනසන්නා” ලෙස ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් නිරූපණය කරනු ලැබ ඇත.

> But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:26.

> එහෙත් සැනසිලිකරු වන ශුද්ධාත්මයාණන්, පියාණන් මගේ නාමයෙන් එවනු ලබන ඔහු, සියලු දේ ඔබට උගන්වනු ඇත; මම ඔබට කියා ඇති සියල්ලද ඔබගේ සිහියට නැවත ගෙනෙනු ඇත. යොහන් 14:26.

The Holy Spirit is conveyed to the one hundred and forty-four thousand through the “golden oil,” which is also the “rain,” and is also the “Comforter.” When represented as the “Comforter” the Holy Spirit is identifying a special manifestation of the Holy Spirit.

ශුද්ධාත්මයාණන් “රන් තෙල්” මඟින් එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසට පවරනු ලබයි; එයම “වර්ෂාව” ද වන අතර, එයම “සැනසිලිකරු” ද වේ. “සැනසිලිකරු” ලෙස නිරූපිත වන විට, ශුද්ධාත්මයාණන් ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ විශේෂ ප්‍රකාශනයක් හඳුන්වා දෙයි.

God’s people have always possessed the Holy Spirit when they have met the requirements of the gospel, but the times of genuine sacred revival, “as in former years,” when a special manifestation of the Holy Spirit for a corporate body, the Holy Spirit is represented as the Comforter. More importantly the corporate body are having their memories’ exercised by the Comforter as he “brings all things to their “remembrance.” This confirms that those people participating in the manifestation have the genuine experience, for the Holy Spirit is participating in the activities of their minds, for he is influencing the thinking process as he brings “all things to your remembrance.”

දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සුවිශේෂයේ අවශ්‍යතාවයන් සපුරා ඇති විට සැමවිටම ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේගේ අයිතිකරුවන්ව සිට ඇත; එහෙත් “පෙර වර්ෂවල මෙන්” වූ සැබෑ පවිත්‍ර ශුද්ධ පුනරුජ්ජීවනයේ කාලවලදී, සමූහ ශරීරයක් උදෙසා ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේගේ විශේෂ ප්‍රකාශනයක් ඇති වන විට, ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ සැනසිල්ල දෙන තැනැත්තා ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ. එයට වඩාත් වැදගත් වන්නේ, “සියල්ල ඔබට මතක් කර දෙන” බැවින්, එම සැනසිල්ල දෙන තැනැත්තා විසින් සමූහ ශරීරයේ මතකය ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබීමය. මෙයින්, එම ප්‍රකාශනයට සහභාගි වන එම ජනතාව සත්‍ය අත්දැකීමේ හිමිකරුවන් බව තහවුරු වේ; මක්නිසාද ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ ඔවුන්ගේ මනස් ක්‍රියාකාරකම්වලට සහභාගි වන බැවින්ය, එනම් “සියල්ල ඔබට මතක් කර දෙන” විට උන්වහන්සේ සිතීමේ ක්‍රියාවලියට බලපෑම් කරමින් සිටින බැවින්ය.

Human memory combines to make up the higher nature of man with the other components such as judgment, intelligence, reason and conscience, which the apostle Paul labels as “the mind.” The higher nature is either the carnal mind or it’s the mind of Christ.

මනුෂ්‍ය මතකය, විනිශ්චය, බුද්ධිය, තර්කය හා අන්තර්ඥානය වැනි අනෙකුත් අංග සමඟ එක්ව, ප්‍රේරිත පාවුල් “මනස” ලෙස නම් කරන මනුෂ්‍යයාගේ උසස් ස්වභාවය සම්පාදනය කරයි. එම උසස් ස්වභාවය මස්කළ මනස හෝ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මනස යන දෙකෙන් එකකි.

> Because the carnal mind is enmity against God: for it is not subject to the law of God, neither indeed can be. Romans 8:7.

> මාංසික සිත දෙවියන්වහන්සේට විරුද්ධකමක් වන බැවින්ය; මක්නිසාද එය දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවට යටත් නොවන්නේය, ඇත්තෙන්ම යටත් විය නොහැක්කේය. රෝම 8:7.

> For who hath known the mind of the Lord, that he may instruct him? But we have the mind of Christ. 1 Corinthians 2:16.

> මන්ද, ස්වාමින්වහන්සේගේ මනස දැන, උන්වහන්සේට උපදෙස් දිය හැක්කේ කවුද? එහෙත් අපට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මනස ඇත. 1 කොරින්ති 2:16.

The lower nature, or flesh is made up of the nervous, emotional, and hormonal systems associated with the senses which are the “avenues of the soul.” The higher nature is designed to rule over the lower and as such is represented as the fortress, and the fortress is constantly under attack from the senses (the lower nature), and the attacks are made against the fortress through the avenues that lead into the fortress. Within the fortress of the higher nature there is a command center, or what Sister White calls the citadel. The citadel is the Most Holy Place in the sanctuary, which is divided into two basic divisions. The courtyard is the flesh, or lower nature, and to come into the courtyard or also to transfer the blood into the holy place required passing through a curtain or veil. The courtyard is bookended by the veils.

පහළ ස්වභාවය, එනම් මාංසය, ආත්මයේ “ප්‍රවේශ මාර්ග” වන ඉන්ද්‍රියයන්ට සම්බන්ධ ස්නායු, භාවාත්මක, හා හෝර්මෝන පද්ධතිවලින් සමන්විතය. ඉහළ ස්වභාවය පහළ ස්වභාවය මත පාලනය කිරීම පිණිස නිර්මාණය කර ඇති බැවින් එය කොටුවක් ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ; එම කොටුව සදාකාලිකවම ඉන්ද්‍රියයන්ගෙන් (පහළ ස්වභාවයෙන්) ප්‍රහාරයට ලක් වෙමින් තිබේ, සහ එම ප්‍රහාර කොටුවට ඇතුළු වන ප්‍රවේශ මාර්ග ඔස්සේ කොටුවට එරෙහිව සිදු කරනු ලැබේ. ඉහළ ස්වභාවයේ එම කොටුව තුළ නියෝග මධ්‍යස්ථානයක් ඇත; එසේ නොමැතිනම් Sister White එය හැඳින්වූ පරිදි, බලකොටුව ඇත. එම බලකොටුව ශුද්ධස්ථානයේ අතිශුද්ධ ස්ථානය වන අතර, එය මූලික කොටස් දෙකකට බෙදී ඇත. අංගණය මාංසය, එනම් පහළ ස්වභාවය වේ; අංගණයට ඇතුළු වීමටත්, නැතහොත් රුධිරය ශුද්ධ ස්ථානයට ගෙන යාමටත්, තිරයක් හෝ වැස්මක් ඔස්සේ ගමන් කළ යුතු විය. අංගණය වැස්ම දෙකෙන් සීමා කර ඇත.

> By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh. Hebrews 10:20.

> අප උදෙසා ඔහු කැප කළ නව සහ ජීවමාන මාර්ගයක් අනුව, එනම්, වස්ත්‍රය මැදින්—එය කියවහොත්, ඔහුගේ මාංශය මඟින් ය. හෙබ්‍රෙව් 10:20.

The sanctuary is divided into two parts; the courtyard and sanctuary. The sanctuary in turn is divided into two parts as is the higher nature. The higher nature breaks down into two areas. One of those areas is represented as the holy place and the other the Most Holy Place. The holy place represents the mental activities necessary for humanity to function, but the Most Holy Place is the area where God and Man meet. The Most Holy Place is the throne room of God, and those who are converted are seated in heavenly places with Christ.

ශුද්ධස්ථානය කොටස් දෙකකට බෙදී ඇත; බාහිර අංගනය සහ ශුද්ධස්ථානය. එසේම, උසස් ස්වභාවය මෙන්ම ශුද්ධස්ථානයද නැවත කොටස් දෙකකට බෙදී ඇත. උසස් ස්වභාවය අංශ දෙකකට විභජනය වේ. එම අංශවලින් එකක් ශුද්ධස්ථානය ලෙස නිරූපණය කර ඇති අතර අනෙක අතිශුද්ධස්ථානය ලෙස නිරූපණය කර ඇත. ශුද්ධස්ථානය මනුෂ්‍යත්වය ක්‍රියා කිරීමට අවශ්‍ය මානසික ක්‍රියාකාරකම් නිරූපණය කරයි; නමුත් අතිශුද්ධස්ථානය දෙවියන්වහන්සේ සහ මනුෂ්‍යයා හමුවන ප්‍රදේශය වේ. අතිශුද්ධස්ථානය දෙවියන්වහන්සේගේ සිංහාසන මණ්ඩපය වන අතර, පරිවර්තනය ලැබූවෝ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ ස්වර්ගීය ස්ථානවල හිඳවා ඇත.

> And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 2:6.

> තවද ක්‍රිස්තුස් යේසුස් තුළ අපව ඔහු සමඟ එක්කොට නැඟිටවූසේක; ස්වර්ගීය ස්ථානවල ඔහු සමඟ එක්කොට අපව හිඳුවූසේක. එපීස 2:6.

The verse is taken from a passage where several verses prior, but absolutely in the same flow of thought, Jesus is seated in heavenly places, just as are His people.

මෙම පදය ගෙන ඇත්තේ, එයට පෙර ඇති පද කිහිපයකින් සමන්විත, නමුත් සම්පූර්ණයෙන්ම එකම චින්තන ප්‍රවාහය තුළ පවතින කොටසකින් වන අතර, එහි යේසුස් ස්වර්ගීය ස්ථානවල අසුන්ගෙන සිටින සේම, උන්වහන්සේගේ ජනතාවද එසේම අසුන්ගෙන සිටිති.

> Which he wrought in Christ, when he raised him from the dead, and set him at his own right hand in the heavenly places. Ephesians 1:20.

> ඔහු ක්‍රිස්තුස් තුළ එය ක්‍රියාත්මක කළේ, ඔහු මළවුන් අතරින් උත්ථාන කළ විටත්, ස්වර්ගීය ස්ථානවල තම දකුණු පසෙහි ඔහු අසුන්ගැන්වූ විටත් ය. එපීසී 1:20.

Christ and His people are seated together in the Most Holy Place. Christ was resurrected and then sat down in heavenly places and His people are raised up and seated in the throne room of the Most Holy Place. Paul identifies that those who are raised in verse six have been resurrected from sin in the previous verse.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සහ උන්වහන්සේගේ ජනතාව අතිශුද්ධස්ථානයෙහි එකට අසුන් ගෙන සිටිති. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මළවුන්ගෙන් උත්ථාන කරන ලද පසු ස්වර්ගීය ස්ථානවල අසුන් ගත්සේක; උන්වහන්සේගේ ජනතාවද උත්ථාන කරනු ලැබ අතිශුද්ධස්ථානයේ සිංහාසන මණ්ඩපයෙහි අසුන් ගන්වනු ලැබ සිටිති. හයවන පදයේ උත්ථාන කරනු ලැබූවෝ යැයි පාවුල් හඳුන්වන්නේ, පෙර පදයේ පව්වෙන් උත්ථාන කරනු ලැබූ අය බවය.

> Even when we were dead in sins, hath quickened us together with Christ, (by grace ye are saved) And hath raised us up together, and made us sit together in heavenly places in Christ Jesus. Ephesians 1:5, 6.

> අපි පව්වලින් මළාව සිටියද, උන්වහන්සේ ක්‍රිස්තුස් සමඟ අපට එකට ජීවනය දුන්සේක; (ඔබ ගළවනු ලැබුවේ කරුණාවෙන්ය;) එසේම අපව එකට නැඟිටුවා, ක්‍රිස්තු යේසුස් තුළ ස්වර්ගීය ස්ථානවල එකට ඉඳවූසේක. එපීස 1:5, 6.

The perfect fulfillment of the passage from Ephesians are the two witnesses of Revelation eleven, eleven who are resurrected and then taken up into heaven as an ensign—but also to be seated in heavenly places. In the Most Holy Place the two witnesses are representing humanity in the very presence of God, and their justification for being seated there is the badge which they each possess. That badge is the seal of God, and the seal of God represents that the human has become one with the divine, and that seal is represented by the fact that the Comforter, who is the Holy Spirit is abiding within the Most Holy Place of ‘their’ higher nature. The Most Holy Place is the throne room of God where divine and human are combined, and it represents the human temple whose higher nature includes a Most Holy Place where both divinity and humanity are seated together.

එපෙසීයන්ගෙන් ඇති එම කොටසේ සම්පූර්ණ ඉටුවීම වනාහි එළිදරව් 11හි දෙදෙනා සාක්ෂිකරුවන්ය; එනම් නැවත ජීවමාන කරනු ලැබ, පසුව ලාංඡනයක් ලෙස ස්වර්ගයට උඩට ගනු ලබන ඒ දෙදෙනාය—එසේම ස්වර්ගීය ස්ථානවල අසුන්ගැන්වීම සඳහාදය. අතිශුද්ධස්ථානයෙහි එම දෙදෙනා සාක්ෂිකරුවන් දෙවියන්වහන්සේගේ සෘජු සන්නිධානය තුළ මනුෂ්‍යත්වය නියෝජනය කරති; එහි අසුන්ගැනීම සඳහා ඔවුන්ට ඇති නිර්දෝෂභාවය වන්නේ ඔවුන් එක් එක් කෙනා සන්තකයේ දරන ලාංඡනයය. එම ලාංඡනය දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව වන අතර, දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව මනුෂ්‍යයා දිව්‍යත්වය සමඟ එකවී ඇති බව නියෝජනය කරයි. තවද, සැනසිල්ල දෙන්නා වන ශුද්ධාත්මයාණන් ‘ඔවුන්ගේ’ උසස් ස්වභාවයේ අතිශුද්ධස්ථානය තුළ වාසය කරමින් සිටීමේ සත්‍යය මගින් එම මුද්‍රාව නිරූපණය කෙරේ. අතිශුද්ධස්ථානය යනු දිව්‍යත්වය සහ මනුෂ්‍යත්වය එකට එක්ව ඇති දෙවියන්වහන්සේගේ සිංහාසන මණ්ඩපය වන අතර, එය දිව්‍යත්වයද මනුෂ්‍යත්වයද එකට අසුන්ගෙන ඇති අතිශුද්ධස්ථානයක් ඇතුළත් උසස් ස්වභාවයක් සහිත මනුෂ්‍ය දේවමාළිගාව නියෝජනය කරයි.

The outpouring of the “Comforter” is the sealing of the one hundred and forty-four thousand and it marks a change in salvational history, for at that time, the church changes from the church militant to the church triumphant. At that time, it changes from the Laodicean movement of the one hundred and forty-four thousand unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. At that time, it changes from the experience of the seventh church unto the experience of the sixth church and the sixth church was the Millerites. A prophetic characteristic of the sixth church of Philadelphia as it was fulfilled by the Millerite movement, is that it was never a church. It was only a movement all the way to 1856 when both of the Whites identified the movement as Laodicean. Seven years later the legal church was formed.

“සැනසීමකරු”ගේ වගුරුවීම එකසිය හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා තැබීමය; එය ගැළවීමේ ඉතිහාසයෙහි වෙනසක් සලකුණු කරයි, මක්නිසාද එම කාලයේදී සභාව යුද්ධකාරී සභාවෙන් ජයග්‍රාහී සභාවට පරිවර්තනය වේ. එම කාලයේදී, එය එකසිය හතළිස් හතර දහසගේ ලාඔදිකියානු ව්‍යාපාරයෙන් එකසිය හතළිස් හතර දහසගේ ෆිලදෙල්ෆියානු ව්‍යාපාරයට පරිවර්තනය වේ. එම කාලයේදී, එය සත්වන සභාවේ අත්දැකීමෙන් හයවන සභාවේ අත්දැකීමට පරිවර්තනය වේ; හයවන සභාව මිලේරයිට්වරුන් විය. මිලේරයිට් ව්‍යාපාරය මගින් ඉටු වූ පරිදි ෆිලදෙල්ෆියා නම් හයවන සභාවේ භවिष्यවාචක ලක්ෂණයක් නම්, එය කිසිදා සභාවක් නොවූ බවය. 1856 දක්වාම එය ව්‍යාපාරයක් පමණක් විය; එවිට වයිට්වරු දෙදෙනාම එම ව්‍යාපාරය ලාඔදිකියානු බව හඳුනාගත්හ. වසර හතකට පසු නීතිමය සභාව පිහිටුවන ලදි.

The salvational change at the Sunday law was typified by the salvational change at Pentecost which marked the inauguration of Christ as High Priest.

ඉරිදා නීතියේ දී සිදුවන ගැළවීමේ වෙනස, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මහ පූජකයා ලෙස අභিষේක කිරීම සලකුණු කළ පෙන්තෙකොස්තේ දින සිදු වූ ගැළවීමේ වෙනසින් පූර්වලක්ෂණය කරනු ලැබීය.

> “The Pentecostal outpouring was Heaven’s communication that the Redeemer’s inauguration was accomplished. According to His promise He had sent the Holy Spirit from heaven to His followers as a token that He had, as priest and king, received all authority in heaven and on earth, and was the Anointed One over His people.” Acts of the Apostles, 38.

> “පෙන්තකොස්ත දිනෙහි වැගිරීම, ගැළවුම්කරුගේ රාජකාරී ආරම්භය සම්පූර්ණ කරනු ලැබූ බවට ස්වර්ගයේ ප්‍රකාශනය විය. තමන් දුන් පොරොන්දුව අනුව, උන්වහන්සේ ස්වර්ගයෙන් ශුද්ධාත්මයාණන් තමන්ගේ අනුගාමිකයන් වෙත එවා තිබුණේ, උන්වහන්සේ පූජකයාද රජුද වශයෙන් ස්වර්ගයෙහිත් පොළොවෙහිත් සියලු අධිකාරිය ලැබ සිටින බවත්, තමන්ගේ ජනතාව මත අභිෂේකලත් තැනැත්තා වන බවත් දැක්වෙන සංකේතයක් වශයෙනි.” ක්‍රියාකාරයන්ගේ ක්‍රියා, 38.

When the latter rain is poured out without measure upon the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law it will be “Heaven’s communication” that the church militant has ended and the church triumphant has arrived. The inauguration of Christ at Pentecost in the sanctuary above, typifies the anointing of the one hundred and forty-four thousand at the Sunday law.

ඉරිදා නීතියේදී එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මත පසු වැස්ස ප්‍රමාණයකින් තොරව වගුරුවනු ලැබූ කල, එය සටන්කාමී සභාව අවසන්වී ජයග්‍රාහී සභාව පැමිණ ඇති බවට “ස්වර්ගයේ සන්නිවේදනය” වනු ඇත. ඉහළ ශුද්ධස්ථානයේ පෙන්තෙකොස්ත දින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අභিষේකාරෝහණය, ඉරිදා නීතියේදී එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ අභිෂේකයට පූර්වරූපයක් වේ.

The “Pentecostal” outpouring identifying that Christ was the Anointed One represented His anointing in the inaugural ceremony in heaven, but He had also been anointed at His baptism. His baptism (9/11) unto Pentecost (the Sunday law) is also represented again three and a half years after His baptism by His actual death, burial and resurrection (feast of first fruits). 9/11 is therefore represented at His baptism and also at His resurrection. His symbolic resurrection and his literal resurrection mark the beginning of two prophetic lines that each end at Pentecost. Both histories begin with the resurrection of the first fruit offering.

ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ අභිෂේකලත් තැනැන් වහන්සේ බව හඳුන්වා දෙන “පෙන්තකොස්ත” වගුරුවා හැරීම, ස්වර්ගයේ පැවති ආරම්භක උත්සවයේදී උන් වහන්සේගේ අභිෂේකය නිරූපණය කළ නමුත්, උන් වහන්සේ තම බාප්තිස්මයේදීද අභිෂේක කරනු ලැබූ සේක. උන් වහන්සේගේ බාප්තිස්මය (9/11) සිට පෙන්තකොස්තය (ඉරිදා නීතිය) දක්වා වූ කාලය, උන් වහන්සේගේ බාප්තිස්මයෙන් අවුරුදු තුනහමාරකට පසු, උන් වහන්සේගේ සැබෑ මරණය, තැන්පත් කිරීම සහ නැවත නැඟිටීම (පළමු ඵල මංගල්‍යය) මගින්ද නැවත නිරූපණය වේ. එබැවින් 9/11, උන් වහන්සේගේ බාප්තිස්මයේදීද, උන් වහන්සේගේ නැවත නැඟිටීමේදීද නිරූපණය වේ. උන් වහන්සේගේ සංකේතාත්මක නැවත නැඟිටීම සහ උන් වහන්සේගේ අර්ථවත් නැවත නැඟිටීම, එකිනෙකට වෙනස් අනාවැකිමය රේඛා දෙකක ආරම්භය සලකුණු කරන අතර, ඒ දෙකම පෙන්තකොස්තයෙන් අවසන් වේ. ඉතිහාස දෙකම ආරම්භ වන්නේ පළමු ඵල පිදීමේ නැවත නැඟිටීමෙනි.

> But now is Christ risen from the dead, and become the firstfruits of them that slept. For since by man came death, by man came also the resurrection of the dead. For as in Adam all die, even so in Christ shall all be made alive. But every man in his own order: Christ the firstfruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:20–23.

> එහෙත් දැන් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මළවුන්ගෙන් නැගිට ඇති අතර, නිදා සිටියවුන්ගේ ප්‍රථම ඵලය වූ සේක. මක්නිසාද මනුෂ්‍යයෙකු මඟින් මරණය පැමිණියාක් මෙන්, මනුෂ්‍යයෙකු මඟින්ම මළවුන්ගේ උත්ථානයද පැමිණියේය. මක්නිසාද ආදම් තුළ සියල්ලෝ මරණයට පත්වන්නාක් මෙන්, එසේම ක්‍රිස්තුස් තුළ සියල්ලෝ ජීවමාන කරනු ලබන්නෝය. එහෙත් එක් එක් කෙනා තම තමාගේ පිළිවෙළ අනුවය: ප්‍රථම ඵලය ක්‍රිස්තුස් වහන්සේය; ඉන්පසු උන්වහන්සේගේ පැමිණීමේදී ක්‍රිස්තුස් වහන්සේට අයිතිවන්නෝය. 1 කොරින්ති 15:20–23.

Christ is the first fruit offering at His resurrection marking the beginning of the “Pentecostal season” which ends with the first fruit offering of Pentecost. Christ’s resurrection is barley and the wheat are those who “afterward” “are Christ’s at his coming.” Those who are “afterward” of Christ’s resurrection are “they that are Christ’s at his coming,” thus representing the final ingathering of faithful souls at the end of the world, as represented by those three thousand souls that were gathered at Pentecost.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම උත්ථානයේදී පළමු ඵල පූජාව වන අතර, එයින් “පෙන්තකොස්ත සමය” ආරම්භ වී, පෙන්තකොස්තයේ පළමු ඵල පූජාවෙන් එය අවසන් වේ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උත්ථානය යව වන අතර, ගෝධුම නම් “පසුකාලයේ” “උන්වහන්සේගේ පැමිණීමේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට අයිතිවන්නෝ” ය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උත්ථානයෙන් “පසුකාලයේ” සිටින්නෝ නම් “උන්වහන්සේගේ පැමිණීමේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට අයිතිවන්නෝ” වන බැවින්, එයින් පෙන්තකොස්තයේදී එක්රැස් කරන ලද එම ආත්ම තුන්දහසින් නිරූපණය කරනු ලබන පරිදි, ලෝකයේ අවසානයේ විශ්වාසවන්ත ආත්මයන්ගේ අවසාන එක්රැස් කිරීම නියෝජනය කරයි.

The verse also addresses the resurrection in terms of death. Death began with Adam and passes upon all men, but it does so “in” “order.” In the book of Acts Peter records that when the book of Joel was then being fulfilled, men were to send their sins beforehand to judgment that they might be blotted out, when the times of refreshing came from the presence of the Comforter. Christ was not looking at the books of judgment to blot out sin at that time, for judgment was over eighteen hundred years in the future.

මෙම වචනය මරණය සම්බන්ධයෙන් උත්ථානයත් සඳහන් කරයි. මරණය ආදම් සමඟ ආරම්භ වී සියලු මනුෂ්‍යයන් වෙත පැමිණෙයි; එහෙත් එය “පිළිවෙළින්” සිදු වෙයි. ක්‍රියා පොතෙහි පේදුරු සටහන් කරන්නේ, එවකට යෝවෙල්ගේ පොත ඉටු වමින් තිබූ කල, සැනසිලිකරුවාණන්ගේ සන්නිධියෙන් ප්‍රබෝධයේ කාලයන් පැමිණි විට, මනුෂ්‍යයන්ගේ පාප මකා දමනු ලැබීම පිණිස, ඔවුන් තම පාප විනිශ්චයට පෙරට යැවිය යුතු වූ බවය. ඒ අවස්ථාවේ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පාප මකා දැමීම සඳහා විනිශ්චයේ පොත් දෙස බලමින් නොසිටිසේක; මක්නිසාද විනිශ්චය තව අවුරුදු දහඅටසියයකට අනාගතයේ තිබුණේය.

The reference to “every man in his order” begins with Adam, and thus identifies the judgment of the dead from Adam onward until the times of refreshing arrive. When the latter rain arrives, the judgment passes from the dead unto the living. In the period of time represented by the verse (from Christ’s resurrection unto Pentecost), from the barley first fruits until the first fruits of the wheat, the rain is falling during the judgment of the living and as the rain falls, the message represented by the rain is separating the wheat from the tares. At the Sunday law, which is Pentecost, the wheat no longer is mixed with tares and the first fruit wheat offering of two wave loaves is lifted up. The purification process from 9/11 unto the Sunday law is also represented in Malachi three when the Messenger of the Covenant purifies and also purges the Levites and He does so by “fire.” “Fire” is a symbol of a message as represented by tongues of fire at Pentecost. In the history under consideration the separation of the two classes which produces the one hundred and forty-four thousand who are the two wave loaves represented by the first fruits of Pentecost were to be thoroughly baked, for they were the only offering that included an emblem of sin.

“එක් එක් මනුෂ්‍යයා තමන්ගේ අනුපිළිවෙළ අනුව” යන සඳහන ආදම්ගෙන් ආරම්භ වන අතර, එමඟින් ආදම් සිට ආරම්භ වී ප්‍රාණවත් කිරීමේ කාලය පැමිණෙන තුරු මළවුන්ගේ විනිශ්චය හඳුනාදෙයි. පසුව වැසි පැමිණෙන විට, විනිශ්චය මළවුන්ගෙන් සජීවීන් වෙත සංක්‍රමණය වේ. වාක්‍යය මඟින් නිරූපණය කරන කාලපරිච්ඡේදය තුළ (ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උත්ථානයෙන් පෙන්තකොස්තය දක්වා), යව පළමු ඵලවල සිට තිරිඟු පළමු ඵල දක්වා, සජීවීන්ගේ විනිශ්චය අතරතුර වැසි වැටෙමින් තිබේ; එසේ වැසි වැටෙන විට, වැසි මඟින් නිරූපිත පණිවිඩය තිරිඟු කොළඹන්ගෙන් වෙන් කරමින් සිටී. පෙන්තකොස්තය වන ඉරුදා නීතියේදී, තිරිඟු තවදුරටත් කොළඹන් සමඟ මිශ්‍ර නොවී, ලෙළදෙන රොටි දෙකකින් සමන්විත පළමු ඵල තිරිඟු පූජාව ඉහළට ඔසවා දමනු ලැබේ. 9/11 සිට ඉරුදා නීතිය දක්වා පවතින පවිත්‍රීකරණ ක්‍රියාවලිය ද මලාකි තුන්වන පරිච්ඡේදයේ නියෝජනය කර ඇත; එහි ගිවිසුමේ දූතයා ලේවීවරුන් පවිත්‍ර කරන අතර, ඔවුන් පිරියම් ද කරන්නේ “ගින්න” මඟිනි. “ගින්න” යනු පෙන්තකොස්තයේ ගිනි දිවවල් මඟින් නිරූපිත පණිවිඩයක සංකේතයකි. සලකා බලන ඉතිහාසය තුළ, පෙන්තකොස්තයේ පළමු ඵල මඟින් නිරූපිත ලෙළදෙන රොටි දෙක වන එකසිය හතළිස් හාරදහස නිපදවන පංති දෙකේ වෙන්වීම සම්පූර්ණයෙන් පුලුස්සා තිබිය යුතු විය; මන්ද ඔවුන් පව්වෙහි සංකේතයක් ඇතුළත් කරගත් එකම පූජාව වූ බැවිනි.

Those two wave loaves were leavened, and leaven is a symbol of sin. That leaven was destroyed in the fire of the oven, as represented by the refiner’s fire of the Messenger of the Covenant. Isaiah in chapter twenty-seven identifies a debate that begins at 9/11, which he calls “the day of the east wind.” The passage teaches that it is through the debate that the sins of Israel are atoned for. The “debate” is between the true latter rain message and all the other false latter rain messages that exist. A message is “fire,” and “fire” is what the Messenger of the Covenant employs to purify and purge. The debate over the latter rain message removes the leaven from the Pentecostal first fruit wheat offering that is lifted up at the Sunday law. The one hundred and forty-four thousand are the Pentecostal first fruit wheat offering, who overcome by the justification of His blood and the sanctification of their testimony for even though it is the Word that sanctifies it only does so when the word is conveyed as a message. The presentation of the message allows the one hundred and forty-four thousand to live and the presentation of a false latter rain message produces death.

එම වනලැල්ලෙන් ඔසවන ලද රොටි දෙක උම්බලකඩවලින් යුක්ත වූ අතර, උම්බලකඩ පාපයේ සංකේතයකි. එම උම්බලකඩ උදුනේ ගින්න තුළ විනාශ කරන ලදී; එය ගිවිසුමේ දූතයාගේ ශෝධක ගින්න මගින් නිරූපණය කරනු ලැබේ. යෙසායා විසින් විසි හත්වන පරිච්ඡේදයේ 9/11 දී ආරම්භ වන වාදයක් හඳුනා දක්වයි; ඔහු එය “නැගෙනහිර සුළඟේ දවස” යනුවෙන් හඳුන්වයි. එම කොටස උගන්වන්නේ එම වාදය මාර්ගයෙන් ඉශ්‍රායෙල්ගේ පාප සමාධානය කරනු ලබන බවය. “වාදය” වන්නේ සැබෑ අන්තිම වැසි පණිවිඩය සහ පවතින අනෙක් සියලුම බොරු අන්තිම වැසි පණිවිඩ අතරය. පණිවිඩයක් “ගින්නක්” වන අතර, “ගින්න” යනු පවිත්‍ර කිරීම හා ශෝධනය කිරීම සඳහා ගිවිසුමේ දූතයා භාවිත කරන දෙයයි. අන්තිම වැසි පණිවිඩය පිළිබඳ වාදය, ඉරිදා නීතියේදී ඔසවනු ලබන පෙන්තකොස්ත ප්‍රථමඵල තිරිඟු පූජාවෙන් උම්බලකඩ ඉවත් කරයි. එක්ලක්ෂ සතළිස්හතර දහස යනු පෙන්තකොස්ත ප්‍රථමඵල තිරිඟු පූජාව වන අතර, ඔවුන් ජය ගන්නේ උන්වහන්සේගේ රුධිරයේ ධර්මිෂ්ඨ කරනු ලැබීමෙන් හා තම සාක්ෂියේ ශුද්ධීකරණයෙන්ය; මන්ද ශුද්ධ කරන්නේ වචනය වුවද, එය එසේ කරන්නේ වචනය පණිවිඩයක් ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලබන විට පමණි. එම පණිවිඩයේ ප්‍රකාශනය එක්ලක්ෂ සතළිස්හතර දහසට ජීවත් වීමට ඉඩ සලසයි; බොරු අන්තිම වැසි පණිවිඩයක් ප්‍රකාශ කිරීම මරණය උපදවයි.

> And they overcame him by the blood of the Lamb, and by the word of their testimony; and they loved not their lives unto the death. Revelation 12:11.

> ඔව්හු බැටළු පැටවාගේ රුධිරය නිසාද, තම සාක්ෂියේ වචනය නිසාද ඔහුව ජයගත්තෝය; මරණය දක්වාම තම ප්‍රාණය ප්‍රිය නොකළෝය. එළිදරව් 12:11.

The one hundred and forty-four thousand follow Christ in overcoming as He overcame, for prophetically they follow Christ.

එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ජය ගත් ලෙසම ජය ලබමින් උන්වහන්සේ අනුගමනය කරති, මක්නිසාද ඔවුහු අනාගතවාදී අර්ථයෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අනුගමනය කරති.

> These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the firstfruits unto God and to the Lamb. Revelation 14:4.

> මේ අය නම් ස්ත්‍රීන් සමඟ අපවිත්‍ර කරනු නොලැබූවෝය; මක්නිසාද ඔවුහු කන්‍යාවෝය. මේ අය නම් බැටළු පැටවා කොතැනකට ගියත් ඔහු පසුපස යන්නෝය. මේ අය නම් මනුෂ්‍යයන් අතරින් මිලදී ගනු ලැබ, දෙවියන් වහන්සේටත් බැටළු පැටවාටත් පළමු ඵලය ලෙස වූවෝය. එළිදරව් 14:4.

Here in verse four of Revelation fourteen the one hundred and forty-four thousand are identified as “first fruits.” They are also identified as “virgins” and inspiration has informed us that the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five illustrates the experience of the Adventist people. Not only are they “virgins” they are not “defiled with woman,” for the testing and separation process that produced the one hundred and forty-four thousand produced a distinction between the one hundred and forty-four thousand and “all” the false religions. “These” follow the Lamb whithersoever he goeth, and as first fruit offerings they must follow Christ in His death, burial and resurrection.

මෙහි ප්‍රකාශනය 14 වන පරිච්ඡේදයේ 4 වන වගන්තියේදී එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස “පළමු ඵල” ලෙස හඳුන්වා දී ඇත. ඔවුන් “කන්‍යාවන්” ලෙසද හඳුන්වා දී ඇති අතර, මත්තෙව් 25 හි දස කන්‍යා උපමාව ආද්වෙන්තිස්ට් ජනතාවගේ අත්දැකීම නිරූපණය කරන බව දේවප්‍රේරණය අපට දන්වා ඇත. ඔවුන් “කන්‍යාවන්” පමණක් නොව, “ස්ත්‍රීන් සමඟ අපවිත්‍ර වී නැති” අය වෙති; මන්ද, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස බිහි කළ පරීක්ෂණය හා වෙන්කිරීමේ ක්‍රියාවලිය විසින්, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සහ “සියලු” බොරු ආගම් අතර පැහැදිලි භේදයක් ඇති කළේය. “මෙවැනි අය” බැටළු පැටවා ඔහු යන යම් තැනකට වුවද අනුගමනය කරති; එසේම, පළමු ඵල පූජා ලෙස, ඔවුන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණය, භූමදානය සහ පුනරුත්ථානය තුළදී ඔහු අනුගමනය කළ යුතුය.

In Revelation chapter eleven, verse eleven the two witnesses that are to be lifted up as an ensign are first killed, then in three and a half days they are resurrected as a first fruit offering, as was Christ. The first fruit offering that was and is Christ, included the blood of the covenant being shed in order to redeem those who had been bankrupt with a Laodicean experience. In one verse, (verse four) all this brief summary of the various lines of prophetic light associated with the one hundred and forty-four thousand is set forth. And it is set forth in Revelation 144 by the hand of Palmoni, the wonderful numberer. A doubling in Scripture represents the history of the latter rain and the latter rain is where and when the Comforter is poured out upon God’s people.

එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායයේ එකොළොස්වන පදයේ, කොඩියක් ලෙස උසස් කරනු ලබන සාක්ෂිකාරයන් දෙදෙනා පළමුව මරනු ලබති; එවිට දින තුනහමාරකට පසු, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වූ පරිදිම, ඔව්හු ප්‍රථම ඵල පූජාවක් ලෙස නැවත ජීවනයට නැඟෙති. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වූද සිටිනද එම ප්‍රථම ඵල පූජාව තුළ, ලාඔදිකීය අත්දැකීමක් නිසා බංකොලොත්භාවයට පත් වූවන් මිදවීම සඳහා ගිවිසුමේ රුධිරය වැගිරීම ඇතුළත් විය. එක් පදයක, (හතරවන පදය) එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟ සම්බන්ධ වන අනාගතවචනීය ආලෝකයේ විවිධ රේඛා පිළිබඳ මේ සියලු සංක්ෂිප්ත සාරාංශය ඉදිරිපත් කර ඇත. තවද, එය Palmoni නම් අද්භූත සංඛ්‍යාකාරයාගේ හස්තයෙන් එළිදරව් 144 හි ඉදිරිපත් කර ඇත. ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහි ද්විගුණ වීමක් අගහරුණ වැස්සේ ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි; අගහරුණ වැස්ස වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මත සැනසිලිකරු වැගිරෙන ස්ථානයත් කාලයත්ය.

> How beautiful upon the mountains are the feet of him that bringeth good tidings, that publisheth peace; that bringeth good tidings of good, that publisheth salvation; that saith unto Zion, Thy God reigneth! Thy watchmen shall lift up the voice; with the voice together shall they sing: for they shall see eye to eye, when the Lord shall bring again Zion. Break forth into joy, sing together, ye waste places of Jerusalem: for the Lord hath comforted his people, he hath redeemed Jerusalem. The Lord hath made bare his holy arm in the eyes of all the nations; and all the ends of the earth shall see the salvation of our God. Depart ye, depart ye, go ye out from thence, touch no unclean thing; go ye out of the midst of her; be ye clean, that bear the vessels of the Lord. Isaiah 52:7–11.

> සුබාරංචි ගෙන එන්නාගේ පාද කඳු මත කොපමණ අලංකාරද! සමාදානය ප්‍රකාශ කරන්නාගේ, යහපත පිළිබඳ සුබාරංචි ගෙන එන්නාගේ, ගැළවීම ප්‍රකාශ කරන්නාගේ, සියෝනට “නුඹගේ දෙවියන් වහන්සේ රජකම් කරයි” යි කියන්නාගේ පාද කෙතරම් අලංකාරද! නුඹගේ මුරකාරයෝ හඬ උස් කරන්නෝය; ඔව්හු එක්ව එක හඬින් ගායනා කරන්නෝය; මක්නිසාද යෙහෝවා වහන්සේ සියෝන නැවත ගෙන එන කල ඔව්හු ඇසට ඇසට දැක ගන්නෝය. එම්බා යෙරුසලමේ පාළු ස්ථානවලිනි, ප්‍රීතියෙන් පිපිරී එකට ගී ගයන්න; මක්නිසාද යෙහෝවා වහන්සේ තමන්ගේ ජනතාව සැනසූ සේක, යෙරුසලම මිදී ගත් සේක. යෙහෝවා වහන්සේ සිය ශුද්ධ බාහුව සියලු ජාතීන්ගේ ඇස් ඉදිරියේ අනාවරණය කළ සේක; පොළොවේ සියලු අන්ත අපගේ දෙවියන් වහන්සේගේ ගැළවීම දකින්නෝය. පිටව යන්න, පිටව යන්න, එතැනින් නික්ම යන්න; අපවිත්‍ර දෙයක් ස්පර්ශ නොකරන්න; ඇයගේ මැදින් පිටතට යන්න; යෙහෝවා වහන්සේගේ භාජන උසුලන්නෝ, පවිත්‍රව සිටින්න. යෙසායා 52:7–11.

Zion H6726 is the same as H6725 which means “the sense of conspicuousness; a monumental or guiding pillar: – sign, title, waymark.” Zion is a symbol of the ensign of the one hundred and forty-four thousand and in the passage they have already received the latter rain for they have already published and presented the good tidings of peace. Just as specific to that fact is that they see “eye to eye” which represents the disciples at Pentecost, for the ten days prior to Pentecost represents a period of unification. The Lord “hath,” (representing past tense) has already accomplished three things for those who bring good tidings. He hath “comforted his people,” “redeemed Jerusalem” and “made bare his holy arm in the eyes of all the nations.”

සියොන් H6726 යනු H6725 සමඟ එකිනි, එහි අර්ථය වන්නේ “පැහැදිලිව කැපී පෙනීමේ හැඟීම; ස්මාරකමය හෝ මාර්ගදර්ශක ස්ථම්භයක්: – ලකුණ, ශීර්ෂය, මාර්ගලකුණ” යන්නයි. සියොන් යනු එක්ලක්ෂ හතළිස් හතරදහසක ධජයේ සංකේතයකි; එම පාඨභාගයේදී ඔවුන් දැනටමත් පසු වැස්ස ලබාගෙන ඇත, මන්ද ඔවුන් දැනටමත් සමාදානයේ සුබාරංචිය ප්‍රකාශ කර ඉදිරිපත් කර ඇත. එම සත්‍යයට සෘජුවම අදාළ තවත් කරුණක් වන්නේ ඔවුන් “ඇසට ඇස” ලෙස දකින බවයි; එය පෙන්තෙකොස්ත දිනදී ශ්‍රාවකයන් නිරූපණය කරයි, මන්ද පෙන්තෙකොස්තයට පෙර දින දහය එකමුතුකමක කාලපරිච්ඡේදයක් නිරූපණය කරන බැවිනි. ස්වාමින්වහන්සේ “has” (“hath,” අතීත කාලය නිරූපණය කරන වචනය) යනු, සුබාරංචිය ගෙන එන අය සඳහා දැනටමත් කරුණු තුනක් ඉටු කර ඇති බවයි. උන්වහන්සේ දැනටමත් “තම ජනතාව සැනසූ සේක,” “යෙරුසලම මිදූ සේක,” සහ “සියලු ජාතීන්ගේ දෑස් ඉදිරියේ තම ශුද්ධ භුජය නිරාවරණය කළ සේක.”

He “comforted” His people at 9/11, marking the beginning of a testing process of Malachi chapter three that concludes at the Sunday law when He lifts up the ensign of the first fruit offerings as represented by making “bare his holy arm in the eyes of all the nations.” He comforts, redeems and lifts up the one hundred and forty-four thousand. At 9/11 He comforts and begins the purification process where He redeems His people and then lifts them up as an ensign, or as Malachi says “the offering of Judah and Jerusalem be pleasant” “as in days of old.”

9/11 දිනදී උන්වහන්සේ තම ජනතාව “සැනසූ” සේක; එමගින් මලාකි තෙවන පරිච්ඡේදයේ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියක ආරම්භය සලකුණු කරන ලදී. එය, උන්වහන්සේ “සිය ශුද්ධ භුජය සියලු ජාතීන්ගේ ඇස් ඉදිරියෙහි නිරාවරණය කරනු” මගින් ප්‍රථම ඵල පූජා නියෝජනය කරන ධජය උසස් කරන ඉරිදා නීතියේදී අවසන් වෙයි. උන්වහන්සේ එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සැනසීමක් දෙන සේක, මුදාගන්නා සේක, උසස් කරන සේක. 9/11 දිනදී උන්වහන්සේ සැනසීමක් දී, තම ජනතාව මුදාගන්නා එසේම අනතුරුව ඔවුන් ධජයක් ලෙස උසස් කරන ශුද්ධිකරණ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කරන සේක; එසේ නැතහොත්, මලාකි කියන පරිදි, “යූදා සහ යෙරුසලමේ පූජාව ප්‍රියජනක වන්නේය” “පුරාණ දවස්වල මෙන්ය.”

> And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:3, 4.

> ඔහු රිදී පිරිසිදු කර ශෝධනය කරන අයෙකු මෙන් හිඳිනු ඇත; ඔහු ලේවීගේ පුත්‍රයන් පිරිසිදු කර, ඔවුන් රන් හා රිදී මෙන් ශෝධනය කරනු ඇත; එවිට ඔවුන් යෙහෝවාහන්වහන්සේට ධර්මිෂ්ඨකමින් පූජාවක් ඔප්පු කරනු ඇත. එවිට යූදා සහ යෙරුසලමේ පූජාව යෙහෝවාහන්වහන්සේට ප්‍රියමනාප වන්නේ පැරණි දවස්වල මෙන්ය, පෙර අවුරුදු වල මෙන්ය. මලාකි 3:3, 4.

We will bring our considerations of “how long” to a conclusion in the next article.

“කෙතරම් කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නය පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීම් අපි මීළඟ ලිපියේදී නිගමනයකට ගෙන එන්නෙමු.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘උන්වහන්සේගේ අතෙහි උන්වහන්සේගේ වාරය තිබේ; උන්වහන්සේ තම අළුයම සම්පූර්ණයෙන් පවිත්‍ර කර, තම තිරිඟු ගබඩාවට එක්රැස් කරනු ඇත.’ මතෙව් 3:12. මෙය පවිත්‍ර කිරීමේ කාලයන්ගෙන් එකක් විය. සත්‍යයේ වචන මඟින් පොතු තිරිඟුවෙන් වෙන් කරනු ලැබෙමින් තිබුණි. ඔවුන් තරවටු පිළිගැනීමට අතිශයින් නිෂ්ඵලවූවන්ද, ස්වයංධර්මිෂ්ඨවූවන්ද වූ බැවින්, නම्रකමේ ජීවිතයක් පිළිගැනීමට ලෝකයට අතිශයින් ආදරය කළ බැවින්, බොහෝ දෙනෙක් යේසුස්වහන්සේගෙන් හැරී ගියහ. බොහෝ දෙනෙක් අදත් එම දෙයම කරමින් සිටිති. කපර්ණවුමේ සිනගෝගයේදී එම ශ්‍රාවකයන් පරීක්ෂා කරනු ලැබූ ලෙසම අද දිනත් ආත්මයන් පරීක්ෂා කරනු ලැබේ. සත්‍යය හදවතට ගෙන එනු ලබන විට, තම ජීවිත දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්තට අනුකූල නොවන බව ඔවුහු දකිති. තමන් තුළ සම්පූර්ණ වෙනසක් අවශ්‍ය බව ඔවුහු දකිති; එහෙත් ස්වයං-ප්‍රතික්ෂේපයේ කාර්යය භාරගැනීමට ඔවුහු කැමති නැත. එබැවින්, ඔවුන්ගේ පාප අනාවරණය කරනු ලබන විට ඔවුහු කෝපවෙති. ‘මෙය අමාරු කියමනකි; මෙය අසන්නට කවරෙකුට හැකිද?’ යයි මැමැරෙමින්, ශ්‍රාවකයන් යේසුස්වහන්සේ හැර ගිය පරිදිම, ඔවුහු අපහාසයට ලක්වී හැරී යති.” The Desire of Ages, 392.

Back to Articles