Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Eight

යෝවෙල්ගේ පොත සහ ලාඔදිකීය සත්වන දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව - අංක අට

Number Eight

අංක අට

Author

Jeff Pippenger

Published

December 9, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts.

> ඔහු දැනුම උගන්වන්නේ කාටද? ධර්මය අවබෝධ කරවන්නේ කාටද? කිරිවලින් වෙන්කරනු ලැබූවන්ටත්, සීනුවලින් අත්හැරවනු ලැබූවන්ටත් ය.

> For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear.

> මක්නිසාද ආඥාව මත ආඥාව, ආඥාව මත ආඥාව; පේළිය මත පේළිය, පේළිය මත පේළිය; මෙතන ටිකක්, එතන ටිකක් විය යුතුය. මක්නිසාද ඔහු තැතිගැස්මැති තොල්වලින් හා වෙනත් භාෂාවකින් මේ ජනතාවට කතා කරන්නේය. ඔවුන්ට ඔහු කීවේ, “විඩාපත් වූවන්ට විවේක දීමට ඔබ සැලසිය හැකි විවේකය මෙයයි; මෙයම ප්‍රබෝධයයි” යනුවෙනි. එසේ වුවද, ඔව්හු සවන් දීමට කැමති නොවූහ.

> But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.

> එහෙත් සමිඳාණන්වහන්සේගේ වචනය ඔවුන්ට වූයේ ආඥාව පිට ආඥාව, ආඥාව පිට ආඥාව; පේළිය පිට පේළිය, පේළිය පිට පේළිය; මෙහි ස්වල්පයක්, එහි ස්වල්පයක්ය; එසේ ඔවුන් ගොස්, පසුපසට වැටී, බිඳී, උගුලට හසු වී, අල්ලාගනු පිණිසය.

> Wherefore hear the word of the Lord, ye scornful men, that rule this people which is in Jerusalem. Because ye have said, We have made a covenant with death, and with hell are we at agreement; when the overflowing scourge shall pass through, it shall not come unto us: for we have made lies our refuge, and under falsehood have we hid ourselves: Therefore thus saith the Lord God, Behold, I lay in Zion for a foundation a stone, a tried stone, a precious corner stone, a sure foundation: he that believeth shall not make haste. Judgment also will I lay to the line, and righteousness to the plummet: and the hail shall sweep away the refuge of lies, and the waters shall overflow the hiding place. And your covenant with death shall be disannulled, and your agreement with hell shall not stand; when the overflowing scourge shall pass through, then ye shall be trodden down by it. Isaiah 28:9–18.

> එබැවින්, යෙරුසලමේ සිටින මේ ජනතාව පාලනය කරන උපහාසාත්මක මනුෂ්‍යයෙනි, ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය අසන්න. මක්නිසාද ඔබ කියා ඇත්තේ, “අපි මරණය සමඟ ගිවිසුමක් කර ඇත්තෙමු, පාතාලය සමඟද එකඟතාවයක සිටිමු; ගලා එන දඬුවම් කස පහර පසුකර යන විට එය අප වෙත නොපැමිණෙන්නේය. මක්නිසාද අපි බොරුව අපගේ රැකවරණය කරගෙන ඇත්තෙමු, අසත්‍යය යටතේ අපි අපව සඟවාගෙන ඇත්තෙමු” යනුවෙනි. එබැවින් ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ මෙසේ කියනසේක: “බලව, මම පදනමක් සඳහා සියොන්හි ගලක් තබමි, පරීක්ෂා කළ ගලක්, අනර්ඝ කෝණාශ්‍ර ගලක්, ස්ථිර පදනමක්; විශ්වාස කරන තැනැත්තා ඉක්මන් නොකරන්නේය. විනිශ්චයද මම මාපා රේඛාවට තබන්නෙමි, ධර්මිෂ්ඨකමද සීසඹ බරට තබන්නෙමි. තවද ගල්වැසි බොරුවේ රැකවරණය ඉවත් කර දමන්නේය, ජලය සඟවා සිටින ස්ථානය යටකර යන්නේය. එවිට මරණය සමඟ ඇති ඔබගේ ගිවිසුම අවලංගු කරනු ලබන්නේය, පාතාලය සමඟ ඇති ඔබගේ එකඟතාවය නොසිටිනු ඇත. ගලා එන දඬුවම් කස පහර පසුකර යන විට, ඔබ එයින් පාගා දමනු ලබන්නහුය.” යෙසායා 28:9–18.

The scornful men that rule Jerusalem are the leaders of the Laodicean Seventh-day Adventist church, who a few verses before, Isaiah identified as the “drunkards of Ephraim” and “the crown of pride.” At Pentecost Peter responded to those who were claiming the message was being proclaimed by drunken men. The time period of the latter rain is about a true and false latter rain message. A message from the Lord always produces two classes of worshippers, and the two classes both drink wine. The sanctified message, or sanctified wine is what is cut off from the mouth of the unfaithful in Joel.

යෙරුසලම පාලනය කරන මෙම අවමානකාර මනුෂ්‍යයෝ ලාඕදිකීය සත් වන දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ත සභාවේ නායකයෝය; එමෙන්ම ඉන් පද කිහිපයකට පෙර යෙසායා ඔවුන් “එප්‍රායිම්ගේ මත්පැන්පියන්” සහ “අහංකාරයේ කිරුළ” ලෙස හඳුන්වා දී ඇත. පෙන්තකොස්ත දිනයේදී පේත්‍රස්, මෙම පණිවිඩය මත් වූ මනුෂ්‍යයන් විසින් ප්‍රකාශ කරනු ලබන බව කියා සිටි අයට පිළිතුරු දුන්නේය. අන්තිම වැසි කාලපරිච්ඡේදය සත්‍ය සහ ව්‍යාජ අන්තිම වැසි පණිවිඩයක් පිළිබඳය. ස්වාමින්වහන්සේගෙන් එන පණිවිඩයක් සැමවිටම නමස්කාරකයන්ගේ පංති දෙකක් උපදවයි; එම පංති දෙකම වයින් පානය කරති. ශුද්ධ කරනු ලැබූ පණිවිඩය, එනම් ශුද්ධ කරනු ලැබූ වයින්ය, යෝවෙල්හි අවිශ්වාසවන්තයන්ගේ මුඛයෙන් කපා ඉවත් කරනු ලබන්නේ එයයි.

> Awake, ye drunkards, and weep; and howl, all ye drinkers of wine, because of the new wine; for it is cut off from your mouth. Joel 1:5.

> අහෝ මත්පැන්වලින් මත් වූවරුනි, අවදි වී හැඬුවේය; ද්‍රාක්ෂාරස පානය කරන්නෝ සියල්ලෙනි, අලුත් ද්‍රාක්ෂාරස නිසා විලාප නගන්න; මක්නිසාද එය ඔබගේ මුඛයෙන් කපා හැර ඇත. යෝවෙල් 1:5.

In Joel chapter one the wicked husbandmen of the vineyard, representing the Laodicean Seventh-day Adventist church are condemned and judged in connection with the “new wine” being “cut off” from their mouths. God has cut off or withheld the outpouring of God’s Spirit in the latter rain as represented by the “meat and drink offerings” from the wicked drunken husbandmen.

යෝවෙල්ගේ පළමු පරිච්ඡේදයේදී, ලාඕදිකීය සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව නියෝජනය කරන ද්‍රාක්ෂා වත්තේ දුෂ්ට ගොවියෝ, ඔවුන්ගේ මුඛවලින් “අලුත් වයින්” “කපා හරිනු ලැබීම” සමඟ සම්බන්ධව දෝෂාරෝපණයට ලක් කොට විනිශ්චය කරනු ලබති. “මස් හා පාන පූජා” මගින් නිරූපිත වන පරිදි, දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයේ පසු වර්ෂාවේ වැගිරවීම, දෙවියන්වහන්සේ විසින් එම දුෂ්ට මත්ගුන ගොවීන්ගෙන් කපා හැර හෝ වැළැක්වූ සේක.

> The meat offering and the drink offering is cut off from the house of the Lord; the priests, the Lord’s ministers, mourn. The field is wasted, the land mourneth; for the corn is wasted: the new wine is dried up, the oil languisheth. Be ye ashamed, O ye husbandmen; howl, O ye vinedressers, for the wheat and for the barley; because the harvest of the field is perished. The vine is dried up, and the fig tree languisheth; the pomegranate tree, the palm tree also, and the apple tree, even all the trees of the field, are withered: because joy is withered away from the sons of men. Gird yourselves, and lament, ye priests: howl, ye ministers of the altar: come, lie all night in sackcloth, ye ministers of my God: for the meat offering and the drink offering is withholden from the house of your God. Sanctify ye a fast, call a solemn assembly, gather the elders and all the inhabitants of the land into the house of the Lord your God, and cry unto the Lord, Alas for the day! for the day of the Lord is at hand, and as a destruction from the Almighty shall it come. Is not the meat cut off before our eyes, yea, joy and gladness from the house of our God? Joel 1:9–16.

> ධාන්‍ය පූජාවද පානය පූජාවද සමිඳාණන් වහන්සේගේ ගෘහයෙන් නවතා දමා ඇත; සමිඳාණන් වහන්සේගේ සේවකයෝ වූ පූජකයෝ ශෝක කරති. කෙත විනාශ වී ඇත, දේශය වැලපෙයි; මක්නිසාද ධාන්‍යය විනාශ වී ඇත; නව ද්‍රාක්ෂාරසය වියළී ගොස් ඇත, තෙල් දුර්වල වී ඇත. අහෝ, ගොවියෙනි, ලජ්ජා වන්න; ද්‍රාක්ෂා වත්තේ වැඩකරන්නෙනි, විලාප නගන්න; ගෝධුමය නිසාද යවය නිසාද; මක්නිසාද කෙතේ අස්වැන්න නැසී ගොස් ඇත. ද්‍රාක්ෂාලතාව වියළී ගොස් ඇත, අත්තික්කා ගස දුර්වල වී ඇත; දෙළුම් ගසද, තල් ගසද, සෙබඩ ගසද, එසේම කෙතේ සියලු ගස්ද වියළී ගොස් ඇත; මක්නිසාද මිනිසුන්ගේ පුත්‍රයන්ගෙන් ප්‍රීතිය වියළී ගොස් ඇත. පූජකයෙනි, ඔබ yourselves কোমර බැඳ විලාප කරන්න; පූජාසනයේ සේවකයෙනි, හඬා වැලපෙන්න; මාගේ දෙවියන් වහන්සේගේ සේවකයෙනි, එන්න, ගෝණි ඇඳුම් ඇඳගෙන මුළු රාත්‍රියම වැතිර සිටින්න; මක්නිසාද ධාන්‍ය පූජාවද පානය පූජාවද ඔබගේ දෙවියන් වහන්සේගේ ගෘහයෙන් අත්හිටුවා ඇත. උපවාසයක් පවිත්‍ර කරන්න, ගම්භීර රැස්වීමක් කැඳවන්න, වැඩිහිටියන්ද දේශයේ සියලු වැසියන්ද ඔබගේ දෙවියන් වහන්සේ වූ සමිඳාණන් වහන්සේගේ ගෘහයට රැස්කර, සමිඳාණන් වහන්සේ වෙත හඬගසන්න, “අහෝ ඒ දවස!” මක්නිසාද සමිඳාණන් වහන්සේගේ දවස ආසන්නය; එය සර්වබලධාරියාණන්ගෙන් පැමිණෙන විනාශයක් මෙන් පැමිණෙන්නේය. අපගේ දෑස් ඉදිරියෙහිම ආහාරය කපා දමා නොමැතිද? ඔව්, අපගේ දෙවියන් වහන්සේගේ ගෘහයෙන් ප්‍රීතියද සතුටද කපා දමා නැද්ද? යෝවෙල් 1:9–16.

When Isaiah’s “drunkards of Ephraim” “awake” in Joel, the circumstances they awaken to is the latter rain message—represented as “new wine.” It has been withheld from God’s chosen covenant people. “Corn” in the passage is a general word for grain, and the Word of God is the Bread of Heaven and in the passage, it has been “wasted.”

යෝවෙල් තුළ යෙසායාගේ “එප්‍රායිම්හි මත්පැන් පානය කරන්නෝ” “අවදි” වන විට, ඔවුන් අවදි වන්නේ පසු වර්ෂාවේ පණිවිඩයටය—එය “නව ද්‍රාක්ෂාරසය” ලෙස සංකේතවත් කර ඇත. එය දෙවියන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ගිවිසුම් ජනතාවගෙන් වැළකී තබා ඇත. එම ඡේදයේ “ධාන්‍ය” යන පදය ධාන්‍ය සඳහා භාවිත වන සාමාන්‍ය පදයකි; දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ස්වර්ගයේ අහාරය වන අතර, එම ඡේදයේදී එය “නාස්ති” වී ඇත.

The “new wine” is the present truth message that arrived at 9/11. The “new wine is dried up” and “cut off” for the “new wine” is only recognized by those returning to Jeremiah’s “old” paths, for a “new” message is always in agreement with the “old” message. The word translated as “dried up” means “to be ashamed” in the Hebrew.

“නව වයින්” යනු 9/11 දී පැමිණි වර්තමාන සත්‍යයේ පණිවිඩයයි. “නව වයින් වියළී ගොස් ඇත” සහ “කපා හැර ඇත,” මන්ද “නව වයින්” හඳුනාගනු ලබන්නේ යෙරෙමියාගේ “පැරණි” මාර්ගවලට නැවත හැරී එන අය විසින් පමණක් වන බැවිනි; මක්නිසාද “නව” පණිවිඩයක් සෑමවිටම “පැරණි” පණිවිඩය සමඟ එකඟතාවෙන් යුක්ත වේ. “වියළී ගොස්” යන ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනය හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ “ලජ්ජා වීමට” යන අර්ථය දරයි.

Those who are “ashamed” are a primary subject of Joel and the prophets. The drunkards of Ephraim are ashamed of their counterfeit latter rain message, which is often called a ‘peace and safety’ message. The three symbols of corn, new wine and oil represent the message of the latter rain. The latter rain is also represented as the outpouring of the Holy Spirit.

“ලජ්ජාවට පත් වන්නෝ” යෝවෙල් සහ අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ ප්‍රධාන විෂයයකි. එප්‍රායිම්ගේ මත්පැන් පානය කරන්නෝ තමන්ගේ කෘතිම පසු වැසි පණිවිඩය ගැන ලජ්ජාවට පත් වෙති; එය බොහෝවිට ‘සාමය සහ ආරක්ෂාව’ යන පණිවිඩයක් ලෙස හැඳින්වේ. ධාන්‍යය, අලුත් දොම්නසය සහ තෙල් යන සංකේත තුන පසු වැසි පණිවිඩය නියෝජනය කරයි. පසු වැසිය ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වගුරුවීම ලෙසද නියෝජනය කරනු ලැබේ.

The work of the Holy Spirit is to convict of sin, righteousness and judgment, and in that very order. The Word of God convicts of sin, and is represented by “corn.” Possessing the “new wine’ identifies those who are in possession of the Holy Spirit, who is represented by “rain” and also by “wine,” for both “rain” and “wine” are easily demonstrated as a message or doctrine.

ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ කාර්යය නම් පාපය, ධර්මිෂ්ඨකම සහ විනිශ්චය පිළිබඳ වරද පෙන්වා දීමය, එය නිශ්චිතවම එම අනුපිළිවෙළටය. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය පාපය පිළිබඳ වරද පෙන්වා දෙයි; එය “ධාන්‍යයෙන්” නිරූපණය කරනු ලබයි. “අලුත් මිදියුස” හිමිව තිබීම, “වර්ෂාවෙන්”ද තවද “මිදියුසෙන්”ද නිරූපිත ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ අයිතිකරගෙන සිටින අය හඳුනා දෙයි; මන්ද “වර්ෂාව” සහ “මිදියුස” යන දෙකම පණිවිඩයක් හෝ ධර්මෝපදේශයක් ලෙස පහසුවෙන් ප්‍රදර්ශනය කළ හැකි බැවිනි.

> Nevertheless I tell you the truth; It is expedient for you that I go away: for if I go not away, the Comforter will not come unto you; but if I depart, I will send him unto you. And when he is come, he will reprove the world of sin, and of righteousness, and of judgment: Of sin, because they believe not on me; Of righteousness, because I go to my Father, and ye see me no more; Of judgment, because the prince of this world is judged. I have yet many things to say unto you, but ye cannot bear them now. Howbeit when he, the Spirit of truth, is come, he will guide you into all truth: for he shall not speak of himself; but whatsoever he shall hear, that shall he speak: and he will shew you things to come. John 16:7–13.

> එහෙත් මම ඔබට සත්‍යය කියමි; මම යාම ඔබට හිතකරය: මක්නිසාද මම නොගියහොත් සැනසිලිදායකයා ඔබ වෙත නොපැමිණෙන්නේය; නමුත් මම පිටත්ව ගියහොත් ඔහුව ඔබ වෙත එවන්නෙමි. තවද ඔහු පැමිණි කල, පාපය පිළිබඳවද, ධර්මිෂ්ඨකම පිළිබඳවද, විනිශ්චය පිළිබඳවද ඔහු ලෝකයට වරද පෙන්වන්නේය: පාපය පිළිබඳව නම්, ඔවුන් මා කෙරෙහි විශ්වාස නොකරන බැවින්ය; ධර්මිෂ්ඨකම පිළිබඳව නම්, මම මාගේ පියාණන් වෙත යන බැවින් සහ ඔබ මට තවදුරටත් නොදක්නා බැවින්ය; විනිශ්චය පිළිබඳව නම්, මේ ලෝකයේ අධිපතියා විනිශ්චය කරනු ලැබ ඇති බැවින්ය. මට ඔබට කීමට තව බොහෝ දේ ඇත, නමුත් දැන් ඔබට ඒවා දරාගත නොහැක. එහෙත් ඔහු, එනම් සත්‍යයේ ආත්මයාණන්, පැමිණි කල, ඔහු ඔබ සියලු සත්‍යය තුළට මඟ පෙන්වන්නේය: මක්නිසාද ඔහු තමන්ගෙන්ම කතා නොකරන්නේය; එහෙත් ඔහු අසන සියල්ලම ඔහු කතා කරන්නේය: තවද එන දේවල් ඔහු ඔබට ප්‍රකාශ කරන්නේය. යොහන් 16:7–13.

Joel’s “corn” is the Word of God, which convicts of “sin.” “Righteousness” is manifested by those who have connected their humanity with divinity through the present truth message represented as “new” (present-truth) “wine” (message). The “oil” is the symbol of “judgment,” for “judgment” is based upon whether those being judged have “oil.” Joel’s corn, new wine and oil is the conviction of sin, righteousness and judgment. All the elements of the work of the Holy Spirit in connection with the outpouring of the latter rain make up the truths that are to test Laodicean Adventism beginning at 9/11 when Joel commands them to “Awake!”

යෝවෙල්ගේ “ධාන්‍යය” යනු “පාපය” පිළිබඳව වරද පැවරීම කරන දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයයි. “ධර්මිෂ්ඨකම” ප්‍රකාශ වන්නේ “නව” (වර්තමාන-සත්‍ය) “වයින්” (පණිවුඩය) ලෙස නිරූපිත වර්තමාන සත්‍යයේ පණිවුඩය මගින් තම මනුෂ්‍යත්වය දේවත්වය සමඟ සම්බන්ධ කළ අය විසිනි. “තෙල්” යනු “විනිශ්චය” සඳහා සංකේතයයි, මන්ද “විනිශ්චය” පදනම් වන්නේ විනිශ්චය කරනු ලබන අය “තෙල්” ඇතිව සිටිනවා ද යන්න මතය. යෝවෙල්ගේ ධාන්‍යය, නව වයින් සහ තෙල් යනු පාපය, ධර්මිෂ්ඨකම සහ විනිශ්චය පිළිබඳ වරද පැවරීමය. අන්තිම වැසි වැගිරීම සමඟ සම්බන්ධ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ක්‍රියාවේ සියලු අංග එකට ගත් කල, 9/11 සිට යෝවෙල් ඔවුන්ට “අවදිවන්න!” යයි අණ කරන අවස්ථාවේ ආරම්භ වී ලායොදිසියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදය පරීක්ෂා කිරීමට නියමිත සත්‍යයන් ඒවාය.

The three symbols of the latter rain message parallel the three angels’ messages of Revelation fourteen, and the “husbandmen” are to be “ashamed” and the “vinedressers” are to “howl.” In Joel God’s people are never to be ashamed.

අවසාන වර්ෂාවේ පණිවුඩයේ සංකේත තුන, එළිදරව් 14හි දූතයන් තිදෙනාගේ පණිවුඩවලට සමාන්තර වේ; තවද “ගොවීන්” “ලජ්ජාවට පත්විය” යුතුය, “වැල් වගාකරුවන්” “විලාප නගිය” යුතුය. යෝවෙල්හි දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව කිසිවිටෙකත් ලජ්ජාවට පත්විය යුතු නොවේ.

> And ye shall know that I am in the midst of Israel, and that I am the Lord your God, and none else: and my people shall never be ashamed. Joel 2:27.

> මම ඉශ්‍රායෙල්වරුන්ගේ මැද සිටින බවත්, මම ඔබගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ බවත්, අනෙකෙකු නොමැති බවත් ඔබ දැනගන්නහුය. එවිට මාගේ සෙනඟ කිසි කලක ලජ්ජාවට පත් නොවන්නෝය. යෝවෙල් 2:27.

The husbandmen and vinedressers are ashamed and howl because the counterfeit latter rain message they present is powerless to produce life in the vineyard they were given to tend. Adventism knows from their prophetess that they were called to fulfill the latter rain experience, but the fruit of the fields are withered. They are ashamed and weep especially “for the wheat and for the barley.” The “barley” first fruit offering on the day of Christ’s resurrection began the Pentecostal season that ended at Pentecost with the “wheat” first fruit offering of Pentecost. The drunkards of Ephraim are ashamed because they are on the wrong side of the Pentecostal season, which is repeated from 9/11 unto the Sunday law, when the latter rain is falling.

ඔවුන් රැකබලාගැනීමට පවරා දෙන ලද මිදිවතුයේ ජීවනය උපදවීමට තමන් ඉදිරිපත් කරන වංචාකාරී පසු වැසි පණිවිඩයට බලයක් නොමැති බැවින්, ගොවියෝද මිදිවතු වැඩකරන්නෝද ලජ්ජාවට පත්ව කෑ ගසති. ඇඩ්වෙන්ටිස්තවාදය තමන්ගේ දේවවක්තාරියගෙන් දනිති, තමන් පසු වැසි අත්දැකීම සම්පූර්ණ කිරීමට කැඳවනු ලැබූ බව; එහෙත් කෙත්වල පලදාව වියළී ගොස් ඇත. විශේෂයෙන්ම “තිරිඟු සහ යව” නිසා ඔවුහු ලජ්ජාවට පත්ව හඬති. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නැවත නැඟිටීමේ දින “යව” පළමු පල පූජාව ආරම්භ කළේ පෙන්තකොස්ත සමයයි; එය පෙන්තකොස්තයේ “තිරිඟු” පළමු පල පූජාවෙන් අවසන් විය. එප්‍රායිම්ගේ මත්පැන් පානය කරන්නෝ ලජ්ජාවට පත්ව සිටිති, මන්ද ඔවුන් පසු වැසි වැටෙමින් තිබෙන කාලයේ 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා නැවත නැවත සිදුවන පෙන්තකොස්ත සමයේ වැරදි පැත්තේ සිටින බැවිනි.

> “Many have in a great measure failed to receive the former rain. They have not obtained all the benefits that God has thus provided for them. They expect that the lack will be supplied by the latter rain. When the richest abundance of grace shall be bestowed, they intend to open their hearts to receive it. They are making a terrible mistake. The work that God has begun in the human heart in giving His light and knowledge must be continually going forward. Every individual must realize his own necessity. The heart must be emptied of every defilement and cleansed for the indwelling of the Spirit. It was by the confession and forsaking of sin, by earnest prayer and consecration of themselves to God, that the early disciples prepared for the outpouring of the Holy Spirit on the Day of Pentecost. The same work, only in greater degree, must be done now. Then the human agent had only to ask for the blessing, and wait for the Lord to perfect the work concerning him. It is God who began the work, and He will finish His work, making man complete in Jesus Christ. But there must be no neglect of the grace represented by the former rain. Only those who are living up to the light they have will receive greater light. Unless we are daily advancing in the exemplification of the active Christian virtues, we shall not recognize the manifestations of the Holy Spirit in the latter rain. It may be falling on hearts all around us, but we shall not discern or receive it.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

> “බොහෝදෙනෙක් විශාල ප්‍රමාණයකින් පූර්ව වැස්ස ලබාගැනීමට අසමත් වී ඇත. දෙවියන්වහන්සේ එලෙස ඔවුන් සඳහා සපයා දුන් සියලු ප්‍රයෝජන ඔවුන් අත්කරගෙන නැත. එම අඩුව අන්තිම වැස්ස මගින් සපුරාලනු ලබන බව ඔවුහු බලාපොරොත්තු වෙති. කරුණාවේ අතිශ්‍රේෂ්ඨ බහුලතාව දෙනු ලබන විට, එය ලබන්න ඔවුන් තමන්ගේ හෘදයන් විවෘත කිරීමට අදහස් කරති. ඔවුහු භයානක වරදක් කරමින් සිටිති. දෙවියන්වහන්සේ තම ආලෝකය හා දැනුම දීමෙන් මනුෂ්‍ය හෘදය තුළ ආරම්භ කළ කාර්යය අඛණ්ඩව ඉදිරියට ගමන් කළ යුතුය. සෑම පුද්ගලයෙකුම තමාගේම අවශ්‍යතාව වටහාගත යුතුය. හෘදය සෑම අපවිත්‍රකමකින්ම හිස් කර, ආත්මයාණන්ගේ වාසය සඳහා පවිත්‍ර කරනු ලැබිය යුතුය. පාපය පිළිගැනීම හා එය අත්හැරීම මගින්ද, උණුසුම් යාච්ඤාව මගින්ද, තමන්ව දෙවියන්වහන්සේට කැප කිරීම මගින්ද, මුල් ගෝලයන් පෙන්තකොස්ත දින ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වැගිරීම සඳහා සූදානම් වූහ. දැන්ද එම කාර්යයම, එහෙත් ඊටත් වඩා මහත් ප්‍රමාණයකින්, කරනු ලැබිය යුතුය. එවිට මනුෂ්‍ය නියෝජිතයාට කළ යුතුව තිබුණේ ආශීර්වාදය ඉල්ලා, සමිඳාණන්වහන්සේ තමා සම්බන්ධ කාර්යය සම්පූර්ණ කරන තුරු බලා සිටීම පමණි. කාර්යය ආරම්භ කළේ දෙවියන්වහන්සේය, සහ උන්වහන්සේම තම කාර්යය අවසන් කරනු ඇත, මනුෂ්‍යයා යේසුස් ක්‍රිස්තුස් තුළ සම්පූර්ණ කරමින්. එහෙත් පූර්ව වැස්සෙන් නිරූපණය කරන ලද කරුණාව නොසලකා හැරීමක් කිසිසේත් නොවිය යුතුය. තමන් ලැබූ ආලෝකයට අනුව ජීවත් වන අය පමණක් වැඩි ආලෝකය ලබනු ඇත. අපි දිනපතා ක්‍රියාකාරී ක්‍රිස්තියානි ගුණධර්ම ප්‍රකාශ කිරීමෙහි ඉදිරියට නොයන්නේ නම්, අන්තිම වැස්සේ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ප්‍රකාශයන් අපි හඳුනා නොගන්නෙමු. එය අප අවට සෑම තැනකම ඇති හෘදයන් මත වැටෙමින් තිබිය හැකි නමුත්, අපි එය විමසා හඳුනාගැනීමට හෝ ලබීමට නොහැකි වනු ඇත.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

In the context of the line which Sister White calls the “Pentecostal season,” the “former rain” was Christ breathing on the disciples after He descended from His heavenly meeting after He was resurrected. The “latter rain” in this context was Pentecost. At the alpha of the Pentecostal season a few drops were breathed upon the disciples and at the omega the disciples who had been breathed upon were speaking with tongues of fire to the entire world. A manifestation of the Holy Spirit at the beginning and the ending. Divinity conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the beginning and divinity and humanity combined as represented by tongues (humanity) and fire (Divinity) and conveying the Holy Spirit to humanity through a message at the ending. The barley first fruit offering at the beginning aligns with Christ’s resurrection and the two loaves of wheat at the Pentecostal first fruit offering aligns with Pentecost.

සහෝදරි වයිට් “පෙන්තකොස්ත කාලය” ලෙස හඳුන්වන රේඛාවේ සන්දර්භය තුළ, “පෙර වැස්ස” වූයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ උත්ථානය ලැබූ පසු ස්වර්ගීය රැස්වීමෙන් බැස ආ පසු ගෝලයන් මත හුස්ම හෙලීමය. මෙම සන්දර්භය තුළ “පසු වැස්ස” වූයේ පෙන්තකොස්තයයි. පෙන්තකොස්ත කාලයේ ආල්ෆාවේදී බිඳි කිහිපයක් ගෝලයන් මත හුස්ම හෙලනු ලැබූ අතර, ඔමෙගාවේදී එසේ හුස්ම හෙලනු ලැබූ ගෝලයෝ මුළු ලෝකය වෙත ගිනි දිවෙන් කථා කරමින් සිටියෝය. ආරම්භයේදී ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ප්‍රකාශනයක්ද අවසානයේදීද එවැනිම ප්‍රකාශනයක්ද විය. ආරම්භයේදී පණිවිඩයක් මාර්ගයෙන් දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය වෙත ශුද්ධාත්මයාණන් ප්‍රේෂණය කළ අතර, අවසානයේදී දිව (මනුෂ්‍යත්වය) සහ ගින්න (දේවත්වය) මගින් නිරූපිත දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය එක්වී, පණිවිඩයක් මාර්ගයෙන් මනුෂ්‍යත්වය වෙත ශුද්ධාත්මයාණන් ප්‍රේෂණය කළේය. ආරම්භයේ තිබූ යවයේ පළමු ඵල පූජාව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උත්ථානයට ගැළපෙන අතර, පෙන්තකොස්තයේ පළමු ඵල පූජාවේ තිබූ තිරිඟු රොටි දෙක පෙන්තකොස්තයට ගැළපේ.

Those two loaves are the only offering which included leaven, a symbol of sin. The loaves were baked, thus representing the removal of sin, but upholding the truth that the two wave loaves representing the one hundred and forty-four thousand were men and woman who were sinners that had been purged from those sins by the Messenger of the Covenant in Malachi chapter three. Thus, the alpha of the Pentecostal season represented the Bread of Heaven teaching His disciples and the omega of that season had those same disciples symbolized as two loaves of bread that were lifted up to heaven. Thus, the symbol of divinity and humanity of the tongues of fire and the lifting up of the wave offering which typified the disciples taking the message to the world combine to identify that the one hundred and forty-four thousand are to be lifted up as an offering which perfectly represents Jesus Christ, and Jesus Christ represents that Divinity combined with humanity does not sin.

පාපයේ සංකේතයක් වන ඉස්ම ඇතුළත් කළ එකම පූජාව වූයේ ඒ රොටි දෙකය. ඒ රොටි පිළිස්සූ බැවින්, එයින් පාපය ඉවත් කිරීම නිරූපණය කරයි; එහෙත්, එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නියෝජනය කළ ඒ දෝලන රොටි දෙක, මලාකි තුන්වන පරිච්ඡේදයේ ගිවිසුමේ දූතයා විසින් ඒ පාපවලින් පවිත්‍ර කරන ලද, පව්කාර වූ පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන් බව සත්‍යය ස්ථාපිත කරයි. එබැවින්, පෙන්තකොස්ත සමයේ ආල්ෆාව ස්වර්ගයේ රොටිය තම ගෝලයන්ට උගන්වමින් සිටීම නියෝජනය කළ අතර, එම සමයේ ඔමේගාව තුළ ඒම ගෝලයන්ම ස්වර්ගයට උස් කරනු ලැබූ රොටි දෙකක් ලෙස සංකේතවත් කරන ලදී. එබැවින්, ගිනි දිවල දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය පිළිබඳ සංකේතයත්, ගෝලයන් පණිවිඩය ලෝකයට ගෙනයෑම පූර්වරුප කළ දෝලන පූජාව උස් කිරීමත්, එක්ව එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සම්පූර්ණයෙන් නියෝජනය කරන පූජාවක් ලෙස උස් කරනු ලැබිය යුතු බව හඳුන්වා දෙයි; සහ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ නියෝජනය කරන්නේ මනුෂ්‍යත්වය සමඟ ඒකාබද්ධ වූ එම දේවත්වය පාප නොකරන බවය.

Failing to “receive the former rain” while expecting “that the lack” of “all the benefits that God” “provided” with the “former rain” “will be supplied by the latter rain” is “a terrible mistake.” The former rain is Jeremiah’s “old paths,” that were identified as the path to walk in at 9/11. It is a “terrible mistake” and also a strong delusion that leads people to think they have a latter rain message that is built upon a rock, only to find that their message was built upon sand.

“පළමු වැස්ස ලබාගැනීමට” අසමත් වෙමින්, “දෙවියන්” “පළමු වැස්ස” සමඟ “සපයා දුන්” “සියලු ආශීර්වාදයන්හි හිඟය” “අවසාන වැස්සෙන් පුරවනු ලැබේ” යැයි බලාපොරොත්තු වීම “භයානක වැරැද්දකි.” පළමු වැස්ස යනු යෙරෙමියාගේ “පුරාණ මාර්ග” වන අතර, 9/11 දී ගමන් කළ යුතු මාර්ගය ලෙස හඳුනාගනු ලැබීය. එය “භයානක වැරැද්දක්” වන අතර, තවද, මනුෂ්‍යයන් තමන්ට පර්වතයක් මත ගොඩනැගූ අවසාන වැස්සේ පණිවිඩයක් ඇති බව සිතීමට පමුණුවන බලවත් මුළාවක්ද වේ; නමුත් අවසානයේ ඔවුන්ගේ පණිවිඩය වැලි මත ගොඩනැගී තිබූ බව සොයාගනු ලබයි.

Peter was not ashamed to directly explain who was and was not drunk in his representation of the one hundred and forty-four thousand during the latter rain time period. All the prophets speak of the last days and Joel is identifying the “drunkards of Ephraim” awakening and being confronted with clear evidence that the privilege of being the people who would proclaim the loud cry of the third angel under latter rain power has been forever removed. The one hundred and forty-four thousand are developed and sealed during the latter rain time period from 9/11 unto the Sunday law. They are those who follow the Lamb whithersoever He goeth.

අවසාන වැසි කාල පරිච්ඡේදයේ එක් ලක්ෂ හතළිස් හාර දහස නියෝජනය කිරීමේදී, කවුද මත්ව සිටියේද කවුද නොසිටියේද යන්න සෘජුව පැහැදිලි කිරීමට පේතුරු ලජ්ජා නොවීය. සියලු අනාගතවක්තෘවරු අවසාන දවස් ගැන කථා කරති, යෝවෙල් “එප්‍රායිම්ගේ මත්වූවන්” අවදි වෙමින්, අවසාන වැසි බලයෙන් තෙවන දූතයාගේ මහ හඬ ප්‍රකාශ කරනු ලබන ජනතාව වීමේ වරප්‍රසාදය සදාකාලිකව ඉවත් කරනු ලැබ ඇති බවට පැහැදිලි සාක්ෂියට මුහුණ දෙමින් සිටින බව හඳුන්වා දෙයි. එක් ලක්ෂ හතළිස් හාර දහස 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ අවසාන වැසි කාල පරිච්ඡේදයේදී වර්ධනය කර මුද්‍රා තබනු ලබති. ඔවුන් වනාහි බැටළු පැටියා යන යන තැනට ඔහු අනුව යන්නෝය.

Peter at Pentecost represents those people proclaiming the latter rain message, which he bases upon the book of Joel. The Jews, who had been given the responsibility to observe Pentecost throughout their entire history were being informed by Peter that the Pentecost that all the prior Pentecost’s pointed forward to was now being fulfilled. The Jews, as the drunkards of Ephraim were so drunk on the wine of Babylon that they accused Peter and the eleven of being drunk as they presented the latter rain message in the context of the book of Joel. When the drunkards of Ephraim “awake” in verse five of Joel’s first chapter, they are confronted with the testing process of the latter rain where two classes are developed. In the testing process one class recognizes the latter rain message and the other class does not.

පෙන්තකොස්ත දින පේතුරු, යෝයෙල්ගේ පොත මත පදනම්ව පසු වැසි පණිවිඩය ප්‍රකාශ කරන ජනතාව නිරූපණය කරයි. තම මුළු ඉතිහාසය පුරා පෙන්තකොස්තය පිළිපැදීමට වගකීම දී තිබූ යුදෙව්වන්ට, පෙර ඇති සියලු පෙන්තකොස්තයන් ඉදිරියට ඇඟවූ ඒ පෙන්තකොස්තය දැන් සම්පූර්ණ වෙමින් තිබෙන බව පේතුරු විසින් දැනුම් දෙන ලදී. එප්‍රායිම්හි මත්පැන්වලට ඇබ්බැහිවූවන් මෙන්, යුදෙව්වෝ බබිලෝනියේ මුද්‍රික පානයෙන් එතරම් මත් වී සිටි බැවින්, යෝයෙල්ගේ පොතේ සන්දර්භය තුළ පසු වැසි පණිවිඩය ඉදිරිපත් කළ පේතුරු හා එකොළොස්දෙනා මත් වූවෝ යැයි ඔවුහු චෝදනා කළහ. යෝයෙල්ගේ පළමු පරිච්ඡේදයේ පස්වන වගන්තියේ එප්‍රායිම්හි “මත්පැන්වලට ඇබ්බැහිවූවන්” “අවදි” වන විට, පංති දෙකක් වර්ධනය වන පසු වැසිගේ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියට ඔවුහු මුහුණ දෙති. එම පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලිය තුළ, එක් පංතියක් පසු වැසි පණිවිඩය හඳුනාගන්නා අතර, අනෙක් පංතිය එය හඳුනා නොගනියි.

> “We must not wait for the latter rain. It is coming upon all who will recognize and appropriate the dew and showers of grace that fall upon us. When we gather up the fragments of light, when we appreciate the sure mercies of God, who loves to have us trust Him, then every promise will be fulfilled. ‘For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations.’ Isaiah 61:11. The whole earth is to be filled with the glory of God.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

> “අපි පසුවැසි වැස්ස බලා සිටිය යුතු නොවේ. අප මත වැටෙන කරුණාවේ පිනි හා වැසි හඳුනාගෙන ඒවා තමන්ට අදාළ කරගන්නා සියල්ලන් මත එය පැමිණෙමින් ඇත. අපි ආලෝකයේ කැබලි රැස්කර ගන්නා විට, අපට තමන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාස තැබීමට කැමති දෙවියන්වහන්සේගේ නिश्चිත කරුණා අගය කරන විට, එවිට සෑම පොරොන්දුවක්ම ඉටු කරනු ලබන්නේය. ‘මක්නිසාද භූමිය තම අංකුරය උපදවන්නාක් මෙන්ද, වත්ත එහි වපුරන ලද දේ පැළවෙන්න සලස්වන්නාක් මෙන්ද, ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨකමත් ප්‍රශංසාවත් සියලු ජාතීන් ඉදිරියෙහි උද්භව වන්න සලස්වන සේක.’ යෙසායා 61:11. මුළු පෘථිවියම දෙවියන්වහන්සේගේ මහিমාවෙන් පිරවිය යුතුය.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 984.

To “recognize” means “to recollect or recover knowledge” for the message of the latter rain is recognized by past sacred histories which illustrate the latter rain history. The history of Peter at Pentecost was set within the historical structure set forth by Joel. Joel’s setting with Peter’s fulfillment provides two witnesses to the history of the Midnight Cry of 1844. Those three witnesses (and others) are to be “recognized” as illustrations of the history, setting and message of the latter rain.

“හඳුනාගැනීම” යනු “මතකයට නැංවීම හෝ දැනුම නැවත ලබාගැනීම” යන්නයි; මක්නිසාද පසු වැස්සේ පණිවිඩය, පසු වැස්සේ ඉතිහාසය නිදර්ශනය කරන අතීත ශුද්ධ ඉතිහාසයන් මඟින් හඳුනාගනු ලැබේ. පෙන්තකොස්තයේදී පේත්‍රස්ගේ ඉතිහාසය, යෝවෙල් විසින් ඉදිරිපත් කළ ඓතිහාසික ව්‍යුහය තුළ පිහිටුවා තිබුණි. පේත්‍රස්ගේ සම්පූර්ණ වීම සමඟ යෝවෙල්ගේ පසුබිම, 1844 මධ්‍ය රාත්‍රි හඬනගාවේ ඉතිහාසයට සාක්ෂි දෙකක් සපයයි. එම සාක්ෂි තුන (සහ අනෙක් සාක්ෂි) පසු වැස්සේ ඉතිහාසය, පසුබිම සහ පණිවිඩය පිළිබඳ නිදර්ශන ලෙස “හඳුනාගත” යුතුය.

When Christ breathed upon the disciples after He ascended and then returned, it was as “a few drops” before the great outpouring at Pentecost. At the beginning and ending there was a manifestation of the Holy Spirit being poured out. The few drops from Christ to His disciples are the alpha of the Pentecostal season that ends with the omega and the pouring out of the message from the disciples to the world. The alpha is marked by the first fruit offering of barley and ends with the first fruit offering of wheat. The beginning of the latter rain was marked by the bringing down of the great buildings of New York City on 9/11. It marks the beginning of the history that leads to the Sunday law. 9/11 is represented by the barley first fruit offering and the Sunday law is the wheat first fruit offering.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ උත්ථානය වී පසුව නැවත පැමිණි පසු ගෝලයන් මත හුස්ම හෙළූ විට, එය පෙන්තකොස්ත දිනයේ වූ මහත් වගුරුවීමට පෙර “බිංදු කිහිපයක්” මෙන් විය. ආරම්භයේද අවසානයේද ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ වගුරුවනු ලැබීමේ ප්‍රකාශනයක් තිබුණි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගෙන් උන්වහන්සේගේ ගෝලයන් වෙත පැමිණි ඒ බිංදු කිහිපය, ඔමේගාවෙන් හා ගෝලයන්ගෙන් ලෝකයට පණිවුඩය වගුරුවනු ලැබීමෙන් අවසන් වන පෙන්තකොස්ත සමයේ අල්ෆාවයි. අල්ෆාව යව පළමු-ඵල පූජාවෙන් සලකුණු කරනු ලැබේ, සහ එය තිරිඟු පළමු-ඵල පූජාවෙන් අවසන් වේ. අන්තිම වැස්සේ ආරම්භය 9/11 දින නිව් යෝර්ක් නගරයේ මහත් ගොඩනැගිලි බිඳ හෙළීමෙන් සලකුණු කරනු ලැබීය. එය ඉරිදා නීතිය වෙත ගෙන යන ඉතිහාසයේ ආරම්භය සලකුණු කරයි. 9/11 යව පළමු-ඵල පූජාවෙන් නිරූපිත වන අතර, ඉරිදා නීතිය තිරිඟු පළමු-ඵල පූජාවයි.

The drunkards of Ephraim are awakened to the reality that their kingdom would be taken from them and given to a people who would bear the appropriate fruits. Joel sets forth the disobedience of the drunkards by identifying that the “meat” and “drink” offerings have been cut off from the house of the Lord and that the “new wine” has been cut off from their mouths. The “new wine” is freshly squeezed juice in the Hebrew, but the “wine” which the drunkards drink in verse five is fermented juice. Two types of wine, which represents doctrine and in the context of Joel the doctrine is the latter rain message. The drunkards of Ephraim have been drinking fermented juice, and they are “cut off” from the “new” freshly squeezed juice. Two types of wine represent two latter rain messages, and the drunkards are “cut” off from the pure message. The Hebrew word translated as “cut off” is based upon the ancient covenant practice of cutting animals and walking in between the parts. To be “cut off” is to be rejected as God’s covenant people.

එප්‍රායිම්ගේ මත්පානීන් තමුන්ගේ රාජ්‍යය ඔවුන්ගෙන් ගෙන, සුදුසු ඵල දරන ජනතාවකට දෙනු ලැබෙන බව යන යථාර්ථයට අවදි කරනු ලබති. යෝවෙල්, “භෝජන” සහ “පාන” පූජා යෙහෝවාගේ ගෘහයෙන් කපා හැර තිබෙන බවත්, “නව වයින්” ඔවුන්ගේ මුඛවලින් කපා හැර තිබෙන බවත් හඳුන්වා දක්වමින්, මත්පානීන්ගේ අකීකරුකම ඉදිරිපත් කරයි. හෙබ්‍රෙව් භාෂාව අනුව “නව වයින්” යනු අලුතින් මිරිකා ගත් රසය වන අතර, පහවන පදයේ මත්පානීන් බොන “වයින්” යනු ගාජනය වූ රසයයි. වයින් වර්ග දෙකක් ඇත; ඒවා ධර්මෝපදේශය නියෝජනය කරන අතර, යෝවෙල්ගේ සන්දර්භය තුළ එම ධර්මෝපදේශය වන්නේ පසුව වැසි පණිවිඩයයි. එප්‍රායිම්ගේ මත්පානීන් ගාජනය වූ රසය පානය කරමින් සිටිති, සහ ඔවුන් “අලුත්” අලුතින් මිරිකා ගත් රසයෙන් “කපා හැර” තිබේ. වයින් වර්ග දෙක පසුව වැසි පණිවිඩ දෙකක් නියෝජනය කරන අතර, මත්පානීන් ශුද්ධ පණිවිඩයෙන් “කැපී” ඇත. “කපා හැර” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති හෙබ්‍රෙව් වචනය පුරාණ ගිවිසුම් චාරිත්‍රයේදී සතුන් කපා, ඒ කොටස් අතරින් ගමන් කිරීමේ ක්‍රියාව මත පදනම් වේ. “කපා හැර” තිබීම යනු දෙවියන්ගේ ගිවිසුම් ජනතාව ලෙස ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබීමයි.

The book of Joel is identifying God’s people in the last days beginning with the Millerites who were brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1798, and ending with the one hundred and forty-four thousand who are brought about in consequence to the unsealing of the book of Daniel in 1989. In the beginning the outpouring of the Holy Spirit was represented by the period of time from the Exeter camp meeting to the disappointment of October 22, 1844. That history fulfilled the parable of the ten virgins of Matthew twenty-five which is repeated to the very letter in the history of the one hundred and forty-four thousand.

යෝවෙල්ගේ පොත හඳුන්වා දෙන්නේ අන්තිම දිනවල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවය; එය 1798 දී දානියෙල්ගේ පොත මුදාහැරීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඇති වූ මිලෙරයිට්වරුන්ගෙන් ආරම්භ වී, 1989 දී දානියෙල්ගේ පොත මුදාහැරීමේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් ඇති කරනු ලබන එක්ලක්ෂ සතළිස් හාරදහසෙන් අවසන් වෙයි. ආරම්භයේදී ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වගුරවා දීම නිරූපණය කරනු ලැබුවේ එක්සෙටර් කඳවුරු රැස්වීමේ සිට 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින වූ අසාර්ථකත්වය දක්වා වූ කාලපරිච්ඡේදය මඟිනි. එම ඉතිහාසය මතෙව් විසිපහේ දහ කන්‍යාවන්ගේ උපමාව සම්පූර්ණ කළේය; එය එක්ලක්ෂ සතළිස් හාරදහසේ ඉතිහාසයෙහි අකුරටම නැවත සිදු වෙයි.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “මතෙව් 25හි සඳහන් දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවද ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ජනතාවගේ අත්දැකීම ද නිදර්ශනය කරයි.” The Great Controversy, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “බුද්ධිමත් වූවෝ පස් දෙනෙක්ද, මෝඩ වූවෝ පස් දෙනෙක්ද වූ කන්‍යාවන් දස දෙනාගේ උපමාව වෙත මම බොහෝ විට යොමු කරනු ලබමි. මෙම උපමාව අක්ෂරාර්ථයෙන්ම ඉෂ්ට වී ඇත, තවද ඉෂ්ට වනු ඇත; මන්ද එයට මේ කාලයට විශේෂ අදාළත්වයක් ඇති අතර, තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය මෙන්ම, එය ඉෂ්ට වී ඇති අතර කාලයේ අවසානය තෙක් වර්තමාන සත්‍යය ලෙස පවතිනු ඇත.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “දුෂ්ටකමේද, වංචාවේද, මෝහයේද, මරණයේම ඡායාවේද පිහිටා තිබෙන—නිදා සිටින, නිදා සිටින—එවන් ලෝකයක් ඇත. ඔවුන් අවදි කිරීමට ආත්ම වේදනාවක් දැනෙන අය කවුද? ඔවුන් වෙත ළඟා විය හැකි හඬ කුමක්ද? ‘බලව, මනාලයා එයි; ඔහු හමුවීමට පිටතට යව්’ යන සංඥාව දෙනු ලබන කාලය ගැන මාගේ සිත අනාගතය දෙස ගෙන යනු ලැබේ. එහෙත් කිහිපදෙනෙක් තම ප්‍රදීප නැවත පුරවාගැනීමට අවශ්‍ය තෙල් ලබාගැනීම ප්‍රමාද කරනු ඇත; එවිට ඉතා ප්‍රමාද වී ඔවුන්ට තේරෙනු ඇත, තෙලෙන් නිරූපණය කරනු ලබන චරිතය අන්‍යෙකුට පවරා දිය නොහැකි බවය. ඒ තෙල ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමය. එය චරිතය නිරූපණය කරයි; චරිතය පවරා දිය නොහැක. කිසිම මනුෂ්‍යයෙකුට එය අන්‍යෙකු වෙනුවෙන් සුරක්ෂිත කර දිය නොහැක. සෑම කෙනෙකුම පාපයේ සෑම කැළලකින්ම පවිත්‍ර කරනු ලැබූ චරිතයක් තමන් වෙනුවෙන්ම ලබාගත යුතුය.” Bible Echo, May 4, 1896.

Who “are feeling travail of soul to awaken” “a world lying in wickedness?” Joel answers the question:

“අධර්මයෙහි වැතිරී ඇති ලෝකයක්” “ඇහැරවීමට ආත්මීය වේදනාවෙන් පෙළෙන” අය කවුද? යෝවෙල් එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙයි:

> And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be delivered: for in mount Zion and in Jerusalem shall be deliverance, as the Lord hath said, and in the remnant whom the Lord shall call. Joel 2:32.

> එවිට සිදුවන්නේ මෙසේය: ස්වාමීන්වහන්සේගේ නාමය අහවා සිටින කවුරුන් වුවද ගළවනු ලබන්නේය. මක්නිසාද ස්වාමීන්වහන්සේ වදාළ පරිදි, සියොන් කන්දෙහිද යෙරුසලමේද ගැළවීම ඇති වන්නේය; තවද ස්වාමීන්වහන්සේ කැඳවනු ලබන ඉතිරිව සිටින අය අතරද එය ඇති වන්නේය. යෝවෙල් 2:32.

We will continue these things in the following article.

අපි මෙම කරුණු ඊළඟ ලිපියෙහිදී තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> “Late in the afternoon of the day of the resurrection, two of the disciples were on their way to Emmaus, a little town eight miles from Jerusalem. These disciples had had no prominent place in Christ’s work, but they were earnest believers in Him. They had come to the city to keep the Passover, and were greatly perplexed by the events that had recently taken place. They had heard the news of the morning in regard to the removal of Christ’s body from the tomb, and also the report of the women who had seen the angels and had met Jesus. They were now returning to their homes to meditate and pray. Sadly they pursued their evening walk, talking over the scenes of the trial and the crucifixion. Never before had they been so utterly disheartened. Hopeless and faithless, they were walking in the shadow of the cross.

> නැවත නැඟිටීමේ දවසේ සවස අගභාගයේදී, ගෝලයන් දෙදෙනෙක් යෙරුසලමේ සිට සැතපුම් අටක් දුරින් පිහිටි එමාවුස් නම් කුඩා නගරයකට යමින් සිටියහ. මේ ගෝලයන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාර්යයෙහි ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් නොදැරූවද, උන්වහන්සේ කෙරෙහි අවංක විශ්වාසවන්තයෝ වූහ. ඔව්හු පාස්කුව පැවැත්වීම සඳහා නගරයට පැමිණ සිටියහ, මෑතකදී සිදුවූ සිද්ධීන් නිසා මහත් ව්‍යාකූලත්වයකට පත්ව සිටියහ. සොහොනෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ශරීරය ඉවත් කරනු ලැබූ බවට එදින උදෑසන ප්‍රචාරය වූ ආරංචියද, දේවදූතයන් දැක යේසුස්වහන්සේ හමු වූ කාන්තාවන්ගේ වාර්තාවද ඔවුන් අසා තිබුණි. දැන් ඔව්හු මෙනෙහි කිරීමටත් යාච්ඤා කිරීමටත් තම නිවෙස් වෙත ආපසු යමින් සිටියහ. දුක්මුසු ලෙස, නඩු විභාගයේ සහ කුරුසියේ ඇණ ගැසීමේ දර්ශන ගැන කථා කරමින්, ඔව්හු තම සන්ධ්‍යා ගමන කරගෙන ගියහ. මීට පෙර කිසි දිනක ඔවුන් මෙතරම් සම්පූර්ණයෙන් අධෛර්යයට පත්ව නොසිටියහ. බලාපොරොත්තුවෙන් තොරවද, විශ්වාසයෙන් තොරවද, ඔව්හු කුරුසියේ සෙවනැල්ල තුළ ගමන් කරමින් සිටියහ.

> “They had not advanced far on their journey when they were joined by a stranger, but they were so absorbed in their gloom and disappointment that they did not observe him closely. They continued their conversation, expressing the thoughts of their hearts. They were reasoning in regard to the lessons that Christ had given, which they seemed unable to comprehend. As they talked of the events that had taken place, Jesus longed to comfort them. He had seen their grief; He understood the conflicting, perplexing ideas that brought to their minds the thought, Can this Man, who suffered Himself to be so humiliated, be the Christ? Their grief could not be restrained, and they wept. Jesus knew that their hearts were bound up with Him in love, and He longed to wipe away their tears, and fill them with joy and gladness. But He must first give them lessons they would never forget.

> “ඔවුන්ගේ ගමනේ බොහෝ දුරක් ඉදිරියට නොගොස් සිටියදීම, අමුත්තෙකු ඔවුන් සමඟ එක්විය; එහෙත් ඔවුන් තමන්ගේ අඳුරු දුකත් බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමත් තුළ එතරම් ගැඹුරින් මග්න වී සිටි බැවින්, ඔහු සොඳුරු ලෙස නිරීක්ෂණය නොකළහ. ඔවුහු තම හදවත්වල සිතුවිලි ප්‍රකාශ කරමින් තම සංවාදය දිගටම ගෙන ගියහ. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ දුන් පාඩම් සම්බන්ධයෙන් ඔවුන් තර්ක කරමින් සිටියහ; ඒවා ඔවුන්ට තේරුම්ගැනීමට නොහැකි සේ පෙනිණ. සිදුවී ගිය කාරණා පිළිබඳ ඔවුන් කථා කළ විට, යේසුස් වහන්සේ ඔවුන් සනසවන්නට ආශා කළහ. ඔවුන්ගේ ශෝකය උන්වහන්සේ දුටුසේක; “තමන්ම මෙතරම් අගෞරවයට ලක්වීමට ඉඩදුන් මේ මනුෂ්‍යයා ක්‍රිස්තුස් විය හැකිද?” යන සිතුවිල්ල ඔවුන්ගේ මනසට ගෙන ආ, එකිනෙකට ගැටෙන, වියවුල්කාරී අදහස් උන්වහන්සේ අවබෝධ කළසේක. ඔවුන්ගේ ශෝකය අවහිර කර තැබිය නොහැකි විය, එබැවින් ඔවුහු ඇඬූහ. ඔවුන්ගේ හදවත් ප්‍රේමයෙන් උන්වහන්සේ සමඟ බැඳී තිබූ බව යේසුස් වහන්සේ දැන සිටිසේක; ඔවුන්ගේ කඳුළු පිස දමමින්, ඔවුන් ප්‍රීතියෙන් හා සන්තෝෂයෙන් පුරවාලන්නට උන්වහන්සේ ආශා කළසේක. එහෙත්, ප්‍රථමයෙන්ම, ඔවුන් කිසිදා අමතක නොකරන පාඩම් උන්වහන්සේ ඔවුන්ට දිය යුතු විය.”

> “‘He said unto them, What manner of communications are these that ye have one to another, as ye walk, and are sad? And the one of them, whose name was Cleopas, answering said unto Him, Art Thou only a stranger in Jerusalem, and hast not known the things which are come to pass there in these days?’ They told Him of their disappointment in regard to their Master, ‘which was a prophet mighty in deed and word before God and all the people;’ but ‘the chief priests and our rulers,’ they said, ‘delivered Him to be condemned to death, and have crucified Him.’ With hearts sore with disappointment, and with quivering lips, they added, ‘We trusted that it had been He which should have redeemed Israel: and beside all this, today is the third day since these things were done.’

> “‘උන්වහන්සේ ඔවුන්ට කීසේක: ඔබ සැරිසරමින් යන අතර එකිනෙකා සමඟ හුවමාරු කරගන්නා මේ කතා මොනවාද, ඔබ දුක්මුසු වී සිටින්නේ මන්ද?’ ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකු වූ, ක්ලේඔපාස් නම් වූ තැනැත්තා පිළිතුරු දෙමින් උන්වහන්සේට කීවේය: ‘යෙරුසලමේ ඔබ පමණක් අමුත්තෙකුද, මේ දවස්වල එහි සිදු වී ඇති දේවල් නොදන්නෙහිද?’ ඔවුහු තම ස්වාමියා පිළිබඳව තමන්ට ඇති වූ බලාපොරොත්තු බිඳවැටීම උන්වහන්සේට පැවසූහ: ‘දෙවියන්වහන්සේ සහ සෙනඟ සියල්ලන් ඉදිරියෙහි ක්‍රියාවෙන්ද වචනයෙන්ද බලවත් අනාගතවක්තෘවරයෙකු වූ තැනැත්තා;’ එහෙත් ‘අපගේ ප්‍රධාන පූජකයෝ සහ අපගේ ආණ්ඩුකාරයෝ,’ යයි ඔවුහු කීවෝය, ‘මරණ දඬුවමට නියම කරනු පිණිස උන්වහන්සේ භාර දුන්හ, සහ කුරුසියෙහි ඇණ ගැසූහ.’ දැඩි බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමෙන් වේදනාබර වූ හදවතින් සහ වෙව්ලන තොල්වලින් ඔවුහු තවදුරටත් එකතු කළහ: ‘ඉශ්‍රායෙලය මුදාගන්නට සිටියේ උන්වහන්සේ යැයි අපි බලාපොරොත්තු වීමු; තවද මේ සියල්ලට අමතරව, මේ දේවල් සිදු වූ දා සිට අද තුන්වන දවසය.’”

> “Strange that the disciples did not remember Christ’s words, and realize that He had foretold the events which had come to pass! They did not realize that the last part of His disclosure would be just as verily fulfilled as the first part, that the third day He would rise again. This was the part they should have remembered. The priests and rulers did not forget this. On the day ‘that followed the day of the preparation, the chief priests and Pharisees came together unto Pilate, saying, Sir, we remember that that deceiver said, while He was yet alive, After three days I will rise again.’ Matthew 27:62, 63. But the disciples did not remember these words.

> “සිද්ධවී ගිය ঘটনාවන් ගැන ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පෙර දැනුම් දී තිබූ බව ගෝලයන්ට උන්වහන්සේගේ වචන මතකයට නොගෙන, එය අවබෝධ නොකිරීම කොතරම් විචిత్రද! උන්වහන්සේගේ ප්‍රකාශයේ අවසාන කොටස ද පළමු කොටස මෙන්ම නිශ්චයයෙන්ම ඉටු වන්නේය යන්න, එනම් තුන්වැනි දින උන්වහන්සේ නැවත උත්ථානය වන බව, ඔවුන් අවබෝධ කර නොගත්හ. ඔවුන් මතක තබාගත යුත්තේ මේ කොටසය. පූජකයෝ සහ පාලකයෝ නම් මෙය අමතක කළේ නැත. ‘සූදානම් කිරීමේ දවසට පසු දින ප්‍රධාන පූජකයෝ හා පරිසිවරු පිලාත් වෙත එක්ව ගොස්, “ස්වාමිනි, ඒ රැවටිලිකාරයා ජීවත්ව සිටියදී, තෙදිනකට පසු මම නැවත නැගිටෙමි යයි කී බව අපට මතකය”’ යයි පැවසූහ. මතෙව් 27:62, 63. එහෙත් ගෝලයෝ ඒ වචන මතක නොතැබූහ.”

> “‘Then He said unto them, O fools, and slow of heart to believe all that the prophets have spoken: ought not Christ to have suffered these things, and to enter into His glory?’ The disciples wondered who this stranger could be, that He should penetrate to their very souls, and speak with such earnestness, tenderness, and sympathy, and with such hopefulness. For the first time since Christ’s betrayal, they began to feel hopeful. Often they looked earnestly at their companion, and thought that His words were just the words that Christ would have spoken. They were filled with amazement, and their hearts began to throb with joyful expectation.

> “‘එවිට උන්වහන්සේ ඔවුන්ට කීසේක: අඥානයිනි, ප්‍රොපේතවරුන් කථා කළ සියල්ල විශ්වාස කිරීමට හෘදයයෙන් මන්දගාමීව සිටින අයයිනි: ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මේ දේවල් විඳ දරා තමන්ගේ මහිමයට ඇතුළුවීම යුතු නොවූයේද?’ මෙම අජානාගතයා කවරෙකු විය හැකිදැයි ගෝලයෝ විස්මිත වූහ; මන්ද ඔහු ඔවුන්ගේ ආත්මයේ අති ගැඹුරටම පිවිස, එතරම් ගැඹුරු earnestness එකකින්, මෘදුභාවයෙන්, අනුකම්පාවෙන්, සහ එතරම් බලාපොරොත්තු දනවන ස්වරූපයෙන් කථා කළේය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පාවා දෙනු ලැබූ දා සිට ප්‍රථම වතාවට ඔවුන් බලාපොරොත්තු ඇති කරගැනීමට ආරම්භ කළහ. බොහෝ විට ඔවුහු තම සහචරයා දෙස අවධානයෙන් බැලූහ; ඔහුගේ වචන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කථා කළ හැකි වචනම බව සිතූහ. ඔවුහු විස්මයෙන් පිරී ගියහ; ඔවුන්ගේ හෘදයන් ප්‍රීතිමත් අපේක්ෂාවෙන් තදින් තැත්කිරීමට පටන් ගත්තේය.”

> “Beginning at Moses, the very Alpha of Bible history, Christ expounded in all the Scriptures the things concerning Himself. Had He first made Himself known to them, their hearts would have been satisfied. In the fullness of their joy they would have hungered for nothing more. But it was necessary for them to understand the witness borne to Him by the types and prophecies of the Old Testament. Upon these their faith must be established. Christ performed no miracle to convince them, but it was His first work to explain the Scriptures. They had looked upon His death as the destruction of all their hopes. Now He showed from the prophets that this was the very strongest evidence for their faith.

> “බයිබල් ඉතිහාසයේ සත්‍ය අල්ෆාව වූ මෝසෙස්ගෙන් ආරම්භ කරමින්, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සියල්ල ශාස්ත්‍රයන් තුළ තමන් සම්බන්ධ දේවල් ඔවුන්ට විවරණය කළ සේක. උන්වහන්සේ පළමුවෙන්ම තමන් ඔවුන්ට දැනගන්වා තිබුණා නම්, ඔවුන්ගේ සිත් තෘප්තියට පැමිණෙන්නට තිබුණේය. ඔවුන්ගේ ප්‍රීතියේ සම්පූර්ණත්වය තුළ, ඔවුහු තවත් කිසිවකට බඩගිනි නොවන්නට තිබුණෝය. එහෙත් පරණ ගිවිසුමේ ආදර්ශ හා අනාවැකි විසින් උන්වහන්සේ පිළිබඳ දරා තිබූ සාක්ෂිය ඔවුන් වටහාගැනීම අත්‍යවශ්‍ය විය. ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ල ස්ථිර කළ යුත්තේ මේවා මතය. ඔවුන් විශ්වාසයට පත් කිරීමට ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ කිසිදු ආශ්චර්යයක් සිදු කළේ නැත; එහෙත් උන්වහන්සේගේ පළමු කාර්යය වූයේ ශාස්ත්‍රයන් විවරණය කිරීමය. උන්වහන්සේගේ මරණය තමන්ගේ සියලු බලාපොරොත්තු විනාශ වීමක් ලෙස ඔවුහු දැක සිටියහ. දැන්, නබිවරුන්ගෙන් උන්වහන්සේ පෙන්වා දුන්නේ මෙය ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ල සඳහා ඉතාම බලවත්ම සාක්ෂියම බවය.”

> “In teaching these disciples, Jesus showed the importance of the Old Testament as a witness to His mission. Many professed Christians now discard the Old Testament, claiming that it is no longer of any use. But such is not Christ’s teaching. So highly did He value it that at one time He said, ‘If they hear not Moses and the prophets, neither will they be persuaded, though one rose from the dead.’ Luke 16:31.

> “මෙම ශිෂ්‍යයන්ට උගන්වමින්, තම මෙහෙවරට සාක්ෂියක් ලෙස පරණ ගිවිසුමේ වැදගත්කම යේසුස් වහන්සේ පෙන්වා දුන් සේක. අද බොහෝ ක්‍රිස්තියානුවන් බව ප්‍රකාශ කරන අය, පරණ ගිවිසුම තවදුරටත් කිසි ප්‍රයෝජනයක් නොමැති බව කියමින් එය බැහැර කරති. එහෙත් එය ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ඉගැන්වීම නොවේ. උන්වහන්සේ එයට කොතරම් උසස් අගයක් දුන්සේද යත්, එක් අවස්ථාවක උන්වහන්සේ මෙසේ වදාළ සේක, ‘ඔව්හු මෝසෙස්ටත් අනාගතවක්තෘවරුන්ටත් නොසවන් දෙති නම්, මළවුන්ගෙන් එක් කෙනෙකු නැගිටියා වුවද, ඔව්හු විශ්වාස කරනු නොලබන්නෝය.’ ලූක් 16:31.”

> “It is the voice of Christ that speaks through patriarchs and prophets, from the days of Adam even to the closing scenes of time. The Saviour is revealed in the Old Testament as clearly as in the New. It is the light from the prophetic past that brings out the life of Christ and the teachings of the New Testament with clearness and beauty. The miracles of Christ are a proof of His divinity; but a stronger proof that He is the world’s Redeemer is found in comparing the prophecies of the Old Testament with the history of the New.

> “ආදම්ගේ දවස්වලින් ආරම්භ වී කාලයේ අවසාන දර්ශන දක්වා කථා කරන්නේ පිතෘවරුන් සහ අනාගතවක්තෘවරුන් මඟින් ප්‍රකාශ වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හඬය. ගැලවුම්කරු අලුත් ගිවිසුමේදී එළිදරව් වන තරම්ම පැහැදිලිව පරණ ගිවිසුමේද එළිදරව් කරනු ලැබේ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ජීවිතය සහ අලුත් ගිවිසුමේ ඉගැන්වීම් පැහැදිලිත්වයෙන් හා සෞන්දර්යයෙන් ප්‍රකාශ කර දැක්වන්නේ අනාගතවාදී අතීතයෙන් නිකුත් වන ආලෝකයයි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ආශ්චර්යයන් ඔහුගේ දේවත්වයට සාක්ෂියකි; එහෙත් ඔහු ලෝකයේ මිදුම්කරු බවට වඩා බලවත් සාක්ෂියක් හමුවන්නේ පරණ ගිවිසුමේ අනාවැකි අලුත් ගිවිසුමේ ඉතිහාසය සමඟ සසඳා බැලීමෙනි.”

> “Reasoning from prophecy, Christ gave His disciples a correct idea of what He was to be in humanity. Their expectation of a Messiah who was to take His throne and kingly power in accordance with the desires of men had been misleading. It would interfere with a correct apprehension of His descent from the highest to the lowest position that could be occupied. Christ desired that the ideas of His disciples might be pure and true in every specification. They must understand as far as possible in regard to the cup of suffering that had been apportioned to Him. He showed them that the awful conflict which they could not yet comprehend was the fulfillment of the covenant made before the foundation of the world was laid. Christ must die, as every transgressor of the law must die if he continues in sin. All this was to be, but it was not to end in defeat, but in glorious, eternal victory. Jesus told them that every effort must be made to save the world from sin. His followers must live as He lived, and work as He worked, with intense, persevering effort.

> “අනාගතවාක්‍යයෙන් තර්කානුකූලව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ගෝලයන්ට, මනුෂ්‍යත්වයෙහි සිටින විට තමන් කවරෙකු විය යුතුද යන්න පිළිබඳ නිවැරදි අදහසක් දුන් සේක. මනුෂ්‍යයන්ගේ ආශාවන්ට අනුකූලව තම සිංහාසනය හා රාජකීය බලය අත්පත් කරගැනීමට සිටින මෙසියාවරයෙකු පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අපේක්ෂාව වැරදි මඟ පෙන්වීමක් වී තිබුණි. එය උතුම්ම තත්ත්වයෙන් අඩුම තත්ත්වයට, භාරගත හැකි පහළම ස්ථානය දක්වා වූ උන්වහන්සේගේ අවතරණය නිවැරදිව අවබෝධ කරගැනීමට බාධාවක් වන්නට තිබුණි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ගෝලයන්ගේ අදහස් සෑම විස්තරයකදීම පවිත්‍ර හා සත්‍ය විය යුතු බව කැමති වූ සේක. උන්වහන්සේට වෙන් කර දෙන ලද දුක්විඳීමේ කුසලානය ගැන හැකි තරම් දුරට ඔවුන් අවබෝධ කරගත යුතු විය. ඔවුන්ට තවමත් වටහාගත නොහැකි වූ ඒ භයානක අරගලය, ලෝකයේ අත්තිවාරම තැබීමට පෙර කරනු ලැබූ ගිවිසුමේ ඉටුවීම බව උන්වහන්සේ ඔවුන්ට පෙන්වා දුන් සේක. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මරණයට පත් විය යුතු විය; ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කරන සෑම අයෙකුම, ඔහු පාපයෙහි දිගටම පවතින්නේ නම්, මරණයට පත් විය යුතු පරිදිමය. මේ සියල්ල සිදුවිය යුතු විය; එහෙත් එය පරාජයෙන් අවසන් වීමට නොව, මහිමාන්විත, සදාකාලික ජයග්‍රහණයකින් අවසන් වීමටය. ලෝකය පාපයෙන් ගළවාගැනීම සඳහා සෑම උත්සාහයක්ම දැරිය යුතු බව යේසුස්වහන්සේ ඔවුන්ට පැවසූ සේක. උන්වහන්සේගේ අනුගාමිකයෝ, දැඩි හා අඛණ්ඩ උත්සාහයෙන්, උන්වහන්සේ ජීවත්වූ අයුරින් ජීවත් විය යුතු අතර, උන්වහන්සේ ක්‍රියා කළ අයුරින් ක්‍රියා කළ යුතුය.”

> “Thus Christ discoursed to His disciples, opening their minds that they might understand the Scriptures. The disciples were weary, but the conversation did not flag. Words of life and assurance fell from the Savior’s lips. But still their eyes were holden. As He told them of the overthrow of Jerusalem, they looked upon the doomed city with weeping. But little did they yet suspect who their traveling companion was. They did not think that the subject of their conversation was walking by their side; for Christ referred to Himself as though He were another person. They thought that He was one of those who had been in attendance at the great feast, and who was now returning to his home. He walked as carefully as they over the rough stones, now and then halting with them for a little rest. Thus they proceeded along the mountainous road, while the One who was soon to take His position at God’s right hand, and who could say, ‘All power is given unto Me in heaven and in earth,’ walked beside them. Matthew 28:18.

> “එසේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ගෝලයන් සමඟ කථා කළේ, ඔවුන් ශුද්ධ ලියවිලි අවබෝධ කරගන්නා පිණිස ඔවුන්ගේ මනස විවෘත කරමින්ය. ගෝලයෝ ක්ලාන්තව සිටියහ, නමුත් ඒ සංවාදය මැඩ නොපැවැත්තුණි. ජීවනයේද සහ සහතිකභාවයේද වචන ගැළවුම්කරුගේ තොල්වලින් වැටුණේය. එහෙත් තවමත් ඔවුන්ගේ ඇස් අවහිර කරනු ලැබ තිබුණි. ඔහු යෙරුසලමේ විනාශය ගැන ඔවුන්ට කියන කල, ඔවුහු අභිශප්ත නගරය දෙස අඬමින් බැලූහ. එහෙත් තමන් සමඟ ගමන් කළ සගයා කවුදැයි ඔවුහු තවමත් අල්පමාත්‍රයකින්වත් සැක නොකළහ. ඔවුන්ගේ සංවාදයේ විෂයය තමන්ගේ පැත්තෙන් ඇවිදිමින් සිටින්නේයයි ඔවුහු සිතා නැත; මක්නිසාද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන් ගැන සඳහන් කළේ, තමන් වෙනත් පුද්ගලයෙකු මෙන් වූ සේය. ඔවුහු ඔහු මහා මංගල්‍යයට සහභාගී වූ අයගෙන් එක් අයෙකු බවත්, දැන් තම ගෘහයට ආපසු යමින් සිටින බවත් සිතාගත්හ. ඔහුද ඔවුන් මෙන්ම අස්ථිර ගල් මත ඉතා සැලකිල්ලෙන් ඇවිද්දේය; අතරින් අතර ඔවුන් සමඟ ස්වල්ප විවේකයක් සඳහා නවතිමින්ය. මෙසේ ඔවුහු කඳුකර මාර්ගයේ ඉදිරියට ගියහ; ඉක්මනින්ම දෙවියන්වහන්සේගේ දකුණු පැත්තෙහි තම ස්ථානය ගන්නට සිටින්නාවූ තැනැත්තාත්, ‘ස්වර්ගයේද පෘථිවියේද සියලු බලය මට දෙන ලද්දේය’ යි පැවසිය හැකි තැනැත්තාත්, ඔවුන් අසල ඇවිදිමින් සිටියේය. මතෙව් 28:18.”

> “During the journey the sun had gone down, and before the travelers reached their place of rest, the laborers in the fields had left their work. As the disciples were about to enter their home, the stranger appeared as though He would continue His journey. But the disciples felt drawn to Him. Their souls hungered to hear more from Him. ‘Abide with us,’ they said. He did not seem to accept the invitation, but they pressed it upon Him, urging, ‘It is toward evening, and the day is far spent.’ Christ yielded to this entreaty and ‘went in to tarry with them.’

> “ගමන අතරතුරේදී සූර්යයා අස්තව ගොස් තිබූ අතර, සංචාරකයන් තමන්ගේ විවේක ස්ථානයට ළඟා වීමට පෙරම, කෙත්වල වැඩකළ කම්කරුවෝ තම කාර්යය අත්හැර ගොස් සිටියහ. ගෝලයෝ තම නිවසට ඇතුල් වීමට සූදානම් වූ කල, එම අමුත්තා තම ගමන තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යන්නාක් මෙන් පෙනුණේය. එහෙත් ගෝලයන්ගේ සිත් ඔහු වෙත ඇදී ගියේය. ඔවුන්ගේ ආත්මයන් ඔහුගෙන් තවත් අසා සිටීමට කුසගින්නේ සිටියහ. ‘අප සමඟ නවතින්න,’ යයි ඔව්හු කීහ. ඔහු ආරාධනාව පිළිගන්නා බවක් නොපෙනුණ ද, ඔව්හු එය ඔහු මත දැඩි ලෙස අවධාරණය කරමින්, ‘සන්ධ්‍යා සමීප වී ඇති අතර, දවස බොහෝ දුරට ගෙවී ගොස්ය,’ යයි ඉල්ලා සිටියහ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මෙම අයැදීම අනුමත කර, ‘ඔවුන් සමඟ නැවතී සිටීමට ඇතුළු වූසේක.’”

> “Had the disciples failed to press their invitation, they would not have known that their traveling companion was the risen Lord. Christ never forces His company upon anyone. He interests Himself in those who need Him. Gladly will He enter the humblest home, and cheer the lowliest heart. But if men are too indifferent to think of the heavenly Guest, or ask Him to abide with them, He passes on. Thus many meet with great loss. They do not know Christ any more than did the disciples as He walked with them by the way.

> ගෝලයන් තමන්ගේ ආරාධනය තදින් ඉදිරිපත් කිරීමට අසමත් වී තිබුණේ නම්, තමන් සමඟ ගමන් කළ සඟයා නැගිටියාවූ ස්වාමින්වහන්සේ බව ඔවුන් දැනගෙන නොසිටිනු ඇත. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කිසිවෙකු මත තම සංගමය බලයෙන් පනවා නොදමන සේක. උන්වහන්සේ තමන්ව අවශ්‍ය කරනු ලබන අය ගැන සැලකිලිමත් වන සේක. අතිශය නම්‍ර ගෘහයට වුවද උන්වහන්සේ සතුටින් පිවිසෙන සේක, සහ අතින් පහත් හදවත පවා ප්‍රීතිමත් කරන සේක. නමුත් මනුෂ්‍යයන් ස්වර්ගීය ආගන්තුකයා ගැන සිතීමට හෝ උන්වහන්සේ තමන් සමඟ වාසය කරන ලෙස අයැදීමට හෝ අතිශයින් උදාසීන වන්නේ නම්, උන්වහන්සේ ඉදිරියටම ගමන් කරන සේක. මෙසේ බොහෝ දෙනෙක් මහත් අලාභයට මුහුණ දෙති. උන්වහන්සේ මාර්ගයේ ඔවුන් සමඟ ඇවිදිමින් සිටියදී ගෝලයන්ට තිබූ නොදැනීම මෙන්ම, ඔවුහු ද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේව නොදනිති.

> “The simple evening meal of bread is soon prepared. It is placed before the guest, who has taken His seat at the head of the table. Now He puts forth His hands to bless the food. The disciples start back in astonishment. Their companion spreads forth His hands in exactly the same way as their Master used to do. They look again, and lo, they see in His hands the print of nails. Both exclaim at once, It is the Lord Jesus! He has risen from the dead!

> සරල සන්ධ්‍යා භෝජනය වන රොටි ඉක්මනින් සූදානම් කරනු ලැබේ. එය මේසයේ මුල් අසුන ගෙන සිටින ආගන්තුකයා ඉදිරියෙහි තබනු ලැබේ. දැන් ඔහු ආහාරයට ආශීර්වාද කිරීමට තමන්ගේ අත් ඉදිරියට දිගු කරයි. ශ්‍රාවකයෝ අතිශය විස්මයෙන් පසුබැසෙති. ඔවුන්ගේ සහචරයා තම ගුරුවරයා පුරුදුව කළ ආකාරයට හුබහුවටම එකම ලෙස තම අත් පතුරුවයි. ඔවුහු නැවත බැලූ කල, බලව, ඔහුගේ අත්වල ඇණවල ලකුණු දකිති. දෙදෙනාම එකවර හඬ නඟා කියති, මෙය ස්වාමීන්වහන්සේ යේසුස්වහන්සේය! ඔහු මරණයෙන් නැඟිට ඇත!

> “They rise to cast themselves at His feet and worship Him, but He has vanished out of their sight. They look at the place which had been occupied by One whose body had lately lain in the grave, and say to each other, ‘Did not our heart burn within us, while He talked with us by the way, and while He opened to us the Scriptures?’

> ඔවුහු නැගිට උන්වහන්සේගේ පාද අසල වැටී උන්වහන්සේට නමස්කාර කිරීමට යති; එහෙත් උන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටියෙන් අතුරුදහන් වී ඇත. මෑතකදී සොහොනෙහි නිදන්ව සිටි ශරීරය ඇති තැන වාසය කළ අයෙකු විසින් අල්ලාගෙන තිබූ ස්ථානය දෙස ඔවුහු බලමින්, එකිනෙකාට මෙසේ කියති: ‘මඟෙහි උන්වහන්සේ අප සමඟ කතා කළ කලත්, ශුද්ධ ලියවිලි අපට විවෘත කළ කලත්, අපගේ හදවත අප තුළ දැවෙමින් නොසිටියද?’

> “But with this great news to communicate they cannot sit and talk. Their weariness and hunger are gone. They leave their meal untasted, and full of joy immediately set out again on the same path by which they came, hurrying to tell the tidings to the disciples in the city. In some parts the road is not safe, but they climb over the steep places, slipping on the smooth rocks. They do not see, they do not know, that they have the protection of Him who has traveled the road with them. With their pilgrim staff in hand, they press on, desiring to go faster than they dare. They lose their track, but find it again. Sometimes running, sometimes stumbling, they press forward, their unseen Companion close beside them all the way.

> “එහෙත් ප්‍රකාශ කළ යුතු මෙම මහත් ශුභාරංචිය සමඟ ඔවුන්ට හිඳ කතා කරමින් සිටිය නොහැක. ඔවුන්ගේ ක්ලාන්තභාවයත් බඩගිනිතත් පහව ගොස් ඇත. ඔවුහු තම ආහාරය රස නොබලාම අත්හැර, ප්‍රීතියෙන් පූර්ණව වහාම නැවත තමන් පැමිණි ඒ මාර්ගයම ඔස්සේ පිටත්ව, නගරයේ සිටින ශිෂ්‍යයන්ට මේ ශුභපුවත දන්වන්නට ඉක්මන් වෙති. මාර්ගයේ සමහර කොටස් සුරක්ෂිත නොවෙයි; එහෙත් ඔවුහු තද බෑවුම් තරණය කරති, මෘදු පර්වත මත ලිස්සා යමින් ඉදිරියට යති. තමන් සමඟ ඒ මාර්ගය ගමන් කළ ඔහුගේ ආරක්ෂාව තමන්ට ඇති බව ඔවුහු නොදකිති, නොදනිති. වන්දනාකරුගේ සැරයටිය අතෙහි තබාගෙන, තමන් සැලකිල්ලෙන් යාමට හුස්ම ගන්නා වේගයටත් වඩා වේගයෙන් යාමට ආශාවෙන් ඔවුහු ඉදිරියට පීඩනයෙන් යති. ඔවුහු තමන්ගේ මාර්ග ලකුණ අහිමි කර ගනිති, නමුත් එය නැවත සොයා ගනිති. සමහර විට දුවමින්ද, සමහර විට පැකිලෙමින්ද, ඔවුහු ඉදිරියටම ගමන් කරති; ඔවුන් නොදකින ඔවුන්ගේ සංගාමිතයා මුළු මඟ පුරාම ඉතා ළඟින් ඔවුන් අසළය.”

> “The night is dark, but the Sun of Righteousness is shining upon them. Their hearts leap for joy. They seem to be in a new world. Christ is a living Savior. They no longer mourn over Him as dead. Christ is risen—over and over again they repeat it. This is the message they are carrying to the sorrowing ones. They must tell them the wonderful story of the walk to Emmaus. They must tell who joined them by the way. They carry the greatest message ever given to the world, a message of glad tidings upon which the hopes of the human family for time and for eternity depend.” The Desire of Ages, 795–801.

> “රාත්‍රිය අඳුරුය, නමුත් ධර්මිෂ්ඨකමේ සූර්යයා ඔවුන් මත බැබළෙමින් සිටියි. ඔවුන්ගේ හදවත් ප්‍රීතියෙන් පැන නැඟෙයි. ඔවුන් නව ලෝකයක සිටිනවාක් මෙන් පෙනෙයි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ජීවමාන ගැළවුම්කාරයෙකි. ඔවුන් තවදුරටත් උන්වහන්සේ මියගියව සිටිනවාක් මෙන් ශෝක නොකරති. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ උත්ථානවූසේක—එය ඔවුන් නැවත නැවතත් ප්‍රකාශ කරති. මෙයයි ඔවුන් දුක්ව සිටින අය වෙත ගෙනයන පණිවුඩය. එම්මාවුස් කරා ගිය ගමනේ අලৌකික කථාව ඔවුන් ඔවුන්ට කියා දිය යුතුය. මඟදී ඔවුන් සමඟ එක්වූ තැනැත්තා කවුදැයි ඔවුන් පැවසිය යුතුය. ලෝකයට කවරදාකවත් දෙන ලද ශ්‍රේෂ්ඨතම පණිවුඩය ඔවුන් රැගෙන යති; එය සුබාරංචියක පණිවුඩයකි, ඒ මත කාලයෙහිද සදාකාලිකත්වයෙහිද මනුෂ්‍ය පවුලේ බලාපොරොත්තු රඳා පවතියි.” The Desire of Ages, 795–801.

Back to Articles