Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Fifty-One

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය පනස් එක්වැනිදා

The Symbolism of the Temple: Unveiling the Mysteries of the Divine and Human Connection

දේවානුභූතික හා මානවීය සම්බන්ධයේ අභිරහස් අනාවරණය කරමින්: දේවමාළිගාවේ සංකේතවාදය

Author

Jeff Pippenger

Published

March 22, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The two sticks are joined together to become one temple. Forty-six being the symbol of the temple, and it is forty-six years that separates the northern kingdom’s captivity, from the southern kingdom’s captivity. When the trampling down of the sanctuary and host is accomplished at the time of the end in 1798, it is forty-six years that joins the two sticks into a temple. From 723 BC to 677 BC, the temple was torn down and trampled upon. In 1798 the trampling down ended and by 1844, a temple had been erected. There they were to become one nation, with one king, and cease to sin for eternity. That was the plan, but the rebellion of 1863 pushed the plan back to 2001.

දණ්ඩු දෙක එකට සම්බන්ධ කර එක මාලිගාවක් බවට පත් කරනු ලැබේ. හතළිස් හය යනු මාලිගාවේ සංකේතය වන අතර, උතුරු රාජ්‍යයේ වහල්කම දකුණු රාජ්‍යයේ වහල්කමෙන් වෙන් කරන කාලයද හතළිස් හය අවුරුදුය. 1798 දී අවසාන කාලයේ ශුද්ධස්ථානය හා සේනාව පාගා දමනු ලැබීම සම්පූර්ණ වන විට, එම දණ්ඩු දෙක මාලිගාවක් බවට එකතු කරන කාලයද හතළිස් හය අවුරුදුය. ක්‍රි.පූ. 723 සිට ක්‍රි.පූ. 677 දක්වා, මාලිගාව කඩා බිඳ පාගා දමනු ලැබීය. 1798 දී එම පාගා දැමීම අවසන් වූ අතර, 1844 වන විට මාලිගාවක් ඉදි කර තිබුණි. එහිදී ඔවුන් එක් ජාතියක් ලෙස, එක් රජෙකු සමඟ, සදාකාලය පුරා පව් කිරීම නවතා දැමිය යුතුව තිබුණි. එය සැලැස්ම වූ නමුත්, 1863 හි කැරැල්ල ඒ සැලැස්ම 2001 දක්වා පසුබැස්සුවේය.

Paul identifies the church as the body, and Christ as the head, and Paul uses the body as a symbol of the flesh. The flesh and the body are interchangeable terms for Paul.

පාවුල් සභාව ශරීරය ලෙසත්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ හිස ලෙසත් හඳුන්වයි; එසේම පාවුල් ශරීරය මාංසයේ සංකේතයක් ලෙස භාවිත කරයි. පාවුල් සඳහා “මාංසය” සහ “ශරීරය” යන පද එකිනෙකට හුවමාරු කළ හැකි පද වේ.

> For if ye live after the flesh, ye shall die: but if ye through the Spirit do mortify the deeds of the body, ye shall live. Romans 8:13.

> මක්නිසාද, ඔබ සැම මාංසයට අනුව ජීවත් වුවහොත්, ඔබ සැම මරණයට පත්වන්නහුය; එහෙත් ආත්මයාණන් කරණකොටගෙන ශරීරයේ ක්‍රියාවන් මරන්නහු නම්, ඔබ සැම ජීවත් වන්නහුය. රෝම 8:13.

The design of the human temple is based upon the design of God’s temple. The body, which is the Church, equates to the flesh in an individual’s temple. In the temple of an individual, the mind is the head, and the body is the flesh.

මනුෂ්‍ය මාලිගාවේ සැලසුම දෙවියන්වහන්සේගේ මාලිගාවේ සැලසුම මත පදනම් වී ඇත. සභාව වන ශරීරය, එක් එක් පුද්ගලයාගේ මාලිගාවේ මාංසයට සමාන වේ. පුද්ගලයෙකුගේ මාලිගාවේ, මනස හිස වන අතර, ශරීරය මාංසය වේ.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> මක්නිසාද අපි ඔහුගේ ශරීරයේ, ඔහුගේ මාංසයේද, ඔහුගේ ඇටවලද අවයවයන් වෙමු. එබැවින් මනුෂ්‍යයෙක් තම පියාද මවද අත්හැර තම භාර්යාව සමඟ එක්ව සිටිනු ඇත; ඔවුන් දෙදෙනා එක මාංසයක් වන්නෝය. මෙය මහත් අභිරහසකි; නමුත් මා කියන්නේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සහ සභාව පිළිබඳවය. එපීස 5:30–32.

The temple which John was to measure, when the sounding of the seventh angel marked the beginning of the work of finishing the mystery of God, was God’s temple, but man’s temple was created in the image of God’s temple. They are interchangeable symbols. Moses was on the mount for forty-six days when he was shown the pattern that he was to use when raising up the earthly tabernacle. The pattern was taken from the heavenly temple.

යොහන් විසින් මිනිය යුතු වූ මාලිගාව—හත්වන දූතයාගේ හුං හඬ දෙවියන්වහන්සේගේ රහස සම්පූර්ණ කිරීමේ කාර්යය ආරම්භවීම සලකුණු කළ විට—දෙවියන්වහන්සේගේ මාලිගාව විය. එහෙත් මනුෂ්‍යයාගේ මාලිගාව දෙවියන්වහන්සේගේ මාලිගාවේ ප්‍රතිරූපයෙන් මවා තිබුණේ ය. ඒවා එකිනෙකට මාරුකර භාවිත කළ හැකි සංකේත වේ. මෝසෙස් භූමියේ තබර්නාකලය ගොඩනඟන විට භාවිත කිරීමට යුතු රටාව ඔහුට පෙන්වනු ලැබූ අවස්ථාවේ, ඔහු කන්ද මත දින හතළිස් හයක් සිටියේ ය. එම රටාව ස්වර්ගීය මාලිගාවෙන් ගනු ලැබීය.

Christ was the heavenly temple, manifested in the flesh, and He represents the pattern of the human temple, for men were created in His image. For this reason, the pattern of the human temple is represented with forty-six chromosomes.

ක්‍රිස්තුස් ස්වර්ගීය මාලිගාව වූ අතර, මාංසයේ ප්‍රකාශ වූ සේක; තවද මනුෂ්‍යයන් උන්වහන්සේගේ ස්වරූපයෙන් මවා ඇති බැවින්, උන්වහන්සේ මනුෂ්‍ය මාලිගාවේ රටාව නියෝජනය කරයි. මේ හේතුව නිසා, මනුෂ්‍ය මාලිගාවේ රටාව ක්‍රෝමෝසෝම හතළිස් හයකින් නිරූපණය කරනු ලැබේ.

The temples are prophetically interchangeable. Thus, the temple John was told to measure consisted of only two apartments, with no courtyard. The first apartment represents the human temple, the church (the bride), the nation, the body, which is the flesh. The second apartment represents the divine temple, the bridegroom, the king, the head, which is the mind. The promise of the everlasting covenant that is accomplished for the one hundred and forty-four thousand in the last days, has been illustrated by the two sticks of Ezekiel chapter thirty-seven. It has been illustrated by John’s temple, which consists of two apartments. It has been illustrated by Paul’s specific definitions of the mystery of Christ in the believer, the hope of glory.

දේවාලයන් പ്രവචනමය වශයෙන් එකිනෙකට ආදේශනීය වේ. එබැවින්, මැනීමට යොහන්ට කියනු ලැබූ දේවාලය අඩංගු වූයේ අංගණයක් නොමැති කාමර දෙකකින් පමණි. පළමු කාමරය නිරූපණය කරන්නේ මනුෂ්‍ය දේවාලය, සභාව (මනාලිය), ජාතිය, ශරීරය, එනම් මාංසයයි. දෙවන කාමරය නිරූපණය කරන්නේ දේවීය දේවාලය, මනාලයා, රජු, ශීර්ෂය, එනම් මනසයි. අන්තිම දවස්වල එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සඳහා සම්පූර්ණ කරනු ලබන සදාකාලික ගිවිසුමේ පොරොන්දුව, එසකියෙල් තිස්හත්වන පරිච්ඡේදයේ දණ්ඩ දෙක මඟින් නිදර්ශනය කර ඇත. එය යොහන්ගේ කාමර දෙකකින් සමන්විත දේවාලය මඟින්ද නිදර්ශනය කර ඇත. එය, ඇදහිලිවන්තයා තුළ ඇති ක්‍රිස්තුස්ගේ අභිරහස වන, මහිමයේ බලාපොරොත්තුව පිළිබඳ පාවුල්ගේ විශේෂිත නිර්වචන මඟින්ද නිදර්ශනය කර ඇත.

The work of sealing the one hundred and forty-four thousand is the work of permanently combining Divinity with humanity. That work is accomplished during the sounding of the Seventh Trumpet. That combination is represented, line upon line, in a variety of ways in the Scriptures. The work of justification and sanctification are the theological terms for the work. Justification is the work of Christ as our Substitute, and the work of sanctification is the work of Christ as our Example. Justification represents our title for heaven and sanctification represents our fitness for heaven. Both those works are brought to the believer by the presence of the Holy Spirit. That work is represented as the writing of God’s law upon the hearts and minds of those who are accepted into the everlasting covenant.

එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා කිරීමේ කාර්යය නම් දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ ස්ථිර ලෙස එක් කිරීමේ කාර්යයයි. එම කාර්යය සම්පූර්ණ කරනු ලබන්නේ හත්වන तुरුම්පුව හඬන කාලය තුළය. එම ඒකත්වය ශුද්ධ ලියවිලි තුළ විවිධ ආකාරවලින්, පේළිය පේළියට එකතු කරමින්, නිරූපණය කර ඇත. යුක්තිකරණයේ කාර්යය සහ ශුද්ධීකරණයේ කාර්යය මෙම කාර්යය සඳහා භාවිත වන ධර්මශාස්ත්‍රීය පද වේ. යුක්තිකරණය යනු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අපගේ ප්‍රතිස්ථාපකයා වශයෙන් කරන කාර්යය වන අතර, ශුද්ධීකරණයේ කාර්යය යනු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අපගේ ආදර්ශය වශයෙන් කරන කාර්යයයි. යුක්තිකරණය ස්වර්ගයට අපගේ අයිතිවාසිකම නිරූපණය කරන අතර, ශුද්ධීකරණය ස්වර්ගයට අපගේ සුදුසුකම නිරූපණය කරයි. එම කාර්ය දෙකම ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ සන්නිධානය මඟින් විශ්වාසියා වෙත ගෙන එනු ලැබේ. එම කාර්යය නිරූපණය කරනු ලබන්නේ සදාකාල ගිවිසුමට පිළිගනු ලැබූ අයගේ හෘදයන් සහ මනස් තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව ලියා තැබීම ලෙසය.

The “mind” represents the apartment in the temple, where the head resides. The mind is what is called the higher nature, as opposed to the flesh, which is the lower nature. The mind is represented by our thoughts, the flesh is represented by our feelings.

“මනස” යනු හිස වාසය කරන මන්දිරයේ කාමරය නියෝජනය කරයි. මනස යනු පහළ ස්වභාවය වන මාංසයට විරුද්ධව, උසස් ස්වභාවය ලෙස හඳුන්වනු ලබන දෙයයි. මනස අපගේ සිතුවිලි මගින් නියෝජනය වන අතර, මාංසය අපගේ හැඟීම් මගින් නියෝජනය වේ.

> “Many experience needless unhappiness. They take their minds from Jesus, and center them too much upon self. They magnify small difficulties, and talk discouragements. They are guilty of the great sin of needless repining over God’s providences. For all that we have and are, we are indebted to God. He has given us powers, that, to a certain extent, are similar to those which he himself possesses; and we should labor earnestly to develop these powers, not to please and exalt self, but to glorify him.

> බොහෝ දෙනෙක් අනවශ්‍ය දුක්ඛිතභාවය අත්විඳිති. ඔවුහු තම සිත් යේසුස්වහන්සේ වෙතින් ඉවතට හැරවා, අතිශයින්ම තමන්ම කෙරෙහි කේන්ද්‍රගත කරති. ඔවුහු සුළු දුෂ්කරතා විශාල කර පෙන්වා, අධෛර්යය දෙන කතා කියති. දෙවියන්වහන්සේගේ පාලනාත්මක සැලසුම් පිළිබඳව අනවශ්‍ය ලෙස මැසිවිලි නගමින් සිටීම නම් මහත් පාපයට ඔවුහු වරදකරුවෝ වෙති. අප සතු සියල්ල හා අප වන සියල්ල සඳහා අපි දෙවියන්වහන්සේට ফෘණගැතියෝ වෙමු. උන්වහන්සේ අපට, එක්තරා ප්‍රමාණයකින්, උන්වහන්සේම සතු ඒවාට සමාන වූ ශක්ති දී තිබේ; ඒ ශක්ති අප විසින් තමන්ම ප්‍රසන්න කිරීමටත් උසස් කිරීමටත් නොව, උන්වහන්සේට මහිමය දෙන පිණිස ඒවා වර්ධනය කරගැනීමට උනන්දුවෙන් පරිශ්‍රම කළ යුතුය.

> “We should not allow our minds to be swayed from allegiance to God. Through Christ we may and should be happy, and should acquire habits of self-control. Even the thoughts must be brought into subjection to the will of God, and the feelings under the control of reason and religion. Our imagination was not given us to be allowed to run riot and have its own way, without any effort at restraint and discipline. If the thoughts are wrong, the feelings will be wrong; and the thoughts and feelings combined make up the moral character. When we decide that as Christians we are not required to restrain our thoughts and feelings, we are brought under the influence of evil angels, and invite their presence and their control. If we yield to our impressions and allow our thoughts to run in a channel of suspicion, doubt, and repining, we shall be unhappy, and our lives will prove a failure.” Review and Herald, April 21, 1885.

> “අපගේ මනස දෙවියන්වහන්සේට ඇති නಿಷ್ಠාවෙන් ඉවතට හැරවීමට අපි ඉඩ නොදිය යුතුය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළින් අපට ප්‍රීතිමත් විය හැකි ය, විය යුතු ය, තවද ආත්ම-පාලනයේ පුරුදු අත්පත් කරගත යුතුය. සිතුවිලි පවා දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්තට යටත් කරනු ලැබිය යුතු අතර, හැඟීම් බුද්ධිය හා ආගමික විශ්වාසයේ පාලනය යටතේ තබනු ලැබිය යුතුය. අපගේ කල්පනාව අපට දෙනු ලැබුවේ කිසිදු වළක්වා තැබීමේ හා ශික්ෂානයේ උත්සාහයකින් තොරව, එය අසංයමයෙන් දුවමින් තමන්ගේම මාර්ගය අනුව යාමට ඉඩ දීමට නොවේ. සිතුවිලි වැරදි නම්, හැඟීම් ද වැරදි වනු ඇත; සිතුවිලි සහ හැඟීම් එක්ව සදාචාරික චරිතය ගොඩනඟයි. ක්‍රිස්තියානීන් ලෙස අපගේ සිතුවිලි හා හැඟීම් වළක්වා තැබීමට අපෙන් අවශ්‍ය නොවන බව අපි තීරණය කරන විට, අපි දුෂ්ට දූතයන්ගේ බලපෑම යටතට ගෙන එනු ලබන්නෙමු, ඔවුන්ගේ පැමිණීමත් ඔවුන්ගේ පාලනයත් ආරාධනා කරන්නෙමු. අපගේ හැඟීම්වලට යටත් වී, අපගේ සිතුවිලි සැකය, අවිශ්වාසය, හා මැසිවිල්ල යන මාර්ගයක දුවන්නට ඉඩ දුන්නොත්, අපි අසතුටු වන්නෙමු, සහ අපගේ ජීවිත අසාර්ථක බවට පත්වනු ඇත.” Review and Herald, April 21, 1885.

Thoughts and feelings combined make up moral character. Our character is made up of a lower and a higher nature, the mind is the higher nature, and if the thoughts of the mind are sanctified, our feelings will be sanctified. This is because the mind is the higher controlling nature of the two nature’s which make up our humanity. The “powers,” that were designed as part of our being, are “to a certain extent,” “similar to those which” Christ “possesses,” for we were created in His image, and we “should labor earnestly to develop” those “powers.”

සිතුවිලි හා හැඟීම් එකට එක්වීමෙන් සදාචාරික චරිතය ගොඩනැගේ. අපගේ චරිතය පහත් ස්වභාවයක් සහ උසස් ස්වභාවයක් යන දෙකින් සමන්විතය; මනස එම උසස් ස්වභාවය වන අතර, මනසේ සිතුවිලි ශුද්ධ කරනු ලැබුවහොත්, අපගේ හැඟීම්ද ශුද්ධ කරනු ලැබේ. මෙය එසේ වන්නේ, අපගේ මනුෂ්‍යත්වය සමන්විත කරන ස්වභාව දෙකෙන් මනස එහි උසස්ව පාලනය කරන ස්වභාවය බැවිනි. අපගේ සත්ත්වත්වයේ කොටසක් ලෙස සැලසුම් කරනු ලැබූ “බලයන්” “යම් ප්‍රමාණයකට,” ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ “සතු” ඒවාට “සමාන” ය; මක්නිසාද අපි උන්වහන්සේගේ ස්වරූපයෙන් මවන ලද බැවින්, ඒ “බලයන්” “වර්ධනය කරගැනීම සඳහා අපි උද්යෝගයෙන් කටයුතු කළ යුතු” වෙමු.

The powers which are part of the higher nature, or the mind of a human being are judgment, memory, conscience and especially the will.

මනුෂ්‍යයෙකුගේ උසස් ස්වභාවයට, හෙවත් මනසට අයත් බලයන් නම් විනිශ්චය, මතකය, හෘදසාක්ෂිය, විශේෂයෙන්ම කැමැත්තය.

> “Many are inquiring, ‘How am I to make the surrender of myself to God?’ You desire to give yourself to Him, but you are weak in moral power, in slavery to doubt, and controlled by the habits of your life of sin. Your promises and resolutions are like ropes of sand. You cannot control your thoughts, your impulses, your affections. The knowledge of your broken promises and forfeited pledges weakens your confidence in your own sincerity, and causes you to feel that God cannot accept you; but you need not despair. What you need to understand is the true force of the will. This is the governing power in the nature of man, the power of decision, or of choice. Everything depends on the right action of the will. The power of choice God has given to men; it is theirs to exercise. You cannot change your heart, you cannot of yourself give to God its affections; but you can choose to serve Him. You can give Him your will; He will then work in you to will and to do according to His good pleasure. Thus your whole nature will be brought under the control of the Spirit of Christ; your affections will be centered upon Him, your thoughts will be in harmony with Him.

> “බොහෝ දෙනෙක් විමසමින් සිටිති, ‘මා විසින් මාම දෙවියන්වහන්සේට භාරදීම කෙසේ සිදු කළ යුතුද?’ ඔබ ඔබම උන්වහන්සේට පූජා කිරීමට ආශාවෙන් සිටින්නෙහිය; එහෙත් ඔබ නෛතික බලයෙන් දුර්වලය, සැකයේ වහල්භාවයට යටත්ව සිටින අතර, ඔබගේ පව්ජීවිතයේ පුරුදු විසින් පාලනය කරනු ලබන්නෙහිය. ඔබගේ පොරොන්දු හා තීරණ වැලි කඹ මෙන්ය. ඔබට ඔබගේ සිතුවිලි, ඔබගේ ආවේග, ඔබගේ සෙනෙහස පාලනය කළ නොහැක. ඔබ විසින් කඩ කරන ලද පොරොන්දු සහ අහිමි කරගත් ප්‍රතිඥා පිළිබඳ දැනුම, ඔබගේම අවංකභාවය පිළිබඳ විශ්වාසය දුර්වල කරමින්, දෙවියන්වහන්සේ ඔබව පිළිගත නොහැකි බව ඔබට හැඟීමට හේතු වෙයි; එහෙත් ඔබ බලාපොරොත්තු අත්හැර නොදිය යුතුය. ඔබ අවබෝධ කරගත යුතු දෙය නම් කැමැත්තේ සැබෑ බලයයි. මෙය මනුෂ්‍ය ස්වභාවය තුළ පාලන බලය වන අතර, තීරණය කිරීමේ හෝ තේරීමේ බලයයි. සියල්ලම රඳා පවතින්නේ කැමැත්ත නිවැරදි ලෙස ක්‍රියා කිරීම මතය. තේරීමේ බලය දෙවියන්වහන්සේ මනුෂ්‍යයන්ට දී ඇත; එය ක්‍රියාත්මක කිරීම ඔවුන්ගේ වගකීමය. ඔබට ඔබගේ හදවත වෙනස් කළ නොහැක; ඔබට ඔබගේම ශක්තියෙන් එහි සෙනෙහස දෙවියන්වහන්සේට දීමට නොහැක; එහෙත් ඔබට උන්වහන්සේට සේවය කිරීමට තෝරාගත හැක. ඔබට ඔබගේ කැමැත්ත උන්වහන්සේට දිය හැක; එවිට උන්වහන්සේ තමන්ගේ යහපත් ප්‍රසාදය අනුව කැමති වීමටත් ක්‍රියා කිරීමටත් ඔබ තුළ ක්‍රියා කරනු ඇත. මෙසේ ඔබගේ සම්පූර්ණ ස්වභාවය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ආත්මයේ පාලනයට යටත් කරනු ලැබේ; ඔබගේ සෙනෙහස උන්වහන්සේ මත කේන්ද්‍රගත වනු ඇත, ඔබගේ සිතුවිලි උන්වහන්සේ සමඟ සමානසුරූපීව පවතිනු ඇත.”

> “Desires for goodness and holiness are right as far as they go; but if you stop here, they will avail nothing. Many will be lost while hoping and desiring to be Christians. They do not come to the point of yielding the will to God. They do not now choose to be Christians.

> “යහපත්කමත් ශුද්ධකමත් පිළිබඳ ආශාවන්, ඒවා යන තරමට නිවැරදිය; එහෙත් ඔබ මෙතැනම නවතින්නේ නම්, ඒවා කිසිවක් ප්‍රයෝජනවත් නොවනු ඇත. කිතුනුවන් වීමට බලාපොරොත්තු වෙමින්ත් එසේ වීමට ආශා කරමින්ත් සිටියද බොහෝ දෙනෙක් විනාශවනු ඇත. ඔවුන් තම කැමැත්ත දෙවියන්වහන්සේට භාර දෙන තැනට නොපැමිණෙති. ඔවුන් දැන්ම කිතුනුවන් වීමට තෝරා නොගනිති.”

> “Through the right exercise of the will, an entire change may be made in your life. By yielding up your will to Christ, you ally yourself with the power that is above all principalities and powers. You will have strength from above to hold you steadfast, and thus through constant surrender to God you will be enabled to live the new life, even the life of faith.” Steps to Christ, 47, 48.

> “කැමැත්ත නිවැරදි ලෙස ක්‍රියාත්මක කිරීම තුළින්, ඔබගේ ජීවිතයෙහි සම්පූර්ණ වෙනසක් ඇති කරනු ලැබිය හැක. ඔබගේ කැමැත්ත ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට භාර දීමෙන්, සියලු අධිපතිකම් සහ බලයන්ට ඉහළ වූ බලය සමඟ ඔබ සන්ධානගත වන්නෙහිය. ඔබව අචලව තබාගැනීමට ඉහළින් බලය ඔබට ලැබෙනු ඇත; එසේම දෙවියන්වහන්සේට නිරන්තරයෙන් යටත් වීම තුළින්, ඇදහිල්ලේ ජීවිතයම වන එම නව ජීවිතය ජීවත් වීමට ඔබ සමත් කරනු ලබන්නෙහිය.” Steps to Christ, 47, 48.

The power of the will is the “governing power” in the nature of man, and the governor is located in the apartment of the human temple that is allied “with the power that is above all principalities and powers.” The place where the union of Divinity with humanity occurs in the human temple is the citadel of the soul. Every human has a citadel, and it is either occupied by Christ, or the arch enemy of Christ.

මනුෂ්‍ය ස්වභාවයේ කැමැත්තේ බලය “පාලන බලය” වේ; එම පාලකයා පිහිටා ඇත්තේ “සියලු ආධිපත්‍යයන් සහ බලයන්ට ඉහළින් ඇති බලය සමඟ” සන්ධානගත වූ මනුෂ්‍ය දේවමාළිගාවේ අභ්‍යන්තර කුටියේය. මනුෂ්‍ය දේවමාළිගාව තුළ දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය එක්වීම සිදුවන ස්ථානය ආත්මයේ බලකොටුවයි. සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම බලකොටුවක් ඇත; එය ක්‍රිස්තුස් විසින් අල්ලාගෙන ඇත, නැතහොත් ක්‍රිස්තුස්ගේ ප්‍රධාන සතුරා විසින්ය.

> “When Christ takes possession of the citadel of the soul, the human agent becomes one with him. And he who is one with Christ, maintaining his unity, enthroning him in the heart, and obeying his commands, is safe from the snares of the wicked one. United to Christ, he gathers to himself the graces of Christ, and consecrates strength and efficiency and power to the Lord in winning souls to him. By co-operation with the Saviour he becomes the instrument through which God works. Then when Satan comes, and strives to take possession of the soul, he finds that Christ has made him stronger than the strong man armed.” Review and Herald, December 12, 1899.

> “ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ආත්මයේ දුර්ගය අත්පත් කරගන්නා කල, මනුෂ්‍ය නියෝජිතයා උන්වහන්සේ සමඟ එකක් වන්නේය. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සමඟ එක වූ, තම ඒකත්වය පවත්වාගෙන යමින්, උන්වහන්සේ හෘදයයේ සිංහාසනයෙහි පිහිටුවා, උන්වහන්සේගේ ආඥාවලට කීකරු වන තැනැත්තා, දුෂ්ටයාගේ උගුල්වලින් ආරක්ෂිතය. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සමඟ එක්වූ ඔහු, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ අනුග්‍රහයන් තමන් වෙත රැස්කරගෙන, ආත්මයන් උන්වහන්සේ වෙත දිනාගැනීම පිණිස ශක්තියද, කාර්යක්ෂමතාවද, බලයද ස්වාමින්වහන්සේට කැප කරයි. ගැළවුම්කරු සමඟ සහයෝගයෙන් ඔහු දෙවියන් වහන්සේ ක්‍රියා කරන උපකරණය බවට පත්වෙයි. එවිට සාතන් පැමිණ, ආත්මය අත්පත් කරගැනීමට උත්සාහ කරන විට, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සන්නද්ධ බලවන්තයාට වඩා ඔහු ශක්තිමත් කර ඇතැයි ඔහු සොයාගනියි.” Review and Herald, December 12, 1899.

The citadel of the soul is the heart and mind of the human being. The promise of the new covenant identifies three primary promises for the believer. He is promised to have a land to live in, as the Garden of Eden was for Adam and Eve, which in turn represented the promised land for His covenant with ancient Israel, which in turn represented the spiritual glorious land for spiritual Israel, and which all three provide witness, line upon line, to the promise of the earth made new, for those who overcome as He overcame.

ආත්මයේ ගಢය මනුෂ්‍යයාගේ හෘදය හා මනසයි. නව ගිවිසුමේ පොරොන්දුව විශ්වාසියා සඳහා ප්‍රධාන පොරොන්දු තුනක් හඳුනා දෙයි. ආදම් හා ඒවට එදෙන් උයන වූවාක් මෙන්, ඔහුට වාසය කිරීමට දේශයක් ලැබෙන බවට පොරොන්දු කරනු ලැබේ; එය පුරාතන ඉශ්‍රායෙල් සමඟ ඔහුගේ ගිවිසුමේ පොරොන්දු දේශය නියෝජනය කළ අතර, එය නැවත ආත්මික ඉශ්‍රායෙල් සඳහා ආත්මික මහිමාන්විත දේශය නියෝජනය කළේය; තවද ඒ තිදෙනාම, ඔහු ජයගත් ලෙස ජයගන්නෝ සඳහා අලුත් කරනු ලබන පෘථිවිය පිළිබඳ පොරොන්දුවට, පේළිය මත පේළිය ලෙස, සාක්ෂි සපයති.

When Adam and Eve sinned, they were “scattered” out of the Garden of Eden for “seven times”, and it is after seven millennia that the earth is made new, and the garden of Eden is restored. The scattering of ancient Israel for “seven times,” was typified by the scattering of Adam and Eve. The covenant promises a land to dwell in, and it was the promise of Eden restored. The trampling down of the sanctuary and the host represents the progressive escalation of sin within the human family that began with the sin of Adam.

ආදම් සහ ඊව පාප කළ විට, ඔවුන් “සත් වරක්” සඳහා ඒදන් උයනෙන් “විසුරුවා හරින ලද්දෝය”; සත් සහස්‍රයන් ගත වූ පසුම පෘථිවිය නැවත අලුත් කරනු ලබන අතර, ඒදන් උයන යළි පිහිටුවනු ලැබේ. “සත් වරක්” සඳහා පුරාතන ඉශ්‍රායෙල් විසුරුවා හරින ලද බව, ආදම් සහ ඊවගේ විසුරුවා හැරීමෙන් පූර්වලක්ෂණය කරන ලදී. ගිවිසුම වාසය කිරීමට භූමියක් පොරොන්දු වන අතර, එය යළි ප්‍රතිෂ්ඨාපිත කරනු ලබන ඒදනයේ පොරොන්දුව විය. ශුද්ධස්ථානයද සේනාද පාගා දැමීම නිරූපණය කරන්නේ, ආදම්ගේ පාපයෙන් ආරම්භ වූ මානව කුලය තුළ පාපයේ ක්‍රමයෙන් උත්සන්න වීමයි.

The other two promises of the covenant are that the faithful will receive a new body and a new mind, even the mind of Christ. The body is the flesh, the lower nature, and in relation to Christ it is the church. The mind is the higher nature, it is what Sister White identifies as the “citadel of the soul.” Paul clearly teaches that we receive the mind of Christ at the moment we accept the requirements of the gospel, when we are justified. He also teaches that we do not receive a new and glorified body until the Second Coming.

ගිවිසුමේ අනෙක් දෙක පොරොන්දු වන්නේ විශ්වාසවන්තයන් නව ශරීරයක්ද, ක්‍රිස්තුස්ගේ මනසම වන නව මනසක්ද ලබන බවයි. ශරීරය යනු මාංසය, පහළ ස්වභාවය වන අතර, ක්‍රිස්තුස් සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවයේදී එය සභාව වේ. මනස යනු උසස් ස්වභාවයයි; සහෝදරී වයිට් එය “ආත්මයේ බලකොටුව” ලෙස හඳුන්වයි. අප ශුභාරංචියේ අවශ්‍යතා පිළිගන්නා මොහොතේ, එනම් අප නීතිවන්ත කරනු ලබන විට, ක්‍රිස්තුස්ගේ මනස අපට ලැබෙන බව පාවුල් පැහැදිලිව උගන්වයි. එසේම, දෙවන පැමිණීම වන තුරු අප නව වූද මහිමවත් වූද ශරීරයක් නොලබන බවද ඔහු උගන්වයි.

> Behold, I show you a mystery; We shall not all sleep, but we shall all be changed, In a moment, in the twinkling of an eye, at the last trump: for the trumpet shall sound, and the dead shall be raised incorruptible, and we shall be changed. For this corruptible must put on incorruption, and this mortal must put on immortality. So when this corruptible shall have put on incorruption, and this mortal shall have put on immortality, then shall be brought to pass the saying that is written, Death is swallowed up in victory. O death, where is thy sting? O grave, where is thy victory? The sting of death is sin; and the strength of sin is the law. 1 Corinthians 15:51–56.

> බලව, මම ඔබට අභිරහසක් දක්වමි; අප සියල්ලෝම නිදන්නේ නොවෙමු, එහෙත් අප සියල්ලෝම වෙනස් කරනු ලබන්නෙමු, ක්ෂණයකින්, ඇසක සිමිකිරීමකදී, අන්තිම තූරිය නාදයේදී; මක්නිසාද තූරිය නාද වන්නේය, මළවුන් නොනැසෙන අය ලෙස නැගිටුවනු ලබන්නෝය, අපද වෙනස් කරනු ලබන්නෙමු. මක්නිසාද මේ නාශවන්තය නොනැසෙන බව පැළඳගත යුතුය, මේ මරණයට යටත් වන්නා අමරණීය බව පැළඳගත යුතුය. එසේ නම් මේ නාශවන්තය නොනැසෙන බව පැළඳගත් කල, මේ මරණයට යටත් වන්නා අමරණීය බව පැළඳගත් කල, එවිට ලියා ඇති මේ කියමන ඉටු වන්නේය: “මරණය ජය තුළ ගිලගනු ලැබීය. අහෝ මරණයෙනි, නුඹේ කටුව කොහේද? අහෝ සොහොනේ, නුඹේ ජය කොහේද?” මරණයේ කටුව පාපයය; පාපයේ බලය ව්‍යවස්ථාවය. 1 කොරින්ති 15:51–56.

A doctrine, which John says identifies those who believe such fallacious teachings are antichrist, argues that Christ never accepted a body that was subject to the effects of sin that had began to impact the human family from Adam’s sin onward.

යොහන් පවසන පරිදි, මෙවැනි වංචනීය ඉගැන්වීම් විශ්වාස කරන අය අන්තික්‍රිස්තුන් ලෙස හඳුනාගන්නා මෙම ධර්මය, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කිසිවිටෙකත් ආදම්ගේ පාපයෙන් පටන්ගෙන මනුෂ්‍ය වංශයට බලපාන්නට ආරම්භ වූ පාපයේ ප්‍රතිඵලවලට යටත් වූ ශරීරයක් භාර නොගත් බව තර්ක කරයි.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> ශරීරධාරීව පැමිණි යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පිළිගන්නා නොවන සෑම ආත්මයක්ම දෙවියන්වහන්සේගෙන් නොවේ. එය නම් ඔබ සැම අසා තිබූ, පැමිණෙන්නේයැයි කියනු ලැබූ ප්‍රතික්‍රිස්තුස්ගේ ආත්මයයි; එය දැනටමත් ලෝකයේ ඇත. 1 යොහන් 4:3.

The wine of Babylon (antichrist) that teaches the “Immaculate Conception”, claims that Mary was made perfect, as were Adam and Eve before sin, in order that the birth of Jesus would be based upon a conception of divinity (the Holy Spirit), with perfect humanity (Mary.) The false doctrine of the Immaculate Conception is not addressing when Jesus was conceived in Mary’s womb, but how Mary was conceived with the perfection of Adam and Eve. To suggest that the flesh Christ took upon Himself when He came to redeem man was sinless flesh, which did not contain the effects of heredity is a teaching of antichrist.

“අකලංක ගර්භධාරණය” උගන්වන බබිලෝනියේ (ක්‍රිස්තු-විරෝධියාගේ) මිදියුස මෙයයි: යේසුස්ගේ උපත දේවත්වයේ (ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ) ගර්භධාරණයක් මතත්, සම්පූර්ණ මනුෂ්‍යත්වයක් (මරියම්ගේ) මතත් පදනම් විය යුතු බව පවසමින්, පාපයට පෙර ආදම් සහ හවුවා වූ පරිදිම මරියම් ද සම්පූර්ණකමට පත් කරන ලද්දැයි එය ප්‍රකාශ කරයි. “අකලංක ගර්භධාරණය” යන මිථ්‍යා ධර්මය, යේසුස් මරියම්ගේ ගර්භයේ කවදා ගර්භධාරණය වූවාද යන්න ගැන නොව, ආදම් සහ හවුවාගේ සම්පූර්ණකම සමඟ මරියම් කෙසේ ගර්භධාරණය කරනු ලැබුවාද යන්න ගැනයි. මනුෂ්‍යයා මුදාගැනීමට ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මෙලොවට පැමිණි විට තමන් උඩට ගත් මාංසය වනාහි, වංශානුක්‍රමයේ ප්‍රතිඵල අඩංගු නොවූ, පාපරහිත මාංසයක් වූයේ යැයි යෝජනා කිරීම ක්‍රිස්තු-විරෝධියාගේ ඉගැන්වීමකි.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> මක්නිසාද, යේසුස් ක්‍රිස්තුස් ශරීරධාරීව පැමිණි බව පිළිගන්නේ නැති බොහෝ වංචකයෝ ලෝකයට ඇතුළුවී සිටිති. මෙවන් තැනැත්තා වංචකයෙකුද ක්‍රිස්තු-විරෝධියෙකුද වේ. 2 යොහන් 1:7.

When Christ was resurrected inspiration carefully points out that He then had a glorified body. His resurrection represented the resurrection of the righteous at the Second Coming, and it is there that we receive the covenant promise of a new body.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ උත්ථාන කරනු ලැබූ විට, එවකට උන්වහන්සේට මහිමවත් ශරීරයක් තිබූ බව දේවානුප්‍රේරණය සැලකිලිමත්ව පෙන්වා දෙයි. උන්වහන්සේගේ උත්ථානය දෙවන ආගමනයේදී ධර්මිෂ්ඨයන්ගේ උත්ථානය නියෝජනය කළ අතර, නව ශරීරයක් පිළිබඳ ගිවිසුම් පොරොන්දුව අප ලබන්නේ එහිදීය.

> “The time had come for Christ to ascend to His Father’s throne. As a divine conqueror He was about to return with the trophies of victory to the heavenly courts. Before His death He had declared to His Father, ‘I have finished the work which Thou gavest Me to do.’ John 17:4. After His resurrection He tarried on earth for a season, that His disciples might become familiar with Him in His risen and glorified body. Now He was ready for the leave-taking. He had authenticated the fact that He was a living Saviour. His disciples need no longer associate Him with the tomb. They could think of Him as glorified before the heavenly universe.” The Desire of Ages, 829.

> “ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම පියාණන්ගේ සිංහාසනය වෙත නැඟී යා යුතු කාලය පැමිණ තිබුණි. දේවීය ජයග්‍රාහකයෙකු ලෙස, ජයග්‍රහණයේ ලාභයන් සමඟ ස්වර්ගීය මණ්ඩප වෙත ආපසු යාමට උන්වහන්සේ සූදානම්ව සිටි සේක. තම මරණයට පෙර උන්වහන්සේ තම පියාණන්ට මෙසේ ප්‍රකාශ කළ සේක: ‘ඔබ මට කිරීමට දුන් කාර්යය මම සම්පූර්ණ කර ඇත.’ යොහන් 17:4. තම නැවත නැඟිටීමෙන් පසු, උන්වහන්සේ යම් කාලයක් පොළොවේ රැඳී සිටි සේක; එසේ කළේ, තම ගෝලයන් උන්වහන්සේගේ නැවත නැඟිටුවනු ලැබූ හා මහిమාවන්ත දේහය සමඟ උන්වහන්සේට හුරුපුරුදු වන පිණිසය. දැන් උන්වහන්සේ වෙන්ව යාමට සූදානම්ව සිටි සේක. උන්වහන්සේ ජීවමාන ගැළවුම්කාරයෙකු බවට වූ සත්‍යය තහවුරු කර තිබුණි. දැන් උන්වහන්සේව සොහොන සමඟ සම්බන්ධ කර සිතීම තම ගෝලයන්ට තවදුරටත් අවශ්‍ය නොවීය. ස්වර්ගීය විශ්වය ඉදිරියේ මහිමාවට පත් වූවෙකු ලෙස ඔවුන්ට උන්වහන්සේ ගැන සිතීමට හැකි විය.” The Desire of Ages, 829.

The covenant promise, of a land to dwell in, is fulfilled at the earth made new, when Eden is restored and the “seven times” (seven thousand years), scattering of the humanity of the first Adam is concluded. The covenant promise of a new and glorified body is provided at the Second Coming, in the twinkling of an eye.

වාසය කිරීම සඳහා භූමියක් පිළිබඳ ගිවිසුම් පොරොන්දුව, ඒදන් නැවත ස්ථාපිත කරනු ලබන අතර, පළමු ආදම්ගේ මනුෂ්‍යත්වය “සත් වතාවක්” (අවුරුදු හත් දහසක්) පුරා විසුරුවා හැරීම අවසන් වන විට, අලුත් කරනු ලැබූ පෘථිවියේදී සම්පූර්ණ වේ. නව සහ මහිමවත්වූ ශරීරයක් පිළිබඳ ගිවිසුම් පොරොන්දුව, දෙවන පැමිණීමේදී, ඇස ඉඟිමැසිමකින් සපයනු ලැබේ.

> “The story of Bethlehem is an exhaustless theme. In it is hidden ‘the depth of the riches both of the wisdom and knowledge of God.’ Romans 11:33. We marvel at the Saviour’s sacrifice in exchanging the throne of heaven for the manger, and the companionship of adoring angels for the beasts of the stall. Human pride and self-sufficiency stand rebuked in His presence. Yet this was but the beginning of His wonderful condescension. It would have been an almost infinite humiliation for the Son of God to take man’s nature, even when Adam stood in his innocence in Eden. But Jesus accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” The Desire of Ages, 48.

> “බෙත්ලෙහෙම්ගේ කථාව කිසිදා අවසන් නොවන තේමාවකි. එහි ‘දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රඥාව හා දැනුම යන දෙකෙහිම සම්පත්වල ගැඹුර’ සැඟවී ඇත.” රෝම 11:33. ස්වර්ගයේ සිංහාසනය මාරු කර ගොහොරුවෙහි තිබූ පෝෂකයට පැමිණීමත්, නමස්කාරකරන දූතයන්ගේ සංගතිය වෙනුවට ගවහලේ සතුන්ගේ සමාගම භාරගැනීමත් තුළ ගැළවුම්කාරයාණන්ගේ පූජාව පිළිබඳව අපි විස්මයට පත්වෙමු. මනුෂ්‍ය අහංකාරයත් ස්වයංපූර්ණභාවයත් උන්වහන්සේගේ සන්නිධියෙහි තරවටු කරනු ලැබේ. එසේ වූවත්, මෙය උන්වහන්සේගේ අද්භුත අවනතවීමේ ආරම්භය පමණක් විය. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ආදම් එදෙන් උයනෙහි තම නිර්දෝෂභාවයේ සිටියදී පවා මනුෂ්‍ය ස්වභාවය ගැන්වීම, ආසන්නයෙන් අනන්ත අපමානයක් වන්නට තිබුණි. එහෙත් යේසුස්වහන්සේ පාපයේ අවුරුදු හාරදහසකින් මනුෂ්‍ය වංශය දුර්වල කර තිබූ අවස්ථාවේ මනුෂ්‍යත්වය පිළිගත්තේය. ආදම්ගේ සෑම දරුවෙකු මෙන්ම උන්වහන්සේද උරුමයේ මහත් නීතිය ක්‍රියා කිරීමේ ප්‍රතිඵල පිළිගත්තේය. මෙම ප්‍රතිඵල කෙබඳුද යන්න උන්වහන්සේගේ භූමික පූර්වජයන්ගේ ඉතිහාසයෙන් පෙන්වා දී ඇත. අපගේ ශෝක හා පරීක්ෂාවන් සමඟ හවුල් වීමටත්, පාපරහිත ජීවිතයක ආදර්ශය අපට දීමටත්, උන්වහන්සේ එවැනි උරුමයක් සමඟ පැමිණි සේක.” යුගයන්ගේ ආශාව, 48.

When a man meets the requirements of the gospel, he then and there receives a new mind, even the mind of Christ, but the body, or as Paul also calls it the flesh, is changed at the Second Coming. The lower nature, which consists of the feelings, is not eliminated at conversion. Those feelings, which are one part of the moral character, remain until the Second Coming. Those feelings represent the emotional system, that are associated with the hormonal system. They represent the senses that are associated with the nervous system. All the elements of man’s lower nature that are considered as feelings, are divided into two basic categories. One type of feeling is the tendencies that we inherited from our ancestors, and the other types of feelings are cultivated tendencies which we developed by our own choices.

මනුෂ්‍යයෙකු සුභාරංචියේ අවශ්‍යතා සපුරාලන කල, ඔහු එම මොහොතේදීම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේම මනස වන නව මනසක් ලබයි; එහෙත් ශරීරය, නැතහොත් පාවුල් එය “මාංසය” යයිද හැඳින්වූ පරිදි, වෙනස් කරනු ලබන්නේ දෙවන ආගමනයේදීය. හැරවීමේදී පහත් ස්වභාවය, එනම් හැඟීම්වලින් සමන්විත වූ ස්වභාවය, ඉවත් කරනු නොලැබේ. නෛතික චරිතයේ එක් කොටසක් වන ඒ හැඟීම්, දෙවන ආගමනය තෙක් පවතී. ඒ හැඟීම් හෝමෝන පද්ධතිය සමඟ සම්බන්ධ වූ භාවාත්මක පද්ධතිය නියෝජනය කරයි. ඒවා ස්නායු පද්ධතිය සමඟ සම්බන්ධ වූ ඉන්ද්‍රියයන් ද නියෝජනය කරයි. මනුෂ්‍යයාගේ පහත් ස්වභාවයේ හැඟීම් ලෙස සැලකෙන සියලු අංග මූලික කාණ්ඩ දෙකකට බෙදා දැක්විය හැක. එක් ආකාරයක හැඟීම් නම් අපගේ පූර්වජයන්ගෙන් අපට උරුම වූ ප්‍රවණතාය; අනෙක් ආකාරයේ හැඟීම් නම් අපගේම තේරීම් මඟින් අප විසින් වර්ධනය කරගත් සම්පෝෂිත ප්‍රවණතාය.

Some inherited tendencies are simply part of the human design, and some types of inherited tendencies are to do evil. The cultivated types of feelings are what we establish by our own choices, and the inherited tendencies are transmitted by “the great law of heredity.”

උරුමයෙන් ලැබෙන සමහර ප්‍රවණතා මනුෂ්‍ය ස්වභාවයේ සැලැස්මට සරලවම අයත් වේ; තවත් උරුම ප්‍රවණතා වර්ග කිහිපයක් දුෂ්ටකම් කිරීමට නැඹුරු ය. සංවර්ධනය කරන ලද හැඟීම් වර්ග නම් අප විසින් අපගේම තේරීම් මඟින් පිහිටුවා ගන්නා දෑය; එසේම උරුම ප්‍රවණතා “උරුමත්වයේ මහත් නීතිය” මඟින් සම්ප්‍රේෂණය වේ.

Jesus “accepted humanity when the race had been weakened by four thousand years of sin. Like every child of Adam He accepted the results of the working of the great law of heredity. What these results were is shown in the history of His earthly ancestors. He came with such a heredity to share our sorrows and temptations, and to give us the example of a sinless life.” With the results of four thousand years of the working of the great law of heredity, Jesus always kept those tendencies in subjection by the exercise of His will, and He never once participated in cultivating any sinful feelings.

යේසුස්වහන්සේ “පව්කිරීමේ අවුරුදු හාරදහසකින් මානව වංශය දුර්වල කරනු ලැබූ අවස්ථාවේ මනුෂ්‍ය ස්වභාවය පිළිගත්තේය. ආදම්ගේ සෑම දරුවෙකු මෙන්ම, උරුමත්වයේ මහත් ව්‍යවස්ථාවේ ක්‍රියාකාරිත්වයේ ප්‍රතිඵලද උන්වහන්සේ පිළිගත්තේය. එම ප්‍රතිඵල කුමක්ද යන්න උන්වහන්සේගේ භූමික පූර්වජයන්ගේ ඉතිහාසයෙන් දක්වා ඇත. එවැනි උරුමත්වයක් සමඟ උන්වහන්සේ පැමිණියේ අපගේ ශෝක හා පරීක්ෂාවන් බෙදාගැනීමටත්, අපට පව්රහිත ජීවිතයක ආදර්ශය දීමටත්ය.” උරුමත්වයේ මහත් ව්‍යවස්ථාවේ ක්‍රියාකාරිත්වයේ අවුරුදු හාරදහසක ප්‍රතිඵල සමඟ සිටියද, යේසුස්වහන්සේ සිය කැමැත්ත ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් එම ප්‍රවණතා සෑමවිටම යටත් කර තැබූ සේක, සහ පව්කාර හැඟීම් කිසිවක් වගා කිරීමෙහි එකවරක්වත් සහභාගි නොවූ සේක.

Had Jesus accepted a human body, as represented by Adam and Eve before they sinned, without the accepting the results of the weakening of humanity that had occurred over four thousand years of degradation, then He would not have provided an Example, of how every child of God can overcome.

යේසුස්වහන්සේ, ආදම් හා හව්වා පව් කිරීමට පෙර සිටි තත්ත්වයෙන් නිරූපිත මනුෂ්‍ය ශරීරයක්, එනම් අවුරුදු හාරදහසක් පුරා පැවති අවපතනයෙන් සිදු වූ මනුෂ්‍යත්වයේ දුර්වල වීමේ ප්‍රතිඵල තමන් වෙත භාර නොගෙන, පිළිගෙන සිටියේ නම්, එසේ වූ කල ඔහු දෙවියන්වහන්සේගේ සෑම දරුවෙකුටම ජයගත හැකි ආකාරය පිළිබඳ ආදර්ශයක් සපයා නොතිබෙනු ඇත.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී දිගටම කරගෙන යන්නෙමු.

> “Many look on this conflict between Christ and Satan as having no special bearing on their own life; and for them it has little interest. But within the domain of every human heart this controversy is repeated. Never does one leave the ranks of evil for the service of God without encountering the assaults of Satan. The enticements which Christ resisted were those that we find it so difficult to withstand. They were urged upon Him in as much greater degree as His character is superior to ours. With the terrible weight of the sins of the world upon Him, Christ withstood the test upon appetite, upon the love of the world, and upon that love of display which leads to presumption. These were the temptations that overcame Adam and Eve, and that so readily overcome us.

> බොහෝ දෙනෙක් ක්‍රිස්තුස් සහ සාතන් අතර ඇති මෙම සටන තමන්ගේම ජීවිතයට කිසි විශේෂ සම්බන්ධතාවයක් නැත්තේ යැයි සලකති; එබැවින් ඔවුන්ට එය අල්ප උනන්දුවක් ඇති දෙයක් වේ. එහෙත් සෑම මනුෂ්‍ය හෘදයකම ක්ෂේත්‍රය තුළ මෙම විවාදය නැවත නැවතත් සිදුවෙයි. කෙනෙකු දුෂ්ටකමේ පෙළපතින් ඉවත්ව දෙවියන්වහන්සේගේ සේවයට පිවිසෙන විට, සාතන්ගේ ආක්‍රමණවලට මුහුණ නොදී කිසිවිටකත් නොයයි. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ප්‍රතිරෝධ කළ ආකර්ෂණයන්, අපට ප්‍රතිරෝධ කිරීම අතිශයින් දුෂ්කරව පෙනෙන ඒවාමය. උන්වහන්සේගේ චරිතය අපගේ චරිතයට වඩා කොපමණ උසස්ද යන්නට සමානුපාතිකව, ඒවා උන්වහන්සේ මත ඊටත් වඩා මහත් ප්‍රමාණයකින් බලපෑම් කළේය. ලෝකයේ පාපයන්ගේ භයානක බර උන්වහන්සේ මත තිබියදී, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ආහාරාසාව සම්බන්ධයෙන්ද, ලෝකයට ඇති ප්‍රේමය සම්බන්ධයෙන්ද, අහංකාර උපකල්පනයට නායකත්වය දෙන ප්‍රදර්ශනයට ඇති ප්‍රේමය සම්බන්ධයෙන්ද පරීක්ෂාවට එරෙහිව ස්ථිරව සිටියහ. ආදම් සහ හව්වාව ජයගත් පරීක්ෂාවන් ඒවාය; අපත් එම පරීක්ෂාවන්ට ඉතා පහසුවෙන් ජයග්‍රහණය කරවනු ලබමු.

> “Satan had pointed to Adam’s sin as proof that God’s law was unjust, and could not be obeyed. In our humanity, Christ was to redeem Adam’s failure. But when Adam was assailed by the tempter, none of the effects of sin were upon him. He stood in the strength of perfect manhood, possessing the full vigor of mind and body. He was surrounded with the glories of Eden, and was in daily communion with heavenly beings. It was not thus with Jesus when He entered the wilderness to cope with Satan. For four thousand years the race had been decreasing in physical strength, in mental power, and in moral worth; and Christ took upon Him the infirmities of degenerate humanity. Only thus could He rescue man from the lowest depths of his degradation.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව අයුක්තිසහගත බවත්, එය පිළිපැදිය නොහැකි බවත් සනාථ කරන සාක්ෂියක් ලෙස සාතන් ආදම්ගේ පාපයට ඇඟිල්ල දිගු කළේය. අපගේ මනුෂ්‍ය ස්වභාවය තුළ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ආදම්ගේ අසාර්ථකත්වය මුදවාගැනීමට සිටියහ. එහෙත් ආදම් පරීක්ෂකයාගේ ප්‍රහාරයට ලක් වූ කල, පාපයේ කිසිදු ප්‍රතිඵලයක් ඔහු මත නොවීය. ඔහු පරිපූර්ණ පුරුෂත්වයේ ශක්තිය තුළ සිටියේය; මනසත් ශරීරයත් සම්පූර්ණ ප්‍රබලතාවයෙන් යුක්තව සිටියේය. ඔහු ඒදෙන් උයනේ මහිමාවලින් වටව සිටියේය, දිනපතා ස්වර්ගීය සත්වයන් සමඟ සංගමයෙහි සිටියේය. නමුත් යේසුස්වහන්සේ සාතන් සමඟ සටන් කිරීමට කාන්තාරයට ඇතුළු වූ කල එසේ නොවීය. අවුරුදු හාරදහසක් තිස්සේ මනුෂ්‍ය වර්ගය දේහික ශක්තියෙන්ද, මානසික බලයෙන්ද, සදාචාරමය වටිනාකමින්ද ක්‍රමයෙන් පහත වැටෙමින් තිබුණි; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පරිහීන වූ මනුෂ්‍යත්වයේ දුර්බලතා තමන් මත ගත්තේය. එසේ කළ විට පමණක්, ඔහුට මනුෂ්‍යයා තම පත්නාවෙහි අති පහළ ගැඹුරින් ගළවාගත හැකි විය.”

> “Many claim that it was impossible for Christ to be overcome by temptation. Then He could not have been placed in Adam’s position; He could not have gained the victory that Adam failed to gain. If we have in any sense a more trying conflict than had Christ, then He would not be able to succor us. But our Saviour took humanity, with all its liabilities. He took the nature of man, with the possibility of yielding to temptation. We have nothing to bear which He has not endured.

> “ක්‍රිස්තුස් පරීක්ෂාවෙන් ජයගත නොහැකිව සිටීම අසම්භවයැයි බොහෝ දෙනෙක් පවසති. එසේ නම්, උන්වහන්සේ ආදම්ගේ ස්ථානයෙහි තබා ගත නොහැකි විය; ආදම් ලබාගැනීමට අසමත් වූ ජය උන්වහන්සේටද ලබාගත නොහැකි විය. අපට ක්‍රිස්තුස්ට තිබූවට වඩා කිසියම් අර්ථයකින් වඩා දුෂ්කර අරගලයක් තිබේ නම්, එවිට උන්වහන්සේට අපට උපකාර කිරීමට හැකි නොවනු ඇත. නමුත් අපගේ ගැළවුම්කාරයාණන් එහි සියලු වගකීම් සහිත මනුෂ්‍යත්වය භාරගත් සේක. පරීක්ෂාවට යටත් වීමේ හැකියාව සමග උන්වහන්සේ මනුෂ්‍ය ස්වභාවය භාරගත් සේක. උන්වහන්සේ දරා නොසිටි කිසිවක් අපට දරාගැනීමට නැත.”

> “With Christ, as with the holy pair in Eden, appetite was the ground of the first great temptation. Just where the ruin began, the work of our redemption must begin. As by the indulgence of appetite Adam fell, so by the denial of appetite Christ must overcome. ‘And when He had fasted forty days and forty nights, He was afterward an hungered. And when the tempter came to Him, he said, If Thou be the Son of God, command that these stones be made bread. But He answered and said, It is written, Man shall not live by bread alone, but by every word that proceedeth out of the mouth of God.’

> “එදෙන්හි සිටි ශුද්ධ යුගලයා සමඟ වූ පරිදිම, ක්‍රිස්තුස් සමඟද ආහාරාශාව පළමු මහත් පරීක්ෂාවේ පදනම විය. විනාශය ආරම්භ වූ ඒ ස්ථානයේම, අපගේ මිදීමේ කාර්යයද ආරම්භ විය යුතුය. ආහාරාශාවට ඉඩ දීමෙන් ආදම් වැටුණු සේම, ආහාරාශාව ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් ක්‍රිස්තුස් ජය ගත යුතුය. ‘උන්වහන්සේ දින හතළිහක් හා රාත්‍රි හතළිහක් උපවාස කළ පසු, අනතුරුව භුක්ෂිත වූ සේක. එවිට පරීක්ෂකයා උන්වහන්සේ වෙත පැමිණ කීවේය, ඔබ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා නම්, මේ ගල් රොටි බවට පත් වන ලෙස අණ කළ මැනව. එහෙත් උන්වහන්සේ උත්තර දී කී සේක, ලියා තිබෙන්නේ මෙසේය, මනුෂ්‍යයා රොටි පමණින් නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ මුඛයෙන් නික්මෙන සෑම වචනයකින්ම ජීවත් වන්නේය.’

> “From the time of Adam to that of Christ, self-indulgence had increased the power of the appetites and passions, until they had almost unlimited control. Thus men had become debased and diseased, and of themselves it was impossible for them to overcome. In man’s behalf, Christ conquered by enduring the severest test. For our sake He exercised a self-control stronger than hunger or death. And in this first victory were involved other issues that enter into all our conflicts with the powers of darkness.” The Desire of Ages, 117.

> “ආදම්ගේ කාලයෙන් ක්‍රිස්තුස්ගේ කාලය දක්වා, ස්වයං-භෝගයට ලොල්වීම ආශාවන් සහ උද්වේගයන්ගේ බලය වර්ධනය කර තිබුණේ, ඒවාට සීමාවක් නැති පාලනයක් ලැබී ඇති තරම්ය. එම නිසා මනුෂ්‍යයෝ පිරිහී රෝගීවී ගියහ; තවද තමන්ගේම ශක්තියෙන් ජයගැනීම ඔවුන්ට අසම්භව විය. මනුෂ්‍යයාගේ පක්ෂයෙන්, ක්‍රිස්තුස් ඉතාමත් දරුණු පරීක්ෂාව දරාගෙන ජයගත්තේය. අප නිසා උන්වහන්සේ කුසගිනිය හෝ මරණය වඩා බලවත් ස්වයං-පාලනයක් ක්‍රියාත්මක කළසේක. තවද මෙම පළමු ජයග්‍රහණය තුළ, අඳුරු බලයන් සමඟ ඇති අපගේ සියලු සටන්වලට ඇතුළත් වන අනෙකුත් කරුණු ද අන්තර්ගතව තිබුණේය.” The Desire of Ages, 117.

Back to Articles