Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixty-Three

දානියෙල්ගේ පොත - එක්සිය හැට තුන්වැනි ഭാഗය

Unveiling Prophecy: Exploring Chapter Eleven of Daniel

අනාගතවක්‍යය අනාවරණය කිරීම: දානියෙල්ගේ එකොළොස්වන අධ්‍යායය විමර්ශනය කිරීම

Author

Jeff Pippenger

Published

March 28, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now begin to proceed through chapter eleven of Daniel.

දැන් අපි දානියෙල්ගේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය හරහා ඉදිරියට යාම ආරම්භ කරන්නෙමු.

> Also I in the first year of Darius the Mede, even I, stood to confirm and to strengthen him. And now will I show thee the truth. Behold, there shall stand up yet three kings in Persia; and the fourth shall be far richer than they all: and by his strength through his riches he shall stir up all against the realm of Grecia. And a mighty king shall stand up, that shall rule with great dominion, and do according to his will. And when he shall stand up, his kingdom shall be broken, and shall be divided toward the four winds of heaven; and not to his posterity, nor according to his dominion which he ruled: for his kingdom shall be plucked up, even for others beside those. Daniel 11:1–4.

> මීදීය දාරියුස්ගේ පළමු වර්ෂයේදී මාද ඔහුව තහවුරු කිරීමටත් ශක්තිමත් කිරීමටත් නැගී සිටියෙමි. දැන් මම ඔබට සත්‍යය පෙන්වන්නෙමි. මෙන්න, පර්සියාවේ තවත් රජවරු තිදෙනෙක් නැගී සිටිති; සිව්වැනියා ඔවුන් සියල්ලන්ට වඩා අතිශයින් ධනවත් වන්නේය. ඔහු තම ධනයෙන් ලැබූ බලය මඟින් ග්‍රීසියේ රාජ්‍යයට විරුද්ධව සියල්ලන් උද්දීපනය කරන්නේය. තවද බලවත් රජෙක් නැගී සිටින්නේය; ඔහු මහත් අධිපත්‍යයකින් පාලනය කර, තම කැමැත්ත පරිදි ක්‍රියා කරන්නේය. එහෙත් ඔහු නැගී සිටින කල, ඔහුගේ රාජ්‍යය බිඳ දමනු ලැබ, අහසේ සතර දිශාවන් දෙසට බෙදා හරිනු ලබන්නේය; එය ඔහුගේ වංශයට නොවන්නේය, හෝ ඔහු පාලනය කළ අධිපත්‍යයට අනුවද නොවන්නේය. මක්නිසාද ඔහුගේ රාජ්‍යය උදුරා දමනු ලබන්නේය, ඒවා හැර වෙන අය වෙනුවෙන් පවාය. දානියෙල් 11:1–4.

Gabriel begins by informing Daniel that he also worked with Darius in his first year, which is the year Darius’ nephew, his general, took Babylon and slew Belshazzar. Daniel is receiving this vision in the third year of Cyrus, according to the first verse of chapter ten, so Gabriel is marking both Darius and Cyrus as the symbols representing the “time of the end.” Belshazzar and Babylon were taken by the Medo-Persian Empire in the year 538 BC.

ගබ්‍රියෙල් දානියෙල්ට පළමුව දන්වන්නේ දාරියුස්ගේ පළමු අවුරුද්දේදී තමාද ඔහු සමඟ ක්‍රියා කළ බවය; එය නම් දාරියුස්ගේ බෑණා වූ ඔහුගේ සෙනෙවියා බබිලෝනිය අල්ලා බෙල්ෂස්සර මරා දැමූ අවුරුද්දය. දහවැනි පරිච්ඡේදයේ පළමු වාක්‍යය අනුව, දානියෙල් මෙම දර්ශනය ලබන්නේ කුරුෂ්ගේ තුන්වැනි අවුරුද්දේදී බැවින්, “අවසාන කාලය” නියෝජනය කරන සංකේත ලෙස ගබ්‍රියෙල් දාරියුස් හා කුරුෂ් යන දෙදෙනාවම සලකුණු කරයි. ක්‍රි.පූ. 538 වසරේදී මෙදී-පර්සියානු අධිරාජ්‍යය විසින් බෙල්ෂස්සර සහ බබිලෝනිය අල්ලා ගනු ලැබීය.

> “Cyrus besieged Babylon, which he took by stratagem in 538 BC, and with the death of Belshazzar, whom the Persians killed, the kingdom of Babylon ceased to exist.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “ක්‍රි.පූ. 538 දී සයිරස් බබිලෝනිය වටලා, උපක්‍රමයකින් එය අල්ලාගත්තේය; පර්සියානුවන් විසින් මරා දමන ලද බෙල්ෂස්සරගේ මරණයත් සමඟ, බබිලෝනියේ රාජ්‍යය පැවතීම නවත්වනු ලැබීය.” යුරියා ස්මිත්, Daniel and the Revelation, 46.

In the year 538 BC, Daniel recorded chapter nine.

ක්‍රිස්තු පූර්ව 538 වර්ෂයේදී, දානියෙල් නවවැනි අධ්‍යායය ලේඛනගත කළේය.

> “The vision recorded in the preceding chapter [chapter eight] was given in the third year of Belshazzar, BC 538. In the same year, which was also the first of Darius, the events narrated in this chapter [chapter nine] occurred.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “පෙර පරිච්ඡේදයේ [අටවන පරිච්ඡේදය] සටහන් කර ඇති දර්ශනය බෙල්ෂෂ්සරගේ තෙවන අවුරුද්දේදී, ක්‍රි.පූ. 538 දී, දෙන ලදී. දාරියුස්ගේ ප්‍රථම අවුරුද්දද වූ එම අවුරුද්ද තුළම, මෙම පරිච්ඡේදයේ [නවවන පරිච්ඡේදය] විස්තර කර ඇති සිදුවීම් සිදු වූයේය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The first year of Darius, which was the third and last year of Belshazzar, in 538 BC, the Lord punished the land of the Chaldeans, and made it desolate.

බෙල්ෂස්සරගේ තුන්වැනි හා අවසාන අවුරුද්ද වූ ක්‍රි.පූ. 538 දී, දාරියුස්ගේ පළමු අවුරුද්දේදී, ස්වාමීන්වහන්සේ කල්දේයන්ගේ දේශයට දඬුවම් කොට, එය පාළු කළ සේක.

> And this whole land shall be a desolation, and an astonishment; and these nations shall serve the king of Babylon seventy years. And it shall come to pass, when seventy years are accomplished, that I will punish the king of Babylon, and that nation, saith the Lord, for their iniquity, and the land of the Chaldeans, and will make it perpetual desolations. Jeremiah 25:11, 12.

> තවද මේ මුළු දේශය පාළුවක්ද විස්මයට කරුණක්ද වන්නේය; මේ ජාතීහු බබිලෝනියේ රජුට අවුරුදු හැත්තෑවක් සේවය කරන්නේය. තවද අවුරුදු හැත්තෑව සම්පූර්ණ වූ කල, ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක, ඔවුන්ගේ අධර්මිෂ්ඨකම නිසා මම බබිලෝනියේ රජුටත්, ඒ ජාතියටත්, කල්දිවරුන්ගේ දේශයටත් දඬුවම් කර, එය සදාකාලික පාළුභූමියක් කරන්නෙමි. යෙරෙමියා 25:11, 12.

In verse ten, the Lord employs the word “after,” as He leads into the punishment of Babylon. “After” Babylon is made desolate, the Lord would perform his good work for God’s people.

දසවැනි පදයේදී, බබිලෝනයට දෙන දඬුවම වෙත ප්‍රවේශ කරවමින්, ස්වාමින්වහන්සේ “පසු” යන වචනය භාවිතා කරයි. බබිලෝනය “පාලුකරනු ලැබූ පසු,” ස්වාමින්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව උදෙසා තම යහපත් කාර්යය ඉටු කරනු ඇත.

> For thus saith the Lord, That after seventy years be accomplished at Babylon I will visit you, and perform my good word toward you, in causing you to return to this place. Jeremiah 25:10.

> මක්නිසාද ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ පවසන සේක: බබිලෝනියේ අවුරුදු හැත්තෑව සම්පූර්ණ වූ පසු මම ඔබ සැම වෙත පැමිණෙන්නෙමි; ඔබ සැමව මේ ස්ථානයට නැවත ගෙන එන්නෙමියි, ඔබ සැම පිළිබඳ මාගේ යහපත් වචනය ඉටු කරන්නෙමි. යෙරෙමියා 25:10.

The captivity of seventy years began in 606 BC.

අවුරුදු හැත්තෑවක බැඳීම්කාරකම ක්‍රිස්තු පූර්ව 606 දී ආරම්භ විය.

> “Commencing the seventy years BC 606, Daniel understood that they were now drawing to their termination.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

> “ක්‍රි.පූ. 606 දී ආරම්භ වූ එම හැත්තෑ අවුරුදු දැන් තමන්ගේ අවසානය වෙත සමීප වෙමින් තිබෙන බව දානියෙල් අවබෝධ කරගත්තේය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 205.

The seventy-year captivity began in 606 BC, and ended in 536 BC, which was two years after the death of Belshazzar and the desolation of Babylon in 538 BC. It was the third year of Cyrus. Gabriel places the prophecy of the Hiddekel River in the third year of Cyrus, and begins the narrative of chapter eleven, by referencing the first year of Darius, and in doing so he is identifying two specific years. 538 BC and 536 BC were both appointed times, 538 BC was the appointed time for the prophecy of seventy years to conclude, and 536 BC was the appointed prophetic time when “after” 538 BC, the Lord would perform His good work for His people.

අවුරුදු හැත්තෑවක වහල්භාවය ක්‍රි.පූ. 606 දී ආරම්භ වී, ක්‍රි.පූ. 536 දී අවසන් විය; එය ක්‍රි.පූ. 538 දී බෙල්ෂෂර්ගේ මරණයත් බබිලෝනියේ විනාශයත් සිදුවූ පසු අවුරුදු දෙකකට පසුවය. එය කුරුෂ්ගේ තුන්වැනි අවුරුද්ද විය. ගාබ්‍රියෙල් හිද්දෙකෙල් ගඟ සම්බන්ධ අනාවැකිය කුරුෂ්ගේ තුන්වැනි අවුරුද්දෙහි ස්ථානගත කරමින්, එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ වාර්තාව දාරියුස්ගේ පළමුවැනි අවුරුද්ද සඳහන් කරමින් ආරම්භ කරයි; එසේ කිරීමෙන් ඔහු නිශ්චිත අවුරුදු දෙකක් හඳුනා දෙයි. ක්‍රි.පූ. 538 සහ ක්‍රි.පූ. 536 යන දෙකම නියමිත කාලයන් වූ අතර, ක්‍රි.පූ. 538 යනු අවුරුදු හැත්තෑව පිළිබඳ අනාවැකිය සම්පූර්ණ වීමට නියමිත කාලය වූ අතර, ක්‍රි.පූ. 536 යනු ක්‍රි.පූ. 538 ට “පසුව” ස්වාමීන්වහන්සේ තම ජනතාව උදෙසා තම යහපත් කාර්යය ඉටු කරන නියමිත අනාවැකිමය කාලය විය.

538 BC and 536 BC, are both appointed times, and they are represented by two historical figures, one was the first king of Media and the second the first king of Persia. The end of the seventy years of literal Israel being captive in literal Babylon, represented the twelve hundred and sixty years that spiritual Israel was captive in spiritual Babylon, from the year 538 AD to 1798. 1798 was an “appointed time”, and then the period that is prophetically identified as the “time of the end,” began. 538 BC, and 536 BC which are represented as an “appointed time”, also mark the beginning of a period represented as “the time of the end”.

ක්‍රි.පූ. 538 සහ ක්‍රි.පූ. 536 යන වර්ෂ දෙකම නියමිත කාලයන් වන අතර, ඒවා ඓතිහාසික පුද්ගලයන් දෙදෙනෙකු විසින් නිරූපණය කරනු ලැබේ; එක්කෙනා මීදීයාගේ ප්‍රථම රාජයා වූ අතර, දෙවැන්නා පර්සියාවේ ප්‍රථම රාජයා විය. සැබෑ ඉශ්‍රායෙල් සැබෑ බබිලෝනියේ වහල්භාවයේ සිටි අවුරුදු හැත්තෑවක අවසානය, ක්‍රි.ව. 538 සිට 1798 දක්වා ආත්මික ඉශ්‍රායෙල් ආත්මික බබිලෝනියේ වහල්භාවයේ සිටි අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැටක කාලය නියෝජනය කළේය. 1798 යනු “නියමිත කාලයක්” වූ අතර, එවිට ප්‍රොෆෙතිකව “අවසාන කාලය” ලෙස හඳුනාගන්නා කාල පරිච්ඡේදය ආරම්භ විය. ක්‍රි.පූ. 538 සහ ක්‍රි.පූ. 536, “නියමිත කාලයක්” ලෙස නිරූපණය කර ඇති බැවින්, “අවසාන කාලය” ලෙස නිරූපිත කාල පරිච්ඡේදයක ආරම්භය ද සලකුණු කරයි.

> “God’s church on earth was as verily in captivity during this long period of relentless persecution as were the children of Israel held captive in Babylon during the period of the exile.” Prophets and Kings, 714.

> “මෙම දිගු, අඛණ්ඩ පීඩාවේ කාලය තුළ පෘථිවියේ දෙවියන්වහන්සේගේ සභාවද, නිර්වාසිත කාලයේ බබිලෝනියේ වහල්කමට ගෙන යන ලද ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් සිටි ආකාරයෙන්ම, සැබවින්ම වහල්කමේ සිටියාය.” Prophets and Kings, 714.

All prophecy is addressing more specifically the last days, than the days in which they were first fulfilled, so 538 BC, and king Darius, along with 536 BC, and king Cyrus, represent the “time of the end” in 1989, and the two kings typify President Reagan and President Bush the first. 538 BC and 536 BC represent a waymark that is fulfilled with both dates understood to represent the one waymark. The waymark of the “time of the end,” consists of two symbols, and sometimes as with Reagan and Bush the first, both symbols are fulfilled in the same year. But that is the exception to the rule, for the waymark of the “time of the end” in the time of Moses was the birth of both Aaron and Moses, which was separated by three years. In the history of Christ, it was the birth of John the Baptist and Christ that was separated by six months.

සියලු අනාවැකි, ඒවා ප්‍රථම වරට ඉටු වූ දවස්වලට වඩා, වඩාත් විශේෂයෙන් අවසාන දවස් අමතයි; එබැවින් ක්‍රි.පූ. 538 සහ දාරියුස් රජු, ක්‍රි.පූ. 536 සහ කයිරස් රජු සමඟ, 1989 දී ඇති “අවසාන කාලය” නියෝජනය කරයි; එම රජවරු දෙදෙනා ජනාධිපති රේගන් සහ පළමු ජනාධිපති බුෂ්ගේ ප්‍රතිරූප ලෙස පෙනේ. ක්‍රි.පූ. 538 සහ ක්‍රි.පූ. 536 යන දෙදින, එම දෙදිනයන් එකම සලකුණ නියෝජනය කරන ලෙස අවබෝධ කරගන්නා විට ඉටු වන සලකුණක් නියෝජනය කරයි. “අවසාන කාලය” යන සලකුණ සංකේත දෙකකින් සමන්විත වන අතර, ඇතැම් විට රේගන් සහ පළමු බුෂ්ගේ අවස්ථාවේ මෙන්, සංකේත දෙකම එකම වර්ෂයේ ඉටු වේ. එහෙත් එය නියමයේ විශේෂ අවස්ථාවකි; මන්ද මෝසෙස්ගේ කාලයේ “අවසාන කාලය” යන සලකුණ වූයේ ආරොන් හා මෝසෙස් යන දෙදෙනාගේ උපත වන අතර, ඒවා වසර තුනකින් වෙන්ව තිබුණි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉතිහාසයේදී එය යොහන් බව්තිස්ත සහ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උපත වූ අතර, ඒවා මාස හයකින් වෙන්ව තිබුණි.

With the “time of the end,” in the history of the antichrist it was 1798 and 1799. The French Revolution is a subject of prophecy, and it began in 1789, and lasted ten years ending in 1799, at its appointed time, just as 1798 was an appointed time. Together they identify the deadly wound given to the beast, and also the woman that rode upon and reigned over the beast. Darius was the king that defeated his enemy by sending his army in through the “wall”, and he represents Reagan, who defeated his enemy by bringing down the wall of the “iron curtain.” Cyrus represents Bush the first, for Cyrus is known as Cyrus the Great, and George Bush the first is Bush the greater, and Bush the last is Bush the lesser.

“අවසාන කාලය” සමඟ, ප්‍රතික්‍රිස්තුගේ ඉතිහාසයෙහි එය 1798 සහ 1799 විය. ප්‍රංශ විප්ලවය අනාවැකියේ විෂයයකි; එය 1789 දී ආරම්භ වී, නියමිත කාලයේදී 1799 දී අවසන් වෙමින්, වසර දහයක් පවතී—1798 නියමිත කාලයක් වූවාක් මෙන්ම. ඒවා එක්ව, මෘගයාට දෙන ලද මාරාන්තික තුවාලයද, මෘගයා මත අසුනින් ගොස් එය මත රාජ්‍ය කළ ස්ත්‍රියද හඳුනා දෙයි. දාරියුස් නම් රජු තම සතුරා පරාජය කළේ තම සේනාව “බිත්තිය” තුළින් ඇතුළත් කරවීමෙනි; ඔහු නියෝජනය කරන්නේ “යකඩ තිරයේ” බිත්තිය බිඳ හෙළීමෙන් තම සතුරා පරාජය කළ රේගන්වය. සයිරස් නියෝජනය කරන්නේ පළමු බුෂ්වය; මක්නිසාද සයිරස් “මහා සයිරස්” ලෙස ප්‍රසිද්ධ වූ බැවින්, ජෝර්ජ් බුෂ් පළමුවැනියා වැඩිමහත් බුෂ්ය, අන්තිම බුෂ් කුඩා බුෂ්ය.

Because these two kings and the two dates they represent are actually one symbol. One marks the seventy years that Babylon would rule. That seventy-year period reached its appointed time in 538 BC and is represented by Darius. The completion of the captivity of seventy years reached its appointed time in 536 BC and is represented by Cyrus. Together they represent the “time of the end,” when prophetic light is to be unsealed. In 1798 the first angel of Revelation fourteen arrived at the “time of the end,” and Sister White says that angel “was no less a personage than Jesus Christ.”

මෙම රාජවරු දෙදෙනාත්, ඔවුන් නියෝජනය කරන දින දෙකත්, සැබවින්ම එක සංකේතයක් වන බැවිනි. ඉන් එකක් බබිලෝනිය පාලනය කරනු ලබන අවුරුදු හැත්තෑව සලකුණු කරයි. එම අවුරුදු හැත්තෑක කාලය ක්‍රි.පූ. 538 දී තමන්ට නියමිත කාලයට ළඟා වූ අතර, එය දාරියස් විසින් නියෝජනය කරනු ලැබේ. අවුරුදු හැත්තෑක වහල්භාවයේ සම්පූර්ණත්වය ක්‍රි.පූ. 536 දී තමන්ට නියමිත කාලයට ළඟා වූ අතර, එය සයිරස් විසින් නියෝජනය කරනු ලැබේ. එකට ගත් විට, ඒවා අනාවැකිමය ආලෝකය මුද්‍රා විවර කරනු ලැබිය යුතු “අවසාන කාලය” නියෝජනය කරයි. 1798 දී එළිදරව් පොතේ දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ පළමු දූතයා “අවසාන කාලයට” පැමිණි අතර, සහෝදරී වයිට් පවසන්නේ එම දූතයා “යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ හැර වෙනත් කිසිවෙකු නොවූ බවය.”

In the third year of Cyrus, Michael, the prince of God’s people, and the archangel to the angels, descended to engage with Cyrus and confirm the light that would lead Cyrus to pronounce the first of three decrees that would allow God’s people to return to Jerusalem, and rebuild the city, the sanctuary, and the streets and walls. That work typified the work of the first and second angels’, which began at the “time of the end” in 1798.

සයිරස්ගේ තුන්වන අවුරුද්දේදී, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ අධිපතියාද, දූතයන්ට අධිදූතයාද වූ මිකායෙල්, සයිරස් සමඟ ක්‍රියා කිරීම සඳහාත්, සයිරස්ට දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව යෙරුසලමට නැවත පැමිණීමටත්, නගරය, ශුද්ධස්ථානය, මාවත් සහ ප්‍රාකාර නැවත ගොඩනැඟීමටත් අවසර දෙන ආඥා තුනෙන් පළමුවැන්න ප්‍රකාශ කිරීමට ඔහුට මඟ පෙන්වන ආලෝකය ස්ථිර කිරීමටත්, බැස ආවේය. එම කාර්යය, 1798 දී “අවසාන කාලයේ” ආරම්භ වූ පළමු සහ දෙවන දූතයන්ගේ කාර්යයට ප්‍රතිරූප වූය.

The descent of Michael at the time of the end in the days of Darius and Cyrus, represented the arrival of the first angel in 1798, and together they mark the arrival of the same angel, at the “time of the end,” in 1989. 1989 began the period of the “time of the end,” and it was also an appointed time. An appointed time identifies the termination of a prophetic period of time. The rebellion of 1863, at the first “Kadesh” for modern spiritual Israel, was the beginning of a period of one hundred and twenty-six years that terminated at “the time appointed” in 1989. One hundred and twenty-six is a tithe, or a tenth, of twelve hundred and sixty, and at the end of twelve hundred and sixty years in 1798, the movement of the first angel arrived into history. At the end of one hundred and twenty-six years, in 1989, the movement of the third angel arrived into history.

අවසාන කාලයේදී දාරියුස් සහ සයිරස්ගේ දිනවල මිකායෙල් පහළ බැසීම 1798 දී පළමු දූතයාගේ පැමිණීම නිරූපණය කළ අතර, ඒ දෙකම එක්ව 1989 දී “අවසාන කාලයේ” එම දූතයාම පැමිණීම සලකුණු කරයි. 1989 වසර “අවසාන කාලයේ” කාල පරිච්ඡේදය ආරම්භ කළ අතර, එය නියමිත කාලයක්ද විය. නියමිත කාලයක් යනු අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේදයක අවසානය හඳුන්වයි. නවීන ආත්මික ඉශ්‍රායෙලයට අදාළ පළමු “කාදේශ්”හි 1863 කැරැල්ල, 1989 දී “නියමිත කාලයේ” අවසන් වූ එක්සිය විසි හය වසරක කාල පරිච්ඡේදයක ආරම්භය විය. එක්සිය විසි හය යනු දොළොස් සිය හැටේ දශාංශයක්, එනම් දහයෙන් එකක් වන අතර, 1798 දී දොළොස් සිය හැට වසරවල අවසානයේ පළමු දූතයාගේ ව්‍යාපාරය ඉතිහාසයට පැමිණියේය. එක්සිය විසි හය වසරවල අවසානයේ, එනම් 1989 දී, තුන්වන දූතයාගේ ව්‍යාපාරය ඉතිහාසයට පැමිණියේය.

In verse one of Daniel chapter eleven, Gabriel is careful and precise in his identification that the history represented begins with Cyrus, at the time of the end in 1989. Cyrus the Great there represents Bush the greater, who would be followed by three kings, and then a fourth king which would be far richer than they all. Thus, the fourth rich king, that stirs up all of Grecia, is the sixth president since 1989.

දානියෙල් පරිච්ඡේද 11 හි පළමු පදයේ, නිරූපණය කර ඇති ඉතිහාසය 1989 දී අවසාන කාලයේදී සයිරස් සමඟ ආරම්භ වන බව හඳුනාදීමේදී ගාබ්‍රියෙල් ඉතා සැලකිලිමත් හා නිශ්චිතය. එහි මහත් සයිරස් මහත් බුෂ්ව නියෝජනය කරයි; ඔහුගෙන් පසුව රජවරුන් තුන්දෙනෙක් පැමිණෙන අතර, අනතුරුව ඔවුන් සියල්ලන්ට වඩා බොහෝ ධනවත් වන සිව්වන රජෙක් පැමිණෙනු ඇත. එබැවින්, ග්‍රීසියාව මුළුමනින්ම උද්දීපනය කරන එම සිව්වන ධනවත් රජ 1989 සිට ගණන් කළ විට හයවැනි ජනාධිපතිවරයාය.

In the events of chapter ten, Daniel is represented as mourning, and in his experience of mourning he is changed unto the image of Christ, as he beholds the vision. The twenty-one-day period of mourning, represents a period of death that concludes with a resurrection. In chapter ten, Michael has come down out of heaven, and in Jude seven, when He descends, He resurrects Moses. In Revelation chapter eleven Moses (and Elijah) have been slain, and are dead in the street for three and a half symbolic days. Then Moses, (along with Elijah) are resurrected by “a great voice”.

දසවන පරිච්ඡේදයේ සිදුවීම්වලදී, දානියෙල් විලාප කරමින් සිටින අයුරින් නිරූපණය කරනු ලබන අතර, එම විලාප අත්දැකීම තුළ, දර්ශනය නරඹන විට ඔහු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ස්වරූපයට වෙනස් කරනු ලැබේ. දින විසි එක්කින් යුත් විලාප කාලය, නැවත නැඟිටීමකින් අවසන් වන මරණ කාල පරිච්ඡේදයක් නියෝජනය කරයි. දසවන පරිච්ඡේදයේදී, මීකායෙල් ස්වර්ගයෙන් බැස ආ අතර, යූද්දා 7 හි, උන්වහන්සේ බැස එන කල, මෝසෙස්ව නැවත නැඟිටුවයි. එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ, මෝසෙස් (හා එලියා) මරා දමා ඇත, තවද සංකේතාත්මක දින තුනහමාරක් වීථියේ මළවුන් ලෙස වැතිර සිටිති. එවිට මෝසෙස් (එලියා සමඟ) “මහා හඬක්” මඟින් නැවත නැඟිටුවනු ලබති.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. And they heard a great voice from heaven saying unto them, Come up hither. And they ascended up to heaven in a cloud; and their enemies beheld them. Revelation 11:11, 12.

> දින තුනහමාරක් ගත වූ පසු, දෙවියන්වහන්සේගෙන් වූ ජීවනයේ ආත්මය ඔවුන් තුළට ඇතුළුවීය; එවිට ඔව්හු තම පාද මත නැගී සිටියහ. ඔවුන් දැක සිටින්නන් මත මහත් භීතියක් වැටුණේය. එවිට ඔව්හු ස්වර්ගයෙන් ඔවුන්ට කියන ලද මහත් හඬක් ඇසූහ: “මෙහිට ඉහළට එන්න.” එවිට ඔව්හු වලාකුළකින් ස්වර්ගයට නැගී ගියහ; ඔවුන්ගේ සතුරෝ ද ඔවුන් දෙස බලා සිටියහ. එළිදරව් 11:11, 12.

The “great voice” that resurrects is the voice of the archangel, and the archangel is Michael.

නැවත ජීවනයට නඟා සිටුවන “මහත් හඬ” අග්‍රදූතයාගේ හඬය; අග්‍රදූතයා නම් මීකායෙල්ය.

> For the Lord himself shall descend from heaven with a shout, with the voice of the archangel, and with the trump of God: and the dead in Christ shall rise first. 1 Thessalonians 4:16.

> මක්නිසාද ස්වාමීන්වහන්සේම හඬක් සමඟද ප්‍රධාන දූතයාගේ ස්වරය සමඟද දෙවියන්වහන්සේගේ තුරීයය සමඟද ස්වර්ගයෙන් බැස එන සේක; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළ මැරුණු අය පළමුවෙන් නැගිටිනු ඇත. 1 තෙසලෝනික 4:16.

The history where Moses and Elijah are murdered and resurrected is the history of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That history began on September 11, 2001 with the “first voice” of the angel of Revelation eighteen, which Sister White identifies as arriving when the great buildings of New York City were thrown down. The “second voice” of Revelation chapter eighteen, is sounded at the soon coming Sunday law, when God’s other flock is called out of Babylon. It is that history, the history of the sealing, where Daniel is represented as being changed into the image of Christ by beholding the “marah” vision, which is the feminine expression of the “mareh” vision. It is the “causative” vision, that “causes” the image beheld to be reproduced in those who behold it.

මෝසෙස් සහ එලියා ඝාතනය කරනු ලැබ නැවත ජීවනයට නැඟෙන්නා වූ ඉතිහාසය, එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මුද්‍රා තැබීමේ ඉතිහාසයයි. එම ඉතිහාසය 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින, නිව්යෝර්ක් නගරයේ මහත් ගොඩනැගිලි බිඳ දමනු ලැබූ විට පැමිණෙන බව සිස්ටර් වයිට් හඳුන්වා දෙන එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දූතයාගේ “පළමු හඬ” සමඟ ආරම්භ විය. එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ “දෙවන හඬ” නුදුරු අනාගතයේ පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී නාද කරනු ලැබේ; එවිට දෙවියන්වහන්සේගේ අනෙක් රැළ බබිලෝනෙන් පිටතට කැඳවනු ලැබේ. දානියෙල් “mareh” දර්ශනයේ ස්ත්‍රීලിംග ප්‍රකාශනය වන “marah” දර්ශනය බලා සිටීමෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ රූපයට පරිවර්තනය කරනු ලබන බව නියෝජනය කරනු ලබන්නේ එම ඉතිහාසයේදීය—එනම්, මුද්‍රා තැබීමේ ඉතිහාසයේදීය. එය “causative” දර්ශනයයි; එනම්, බලා සිටින අය තුළ ඔවුන් බලා සිටින රූපය ප්‍රතිනිර්මාණය වීමට “හේතු වන” දර්ශනයයි.

That history of the sealing, and of the transformation of Daniel in chapter ten, includes the descent of Michael when He resurrects and transforms those represented by Moses, Elijah and Daniel. He accomplishes the resurrection with the “great voice” of the archangel, thus providing a third “voice,” in the middle of the first and last voices, which are both the same, for they are both the voice of Revelation chapter eighteen. The middle voice, is where rebellion is represented, for when Michael resurrected Moses, he did not argue with Satan, though Satan, the author of rebellion, was there to protest.

මුද්‍රා කිරීමේ එම ඉතිහාසයත්, දසවන පරිච්ඡේදයේ දානියෙල්ගේ පරිවර්තනයත්, මෝසෙස්, එලියා සහ දානියෙල් විසින් නියෝජනය කරනු ලබන අය උත්ථාන කර පරිවර්තනය කරන විට මීකායෙල්ගේ අවතරණයද ඇතුළත් කරයි. ඔහු උත්ථානය ඉටු කරන්නේ මහදූතයාගේ “මහා හඬ” මගිනි; එසේ පළමු හා අවසාන හඬවල් අතර—ඒ දෙකම එකම හඬ වන බැවින්, ඒවා දෙකම එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ හඬය—තුන්වන “හඬක්” සපයයි. මධ්‍යම හඬ තුළ කැරැල්ල නියෝජනය වේ; මන්ද මීකායෙල් මෝසෙස්ව උත්ථාන කළ විට, කැරැල්ලේ කර්තෘ වූ සාතාන් එහි විරෝධය පළ කිරීමට සිටියද, ඔහු සාතාන් සමඟ තර්ක කළේ නැත.

> Yet Michael the archangel, when contending with the devil he disputed about the body of Moses, durst not bring against him a railing accusation, but said, The Lord rebuke thee. Jude 7.

> එහෙත් ප්‍රධාන දූතයා වන මීකායෙල්, මෝසෙස්ගේ ශරීරය ගැන විවාද කරමින් දියබලයා සමඟ තර්ක කළ කල, ඔහුට විරුද්ධව අපහාසාත්මක දෝෂාරෝපණයක් ගෙන ඒමට ධෛර්ය නොකළේය; එසේ නොව, “ස්වාමීන්වහන්සේ ඔබට තරවටු කරන සේක්වා” යයි කීවේය. යූදස් 7.

The beginning of the sealing time that began on September 11, 2001, and ends at the soon coming Sunday law, is marked with the signature of “Truth,” for in the middle of that period, in July of 2023, the great voice of the archangel began the work of resurrecting the dead in Christ, who choose to hear His middle voice. Note that 2023 comes twenty-two years after 2001, and twenty-two is a tenth of two hundred and twenty, which is the symbol of the link between Divinity and humanity, and is also a symbol of restoration.

2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ආරම්භ වී, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් අවසන් වන මුද්‍රා තැබීමේ කාලයේ ආරම්භය “සත්‍යය” නම් අත්සනින් සලකුණු කර ඇත; මක්නිසාද, එම කාල පරාසයේ මැද භාගයේදී, එනම් 2023 ජූලි මාසයේදී, ප්‍රධානදූතයාගේ මහත් හඬ, ඔහුගේ මැද හඬ ඇසීමට තෝරාගන්නා ක්‍රිස්තුස් තුළ මළවුන් නැවත ජීවන්ත කිරීමේ කාර්යය ආරම්භ කළේය. 2023 වර්ෂය 2001 වර්ෂයෙන් අවුරුදු විසි දෙකකට පසුව පැමිණෙන බව සලකන්න; එමෙන්ම විසි දෙක යනු දෙසිය විසිහි දහයෙන් එකක් වන අතර, එය දේවත්වය සහ මනුෂ්‍යත්වය අතර සම්බන්ධකයේ සංකේතය වන අතර, ප්‍රතිෂ්ඨාපනයේ සංකේතයක්ද වේ.

In July 2023, the mighty angel that is no less a personage than Jesus Christ, and who is the Truth, who is also Michael, and who is the Alpha and Omega descending with a message in His hand. The little book in His hand is the portion of Daniel that was sealed up until the last days.

2023 ජූලි මාසයේදී, යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේම වන, සත්‍යය වන, මයිකල්ද වන, තමන්ගේ අතෙහි පණිවිඩයක් රැගෙන අවතරණය වන ඇල්ෆා සහ ඔමේගාද වන, බලවත් දූතයා ප්‍රකාශ විය. උන්වහන්සේගේ අතෙහි ඇති කුඩා පොත, අන්තිම දින දක්වා මුද්‍රා තබා තිබූ දානියෙල්ගේ කොටසය.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “එළිදරව් පොත තුළ බයිබලයේ සියලු පොත් එකට හමු වී අවසන් වේ. මෙහි දානියෙල්ගේ පොතට අනුපූරකය ඇත. එකක් අනාවැකියකි; අනෙක එළිදරව්වකි. මුද්‍රා තබා තිබුණු පොත එළිදරව්ව නොව, අන්තිම දිනවලට අදාල දානියෙල්ගේ අනාවැකියේ එම කොටසය. දූතයා ආඥා කළේ, ‘නුමුත්, දානියෙල්, නුඹ වචන වසා තබා, අවසානයේ කාලය දක්වා පොත මුද්‍රා තබා ගන්න.’ දානියෙල් 12:4.” අපෝස්තුලුවරුන්ගේ ක්‍රියා, 585.

The portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days, is chapter eleven. It is the last six verses of chapter eleven, but more specifically it is the histories found within the chapter that are repeated in those last six verses.

අවසාන දවස්වලට අදාළ දානියෙල්ගේ අනාවැකියේ කොටස නම් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයයි. එය එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හය වන නමුත්, තවදුරටත් නිශ්චිතව කියන කල, එම අවසාන පද හය තුළ නැවත කියවෙනු ලබන්නේ එම පරිච්ඡේදය තුළ තිබෙන ඉතිහාසයන්ය.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “අපට නාස්ති කිරීමට කිසිදු කාලයක් නැත. අප ඉදිරියේ කලබලකාරී කාලයන් තිබේ. ලෝකය යුද්ධයේ ආත්මයෙන් උද්දීපිත වී ඇත. ඉක්මනින්ම අනාවැකිවල සඳහන් කර ඇති විපත්කාරී සිදුවීම් සිදුවනු ඇත. දානියෙල්ගේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අනාවැකිය එහි සම්පූර්ණ ඉටුවීමට ඉතා ආසන්නව පැමිණ ඇත. මෙම අනාවැකියේ ඉටුවීම ලෙස සිදුවී ඇති ඉතිහාසයේ විශාල කොටසක් නැවතත් පුනරාවර්තනය වනු ඇත.” Manuscript Releases, number 13, 394.

Verse sixteen, of Daniel chapter eleven, illustrates a history that is repeated in verse forty-one, for in the verse the king of the north stands in the glorious land. The history of verse sixteen identifies when the Roman general Pompey brought Judah and Jerusalem into captivity.

දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ දහසය වන පදය, හතළිස් එකවන පදයේ නැවත සිදුවන ඉතිහාසයක් නිරූපණය කරයි; මන්ද එම පදයේ උතුරේ රජු මහිමාන්විත දේශයේ සිටින්නේය. දහසය වන පදයේ ඉතිහාසය, රෝම හමුදාපති පොම්පේ යුදා සහ යෙරුසලම වහල්භාවයට ගෙන ආ කාලය හඳුන්වා දෙයි.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> එහෙත් ඔහුට විරුද්ධව පැමිණෙන්නා තමන්ගේ කැමැත්ත අනුව ක්‍රියා කරනු ඇත; ඔහු ඉදිරියෙහි කිසිවෙකුටත් සිටින්නට නොහැකි වනු ඇත. ඔහු ශ්‍රේෂ්ඨ භූමියෙහි සිටිනු ඇත; එය ඔහුගේ අතෙන් විනාශ කරනු ලබනු ඇත. දානියෙල් 11:16.

I intend to use this verse as an anchor for our consideration of the verses which precede the verse, so I will put this understanding in place first. We intend to show that the history that follows the breakup of Alexander the Great’s kingdom in verses three and four, begins in 1989 and then identifies the current Ukrainian War, the victory of Putin over the forces of the West, and Putin’s subsequent defeat, which leads into verse sixteen.

මෙම වාක්‍යය පෙර ඇති වාක්‍යයන් පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීම සඳහා ආධාරක මූලයක් ලෙස භාවිත කිරීමට මම අරමුණු කරමි; එබැවින්, මෙම අවබෝධය පළමුව ස්ථාපිත කරමි. අපගේ අරමුණ වන්නේ, තුන්වන සහ හතරවන වාක්‍යයන්හි සඳහන් මහා ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ රාජ්‍යයේ බිඳවැටීමෙන් අනතුරුව එළඹෙන ඉතිහාසය 1989 දී ආරම්භ වන බවත්, එය වර්තමාන යුක්‍රේන යුද්ධය, බටහිරයේ බලවේගයන් කෙරෙහි පුටින්ගේ ජයග්‍රහණය, සහ පුටින්ගේ අනුවර්තී පරාජය හඳුනා දක්වන බවත්, එමගින් දහසයවන වාක්‍යයට පිවිසෙන බවත් පෙන්වා දීමයි.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “ඊජිප්තුවට උතුරේ රජු වූ ඇන්ටියෝකස් ඉදිරියෙහි තිරව සිටීමට නොහැකි වූ නමුත්, දැන් ඔහුට විරුද්ධව පැමිණි රෝමවරුන් ඉදිරියෙහි ඇන්ටියෝකස්ටද තිරව සිටීමට නොහැකි විය. මේ උදාවෙමින් තිබූ බලයට එරෙහිව තවදුරටත් ප්‍රතිරോധ කිරීමට කිසි රාජ්‍යයකට හැකියාව නොතිබුණි. ක්‍රි.පූ. 65 දී පොම්පේයුස් ඇන්ටියෝකස් ආසියාටිකස්ගෙන් ඔහුගේ සම්පත් හා අයිතිවාසිකම් අහිමි කර, සිරියාව රෝම පළාතක් බවට පත් කළ විට, සිරියාව ජයගෙන රෝම අධිරාජ්‍යයට එකතු කරන ලදී.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 161, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.

> “එම බලය ශුද්ධ භූමියෙහි ද ස්ථාපිත වී, එය විනාශ කරනු ලැබීමට ද නියමිතව තිබුණි. ක්‍රි.පූ. 161 දී රෝමය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වූ යුදෙව්වන් සමඟ සන්ධානයකින් සම්බන්ධ විය; එම දිනයෙන් පටන් එය අනාවැකිමය කාල සටහනෙහි ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් දරයි. කෙසේ වෙතත්, යථාර්ථ අත්පත් කරගැනීමක් මඟින් යුදයා මත අධිකාරි බලය එය ලබාගත්තේ ක්‍රි.පූ. 63 වන තෙක් නොවේ; එවිට එය පහත පරිදි සිදු විය.”

> “On Pompey’s return from his expedition against Mithridates, king of Pontus, two competitors, Hyrcanus and Aristobulus, were struggling for the crown of Judea. Their cause came before Pompey, who soon perceived the injustice of the claims of Aristobulus, but wished to defer decision in the matter till after his long-desired expedition into Arabia, promising then to return, and settle their affairs as should seem just and proper. Aristobulus, fathoming Pompey’s real sentiments, hastened back to Judea, armed his subjects, and prepared for a vigorous defense, determined, at all hazards, to keep the crown, which he foresaw would be adjudicated to another. Pompey closely followed the fugitive. As he approached Jerusalem, Aristobulus, beginning to repent of his course, came out to meet him, and endeavored to accommodate matters by promising entire submission and large sums of money. Pompey, accepting this offer, sent Gabinius, at the head of a detachment of soldiers, to receive the money. But when that lieutenant-general arrived at Jerusalem, he found the gates shut against him, and was told from the top of the walls that the city would not stand to the agreement.

> “පොන්තුස්ගේ රජු වූ මිත්‍රිදාතීස්ට විරුද්ධ වූ සිය යුද්ධ මෙහෙයුමෙන් පොම්පේ ආපසු පැමිණි කල, යූදාවේ කිරුළ සඳහා තරඟකරුවන් දෙදෙනෙකු වූ හයිර්කානුස් සහ අරිස්තෝබුලුස් සටන් වදිමින් සිටියහ. ඔවුන්ගේ කාරණය පොම්පේ ඉදිරියට ගෙන එනු ලැබීය; අරිස්තෝබුලුස්ගේ අයිතිවාසිකම් අසාධාරණ බව ඔහු ඉක්මනින්ම අවබෝධ කරගත්තද, ඔහු දිගු කලක් ආශා කළ අරාබියාවට යන සිය මෙහෙයුම නිමවෙන තුරු එම ප්‍රශ්නය පිළිබඳ තීරණය ප්‍රමාද කිරීමට කැමති වූයේය. එසේ කර, පසුව ආපසු පැමිණ, යුක්තිසහගතද සුදුසුද යැයි පෙනෙන පරිදි ඔවුන්ගේ කටයුතු නිරාකරණය කර දෙන බවට ඔහු පොරොන්දු විය. පොම්පේගේ සැබෑ අදහස් වටහාගත් අරිස්තෝබුලුස් ඉක්මනින් යූදාවට ආපසු ගොස්, තම ප්‍රජාවන් සන්නද්ධ කර, බලවත් ආරක්ෂාවක් සඳහා සූදානම් විය; වෙනත් කෙනෙකුට නියම කරනු ලබන බව තමා කලින්ම දුටු එම කිරුළ, කුමන අවදානමක් තිබුණත්, තම අතේ තබාගැනීමට ඔහු අධිෂ්ඨාන කරගෙන සිටියේය. පොම්පේ එම පලායන්නාට සමීපව පසුපසින් ගමන් කළේය. ඔහු යෙරුසලම අසලට පැමිණෙමින් සිටියදී, අරිස්තෝබුලුස් තම ක්‍රියාමාර්ගය පිළිබඳ පසුතැවිලි වන්නට පටන්ගෙන, ඔහු හමුවීමට පිටතට පැමිණ, සම්පූර්ණ යටත්වීමක්ද විශාල මුදල් ප්‍රමාණයක්ද පොරොන්දු වෙමින් කාරණය සමථයට පත් කිරීමට උත්සාහ කළේය. මෙම යෝජනාව පිළිගත් පොම්පේ, මුදල් භාරගැනීම සඳහා සෙබළුන් කණ්ඩායමක ප්‍රධානත්වයෙන් ගැබිනියුස් යැවීය. එහෙත් ඒ ලුතිනන්-ජෙනරාල්වරයා යෙරුසලමට පැමිණි විට, දොරටු ඔහුට එරෙහිව වසා තිබෙන බව ඔහුට පෙනී ගියේය; නගරය එම ගිවිසුමට එකඟ නොවන බව බිත්ති මුදුනෙන් ඔහුට කියනු ලැබීය.”

> “Pompey, not to be deceived in this way with impunity, put Aristobulus, whom he had retained with him, in irons, and immediately marched against Jerusalem with his whole army. The partisans of Aristobulus were for defending the place; those of Hyrcanus, for opening the gates. The latter being in the majority, and prevailing, Pompey was given free entrance into the city. Whereupon the adherents of Aristobulus retired to the mountain of the temple, as fully determined to defend that place as Pompey was to reduce it. At the end of three months a breach was made in the wall sufficient for an assault, and the place was carried at the point of the sword. In the terrible slaughter that ensued, twelve thousand persons were slain. It was an affecting sight, observes the historian, to see the priests, engaged at the time in divine service, with calm hand and steady purpose pursue their accustomed work, apparently unconscious of the wild tumult, though all around them their friends were given to the slaughter, and though often their own blood mingled with that of their sacrifices.

> “මෙලෙස දඬුවමකින් තොරව වංචා කරනු නොලැබෙන පිණිස, පොම්පේ තම සමීපයේ රඳවාගෙන සිටි අරිස්ටොබුලුස්ට යකඩ බැඳ, වහාම තම මුළු හමුදාව සමඟ යෙරුසලමට විරුද්ධව ගමන් කළේය. අරිස්ටොබුලුස්ගේ පක්ෂානුගාමීහු එම ස්ථානය ආරක්ෂා කිරීමට සූදානම් වූහ; හයිර්කානුස්ගේ පක්ෂානුගාමීහු දොරටු විවෘත කිරීමට සූදානම් වූහ. අග්‍රගණ්‍ය බහුතරය වූද, ජයගත්ද, පසුවරුන් බැවින්, පොම්පේට නගරයට නිදහසේ ප්‍රවේශ වීමට ඉඩ දෙන ලදි. එවිට අරිස්ටොබුලුස්ගේ අනුගාමීහු දේවමාළිගාවේ කන්දට පසුබැස ගියහ; පොම්පේ එය යටත් කරගැනීමට ස්ථිරව සිටියාක් මෙන්ම, ඔවුහුද එම ස්ථානය ආරක්ෂා කිරීමට පූර්ණ දෘඪ නిశ්චයයෙන් සිටියහ. මාස තුනක අවසානයේදී ප්‍රහාරයකට ප්‍රමාණවත් වන පරිදි බිත්තියේ බිඳීමක් සිදුකරන ලදි, සහ එම ස්ථානය කඩුවේ අගින් අල්ලාගනු ලැබීය. එයට අනුව හටගත් භයංකර සංහාරයේදී, දොළොස් දහසක් දෙනා මරාදමනු ලැබූහ. දේව සේවාවේ නියුක්තව සිටි යාජකයන්, සන්සුන් අතින් හා අචල අරමුණකින් තමන්ගේ සාමාන්‍ය කාර්යය ඉටු කරමින්, අවට ඇති අසංයමිත කලබලය ගැන මෙන් කිසි දැනීමක් නැතිව පෙනෙමින් සිටීම—ඔවුන් වටා සිය මිතුරන් ඝාතනයට පත් කරනු ලැබූවත්, බොහෝ විට තමන්ගේම ලේ ඔවුන්ගේ පූජාවල ලේ සමඟ මිශ්‍ර වූවත්—දැකීම සංවේදනාත්මක දර්ශනයක් විය යයි ඉතිහාසකරු සඳහන් කරයි.”

> “Having put an end to the war, Pompey demolished the walls of Jerusalem, transferred several cities from the jurisdiction of Judea to that of Syria, and imposed tribute on the Jews. Thus for the first time was Jerusalem placed by conquest in the hands of that power which was to hold the “glorious land” in its iron grasp till it had utterly consumed it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

> “යුද්ධයට අවසානයක් ගෙන ආ පසු, පොම්පේ යෙරුසලමේ පවුරු බිඳහෙලා, නගර කිහිපයක් යුදාවේ අධිකාරි බලයෙන් සිරියාවේ අධිකාරියට මාරු කළේය, තවද යුදෙව්වරුන් මත බද්දක් පනවීය. මෙසේ, ‘මහිමාන්විත දේශය’ සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කර අවසන් කරන තුරු එය සිය යකඩ ග්‍රහණයේ තබාගැනීමට නියමිත වූ එම බලයේ අතට, ජයග්‍රහණය මඟින් යෙරුසලම පළමු වරට පත් කරනු ලැබීය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259, 260.

We will continue this study in our next article.

අපගේ මීළඟ ලිපියෙහි අපි මෙම අධ්‍යයනය තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> “The fact that there is no controversy or agitation among God’s people should not be regarded as conclusive evidence that they are holding fast to sound doctrine. There is reason to fear that they may not be clearly discriminating between truth and error. When no new questions are started by investigation of the Scriptures, when no difference of opinion arises which will set men to searching the Bible for themselves to make sure that they have the truth, there will be many now, as in ancient times, who will hold to tradition and worship they know not what.

> දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව අතර කිසිදු මතභේදයක් හෝ උද්වේගයක් නොමැති වීම, ඔවුන් නිවැරදි ධර්මය අඩංගුවෙන් රඳවාගෙන සිටින බවට නියත සාක්ෂියක් ලෙස සැලකිය යුතු නොවේ. ඔවුන් සත්‍යය හා දෝෂය අතර පැහැදිලිව විභේදනය කරමින් නොසිටිය හැකි බව බිය විය යුතු කරුණක් ඇත. ශුද්ධ ලියවිලි පරීක්ෂා කිරීමෙන් කිසිදු නව ප්‍රශ්නයක් මතු නොවන විට, තමන් සත්‍යය ඇති බව නිශ්චිත කරගැනීම සඳහා මනුෂ්‍යයන් තමන්ම බයිබලය සොයා බැලීමට උද්යෝගිමත් කරවන කිසිදු මතභේදයක් නොඋපදින විට, අදත් බොහෝ දෙනෙක්, පුරාණ කාලයේ මෙන්, සම්ප්‍රදායට ඇලී සිටින අතර තමන් නොදන්නා දේ නමදින්නෝ වන්නෝය.

> “I have been shown that many who profess to have a knowledge of present truth know not what they believe. They do not understand the evidences of their faith. They have no just appreciation of the work for the present time. When the time of trial shall come, there are men now preaching to others who will find, upon examining the positions they hold, that there are many things for which they can give no satisfactory reason. Until thus tested they knew not their great ignorance. And there are many in the church who take it for granted that they understand what they believe; but, until controversy arises, they do not know their own weakness. When separated from those of like faith and compelled to stand singly and alone to explain their belief, they will be surprised to see how confused are their ideas of what they had accepted as truth. Certain it is that there has been among us a departure from the living God and a turning to men, putting human in place of divine wisdom.

> “වර්තමාන සත්‍යය පිළිබඳ දැනුමක් තමා සතු බව ප්‍රකාශ කරන බොහෝ දෙනා තමන් විශ්වාස කරන්නේ කුමක්දැයි නොදන්නා බව මට පෙන්වා දෙන ලදී. තම විශ්වාසයේ සාක්ෂි ඔවුන්ට අවබෝධ නොවේ. වර්තමාන කාලය සඳහා වූ කාර්යය පිළිබඳ යුක්තිසහගත අගය කිරීමක් ඔවුන්ට නැත. පරීක්ෂාවේ කාලය පැමිණෙන විට, දැන් අන්‍යයන්ට දේශනා කරන ඇතැම් මනුෂ්‍යයෝ තමන් අල්ලාගෙන සිටින ස්ථාන විමසා බැලීමේදී, තෘප්තිමත් හේතුවක් දිය නොහැකි බොහෝ කරුණු ඇති බව සොයාගනු ඇත. මෙසේ පරීක්ෂා කරනු ලබන තුරු, තමන්ගේ මහත් අජ්ඤානකම ඔවුන් නොදැන සිටියහ. එසේම සභාව තුළ, තමන් විශ්වාස කරන දේ තේරුම් ගෙන ඇති බව ස්වයංසিদ্ধ කරගන්නා බොහෝ දෙනා සිටිති; එහෙත්, වාදවිවාදයක් උද්ගත වන තුරු, තමන්ගේම දුර්වලකම ඔවුන් නොදනිති. සමාන විශ්වාසය ඇති අයගෙන් වෙන් කරනු ලැබ, තම විශ්වාසය පැහැදිලි කිරීම සඳහා තනිවමත්, එකාන්තවමත් සිටීමට බලකරනු ලැබූ විට, තමන් සත්‍යය ලෙස පිළිගෙන තිබූ දේ පිළිබඳ තම අදහස් කොපමණ අසංවිධානාත්මකදැයි දැක ඔවුන් මවිත වනු ඇත. ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගෙන් ඉවත්වීමක්ද, දේවීය ප්‍රඥාව වෙනුවට මානව ප්‍රඥාව පිහිටුවමින් මනුෂ්‍යයන් වෙත හැරීමක්ද, අප අතර ඇතිව තිබෙන බව නිසැකය.”

> “God will arouse His people; if other means fail, heresies will come in among them, which will sift them, separating the chaff from the wheat. The Lord calls upon all who believe His word to awake out of sleep. Precious light has come, appropriate for this time. It is Bible truth, showing the perils that are right upon us. This light should lead us to a diligent study of the Scriptures and a most critical examination of the positions which we hold. God would have all the bearings and positions of truth thoroughly and perseveringly searched, with prayer and fasting. Believers are not to rest in suppositions and ill-defined ideas of what constitutes truth. Their faith must be firmly founded upon the word of God so that when the testing time shall come and they are brought before councils to answer for their faith they may be able to give a reason for the hope that is in them, with meekness and fear.

> “දෙවියන්වහන්සේ තම ජනතාව අවදි කරනු ඇත; අනෙකුත් උපක්‍රම සියල්ල අසාර්ථක වුවහොත්, ඔවුන් අතරට ව්‍යභිචාර මතයන් ඇතුල්වනු ඇත, එවිට ඒවා ඔවුන් හලාගනිමින්, ගෝදඹයෙන් තිරිඟු වෙන් කරනු ඇත. ස්වාමීන්වහන්සේ තම වචනය විශ්වාස කරන සියලු දෙනා නින්දෙන් අවදි වීමට කැඳවයි. මේ කාලයට යෝග්‍ය අනර්ඝ ආලෝකය පැමිණ ඇත. එය අප මත සෘජුවම පැමිණ තිබෙන අනතුරු ප්‍රකාශ කරන බයිබලීය සත්‍යය වේ. මෙම ආලෝකය ශුද්ධ ලියවිලි උනන්දුවෙන් අධ්‍යයනය කිරීමටද, අප රඳා සිටින ස්ථාන ඉතා සූක්ෂ්ම ලෙස පරීක්ෂා කිරීමටද අපව නායකත්වය දිය යුතුය. සත්‍යයේ සියලු පැතිකඩ හා ස්ථාන යාච්ඤාව සහ උපවාසය සමඟ සම්පූර්ණයෙන්ද නොනැවතීද සොයා බැලීමට දෙවියන්වහන්සේ කැමතිවෙයි. සත්‍යය යනු කුමක්ද යන්න පිළිබඳ අනුමාන සහ පැහැදිලි නොවූ අදහස් මත විශ්වාසීහු විරාම නොගත යුතුය. ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ල දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය මත ස්ථිරව පිහිටුවිය යුතුය; එවිට පරීක්ෂා කිරීමේ කාලය පැමිණ, ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ල පිළිබඳ පිළිතුරු දීමට ඔවුන් සභා මණ්ඩල ඉදිරියට ගෙන එනු ලබන විට, ඔවුන් තුළ ඇති බලාපොරොත්තුව සඳහා හේතුවක්, නිහතමානීකමෙන් හා භයභක්තියෙන්, ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුන්ට හැකි වනු ඇත.”

> “Agitate, agitate, agitate. The subjects which we present to the world must be to us a living reality. It is important that in defending the doctrines which we consider fundamental articles of faith we should never allow ourselves to employ arguments that are not wholly sound. These may avail to silence an opposer, but they do not honor the truth. We should present sound arguments, that will not only silence our opponents, but will bear the closest and most searching scrutiny. With those who have educated themselves as debaters there is great danger that they will not handle the word of God with fairness. In meeting an opponent it should be our earnest effort to present subjects in such a manner as to awaken conviction in his mind, instead of seeking merely to give confidence to the believer.

> “කැළඹවන්න, කැළඹවන්න, කැළඹවන්න. අපි ලෝකයට ඉදිරිපත් කරන විෂයයන් අපට ජීවමාන යථාර්ථයක් විය යුතුය. අපි මූලික ඇදහිල්ලේ ලිපි ලෙස සලකන සිද්ධාන්ත ආරක්ෂා කිරීමේදී කිසිවිටෙකත් සම්පූර්ණයෙන්ම නිවැරදි නොවන තර්ක භාවිත කිරීමට අප විසින් අපටම ඉඩ නොදිය යුතුය යන්න ඉතා වැදගත්ය. ඒවා විරුද්ධවාදියෙකු නිශ්ශබ්ද කිරීමට උපකාර විය හැකි නමුත්, ඒවා සත්‍යයට ගෞරව ගෙන දෙන්නේ නැත. අපි ඉදිරිපත් කළ යුත්තේ, අපගේ විරුද්ධවාදීන් නිශ්ශබ්ද කරන පමණක් නොව, ඉතා සමීපතම හා ගැඹුරුම පරීක්ෂාවද දරාගත හැකි, නිවැරදි තර්කයන්ය. වාද කිරීමට තමන්ම පුහුණු කරගත් අය අතර, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය සාධාරණත්වයෙන් නොහැසිරවීමේ මහත් අවදානමක් තිබේ. විරුද්ධවාදියෙකුට මුහුණ දෙන විට, ඇදහිලිවන්තයාට පමණක් විශ්වාසය ලබාදීමට උත්සාහ කිරීම වෙනුවට, ඔහුගේ මනස තුළ නිශ්චයභාවය අවදි වන ලෙස විෂයයන් ඉදිරිපත් කිරීම අපගේ අවංක උත්සාහය විය යුතුය.”

> “Whatever may be man’s intellectual advancement, let him not for a moment think that there is no need of thorough and continuous searching of the Scriptures for greater light. As a people we are called individually to be students of prophecy. We must watch with earnestness that we may discern any ray of light which God shall present to us. We are to catch the first gleamings of truth; and through prayerful study clearer light may be obtained, which can be brought before others.

> “මනුෂ්‍යයාගේ බුද්ධිමය ප්‍රගතිය කෙතරම් වූවත්, වැඩි ආලෝකය ලබාගැනීම සඳහා ශුද්ධ ලියවිලි ගැඹුරින් හා අඛණ්ඩව සොයා බැලීම අවශ්‍ය නොවේ යයි ඔහු එක් මොහොතක් හෝ සිත නොකළ යුතුය. ජනතාවක් වශයෙන් අපි සෑම කෙනෙකුම අනාවැකි අධ්‍යයනය කරන සිසුන් වීමට කැඳවනු ලැබ සිටිමු. දෙවියන්වහන්සේ අපට ඉදිරිපත් කරන ආලෝකයේ කිසිදු කිරණක් අපට හඳුනාගත හැකි වන පිණිස අපි අවංක උද්‍යෝගයෙන් පරීක්ෂාකාරීව සිටිය යුතුය. සත්‍යයේ පළමු දිලීම් අප අල්ලාගත යුතුය; එවිට යාච්ඤාපූර්වක අධ්‍යයනය මඟින් වඩාත් පැහැදිලි ආලෝකය ලබාගත හැකි අතර, එය අන්‍යයන් ඉදිරියට ගෙන යා හැක.”

> “When God’s people are at ease and satisfied with their present enlightenment, we may be sure that He will not favor them. It is His will that they should be ever moving forward to receive the increased and ever-increasing light which is shining for them. The present attitude of the church is not pleasing to God. There has come in a self-confidence that has led them to feel no necessity for more truth and greater light. We are living at a time when Satan is at work on the right hand and on the left, before and behind us; and yet as a people we are asleep. God wills that a voice shall be heard arousing His people to action.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව තමන්ගේ වර්තමාන ප්‍රබෝධය පිළිබඳ සැනසිල්ලෙන් හා සෑහීමකට පත්ව සිටින විට, උන්වහන්සේ ඔවුන්ට අනුග්‍රහය දක්වනවා නොමැති බව අපට නිසැකවම දැනගත හැක. ඔවුන් උදෙසා බබළමින් ඇති වැඩිවූ සහ නිරන්තරයෙන් වැඩිවෙමින් පවතින ආලෝකය ලබාගැනීම සඳහා ඔවුන් සැමවිටම ඉදිරියට ගමන් කරමින් සිටිය යුතු බව උන්වහන්සේගේ කැමැත්තය. සභාවේ වර්තමාන ආකල්පය දෙවියන්වහන්සේට ප්‍රිය නොවේ. ඔවුන් තුළ ස්වයං-විශ්වාසයක් ඇතුල්වී ඇති අතර, එය ඔවුන්ට තවදුරටත් සත්‍යයත් වඩා මහත් ආලෝකයත් අවශ්‍ය නොවන බව හැඟෙන්නට හේතු වී ඇත. අපි ජීවත් වන්නේ සාතන් අපගේ දකුණු පසින්ද වම් පසින්ද, අප ඉදිරියෙහිද අප පසුපසින්ද ක්‍රියා කරමින් සිටින කාලයකය; එහෙත් ජනතාවක් ලෙස අපි නිදා සිටිමු. දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත නම්, උන්වහන්සේගේ ජනතාව ක්‍රියාවට අවදි කරවන හඬක් ඇසිය යුතු බවය.” Testimonies, volume 5, 707, 708.

Back to Articles