Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Three

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය හැත්තෑතුන්වන අංකය

The Papal Shadows: Unveiling the Influence and Intentions Behind “Hitler’s Pope”

පෝප්තුමාගේ සෙවණැලි: “හිට්ලර්ගේ පෝප්තුමා” පිටුපස ඇති බලපෑම හා අරමුණු අනාවරණය කිරීම

Author

Jeff Pippenger

Published

April 3, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the book titled, Hitler’s Pope, the author John Cornwell starts the story of the future pope who reigned when Hitler ruled Germany, with his grandfather and Pope Pius IX, who were driven out of the City of Rome. When Pius IX fled from the city of Rome, disguised as a nun, the only man he took with him was the future pope’s grandfather. Cornwall addresses the close relationship of the two men, and thereafter identifies how the future pope’s father also was connected with the power center of the Catholic Church. In doing so he identifies the social, political and religious environment of the history from the time of Pius IX, through World War II. The overview of history is tremendously informative.

Hitler’s Pope නම් වූ පොතෙහි, කර්තෘ ජෝන් කෝන්වෙල්, හිට්ලර් ජර්මනිය පාලනය කළ කාලයේ පාප් තුරිය දරූ අනාගත පාප්වරයා පිළිබඳ කතාව ආරම්භ කරන්නේ, රෝම නගරයෙන් නෙරපා හරින ලද ඔහුගේ සීයා සහ IX වන පියුස් පාප්තුමා සමඟිනි. IX වන පියුස් පාප්තුමා භික්ෂුණියක ලෙස වෙස්වලාගෙන රෝම නගරයෙන් පලා ගිය විට, ඔහු තම සමඟ ගෙන ගියේ අනාගත පාප්වරයාගේ සීයාව පමණි. කෝන්වෙල් එම පුරුෂයන් දෙදෙනාගේ සමීප සබඳතාවය විග්‍රහ කරයි; ඉන් අනතුරුව, අනාගත පාප්වරයාගේ පියාද කතෝලික සභාවේ බල මධ්‍යස්ථානය සමඟ කෙසේ සම්බන්ධ වී සිටියේද යන්න හඳුනා දක්වයි. එසේ කිරීමෙන්, IX වන පියුස්ගේ කාලයේ සිට දෙවන ලෝක යුද්ධය දක්වා වූ ඉතිහාසයේ සමාජීය, දේශපාලනික සහ ආගමික පරිසරය ඔහු හඳුනා දක්වයි. එම ඉතිහාස සාරාංශය අතිශය තොරතුරු සපයන්නකි.

> “Another step in papal assumption was taken, when, in the eleventh century, Pope Gregory VII proclaimed the perfection of the Roman Church. Among the propositions which he put forth was one declaring that the church had never erred, nor would it ever err, according to the Scriptures. But the Scripture proofs did not accompany the assertion. The proud pontiff also claimed the power to depose emperors, and declared that no sentence which he pronounced could be reversed by anyone, but that it was his prerogative to reverse the decisions of all others.

> එකොළොස්වන සියවසේදී පාප් ග්‍රෙගරි VII රෝම සභාවේ පූර්ණත්වය ප්‍රකාශ කළ විට, පාප්කම විසින් තමන් වෙත අයිති කරගැනීමේ තවත් පියවරක් ගනු ලැබීය. ඔහු ඉදිරිපත් කළ ප්‍රකාශයන් අතර, ශුද්ධ ලියවිල්ලට අනුව සභාව කිසිදා වැරදී නොමැති බවත්, එය කිසිදා වැරදීමට නොයන බවත් ප්‍රකාශ කරන එකක් ද විය. නමුත් එම ප්‍රකාශයට ශුද්ධ ලියවිල්ලේ සාක්ෂි එක්කර නොතිබුණි. එම උඩඟු ප්‍රධාන පූජකයා අධිරාජයන් පදවියෙන් පහ කිරීමට ඇති බලයද තමන් සතු බව ප්‍රකාශ කළ අතර, තමන් විසින් ප්‍රකාශ කරන කිසිම තීරණයක් කිසිවෙකු විසින් අවලංගු කළ නොහැකි බවත්, අනෙක් සියල්ලන්ගේ තීරණ අවලංගු කිරීම තමන්ගේ විශේෂ අයිතිය බවත් ප්‍රකාශ කළේය.

> “A striking illustration of the tyrannical character of this advocate of infallibility was given in his treatment of the German emperor, Henry IV. For presuming to disregard the pope’s authority, this monarch was declared to be excommunicated and dethroned. Terrified by the desertion and threats of his own princes, who were encouraged in rebellion against him by the papal mandate, Henry felt the necessity of making his peace with Rome. In company with his wife and a faithful servant he crossed the Alps in midwinter, that he might humble himself before the pope. Upon reaching the castle whither Gregory had withdrawn, he was conducted, without his guards, into an outer court, and there, in the severe cold of winter, with uncovered head and naked feet, and in a miserable dress, he awaited the pope’s permission to come into his presence. Not until he had continued three days fasting and making confession, did the pontiff condescend to grant him pardon. Even then it was only upon condition that the emperor should await the sanction of the pope before resuming the insignia or exercising the power of royalty. And Gregory, elated with his triumph, boasted that it was his duty to pull down the pride of kings.” The Great Controversy, 57.

> “අභ්‍රාන්තභාවය පිළිබඳ මෙම අනුග්‍රාහකයාගේ අධිපතිවාදී ස්වභාවය පිළිබඳ දැඩි උදාහරණයක්, ජර්මානු අධිරාජයා වූ හෙන්රි IV සමඟ ඔහු කළ සැලකීම තුළ දක්නට ලැබුණි. පාප්තුමාගේ අධිකාරිය නොසලකා හැරීමට දඩබ්බර වූ බැවින්, මෙම රාජාධිරාජයා සභාභ්‍රෂ්ට කරනු ලැබූ අතර සිංහාසනයෙන් පහ කරනු ලැබීය. පාප් ආඥාව මඟින් තමාට විරුද්ධව කැරැල්ලට දිරිගන්වනු ලැබූ තමන්ගේම අධිපතීන්ගේ අත්හැර යාම සහ තර්ජන නිසා භීතියට පත් වූ හෙන්රි, රෝමය සමඟ සාමය කර ගැනීමේ අත්‍යවශ්‍යතාවය දැනගත්තේය. තම භාර්යාව සහ විශ්වාසවන්ත සේවකයෙකු සමඟින්, ඔහු මධ්‍යශීත කාලයේ ඇල්ප්ස් කඳු තරණය කළේ, පාප්තුමා ඉදිරියේ තමාම නමවා ගැනීම පිණිසය. ග්‍රෙගරි පසුබැස සිටි මාලිගාවට ළඟා වූ විට, ඔහුගේ ආරක්ෂකයන් නොමැතිව ඔහු පිටත මළුවකට ගෙන යනු ලැබීය; එහිදී, ශීත කාලයේ දැඩි සීතල අතර, හිස ආවරණය නොකළව, පාවහන් රහිත පාදවලින්, දුර්දශාකාර වස්ත්‍ර ඇඳගෙන, පාප්තුමාගේ සන්නිධියට ඇතුල් වීමට අවසර ලැබෙන තෙක් ඔහු බලා සිටියේය. දින තුනක් උපවාසයෙන් හා පාපෝච්චාරණයෙන් නිරතව සිටි පසුව පමණක්, එම පෝන්තීප්වරයා ඔහුට සමාව දීමට පහත් විය. එහෙත් එවිට පවා ඒ සමාව දෙනු ලැබුවේ, අධිරාජයා රාජකීය ලාංඡන නැවත භාරගැනීමට හෝ රාජකීය බලය ක්‍රියාත්මක කිරීමට පෙර පාප්තුමාගේ අනුමැතිය බලා සිටිය යුතුය යන කොන්දේසිය මත පමණි. තම ජයග්‍රහණයෙන් උද්දාමයට පත් වූ ග්‍රෙගරි, රජවරුන්ගේ අහංකාරය බිඳ හෙළීම තම කර්තව්‍යය බව පුරසාරම් දෙමින් ප්‍රකාශ කළේය.” The Great Controversy, 57.

Gregory VII was an “advocate of infallibility,” but the ridiculous claim was not made an official doctrine (dogma), until Pius IX, who made the foolish claim an established doctrine at the first Vatican Council. The doctrine was passed July 18, 1870, one hundred and fifty years to the day before the first disappointment of the one hundred and forty-four thousand.

ග්‍රෙගරි VII “අභ්‍රාන්තභාවයේ අනුග්‍රාහකයෙකු” වූ නමුත්, එම විහිළුසහගත ප්‍රකාශය නිල ධර්මවාදයක් (ඩොග්මා) ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලැබුවේ, එම මෝඩ ප්‍රකාශය ප්‍රථම වතිකානු මහාසභාවේදී ස්ථාපිත ධර්මවාදයක් බවට පත් කළ පියුස් IX ගේ කාලය දක්වා නොවේ. එම ධර්මවාදය සම්මත කරනු ලැබුවේ 1870 ජූලි 18 වන දින, එකසිය හතළිස්හතර දහසගේ පළමු බලාපොරොත්තුභංගයට දිනෙන් දිනට පෙර හරියටම අවුරුදු එකසිය පනහක්ම පෙරය.

What is informative about the history is that when Pius IX organized the first Vatican Council, and implemented his doctrine of infallibility, his motivation was brought about by his hatred of what was called “modernism.” It was not rooted in the idea that a pope could make no errors when defining biblical doctrines, it was a defense of the papal opposition to the influence that had been produced by the French Revolution. It was directed against what would ultimately be known as Communism.

ඉතිහාසය සම්බන්ධයෙන් දැනගැනීමට වැදගත් වන්නේ මෙයයි: පියුස් IX පළමු වතිකානු සභාව සංවිධානය කර, තම අභ්‍රාන්තත්වයේ ධර්මය ක්‍රියාත්මක කළ විට, ඔහුගේ ප්‍රේරණය “නවීනවාදය” යනුවෙන් හැඳින්වූ දෙයට එරෙහි ඔහුගේ ද්වේෂයෙන් උපන්න එකකි. එය, බයිබලානුකූල ධර්ම නිර්වචනය කිරීමේදී පාප්වරයෙකුට කිසිදු දෝෂයක් කළ නොහැකි යන අදහසෙහි මූලාරෝපිත වූවක් නොවීය; එය ප්‍රංශ විප්ලවය විසින් ජනිත කර තිබූ බලපෑමට එරෙහි පාප් පදවියේ විරුද්ධතාවය ආරක්ෂා කිරීමක් විය. එය අවසානයේ “කොමියුනිස්වාදය” ලෙස හඳුන්වනු ලබන දෙයට එරෙහිව යොමු වී තිබුණි.

The French Revolution brought about an upheaval in the ruling structure of European nations, with a particular hatred for the monarchy that is the papacy. It was an Italian Republican revolt that had temporarily driven Pius IX, and his right-hand man out of Rome. The “modernism,” that was represented by the various philosophies that were produced by the French Revolution was Pius IX’s, arch enemy, and his doctrine of infallibility was designed to sustain every claim that the pope made against the modernists ideas that were produced by the French Revolution.

ප්‍රංශ විප්ලවය යුරෝපීය ජාතීන්ගේ පාලන ව්‍යුහයේ මහත් කැළඹීමක් ඇති කළේය; විශේෂයෙන්ම පාප් පදවිය වන රාජාණ්ඩු පාලන ක්‍රමය කෙරෙහි දැඩි ද්වේෂයක් එහි තිබුණි. තාවකාලිකව පියුස් IX සහ ඔහුගේ දක්ෂිණ හස්ත පුද්ගලයා රෝමයෙන් පලවා හැරියේ ඉතාලි ජනරජවාදී කැරැල්ලකි. ප්‍රංශ විප්ලවයෙන් උත්පාදිත වූ විවිධ දර්ශනවාද මඟින් නියෝජනය වූ “නූතනවාදය” පියුස් IXගේ ප්‍රබලතම සතුරා වූ අතර, ඔහුගේ අභ්‍රාන්තභාවය පිළිබඳ මූලධර්මය, ප්‍රංශ විප්ලවයෙන් උත්පාදිත නූතනවාදී අදහස්වලට එරෙහිව පාප්වරයා කළ සෑම ප්‍රකාශයක්ම තහවුරු කර පවත්වාගැනීම සඳහා නිර්මාණය කරන ලද්දකි.

Daniel chapter eleven, verse forty identifies that in 1798, the king of the south (atheistic France), delivered the deadly wound to the king of the north (the papacy).

දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්වන වාක්‍යය, 1798 දී දකුණේ රජු (දේවවාදය ප්‍රතික්ෂේප කළ ප්‍රංශය) උතුරේ රජුට (පාප් පදවියට) මාරාන්තික තුවාලය දුන් බව හඳුනා දෙයි.

Pius IX’s doctrine of infallibility was connected with the war represented by verse forty of Daniel eleven, and from the latter part of 1869 to the following year Pius IX called together the first Vatican Council, known as Vatican 1, for the purpose of confirming that the pope was the head of Catholicism, and that Catholicism was the head of all the churches, as had been proclaimed by Justinian’s decree in the year 533.

පියුස් නවවෙනිගේ අභ්‍රාන්තිකත්වය පිළිබඳ ධර්මෝපදේශය දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස් වන පදයෙන් නිරූපිත යුද්ධය සමඟ සම්බන්ධ වූ අතර, 1869 වසරේ අගභාගයේ සිට ඊළඟ වසර දක්වා පියුස් නවවෙනි විසින් වතිකානු පළමු මහා සභාව, එනම් Vatican 1 ලෙස ප්‍රසිද්ධ සභාව, රෝමානු පාප්තුමා කතෝලිකත්වයේ ප්‍රධානියා බවත්, 533 වර්ෂයේ ජස්ටිනියානුගේ ආඥාවෙන් ප්‍රකාශ කර තිබූ පරිදි කතෝලිකත්වය සියලු සභාවන්ගේ ප්‍රධානිය බවත් තහවුරු කිරීමේ අරමුණින් කැඳවා එකතු කළේය.

The Second Vatican Council, also known as Vatican II, was held from 1962 to 1965. It was a landmark event in the history of the Catholic Church, and one of the most significant ecumenical councils in modern times. The council convened under the leadership of Pope John XXIII and continued during the pontificate of Pope Paul VI after John XXIII’s death in 1963. It is important to recognize the distinct difference between these two councils.

දෙවන වතිකානු මණ්ඩල සභාව, වතිකානු II ලෙසද හැඳින්වෙන එය, 1962 සිට 1965 දක්වා පැවැත්විණි. එය කතෝලික සභාවේ ඉතිහාසයේ සන්ධිස්ථානමය සිදුවීමක් වූ අතර, ආධුනික යුගයේ ඉතාමත් වැදගත් සමස්ත සභා මණ්ඩලවලින් එකක් විය. මෙම මණ්ඩල සභාව ශුද්ධෝත්තම ජොහන් XXIII පාප්තුමාගේ නායකත්වය යටතේ රැස්වූ අතර, 1963 දී ජොහන් XXIII පාප්තුමාගේ මරණයෙන් පසුව, ශුද්ධෝත්තම පාවුළු VI පාප්තුමාගේ පාප්ධුර කාලය තුළ එය තවදුරටත් පැවැත්විණි. මෙම සභා මණ්ඩල දෙක අතර පවතින විශිෂ්ට වෙනස හඳුනාගැනීම වැදගත්ය.

The first council was to establish what is called the “primacy,” of the pope, meaning that the pope is the supreme ruler, teacher and shepherd of the Church, responsible for preserving and interpreting the doctrines of faith. His authority consisted in defining dogmas, issuing doctrinal decrees, and making authoritative pronouncements on matters of faith and morals, known as papal infallibility. It includes the pope’s jurisdictional authority over the universal church, including the power to appoint bishops, regulate the sacraments, and govern the church’s administration.

පළමු සභාවේ අරමුණ වූයේ පාප්තුමාගේ “ප්‍රාථමිකත්වය” යනුවෙන් හඳුන්වන දෙය ස්ථාපිත කිරීමය. එනම්, පාප්තුමා යනු සභාවේ ශ්‍රේෂ්ඨතම පාලකයා, ගුරුතුමා සහ එඩේරා වන අතර, ඇදහිල්ලේ සම්ප්‍රදායන් රැකවරණය කිරීම හා ඒවා අර්ථකථනය කිරීම සඳහා වගකියන තැනැත්තාය. ඔහුගේ අධිකාරිය සමන්විත වූයේ ධර්මසත්‍ය නිර්වචනය කිරීම, ධර්මෝපදේශමය නියෝග නිකුත් කිරීම, සහ ඇදහිල්ල හා සදාචාරය පිළිබඳ කාරණාවලදී අධිකාරිමත් ප්‍රකාශ නිකුත් කිරීමෙන්ය; මෙය පාප්ීය අභ්‍රාන්තිකභාවය ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. එයට විශ්ව සභාව පුරා පාප්තුමාට ඇති අධිකරණමය අධිකාරියද ඇතුළත් වන අතර, එහි බිෂප්වරුන් පත් කිරීමේ බලය, සක්‍රමේන්තු විධිමත් කිරීම, සහ සභාවේ පරිපාලනය පාලනය කිරීමද ඇතුළත්ය.

The second council was to redirect the church into an ecumenical entity. The councils were directly opposite propositions. The conservative first council was contradicted by the liberal second council. Those two factions were as different as night and day, and the prophecy that is attributed to the three secrets of Fatima identify an internal war fitly represented by these two councils.

දෙවන සභාව විසින් සභාව සර්වමත එක්සත් ආයතනයක් බවට හරවා යැවීමට නියමිත විය. එම සභා දෙක විසින් ඉදිරිපත් කළ ප්‍රකාශන එකිනෙකට සෘජුවම ප්‍රතිවිරුද්ධ විය. සංරක්ෂණවාදී පළමු සභාව ලිබරල් දෙවන සභාව විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. එම පාර්ශ්ව දෙක රාත්‍රිය හා දවාල මෙන් එකිනෙකට බෙහෙවින් වෙනස් වූ අතර, ෆාතිමාහි රහස් තුනට අයත් කරනු ලබන එම අනාවැකිය, මේ සභා දෙක මගින් යෝග්‍ය ලෙස නිරූපිත අභ්‍යන්තර යුද්ධයක් හඳුනා දක්වයි.

The prophecy identifies a class who uphold the primacy represented by Pius IX as being represented by what is either called the “white pope,” the “good pope,” or the “good bishop”, and the other class, associated with Vatican II, are represented by the “black pope,” or the “bad pope,” or the “bad bishop.” The controversy of the two political concepts is represented when you visit the shrine of the miracle of Fatima, in Fatima, Portugal. When entering, the walkway is set between a statue of a black pope on one side, and a white pope on the other side.

අනාවැකිය, පියුස් IX විසින් නිරූපිත ප්‍රමුඛත්වය උසස් කොට තබාගන්නා පන්තිය “සුදු පාප්තුමා,” “යහපත් පාප්තුමා,” හෝ “යහපත් බිෂප්වරයා” ලෙස හඳුන්වනු ලබන පුද්ගලයා විසින් නිරූපිත බවද, වතිකානු II සමඟ සම්බන්ධ අනෙක් පන්තිය “කළු පාප්තුමා,” හෝ “නරක පාප්තුමා,” හෝ “නරක බිෂප්වරයා” විසින් නිරූපිත බවද හඳුනා දෙයි. මෙම දේශපාලනික සංකල්ප දෙක අතර විවාදය, පෘතුගාලයේ ෆාතිමාහි පිහිටි ෆාතිමා ආශ්චර්යයේ ශුද්ධස්ථානය වෙත ඔබ පැමිණෙන විට නිරූපණය වේ. ඇතුළු වන විට, ගමන්මඟ එක් පසෙක කළු පාප්තුමකුගේ ප්‍රතිමාවක්ද, අනෙක් පසෙක සුදු පාප්තුමකුගේ ප්‍රතිමාවක්ද අතර පිහිටුවා ඇත.

It therefore becomes part of the heritage of the man that would ultimately become what the book identifies as Hitler’s pope, that his roots are entwined in the struggle between modernism (the king of the south), and papal primacy (the king of the north).

එබැවින්, අවසානයේදී මෙම ග්‍රන්ථය හිට්ලර්ගේ පාප්වරයා ලෙස හඳුන්වන මනුෂ්‍යයාගේ උරුමයේ කොටසක් බවට මෙය පත්වෙයි; එනම්, ඔහුගේ මූලයන් නූතනවාදය (දකුණේ රජු) සහ පාප්කේන්ද්‍රීය ප්‍රමුඛත්වය (උතුරේ රජු) අතර ඇති අරගලය සමඟ එකිනෙක බැඳී ඇති බවය.

It is to be understood that the author of the book we are considering was a Catholic of good standing, and his stated purpose for writing the book was to shed light upon the claim that the pope that reigned during World War 2 had supported Hitler, the Nazi’s or had any culpability in the holocaust against the Jews, and others. When Cornwell addresses Pius XII’s grandfather, who was the right-hand man that ordained the Vatican 1 council, the history of the struggle between the kings of the south and north is being acted out in that very history. When the “Republicanism” revolution reached Italy, for about a year, the Italians drove Pius IX out of the city of Rome, and from then on, even after he returned, all the papacy has ever owned was the one hundred and ten acres, known as Vatican City.

අප සලකා බලමින් සිටින මෙම ග්‍රන්ථයේ කර්තෘවරයා කතෝලික සභාවේ යහපත් තත්ත්වයක සිටි කතෝලිකයෙකු වූ බවත්, එම ග්‍රන්ථය ලිවීමට ඔහු ප්‍රකාශ කළ අරමුණ වූයේ දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේ රාජ්‍ය කළ පාප්තුමා හිට්ලර්ට, නාසීවරුන්ට සහය දුන්නේය යන ද, යුදෙව්වන්ට හා අනෙකුත් අයට එරෙහිව සිදු කළ සමූල ඝාතනය සම්බන්ධයෙන් ඔහුට කිසියම් වගකීමක් තිබුණේය යන ද ආරෝපණයට ආලෝකය හෙළීම බවත් අවබෝධ කරගත යුතුය. කොර්න්වෙල් Pius XIIගේ මව්පිය පාර්ශ්වයේ සීයාව, එනම් Vatican 1 කවුන්සිලය පත් කළ දකුණු අත වූ පුද්ගලයා, සම්බන්ධයෙන් කථා කරන විට, දකුණේ සහ උතුරේ රජවරුන් අතර වූ අරගලයේ ඉතිහාසය එම ඉතිහාසය තුළම ක්‍රියාත්මක වෙමින් තිබේ. “Republicanism” විප්ලවය ඉතාලියට ළඟා වූ විට, සම්පූර්ණ වසරකට ආසන්න කාලයක් ඉතාලියානුවන් Pius IX රෝම නගරයෙන් එළවා දැමූහ; එතැන් පටන්, ඔහු නැවත පැමිණි පසුද, පාප් පදවිය සතු වූ සම්පූර්ණ දේ වූයේ Vatican City ලෙස හැඳින්වෙන අක්කර එකසිය දහය පමණක් ය.

The only way he was even able to return to the Vatican is with the help of French troops, and a loan from the Rothschilds, the infamous Jewish bankers. To intelligently understand the papal complicity in the holocaust during World War II, requires some basic understanding of Europe’s attitude towards the Jews since the crucifixion of Christ. The book suggests that antisemitism and racism are two different attitudes, claiming Hitler’s hatred of the Jews was racist, for Hitler viewed the Jews as a lesser category of human beings, whereas antisemitism was the hatred of the Jews because they killed God. Whether they are one and the same, or there is actually a distinction between the two, the reality of the plight of the Jews is worth understanding.

ඔහුට වතිකානයට නැවත පැමිණීමට හැකි වූ එකම මාර්ගය වූයේ ප්‍රංශ හමුදාගේ උපකාරයත්, කුප්‍රසිද්ධ යුදෙව් බැංකුකරුවන් වන රොත්ෂයිල්ඩ්වරුන්ගෙන් ලැබූ ණයත් මගිනි. දෙවන ලෝක යුද්ධය අතරතුර සිදු වූ හොලොකෝස්ට්හි පාප් පදවියේ සම්බන්ධ සහයෝගිතාව බුද්ධිමත්ව අවබෝධ කර ගැනීම සඳහා, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ කුරුසියේ ඇණ ගැසීමෙන් පසු යුදෙව්වන් සම්බන්ධයෙන් යුරෝපයේ ආකල්පය පිළිබඳ මූලික අවබෝධයක් අවශ්‍ය වේ. මෙම ග්‍රන්ථය යුදෙව් විරෝධය සහ ජාතිවාදය යනු වෙනස් ආකල්ප දෙකක් බව යෝජනා කරයි; එහි පවසන්නේ, හිට්ලර්ගේ යුදෙව්වන් කෙරෙහි වූ වෛරය ජාතිවාදී එකක් වූ බවය, මක්නිසාද යත් හිට්ලර් යුදෙව්වන් දුටුවේ මනුෂ්‍ය සත්වයන්ගේ පහත් කාණ්ඩයකට අයත් අය ලෙස වන අතර, යුදෙව් විරෝධය යනු ඔවුන් දෙවියන් වහන්සේව මරා දැමූ බැවින් යුදෙව්වන්ට එරෙහි වෛරය ලෙසය. ඒවා එකම දෙයක්ද, නැතහොත් ඒ දෙක අතර සැබෑ වෙනසක් ඇත්තේද යන්න කෙසේ වෙතත්, යුදෙව්වන්ගේ දුර්ගතිය පිළිබඳ යථාර්ථය අවබෝධ කර ගැනීම වටිනා දෙයකි.

For instance, in America today if the word “ghetto,” is used most think it is the definition of the poor, run down side of town. But the term “ghetto,” originally referred to a section of a city, especially in Venice, Italy, where Jews were compelled to live during the Middle Ages. The first ghetto was established in Venice in 1516, when the Venetian Republic confined Jews to a designated area of the city known as the “geto nuovo” (new foundry), which eventually became known as the ghetto.

උදාහරණයක් ලෙස, අද ඇමරිකාවේ “ghetto” යන වචනය භාවිතා කළහොත්, බොහෝ දෙනා එය නගරයේ දුප්පත් හා අබලන් වූ පැත්ත හැඳින්වීමට භාවිත වන අර්ථය ලෙස සිතති. එහෙත් “ghetto” යන පදය මුල් වශයෙන් යොමු වූයේ නගරයක කොටසකටය; විශේෂයෙන් ඉතාලියේ වැනිසියේ, මධ්‍යයුගයේදී යුදෙව්වරුන්ට බලහත්කාරයෙන් වාසය කිරීමට නියම කරනු ලැබූ ප්‍රදේශයකටය. පළමු ghetto එක වැනිසියේ 1516 දී පිහිටුවන ලද්දේ, වැනීසියානු ජනරජය යුදෙව්වරුන් නගරයේ “geto nuovo” (නව foundry) ලෙස හඳුන්වනු ලැබූ නියමිත ප්‍රදේශයකට සීමා කළ විටය; එය අවසානයේ ghetto ලෙස ප්‍රසිද්ධ විය.

In Europe through the Middle Ages, Jews were restricted as to where they could live, and also the professions they were allowed to practice. The restrictions were based upon the old definition of antisemitism, which referred to the belief that the Jews had killed God, and that all of their subsequent problems had been brought upon themselves through their own actions.

මධ්‍යයුග සමය පුරා යුරෝපයේදී, යුදෙව්වන්ට ඔවුන්ට වාසය කළ හැකි ස්ථාන සම්බන්ධයෙන්ද, ඔවුන්ට නිරත වීමට අවසර ලැබූ වෘත්තීන් සම්බන්ධයෙන්ද සීමා පනවා තිබුණි. එම සීමාවන් පදනම් වී තිබුණේ යුදෙව්වන් දෙවියන්වහන්සේව ඝාතනය කළහ යන විශ්වාසයට යොමු වූ, ප්‍රතිසෙමිටිවාදයේ පැරණි නිර්වචනය මතය; තවද ඔවුන්ට අනතුරුව ඇති වූ සියලු ගැටලු ඔවුන්ගේම ක්‍රියාකාරකම් මඟින් ඔවුන් විසින්ම තමන් පිටට කැඳවා ගත් ඒවාය යන අදහස මතය.

In the Middle Ages, it was an established tradition that Christians could not lend money or accept interest for a loan. The Jews were exempt from that restriction, and lending money became one of the professions that Jews were allowed to perform. The Jewish bankers, such as the Rothschild family, were the money changers in response to legal restrictions against what professions they were allowed to perform. When Pius IX needed funds to return to the Vatican, the frustration of no longer ruling the city of Rome was magnified by his need to reach out to the Jews for money.

මධ්‍යයුගයේදී, ක්‍රිස්තියානුවන්ට ණය ලෙස මුදල් දීමට හෝ ණයකට පොලී භාර ගැනීමට නොහැකි බව ස්ථාපිත සම්ප්‍රදායක් විය. යුදෙව්වෝ එම සීමාකිරීමෙන් නිදහස් කරනු ලැබූහ; එබැවින් මුදල් ණය දීම යුදෙව්වන්ට කිරීමට අවසර ලැබුණු වෘත්තීන්ගෙන් එකක් බවට පත් විය. රොත්ෂිල්ඩ් පවුල වැනි යුදෙව් බැංකුකරුවන්, තමන්ට කිරීමට අවසර ලැබුණු වෘත්තීන් පිළිබඳ නීතිමය සීමාකිරීම්වල ප්‍රතිචාරයක් ලෙස, මුදල් හුවමාරුකරුවෝ වූහ. පියුස් IX වතිකානයට නැවත පැමිණීම සඳහා අරමුදල් අවශ්‍ය වූ විට, රෝම නගරය තවදුරටත් පාලනය නොකිරීමේ කලකිරීම, මුදල් සඳහා යුදෙව්වන් වෙත අත දිගු කිරීමට සිදුවීම නිසා තවත් වර්ධනය විය.

Prior to his being driven out of Rome Pius IX had appeared to be in one of two camps concerning the Jews and the church’s relation to the Jews. The two camps consisted of those who believed the Jews, no matter what happens to them, are simply getting what they deserve, and the other tended to show a little mercy towards the Jews. When Pius IX returned to the Vatican, after being driven out, the mercy he had sometimes manifested prior to his exile was never manifested again. Before his exile he had shut down the ghetto in the city of Rome, and after his return he re-established the ghetto, and began a taxation upon the Jews in order to regroup his financial losses.

රෝමයෙන් ඔහු පිටුවහල් කරනු ලැබීමට පෙර, පියුස් IX යුදෙව්වන් සහ යුදෙව්වන් සමඟ සභාවේ සම්බන්ධතාවය පිළිබඳව දෙපාර්ශවයකින් එකකට අයත් වූවන් මෙන් පෙනී සිටියේය. එම දෙපාර්ශවය වූයේ, යුදෙව්වන්ට කුමක් සිදුවුවද ඔවුන්ට ලැබෙන්නේ නියත වශයෙන්ම ඔවුන්ට සුදුසු දේම යැයි විශ්වාස කළ අය, සහ යුදෙව්වන් කෙරෙහි කිසියම් දයාවක් පෙන්වීමට ප්‍රවණ වූ අනෙක් පාර්ශවයයි. පියුස් IX පිටුවහල් කරනු ලැබීමෙන් පසු වතිකානයට ආපසු පැමිණි විට, ඔහු විසින් එතෙක් ඇතැම් අවස්ථාවල දක්වා තිබූ දයාව නැවත කිසිදා ප්‍රකාශ නොවීය. ඔහුගේ පිටුවහල්වීමට පෙර ඔහු රෝම නගරයේ ගෙටෝව වසා දැමූ අතර, ඔහු ආපසු පැමිණීමෙන් පසු ඔහු ගෙටෝව නැවත ස්ථාපිත කර, තම මූල්‍ය අලාභ නැවත එකතු කරගැනීම සඳහා යුදෙව්වන් මත බද්දක් පැනවීමට ආරම්භ කළේය.

Pope Pius IX’s right-hand man was Marcantonio Pacelli, the grandfather of Hitler’s pope. He was an attorney that belonged to a special class of attorneys that supported the papacy. His son became part of that same elite class of attorneys, as did his grandson, who would ultimately become Hitler’s pope. After the book runs through the history of Eugenio Pacelli’s grandfather, his father, and his youth and education, it addresses the position that Pacelli took up as he began his work for the papacy. As an attorney, descending from the elite papal attorneys, he was picked to head up a department that specialized in contracts, which are called concords. In 1901 Pacelli was brought into the office of the Papal Secretariat of State.

පියුස් නවවන පාප්තුමාගේ දකුණු අත වූයේ හිට්ලර්ගේ පාප්වරයාගේ පියාමහ වූ මාර්කන්ටෝනියෝ පැචෙල්ලි ය. ඔහු පාප් පදවියට සහය දුන් නීතිඥයන්ගේ විශේෂ පන්තියකට අයත් නීතිඥයෙකි. ඔහුගේ පුත්‍රයාද එම උසස් විශේෂිත නීතිඥ පන්තියට එක්විය; අවසානයේ හිට්ලර්ගේ පාප්වරයා බවට පත්වන ඔහුගේ මුණුපුරාද එසේම විය. එම ග්‍රන්ථය යූජෙනියෝ පැචෙල්ලිගේ පියාමහගේ, ඔහුගේ පියාගේ, සහ ඔහුගේ යෞවන කාලයේ හා අධ්‍යාපනයේ ඉතිහාසය සලකා බැලීමෙන් පසු, පාප් පදවිය සඳහා ඔහු තම සේවය ආරම්භ කළ විට පැචෙල්ලි භාරගත් තනතුර පිළිබඳව කතා කරයි. උසස් පාප්වරුන්ට අයත් නීතිඥ පරම්පරාවකින් පැවත ආ නීතිඥයෙකු ලෙස, “concords” යනුවෙන් හැඳින්වෙන ගිවිසුම් පිළිබඳ විශේෂඥ වූ අංශයක ප්‍රධානියා වශයෙන් ඔහු තෝරාගනු ලැබීය. 1901දී පැචෙල්ලි පාප්තුමාගේ රාජ්‍ය ලේකම් කාර්යාලයේ කාර්යාලයට කැඳවා ගනු ලැබීය.

Pacelli became the envoy to the nations. Prophetically Pacelli became the legal point of contact that consummated the fornication of the kings of the earth with the papacy. In 1903, Pius X was coronated as pope. Immediately he began to attack the “intellectual poison” that produced “relativism and skepticism.” The man who ran Pius X’s effort to eradicate “modernism” was Umberto Benigni, who worked in the same office as Pacelli. Benigni once stated of a group of world-class historians, that they were men for whom, “history is nothing but a continual desperate attempt to vomit. For this sort of human being there is only one remedy: the inquisition!” To Benigni, a historian that expressed any sympathy with the ideas that came from the French Revolution were to be executed.

පචෙල්ලි ජාතීන් වෙත යවන ලද දූතයා බවට පත් විය. දේවදර්ශනමය අර්ථයෙන්, පොළොවේ රජවරුන්ගේ පාප්පදවිය සමඟ කළ වේශකම් පූර්ණ කරවූ නීතිමය සම්බන්ධතා ලක්ෂ්‍යය බවට පචෙල්ලි පත් විය. 1903 දී පියුස් X පාප්වරයා ලෙස කිරුළු පළඳවනු ලැබීය. වහාම ඔහු “සාපේක්ෂවාදය සහ සංශයවාදය” උපදවූ “බුද්ධිමය විෂය” ට පහර දීමට ඇරඹීය. “නූතනවාදය” මුලිනුපුටා දැමීම සඳහා පියුස් X ගෙන ගිය උත්සාහය මෙහෙයවූයේ, පචෙල්ලි සමඟ එම කාර්යාලයේම සේවය කළ උම්බෙර්තෝ බෙනිඝ්නි ය. ලෝක මට්ටමේ ඉතිහාසඥයන්ගෙන් සමන්විත කණ්ඩායමක් පිළිබඳව බෙනිඝ්නි එක් වරක් මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: ඔවුන් වූයේ “ඉතිහාසය යනු අඛණ්ඩව, අසරණ උත්සාහයකින් වමනය කිරීමට කරන ප්‍රයත්නයක් පමණක් ය” යැයි සිතන මිනිසුන්ය. “මෙවන් මානව වර්ගයකට ඇති එකම ප්‍රතිකාරය නම්: විමර්ශනාධිකරණය!” යැයිද ඔහු කීය. බෙනිඝ්නිගේ දෘෂ්ටියෙන්, ප්‍රංශ විප්ලවයෙන් උපන් අදහස් කෙරෙහි යම් හෝ අනුකම්පාවක් ප්‍රකාශ කළ ඉතිහාසඥයෙකු නම්, මරණ දඬුවමට ලක් කළ යුතු අයෙකු විය.

Officially, Benigni ran the propaganda ministry for the papacy, but unofficially he also ran a clandestine spy network, designed to identify any Catholics that had any sympathy for the “modernism,” that had originated with the king of the south. Ultimately in 1910, his work produced a directive that obliged employees of the papacy to swear an oath, called the Antimodernist Oath. It is still in force. To be employed by the Vatican you must swear to a hatred of modernist ideas, which today we would call communistic ideas.

නිල වශයෙන්, බෙනිග්නි පාප්පරජධානියේ ප්‍රචාරක අමාත්‍යාංශය මෙහෙයවූයේය; එහෙත් අනධිකාරී වශයෙන් ඔහු ද ගුප්ත ඔත්තු ජාලයක් ද මෙහෙයවූයේය. එය නිර්මාණය කර තිබුණේ දකුණේ රජුගෙන් ආරම්භ වූ “modernism” පිළිබඳ යම් අනුකම්පාවක් දැක්වූ කතෝලිකයන් කවරෙකු හෝ හඳුනාගැනීම සඳහාය. අවසානයේ 1910 දී, ඔහුගේ කාර්යය මඟින් පාප්පරජධානියේ සේවකයන්ට “Antimodernist Oath” යනුවෙන් හැඳින්වූ දිවුරුමක් දීමට බැඳීසිටින ලෙස නියෝග කළ උපදෙස්පත්‍රයක් බිහි කළේය. එය තවමත් බලපැවැත්වේ. වතිකානයේ සේවයේ යෙදීමට නම්, අද අපි කොමියුනිස්ට් අදහස් යැයි කියන modernist අදහස්වලට විරුද්ධ වෛරයක් පිළිබඳ ඔබ දිවුරුම් දිය යුතුය.

In the summary of Cronwell’s book, on the flyleaf it states, “In the first decade of the century, as a brilliant young Vatican lawyer, Pacelli helped shape an ideology of unprecedented papal power; during the 1920’s he employed cunning and blackmail to impose power in Germany. In 1933, Hitler became his perfect negotiating partner and a concordant was established that granted religious and educational advantages to the Catholic Church in exchange for Catholic withdrawal from social and political action. This ‘voluntary’ abdication of political Catholicism imposed from Rome facilitated the rise of Nazism.

ක්‍රෝන්වෙල්ගේ පොතේ සාරාංශයේ, මුල් අභ්‍යන්තර ආවරණ පත්‍රයේ මෙසේ සඳහන් වේ: “ශතවර්ෂයේ පළමු දශකයේ, වතිකානු නීතිඥයෙකු වූ ප්‍රභාශ්වර තරුණයෙකු ලෙස, පචෙල්ලි පෙර නොවූ විරූ පාප්වාදී බලයක් පිළිබඳ මතවාදයක් හැඩගැස්වීමට උපකාර කළේය; 1920 දශකය තුළ ඔහු ජර්මනියේ බලය පනවා දීමට කපටිකම සහ බ්ලැක්මේල් භාවිත කළේය. 1933 දී, හිට්ලර් ඔහුගේ පරිපූර්ණ සාකච්ඡා හවුල්කරු බවට පත් වූ අතර, කතෝලික සභාවට ආගමික හා අධ්‍යාපනික වාසි ප්‍රදානය කළ, ඒ වෙනුවට කතෝලිකයන් සමාජීය හා දේශපාලනික ක්‍රියාකාරකම්වලින් ඉවත් වීම නියම කළ ගිවිසුමක් ස්ථාපිත කරන ලදී. රෝමයෙන් බලෙන් පනවා දමන ලද දේශපාලනික කතෝලිකත්වයේ මෙම ‘ස්වේච්ඡා’ අත්හැරීම නාසිවාදයේ උදාවට පහසුකම් සලසා දුන්නේය.”

At a cabinet meeting on July 14, 1933, Adolph Hitler expressed his opinion that very month that the concordance manufactured by Pacelli with the Nazi’s gave Germany created “an area of trust…. In the developing struggle against international Jewry.”

1933 ජූලි 14 දින පැවති අමාත්‍ය මණ්ඩල රැස්වීමකදී, අඩොල්ෆ් හිට්ලර් එම මස තුළම තම මතය ප්‍රකාශ කරමින්, පැචෙල්ලී විසින් නාසිවරුන් සමඟ සකස් කළ කොන්කෝර්ඩට් එක ජර්මනියට “විශ්වාසයේ ක්ෂේත්‍රයක්…. ජාත්‍යන්තර යුදෙව්වාදයට එරෙහිව වර්ධනය වෙමින් පවතින අරගලයේදී” නිර්මාණය කර දුන්නේ යැයි කියා සිටියේය.

Cornwell’s book was not well received by Catholics who refused to accept the evidence that Pacelli was the primary reason that Hitler was able to rise to power, for Germany was a majority of Catholics. Pacelli had struck an agreement that prevented the Catholic publishing house, Catholic news agencies and Catholic schools from saying anything about the direction of Hitler from 1933 onward. The book traces the obvious anti-Semitic bent of Pacelli, who thereafter became the pope during World War II. At least three items can be established on very reliable historical sources from the book.

කෝර්න්වෙල්ගේ පොත, පැචෙලි හෙට්ලර්ට බලයට උදාවීමට හැකි වූයේ ප්‍රධාන වශයෙන්ම ඔහු නිසා බව පිළිබඳ සාක්ෂි පිළිගැනීමට ප්‍රතික්ෂේප කළ කතෝලිකයන් අතර යහපත් ලෙස පිළිගනු ලැබුවේ නැත; මක්නිසාද ජර්මනිය කතෝලික බහුතරයක් ඇති රටක් වූ බැවිනි. 1933 සිට ඉදිරියට හෙට්ලර් ගෙන ගිය දිශානතිය ගැන කතෝලික ප්‍රකාශන ආයතන, කතෝලික ප්‍රවෘත්ති ඒජන්සි සහ කතෝලික පාසල් කිසිවක් ප්‍රකාශ නොකරන ලෙස වැළැක්වූ එකඟතාවකට පැචෙලි එළඹ තිබුණි. මෙම පොත, ඉන් අනතුරුව දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේ පාප්තුමා බවට පත් වූ පැචෙලියේ ප්‍රකට යුදෙව් විරෝධී නැඹුරුව අනාවරණය කරයි. අවම වශයෙන් කරුණු තුනක් වත්, මෙම පොතෙන් ඉතා විශ්වාසදායක ඓතිහාසික මූලාශ්‍ර මත ස්ථිර කළ හැකිය.

The first is the warfare of the king of the north and the king of the south, as represented in Daniel chapter eleven. In that warfare the enemies are Catholicism against atheism, the pope against Communism. The other point is that the pope employed Nazism as his proxy army against atheism during World War II, just as the pope employed apostate Protestantism in 1989, as its proxy army against the atheism of the USSR. The book also identifies the internal and external prophetic structure represented by the satanic messages that came forth from the miracle at Fatima.

පළමුවැන්න වන්නේ දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායේ නිරූපිත උතුරේ රජු සහ දකුණේ රජු අතර වූ යුද්ධයයි. එම යුද්ධයේදී සතුරන් වූයේ කතෝලිකවාදය නාස්තිකවාදයට විරුද්ධව, පාප්වරයා කොමියුනිස්ට්වාදයට විරුද්ධව ය. අනෙක් කරුණ වන්නේ දෙවන ලෝක යුද්ධ සමයේදී නාස්තිකවාදයට විරුද්ධව තම නියෝජිත හමුදාව ලෙස පාප්වරයා නාසිවාදය යොදාගත් බවත්, 1989දී සෝවියට් සංගමයේ නාස්තිකවාදයට විරුද්ධව තම නියෝජිත හමුදාව ලෙස පාප්වරයා අපස්ථාත ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදය යොදාගත් ආකාරයටම එය සිදු වූ බවත් ය. ෆාතිමාහි ආශ්චර්යයෙන් නික්ම ආ සාතන්මය පණිවිඩයන් මගින් නිරූපිත අභ්‍යන්තර හා බාහිර අනාගතවක්තෘමය ව්‍යුහයද එම පොත හඳුනා දෙයි.

The borderline war of Raphia, represented in verses eleven and twelve of Daniel eleven, represent the war of the borderline currently playing out in the Ukraine. The ancient war was a hot war, the second is the second proxy war, with the proxy armies involved in mortal interaction. Raphia identifies the borderline war as being between the king of the north and the king of the south, but prophecy teaches that until the soon coming Sunday law, the whore of Tyre is forgotten, Jezebel is in Samaria, and Herodias skipped Herod’s birthday party. Those three witnesses of the role of the king of the north in this current history, is that she is behind the scenes pulling the strings. The hot wars, proxy wars and cold wars that happen while she is forgotten are accomplished by her proxy armies.

දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ එකොළොස් සහ දොළොස් වන පදවල නිරූපිත රාෆියාහි සීමාරේඛා යුද්ධය, දැනට යුක්රේනයෙහි දිග හැරෙමින් පවතින සීමාරේඛා යුද්ධය නියෝජනය කරයි. පුරාතන යුද්ධය උණුසුම් යුද්ධයක් වූ අතර, දෙවැන්න දෙවන ප්‍රතිනිධි යුද්ධය වන අතර, එයට සම්බන්ධ ප්‍රතිනිධි හමුදා මරණාන්තික අන්තර්ක්‍රියාවක නියැලී සිටිති. රාෆියා, සීමාරේඛා යුද්ධය උතුරේ රජු හා දකුණේ රජු අතරවූ එකක් ලෙස හඳුනා දෙයි; එහෙත් අනාගතවාණිය ඉගැන්වෙන්නේ, ඉතා ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය දක්වා, ටයිර්හි වේශ්‍යා ස්ත්‍රිය අමතක කරනු ලැබ සිටින බවත්, යෙසබෙල් සමාරියාවේ සිටින බවත්, හෙරෝදියාස් හෙරෝද්ගේ උපන්දිනයේ උත්සවය මඟ හැර ගිය බවත් ය. වර්තමාන මෙම ඉතිහාසයේ උතුරේ රජුගේ භූමිකාව පිළිබඳ එම සාක්ෂිකාරයන් තුන්දෙනා දක්වන්නේ, ඇය දර්ශනයෙන් පිටුපස සිට නූල් අදිමින් සිටින බව ය. ඇය අමතක කරනු ලැබ සිටින අතරතුර සිදුවන උණුසුම් යුද්ධ, ප්‍රතිනිධි යුද්ධ සහ ශීත යුද්ධ, ඇගේ ප්‍රතිනිධි හමුදා මඟින් ඉටු කරනු ලැබේ.

Russia is the king of the south, and it is now involved in a borderline war that is being financed by the globalists of the Western world, primarily the progressive Democrats and RINO (Republican In Name Only) Republicans in the United States. When the United States is represented as the king of the north’s proxy army in verse forty of Daniel eleven, its two prophetic characteristics are military might and financial power. The United States is accomplishing the same work in Ukraine that it did in 1989, helping the Pope against Russia, and the proxy army on the ground, defending Ukraine, is so full of Nazi supporters that even the mainstream media cannot deny it. Rome is now using the same proxy armies that she used in the hot war that was World War II, and in 1989, to war against Russia. Read the book: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

රුසියාව දකුණේ රජු වන අතර, එය දැන් බටහිර ලෝකයේ ගෝලීයවාදීන් විසින්—ප්‍රධාන වශයෙන් එක්සත් ජනපදයේ ප්‍රගතිශීලී ඩෙමොක්‍රට්වරුන් සහ RINO (නමට පමණක් රිපබ්ලිකන් වන) රිපබ්ලිකන්වරුන් විසින්—මූල්‍යපෝෂණය කරනු ලබන සීමාන්ත යුද්ධයක සම්බන්ධ වී සිටී. දානියෙල් එකොළොස් වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස් වන වාක්‍යයේ එක්සත් ජනපදය උතුරේ රජුගේ නියෝජිත හමුදාව ලෙස නිරූපණය කරනු ලබන විට, එහි අනාවැකිමය ලක්ෂණ දෙක වන්නේ යුධ බලය සහ මූල්‍ය බලයයි. එක්සත් ජනපදය 1989 දී කළේ යම් කාර්යයද, එම කාර්යයම යුක්රේනයේදීද ඉටු කරමින් සිටී; එනම්, රුසියාවට එරෙහිව පාප්වරයාට උපකාර කිරීමයි. තවද, භූමියේ සිට යුක්රේනය ආරක්ෂා කරන නියෝජිත හමුදාව නාසි අනුගාමිකයන්ගෙන් එතරම් පිරී තිබෙන බැවින්, ප්‍රධාන ප්‍රවාහ මාධ්‍ය පවා ඒ බව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැක. දෙවන ලෝක යුද්ධය වූ උණුසුම් යුද්ධයේදීද, 1989 දීද, රුසියාවට එරෙහිව යුද්ධ කිරීමට ඇය භාවිත කළ ඒ නියෝජිත හමුදාවන්ම, රෝමය දැන් නැවතත් භාවිත කරමින් සිටී. මේ පොත කියවන්න: Hitler’s Pope, the Secret History of Pius XII.

We will continue this study in the next article.

ඊළඟ ලිපියේදී අපි මෙම අධ්‍යයනය තවදුරටත් කරගෙන යන්නෙමු.

> “In like manner, when God was about to open to the beloved John the history of the church for future ages, He gave him an assurance of the Saviour’s interest and care for His people by revealing to him ‘One like unto the Son of man,’ walking among the candlesticks, which symbolized the seven churches. While John was shown the last great struggles of the church with earthly powers, he was also permitted to behold the final victory and deliverance of the faithful. He saw the church brought into deadly conflict with the beast and his image, and the worship of that beast enforced on pain of death. But looking beyond the smoke and din of the battle, he beheld a company upon Mount Zion with the Lamb, having, instead of the mark of the beast, the ‘Father’s name written in their foreheads.’ And again he saw ‘them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God’ and singing the song of Moses and the Lamb.

> “එසේම, දෙවියන් වහන්සේ අනාගත යුගයන් සඳහා සභාවේ ඉතිහාසය ප්‍රියතම යොහන්ට විවෘත කිරීමට යද්දී, ‘මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාට සමාන වූ කෙනෙකු’ දීපස්ථම්භ අතර සංචාරය කරමින් සිටින බව ඔහුට ප්‍රකාශ කරමින්, ගැළවුම්කරුණ්ගේ තම ජනතාව කෙරෙහි ඇති සැලකිල්ලත් රැකවරණයත් පිළිබඳ සහතිකයක් ඔහුට දුන් සේක; එම දීපස්ථම්භ සභා සත සංකේතවත් කළේය. යොහන්ට භූමික බලවතුන් සමඟ සභාව පැවැත්වීමට නියමිත අවසාන මහත් අරගල පෙන්වනු ලැබූ විට, විශ්වාසවන්තයන්ගේ අවසාන ජයග්‍රහණයත් මිදීමත් දකින පිණිසද ඔහුට අවසර ලැබුණේය. සභාව මෘගයා සහ ඔහුගේ රූපය සමඟ මාරාන්තික ගැටුමකට ඇද දමනු ලැබූ බවත්, මරණ දඬුවම යටතේ එම මෘගයාගේ නමස්කාරය බලකරනු ලැබූ බවත් ඔහු දුටුවේය. එහෙත් යුද්ධයේ දුමාරයත් ඝෝෂාවත් ඉක්මවා බැලූ කල, මෘගයාගේ ලකුණ වෙනුවට ‘පියාණන්ගේ නාමය තම නළල් මත ලියා ඇති’ බැටළු පැටවා සමඟ සියොන් කන්ද මත සිටින සමූහයක් ඔහු දුටුවේය. තවද, ‘මෘගයා කෙරෙහිද, ඔහුගේ රූපය කෙරෙහිද, ඔහුගේ ලකුණ කෙරෙහිද, ඔහුගේ නාමයේ අංකය කෙරෙහිද ජය ලැබූ අය’ දෙවියන් වහන්සේගේ වීණා අතැතිව වීදුරු මුහුද අසල සිට, මෝසෙස්ගේද බැටළු පැටවාගේද ගීතය ගායනා කරමින් සිටින බව ඔහු නැවතත් දුටුවේය.”

> “These lessons are for our benefit. We need to stay our faith upon God, for there is just before us a time that will try men’s souls. Christ, upon the Mount of Olives, rehearsed the fearful judgments that were to precede His second coming: ‘Ye shall hear of wars and rumors of wars.’ ‘Nation shall rise against nation, and kingdom against kingdom: and there shall be famines, and pestilences, and earthquakes, in divers places. All these are the beginning of sorrows.’ While these prophecies received a partial fulfillment at the destruction of Jerusalem, they have a more direct application to the last days.

> “මෙම පාඩම් අපගේ ප්‍රයෝජනය පිණිසය. ඉදිරියේදී මනුෂ්‍යයන්ගේ ආත්මයන් පරීක්ෂා කරනු ලබන කාලයක් අප ඉදිරියෙහිම තිබෙන බැවින්, දෙවියන් වහන්සේ පිළිබඳ අපගේ ඇදහිල්ල ස්ථිර කර ගත යුතුය. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ඔලිව් කන්ද මතදී, තම දෙවන පැමිණීමට පෙර සිදුවීමට නියමිත භයානක විනිශ්චයන් නැවත සඳහන් කළ සේක: ‘යුද්ධ සහ යුද්ධයන් පිළිබඳ කටකතා ඔබ අසනු ඇත.’ ‘ජාතිය ජාතියට විරුද්ධවද, රාජ්‍යය රාජ්‍යයට විරුද්ධවද නැගිටිනු ඇත; විවිධ ස්ථානවල හිඟකම්ද, වසංගතද, භූමිකම්පාද ඇතිවනු ඇත. මේ සියල්ල වේදනාවන්ගේ ආරම්භය ය.’ මෙම අනාවැකි යෙරුසලම විනාශ වූ විට අර්ධ වශයෙන් සම්පූර්ණ වීමක් ලැබුවද, ඒවාට අවසාන දවස් සම්බන්ධයෙන් වඩාත් සෘජු යෙදුමක් ඇත.”

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecy is fast fulfilling. The Lord is at the door. There is soon to open before us a period of overwhelming interest to all living. The controversies of the past are to be revived; new controversies will arise. The scenes to be enacted in our world are not yet even dreamed of. Satan is at work through human agencies. Those who are making an effort to change the Constitution and secure a law enforcing Sunday observance little realize what will be the result. A crisis is just upon us.

> “අපි මහත් හා ගම්භීර සිදුවීම්වල දොරටුව මත සිටිමු. අනාවැකිය වේගයෙන් ඉෂ්ට වෙමින් පවතී. ස්වාමීන්වහන්සේ දොර ළඟය. ජීවත්ව සිටින සියල්ලන්ටම අතිශයින් උද්වේගකර වූ කාලපරිච්ඡේදයක් ඉතා ඉක්මනින් අප ඉදිරියේ විවෘත වීමට තිබේ. අතීතයේ විවාදයන් නැවත අවදි කරනු ලැබේ; නව විවාදයන් උද්ගත වනු ඇත. අපගේ ලෝකයේ රඟ දැක්වීමට නියමිත දර්ශන තවමත් සිහිනයකින්වත් නොසිතූ ඒවාය. සාතන් මනුෂ්‍ය නියෝජිතයන් මාර්ගයෙන් ක්‍රියා කරමින් සිටියි. ආණ්ඩුක්‍රම ව්‍යවස්ථාව වෙනස් කර ඉරිදා දින පැවැත්වීම බලපැවැත්වෙන නීතියක් ස්ථාපිත කිරීමට උත්සාහ කරන අය, එහි ප්‍රතිඵලය කුමක් වේදැයි ඉතා ස්වල්පයෙන්ම වටහා ගනිති. අර්බුදයක් අප මත දැන්ම පැමිණෙමින් තිබේ.

> “But God’s servants are not to trust to themselves in this great emergency. In the visions given to Isaiah, to Ezekiel, and to John we see how closely heaven is connected with the events taking place upon the earth and how great is the care of God for those who are loyal to Him. The world is not without a ruler. The program of coming events is in the hands of the Lord. The Majesty of heaven has the destiny of nations, as well as the concerns of His church, in His own charge.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

> “එහෙත් මේ මහත් අර්බුදකාලයේදී දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන් තමන්ම තමන් මත විශ්වාස නොකළ යුතුය. යෙසායාටද, එසකියෙල්ටද, යොහන්ටද දෙන ලද දර්ශනවලින්, ස්වර්ගය පෘථිවියේ සිදුවන සිදුවීම් සමඟ කොපමණ සමීප ලෙස සම්බන්ධ වී ඇත්දැයිද, උන්වහන්සේට විශ්වාසවන්තව සිටින අය සම්බන්ධයෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ සැලකිල්ල කොපමණ මහත්දැයිද අපි දකිමු. ලෝකය පාලකයෙකු නොමැතිව නොපවතී. ඉදිරියේ පැමිණෙන සිදුවීම්වල ක්‍රමලේඛය ස්වාමීන්වහන්සේගේ හස්තයේ ඇත. ස්වර්ගයේ මහත් ගෞරවමය තේජස, ජාතීන්ගේ ඉරණම මෙන්ම උන්වහන්සේගේ සභාවේ කටයුතුද, තමන්වහන්සේගේම භාරයේ තබාගෙන සිටියි.” Testimonies, volume 5, 752, 753.

Back to Articles