Article

# Elijah - Number One

එලියා - අංක එක

The First and Last

පළමු සහ අන්තිමයා

Author

Jeff Pippenger

Published

July 31, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The closing statement of the Old Testament sets forth a promise of the prophet Elijah appearing with a message before the great and dreadful day of the Lord.

පැරණි ගිවිසුමේ අවසාන ප්‍රකාශය, ස්වාමීන්වහන්සේගේ මහත් භයානක දවසට පෙර, ප්‍රොපේත එලියා පණිවිඩයක් සමඟ පැමිණෙන බවට වූ පොරොන්දුවක් ඉදිරිපත් කරයි.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> බලව, ස්වාමීන්වහන්සේගේ මහත්ද භයානකද වූ දවස පැමිණීමට පෙර මම ප්‍රොපෙත් එලියා ඔබ වෙත එවන්නෙමි. ඔහු පියවරුන්ගේ සිත් දරුවන් වෙතටත්, දරුවන්ගේ සිත් ඔවුන්ගේ පියවරුන් වෙතටත් හැරවනු ඇත; එසේ නොකළහොත් මම පැමිණ, ශාපයකින් පෘථිවියට පහර දෙන්නෙමි. මලාකි 4:5, 6.

The Bible is clear that “the great and dreadful day of the Lord” or the “curse” that God smites “the earth with” is also symbolically portrayed as “the seven last plagues” or “the wrath of God” in the book of Revelation. Chapter fifteen of Revelation introduces the prophetic setting that leads to the pouring out of the great and dreadful seven last plagues of chapter sixteen.

“යෙහෝවාගේ මහත් හා භයානක දවස” හෝ දෙවියන් වහන්සේ “පොළොවට පහර දෙන” “ශාපය” යනුවෙන් හැඳින්වෙන දේ, එළිදරව් පොතෙහි සංකේතාත්මකව “අවසාන පීඩා සත” හෝ “දෙවියන් වහන්සේගේ කෝපය” ලෙසද නිරූපිත වන බව බයිබලය පැහැදිලිව පෙන්වා දෙයි. එළිදරව් පොතේ පහළොස්වන පරිච්ඡේදය, දහසයවන පරිච්ඡේදයේ මහත් හා භයානක අවසාන පීඩා සත වත්කරනු ලැබීමට මඟ පෙන්වන අනාගතවාදී පසුබිම හඳුන්වා දෙයි.

> And I saw another sign in heaven, great and marvellous, seven angels having the seven last plagues; for in them is filled up the wrath of God.

> තවද මම ස්වර්ගයෙහි තවත් ලකුණක් දුටුවෙමි, එය මහත් හා අද්භූත වූවක්ය—අන්තිම වසංගත සත්කින් යුත් දූතයන් සත් දෙනෙකි; මක්නිසාද දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපය ඒවා තුළ සම්පූර්ණ කරනු ලැබේ.

> And I saw as it were a sea of glass mingled with fire: and them that had gotten the victory over the beast, and over his image, and over his mark, and over the number of his name, stand on the sea of glass, having the harps of God. And they sing the song of Moses the servant of God, and the song of the Lamb, saying, Great and marvellous are thy works, Lord God Almighty; just and true are thy ways, thou King of saints. Who shall not fear thee, O Lord, and glorify thy name? for thou only art holy: for all nations shall come and worship before thee; for thy judgments are made manifest.

> තවද, ගින්නෙන් මිශ්‍ර වූ වීදුරු මුහුදක් මෙන් තිබෙන දෙයක් මම දුටුවෙමි. මෘගයා කෙරෙහිද, ඔහුගේ රූපය කෙරෙහිද, ඔහුගේ සලකුණ කෙරෙහිද, ඔහුගේ නාමයේ සංඛ්‍යාව කෙරෙහිද ජය ලබාගත් අය, දෙවියන්වහන්සේගේ වීණා අතැතිව, ඒ වීදුරු මුහුද මත සිටිමින් සිටියෝය. ඔව්හු දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයා වූ මෝසෙස්ගේ ගීතයත්, බැටළු පැටවාගේ ගීතයත් ගායනා කරමින් මෙසේ කීහ: “සර්වබලධාරී ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්ස, ඔබගේ ක්‍රියා මහාය, අද්භූතය; සාන්තයන්ගේ රජුනි, ඔබගේ මාර්ග න්‍යායවත්ය, සත්‍යවත්ය. ස්වාමිනි, ඔබට භය නොවන්නේ කවුද? ඔබගේ නාමයට මහිමය නොදෙන්නේ කවුද? මක්නිසාද ඔබ පමණක් ශුද්ධය. සියලු ජාතීන් පැමිණ ඔබ ඉදිරියේ නමස්කාර කරන්නෝය; මක්නිසාද ඔබගේ විනිශ්චයන් ප්‍රකාශවී තිබේ.”

> And after that I looked, and, behold, the temple of the tabernacle of the testimony in heaven was opened: And the seven angels came out of the temple, having the seven plagues, clothed in pure and white linen, and having their breasts girded with golden girdles. And one of the four beasts gave unto the seven angels seven golden vials full of the wrath of God, who liveth for ever and ever. And the temple was filled with smoke from the glory of God, and from his power; and no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled. Revelation 15:1–8.

> ඉන් පසුව මම බැලූවෙමි; මෙන්න, ස්වර්ගයේ ඇති සාක්ෂියේ මණ්ඩපයේ දේවාලය විවෘත කරනු ලැබීය. එවිට පීඩාවන් සත් වූ සත් දූතයෝ දේවාලයෙන් පිටතට ආහ; ඔව්හු ශුද්ධ වූ සුදු ලිනෙන් වස්ත්‍ර ඇඳ, රන් කච්චයන්ගෙන් තමන්ගේ උරස් ප්‍රදේශ බැඳගෙන සිටියහ. එවිට ජීවමාන සත්වයන් සතර දෙනාගෙන් එක්කෙනෙකු, සදාකාලයට සදාකාලය දක්වා ජීවත් වන දෙවියන්වහන්සේගේ උදහසින් පිරුණු රන් පාත්‍ර සත්, ඒ සත් දූතයන්ට දුන්නේය. දේවාලය දෙවියන්වහන්සේගේ තේජසින්ද, ඔහුගේ බලයෙන්ද හටගත් දුමෙන් පිරී ගියේය; සත් දූතයන්ගේ සත් පීඩාවන් සම්පූර්ණ වන තුරු කිසිවෙකුට දේවාලයට ඇතුල් වීමට නොහැකි විය. එළිදරව් 15:1–8.

The reason “no man was able to enter into the temple, till the seven plagues of the seven angels were fulfilled” is that the opportunity to secure salvation closes when the temple is filled with smoke in chapter fifteen. The probationary time that mankind was given to repent and find salvation is then over. When that point in time is reached “the great and dreadful day of the Lord” that John calls “the seven last plagues” are poured out in advance of Christ’s Second Coming. Malachi called that day “dreadful,” and Isaiah identifies it as God’s “strange act.”

“සත් දූතයන්ගේ සත් වසංගත සම්පූර්ණ වන තුරු කිසි මනුෂ්‍යයෙකුට දේවමාළිගාවට ඇතුල් වීමට නොහැකි වූයේ” යන කරුණෙහි හේතුව නම්, පහළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දේවමාළිගාව දුම්වලින් පිරෙන විට ගැළවීම ස්ථිර කරගැනීමට තිබූ අවස්ථාව අවසන් වීමයි. මනුෂ්‍ය වර්ගයාට පසුතැවී ගැළවීම සොයාගැනීම සඳහා දී තිබූ අනුග්‍රහ කාලය එවිට අවසන් වී ඇත. එම කාලබිඳුවට ළඟා වූ විට, යොහන් “අවසාන වසංගත සත්” ලෙස හඳුන්වන, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දෙවන පැමිණීමට පෙර වගුරනු ලබන “ස්වාමීන්වහන්සේගේ මහත් හා භයංකර දවස” පැමිණෙයි. මලාකි ඒ දවස “භයංකර” යයි හැඳින්වූ අතර, යෙසායා එය දෙවියන්වහන්සේගේ “අසමාන්‍ය ක්‍රියාව” ලෙස හඳුනා දෙයි.

> For the Lord shall rise up as in mount Perazim, he shall be wroth as in the valley of Gibeon, that he may do his work, his strange work; and bring to pass his act, his strange act. Now therefore be ye not mockers, lest your bands be made strong: for I have heard from the Lord God of hosts a consumption, even determined upon the whole earth. Isaiah 28:21, 22.

> මක්නිසාද යෙහෝවා පෙරාසීම් කන්දෙහි මෙන් නැඟී සිටිනු ඇත; ගිබියොන් නිම්නයෙහි මෙන් උදහස් වනු ඇත; එසේ වන්නේ ඔහුගේ කාර්යය, ඔහුගේ අමුතු කාර්යය ඉටු කරන පිණිසය; ඔහුගේ ක්‍රියාව, ඔහුගේ අමුතු ක්‍රියාව සම්පූර්ණ කරන පිණිසය. එබැවින් දැන් ඔබ නින්දාකරන්නෝ නොවන්න; එසේ නොවන්නේ නම් ඔබගේ බැඳුම් දැඩි කරනු ලබන්නේය. මක්නිසාද සමස්ත භූමිය පිට තීරණය කරනු ලැබූ විනාශයක් ගැන මම සේනාවල ස්වාමිවූ දෙවිඳාණන් වෙතින් අසා ඇත්තෙමි. යෙසායා 28:21, 22.

Although God’s “strange act” encompasses “the whole earth,” Inspiration is clear that the outpouring of the plagues is associated with the rebellion of one nation.

දෙවියන්ගේ “අමුතු ක්‍රියාව” “මුළු පොළොවම” ආවරණය කළත්, වසංගත වගුරුවීම එක් ජාතියක කැරැල්ල සමඟ සම්බන්ධ වී ඇති බව දේවප්‍රේරණය පැහැදිලි කරයි.

> “Foreign nations will follow the example of the United States. Though she leads out, yet the same crisis will come upon our people in all parts of the world.” Testimonies, volume 6, 395.

> “විදේශීය ජාතීහු එක්සත් ජනපදයේ ආදර්ශය අනුගමනය කරනු ඇත. ඇය පෙරමුණ ගත්තත්, එහෙත් එම අර්බුදය ලෝකයේ සෑම කොටසකම සිටින අපගේ ජනතාව මත පැමිණෙනු ඇත.” Testimonies, volume 6, 395.

> “As America, the land of religious liberty, shall unite with the Papacy in forcing the conscience and compelling men to honor the false sabbath, the people of every country on the globe will be led to follow her example.” Testimonies, volume 6, 18.

> “ආගමික නිදහසෙහි දේශය වන ඇමරිකාව, මනසක්ෂියට බල කරමින් සහ මනුෂ්‍යයන්ව ව්‍යාජ සබතට ගෞරව කිරීමට බලහත්කාර කරමින් පාප්තන්ත්‍රය සමඟ එක්වන කල, ලෝකගෝලයේ සෑම රටකම ජනතාව ඇගේ ආදර්ශය අනුව යාමට මෙහෙයවනු ලබන්නෝය.” Testimonies, volume 6, 18.

Every nation will fill their cup of their probationary time, but the “judgments of God” that Sister White identifies as “national ruin”, “the time of God’s destructive judgments” as she also calls the history that begins at the Sunday law in the United States, are not the seven last plagues.

සෑම ජාතියක්ම තමන්ගේ පරීක්ෂාකාලයේ කුසලාන පිරවනු ඇත; එහෙත්, සිස්ටර් වයිට් “ජාතික විනාශය” ලෙස හඳුන්වන “දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන්,” තවද ඇය එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වන ඉතිහාසය “දෙවියන්වහන්සේගේ විනාශකාරී විනිශ්චයන්ගේ කාලය” ලෙසද හඳුන්වන ඒවා, අවසාන වසංගත සත් නොවේ.

> “A time is coming when the law of God is, in a special sense, to be made void in our land. The rulers of our nation will, by legislative enactments, enforce the Sunday law, and thus God’s people be brought into great peril. When our nation, in its legislative councils, shall enact laws to bind the consciences of men in regard to their religious privileges, enforcing Sunday observance, and bringing oppressive power to bear against those who keep the seventh-day Sabbath, the law of God will, to all intents and purposes, be made void in our land; and national apostasy will be followed by national ruin.” Review and Herald, December 18, 1888.

> “අපගේ දේශයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව විශේෂ අර්ථයකින් අහෝසි කරනු ලබන කාලයක් පැමිණෙමින් තිබේ. අපගේ ජාතියේ පාලකයෝ ව්‍යවස්ථාමය පනත් මගින් ඉරිදා ව්‍යවස්ථාව බලපැවැත්වෙන ලෙස ක්‍රියා කරනු ඇත; එසේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මහත් අනතුරකට පත් කරනු ලබනු ඇත. අපගේ ජාතිය, තම ව්‍යවස්ථාදායක මණ්ඩලවලදී, මනුෂ්‍යයන්ගේ ආගමික වරප්‍රසාද සම්බන්ධයෙන් ඔවුන්ගේ හෘදසාක්ෂිය බැඳ තැබීම සඳහා නීති පනවා, ඉරිදා පැවැත්වීම බලෙන් ක්‍රියාත්මක කරමින්, සත්වන දින සබත පවත්වන අයවිරුද්ධව පීඩාකාරී බලය යොදන විට, දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව අපගේ දේශයේ සියලු අරමුණු සහ ප්‍රායෝගික ප්‍රතිඵල අනුව අහෝසි කරන ලද්දක් වන්නේය; ජාතික භ්‍රෂ්ටත්වය අනතුරුව ජාතික විනාශය පැමිණෙන්නේය.” Review and Herald, December 18, 1888.

The judgments of God, which Sister White identifies as “national ruin” begin at the national Sunday law and mark the beginning of God’s “strange act,” though God’s strange act is more specifically the seven last plagues. A more complete picture of the strange act of God appears when the deliverance from Egypt is added to the line of God’s executive judgments. The Egyptian plagues, though ten in number, were divided. The first three were distinguished from the last seven. Thus, the deliverance from Egypt identifies a period of time represented by the first three plagues that begins with the national ruin of the United States, and continues until Michael stands up and human probation closes.

සහෝදරී වයිට් “ජාතික විනාශය” ලෙස හඳුන්වන දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් ජාතික ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වන අතර, ඒවා දෙවියන්වහන්සේගේ “විචිත්‍ර ක්‍රියාව” ආරම්භ වීම සලකුණු කරයි; එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ විචිත්‍ර ක්‍රියාව වඩා නිශ්චිතවම අවසාන වසංගත සත්ක වේ. දෙවියන්වහන්සේගේ විචිත්‍ර ක්‍රියාව පිළිබඳ වඩා සම්පූර්ණ දර්ශනයක් පෙනී එන්නේ, ඊජිප්තුවෙන් වූ ගැලවීම දෙවියන්වහන්සේගේ ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයන්ගේ රේඛාවට එක් කළ විටය. සංඛ්‍යාවෙන් දසයක් වූ ඊජිප්තු වසංගත බෙදී තිබුණි. පළමු තුන අවසාන සතෙන් වෙන් කොට හඳුනාගන්නා ලදී. එබැවින්, ඊජිප්තුවෙන් වූ ගැලවීම, එක්සත් ජනපදයේ ජාතික විනාශයෙන් ආරම්භ වී, මිකායෙල් නැඟී සිටින තුරුත් මනුෂ්‍ය කාලය අවසන් වන තුරුත් ඉදිරියට පවතින, පළමු වසංගත තුනෙන් නියෝජනය කරන කාල පරිච්ඡේදයක් හඳුනා දෙයි.

> “God’s judgments will be visited upon those who are seeking to oppress and destroy His people. His long forbearance with the wicked emboldens men in transgression, but their punishment is nonetheless certain and terrible because it is long delayed. ‘The Lord shall rise up as in Mount Perazim, He shall be wroth as in the valley of Gibeon, that He may do His work, His strange work; and bring to pass His act, His strange act.’ Isaiah 28:21. To our merciful God the act of punishment is a strange act. ‘As I live, saith the Lord God, I have no pleasure in the death of the wicked.’ Ezekiel 33:11. The Lord is ‘merciful and gracious, long-suffering, and abundant in goodness and truth, … forgiving iniquity and transgression and sin.’ Yet He will ‘by no means clear the guilty.’ ‘The Lord is slow to anger, and great in power, and will not at all acquit the wicked.’ Exodus 34:6, 7; Nahum 1:3. By terrible things in righteousness He will vindicate the authority of His downtrodden law. The severity of the retribution awaiting the transgressor may be judged by the Lord’s reluctance to execute justice. The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් උන්වහන්සේගේ ජනතාව පීඩා කිරීමටත් විනාශ කිරීමටත් උත්සාහ කරන අය මත පැමිණෙනු ඇත. දුෂ්ටයන් කෙරෙහි උන්වහන්සේ දිගුකාලීනව දැක්වූ ඉවසීම මිනිසුන් අපරාධයේ දී ධෛර්යවත් කරයි; එහෙත් ඔවුන්ගේ දඬුවම, එය බොහෝ කලක් ප්‍රමාද වී ඇති බැවින්ද, එසේ වුවද නිශ්චිත හා භයානකය. ‘ස්වාමීන්වහන්සේ පෙරාසිම් කන්දේ මෙන් නැඟී සිටින සේක; ගිබියොන් මිටියාවතේ මෙන් උදහස් වන සේක; එසේ වන්නේ උන්වහන්සේගේ ක්‍රියාව, එනම් උන්වහන්සේගේ අමුතු ක්‍රියාව, ඉටු කිරීමටත්, උන්වහන්සේගේ කාර්යය, එනම් උන්වහන්සේගේ අමුතු කාර්යය, සිදු කිරීමටත් ය.’ යෙසායා 28:21. අපගේ කරුණාබර දෙවියන්වහන්සේට දඬුවම් කිරීම අමුතු ක්‍රියාවකි. ‘මා ජීවත් වන්නෙමි යයි ස්වාමිවූ දෙවිවහන්සේ කියන සේක, දුෂ්ටයාගේ මරණය ගැන මට සතුටක් නැත.’ එසකියෙල් 33:11. ස්වාමීන්වහන්සේ ‘අනුකම්පාසම්පන්න හා කරුණාබර, බොහෝ ඉවසීමක් ඇති, යහපත්කමෙන් හා සත්‍යයෙන් පිරිපුන්, ... අයුතුකමද වරදද පාපයද සමාව දෙන’ සේක. එහෙත් උන්වහන්සේ ‘වරදකරු කිසිසේත් නිදහස් නොකරන සේක.’ ‘ස්වාමීන්වහන්සේ කෝපයට ප්‍රමාද වන සේක, බලයෙන් මහත් වන සේක, දුෂ්ටයා කිසිසේත් නිදොස් නොකරන සේක.’ නික්මයාම 34:6, 7; නාහුම් 1:3. උන්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨකමින් භයානක දේවලින් උන්වහන්සේගේ පාගා දැමූ ව්‍යවස්ථාවේ අධිකාරය සාධාරණ කරනු ඇත. අපරාධකරු බලා සිටින ප්‍රතිඵල දඬුවමේ දැඩිතාව ස්වාමීන්වහන්සේ යුක්තිය ක්‍රියාත්මක කිරීමට මැළිවන බවෙන්ම තක්සේරු කළ හැක. උන්වහන්සේ දිගුකාලයක් ඉවසමින් සිටින, දෙවියන්වහන්සේගේ ගණනේ ඔවුන්ගේ අයුතුකමේ ප්‍රමාණය සම්පූර්ණ කරන තුරු නොපහරින ජාතිය, අවසානයේ දී කරුණාවෙන් නොමිශ්‍ර වූ උදහසේ පාත්‍රය පානය කරනු ඇත.”

> “When Christ ceases His intercession in the sanctuary, the unmingled wrath threatened against those who worship the beast and his image and receive his mark (Revelation 14:9, 10), will be poured out. The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people. Says the revelator, in describing those terrific scourges: ‘There fell a noisome and grievous sore upon the men which had the mark of the beast, and upon them which worshiped his image.’ The sea ‘became as the blood of a dead man: and every living soul died in the sea.’ And ‘the rivers and fountains of waters … became blood.’ Terrible as these inflictions are, God’s justice stands fully vindicated. The angel of God declares: ‘Thou art righteous, O Lord, … because Thou hast judged thus. For they have shed the blood of saints and prophets, and Thou hast given them blood to drink; for they are worthy.’ Revelation 16:2–6. By condemning the people of God to death, they have as truly incurred the guilt of their blood as if it had been shed by their hands. In like manner Christ declared the Jews of His time guilty of all the blood of holy men which had been shed since the days of Abel; for they possessed the same spirit and were seeking to do the same work with these murderers of the prophets.

> “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ශුද්ධස්ථානය තුළ තම මැදිහත්කම නවත්වා දමන විට, මෘගයාද ඔහුගේ රූපයද නමස්කාර කර, ඔහුගේ ලකුණ ලබන අය කෙරෙහි තර්ජනය කරනු ලැබූ මිශ්‍රණයක් නොවූ උදහස (එළිදරව් 14:9, 10) වගුරුවනු ලැබේ. දෙවියන්වහන්සේ ඉශ්‍රායෙල් ජනයා මුදා හැරීමට සූදානම් වූ අවස්ථාවේ මිසරය මත පැමිණි පීඩාවන්, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ අවසාන මිදවීමට තරමක් පෙර ලෝකය මත වැටීමට නියමිත, එයට වඩා භයානක හා විශාල ප්‍රමාණයේ විනිශ්චයන්ට ස්වභාවයෙන් සමාන විය. එම භයංකර දඩුවම් විස්තර කරමින් එළිදරව්කරු මෙසේ කියයි: ‘මෘගයාගේ ලකුණ තිබූ මනුෂ්‍යයන් මතත්, ඔහුගේ රූපය නමස්කාර කළ අය මතත්, දුර්ගන්ධවත්, දරුණු තුවාලයක් වැටුණේය.’ මුහුද ‘මළ මනුෂ්‍යයෙකුගේ ලේ මෙන් විය: මුහුදේ සිටි සෑම ජීවමාන ප්‍රාණියෙක්ම මළේය.’ තවද ‘ගංගා සහ ජල උල්පත් … ලේ බවට පත්වුණේය.’ මෙම දඬුවම් කොතරම් භයානක වූවද, දෙවියන්වහන්සේගේ යුක්තිය සම්පූර්ණයෙන්ම නිර්දෝෂී බවට පත් වී සිටියි. දෙවියන්වහන්සේගේ දූතයා ප්‍රකාශ කරයි: ‘ස්වාමිනී, ඔබ ධර්මිෂ්ඨයෙකි, … මක්නිසාද ඔබ මෙසේ විනිශ්චය කළසේක. ඔවුහු ශුද්ධවන්තයන්ගේද අනාගතවක්තෘවරුන්ගේද ලේ වැගිරූ බැවින්, ඔබ ඔවුන්ට පානය කිරීමට ලේ දී තිබේ; මක්නිසාද ඔව්හු එයට සුදුස්සෝය.’ එළිදරව් 16:2–6. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මරණයට පත් කරන ලෙස දෝෂාරෝපණය කිරීමෙන්, ඔවුහු එම ලේ තම අතින් වැගිරූවාක් මෙන්ම සැබවින්ම එහි වරද භාරගෙන සිටිති. එලෙසම, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම කාලයේ යුදෙව්වන්, ආබෙල්ගේ දවස්වල සිට වැගිරූ සියලු ශුද්ධ මනුෂ්‍යයන්ගේ ලේ ගැන වරදකරුවන් බව ප්‍රකාශ කළසේක; මක්නිසාද අනාගතවක්තෘ ඝාතකයන් සමඟ ඔවුන්ට එකම ආත්මය තිබූ අතර, එම කාර්යයම කිරීමට ඔවුහු සොයමින් සිටියහ.”

> “In the plague that follows, power is given to the sun ‘to scorch men with fire. And men were scorched with great heat.’ Verses 8, 9. The prophets thus describe the condition of the earth at this fearful time: ‘The land mourneth; … because the harvest of the field is perished…. All the trees of the field are withered: because joy is withered away from the sons of men.’ ‘The seed is rotten under their clods, the garners are laid desolate…. How do the beasts groan! the herds of cattle are perplexed, because they have no pasture…. The rivers of water are dried up, and the fire hath devoured the pastures of the wilderness.’ ‘The songs of the temple shall be howlings in that day, saith the Lord God: there shall be many dead bodies in every place; they shall cast them forth with silence.’ Joel 1:10–12, 17–20; Amos 8:3.

> ඊළඟට පැමිණෙන වසංගතයේදී, සූර්යයාට “මනුෂ්‍යයන් ගිනියමෙන් දහනය කිරීමට” බලය දෙන ලදී. “එවිට මහත් උෂ්ණයෙන් මනුෂ්‍යයෝ දහනය වූහ.” 8, 9 වැනි පද. මේ භයානක කාලයේදී භූමියේ තත්ත්වය ප්‍රොපේතවරු මෙසේ විස්තර කරති: “දේශය විලාප කරයි; … ක්ෂේත්‍රයේ අස්වැන්න නැසී ගොස් ඇති බැවින්…. ක්ෂේත්‍රයේ සියලු ගස් වියළී ගොස් ඇත; මනුෂ්‍ය පුත්‍රයන්ගෙන් ප්‍රීතිය වියළී ගොස් ඇති බැවින්ය.” “බීජ එහි මැටි කැටි යට කුණු වී ඇත, ගබඩා විනාශවී අතහැර දමා ඇත…. සත්ත්වයෝ කෙතරම් කෙඳිරිගාතිද! ඔවුන්ට තණබිම් නැති බැවින් ගව රංචු අන්දමන්ද වී ඇත…. ජල නදියෝ වියළී ගොස් ඇත, ගින්න අරණ්‍යයේ තණබිම් ගිල දමා ඇත.” “ඒ දවසේදී දේවමාළිගාවේ ගීත විලාප හඬවලට පත්වනු ඇතැයි ස්වාමීන්වහන්සේ වන දෙවියන්වහන්සේ කියන සේක: සෑම ස්ථානයකම මළ සිරුරු බොහෝ වේවා; ඔව්හු ඒවා නිශ්ශබ්දතාවයෙන් පිටතට විසි කර දමන්නෝය.” යෝවෙල් 1:10–12, 17–20; ආමොස් 8:3.

> “These plagues are not universal, or the inhabitants of the earth would be wholly cut off. Yet they will be the most awful scourges that have ever been known to mortals. All the judgments upon men, prior to the close of probation, have been mingled with mercy. The pleading blood of Christ has shielded the sinner from receiving the full measure of his guilt; but in the final judgment, wrath is poured out unmixed with mercy.

> “මෙම වසංගත සර්වභෞම නොවේ; නැතහොත් පොළොවේ වැසියෝ සම්පූර්ණයෙන්ම විනාශ කරනු ලබති. එහෙත් ඒවා මරණශීලී මනුෂ්‍යයන් දැන සිටි සියලුම දඬුවම් අතරින් අතිශයින් භයංකර පීඩාවන් වනු ඇත. කරුණාවේ අවසන්වීමට පෙර මිනිසුන් මත පැමිණි සියලු විනිශ්චයන් කරුණාව සමඟ මිශ්‍ර වී තිබුණි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ යාචක ලේය පව්කරුට තම වරදෙහි සම්පූර්ණ ප්‍රමාණය ලැබීමෙන් ආරක්ෂා කර තිබුණි; එහෙත් අවසාන විනිශ්චයේදී, උදහස කරුණාවෙන් නොමිශ්‍රව වගුරුවනු ලැබේ.”

> “In that day, multitudes will desire the shelter of God’s mercy which they have so long despised. ‘Behold, the days come, saith the Lord God, that I will send a famine in the land, not a famine of bread, nor a thirst for water, but of hearing the words of the Lord: and they shall wander from sea to sea, and from the north even to the east, they shall run to and fro to seek the word of the Lord, and shall not find it.’ Amos 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

> “ඒ දවසේදී, මෙතරම් කාලයක් ඔවුන් විසින් අපහාසයට ලක් කළ දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාවේ ආවරණය බොහෝ ජන සමූහයන් ආශා කරනු ඇත. ‘බලන්න, දවස් පැමිණෙති, ස්වාමීන්වහන්සේ වන දෙවියන්වහන්සේ කියන සේක්, මම දේශය තුළ සාගතයක් එවන්නෙමි; එය රොටි සඳහා වූ සාගතයක්වත්, වතුර සඳහා වූ පිපාසයක්වත් නොව, ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචන ඇසීම සඳහා වූ එකකි. ඔව්හු මුහුදෙන් මුහුදටත්, උතුරෙන් නැගෙනහිර දක්වාත් සැරිසරමින්, ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය සොයමින් එහා මෙහා දුවනු ඇත, එහෙත් එය සොයා නොගනු ඇත.’ ආමොස් 8:11, 12.” The Great Controversy, 627–629.

In the previous passage it stated, “The nation with which He bears long, and which He will not smite until it has filled up the measure of its iniquity in God’s account, will finally drink the cup of wrath unmixed with mercy.” She also penned in the same paragraph, “The plagues upon Egypt when God was about to deliver Israel were similar in character to those more terrible and extensive judgments which are to fall upon the world just before the final deliverance of God’s people.” The nation (the United States) that fills up “the measure of iniquity” will suffer plagues similar to the ten plagues in Egypt.

පෙර ඡේදයේ මෙසේ සඳහන් විය: “දෙවියන් වහන්සේ දිගුකාලයක් දරාගෙන සිටිනත්, තම අධර්මිෂ්ඨකමේ ප්‍රමාණය දෙවියන් වහන්සේගේ ගණනයෙහි පූර්ණ කරනු ලබන තෙක් ඔහු පහර නොදෙන ජාතිය, අන්තිමේදී කරුණාවෙන් නොමිශ්‍ර උදහසේ කුසලානය පානය කරනු ඇත.” එම ඡේදයෙහිම ඇය මෙසේද ලියා ඇත: “දෙවියන් වහන්සේ ඉශ්‍රායෙලයට නිදහස දීමට සූදානම් වූ විට මිසරයට පැමිණි වසංගත, දෙවියන් වහන්සේගේ ජනතාවගේ අවසාන මුදාගැනීමට මදක් පෙර ලෝකය මත වැටීමට නියමිත, ඊට වඩා භයානක හා විශාල පරාසයක විනිශ්චයන්ට ස්වභාවයෙන් සමාන වූවාය.” “අධර්මිෂ්ඨකමේ ප්‍රමාණය” පූර්ණ කරන ජාතිය (එක්සත් ජනපදය) මිසරයේ වසංගත දහයට සමාන වසංගතවලින් පීඩා විඳිනු ඇත.

The plagues of Egypt were divided into two periods. The first three plagues fell on everyone, but the seven last plagues only fell upon the Egyptians.

මිසරයේ වසංගත කාල දෙකකට බෙදා තිබුණි. පළමු වසංගත තුන සියල්ලන් මත පැමිණියද, අවසාන වසංගත හත පමණක් මිසරවරුන් මතට පතිත වූයේය.

> And I will sever in that day the land of Goshen, in which my people dwell, that no swarms of flies shall be there; to the end thou mayest know that I am the Lord in the midst of the earth. Exodus 8:22.

> එදිනදී මාගේ ජනතාව වාසය කරන ගෝෂෙන් දේශය මම වෙනම වෙන්කරන්නෙමි; එහි මැස්සන්ගේ රැළවල් නොපැවතෙන පිණිසය; එමගින්, පෘථිවිය මැද ස්වාමීන්වහන්සේ වන මමම බව නුඹ දැනගන්නා පිණිසය. නික්මයාම 8:22.

The first three plagues in Egypt fell everywhere, but Goshen, where the Hebrews lived did not receive Egypt’s seven last plagues. The United States is the nation that fills up its cup of iniquity at the Sunday law. At that point national apostasy is followed by national ruin, but the judgments which produce national ruin are mixed with mercy until Michael stands up and probation closes for all mankind. At the Sunday law in the United States the majority of those who now profess to be Sabbath-keepers will bow to the powers that be and accept the mark of the beast. At that time the Sunday law issue becomes a spiritual test for those who have been outside of Adventism. From the Sunday law in the United States until Michael stands up is the great ingathering of eleventh-hour workers, but the door has already been closed upon those who are held accountable for the light of the seventh-day Sabbath before the Sunday law.

මිසරයේ පළමු වසංගත තුන සෑම තැනකම පැතිර ගිය නමුත්, හෙබ්‍රෙව්වරුන් වාසය කළ ගෝෂෙන් ප්‍රදේශයට මිසරයේ අවසාන වසංගත හත පැමිණියේ නැත. එක්සත් ජනපදය නම්, ඉරිදා නීතියේදී තම අධර්මයේ කුසලය පිරවනු ලබන ජාතියයි. එම අවස්ථාවේ ජාතික අපස්ථානයට පසුව ජාතික විනාශය පැමිණෙයි; එහෙත් එම ජාතික විනාශය ඇති කරන විනිශ්චයන්, මිකායෙල් නැගී සිටින තුරුද සම්පූර්ණ මනුෂ්‍ය වර්ගයා සඳහා කරුණාවේ අවස්ථාව වැසෙන තුරුද, කරුණාව සමඟ මිශ්‍රව පවතියි. එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියේදී, දැන් සබත් පවත්වන්නෝ යැයි ප්‍රකාශ කරන බොහෝ දෙනා පාලන බලධාරීන්ට නමස්කාර කර මෘගයාගේ ලකුණ පිළිගනු ඇත. එම කාලයේ, ඉරිදා නීතිය සම්බන්ධ ප්‍රශ්නය, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයෙන් පිටත සිටි අය සඳහා ආත්මික පරීක්ෂාවක් බවට පත්වෙයි. එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය ආරම්භ වීමේ සිට මිකායෙල් නැගී සිටින තුරු, එකොළොස්වන පැයේ කම්කරුවන්ගේ මහා එක්රැස් කිරීම සිදු වෙයි; එහෙත් ඉරිදා නීතියට පෙර සත්වන-දින සබත් පිළිබඳ ආලෝකය සම්බන්ධයෙන් වගකිව යුතු කරනු ලබන අය මත දොර දැනටමත් වසා දමා ඇත.

> “More and more, as the days go by, it is becoming apparent that God’s judgments are in the world. In fire and flood and earthquake He is warning the inhabitants of this earth of His near approach. The time is nearing when the great crisis in the history of the world will have come, when every movement in the government of God will be watched with intense interest and inexpressible apprehension. In quick succession the judgments of God will follow one another—fire and flood and earthquake, with war and bloodshed.

> දින ගතවෙත්ම, දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් ලෝකය තුළ පවතින බව වඩා වඩාත් පැහැදිලි වෙමින් පවතී. ගිනිදැල්වලින්ද ජලගැල්මෙන්ද භූකම්පාවෙන්ද, උන්වහන්සේ තමන්වහන්සේ සමීපයෙන් පැමිණෙමින් සිටින බව මේ පෘථිවියේ වාසීන්ට අනතුරු අඟවමින් සිටින සේක. ලෝක ඉතිහාසයේ මහා අර්බුදය පැමිණ තිබෙන කාලය අසන්න වෙමින් පවතී; එවිට දෙවියන්වහන්සේගේ පාලනය තුළ සිදුවන සෑම ක්‍රියාකාරකමක්ම දැඩි අවධානයකින් සහ වචනයෙන් ප්‍රකාශ කළ නොහැකි බියකින් නිරීක්ෂණය කරනු ලබන්නේය. ඉක්මන් අනුපිළිවෙලින් දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් එකිනෙකා අනුව පැමිණෙන්නේය—ගින්නද ජලගැල්මද භූකම්පාවද, ඒ සමඟ යුද්ධය සහ රුධිරපාතයද.

> “Oh, that the people might know the time of their visitation! There are many who have not yet heard the testing truth for this time. There are many with whom the Spirit of God is striving. The time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; His hand is still stretched out to save, while the door is closed to those who would not enter.

> “අහෝ, ජනතාව ඔවුන් වෙත පැමිණෙන අවස්ථාවේ කාලය දැනගන්නට හැකි නම් කොතරම් හොඳ ද! මේ කාලය සඳහා වූ පරීක්ෂණකාරී සත්‍යය තවමත් අසා නොමැති බොහෝ දෙනෙක් සිටිති. දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය අරගල කරමින් සිටින බොහෝ දෙනෙක් සිටිති. දෙවියන්වහන්සේගේ විනාශකාරී විනිශ්චයන්ගේ කාලය, සත්‍යය කුමක්දැයි ඉගෙනගැනීමට අවස්ථාව නොලැබූ අයට කරුණාවේ කාලයයි. ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන් දෙස මෘදු දයාවෙන් බැලන සේක. උන්වහන්සේගේ කරුණාභරිත හදවත ස්පර්ශ වී ඇත; ඇතුල් වීමට කැමති නොවූ අය සඳහා දොර වසා තිබියදීත්, උන්වහන්සේගේ අත තවමත් ගැළවීම සඳහා දිගුකර ඇත.”

> “The mercy of God is shown in His long forbearance. He is holding back His judgments, waiting for the message of warning to be sounded to all. Oh, if our people would feel as they should the responsibility resting upon them to give the last message of mercy to the world, what a wonderful work would be done!” Testimonies, volume 9, 97.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව උන්වහන්සේගේ දිගු ඉවසීම තුළ ප්‍රකාශ වේ. අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය සියල්ලන් වෙත ප්‍රකාශ කරනු ලබන තුරු, උන්වහන්සේ තම විනිශ්චයන් වැළැක්වමින් බලා සිටින සේක. ඔහෝ, අපගේ ජනතාව ලෝකයට අවසාන කරුණා පණිවිඩය දීමට තමන් මත පවතින වගකීම, ඔවුන්ට හැඟිය යුතු පරිදි හැඟී සිටියේ නම්, කෙතරම් අද්භූත කාර්යයක් සිදු වන්නට තිබුණේද!” Testimonies, volume 9, 97.

In the previous passage she identified that “the time of God’s destructive judgments is the time of mercy for those who have had no opportunity to learn what is truth.” In the next passage she refers to that period of time as “the time of trouble.”

පෙර ඡේදයේ ඇය මෙසේ හඳුනා දක්වයි: “දෙවියන්වහන්සේගේ විනාශකාරී විනිශ්චයන්ගේ කාලය යනු සත්‍යය කුමක්දැයි ඉගෙන ගැනීමට කිසි අවස්ථාවක් නොලැබූ අය සඳහා කරුණාවේ කාලයයි.” ඊළඟ ඡේදයේ ඇය එම කාලපරිච්ඡේදය “දුක්කාලය” ලෙස සඳහන් කරයි.

> “I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question, to unite the hearts of God’s dear waiting saints. And if one believed, and kept the Sabbath, and received the blessing attending it, and then gave it up, and broke the holy commandment, they would shut the gates of the Holy City against themselves, as sure as there was a God that rules in heaven above. I saw that God had children, who do not see and keep the Sabbath. They had not rejected the light on it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully. This enraged the church, and nominal Adventists, as they could not refute the Sabbath truth. And at this time, God’s chosen, all saw clearly that we had the truth, and they came out and endured the persecution with us.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

> “ශුද්ධ සබත සැබවින්ම පවතින්නේද, තවද පවතිනුයේද, දෙවියන්වහන්සේගේ සැබෑ ඉශ්‍රායෙලය හා අවිශ්වාසීන් අතර වෙන්කරන බිත්තිය ලෙස බව මම දුටුවෙමි; තවද සබත දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රිය, බලාසිටින ශුද්ධවන්තයන්ගේ හෘදයන් එක්කරන මහත් ප්‍රශ්නය බවත් දුටුවෙමි. යමෙකු විශ්වාස කර, සබත රැක, ඒ සමඟ ඇති ආශීර්වාදය ලැබ, පසුව එය අත්හැර, ශුද්ධ ආඥාව කඩ කළහොත්, ඉහළ ස්වර්ගයේ රාජ්‍ය කරන දෙවියන්වහන්සේ සැබවින්ම සිටින සේම, ඔවුන් ශුද්ධ නගරයේ දොරටු තමන්මට එරෙහිව වසාගනු ඇත. සබත නොදකින, නොරකින දරුවන් දෙවියන්වහන්සේට ඇති බව මම දුටුවෙමි. ඒ ගැන ඇති ආලෝකය ඔවුන් ප්‍රතික්ෂේප කර නොතිබුණි. තවද විපත්තියේ කාලය ආරම්භ වන විට, අපි පිටත්ව ගොස් සබත වඩා සම්පූර්ණ ලෙස ප්‍රකාශ කළ කල, අපි ශුද්ධාත්මයාණන්ගෙන් පිරී ගියෙමු. මෙයින් සභාවද, නාමමාත්‍ර ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන්ද කෝපයට පත් වූහ, මක්නිසාද ඔවුන්ට සබතේ සත්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැකි වූ බැවිනි. එම අවස්ථාවේදී දෙවියන්වහන්සේගේ තෝරාගත් සියල්ලෝම අපට සත්‍යය ඇති බව පැහැදිලිව දුටුවෝය; ඔව්හු පිටතට පැමිණ අප සමඟ පීඩා විඳ දරා සිටියෝය.” A Word to the Little Flock, 18, 19.

Though modified a little, the same passage just cited is found in the book Early Writings. In that book she includes commentary on her statement about “the time of trouble.” A Word to the Little Flock was the first publication of the disappointed faithful Millerites after the Great Disappointment of October 22, 1844, and decades later, when editors used portions of that pamphlet to include in the book Early Writings, they clarified that “the time of trouble” that was referred to was not the seven last plagues, for when the seven last plagues are poured out there is no mercy mixed with the judgments.

සුළු ලෙස සංශෝධනය කර තිබුණද, දැන්ම උපුටා දක්වන ලද එම ඡේදයම Early Writings නම් පොතෙහි ද දක්නට ලැබේ. එම පොතෙහි, “the time of trouble” පිළිබඳ ඇය කළ ප්‍රකාශය සම්බන්ධයෙන් ඇය විවරණ ද ඇතුළත් කරයි. A Word to the Little Flock යනු 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින සිදු වූ මහා බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමෙන් පසු අධෛර්යයට පත් වූ විශ්වාසවන්ත මில்லෙරීත්වයන්ගේ පළමු ප්‍රකාශනය වූ අතර, දශක ගණනාවකට පසු, සංස්කාරකවරුන් එම පත්‍රිකාවේ කොටස් භාවිත කර Early Writings නම් පොතට ඇතුළත් කළ විට, යොමු කර තිබූ “the time of trouble” යන්න අන්තිම වසංගත හත නොවන බව ඔවුහු පැහැදිලි කළහ; මන්ද අන්තිම වසංගත හත වත් කරනු ලැබූ කල, විනිශ්චයන් සමඟ මිශ්‍ර වූ කිසිදු කරුණාවක් නොමැති බැවිනි.

> “1. On page 33 is given the following: ‘I saw that the holy Sabbath is, and will be, the separating wall between the true Israel of God and unbelievers; and that the Sabbath is the great question to unite the hearts of God’s dear, waiting saints. I saw that God had children who do not see and keep the Sabbath. They have not rejected the light upon it. And at the commencement of the time of trouble, we were filled with the Holy Ghost as we went forth and proclaimed the Sabbath more fully.’

> “1. 33 වන පිටුවේ පහත දේ දක්වා ඇත: ‘ශුද්ධ සබත් දවස දෙවියන්වහන්සේගේ සැබෑ ඉශ්‍රායෙලය හා අවිශ්වාසිකයන් අතර වෙන්කරන බිත්තිය බවත්, එය එසේම පවතින බවත් මම දුටුවෙමි; එසේම දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රිය, බලාසිටින ශුද්ධවන්තයන්ගේ හෘදයන් එකට බැඳීමට සබත් දවස මහත් ප්‍රශ්නය බවත් මම දුටුවෙමි. සබත් දවස නොදකින, නොපවත්වන දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන් සිටින බව මම දුටුවෙමි. ඒ පිළිබඳ ආලෝකය ඔවුන් ප්‍රතික්ෂේප කර නැත. තවද පීඩාකාරී කාලයේ ආරම්භයේදී, අප සම්පූර්ණ ලෙස සබත් දවස ප්‍රකාශ කරමින් පිටත්ව ගිය කල, අප ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගෙන් පූර්ණ කරනු ලැබුවෙමු.’”

> “This view was given in 1847 when there were but very few of the Advent brethren observing the Sabbath, and of these but few supposed that its observance was of sufficient importance to draw a line between the people of God and unbelievers. Now the fulfillment of that view is beginning to be seen. ‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “මෙම දර්ශනය 1847 වර්ෂයේදී දෙන ලද්දේ, සබත් දවස පවත්වමින් සිටි ඇඩ්වෙන්ට් සහෝදරයන් අතිශය ස්වල්ප පිරිසක් පමණක් සිටියදීය; එම ස්වල්ප පිරිස අතරිනුත්, එය පවත්වීම දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සහ අවිශ්වාසීන් අතර සීමාරේඛාවක් ඇඳීමට තරම් ප්‍රමාණවත් වැදගත්කමක් ඇති බව සිතූයේ ද ස්වල්ප දෙනෙකු පමණි. දැන් එම දර්ශනයේ ඉටුවීම පෙනෙන්නට ආරම්භ වී ඇත. මෙහි සඳහන් ‘එම කලබල කාලයේ ආරම්භය’ යන්න, වසංගත වැදීම් වත්කරනු ලැබීමට ආරම්භ වන කාලය නොව, ඒවා වත්කරනු ලැබීමට මඳකට පෙර, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ශුද්ධස්ථානය තුළ සිටින අතරතුර පවතින කෙටි කාල පරිච්ඡේදයක් හැඳින්වේ. එම කාලයේදී, ගැළවීමේ කාර්යය අවසන් වෙමින් පවතින අතරතුර, පොළොව මත කලබලය පැමිණෙමින් සිටිනු ඇත; ජාතීහු කෝපයට පත් වන්නෝ ය, එහෙත් තුන්වන දූතයාගේ කාර්යය වැළැක්වීමට නොහැකි වන ලෙස ඔවුන් වළක්වා තබනු ලැබේ. එම කාලයේදී ‘අන්තිම වැස්ස,’ එනම් ස්වාමීන්වහන්සේගේ සන්නිධානයෙන් එන ප්‍රබෝධය, තුන්වන දූතයාගේ මහ හඬට බලය දීමටත්, අවසාන වසංගත සත්කය වත්කරනු ලබන කාල පරිච්ඡේදයේදී ශුද්ධවන්තයන් ස්ථිරව සිටීමට ඔවුන් සූදානම් කිරීමටත් පැමිණෙනු ඇත.” Early Writings, 85.

At the Sunday law in the United States national apostasy will be followed by national ruin. At that Sunday law Adventism in the United States will be divided into two classes, one will receive the mark of the beast the other the seal of God. The national ruin of the United States is represented by the first three plagues of Egypt. Those judgments continue until the close of human probation, then the seven last plagues that are unmixed with mercy are poured out.

එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය පැමිණෙන විට, ජාතික අපස්තතාභාවය පසුපසින් ජාතික විනාශය අනුගමනය කරනු ඇත. එම ඉරිදා නීතියේදී එක්සත් ජනපදයේ ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය පන්ති දෙකකට බෙදී යනු ඇත; එක් පන්තියක් මෘගයාගේ ලකුණ පිළිගන්නා අතර, අනෙක් පන්තිය දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ලබනු ඇත. එක්සත් ජනපදයේ ජාතික විනාශය මිසරයේ පළමු වසංගත තුන මඟින් නිරූපිතය. ඒ විනිශ්චයන් මනුෂ්‍යයන්ගේ කරුණාකාලය අවසන් වන තුරුම පවතින අතර, ඉන්පසු කරුණාවෙන් නොමිශ්‍ර වූ අවසාන වසංගත හත වගුරුවනු ලැබේ.

My point is less about the prophetic history of Egypt and more about the fact that Ellen White identifies Egypt as the symbol of the nation that forces the entire world to receive the mark of the beast, for in doing so she is using the beginning to illustrate the end, which is the prophetic signature of Jesus as the Alpha and Omega. In the Exodus story when the Lord is entering into covenant with ancient Israel, He introduces Himself with a new name.

මගේ ප්‍රධාන අදහස මිසරයේ අනාවැකිමය ඉතිහාසය ගැන අඩුවෙන් ද, ලෝකය මුළුල්ලටම මෘගයාගේ ලකුණ පිළිගැනීමට බල කරන ජාතියේ සංකේතය ලෙස එලන් වයිට් විසින් මිසරය හඳුනා දක්වන බව ගැන වැඩියෙන් ද වේ; මක්නිසාද, එසේ කිරීමෙන් ඇය අවසානය දර්ශනය කිරීමට ආරම්භය භාවිතා කරමින් සිටින්නීය, එය ආල්ෆා සහ ඔමේගා වන යේසුස්වහන්සේගේ අනාවැකිමය ලාංඡනයයි. නික්මයාමයේ කථාවෙහි, ස්වාමින්වහන්සේ පුරාතන ඉශ්‍රායෙලය සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළුවන විට, නව නාමයකින් තමන්වහන්සේ හඳුන්වා දෙයි.

> Then the Lord said unto Moses, Now shalt thou see what I will do to Pharaoh: for with a strong hand shall he let them go, and with a strong hand shall he drive them out of his land.

> එවිට යෙහෝවා මෝසෙස්ට කී සේක: දැන් නම් මම පාරාවෝට කරනු ලබන දේ නුඹ දකින්නෙහිය; මක්නිසාද, බලවත් හස්තයකින් ඔහු ඔවුන් යන්නට ඉඩ දෙනු ඇත, සහ බලවත් හස්තයකින් ඔහු ඔවුන් තම දේශයෙන් එළවා දමනු ඇත.

> And God spake unto Moses, and said unto him, I am the Lord: And I appeared unto Abraham, unto Isaac, and unto Jacob, by the name of God Almighty, but by my name JEHOVAH was I not known to them.

> දෙවියන් වහන්සේ මෝසෙස්ට කථා කොට ඔහුට මෙසේ වදාළ සේක: “මම ස්වාමීන් වහන්සේය. මම අබ්‍රහම්ටත්, ඊසාක්ටත්, යාකොබ්ටත් සර්වබලධාරී දෙවියන් යන නාමයෙන් ප්‍රකාශ වුණෙමි; එහෙත් මාගේ යෙහෝවා යන නාමයෙන් මම ඔවුන්ට දැනගන්නට නොලැබුණෙමි.”

> And I have also established my covenant with them, to give them the land of Canaan, the land of their pilgrimage, wherein they were strangers. And I have also heard the groaning of the children of Israel, whom the Egyptians keep in bondage; and I have remembered my covenant. Wherefore say unto the children of Israel, I am the Lord, and I will bring you out from under the burdens of the Egyptians, and I will rid you out of their bondage, and I will redeem you with a stretched out arm, and with great judgments: And I will take you to me for a people, and I will be to you a God: and ye shall know that I am the Lord your God, which bringeth you out from under the burdens of the Egyptians. And I will bring you in unto the land, concerning the which I did swear to give it to Abraham, to Isaac, and to Jacob; and I will give it you for an heritage: I am the Lord.

> තවද මම ඔවුන් සමඟ මාගේ ගිවිසුම ස්ථාපිත කළෙමි, ඔවුන්ට කානාන් දේශය, එනම් ඔවුන් පරදේශීන්ව වාසය කළ ඔවුන්ගේ සංචාරක වාසභූමියේ දේශය, දෙන පිණිසය. තවද මිසරයෝ වහල්කමෙන් බැඳ තබාගෙන සිටින ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ගේ විලාපය මම ඇසීමි; මම මාගේ ගිවිසුම සිහිකළෙමි. එබැවින් ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ට මෙසේ කියන්න: මම ස්වාමීන්වහන්සේය; මම ඔබ මිසරයන්ගේ බරවල් යටින් පිටතට ගෙන එන්නෙමි, ඔවුන්ගේ වහල්කමෙන් ඔබව මුදාගන්නෙමි, දිගු කළ භුජයෙකින්ද මහත් විනිශ්චයන්ගෙන්ද ඔබව මිදවන්නෙමි. තවද මම ඔබ මාගේ සෙනඟ වශයෙන් ගන්නෙමි, ඔබට දෙවියන්වහන්සේ වන්නෙමි; එවිට මිසරයන්ගේ බරවල් යටින් ඔබ ගෙන එන ඔබගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ මම බව ඔබ දැනගන්නෙහිය. තවද මම ආබ්‍රහම්ටත් ඉසාක්ටත් යාකොබ්ටත් එය දෙන බවට දිවුරුම් කළ දේශයට ඔබ ගෙන එන්නෙමි; එය උරුමයක් වශයෙන් ඔබට දෙන්නෙමි: මම ස්වාමීන්වහන්සේය.

> And Moses spake so unto the children of Israel: but they hearkened not unto Moses for anguish of spirit, and for cruel bondage. Exodus 6:1–9.

> මෝසෙස් එසේ ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ට කථා කළේය; එහෙත් ඔවුන් ආත්මයේ වේදනාව නිසාද, කෘර වහල්කම නිසාද, මෝසෙස්ට ඇහුම්කන් නොදුන්නේය. නික්මයාම 6:1–9.

The Lord here is identifying Moses as the representative of His covenant as were Jacob, Isaac and Abraham. Until the history of Moses the name JEHOVAH was unknown to Abraham and his descendants, and in the history of the renewing of Abraham’s covenant when the Hebrews were to be delivered from Egyptian bondage the Lord introduces a new revelation of His character, for a name represents character prophetically. When Abram entered into covenant with the Lord, the Lord changed his name to Abraham. At the beginning of the prophecy of Egyptian bondage the human representative of the covenant had his name changed and at the end of that prophecy God introduced a new name for Himself.

මෙහිදී ස්වාමීන්වහන්සේ යාකොබ්, ඊසාක් සහ ආබ්‍රහම් වූ පරිදිම මෝසෙස්වද තමන්ගේ ගිවිසුමේ නියෝජිතයා ලෙස හඳුන්වා දෙමින් සිටිති. මෝසෙස්ගේ ඉතිහාසය දක්වා “JEHOVAH” යන නාමය ආබ්‍රහම්ටත් ඔහුගේ වංශජයන්ටත් නොදන්නා එකක් විය; එසේම, ඊජිප්තු දාසභාවයෙන් හෙබ්‍රෙව්වරුන් මුදා හැරීමට නියමිත වූ අවස්ථාවේ ආබ්‍රහම්ගේ ගිවිසුම අලුත් කරනු ලැබීමේ ඉතිහාසය තුළ ස්වාමීන්වහන්සේ තම ස්වභාවයේ නව හෙළිදරව්වක් හඳුන්වා දෙති, මන්ද ප්‍රකාශනමය අර්ථයෙන් නාමයක් ස්වභාවය නියෝජනය කරන බැවිනි. ආබ්‍රාම් ස්වාමීන්වහන්සේ සමඟ ගිවිසුමට ඇතුළත් වූ විට, ස්වාමීන්වහන්සේ ඔහුගේ නාමය ආබ්‍රහම් ලෙස වෙනස් කළහ. ඊජිප්තු දාසභාවය පිළිබඳ අනාවැකියේ ආරම්භයේදී ගිවිසුමේ මානව නියෝජිතයාගේ නාමය වෙනස් කරනු ලැබූ අතර, එම අනාවැකියේ අවසානයේදී දෙවියන්වහන්සේ තමන් සඳහා නව නාමයක් හඳුන්වා දුන් සේක.

Abram entered into covenant in chapter fifteen and there set forth the prophecy of Egyptian bondage for four hundred years. In chapter seventeen Abram was given the rite of circumcision and his and Sarah’s names were changed.

පහළොස්වන පරිච්ඡේදයේදී අබ්‍රාම් ගිවිසුමට ඇතුළත් වූ අතර, එහිදී අවුරුදු හාරසියයක් පුරා පැවැත්වෙන මිසරයේ වහල්කම පිළිබඳ අනාවැකිය ප්‍රකාශ කරන ලදී. දහහත්වන පරිච්ඡේදයේදී අබ්‍රාම්ට සුන්නත් කිරීමේ චාරිත්‍රය දෙන ලද අතර, ඔහුගේද සාරාගේද නම් වෙනස් කරන ලදී.

Four hundred years later Moses was raised up to fulfill Abraham’s four-hundred-year prophecy. Abraham, Isaac, Jacob and Moses all represent the one hundred and forty-four thousand who enter into covenant with the Lord in the last days.

අවුරුදු හාරසියයකට පසු, ආබ්‍රහම්ගේ අවුරුදු හාරසියයක අනාවැකිය සම්පූර්ණ කිරීම සඳහා මෝසෙස් උත්ථාපනය කරනු ලැබීය. ආබ්‍රහම්, ඊසාක්, යාකොබ් සහ මෝසෙස් යන සියල්ලෝම අන්තිම දිනවල ස්වාමීන්වහන්සේ සමඟ ගිවිසුමට ඇතුළුවන එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නියෝජනය කරති.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “මෙම පොළොවේ ඉතිහාසයේ අවසාන දිනවලදී, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පවත්වන උන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ ඇති උන්වහන්සේගේ ගිවිසුම නැවත අලුත් කරනු ලැබිය යුතුය.” Review and Herald, February 26, 1914.

The separation of the Sabbath-keepers who accept the mark of the beast from the Sabbath-keepers who receive the seal of God is accomplished at the Sunday law. The separation is represented in the parable of the ten virgins.

මෘගයාගේ ලකුණ පිළිගන්න සබත් දිනය පවත්වන්නන්ව, දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ලබන්න සබත් දිනය පවත්වන්නන්ගෙන් වෙන් කිරීම ඉරිදා නීතියේදී සිදු කරනු ලැබේ. එම වෙන් කිරීම දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාව තුළ නිරූපණය කර ඇත.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “මතෙව් 25හි දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවද ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ජනතාවගේ අත්දැකීම ද නිදර්ශනය කරයි.” The Great Controversy, 393.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “බොහෝ අවස්ථාවලදී මා හට උගන්වනු ලබන්නේ කන්‍යාවන් දසදෙනා පිළිබඳ උපමා කථාවය; ඔවුන්ගෙන් පස්දෙනෙක් ප්‍රඥාවන්තයෝ වූහ, පස්දෙනෙක් මෝඩයෝ වූහ. මෙම උපමා කථාව එහි අකුරට අකුරටම ඉටු වී ඇත, තවද ඉටු වනු ඇත; මක්නිසාද එය මේ කාලයට විශේෂ අදාළත්වයක් ඇති අතර, තුන්වැනි දූතයාගේ පණිවුඩය මෙන්ම, කාලය අවසන් වන තුරු ඉටු වී ඇති අතර තවදුරටත් වර්තමාන සත්‍යය ලෙස පවතිනු ඇත.” Review and Herald, August 19, 1890.

The parable was fulfilled on October 22, 1844 when the wise and foolish virgins of Millerite history were separated. The beginning of Adventism represents the end of Adventism, and the separation at the end is a fulfillment of the parable of the ten virgins and the separation at the end is produced by the Sunday law.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින මිලෙරයිට් ඉතිහාසයේ ප්‍රඥාවන්ත හා මෝඩ කන්‍යාවන් වෙන් කරනු ලැබූ විට එම උපමාව සම්පූර්ණ විය. ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ ආරම්භය ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ අවසානය නියෝජනය කරයි; අවසානයේ සිදුවන වෙන්කිරීම දස කන්‍යාවන් පිළිබඳ උපමාවේ සම්පූර්ණවීමක් වන අතර, එම අවසාන වෙන්කිරීම ඉරිදා නීතිය මගින් උත්පාදනය කරනු ලැබේ.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “තවද, මෙම උපමා උගන්වන්නේ විනිශ්චයෙන් පසු කාලයෙක පරික්ෂණ කාලයක් නොමැති බවය. සුභාරංචියේ කාර්යය සම්පූර්ණ වූ විගසම යහපත් අය හා දුෂ්ට අය අතර වෙන් කිරීම පැමිණෙයි, සහ එක් එක් කණ්ඩායමේ ඉරණම සදාකාලයටම ස්ථිර කරනු ලබයි.” Christ’s Object Lessons, 123.

The parable of the ten virgins identifies that it is the wise virgins of Adventism that receive the seal of God and the foolish virgins of Adventism that receive the mark of the beast at the Sunday law in the United States. The foolish virgins are also represented as Laodiceans.

දස කන්‍යාවන් පිළිබඳ උපමාව මගින් හඳුන්වා දෙන්නේ, ඇමරිකා එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය ක්‍රියාත්මක වන අවස්ථාවේදී දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ලැබෙන්නේ ඇඩ්වෙන්ටිස්තවාදයේ ප්‍රඥාවන්ත කන්‍යාවන්ටත්, මෘගයාගේ සලකුණ ලැබෙන්නේ ඇඩ්වෙන්ටිස්තවාදයේ මෝඩ කන්‍යාවන්ටත් බවයි. මෝඩ කන්‍යාවන් ලාඔදිසීයයන් ලෙසද නිරූපණය කර ඇත.

> “The state of the Church represented by the foolish virgins, is also spoken of as the Laodicean state.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “මෝඩ කන්‍යාවන් විසින් නිරූපණය කරන සභාවේ තත්ත්වය, ලාඕදිකියානු තත්ත්වය ලෙසද සඳහන් කර ඇත.” Review and Herald, August 19, 1890.

In the last days, when God renews His covenant with His commandment-keeping people, God will reveal a new name of Himself as He did when He renewed the covenant in the time of Moses. The condition of the foolish virgins is that they have no oil, and the condition of the Laodiceans is that they are too blind to see they have no oil. It is obvious that if the foolish virgins are Laodiceans, then the wise virgins are Philadelphians.

අවසාන දිනවලදී, දෙවියන්වහන්සේ තම ආඥා පවත්වන ජනතාව සමඟ තමන්වහන්සේගේ ගිවිසුම අලුත් කරන කල, මෝසෙස්ගේ කාලයේ ගිවිසුම අලුත් කළ විට කළාක් මෙන්, දෙවියන්වහන්සේ තමන්වහන්සේගේ නව නාමයක් ප්‍රකාශ කරන සේක. මෝඩ කන්‍යාවන්ගේ තත්ත්වය නම් ඔවුන්ට තෙල් නොමැති වීමය; ලාඕදිකෙයානුවන්ගේ තත්ත්වය නම් ඔවුන්ට තෙල් නොමැති බව දැනගැනීමටත් නොහැකි වන තරම් අන්ධව සිටීමය. මෝඩ කන්‍යාවන් ලාඕදිකෙයානුවන් නම්, ප්‍රඥාවන්ත කන්‍යාවන් ෆිලඩෙල්ෆියානුවන් බව පැහැදිලිය.

> And to the angel of the church in Philadelphia write; These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth; I know thy works: behold, I have set before thee an open door, and no man can shut it: for thou hast a little strength, and hast kept my word, and hast not denied my name.

> පිලදෙල්පියාහි සභාවේ දූතයා වෙත මෙසේ ලියන්න; ශුද්ධ වූද, සත්‍ය වූද, දාවිද්ගේ යතුර ඇතිද, විවෘත කරන කල කිසි මනුෂ්‍යයෙකුට වසා දැමිය නොහැකිද, වසා දැමිය කල කිසි මනුෂ්‍යයෙකුට විවෘත කළ නොහැකිද වූ තැනැත්තා මෙසේ කියයි; මම ඔබගේ ක්‍රියා දනිමි: බලන්න, මම ඔබ ඉදිරියෙහි විවෘත දොරක් තබා ඇත්තෙමි, එය කිසිවෙකුට වසා දැමිය නොහැක: මක්නිසාද ඔබට සුළු බලයක් තිබුණත්, ඔබ මාගේ වචනය රක්ෂා කර තිබේ, මාගේ නාමය ප්‍රතික්ෂේප කර නොමැත.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth.

> බලව, යුදෙව්වෝ යැයි කියාගන්නා නමුත් එසේ නොව, බොරු කියන්නාවූ සෙතන්ගේ සිනගෝගයට අයත් වූවන්ගෙන් මම ඔවුන්ව එසේ කරවන්නෙමි—බලව, ඔවුන් ඔබගේ පාද ඉදිරියට පැමිණ නමස්කාර කරනු ඇති වන ලෙසත්, මම ඔබට ආදරය කළෙමි යන්න දැනගනු ඇති වන ලෙසත් මම කරවන්නෙමි. ඔබ මාගේ ඉවසීමේ වචනය රැකගෙන තිබුණු බැවින්, ලෝකයා සියල්ල පිට පැමිණ, පොළොවෙහි වාසය කරන්නන් පරීක්ෂා කිරීමට නියම වූ පරීක්ෂාවේ පැයයෙන් මමද ඔබව රැකගන්නෙමි.

> Behold, I come quickly: hold that fast which thou hast, that no man take thy crown. Him that overcometh will I make a pillar in the temple of my God, and he shall go no more out: and I will write upon him the name of my God, and the name of the city of my God, which is new Jerusalem, which cometh down out of heaven from my God: and I will write upon him my new name. He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:7–13.

> බලව, මම ඉක්මනින් පැමිණෙමි; කිසිවෙකු නුඹගේ කිරුළ උදුරා නොගන්නා පිණිස නුඹ සතු දේ දැඩිව අල්ලාගනින්න. ජයගන්නා තැනැත්තා මාගේ දෙවියන්වහන්සේගේ මන්දිරයේ ස්ථම්භයක් කරමි; ඔහු නැවත කිසිසේත් පිටතට නොයන්නේය. තවද මාගේ දෙවියන්වහන්සේගේ නාමයත්, මාගේ දෙවියන්වහන්සේගෙන් ස්වර්ගයෙන් බැස එන නව යෙරුසලම නම් මාගේ දෙවියන්වහන්සේගේ නගරයේ නාමයත්, මාගේ නව නාමයත් ඔහු මත ලියමි. කනක් ඇති තැනැත්තා, ආත්මයාණන්වහන්සේ සභාවන්ට කියන දේ අසන්නේවා. එළිදරව් 3:7–13.

The Philadelphians represent the one hundred and forty-four thousand and they are promised that God would write His new name upon them. When the Lord enters into covenant with the one hundred and forty-four thousand, He will introduce a new name of Himself. Abraham was told by the Lord that He was God Almighty.

ෆිලදෙල්ෆියා සභාවට අයත් වූවෝ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නියෝජනය කරති; දෙවියන්වහන්සේ තමන්ගේ නව නාමය ඔවුන් මත ලියන බව ඔවුන්ට පොරොන්දු කරනු ලැබේ. ස්වාමින්වහන්සේ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළුවන විට, උන්වහන්සේ තමන් ගැන නව නාමයක් ප්‍රකාශ කරනු ඇත. ආබ්‍රහම්ට ස්වාමින්වහන්සේ විසින්, උන්වහන්සේ සර්වබලධාරී දෙවියන්වහන්සේ බව කියා දෙන ලදී.

> And when Abram was ninety years old and nine, the Lord appeared to Abram, and said unto him, I am the Almighty God; walk before me, and be thou perfect. And I will make my covenant between me and thee, and will multiply thee exceedingly. And Abram fell on his face: and God talked with him, saying, As for me, behold, my covenant is with thee, and thou shalt be a father of many nations. Neither shall thy name any more be called Abram, but thy name shall be Abraham; for a father of many nations have I made thee. Genesis 17:1–5.

> අබ්‍රාම්ගේ වයස අවුරුදු අනූ නවයක් වූ කල, ස්වාමින්වහන්සේ අබ්‍රාම්ට දර්ශනය වී ඔහුට මෙසේ කීසේක: මම සර්වශක්තිමත් දෙවියන්වහන්සේය; මා ඉදිරියෙහි හැසිරෙමින් නිර්දෝෂ ව සිටින්න. මම මාත් ඔබත් අතර මාගේ ගිවිසුම පිහිටුවන්නෙමි; ඔබ අතිශයින් බහුල කරවන්නෙමි. එවිට අබ්‍රාම් තමාගේ මුහුණින් බිම වැටුණේය; දෙවියන්වහන්සේ ඔහු සමඟ කථා කරමින් මෙසේ කීසේක: මා පැත්තෙන් බලන කල, බලව, මාගේ ගිවිසුම ඔබ සමඟය; ඔබ බොහෝ ජාතීන්ගේ පියෙකු වන්නෙහිය. තවද ඔබගේ නාමය ఇక තවත් අබ්‍රාම් ලෙස කියනු නොලැබේ; ඔබගේ නාමය ආබ්‍රහම් වන්නේය; මක්නිසාද මම ඔබ බොහෝ ජාතීන්ගේ පියෙකු කර තිබේ. උත්පත්ති 17:1–5.

When the Lord first entered into covenant with a chosen people in the time of Abraham, He identified Himself as the Almighty God. When He furthered His covenant relationship in the time of Moses, for the first time he identified Himself as JEHOVAH. When Jesus came to confirm the covenant with many for one week, He introduced a new name of God that had only been expressed one time in the Old Testament and that was by a Babylonian.

ස්වාමින්වහන්සේ ආබ්‍රහම්ගේ කාලයේ තෝරාගත් ජනතාවක් සමඟ පළමුවෙන් ගිවිසුමකට ඇතුළත් වූ විට, උන්වහන්සේ ස්වයංව සර්වබලධාරී දෙවියන්වහන්සේ ලෙස හඳුන්වා දුන්සේක. මෝසෙස්ගේ කාලයේ උන්වහන්සේ තම ගිවිසුම් සම්බන්ධය තවදුරටත් ප්‍රවර්ධනය කළ විට, පළමු වරට උන්වහන්සේ ස්වයංව යෙහෝවා ලෙස හඳුන්වා දුන්සේක. බොහෝ දෙනා සමඟ සතියක් සඳහා ගිවිසුම ස්ථිර කිරීමට යේසුස් පැමිණි විට, උන්වහන්සේ පැරණි ගිවිසුමේ එක් වරක් පමණක් ප්‍රකාශ කර තිබූ, එයත් බැබිලෝනියෙකු විසින් වූ, දෙවියන්වහන්සේගේ නව නාමයක් හඳුන්වා දුන්සේක.

> Then Nebuchadnezzar the king was astonied, and rose up in haste, and spake, and said unto his counsellors, Did not we cast three men bound into the midst of the fire? They answered and said unto the king, True, O king. He answered and said, Lo, I see four men loose, walking in the midst of the fire, and they have no hurt; and the form of the fourth is like the Son of God. Daniel 3:24, 25.

> එවිට රජ වූ නෙබුකද්නෙශර් විස්මයට පත්ව ඉක්මනින් නැගී සිට, කතා කරමින් තම උපදේශකයන්ට මෙසේ කීවේය: “අපි බැඳි මනුෂ්‍යයන් තුන්දෙනෙකු ගින්න මැදට දමා නොහැරියෙමු ද?” ඔව්හු රජුට පිළිතුරු දෙමින්, “එසේය, රජතුමනි” යි කීහ. එවිට ඔහු උත්තර දෙමින් කීවේය: “බලව්, මම දකිමි ගින්න මැද නිදහස්ව ඇවිදින මනුෂ්‍යයන් සතරදෙනෙකු; ඔවුන්ට කිසි අනතුරක් නැත; සිව්වන තැනැත්තාගේ ස්වරූපය දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාට සමානය.” දානියෙල් 3:24, 25.

It is very easy to establish that chapter three of Daniel is identifying the Sunday law in the United States. In Daniel three Shadrach, Meshach and Abednego represent the one-hundred and forty-four thousand. The one hundred and forty-four thousand are those that renew the covenant for the final time. In Daniel three we see a prophetic illustration of the Sunday law and latter rain history. Christ was and will be in the fires of persecution with his three worthies, representing not only the one hundred and forty-four thousand, but also the three angels messages. In the fire, which is typifying the Sunday law crisis, He is identified with one of His names, and it’s a name that would not be introduced into history until Christ arrived as the Son of God. In the illustration of chapter three we see those that renew the covenant at the end of the world interacting with Christ during the final crisis, and He has a name that no man knew.

දානියෙල්ගේ තුන්වන පරිච්ඡේදය එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය හඳුනා දක්වන බව ස්ථාපිත කිරීම ඉතා පහසුය. දානියෙල් 3හි ෂද්රක්, මේෂක් සහ අබේද්නෙගෝ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නියෝජනය කරති. එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස යනු අවසාන වරට ගිවිසුම අලුත් කරන අයයි. දානියෙල් 3හි අපි ඉරිදා නීතියේ සහ පසු වැස්සේ ඉතිහාසයේ භවිෂ්‍යද්වක්තෘමය නිදර්ශනයක් දකිමු. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම සුදුස්සන් තිදෙනා සමඟ පීඩාකාරී ගින්නන් තුළ සිටියේය, සහ සිටින්නෙත් ඇත; එය එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස පමණක් නොව, දේවදූතයන් තිදෙනාගේ පණිවිඩද නියෝජනය කරයි. ඉරිදා නීතියේ අර්බුදය ප්‍රතිරූපණය කරන ගින්න තුළ, උන්වහන්සේ තම නම්වලින් එකකින් හඳුනා දැක්වෙයි; එය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ලෙස පැමිණෙන තෙක් ඉතිහාසයට හඳුන්වා නොදෙන ලද නාමයකි. තුන්වන පරිච්ඡේදයේ මෙම නිදර්ශනය තුළ, ලෝකයේ අවසානයේ ගිවිසුම අලුත් කරන අය අවසාන අර්බුදයේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ අන්තර්ක්‍රියා කරන බව අපි දකිමු; එහිදී උන්වහන්සේට කිසි මනුෂ්‍යයෙකු නොදැන සිටි නාමයක් ඇත.

Before I stray too far away from our consideration of the Egyptian deliverance representing the Sunday law in the United States, we should remind ourselves that before the first of the ten plagues began in Egypt there was genuine Sabbath agitation.

එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය නිරූපණය කරන මිසරයෙන් මිදීම පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීමෙන් මා අති දුරට අපගමනය වීමට පෙර, මිසරයේ දස වසංගතයන්ගෙන් පළමුවැන්න ආරම්භ වීමට පෙර සැබෑ සබත් උද්ඝෝෂණයක් පැවති බව අපි අපටම සිහිපත් කරගත යුතුය.

> And Pharaoh said, Behold, the people of the land now are many, and ye make them rest from their burdens. And Pharaoh commanded the same day the taskmasters of the people, and their officers, saying, Ye shall no more give the people straw to make brick, as heretofore: let them go and gather straw for themselves. And the tale of the bricks, which they did make heretofore, ye shall lay upon them; ye shall not diminish ought thereof: for they be idle; therefore they cry, saying, Let us go and sacrifice to our God. Let there more work be laid upon the men, that they may labour therein; and let them not regard vain words. And the taskmasters of the people went out, and their officers, and they spake to the people, saying, Thus saith Pharaoh, I will not give you straw. Go ye, get you straw where ye can find it: yet not ought of your work shall be diminished. So the people were scattered abroad throughout all the land of Egypt to gather stubble instead of straw. And the taskmasters hasted them, saying, Fulfil your works, your daily tasks, as when there was straw. And the officers of the children of Israel, which Pharaoh’s taskmasters had set over them, were beaten, and demanded, Wherefore have ye not fulfilled your task in making brick both yesterday and today, as heretofore? Then the officers of the children of Israel came and cried unto Pharaoh, saying, Wherefore dealest thou thus with thy servants? There is no straw given unto thy servants, and they say to us, Make brick: and, behold, thy servants are beaten; but the fault is in thine own people. But he said, Ye are idle, ye are idle: therefore ye say, Let us go and do sacrifice to the Lord. Go therefore now, and work; for there shall no straw be given you, yet shall ye deliver the tale of bricks. And the officers of the children of Israel did see that they were in evil case, after it was said, Ye shall not minish ought from your bricks of your daily task. Exodus 5:5–19.

> එවිට පාරාවෝ කිවේය: “බලව, දේශයේ ජනතාව දැන් බොහෝය; ඔබ ඔවුන්ගේ බරවලින් ඔවුන්ට විවේක දෙන්නෙහුය.” එදිනම පාරාවෝ ජනතාවගේ වැඩ බලන අධිකාරීන්ටත්, ඔවුන්ගේ නිලධාරීන්ටත් අණ කළේය: “පෙර මෙන් ගඩොල් සෑදීමට ජනතාවට තෘණ තවදුරටත් නොදෙන්න. ඔවුන් ගොස් තමන්ටම තෘණ රැස් කරගනිත්වා. එහෙත් පෙර ඔවුන් කළ ගඩොල් ගණන ඔවුන් මතම පනවන්න; එයින් කිසිවක් අඩු නොකරන්න. මක්නිසාද ඔවුන් ආලසය; එබැවින් ඔවුන්, ‘අපි යමු, අපේ දෙවියන්ට පූජා කරමු’ යයි හඬනෝය. එබැවින් ඔවුන් ඒ තුළ කර්ම කරන්නට මිනිසුන් මත වැඩ තවත් බරපතළ කරනු ලැබේවා; ඔවුන් නිෂ්ඵල වචන සැලකිල්ලට නොගනිත්වා.” එවිට ජනතාවගේ වැඩ බලන අධිකාරීහුද, ඔවුන්ගේ නිලධාරීහුද පිටත්ව ගොස්, ජනතාවට මෙසේ කථා කළෝය: “පාරාවෝ මෙසේ කියයි: ‘මම ඔබට තෘණ නොදෙන්නෙමි. ඔබට තෘණ සොයාගත හැකි ඕනෑම තැනකට ගොස් එය රැස් කරගන්න; එහෙත් ඔබගේ වැඩෙන් කිසිවක් අඩු කරනු නොලැබේ.’” එවිට ජනතාව තෘණ වෙනුවට ඉඟුරු තීරු රැස් කරගැනීම සඳහා මුළු මිසර දේශය පුරා විසිර ගියෝය. වැඩ බලන අධිකාරීහු ඔවුන් උත්සාහයෙන් තල්ලු කරමින්, “තෘණ තිබූ කල මෙන්ම ඔබගේ දෛනික වැඩ සම්පූර්ණ කරන්න” යයි කීවෝය. පාරාවෝගේ වැඩ බලන අධිකාරීන් විසින් ඔවුන් මත පත්කරනු ලැබූ ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ගේ නිලධාරීහු පහර කෑහ; “ඊයේද අදද, පෙර මෙන්, ගඩොල් සෑදීමේ ඔබගේ නියමිත වැඩ සම්පූර්ණ නොකළේ මක්නිසාද?” යයි ඔවුන්ගෙන් අසන ලදී. එවිට ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ගේ නිලධාරීහු පාරාවෝ වෙත පැමිණ හඬමින් මෙසේ කීහ: “නුඹේ සේවකයන්ට මෙසේ කරනුයේ මක්නිසාද? නුඹේ සේවකයන්ට තෘණ දෙනු නොලැබේ; එහෙත් ඔවුන් අපට, ‘ගඩොල් සාදන්න’ යයි කියති. බලව, නුඹේ සේවකයෝ පහර කන්නෝය; එහෙත් වරද නුඹේම ජනතාව තුළය.” එහෙත් ඔහු කීවේය: “ඔබ ආලසය, ඔබ ආලසය; එබැවින් ඔබ, ‘අපි ගොස් ස්වාමීන්වහන්සේට පූජා කරමු’ යයි කියන්නෙහුය. එබැවින් දැන් ගොස් වැඩ කරන්න; මක්නිසාද ඔබට තෘණ දෙනු නොලැබේ, එහෙත් ගඩොල් ගණන ඔබ විසින් ඉටු කළ යුතුය.” එවිට ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ගේ නිලධාරීහු, “ඔබගේ දෛනික ගඩොල් වැඩෙන් කිසිවක් අඩු නොකරන්න” යයි කියනු ලැබූ පසු, තමන් දුෂ්කර තත්ත්වයක සිටින බව දුටුවෝය. නික්මයාම 5:5–19.

Before the Sunday law there will be escalating agitation against those who keep the seventh-day Sabbath, just as there was leading up to the Egyptian plagues. Moses was the one that was identified by both the Egyptians and the Hebrews as the one who was causing all the trouble, just as Ahab accused Elijah of.

ඉරිදා නීතියට පෙර, මිසර වසංගතයන්ට පෙරාතුව සිදු වූවාක් මෙන්, සත්වන-දින සබත් දවස පවත්වන්නන්ට විරුද්ධව උද්දීපනය වෙමින් යන උද්ඝෝෂණයක් ඇති වනු ඇත. මිසරීයන්ද හෙබ්‍රෙව්වන්ද දෙපාර්ශවයෙන්ම සියලු අර්බුදයන්ට හේතුව වූ තැනැත්තා ලෙස හඳුනාගනු ලැබුවේ මෝසෙස්ය; එලියාට ආහාබ් දෝෂාරෝපණය කළාක් මෙන්මය.

> And it came to pass, when Ahab saw Elijah, that Ahab said unto him, Art thou he that troubleth Israel? And he answered, I have not troubled Israel; but thou, and thy father’s house, in that ye have forsaken the commandments of the Lord, and thou hast followed Baalim. 1 Kings 18:17, 18.

> එලියාහුව අහාබ් දුටු කල, අහාබ් ඔහුට කථා කොට, “ඉශ්‍රායෙලයට කලබල ගෙන එන්නා ඔබද?”යි කියුවේය. එවිට ඔහු උත්තර දී, “මම ඉශ්‍රායෙලයට කලබල ගෙන ආවෙමි නොවේ; එසේ කළේ ඔබත් ඔබගේ පියාගේ ගෘහයත්ය; මන්ද ඔබ සැම ස්වාමීන්වහන්සේගේ ආඥා අත්හැර දමා, බාලීම් පසුපස ගියෙහිය.” 1 රාජාවලිය 18:17, 18.

The story of Moses illustrates the Sunday law history and the story of Elijah illustrates the Sunday law history. Together, or apart Moses and Elijah are symbols. At the Transfiguration of Christ, they together represented the one hundred and forty-four thousand who do not die and those who die in the Lord. Moses was resurrected, Elijah never died. They are also the two prophets who are the tormentors of the people in Revelation eleven. Much truth is represented by Moses and Elijah as symbols, and we hope to address that later.

මෝසෙස්ගේ කථාව ඉරිදා නීතියේ ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි; එලියාගේ කථාවද ඉරිදා නීතියේ ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි. එකට හෝ වෙන්ව හෝ, මෝසෙස් සහ එලියා සංකේතයන් වෙති. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ රූපාන්තරණයේදී, ඔවුන් එක්ව මරණය නොදකින එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසද, ස්වාමීන්වහන්සේ තුළ මියයන අයද නිරූපණය කළහ. මෝසෙස් නැවත නැඟිටුවනු ලැබීය; එලියා කිසිවිටෙකත් මියගියේ නැත. එමෙන්ම ඔවුහු එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ ජනතාවට වේදනා දෙන දෙදෙනා වූ අනාවක්තෘවරයෝද වෙති. සංකේත වශයෙන් මෝසෙස් සහ එලියා මගින් බොහෝ සත්‍යයන් නිරූපණය කෙරේ; එය අපි පසුව විමසා බැලීමට බලාපොරොත්තු වෙමු.

> Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:5, 6.

> බලන්න, ස්වාමීන්වහන්සේගේ මහත් හා භයානක දවස පැමිණීමට පෙර මම ඔබ වෙත අනාගතවක්තෘ එලියා යවන්නෙමි. ඔහු පියවරුන්ගේ සිත් දරුවන් වෙතටත්, දරුවන්ගේ සිත් ඔවුන්ගේ පියවරුන් වෙතටත් හරවනු ඇත; එසේ නොවුවහොත් මම පැමිණ පොළොව ශාපයකින් පහර දෙන්නෙමි. මලාකි 4:5, 6.

Just before human probation closes “Elijah the prophet” is to appear with a special message that turns “the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers.” The prophets all testify of the end of the world, and they all agree with each other.

මනුෂ්‍යයන්ගේ කෘපාකාලය අවසන් වීමට අසන්නකදී “අනාගතවක්තෘ එලියා” විශේෂ පණිවිඩයක් සමඟ ප්‍රකාශ විය යුතුය; එය “පියවරුන්ගේ සිත දරුවන් වෙතටත්, දරුවන්ගේ සිත ඔවුන්ගේ පියවරුන් වෙතටත්” හැරවන්නේය. අනාගතවක්තෘවරු සියල්ලෝම ලෝකයේ අවසානය පිළිබඳ සාක්ෂි දරති, ඔවුන් සියල්ලෝම එකිනෙකා සමඟ එකඟ වෙති.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> තවද අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ ආත්මයෝ අනාගතවක්තෘවරුන්ටම යටත්ය. මක්නිසාද දෙවියන් වහන්සේ අවුල්කාරීත්වයේ කර්තෘ නොව, ශාන්තියේ කර්තෘය; එසේම ශුද්ධවන්තයන්ගේ සියලු සභාවලද එසේය. 1 කොරින්ති 14:32, 33.

Elijah’s message arrives just before the great and dreadful day of the Lord; therefore, it is the very same special message in the book of Revelation which is represented as “the Revelation of Jesus Christ.” When “the time is at hand” Elijah’s special message shows God’s “servants things which must shortly come to pass.”

එලියාගේ පණිවිඩය ස්වාමීන්වහන්සේගේ මහත් හා භයානක දවසට අති සමීපව පැමිණෙයි; එබැවින් එය “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව” ලෙස නිරූපිත එළිදරව් පොතෙහි ඇති එම විශේෂ පණිවිඩයම වේ. “කාලය අත ළඟය” යන විට, එලියාගේ විශේෂ පණිවිඩය දෙවියන්වහන්සේගේ “දාසයන්ට ඉක්මනින් සිදුවිය යුතු දේවල්” පෙන්වයි.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to show unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> දෙවියන් වහන්සේ ඉක්මනින් සිදුවිය යුතු දේවල් තම සේවකයන්ට පෙන්වනු පිණිස යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේට දුන් උන්වහන්සේගේ එළිදරව්ව මෙයයි; උන්වහන්සේ එය තම දූතයා මගින් තම සේවක යොහන්ට යවා සංකේතවත්ව දන්වා වහන්සේය. ඔහු දෙවියන් වහන්සේගේ වචනයත්, යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ සාක්ෂියත්, තමා දුටු සියල්ලත් පිළිබඳ සාක්ෂි දරන ලද්දේය. මේ අනාවැකියේ වචන කියවන තැනැත්තා ද, ඒවා අසන අය ද, එහි ලියා ඇති දේ රක්ෂා කරන අය ද ආශීර්වාදලද්දෝය; මක්නිසාද කාලය අත ළඟය. එළිදරව් 1:1–3.

Notice that when Malachi employs Elijah as a symbol, he includes a direct reference to commandment keeping.

මාලකී එලියා සංකේතයක් ලෙස භාවිත කරන විට, ඔහු ආඥා පිළිපැදීම පිළිබඳ සෘජු සඳහනක්ද ඇතුළත් කරන බව සැලකිල්ලට ගන්න.

> Remember ye the law of Moses my servant, which I commanded unto him in Horeb for all Israel, with the statutes and judgments. Behold, I will send you Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord: And he shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers, lest I come and smite the earth with a curse. Malachi 4:4–6.

> මාගේ සේවකයා වූ මෝසෙස්ගේ ව්‍යවස්ථාව සිහිපත්කරන්න; සියලු ඉශ්‍රායෙල් උදෙසා හෝරෙබ්හිදී මම ඔහුට ආඥා කළ ඒ ව්‍යවස්ථාව, නියෝග සහ විනිශ්චයන් සමඟ. බලව, සමිඳාණන්වහන්සේගේ මහත් හා භයානක දවස පැමිණීමට පෙර මම නබි එලියා ඔබ වෙත එවන්නෙමි. ඔහු පියවරුන්ගේ සිත් දරුවන් වෙතද, දරුවන්ගේ සිත් ඔවුන්ගේ පියවරුන් වෙතද හැරවනු ඇත; එසේ නොවුවහොත් මම පැමිණ ශාපයකින් පොළොවට පහර දෙන්නෙමි. මලාකි 4:4–6.

These three verses are the last of the Old Testament, and contain the final promise of the Old Testament as well as an emphasis on keeping the ten commandments. There are seven “blessings” in the book of Revelation and the final one is a blessing upon those who keep the ten commandments.

මෙම පද තුන පරණ ගිවිසුමේ අවසාන පදයන් වන අතර, ඒවායේ පරණ ගිවිසුමේ අවසාන පොරොන්දුවද, දස ආඥා රක්ෂා කිරීම පිළිබඳ අවධාරණයද අන්තර්ගත වේ. එළිදරව් පොතෙහි “ආශීර්වාද” සත්‍යක් ඇති අතර, ඒවායින් අවසාන ආශීර්වාදය දස ආඥා රක්ෂා කරන අය මත පිරිනැමෙන ආශීර්වාදයකි.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. Revelation 22:13, 14.

> මම ආල්ෆා ද ඔමේගා ද වෙමි, ආරම්භය ද අවසානය ද, පළමුවැන්නා ද අන්තිමයා ද වෙමි. ඔහුගේ ආඥා ඉටුකරන්නෝ ආශීර්වාදලත්ය; එසේ නම් ඔවුන්ට ජීවනයේ වෘක්ෂය වෙත අයිතිය ලැබෙනු ඇත, නුවරට දොරටු මඟින් ඇතුල් වීමටද. එළිදරව් 22:13, 14.

The last promise in the Old Testament informs us to “Remember” the ten commandments, but in so doing it emphasizes the one commandment that includes the command to “remember.”

පැරණි ගිවිසුමේ අවසාන පොරොන්දුව අපට දස ආඥාවන් “සිහිපත් කරන්න” යයි දැනුම් දෙයි; එසේ කරන අතර, එය “සිහිපත් කරන්න” යන ආඥාව ඇතුළත් එකම ආඥාව විශේෂයෙන් අවධාරණය කරයි.

> Remember the sabbath day, to keep it holy. Six days shalt thou labour, and do all thy work: But the seventh day is the sabbath of the Lord thy God: in it thou shalt not do any work, thou, nor thy son, nor thy daughter, thy manservant, nor thy maidservant, nor thy cattle, nor thy stranger that is within thy gates: For in six days the Lord made heaven and earth, the sea, and all that in them is, and rested the seventh day: wherefore the Lord blessed the sabbath day, and hallowed it. Exodus 20:8–11.

> සබත් දවස ශුද්ධව තබන පිණිස එය සිහි කරව. දින හයක් තුළ ඔබ වෙහෙස වී ඔබගේ සියලු වැඩ කළ යුතුය. නමුත් හත්වන දවස ඔබගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේගේ සබතය; එහිදී ඔබවත්, ඔබගේ පුත්‍රයාවත්, ඔබගේ දූහිතෘයාවත්, ඔබගේ පුරුෂ දාසයාවත්, ඔබගේ ස්ත්‍රී දාසියාවත්, ඔබගේ පශු සම්පත්තියවත්, ඔබගේ දොරටු ඇතුළත වාසය කරන විදේශියා වත් කිසි වැඩක් නොකළ යුතුය. මක්නිසාද දින හයක් තුළ සමිඳාණන්වහන්සේ අහසත් පොළොවත්, මුහුදත්, ඒවායේ තිබෙන සියල්ලත් මැවූ සේක, හත්වන දවසේදී විවේක ගත් සේක. එබැවින් සමිඳාණන්වහන්සේ සබත් දවසට ආශීර්වාද කර එය ශුද්ධ කළ සේක. නික්මයාම 20:8–11.

The last promise in both the Old and New Testaments emphasizes the commandments of God with a special emphasis on the seventh-day Sabbath. Malachi says to “remember” and John informs us you are blessed for doing so. The seventh-day Sabbath commemorates God’s creation and his creative power. The Sabbath also becomes the point of controversy in the last days of earth’s history. When John records the “blessing” upon those who do his commandments, he is simply recording what Jesus, the Alpha and Omega, the beginning and ending, the first and the last proclaimed. Therefore, the last promise of the New Testament has to do with the Seventh-day Sabbath and also the attribute of divinity that identifies the end by the beginning.

පැරණි ගිවිසුම සහ නව ගිවිසුම යන දෙකෙහිම අවසාන පොරොන්දුව, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පිළිබඳව, විශේෂයෙන් සත්වන දින සබත් දවස පිළිබඳ විශේෂ අවධාරණයකින් යුක්ත වේ. මලාකී “මතක තබා ගන්න” යයි කියයි; යොහන් ඒ කළහොත් ඔබ ආශීර්වාද ලැබූවන් බව අපට දන්වයි. සත්වන දින සබත් දවස දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීමත්, ඔහුගේ මැවීමේ බලයත් සිහිපත් කරයි. පෘථිවියේ ඉතිහාසයේ අවසාන දවස්වලදී සබත් දවස වාදවිවාදයේ මූලස්ථානයද බවට පත්වේ. යොහන්, ඔහුගේ ආඥා පවත්වන අය මත ඇති “ආශීර්වාදය” සටහන් කරන විට, ඔහු සරලවම ප්‍රකාශ කරන්නේ ආල්ෆා හා ඔමේගා වන, ආරම්භය හා අවසානය වන, පළමුවැන්නා හා අන්තිමයා වන යේසුස් ප්‍රකාශ කළ දෙයය. එබැවින්, නව ගිවිසුමේ අවසාන පොරොන්දුව සත්වන දින සබත් දවස සමඟත්, අවසානය ආරම්භය විසින් හඳුනා දෙන දේවත්වයේ ගුණාංගය සමඟත් සම්බන්ධ වේ.

The first truth mentioned in Genesis, which means beginnings identifies the Creator, the creation and a special emphasis on the Sabbath. Taken together, line upon line the beginning of the Old Testament and the end of the both the Old and New Testaments emphasize God as the Creator, the Ten Commandments, the Sabbath commandment and that Jesus is the beginning and end.

“ආරම්භයන්” යන අර්ථය දරන උත්පත්ති පොතෙහි සඳහන් වන ප්‍රථම සත්‍යය මැවුම්කරු, මැවීම, සහ සබ්බත් දින පිළිබඳ විශේෂ අවධාරණයක් හඳුන්වා දෙයි. මේ සියල්ල එකට ගෙන, පේළිය පිට පේළියක් ලෙස, පරණ ගිවිසුමේ ආරම්භයත් පරණ සහ අළුත් ගිවිසුම් දෙකෙහිම අවසානයත්, දෙවියන්වහන්සේ මැවුම්කරු බව, දස ආඥා, සබ්බත් ආඥාව, සහ යේසුස්වහන්සේ ආරම්භයත් අවසානයත් වන බව අවධාරණය කරයි.

Elijah the prophet is employed by Malachi as a symbol in the last promise of the Old Testament and he was the prophet who confronted Jezebel and Ahab. The book of Revelation employs Jezebel as a symbol of the papacy and ten kings as a symbol of the United Nations. Elijah’s confrontation with Ahab and Jezebel represents the one hundred and forty-four thousand’s confrontation with the United Nations, empowered by the United States and directed by the papacy. As king of the ten northern tribes of Israel Ahab represented the ruling power over ten tribes, thus typifying the United States (Ahab) empowering the United Nations (ten tribes or ten kings in Revelation seventeen) to do the persecution of Sabbath-keepers for the Papacy (Jezebel). When Malachi uses Elijah to represent a message that comes before the great and dreadful day of the Lord, Elijah represents those who are persecuted by modern Rome (the dragon, the beast and the false prophet) as he was persecuted by Jezebel for three and a half years. Emphasizing the Sabbath by employing the word “remember” in Malachi 4:4 adds the Sunday law crisis to the prophetic scenario illustrated by Malachi.

පැරණි ගිවිසුමේ අවසාන පොරොන්දුව තුළ මලාකි විසින් අනාගතවක්තෘ එලියා සංකේතයක් ලෙස භාවිත කරයි; ඔහු යෙසබෙල් සහ අහබ්ට මුහුණ දුන් අනාගතවක්තෘවරයාය. එළිදරව් පොත යෙසබෙල්ව පාප් පදවියෙහි සංකේතයක් ලෙසත්, රජවරු දස දෙනා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයේ සංකේතයක් ලෙසත් භාවිත කරයි. අහබ් සහ යෙසබෙල් සමඟ එලියාගේ මුහුණදීම, එක්සත් ජනපදය විසින් බලගන්වනු ලැබ, පාප් පදවිය විසින් මෙහෙයවනු ලබන එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය සමඟ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසකගේ මුහුණදීම නියෝජනය කරයි. ඉශ්‍රායෙලයේ උතුරු ගෝත්‍ර දසයේ රජු ලෙස අහබ්, ගෝත්‍ර දසයක් මත පාලක බලය නියෝජනය කළ බැවින්, මෙයින් එක්සත් ජනපදය (අහබ්) විසින් එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානයට (එළිදරව් දහහතෙහි ගෝත්‍ර දසය හෝ රජවරු දස දෙනා) පාප් පදවිය (යෙසබෙල්) වෙනුවෙන් සබත් දින පවත්වන්නන්ට හිංසා කිරීමට බලය ලබාදීමේ ආකෘතියක් දක්වයි. මහාද හා භයානක ස්වාමීන්වහන්සේගේ දවසට පෙර පැමිණෙන පණිවිඩයක් නියෝජනය කිරීමට මලාකි එලියා භාවිත කරන විට, යෙසබෙල් විසින් වසර තුනහමාරක් පුරා ඔහුට හිංසා කළාක් මෙන්, එලියා නූතන රෝමය (මකරයා, මෘගයා සහ ව්‍යාජ අනාගතවක්තෘවරයා) විසින් හිංසා කරනු ලබන්නන් නියෝජනය කරයි. මලාකි 4:4 හි “සිහිකරන්න” යන වචනය භාවිත කරමින් සබත අවධාරණය කිරීම, මලාකි විසින් නිරූපිත අනාගතවාදී දර්ශනයට ඉරිදා නීති අර්බුදයද එක් කරයි.

Much more needs to be added to the consideration of the truths that are conveyed by comparing the beginning of the Old Testament with the end of the Old Testament, and then comparing the beginning of the Bible with the end of the Bible. In Genesis we have the Creator, creation and the Sabbath that commemorates the creation. In Malachi we have the Sabbath commandment identified as the crisis issue that leads to the close of human probation and the seven last plagues, or as Malachi calls it, “the great and dreadful day of the Lord.” Elijah represents God’s people who present the third angel’s message to a dying world.

පැරණි ගිවිසුමේ ආරම්භය එහි අවසානය සමඟ සසඳමින්ද, එවිට බයිබලයේ ආරම්භය එහි අවසානය සමඟ සසඳමින්ද ප්‍රකාශ කරනු ලබන සත්‍යයන් පිළිබඳ විමර්ශනයට තවත් බොහෝ දේ එක් කළ යුතුය. උත්පත්ති පොතෙහි අපට මැවුම්කරු, මැවිල්ල, සහ මැවිල්ල සිහිපත් කරන සබත් දවස ඇත. මලාකි පොතෙහි නම් සබත් ආඥාව හඳුන්වා දී ඇත්තේ මනුෂ්‍යයන්ගේ කරුණාවේ කාලය අවසන් වීමටත් අවසාන වසංගත සත පැමිණීමටත් හේතු වන අර්බුදකාරී ප්‍රශ්නය ලෙසය; නැතහොත්, මලාකි එය හැඳින්වූ පරිදි, “ස්වාමින්වහන්සේගේ මහත් හා භයානක දවස” ලෙසය. එලියා නියෝජනය කරන්නේ විනාශයට යන ලෝකයකට තුන්වන දූතයාගේ පණිවුඩය ඉදිරිපත් කරන දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවය.

> “Today, in the spirit and power of Elias and of John the Baptist, messengers of God’s appointment are calling the attention of a judgment-bound world to the solemn events soon to take place in connection with the closing hours of probation and the appearance of Christ Jesus as King of kings and Lord of lords.” Prophets and Kings, 715, 716.

> “අද, එලියාගේද යොහන් බව්තිස්තගේද ආත්මය හා බලය තුළ, දෙවියන්වහන්සේ විසින් නියම කරන ලද දූතයන්, විනිශ්චයට බඳුන ලෝකයක අවධානය, කරුණාවේ කාලය අවසන් වීමට සම්බන්ධව හා රජවරුන්ගේ රජුද ස්වාමීන්ගේ ස්වාමීද ලෙස ක්‍රිස්තු යේසුස්වහන්සේගේ ප්‍රකාශ වීම සම්බන්ධව ඉක්මනින් සිදු වීමට ඇති ගම්भीर සිද්ධීන් වෙත යොමු කරමින් සිටිති.” Prophets and Kings, 715, 716.

The beginning of the Bible which is also the beginning of the Old Testament identifies the same story as the end of both Testaments, but each beginning and ending has its own truth to emphasize and contribute to the message. In Genesis the focus is on the activities of God, in Malachi the focus is on the message that warns of the coming crisis. The end of Revelation identifies the Alpha and Omega. In the first book of the New Testament, we read the following.

පරණ ගිවිසුමේ ආරම්භය ද වන බයිබලයේ ආරම්භය, ගිවිසුම් දෙකෙහිම අවසානයේ දැක්වෙන එම කථාවම හඳුන්වා දෙයි. එහෙත් සෑම ආරම්භයකටම හා අවසානයකටම අවධාරණය කිරීමටත්, පණිවිඩයට දායක වීමටත්, තමන්ටම අයත් සත්‍යයක් ඇත. උත්පත්ති පොතෙහි අවධානය යොමුව ඇත්තේ දෙවියන්වහන්සේගේ ක්‍රියාකාරකම් මතය; මලාකි පොතෙහි අවධානය යොමුව ඇත්තේ පැමිණෙන අර්බුදය පිළිබඳ අනතුරු අඟවන පණිවිඩය මතය. එළිදරව් පොතේ අවසානය ඇල්ෆා සහ ඔමේගා හඳුන්වා දෙයි. නව ගිවිසුමේ පළමු පොතෙහි අපි පහත දැක්වෙන දේ කියවමු.

> The book of the generation of Jesus Christ, the son of David, the son of Abraham.

> දාවිද්ගේ පුත්‍රයාද, අබ්‍රහම්ගේ පුත්‍රයාද වන යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වංශාවලියේ පොතයි.

> Abraham begat Isaac; and Isaac begat Jacob; and Jacob begat Judas and his brethren; And Judas begat Phares and Zara of Thamar; and Phares begat Esrom; and Esrom begat Aram; And Aram begat Aminadab; and Aminadab begat Naasson; and Naasson begat Salmon; And Salmon begat Booz of Rachab; and Booz begat Obed of Ruth; and Obed begat Jesse; And Jesse begat David the king; and David the king begat Solomon of her that had been the wife of Urias; And Solomon begat Roboam; and Roboam begat Abia; and Abia begat Asa; And Asa begat Josaphat; and Josaphat begat Joram; and Joram begat Ozias; And Ozias begat Joatham; and Joatham begat Achaz; and Achaz begat Ezekias; And Ezekias begat Manasses; and Manasses begat Amon; and Amon begat Josias; And Josias begat Jechonias and his brethren, about the time they were carried away to Babylon: And after they were brought to Babylon, Jechonias begat Salathiel; and Salathiel begat Zorobabel; And Zorobabel begat Abiud; and Abiud begat Eliakim; and Eliakim begat Azor; And Azor begat Sadoc; and Sadoc begat Achim; and Achim begat Eliud; And Eliud begat Eleazar; and Eleazar begat Matthan; and Matthan begat Jacob; And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ.

> ආබ්‍රහම් ඉසාක් උපදවා ඇත; ඉසාක් යාකොබ් උපදවා ඇත; යාකොබ් යූදාවද ඔහුගේ සහෝදරයන්ද උපදවා ඇත; යූදා තාමර්ගෙන් පෙරෙස්ද සෙරාද උපදවා ඇත; පෙරෙස් හෙස්රොම් උපදවා ඇත; හෙස්රොම් අරාම් උපදවා ඇත; අරාම් අම්මිනාදාබ් උපදවා ඇත; අම්මිනාදාබ් නාහ්ෂොන් උපදවා ඇත; නාහ්ෂොන් සල්මෝන් උපදවා ඇත; සල්මෝන් රාහබ්ගෙන් බෝවස් උපදවා ඇත; බෝවස් රූත්ගෙන් ඔබේද් උපදවා ඇත; ඔබේද් යෙසී උපදවා ඇත; යෙසී රජු වූ දාවිත් උපදවා ඇත; රජු වූ දාවිත්, උරියාගේ භාර්යාවව සිටි තැනැත්තියගෙන් සලමොන් උපදවා ඇත; සලමොන් රෙහොබොවම් උපදවා ඇත; රෙහොබොවම් අබියා උපදවා ඇත; අබියා ආසා උපදවා ඇත; ආසා යෙහෝෂාපාත් උපදවා ඇත; යෙහෝෂාපාත් යෝරාම් උපදවා ඇත; යෝරාම් උස්සියා උපදවා ඇත; උස්සියා යෝථාම් උපදවා ඇත; යෝථාම් ආහාස් උපදවා ඇත; ආහාස් හෙසකියා උපදවා ඇත; හෙසකියා මනස්සේ උපදවා ඇත; මනස්සේ ආමොන් උපදවා ඇත; ආමොන් යොෂියා උපදවා ඇත; යොෂියා යෙකොනියාද ඔහුගේ සහෝදරයන්ද, ඔවුන් බබිලෝනියට ගෙනයනු ලැබූ කාලය ආසන්නයේදී, උපදවා ඇත. බබිලෝනියට ගෙනයනු ලැබීමෙන් පසු යෙකොනියා සලතියෙල් උපදවා ඇත; සලතියෙල් සොරොබාබෙල් උපදවා ඇත; සොරොබාබෙල් අබියූද් උපදවා ඇත; අබියූද් එලියාකීම් උපදවා ඇත; එලියාකීම් අසෝර් උපදවා ඇත; අසෝර් සාදොක් උපදවා ඇත; සාදොක් ආකීම් උපදවා ඇත; ආකීම් එලියූද් උපදවා ඇත; එලියූද් එලෙයාසර් උපදවා ඇත; එලෙයාසර් මත්තාන් උපදවා ඇත; මත්තාන් යාකොබ් උපදවා ඇත; යාකොබ් මරියාගේ ස්වාමිපුරුෂයා වූ යෝසෙප් උපදවා ඇත; ක්‍රිස්තුස් යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන යේසුස් උපත ලැබුවේ ඇයගෙන්ය.

> So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations.

> ඒ නිසා අබ්‍රහම්ගෙන් දාවිත් දක්වා සියලු පරම්පරා දහහතරකි; දාවිත්ගෙන් බබිලෝනියට ගෙනයෑම දක්වා දහහතර පරම්පරාකි; බබිලෝනියට ගෙනයෑමෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දක්වා දහහතර පරම්පරාකි.

> Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Then Joseph her husband, being a just man, and not willing to make her a publick example, was minded to put her away privily. But while he thought on these things, behold, the angel of the Lord appeared unto him in a dream, saying, Joseph, thou son of David, fear not to take unto thee Mary thy wife: for that which is conceived in her is of the Holy Ghost.

> යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උපත මෙසේ විය: ඔහුගේ මව වන මරියා යෝසෙප්ට විවාහයට නියමව සිටියදී, ඔවුන් එක්වීමට පෙර, ඇය ශුද්ධාත්මයාණන්ගෙන් ගර්භණීව ඇති බව පෙනී ගියේය. එවිට ඇගේ සැමියා වූ යෝසෙප්, ධර්මිෂ්ඨ මනුෂ්‍යයෙකු බැවින්ද, ඇය ප්‍රසිද්ධියේ ලජ්ජාවට පත් කිරීමට කැමති නොවූ බැවින්ද, ඇය රහසිගතව අත්හැර දැමීමට සිතීය. නමුත් ඔහු මේ കാര്യයන් ගැන සිතමින් සිටියදී, බලව, ස්වාමීන්වහන්සේගේ දූතයා ස්වප්නයකින් ඔහුට පෙනී, මෙසේ කීවේය: දාවිත්ගේ පුත්‍රය යෝසෙප්, මරියා ඔබගේ භාර්යාව ලෙස ඔබ වෙත ගනුමට භය නොවන්න; මක්නිසාද ඇය තුළ ගර්භණීව ඇති දෙය ශුද්ධාත්මයාණන්ගෙන්ය.

> And she shall bring forth a son, and thou shalt call his name JESUS: for he shall save his people from their sins. Now all this was done, that it might be fulfilled which was spoken of the Lord by the prophet, saying, Behold, a virgin shall be with child, and shall bring forth a son, and they shall call his name Emmanuel, which being interpreted is, God with us. Then Joseph being raised from sleep did as the angel of the Lord had bidden him, and took unto him his wife: And knew her not till she had brought forth her firstborn son: and he called his name JESUS. Matthew 1:1–25.

> ඇය පුත්‍රයෙකු බිහිකරන්නීය; නුඹ ඔහුගේ නාමය යේසුස් යයි හඳුන්වන්නෙහිය; මක්නිසාද ඔහු තම සෙනඟ ඔවුන්ගේ පව්වලින් ගළවන්නේය. මේ සියල්ල සිදු වූයේ, “බලව, කන්‍යාවක් ගැබ්ගෙන පුත්‍රයෙකු බිහිකරන්නීය; ඔවුන් ඔහුගේ නාමය එම්මැනුවෙල් යයි හඳුන්වන්නෝය” කියා ප්‍රොපේතයා විසින් ස්වාමින්වහන්සේ ගැන කථා කරනු ලැබූ දේ ඉටුවෙන පිණිසය. එහි අර්ථය වන්නේ, “දෙවියන්වහන්සේ අප සමඟය” යන්නය. එවිට නිද්‍රාවෙන් අවදි වූ යෝසෙප්, ස්වාමින්වහන්සේගේ දූතයා තමාට අණ කළ පරිදි කළේය; තම භාර්යාව තමන් වෙත ගත්තේය. ඇය තම කුලුඳුල් පුත්‍රයා බිහිකළ තුරු ඔහු ඇය දැන සිටියේ නැත; ඔහුගේ නාමය යේසුස් යයි හඳුන්වීය. මතෙව් 1:1–25.

The beginning of the New Testament agrees with the beginning and ending of the Old Testament and the ending of the New Testament for it emphasizes God’s creative power, for the power Christ employed to create all things in six days is the identical power He uses to “save his people from their sins.” The word Emmanuel, as the passage cites from the writings of Isaiah means “God with us.” He dwells within His people by combining His divinity with our humanity, and this was the very combination He accomplished when He was incarnated in Mary.

නව ගිවිසුමේ ආරම්භය, පැරණි ගිවිසුමේ ආරම්භය හා අවසානයද, නව ගිවිසුමේ අවසානයද සමඟ එකඟ වන්නේ, එය දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීමේ බලය අවධාරණය කරන බැවිනි; මක්නිසාද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දින හයකදී සියල්ල මැවීමට භාවිත කළ බලයම, “තම සෙනඟ ඔවුන්ගේ පව්වලින් ගළවනු” පිණිස භාවිත කරන එකම බලයය. මෙම ඡේදය යෙසායාගේ ලේඛනවලින් උපුටා දක්වන ලෙස, එම්මානුයෙල් යන වචනයේ අර්ථය “අප සමඟ දෙවියන්වහන්සේ” යන්නයි. උන්වහන්සේ තම දේවත්වය අපගේ මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්කරමින් තම සෙනඟ තුළ වාසය කරන සේක; මරියා තුළ මාංසධාරණය වූ කල, උන්වහන්සේ සිදු කළේ ඒ අතිශය එකතුවම ය.

> “Nothing less than perfect obedience can meet the standard of God’s requirement. He has not left His requirements indefinite. He has enjoined nothing that is not necessary in order to bring man into harmony with Him. We are to point sinners to His ideal of character and to lead them to Christ, by whose grace only can this ideal be reached.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ අවශ්‍යතාවයේ මානයට සරිලන්නේ සම්පූර්ණ අනුකූලකමට අඩු කිසිවක් නොවේ. උන්වහන්සේ තම අවශ්‍යතා අනිශ්චිතව තබා නැත. මනුෂ්‍යයා උන්වහන්සේ සමඟ සම්මුතියට ගෙන එනු පිණිස අත්‍යවශ්‍ය නොවන කිසිවක් උන්වහන්සේ නියම කර නැත. අප විසින් පව්කාරයන්ට උන්වහන්සේගේ චරිතයේ ආදර්ශය පෙන්වා දී, එම ආදර්ශයට ළඟා විය හැක්කේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කරුණාව තුළින් පමණක් බැවින්, ඔවුන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වෙත මඟ පෙන්විය යුතුය.”

> “The Savior took upon Himself the infirmities of humanity and lived a sinless life, that men might have no fear that because of the weakness of human nature they could not overcome. Christ came to make us ‘partakers of the divine nature,’ and His life declares that humanity, combined with divinity, does not commit sin.” Ministry of Healing, 180.

> “මනුෂ්‍ය ස්වභාවයේ දුර්වලකම නිසා තමන්ට ජයගත නොහැකි වේ යැයි මිනිසුන් භය නොවනු පිණිස, ගැළවුම්කරු මනුෂ්‍යත්වයේ දුර්වලතා තමන් පිටට ගෙන, පාපරහිත ජීවිතයක් ගත කළේය. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පැමිණියේ අප ‘දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වභාවයේ පංගුකාරයන්’ වන්නට සලස්වනු පිණිසය; තවද උන්වහන්සේගේ ජීවිතය ප්‍රකාශ කරන්නේ, දේවත්වය සමඟ එක්වූ මනුෂ්‍යත්වය පාපය නොකරන බවය.” Ministry of Healing, 180.

The beginning of the New Testament identifies where, when and why Jesus took upon himself our human nature. He did so to demonstrate that human power combined with divine power does not sin. Sin is the transgression of the law, which Malachi says we are to “remember.” John informs us that those who keep the law, and therefore those who are not sinning, can enter through heavenly gates. Matthew identifies that a sinner can overcome sin, just as Christ overcame. When we have Christ within us, (the hope of glory) we have the creative power that made the universe within us. This possibility was provided by Christ choosing to enter into the human family, and for the rest of eternity becoming not only the son of God but also the son of man.

නව ගිවිසුමේ ආරම්භය යේසුස්වහන්සේ අපගේ මානව ස්වභාවය තමන්ම මත ගත්තේ කොතැනදී, කවදාදී, හා මක්නිසාද යන්න හඳුනා දෙයි. එසේ කළේ මානව බලය දේවීය බලය සමඟ එක්වූ විට පාප නොකරන බව ප්‍රකාශ කර දැක්වීමටය. පාපය යනු ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කිරීමය; එය මලාකි පවසන පරිදි අප “සිහිකළ යුතු” දෙයයි. යොහන් අපට දන්වන්නේ ව්‍යවස්ථාව පවත්නා අය, එබැවින් පාප නොකරන අය, ස්වර්ගීය දොරටු තුළින් ඇතුල් විය හැකි බවය. මතෙව් හඳුනා දෙන්නේ පව්කාරයෙකුට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ජයගත් ලෙසම පාපය ජයගත හැකි බවය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අප තුළ සිටින විට, (මහිමයේ බලාපොරොත්තුව) විශ්වය මැවූ සෘජනශීලී බලය අප තුළම ඇතිවේ. මෙම හැකියාව සපයනු ලැබුවේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මානව පවුලට ඇතුළු වීමට තෝරාගෙන, අනන්තකාලයේ ඉතිරි සමස්ත කාලය පුරා දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා පමණක් නොව, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාද වීමෙනි.

There is a special message of truth opened up to God’s people from the book of Revelation just before the close of human probation. That special message is also Malachi’s “Elijah message” that is proclaimed just before the “dreadful day of the Lord”.

මනුෂ්‍ය අනුග්‍රහකාලය අවසන් වීමට මඳක් පෙර, දේවජනතාව හට එළිදරව් පොතෙන් සත්‍යයේ විශේෂ පණිවිඩයක් විවෘත කරනු ලැබේ. එම විශේෂ පණිවිඩයම “ස්වාමීන්වහන්සේගේ භයානක දවස”ට මඳක් පෙර ප්‍රකාශ කරනු ලබන මලාකිගේ “එලියාගේ පණිවිඩය” ද වේ.

At the beginning of both Testaments and the end of the New Testament we have specific attributes of God identified. In Genesis He is the Creator, and at the end of Revelation He is Alpha and Omega. At the beginning of the New Testament, He becomes the son of man. And with the end of the Old Testament, we find the principle which the messenger Elijah uses to accomplish the message he would proclaim as turning the hearts of the fathers unto the children and vice-versa.

ආගමීන් දෙකෙහි ආරම්භයේද, නව ගිවිසුමේ අවසානයේද, දෙවියන්වහන්සේගේ විශේෂිත ගුණාංග හඳුනාදක්වා ඇත. ආදිකථාවේදී උන්වහන්සේ මැවුම්කරුවාණන්ය; එළිදරව් පොතේ අවසානයේදී උන්වහන්සේ ඇල්ෆා සහ ඔමේගාය. නව ගිවිසුමේ ආරම්භයේදී උන්වහන්සේ මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාණන් බවට පත්වෙයි. එමෙන්ම පරණ ගිවිසුමේ අවසානයත් සමඟ, එළියා දූතයා ප්‍රකාශ කරනු ලබන පණිවිඩය ඉටු කරනු පිණිස භාවිත කරන මූලධර්මය අපට හමුවේ; එනම් පියවරුන්ගේ හදවත් දරුවන් වෙතත්, දරුවන්ගේ හදවත් පියවරුන් වෙතත් හැරවීමයි.

The prophetic principle which Elijah applies to present his warning message is just what John was commanded to do in the Revelation. Elijah “shall turn the heart of the fathers to the children, and the heart of the children to their fathers,” and John was told to write the things that then were and in so doing he would simultaneously be writing the things that would come. John was used to illustrate how the principle of alpha and omega operates in the prophetic Word, and Elijah will base his message upon the same principle. When we compare the beginning of the Bible with the end of the Bible, we are comparing Old with the New. A father is the beginning of his child and the child is the ending of the father. The one hundred and forty-four thousand are the final generation of Abraham’s children, and the history where God entered into covenant with Abraham typifies the history when God renews that covenant with the one hundred and forty-four thousand.

එලියා තම අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවුඩය ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා යොදාගන්නා අනාවැකිමය මූලධර්මය යනු, අනාවරණයෙහි යොහන්ට කිරීමට අණ කළ දෙයමය. එලියා “පියවරුන්ගේ හෘදය දරුවන් වෙතටත්, දරුවන්ගේ හෘදය ඔවුන්ගේ පියවරුන් වෙතටත් හැරවනු ඇත,” සහ යොහන්ට එවකට පවතින දේවල් ලියන ලෙස කියනු ලැබීය; එසේ කිරීමෙන් ඔහු එකවරම පැමිණීමට නියමිත දේවල්ද ලියමින් සිටිනු ඇත. අනාවැකිමය වචනය තුළ අල්ෆා සහ ඔමේගා යන මූලධර්මය ක්‍රියාකරන ආකාරය දර්ශනය කිරීමට යොහන් භාවිත කරනු ලැබීය, සහ එලියා තම පණිවුඩය එම මූලධර්මය මතම පදනම් කරනු ඇත. අපි බයිබලයේ ආරම්භය බයිබලයේ අවසානය සමඟ සසඳන විට, අපි පැරණි ගිවිසුම නව ගිවිසුම සමඟ සසඳමින් සිටිමු. පියෙකු තම දරුවාගේ ආරම්භය වන අතර, දරුවා පියාගේ අවසානය වේ. එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස ආබ්‍රහම්ගේ දරුවන්ගේ අවසාන පරම්පරාව වන අතර, දෙවියන්වහන්සේ ආබ්‍රහම් සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළුවූ ඉතිහාසය, දෙවියන්වහන්සේ එම ගිවිසුම එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟ අලුත් කරන ඉතිහාසයෙහි ආකෘතිමය පෙරදසුනක් වේ.

> Therefore it is of faith, that it might be by grace; to the end the promise might be sure to all the seed; not to that only which is of the law, but to that also which is of the faith of Abraham; who is the father of us all. Romans 4:16.

> එබැවින් එය ඇදහිල්ලෙන් වන්නේය, එය කරුණාවෙන් වන පිණිසය; එසේ වන්නේ පොරොන්දුව සියලු වංශයට ස්ථිර වන පිණිසය; ව්‍යවස්ථාවට අයත් වූ අයට පමණක් නොව, ආබ්‍රහම්ගේ ඇදහිල්ලට අයත් වූ අය කෙරෙහිදය; ඔහු අප සැමගේ පියාය. රෝම 4:16.

The message of Elijah is representing the principle of alpha and omega, for the fathers are alpha and the children are omega. Elijah’s message would turn the hearts of the fathers to the children. Christ identified John the Baptist as Elijah and Ellen White identified William Miller as both Elijah and John the Baptist. The message of all of these representative men was represented as turning the hearts of the fathers to the children and vice-versa. That work represents the effect of the message in turning men’s hearts to their heavenly Father, but it means more, for it is a symbol of the work. In Bible prophecy symbols have more than one meaning and must be identified by context.

එලියාගේ පණිවිඩය අල්ෆා සහ ඔමේගා යන මූලධර්මය නියෝජනය කරයි; මන්ද පියවරුන් අල්ෆා වන අතර දරුවන් ඔමේගා වෙති. එලියාගේ පණිවිඩය පියවරුන්ගේ හෘදයන් දරුවන් වෙත හරවා දමනු ඇත. ක්‍රිස්තුස් ජෝන් බැප්ටිස්තුමා එලියා බව හඳුනාගත් අතර, එලන් වයිට් විලියම් මිලර්ව එලියාද ජෝන් බැප්ටිස්තුමාද බව හඳුනාගත්තාය. මේ සියලු නියෝජිත මනුෂ්‍යයන්ගේ පණිවිඩය පියවරුන්ගේ හෘදයන් දරුවන් වෙතත්, එසේම දරුවන්ගේ හෘදයන් පියවරුන් වෙතත් හරවා දමන ලෙස නියෝජනය කර ඇත. එම කාර්යය, මනුෂ්‍යයන්ගේ හෘදයන් ඔවුන්ගේ ස්වර්ගීය පියාණන් වෙත හරවා දමන පිණිස, එම පණිවිඩයේ බලපෑම නියෝජනය කරයි; එහෙත් එයින් වැඩි අර්ථයක් ද ඇත, මන්ද එය එම කාර්යයේ සංකේතයකි. බයිබල් අනාවැකි තුළ සංකේතයන්ට එක් අර්ථයකට වඩා ඇත; ඒවායේ අර්ථය සන්දර්භය අනුව හඳුනාගත යුතුය.

> “What was it that made John the Baptist great? He closed his mind to the mass of tradition presented by the teachers of the Jewish nation, and opened it to the wisdom which comes from above. Before his birth the Holy Spirit testified of John: ‘He shall be great in the sight of the Lord, and shall drink neither wine nor strong drink; and he shall be filled with the Holy Ghost…. And many of the children of Israel shall he turn to the Lord their God. And he shall go before Him in the spirit and power of Elias, to turn the hearts of the fathers to the children, and the disobedient to the wisdom of the just; to make ready a people prepared for the Lord.’ Luke 1:15–17.” Counsels to Parents, Teachers and Students, 445.

> “යොහන් ස්නාපකයා මහත් වීමට හේතු වූයේ කුමක්ද? ඔහු යුද ජාතියේ ගුරුවරුන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද සම්ප්‍රදායන්ගේ මහත් ගොඩට තම සිත වසා දමා, ඉහළින් පැමිණෙන ප්‍රඥාවට එය විවෘත කළේය. ඔහු උපත ලැබීමට පෙර ශුද්ධාත්මයාණන් යොහන් ගැන මෙසේ සාක්ෂි දුන්නේය: ‘ඔහු ස්වාමීන්වහන්සේගේ දෘෂ්ටියෙහි මහත් වන්නේය, ඔහු වයින් හෝ මත්කර පාන කිසිවක් නොපාන්නේය; ඔහු ශුද්ධාත්මයෙන් පූර්ණ වන්නේය…. ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙකු ඔහු ඔවුන්ගේ දෙවි වූ ස්වාමීන්වහන්සේ වෙත හැරවන්නේය. ඔහු එලියාගේ ආත්මයත් බලයත් සමඟ උන්වහන්සේට පෙර ගොස්, පියවරුන්ගේ හෘදයන් දරුවන් වෙතත්, අකීකරු වූවන් ධර්මිෂ්ඨයන්ගේ ප්‍රඥාව වෙතත් හැරවමින්, ස්වාමීන්වහන්සේ සඳහා සූදානම් කරන ලද ජනතාවක් සූදානම් කිරීමට පැමිණෙන්නේය.’ ලූක් 1:15–17.” දෙමාපියන්ට, ගුරුවරුන්ට සහ ශිෂ්‍යයන්ට උපදේශ, 445.

The message is designed that those who choose to hear will turn their hearts unto the Heavenly Father, yet the primary prophetic principle that will be used to convey the warning message will be that Christ is the Alpha and Omega, the first and the last, the beginning and ending. The Elijah message is based upon the presentation of God’s prophetic Word from the perspective that Jesus Christ is the Word of God, and the rules that govern the Bible are also attributes of His character.

ඇසීමට තෝරාගන්නා අය තම සිත් ස්වර්ගීය පියාණන් වෙත හරවාගන්නා ලෙස මෙම පණිවිඩය සැලසුම් කර ඇත; එහෙත් අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමට භාවිත කරනු ලබන ප්‍රධාන අනාගතවාදී මූලධර්මය වන්නේ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ආල්ෆා සහ ඔමේගා, පළමුවැන්නා සහ අවසානයා, ආරම්භය සහ අවසානය වන බවයි. එලියාගේ පණිවිඩය පදනම් වී ඇත්තේ යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය බවන දෘෂ්ටිකෝණයෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ අනාගතවාදී වචනය ඉදිරිපත් කිරීම මතය; තවද බයිබලය පාලනය කරන නියමයන් ද උන්වහන්සේගේ චරිතයේ ගුණාංගයන්ය.

> “The law of God is as sacred as God Himself. It is a revelation of His will, a transcript of His character, the expression of divine love and wisdom. The harmony of creation depends upon the perfect conformity of all beings, of everything, animate and inanimate, to the law of the Creator. God has ordained laws for the government, not only of living beings, but of all the operations of nature. Everything is under fixed laws, which cannot be disregarded. But while everything in nature is governed by natural laws, man alone, of all that inhabits the earth, is amenable to moral law. To man, the crowning work of creation, God has given power to understand His requirements, to comprehend the justice and beneficence of His law, and its sacred claims upon him; and of man unswerving obedience is required.” Patriarchs and Prophets, 53.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව දෙවියන්වහන්සේම යන තරම්ම ශුද්ධය. එය උන්වහන්සේගේ කැමැත්ත පිළිබඳ හෙළිදරව්වක්ද, උන්වහන්සේගේ චරිතයේ පිටපතක්ද, දේවප්‍රේමය හා ප්‍රඥාව ප්‍රකාශ කරන එකක්ද වේ. සජීවී හා අජීවී සියල්ලද, සෑම සත්වයෙකුද, සෑම වස්තුවක්ද, මැවුම්කරුගේ ව්‍යවස්ථාවට සම්පූර්ණයෙන් අනුරූප වීම මත මැවුමගේ සම්මුතිය රඳා පවතී. ජීවමාන සත්වයන් පාලනය කිරීම සඳහා පමණක් නොව, ස්වභාවධර්මයේ සියලු ක්‍රියාකාරකම් සඳහාද දෙවියන්වහන්සේ නියමයන් පිහිටුවා ඇත. සියල්ල ස්ථිර නියමයන් යටතේ පවතින අතර, ඒවා නොසලකා හැරිය නොහැක. එහෙත් ස්වභාවධර්මයේ සියල්ල ස්වභාවික නියමයන් විසින් පාලනය වන අතරේ, පොළොවෙහි වාසය කරන සියල්ල අතරෙන් මනුෂ්‍යයා පමණක් නෛතික ව්‍යවස්ථාවට යටත් වන්නේය. මැවුමේ කුළුන වූ මනුෂ්‍යයාට, උන්වහන්සේගේ අවශ්‍යතාවන් අවබෝධ කරගැනීමටද, උන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවේ ධර්මිෂ්ඨකම හා හිතකරත්වය තේරුම් ගැනීමටද, එය තමා මත තබන ශුද්ධ වූ අයිතිවාසිකම් වටහා ගැනීමටද දෙවියන්වහන්සේ බලය දී ඇත; එබැවින් මනුෂ්‍යයාගෙන් අචල කීකරුකම ඉල්ලා සිටී.” Patriarchs and Prophets, 53.

Everything (and this would include the Bible, for the Bible is something and if it is something, then it is part of everything) is under fixed laws. The Bible has fixed laws or rules that govern its correct interpretation. One of those rules is that the Bible identifies the end of a thing with the beginning of a thing. Jesus is the Word of God, and He is the first and the last, and it’s a “fixed law” and an attribute of His character.

සියල්ලක්ම (මෙයට බයිබලයද අයත් වේ, මක්නිසාද බයිබලය යම් දෙයක් වන අතර එය යම් දෙයක් නම්, එය සියල්ලේ කොටසක් වන බැවින්) ස්ථිර නීතිවලට යටත්ය. බයිබලය නිවැරදිව අර්ථකථනය කිරීම පාලනය කරන ස්ථිර නීති හෝ නියමයන් දරයි. එම නියමයන්ගෙන් එකක් නම්, බයිබලය යම් දෙයක අවසානය එහි ආරම්භය සමඟ අනන්‍ය කර දක්වන බවය. යේසුස් වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය වන අතර, උන්වහන්සේ පළමුවන්නාද අන්තිමයාද වන සේක; එය “ස්ථිර නීතියක්” වන අතර උන්වහන්සේගේ ස්වභාවයේ ගුණාංගයක්ද වේ.

We used this introduction of Elijah to show that the beginning and ending of both the Old and New Testaments agree. The ending of the Bible, which is also the end of the book of Revelation also agrees with the beginning of Revelation. Five witnesses to the same truths based upon the principle which is an attribute of God’s character that God’s Word always illustrates the end of a thing with the beginning of that thing. This reality is part of what it means that Jesus Christ is the Alpha and Omega.

පැරණි හා අලුත් ගිවිසුම් දෙකේම ආරම්භයත් අවසානයත් එකඟ වන බව පෙන්වීමට අපි එලියා පිළිබඳ මෙම හැඳින්වීම භාවිත කළෙමු. බයිබලයේ අවසානය, එනම් එළිදරව් පොතේද අවසානය වන එය, එළිදරව් පොතේ ආරම්භය සමඟද එකඟ වේ. එකම සත්‍යයන් පිළිබඳ සාක්ෂිකරුවන් පස් දෙනෙක් ඇත; එය දෙවියන් වහන්සේගේ චරිතයේ ගුණාංගයක් වන මූලධර්මය මත පදනම් වී ඇත, එනම් දෙවියන් වහන්සේගේ වචනය සෑම විටම යම් දෙයක අවසානය එම දෙයේ ආරම්භය මඟින් නිදර්ශනය කරන බවය. යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ආල්ෆා සහ ඔමේගා වන බවේ අර්ථයට අයත් වූ කරුණක කොටසක් වන්නේ මෙම යථාර්ථයයි.

> “To the apostle John on the isle of Patmos were opened scenes of deep and thrilling interest in the experience of the church. Subjects of intense interest and vast importance were presented to him in figures and symbols, that the people of God might become intelligent concerning the perils and conflicts before them. The history of the Christian world to the very close of time was revealed to John. With great clearness he saw the position, dangers, conflicts, and final deliverance of the people of God. He records the closing message which is to ripen the harvest of earth, either as sheaves for the heavenly garner, or as fagots for the fires of the last day.

> “පත්මොස් දූපතෙහි සිටි ප්‍රේරිත යොහන්ට, සභාවේ අත්දැකීම් තුළ ඇති ගැඹුරුත් විභෝගජනකත් ආශය ඇති දර්ශන විවෘත කරන ලද්දේය. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට තමා ඉදිරියෙහි ඇති අනතුරු හා සටන් පිළිබඳව බුද්ධිමත් දැනුමක් ඇති වීම පිණිස, අතිශය ආකර්ෂණීය හා විශාල වැදගත්කමක් ඇති විෂයයන් රූපක සහ සංකේත මඟින් ඔහුට ඉදිරිපත් කරන ලද්දේය. කාලයේ අවසානය දක්වාම ක්‍රිස්තියානි ලෝකයේ ඉතිහාසය යොහන්ට ප්‍රකාශ කරන ලද්දේය. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ ස්ථානය, අනතුරු, සටන්, සහ අවසාන ගැළවීම ඔහු මහත් පැහැදිලිතාවයකින් දුටුවේය. ඔහු ලෝකයේ අස්වැන්න පක්ව කිරීමට නියමිත, අවසාන පණිවිඩය ලේඛනගත කරයි; එය ස්වර්ගීය ගබඩාව සඳහා ගොන්නු ලෙස හෝ, නැතහොත් අවසාන දවසේ ගින්න සඳහා දර පොද ලෙස හෝ වීමටය.”

> “In vision John beheld the trials which God’s people would endure for the truth’s sake. He saw their unyielding firmness in obeying the commandments of God, in the face of the oppressive powers that sought to force them into disobedience, and he saw their final triumph over the beast and his image.

> දර්ශනයකදී යොහන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සත්‍යය නිසා ඉවසීමට සිදුවන පීඩාවන් දුටුවේය. දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥාවලට කීකරු වීමේදී, ඔවුන් අකීකරුකමට බල කිරීමට උත්සාහ කළ පීඩාකාරී බලයන් ඉදිරියේ ඔවුන්ගේ නොනැමෙන ස්ථිරභාවය ඔහු දුටුවේය; තවද මෘගයා සහ ඔහුගේ රූපය කෙරෙහි ඔවුන්ගේ අවසාන ජයග්‍රහණයද ඔහු දුටුවේය.

> “Under the symbols of a great red dragon, a leopard-like beast, and a beast with lamblike horns, the earthly governments which would especially engage in trampling upon God’s law and persecuting His people, were presented to John. The war is carried on till the close of time. The people of God, symbolized by a holy woman and her children, were represented as greatly in the minority. In the last days only a remnant still existed. Of these John speaks as they ‘which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’

> “විශාල රතු නාගයෙකුගේ, දිවියකුට සමාන මෘගයෙකුගේ, සහ බැටළුවෙකුගේ අඟවලට සමාන අඟ ඇති මෘගයෙකුගේ සංකේත යටතේ, දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව පාගාදමාමින් උන්වහන්සේගේ ජනතාවට පීඩා කිරීමෙහි විශේෂයෙන් යෙදෙන භූමියෙහි ආණ්ඩු ජොහන්ට ප්‍රදර්ශනය කරනු ලැබීය. මෙම යුද්ධය කාලයේ අවසානය දක්වා පවත්වාගෙන යනු ලැබේ. ශුද්ධ ස්ත්‍රියක හා ඇගේ දරුවන් විසින් සංකේතවත් කරන ලද දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ඉතා සුළු සංඛ්‍යාවක පිරිසක් ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබූහ. අවසාන දවස්වල තවදුරටත් ඉතිරිව සිටියේ ශේෂයක් පමණි. ඔවුන් ගැන ජොහන් මෙසේ කියයි: ‘දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා රක්ෂාකරන, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය ඇති අය.’”

> “Through paganism, and then through the Papacy, Satan exerted his power for many centuries in an effort to blot from the earth God’s faithful witnesses. Pagans and papists were actuated by the same dragon spirit. They differed only in that the Papacy, making a pretense of serving God, was the more dangerous and cruel foe. Through the agency of Romanism, Satan took the world captive. The professed church of God was swept into the ranks of this delusion, and for more than a thousand years the people of God suffered under the dragon’s ire. And when the Papacy, robbed of its strength, was forced to desist from persecution, John beheld a new power coming up to echo the dragon’s voice, and carry forward the same cruel and blasphemous work. This power, the last that is to wage war against the church and the law of God, was symbolized by a beast with lamblike horns. The beasts preceding it had risen from the sea, but this came up out of the earth, representing the peaceful rise of the nation which is symbolized. The ‘two horns like a lamb’ well represent the character of the United States Government, as expressed in its two fundamental principles, Republicanism and Protestantism. These principles are the secret of our power and prosperity as a nation. Those who first found an asylum on the shores of America rejoiced that they had reached a country free from the arrogant claims of popery and the tyranny of kingly rule. They determined to establish a government upon the broad foundation of civil and religious liberty.

> “අනේක දේවවාදය මඟින්ද, ඉන්පසුව පාපත්වය මඟින්ද, දෙවියන්වහන්සේගේ විශ්වාසවන්ත සාක්ෂිකරුවන් පෘථිවියෙන් මකාදැමීමට කළ ප්‍රයත්නයක් තුළ, සාතන් සිය බලය බොහෝ ශතවර්ෂ ගණනාවක් ක්‍රියාත්මක කළේය. අනේක දේවවාදීන්ද පාපත්වාදීන්ද එකම මකරාගේ ආත්මයෙන් චේතනාගත කරනු ලැබූහ. ඔවුන් අතර වූ වෙනස එකක් පමණි: දෙවියන්වහන්සේට සේවය කරන බවට ව්‍යාජ පෙනුමක් ගත් පාපත්වය වඩාත් භයානක සහ නිර්දය සතුරා වූයේය. රෝමානු ආගමික පද්ධතියේ මධ්‍යස්ථානයෙන්, සාතන් ලෝකය වහල්භාවයට ගත්තේය. දෙවියන්වහන්සේගේ බව ප්‍රකාශ කළ සභාව මෙම මුළාවෙහි පේළිවලට ගසාගෙන යනු ලැබුවේය; දහසකට අධික වර්ෂ ගණනාවක් තිස්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මකරාගේ ක්‍රෝධයට යටත්ව දුක් වින්දාහ. තවද, තම ශක්තියෙන් වංචිත කරනු ලැබූ පාපත්වයට පීඩනයෙන් වැළකී සිටීමට බලකෙරුණු විට, යොහන් මකරාගේ හඬ ප්‍රතිධ්වනි කළද, එම නිර්දය හා දෙවියන්වහන්සේට අපහාසකර වැඩය ඉදිරියට ගෙන ගියද නව බලයක් නැඟී එන බව දුටුවේය. සභාවටත් දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවටත් විරුද්ධව යුද්ධ කිරීමට ඇති අවසන් බලය වූ මෙම බලය, බැටළු පැටවෙකුට සමාන අඟ දෙකක් ඇති මෘගයෙකු මඟින් සංකේතවත් කරනු ලැබීය. එයට පෙර ඇති මෘගයන් මුහුදෙන් නැඟී ආවද, මෙය පෘථිවියෙන් නැඟී ආවේය; එයින් සංකේතවත් කරනු ලබන ජාතියේ සාමකාමී උද්ගමය නිරූපණය කරමිනි. ‘බැටළුවෙකුට සමාන අඟ දෙක’ යනුවෙන් එක්සත් ජනපද ආණ්ඩුවේ ස්වභාවය හොඳින් නිරූපණය කරයි; එය එහි මූලික මූලධර්ම දෙක වන ජනරජවාදය සහ ප්‍රොතෙස්තන්තවාදය තුළ ප්‍රකාශ වී ඇත. මෙම මූලධර්ම දෙක ජාතියක් ලෙස අපගේ බලය සහ සෞභාග්‍යයේ රහස වේ. ඇමරිකාවේ වෙරළ තීරයන්හි පළමුව ආරක්ෂාස්ථානයක් සොයාගත් අය, පාපත්වයේ අහංකාර ප්‍රකාශනවලින්ද රාජතන්ත්‍රික පාලනයේ අනිසි පීඩනයෙන්ද නිදහස් වූ රටකට තමන් පැමිණ සිටින බවට ප්‍රීති වූහ. ඔවුහු පුරවැසි සහ ආගමික නිදහස යන විශාල පදනම මත ආණ්ඩුවක් පිහිටුවීමට තීරණය කළහ.”

> “But the stern tracing of the prophetic pencil reveals a change in this peaceful scene. The beast with lamblike horns speaks with the voice of a dragon, and ‘exerciseth all the power of the first beast before him.’ Prophecy declares that he will say to them that dwell on the earth that they should make an image to the beast, and that ‘he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads; and that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.’ Thus Protestantism follows in the steps of the Papacy.

> “එහෙත් ප්‍රවචනාත්මක පැන්සලෙහි දැඩි රේඛා ඇදීම මෙම සන්සුන් දර්ශනයෙහි වෙනසක් හෙළි කරයි. බැටළුකුළු සමාන අඟ ඇති මෘගයා නාගයෙකුගේ හඬින් කථා කරයි, සහ ‘තමා ඉදිරියෙහි වූ පළමු මෘගයාගේ සම්පූර්ණ බලය ක්‍රියාත්මක කරයි.’ ප්‍රවචනය ප්‍රකාශ කරන්නේ, පොළොවේ වාසය කරන්නන්ට මෘගයාට ප්‍රතිමාවක් සාදන ලෙස ඔහු කියනු ඇති බවත්, ‘කුඩා හා මහත්, ධනවත් හා දුප්පත්, නිදහස් හා දාස, සියල්ලන්ටම ඔවුන්ගේ දකුණු අතෙහි හෝ ඔවුන්ගේ නළලෙහි සලකුණක් ලබන්නට සලස්වන බවත්; එසේම සලකුණ, හෝ මෘගයාගේ නාමය, හෝ ඔහුගේ නාමයේ සංඛ්‍යාව ඇති තැනැත්තා හැර වෙන කිසිවෙකුට මිලදී ගැනීමට හෝ විකිණීමට නොහැකි වන බවත්’ ය. මෙසේ ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වාදය පාප් පදවියේ පාදසටහන් අනුව ගමන් කරයි.”

> “It is at this time that the third angel is seen flying in the midst of heaven, proclaiming: ‘If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, the same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of His indignation.’ ‘Here are they that keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ In marked contrast to the world stands the little company who will not swerve from their allegiance to God. These are they of whom Isaiah speaks as repairing the breach which had been made in the law of God, they who are building the old waste places, raising up the foundation of many generations.

> මේ අවස්ථාවේදී තෙවැනි දූතයා ස්වර්ගයේ මධ්‍යභාගයේ පියාසර කරමින් මෙසේ ප්‍රකාශ කරනු දැකිය හැක: ‘යමෙක් මෘගයාටත් ඔහුගේ රූපයටත් නමස්කාර කරන්නේ නම්, තමාගේ නළලෙහි හෝ අතෙහි ඔහුගේ ලකුණ ගන්නේ නම්, ඔහුද දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපයේ මිදියුස පානය කරනු ඇත; එය උන්වහන්සේගේ උදහසේ කුසලානය තුළ මිශ්‍ර නොකළ පරිදි වත් කරනු ලැබූවකි.’ ‘දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පවත්වන, යේසුස්වහන්සේගේ ඇදහිල්ලද රක්ෂා කරන අය මෙහි වෙති.’ ලෝකයට පැහැදිලි විරුද්ධතාවක් ලෙස, දෙවියන්වහන්සේට පක්ෂපාතීභාවයෙන් කිසි විටෙකත් ඉවතට නොහැරෙන කුඩා සමාගමක් ස්ථිරව සිටියි. දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවෙහි ඇතිකරන ලද බිඳවැටීම ප්‍රතිසංස්කරණය කරන්නන් ලෙස යෙසායා කථා කරන අය මෙයෝය; පුරාණයෙන් විනාශ වී තිබූ ස්ථාන නැවත ගොඩනගන, පරම්පරා බොහෝ ගණනක පදනම් නැවත උසස් කරන අය ඔවුන්ය.

> “The most solemn warning and the most awful threatening ever addressed to mortals is that contained in the third angel’s message. The sin that calls down the wrath of God unmixed with mercy must be of the most heinous character. Is the world to be left in darkness as to the nature of this sin?—Most assuredly not. God does not deal thus with His creatures. His wrath is never visited upon sins of ignorance. Before His judgments are brought upon the earth, the light in regard to this sin must be presented to the world, that man may know why these judgments are to be inflicted, and may have opportunity to escape them.

> “මරණශීලී මනුෂ්‍යයන්ට කවරදාකවත් අදාල කරනු ලැබූ අතිශය ගැඹුරු අනතුරු ඇඟවීමත් අතිශය භයානක තර්ජනයත් අඩංගු වී ඇත්තේ තුන්වන දේවදූතයාගේ පණිවිඩය තුළය. කරුණාවෙන් මිශ්‍ර නොවූ දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපය කැඳවා ගන්නා පාපය අතිශය දුෂ්ට ස්වභාවයක් ඇති එකක් විය යුතුය. මේ පාපයේ ස්වභාවය සම්බන්ධයෙන් ලෝකය අන්ධකාරයේ තබා දමනු ලබන්නේද?—කිසිසේත් නොවේ. දෙවියන්වහන්සේ තම මැවීම් සමඟ එසේ කටයුතු නොකරන සේක. උන්වහන්සේගේ කෝපය කිසිවිටකත් අඥානකමින් කරන ලද පාපයන් මත පමුණුවනු නොලැබේ. උන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් පෘථිවිය මත ගෙන එනු ලැබීමට පෙර, මේ පාපය පිළිබඳ ආලෝකය ලෝකයට ඉදිරිපත් කළ යුතුය. එවිට මනුෂ්‍යයාට මේ විනිශ්චයන් පමුණුවනු ලබන්නේ මන්දැයි දැනගැනීමටත්, ඒවායෙන් ගැලවී යාමට අවස්ථාව ලැබීමටත් හැකි වන්නේය.”

> “The message containing this warning is the last to be proclaimed before the revelation of the Son of man. The signs which He Himself has given declare His coming to be near at hand. For well-nigh forty years has the message of the third angel been sounding. In the issue of the great contest two parties are developed, those who ‘worship the beast and his image,’ and receive his mark, and those who receive ‘the seal of the living God,’ who have the Father’s name written in their foreheads. This is not a visible mark. The time has come when all who have an interest in their soul’s salvation should earnestly and solemnly inquire, What is the seal of God? and what is the mark of the beast? How can we avoid receiving it?

> “මෙම අනතුරු ඇඟවීම අඩංගු පණිවිඩය මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාගේ ප්‍රකාශනයට පෙර ප්‍රකාශ කරනු ලබන අවසාන පණිවිඩයයි. උන්වහන්සේම දී ඇති ලකුණු උන්වහන්සේගේ පැමිණීම අතිශයින් ආසන්න බව ප්‍රකාශ කරයි. තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය දශක හතරකට ආසන්න කාලයක් පුරා නාද වී ඇත. මහා අරගලයේ ප්‍රශ්නයෙහි පාර්ශ්ව දෙකක් ප්‍රකාශයට පත්වේ: ‘මෘගයාත් ඔහුගේ රූපයත් නමස්කාර’ කර ඔහුගේ ලකුණ ලබන්නෝද, ‘ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව’ ලබන, තම නළල්වල පියාණන්ගේ නාමය ලියා ඇති අයදය. මෙය දෘශ්‍ය ලකුණක් නොවේ. තම ආත්මයේ ගැළවීම පිළිබඳ උනන්දුවක් ඇති සියල්ලෝම දැඩිව හා ගාම්භීරව මෙසේ විමසා බැලිය යුතු කාලය පැමිණ ඇත: දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව කුමක්ද? මෘගයාගේ ලකුණ කුමක්ද? එය ලැබීමෙන් අපට කෙසේ වැළකිය හැකිද?”

> “The seal of God, the token or sign of His authority, is found in the fourth commandment. This is the only precept of the Decalogue that points to God as the Creator of the heavens and the earth, and clearly distinguishes the true God from all false gods. Throughout the Scriptures the fact of God’s creative power is cited as proof that He is above all heathen deities.

> දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව, එනම් උන්වහන්සේගේ අධිකාරියේ ලකුණ හෝ සංකේතය, සිව්වන ආඥාව තුළ සොයාගත හැක. දශාඥාවේ දෙවියන්වහන්සේ අහස හා පොළොව මැවූ මැවුම්කරු බවට යොමු කරමින්, සැබෑ දෙවියන්වහන්සේ සියලු ව්‍යාජ දෙවිවරුන්ගෙන් පැහැදිලිව වෙන් කර දැක්වන්නේ මෙය පමණි. ශුද්ධ ලියවිලි පුරාම දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීමේ බලය පිළිබඳ සත්‍යය, උන්වහන්සේ සියලු අන්‍යජාතික දේවතාවන්ට වඩා උසස් බවට සාක්ෂියක් ලෙස උපුටා දක්වා ඇත.

> “The Sabbath enjoined by the fourth commandment was instituted to commemorate the work of creation, thus to keep the minds of men ever directed to the true and living God. Had the Sabbath always been kept, there would never have been an idolater, an atheist, or an infidel. The sacred observance of God”s holy day would have led the minds of men to their Creator. The things of nature would have brought Him to their remembrance, and they would have borne witness to His power and His love. The Sabbath of the fourth commandment is the seal of the living God. It points to God as the Creator, and is the sign of His rightful authority over the beings He has made.

> සිව්වැනි ආඥාවෙන් නියම කරනු ලැබූ සබත මැවීමේ ක්‍රියාව සිහිකිරීමට ස්ථාපිත කරන ලද්දේ, එසේ මනුෂ්‍යයන්ගේ සිත් සැමවිටම සත්‍යවූ ජීවමාන දෙවියන් වහන්සේ වෙත යොමු කර තබනු පිණිසය. සබත සැමදා රැක තිබුණේ නම්, කිසි දිනකවත් රූපවඳින්නෙකු, නාස්තිකයෙකු හෝ අවිශ්වාසියෙකු ඇති නොවනු ඇත. දෙවියන් වහන්සේගේ ශුද්ධ දවස පවිත‍්‍ර ලෙස පාලනය කිරීම මනුෂ්‍යයන්ගේ සිත් ඔවුන්ගේ මැවුම්කරු වෙත නඩත්තු කරනු ඇත. ස්වභාවධර්මයේ ඇති දේවල් ඔවුන්ට උන්වහන්සේ සිහියට නැඟෙන්නට කරනු ඇත, සහ ඒවා උන්වහන්සේගේ බලය හා උන්වහන්සේගේ ප්‍රේමය පිළිබඳ සාක්ෂි දරනු ඇත. සිව්වැනි ආඥාවේ සබත ජීවමාන දෙවියන් වහන්සේගේ මුද්‍රාවය. එය දෙවියන් වහන්සේ මැවුම්කරු ලෙස දක්වයි, සහ උන්වහන්සේ මැවූ සත්වයන් මත උන්වහන්සේට ඇති නීතිසම්මත අධිකාරියේ ලකුණය.

> “What, then, is the mark of the beast, if it is not the spurious sabbath which the world has accepted in the place of the true?

> එසේනම්, සත්‍ය සබත් දිනගේ ස්ථානයෙහි ලෝකය පිළිගෙන ඇති ව්‍යාජ සබත් දිනම නොවන්නේ නම්, මෘගයාගේ ලකුණ යනු කුමක්ද?

> “The prophetic declaration that the Papacy was to exalt itself above all that is called God, or that is worshiped, has been strikingly fulfilled in the changing of the Sabbath from the seventh to the first day of the week. Wherever the papal Sabbath is honored in preference to the Sabbath of God, there the man of sin is exalted above the Creator of heaven and earth.

> “දෙවියන් යයි කියනු ලබන සියල්ලටත්, නැතහොත් නමස්කාර කරනු ලබන සියල්ලටත් වඩා තමාව උසස් කරගන්නා බවට පැපසීය පිළිබඳ කළ අනාගතවාණි ප්‍රකාශය, සබත් දවස සතියේ සත්වන දවසෙන් පළමුවන දවසට වෙනස් කිරීම තුළ අතිශය පැහැදිලි ලෙස ඉටු වී ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ සබතට වඩා පැපසීය සබත ප්‍රමුඛ කර ගනිමින් ගරු කරනු ලබන සෑම තැනකදීම, එහි පාපයේ මනුෂ්‍යයා අහස හා පොළොවේ මැවුම්කාරයාට ඉහළින් උසස් කරනු ලබයි.”

> “Those who assert that Christ changed the Sabbath are directly contradicting His own words. In His Sermon on the Mount He declared: ‘Think not that I am come to destroy the law, or the prophets; I am not come to destroy, but to fulfil. For verily I say unto you, Till heaven and earth pass, one jot or one tittle shall in nowise pass from the law, till all be fulfilled. Whosoever, therefore shall break one of these least commandments, and shall teach men so, he shall be called the least in the kingdom of heaven; but whosoever shall do and teach them, the same shall be called great in the kingdom of heaven.’

> “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සබ්බත් දවස වෙනස් කළ බව ප්‍රකාශ කරන අය, උන්වහන්සේගේම වචනවලට සෘජුවම විරුද්ධ වෙති. කන්දෙහි දේශනාවේදී උන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කළේ මෙසේය: ‘මම ව්‍යවස්ථාව හෝ අනාගතවක්තෘවරුන් නාශ කිරීමට ආවෙමි යයි නොසිතන්න; මම නාශ කිරීමට නොව, සම්පූර්ණ කිරීමට ආවෙමි. මක්නිසාද සැබැවින්ම මම ඔබට කියමි, අහස හා පොළොව පහව යන තුරු, සියල්ල සම්පූර්ණ වන තුරු, ව්‍යවස්ථාවෙන් අකුරකින් හෝ අකුරක කොටසකින් හෝ කිසිවක් කිසිසේත් පහව නොයන්නේය. එබැවින් මේ අණපනත් අතරින් ඉතා කුඩා එකක් වුවද කඩකර, එසේ මනුෂ්‍යයන්ට උගන්වන්නා, ස්වර්ග රාජ්‍යයේ ඉතා කුඩායා යයි කියනු ලැබේ; නමුත් ඒවා ක්‍රියාකරමින්ද උගන්වමින්ද සිටින තැනැත්තා, ස්වර්ග රාජ්‍යයේ මහත්යා යයි කියනු ලැබේ.’”

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of this church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman Church has not relinquished her claim to infallibility, and when the world and the Protestant churches accept the spurious sabbath of her creating, they virtually acknowledge her claim. They may cite the authority of the apostles and fathers in defense of this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.” Signs of the Times, November 1, 1899.

> “සබ්බත් දවසේ වෙනස්කම තමන්ගේ සභාව විසින් සිදුකරන ලද්දක් බව රෝම කතෝලිකයෝ පිළිගනිති; තවද, එම වෙනස්කමම මෙම සභාවේ අතිශ්‍රේෂ්ඨ අධිකාරයේ සාක්ෂියක් ලෙස ඔවුහු දක්වති. සතියේ පළමු දවස සබ්බත් ලෙස පවත්වමින්, ප්‍රොතෙස්තන්තයෝ දිව්‍ය කාරණාවල නීති පැනවීමෙහි ඇයගේ බලය පිළිගනිමින් සිටින බව ඔවුහු ප්‍රකාශ කරති. රෝම සභාව තම අභ්‍රාන්තිකත්වය පිළිබඳ තම ප්‍රකාශය අත්හැර නැත; ලෝකයත් ප්‍රොතෙස්තන්ත සභාත් ඇය විසින් නිර්මාණය කරන ලද ව්‍යාජ සබ්බතය පිළිගන්නා විට, ඔවුහු සැබවින්ම ඇයගේ එම ප්‍රකාශය පිළිගනිති. මෙම වෙනස්කම ආරක්ෂා කිරීම සඳහා ඔවුන් අපෝස්තුලුවරුන්ගේ සහ පියවරුන්ගේ අධිකාරය උපුටා දැක්විය හැකි නමුත්, ඔවුන්ගේ තර්කයේ ව්‍යාජභාවය පහසුවෙන් හඳුනාගත හැකිය. ප්‍රොතෙස්තන්තයෝ තමන්ම තමන් වංචා කරමින්, මේ කාරණයේ සත්‍ය තත්ත්වය සම්බන්ධයෙන් කැමැත්තෙන්ම තම ඇස් වසාගනිමින් සිටින බව දකින්නට පාපවාදීයා තරම් තියුණු ය. ඉරිදා ආයතනයට වැඩි අනුග්‍රහයක් ලැබෙන තරමට, අවසානයේ එය මුළු ප්‍රොතෙස්තන්ත ලෝකයම රෝමයේ ධජය යටතට ගෙන එනු ඇතැයි නිශ්චිතවම හැඟී, ඔහු සතුටු වෙයි.” Signs of the Times, November 1, 1899.

Back to Articles