Article

# The Book of Daniel - Number Three

දානියෙල්ගේ පොත - අංක තුනයි

Double Visions

ද්විත්ව දර්ශන

Author

Jeff Pippenger

Published

November 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are currently addressing the “seven times” of Leviticus twenty-six in the book of Daniel. It is hidden to those who have chosen to close their eyes, but it is there for those who wish to see. We will begin in Daniel chapter eight, and verse thirteen.

අපි මේ වන විට දානියෙල්ගේ පොත තුළ ලෙවී කථාව විසිහයේ “සත් වරක්” යන විෂය සම්බන්ධයෙන් කථා කරමින් සිටිමු. තමන්ගේ ඇස් වසාගැනීමට තෝරාගත් අයට එය සැඟවී තිබේ, නමුත් දැකීමට කැමති අය සඳහා එය එහි ඇත. අපි දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන පදයෙන් ආරම්භ කරමු.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> එවිට මම එක් ශුද්ධවන්තයෙකු කථාකරන බව ඇසීමි; තවද කථාකළ ඒ නියත ශුද්ධවන්තයාට වෙනත් ශුද්ධවන්තයෙක් මෙසේ කීවේය: දෛනික පූජාව පිළිබඳ ද, විනාශය ගෙනදෙන අපරාධය පිළිබඳ ද, ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාදතලයෙන් මැදීම සඳහා භාර දෙන ඒ දර්ශනය කොපමණ කාලයක් පවතින්නේද? දානියෙල් 8:13.

The verse begins with the word “then,” and is making a distinction between the vision of prophetic history Daniel has just seen in the previous ten verses. Verse one and two of the chapter, identify the year when Daniel received the vision and also that he received it by the Ulai river. From verse three to verse twelve, he “sees” the vision of prophetic history. “Then” he “hears” a heavenly dialogue consisting of a question and an answer. In verse fifteen, he begins to seek what the vision of prophetic history that he had just “seen” represented. It is essential to recognize the distinction between the vision that Daniel “saw” in verses three through twelve, and the heavenly dialogue, which he “heard”—for they are two different visions.

මෙම පදය “එවිට” යන වචනයෙන් ආරම්භ වන අතර, එය දානියෙල් පෙර පද දහයේ දී දැක්කා වූ අනාවැකිමය ඉතිහාසයේ දර්ශනයෙන් වෙනසක් දක්වයි. අධ්‍යායයේ පළමු සහ දෙවන පදවල දානියෙල්ට එම දර්ශනය ලැබුණු අවුරුද්දද, එය ඔහුට උලයි ගඟ අසලදී ලැබුණු බවද හඳුන්වා දෙයි. තුන්වන පදයෙන් දොළොස්වන පදය දක්වා, ඔහු අනාවැකිමය ඉතිහාසයේ දර්ශනය “දකියි.” “එවිට” ඔහු ප්‍රශ්නයක් සහ පිළිතුරක් සමන්විත ස්වර්ගීය සංවාදයක් “අසයි.” පහළොස්වන පදයේදී, ඔහු එවිටම “දැක්කා වූ” අනාවැකිමය ඉතිහාසයේ දර්ශනයෙන් නිරූපිත වූයේ කුමක්දැයි සොයා බැලීමට පටන් ගනියි. තුන්වන පදයෙන් දොළොස්වන පදය දක්වා දානියෙල් “දැක්කා වූ” දර්ශනයත්, ඔහු “ඇසූ” ස්වර්ගීය සංවාදයත් අතර ඇති වෙනස හඳුනාගැනීම අත්‍යවශ්‍යය—මන්ද ඒවා වෙනස් දර්ශන දෙකක් වන බැවිනි.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. Matthew 13:16.

> නුමුත් ඔබගේ ඇස් ආශීර්වාදලත්ය, මක්නිසාද ඒවා දකිති; සහ ඔබගේ කන් ආශීර්වාදලත්ය, මක්නිසාද ඒවා අසති. මතෙව් 13:16.

The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision,” and the word translated as “vision” is a different Hebrew word than the word translated as “vision” in verse sixteen.

දහතුන්වන වචනයෙහි ඇති ප්‍රශ්නය මෙසේය: “දර්ශනය කොපමණ කාලයක් පවතින්නේද?” යනුවෙන්; එහි “දර්ශනය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනය, දහසයවන වචනයෙහි “දර්ශනය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනයට වඩා වෙනස් හෙබ්‍රෙව් වචනයකි.

> And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:16.

> මම උලයිගේ තීරයන් අතරින් මනුෂ්‍යයෙකුගේ හඬක් ඇසීමි; එය කැඳවා කියා සිටියේ, “ගබ්‍රියෙල්, මේ මිනිසාට දර්ශනය අවබෝධ කරවාදෙන්න.” දානියෙල් 8:16.

By translating two different Hebrew words into the English word “vision,” the “seven times” of Leviticus twenty-six, became “hidden in plain sight”. Biblical students who are satisfied to simply skim the surface consider these two different Hebrew words as the same word, but they do so at their own peril.

වෙනස් හෙබ්‍රෙව් වචන දෙකක් ඉංග්‍රීසි “vision” යන වචනයට පරිවර්තනය කිරීම හේතුවෙන්, ලෙවීකථාව විසිහයේ “හත් වර” යන ප්‍රකාශය “පෙනෙන තැනම සඟවා තැබූ” දෙයක් බවට පත්විය. මතුපිට පමණක් සුළු ලෙස නිරීක්ෂණය කිරීමෙන් තෘප්තිමත් වන බයිබල් ශිෂ්‍යයෝ මෙම වෙනස් හෙබ්‍රෙව් වචන දෙක එකම වචනය ලෙස සලකති; එසේ කරන්නේ නම්, එය ඔවුන්ගේම අනතුර පිණිසය.

> “To skim over the surface will do little good. Thoughtful investigation and earnest, taxing study are required to comprehend it. There are truths in the word which are like veins of precious ore concealed beneath the surface. By digging for them, as the man digs for gold and silver, the hidden treasures are discovered. Be sure that the evidence of truth is in the Scripture itself. One scripture is the key to unlock other scriptures. The rich and hidden meaning is unfolded by the Holy Spirit of God, making plain the word to our understanding: ‘The entrance of Thy words giveth light; it giveth understanding unto the simple.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

> “මතුපිට පමණක් ස්පර්ශ කර යාමෙන් අල්ප ප්‍රයෝජනයක් පමණක් සිදුවේ. එය අවබෝධ කරගැනීම සඳහා විචක්ෂණ පරීක්ෂණයද උද්යෝගවත්, වෙහෙසකර අධ්‍යයනයද අවශ්‍ය වේ. වචනය තුළ මතුපිට යට සැඟවී ඇති අගනා ඛනිජ නාළිකා මෙන් සත්‍යයන් ඇත. මනුෂ්‍යයෙකු රන් හා රිදී සඳහා කැණීම් කරන පරිදි ඒවා සොයා කැණීම් කළ විට, සැඟවුණු වස්තු සොයාගනු ලැබේ. සත්‍යයේ සාක්ෂිය ශුද්ධ ලියවිල්ල තුළම ඇතැයි නිසැක වන්න. එක් ශුද්ධ ලියවිල්ලක් අනෙක් ශුද්ධ ලියවිලි විවෘත කිරීමේ යතුරකි. දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් එහි ධනවත් හා සැඟවුණු අර්ථය විවර කරනු ලබන්නේය; එසේ කරමින්, වචනය අපගේ අවබෝධයට පැහැදිලි කර දෙනසේක: ‘ඔබගේ වචනවල ප්‍රවේශය ආලෝකය දෙයි; එය සරල අය හට අවබෝධය දෙයි.’” Fundamentals of Christian Education, 390.

We are informed that “every fact has its bearing” in the Word of God, and if we choose to ignore the fact there are two different Hebrew words translated as “vision” in chapter eight, we are responsible for inflicting Laodicean blindness upon ourselves. The old adage is, “there are none so blind as those who will not see.”

දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ “සෑම සත්‍යයකටම තම තමන්ගේ සම්බන්ධතාවයක් ඇත” යයි අපට දැනුම් දී ඇත; එබැවින් අටවන පරිච්ඡේදයේ “දර්ශනය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වෙනස් හෙබ්‍රෙව් වචන දෙකක් ඇති බව යන සත්‍යය නොසලකා හැරීමට අප තෝරාගනිමු නම්, ලාඔදිකෙයානු අන්ධභාවය අප විසින්ම අප මත පතුරවනු ලබන වගකීම අපටම පැවරේ. පැරණි කියමන වන්නේ, “දැකීමට අකමැති අය තරම් අන්ධයන් වෙනත් නැත” යන්නයි.

> “The Bible contains all the principles that men need to understand in order to be fitted either for this life or for the life to come. And these principles may be understood by all. No one with a spirit to appreciate its teaching can read a single passage from the Bible without gaining from it some helpful thought. But the most valuable teaching of the Bible is not to be gained by occasional or disconnected study. Its great system of truth is not so presented as to be discerned by the hasty or careless reader. Many of its treasures lie far beneath the surface, and can be obtained only by diligent research and continuous effort. The truths that go to make up the great whole must be searched out and gathered up, ‘here a little, and there a little.’ Isaiah 28:10.

> “මනුෂ්‍යයන්ට මේ ජීවිතයට හෝ එන ජීවිතයට සුදුස්සන් වීමට අවශ්‍ය වන සියලු මූලධර්ම බයිබලය තුළ අන්තර්ගතය. තවද, මේ මූලධර්ම සියල්ලන්ටම අවබෝධ කරගත හැක. එහි ඉගැන්වීම අගය කිරීමට සූදානම් වූ ආත්මයක් ඇති කිසිවෙකුට බයිබලයෙන් එක් පදයක් වුවද කියවා එයින් යම් උපකාරක සිතුවිල්ලක් නොලැබී සිටිය නොහැක. එහෙත් බයිබලයේ අතිශයින් වටිනා ඉගැන්වීම අහම්බෙන් හෝ සම්බන්ධතාවයක් නොමැති අධ්‍යයනයකින් ලබන දෙයක් නොවේ. එහි ශ්‍රේෂ්ඨ සත්‍ය පද්ධතිය ඉක්මන් හෝ නොසැලකිලිමත් පාඨකයාට වටහාගත හැකි ලෙස ඉදිරිපත් කර නොමැත. එහි බොහෝ වස්තුභාණ්ඩ මතුපිටට බොහෝ පහළින් සැඟවී ඇති අතර, ඒවා ලබාගත හැක්කේ පරිශ්‍රමවත් සෙවීමෙන් සහ අඛණ්ඩ උත්සාහයෙන් පමණි. එම මහත් සමස්තය ගොඩනඟන සත්‍යයන් සොයාගෙන එක්රැස් කළ යුතුය, ‘ටිකක් මෙහි, ටිකක් එහි.’ යෙසායා 28:10.”

> “When thus searched out and brought together, they will be found to be perfectly fitted to one another. Each Gospel is a supplement to the others, every prophecy an explanation of another, every truth a development of some other truth. The types of the Jewish economy are made plain by the gospel. Every principle in the word of God has its place, every fact its bearing. And the complete structure, in design and execution, bears testimony to its Author. Such a structure no mind but that of the Infinite could conceive or fashion.” Education, 123.

> “මෙලෙස සොයා විමසා එකට රැස් කරනු ලැබූ විට, ඒවා එකිනෙකට සම්පූර්ණ ලෙස ගැළපෙන බව දක්නට ලැබෙනු ඇත. සෑම සුභාරංචියක්ම අනෙක් සුභාරංචිවලට පූර්ණකයකි; සෑම අනාවැකියක්ම තවත් අනාවැකියක විවරණයකි; සෑම සත්‍යයක්ම තවත් යම් සත්‍යයක විකාශනයකි. යුදෙව් ආර්ථික ක්‍රමයේ ප්‍රතිරූප සුභාරංචිය විසින් පැහැදිලි කරනු ලැබේ. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙහි සෑම මූලධර්මයකටම එයට හිමි ස්ථානය ඇත; සෑම සත්‍ය කරුණකටම එහි අදාළත්වය ඇත. සැලැස්මෙන්ද ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන්ද සම්පූර්ණ වූ මෙම ගොඩනැගිල්ල එහි කර්තෘවරයා පිළිබඳ සාක්ෂි දරයි. අසීමිත තැනැන්වහන්සේගේ මනස හැර වෙනත් කිසි මනසකට මෙවන් ගොඩනැගිල්ලක් සංකල්පනය කිරීමට හෝ නිර්මාණය කිරීමට නොහැකි විය.” Education, 123.

The word “vision” occurs ten times in Daniel chapter eight, but those ten times consist of two different Hebrew words, and the meanings of those words are not the same. If they meant the same thing, Daniel would have only used one of those words in each of the ten occurrences. Daniel wrote two words, for each of those two words possess their own meanings, and one represents a vision Daniel “saw”, and the other a vision he “heard”. In verse thirteen, the word translated as “vision” is châzôn, and it means “a sight”, or “a vision”, “a dream” or “an oracle”. I call it the “vision of prophetic history” based upon its definition and on how Daniel employs it.

“දර්ශනය” යන වචනය දානියෙල් පොතේ අටවන පරිච්ඡේදයේ දස වරක් දක්නට ලැබේ; නමුත් එම දස වාරයෙහි හෙබ්‍රෙව් වචන දෙකක් භාවිත වී ඇති අතර, එම වචන දෙකේ අර්ථ එකිනෙකට සමාන නොවේ. ඒවා එකම දේ අර්ථවත් කළේ නම්, එම දස අවස්ථාවල සෑම එකකදීම දානියෙල් එම වචන දෙකෙන් එකක් පමණක් භාවිත කරනු ඇත. දානියෙල් වචන දෙකක් ලියා ඇත, මක්නිසාද එම වචන දෙකෙන් එක් එක්කයටම තමන්ටම අදාළ වූ අර්ථ තිබෙන බැවින්ය; ඒවායින් එකක් දානියෙල් “දුටු” දර්ශනයක් නියෝජනය කරන අතර, අනෙක් එක ඔහු “ඇසූ” දර්ශනයක් නියෝජනය කරයි. දහතුන්වන වාක්‍යයේ “දර්ශනය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනය châzôn ය; එහි අර්ථය “දර්ශනයක්”, හෝ “වීක්ෂණයක්”, “සිහිනයක්” හෝ “දේවවාක්‍යයක්” යන්නයි. එහි නිර්වචනය සහ දානියෙල් එය භාවිත කරන ආකාරය මත පදනම්ව, මම එය “අනාගතවාණිමය ඉතිහාසයේ දර්ශනය” ලෙස හඳුන්වමි.

In verse one, of Daniel chapter eight, Daniel says “a vision appeared unto me,” and in verse two he twice states that he “saw in a vision.” Then in verse thirteen, the question is raised of “how long shall be the vision.” All of those usages are the Hebrew word “châzôn.” Then in verse fifteen, we come to perhaps the most important time Daniel used that very same word, for he says, “when I”…“had seen the vision and sought for the meaning.” After Daniel had seen the châzôn vision, he wanted to understand what it meant. This is a fact that has great bearing on the hiding of the “seven times” of Leviticus twenty-six in the chapter.

දැනියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ පළමු පදයේදී, “මට දර්ශනයක් පෙනුණේය” යයි දැනියෙල් පවසයි; දෙවන පදයේදීද ඔහු “දර්ශනයකින් දුටුවෙමි” යයි දෙවරක් ප්‍රකාශ කරයි. එවිට දහතුන්වන පදයේදී “දර්ශනය කොපමණ කලක් ද?” යන ප්‍රශ්නය උදාවෙයි. ඒ සියලු භාවිතයන්හි ඇති හෙබ්‍රෙව් වචනය “châzôn” ය. ඉන්පසු පහලොස්වන පදයට පැමිණෙන විට, දැනියෙල් ඒම එකම වචනය භාවිත කළ අතිශය වැදගත් අවස්ථාවට අප ළඟා වෙමු; මන්ද, ඔහු “මම”…“දර්ශනය දුටු කල එහි අර්ථය සෙවීමි” යයි කියයි. දැනියෙල් châzôn දර්ශනය දුටු පසු, එහි අර්ථය කුමක්දැයි ඔහු අවබෝධ කරගැනීමට කැමති විය. මෙය, එම පරිච්ඡේදය තුළ ලෙවී කථාව විසිහයහි “සත් වරක්” සැඟවී තිබීම සම්බන්ධයෙන් මහත් සම්බන්ධතාවයක් ඇති සත්‍යයකි.

He also uses the word châzôn in verses seventeen and twenty-six. The word “vision” appears ten times in Daniel chapter eight, and the word châzôn represents seven of those occurrences. Daniel uses the other Hebrew word that is translated as “vision” four times. The other Hebrew word is mar’eh, and means “appearance”.

ඔහු දාහතවන සහ විසිහයවන පදවලද châzôn යන වචනය භාවිත කරයි. “දර්ශනය” යන වචනය දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දස වතාවක් ප්‍රකාශ වන අතර, එම අවස්ථාවලින් හතක් සඳහා châzôn යන වචනය යොදා ඇත. “දර්ශනය” ලෙස පරිවර්තනය කරනු ලබන අනෙක් හෙබ්‍රෙව් වචනය දානියෙල් සතර වතාවක් භාවිත කරයි. එම අනෙක් හෙබ්‍රෙව් වචනය mar’eh වන අතර, එහි අර්ථය “පෙනුම” යන්නයි.

Châzôn is found seven times in Daniel chapter eight, and mar’eh is found four times, and together they represent the ten times the English word “vision” occurs in Daniel chapter eight. Seven plus four is eleven, for one of the times Daniel employed the word mar’eh, it was translated just as it is defined, for in verse fifteen, when Daniel “sought for the meaning” of the châzôn vision of prophetic history, there “stood before” him “as the appearance of a man.” The word “appearance” is mar’eh. Therefore, mar’eh is used by Daniel four times in Daniel eight, and it is translated once in agreement with its primary definition of “appearance,” and the other three times it is translated as “vision.”

දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ châzôn යන වචනය සත් වරක්ද, mar’eh යන වචනය හතර වරක්ද දක්නට ලැබේ; ඒ දෙක එක්ව දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ ඉංග්‍රීසි “vision” යන වචනය පෙනෙන දස වාරය නියෝජනය කරයි. සත් එකතු හතර වූයේ එකොළහකි; මක්නිසාද දානියෙල් mar’eh යන වචනය භාවිත කළ එක් අවස්ථාවක, එය නිර්වචනය කර ඇති ආකාරයටම පරිවර්තනය කර ඇත. එනම්, පහළොස්වන වසනියේ දානියෙල් අනාගතවාණී ඉතිහාසයට අයත් châzôn දර්ශනයේ “අර්ථය සොයන” කල, ඔහුගේ ඉදිරියෙහි “මනුෂ්‍යයෙකුගේ පෙනුමක් මෙන්” කෙනෙක් “නැගී සිටියේය.” “පෙනුම” යන වචනය mar’eh ය. එබැවින්, දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දානියෙල් mar’eh යන වචනය හතර වරක් භාවිත කරයි; ඒ අතර එක් වරක් එය එහි ප්‍රධාන නිර්වචනය වන “පෙනුම” යන අර්ථයට අනුව පරිවර්තනය කර ඇත, අනෙක් තුන් වර එය “vision” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත.

I am not suggesting any criticism of the men who translated the King James Bible. It needs to be noted though, that in verse thirteen, is found the only added word in the King James Bible (sacrifice), that inspiration states definitively, “does not belong to the text.” Inspiration further states that the added word had been “added by human wisdom.” In the very same chapter, two different Hebrew words are both translated as the same English word. The reason it is essential to recognize the distinction between these two words is profoundly important.

මම කිං ජේම්ස් බයිබලය පරිවර්තනය කළ මිනිසුන්ට විරුද්ධව කිසිදු විවේචනයක් යෝජනා නොකරමි. එසේ වුවද, දහතුන්වන පදය තුළ, කිං ජේම්ස් බයිබලයේ එක් කළ එකම වචනය (යාගය) දක්නට ලැබෙන බව සටහන් කළ යුතුය; ඒ සම්බන්ධයෙන් දේවානුප්‍රේරණය නිශ්චිතව ප්‍රකාශ කරන්නේ එය “පෙළට අයත් නොවන” බවය. තවද දේවානුප්‍රේරණය පවසන්නේ එම එක් කළ වචනය “මනුෂ්‍ය ප්‍රඥාව මඟින් එක් කරනු ලැබූ” බවය. එම එකම අධ්‍යායයේම, හෙබ්‍රෙව් වචන දෙකක් වෙනස් වුවද ඒවා දෙකම එකම ඉංග්‍රීසි වචනයකින් පරිවර්තනය කර ඇත. මෙම වචන දෙක අතර ඇති වෙනස හඳුනාගැනීම අත්‍යවශ්‍ය වන්නේ මන්දැයි යන්න අතිශය ගැඹුරු වැදගත්කමක් දරයි.

> And it came to pass, when I, even I Daniel, had seen the vision, and sought for the meaning, then, behold, there stood before me as the appearance of a man. And I heard a man’s voice between the banks of Ulai, which called, and said, Gabriel, make this man to understand the vision. Daniel 8:15, 16.

> තවද මෙසේ සිදු විය: මම, එසේම මම දානියෙල්, එම දර්ශනය දැක එහි අර්ථය සොයමින් සිටිය විට, බලන්න, මගේ ඉදිරියෙහි මනුෂ්‍යයෙකුගේ ආකාරයක් මෙන් යමෙක් සිටියේය. තවද උලයිගේ ඉවුරු අතරින් මනුෂ්‍යයෙකුගේ හඬක් මට ඇසුණේය; ඒ හඬ කැඳවා මෙසේ කීවේය: ගබ්‍රියෙල්, මේ මිනිසාට දර්ශනය තේරුම් ගන්වන්න. දානියෙල් 8:15, 16.

As Daniel “sought for the meaning” of the “châzôn vision” which he had just “seen,” Christ informs Gabriel to “make” Daniel to understand the “mar’eh vision” which he had just “heard”. Daniel wanted to understand the vision of prophetic history, but Christ, who had been identified in verse thirteen as Palmoni (that certain saint which spake), instructed Gabriel to make Daniel understand the “mar’eh vision”, not the “châzôn vision”. In verses fifteen and sixteen, the stated purpose for Gabriel is that he is to make Daniel understand the “mar’eh vision”, which is the word translated as “vision” which means “appearance,” not the vision of prophetic history which Daniel wanted to understand. Without recognizing Gabriel’s job assignment, the “seven times” of Leviticus twenty-six is hidden in plain sight.

දැනටමත් තමන් “දුටු” “චාසෝන් දර්ශනයේ” “අර්ථය සෙවූ” දානියෙල්ට, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ගබ්‍රියෙල්ට, දානියෙල් දැන්ම “ඇසූ” “මර්ආහ් දර්ශනය” ඔහුට අවබෝධ කර දීමට “සලස්වන්න” යයි දන්වයි. දානියෙල්ට අවශ්‍ය වූයේ අනාවැකිමය ඉතිහාසයේ දර්ශනය අවබෝධ කරගැනීමය; එහෙත්, දහතුන්වන පදයේ Palmoni (කථා කළ ඒ නිශ්චිත ශුද්ධයා) ලෙස හඳුනා දී ඇති ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ, ගබ්‍රියෙල්ට දානියෙල්ට “මර්ආහ් දර්ශනය” අවබෝධ කර දීමට අණ කළේය, “චාසෝන් දර්ශනය” නොවේ. පහළොස්වන හා දහසයවන පදයන්හි, ගබ්‍රියෙල් සඳහා ප්‍රකාශිත අරමුණ නම්, ඔහු දානියෙල්ට “මර්ආහ් දර්ශනය” අවබෝධ කර දිය යුතුය යන්නයි; මෙහි “දර්ශනය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනයේ අර්ථය “පෙනුම” යන්න වන අතර, දානියෙල්ට අවබෝධ කරගැනීමට අවශ්‍ය වූ අනාවැකිමය ඉතිහාසයේ දර්ශනය නොවේ. ගබ්‍රියෙල්ගේ කාර්ය පැවරීම හඳුනා නොගන්නේ නම්, ලෙවී කථාව විසිහයේ “සත් වරක්” යන්න ප්‍රකටවම තිබියදීත් සඟවා පවතී.

In verse twenty-six both Hebrew words that are translated as “vision” are located in the same verse, and the verse becomes one of the primary keys to opening the truth of Daniel’s testimony of the “seven times.”

විසි හයවන පදයේදී “දර්ශනය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති හෙබ්‍රෙව් වචන දෙකම එකම පදය තුළ පිහිටා ඇති අතර, එම පදය දානියෙල්ගේ “සත් වාර” පිළිබඳ සාක්ෂියේ සත්‍යය විවෘත කිරීමට ඇති ප්‍රධාන යතුරු අතරින් එකක් බවට පත්වේ.

> And the vision of the evening and the morning which was told is true: wherefore shut thou up the vision; for it shall be for many days. Daniel 8:26.

> “සන්ධ්‍යාවත් උදෑසනත් පිළිබඳව කියන ලද දර්ශනය සත්‍යය; එබැවින් එම දර්ශනය මුද්‍රා තබා තබව; මක්නිසාද එය බොහෝ දින සඳහාය.” දානියෙල් 8:26.

In verse twenty-six, the “vision of the evening and mornings” is the mar’eh vision, meaning “appearance”, but the vision that was to be “shut up,” is the châzôn vision of prophetic history. The expression “evening and mornings” is what isolates and identifies the distinction between the two visions. It does so with another illustration of the human factor in producing the Bible. The human factor consisted of both the prophets that recorded the words of the Bible, but also of those that translated the Bible. The Bible, as with Christ, represents a combination of divinity and humanity. That humanity descended down through history, from Adam after he sinned to those who recorded and translated the Bible. Christ and the Bible are both the Word of God, and the Word of God’s is pure, for the divinity of the combination always overruled any limitations that existed in the flesh.

විසිහයවන වාක්‍යයේ “සන්ධ්‍යාවන් සහ උදෑසනවල දර්ශනය” යනු “පෙනුම” යන අර්ථය දරන mar’eh දර්ශනයයි; එහෙත් “මුද්‍රා තබා” තැබිය යුතු වූ දර්ශනය නම් අනාවැකිමය ඉතිහාසයේ châzôn දර්ශනයයි. “සන්ධ්‍යාවන් සහ උදෑසනවල්” යන ප්‍රකාශය දර්ශන දෙක අතර ඇති විශේෂ භේදය වෙන් කොට හඳුනාගන්නා දේය. එය බයිබලය නිර්මාණය වීමේදී මානව සාධකය පිළිබඳ තවත් උදාහරණයකින් එසේ කරයි. එම මානව සාධකය සමන්විත වූයේ බයිබලයේ වචන ලියා තැබූ අනාගතවක්තෘවරුන්ගෙන් පමණක් නොව, බයිබලය පරිවර්තනය කළ අයගෙන්ද ය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මෙන්ම බයිබලයද දේවත්වය සහ මානවත්වය යන දෙකේ සංයෝගයක් නියෝජනය කරයි. එම මානවත්වය, ආදම් පාප කළ පසු ඔහුගෙන් ආරම්භ වී, බයිබලය ලියා තැබූවන් හා පරිවර්තනය කළවන් දක්වා ඉතිහාසය පුරා පහළට පැවතුණි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේද බයිබලයද දෙකම දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය වන අතර, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය නිර්මලය; මක්නිසාද යත්, එම සංයෝගයේ දේවත්වය සැමවිටම මාංසයේ පැවති යම් සීමාවන් උඩින් ආධිපත්‍යය පවත්වා ඇත.

> Paul, a servant of Jesus Christ, called to be an apostle, separated unto the gospel of God, (Which he had promised afore by his prophets in the holy scriptures,) Concerning his Son Jesus Christ our Lord, which was made of the seed of David according to the flesh. Romans 1:1–3.

> යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ දාසයෙකු වන, ප්‍රේරිතයෙකු වීමට කැඳවනු ලැබූ, දෙවියන්වහන්සේගේ සුභාරංචිය සඳහා වෙන් කරනු ලැබූ පාවුල්—(ඒ සුභාරංචිය උන්වහන්සේ ශුද්ධ ලියවිලි තුළ තම අනාගතවක්තෘවරුන් විසින් කලින් පොරොන්දු වූ සේක,) තම පුත්‍රයා වන, මාංසික වශයෙන් දාවිත්ගේ වංශයෙන් උපන්නා වූ, අපගේ ස්වාමීන් වන යේසුස් ක්‍රිස්තුස් පිළිබඳ වූවකි. රෝම 1:1–3.

The expression “evening and morning” is found repeatedly in God’s Word, and it is always translated as “evening and morning,” as it is in verse twenty-six, and as it is so often translated in the creation story in Genesis that repeatedly states, “and the evening and the morning were….” In fact, and every fact has its bearing (and this fact is essential to understand), the only place in the Bible that the expression “evening and morning” is not translated as “evening and morning” (as it is in verse twenty-six), is in verse fourteen of Daniel eight. There, and only there in God’s Word the phrase “evening and morning” is translated as simply “days.”

“සන්ධ්‍යා සහ ප්‍රභාතය” යන ප්‍රකාශය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ නැවත නැවත දක්නට ලැබේ; එය සැමවිටම “සන්ධ්‍යා සහ ප්‍රභාතය” ලෙසම පරිවර්තනය කරනු ලැබේ, එසේම එය විසිහයවන පදයේ ද පරිවර්තනය කර ඇති පරිදි, සහ උත්පත්තිහි මැවීමේ වෘත්තාන්තයේ “සන්ධ්‍යාවද ප්‍රභාතයද … විය” යනුවෙන් නැවත නැවත සඳහන් කරන ස්ථානවල ද බොහෝ වරක් එසේම පරිවර්තනය කරනු ලැබේ. සැබවින්ම, සෑම සත්‍යයකටම තමන්ගේ වැදගත්කමක් ඇත (තවද, මෙම සත්‍යය තේරුම් ගැනීම අත්‍යවශ්‍යය), “සන්ධ්‍යා සහ ප්‍රභාතය” යන ප්‍රකාශය “සන්ධ්‍යා සහ ප්‍රභාතය” ලෙස පරිවර්තනය නොකරන එකම ස්ථානය (එය විසිහයවන පදයේ පරිවර්තනය කර ඇති පරිදි නොව) දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහහතරවන පදයයි. එහිදී, සහ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ එහිදී පමණක්, “සන්ධ්‍යා සහ ප්‍රභාතය” යන වාක්‍යඛණ්ඩය සරලව “දවස්” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත.

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:14.

> ඔහු මට මෙසේ කීවේය: දින දෙදහස් තුන්සියය දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේය. දානියෙල් 8:14.

Twelve verses later, in the same chapter of Daniel, the Hebrew phrase “evening and morning” is translated as it always is; but in the verse that is the central pillar and foundation of Adventism, the phrase is simply translated as “days.” What influence led the translators of the King James Bible to make such a glaring contradiction? They had translated the phrase in verse twenty-six in agreement with every other occurrence of the phrase in the rest of the Bible. But twelve verses before verse twenty-six, in verse fourteen, their humanity placed a special distinction upon the answer to the question of verse thirteen. And the question of verse thirteen, included the one word (sacrifice), that was not to be added to the Bible. God wanted verse fourteen, to stand out in a very profound and distinctive way. In doing so, he also identified what Gabriel was instructed to make Daniel understand.

ඒ පිටුපසින් වචන දොළහකට පසුව, දානියෙල්ගේ එම අධ್ಯಾಯයේම, හෙබ්‍රෙව් වාක්‍යাংশය “සන්ධ්‍යාව සහ උදය” සෑම විටම පරිවර්තනය කරනු ලබන ආකාරයෙන්ම පරිවර්තනය කර ඇත; නමුත් ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ මධ්‍යස්ථම්භය සහ පදනම වන එම පදයේ, එම වාක්‍යাংশය සරලව “දින” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත. මෙතරම් ප්‍රකට පරස්පරතාවයක් ඇති වන ලෙස King James බයිබලයේ පරිවර්තකයන්ට බලපෑවේ කුමන බලපෑමක්ද? ඔවුන් එම වාක්‍යাংশය විසිහයවන පදයේ, බයිබලයේ අනෙක් සියලුම ස්ථානවල එය පෙනෙන ආකාරය සමඟ සම්පූර්ණ එකඟතාවයෙන් පරිවර්තනය කර තිබුණි. එහෙත් විසිහයවන පදයට වචන දොළහකට පෙර, දහහතරවන පදයේදී, ඔවුන්ගේ මනුෂ්‍යභාවය දහතුන්වන පදයේ ප්‍රශ්නයට ලැබෙන පිළිතුර මත විශේෂ භේදයක් තැබීය. තවද, දහතුන්වන පදයේ ප්‍රශ්නය තුළ, බයිබලයට එක් නොකළ යුතු වූ එක් වචනයක්—(පූජාව)—ඇතුළත් කර තිබුණි. දෙවියන්වහන්සේට අවශ්‍ය වූයේ දහහතරවන පදය ඉතා ගැඹුරු සහ සුවිශේෂී ආකාරයකින් කැපී පෙනෙන ලෙස සිටීමය. එසේ කිරීමෙන්, ගැබ්‍රියෙල්ට දානියෙල්ට අවබෝධ කරවා දීමට උපදෙස් දී තිබූ දේද ඔහු හඳුනා දුන්නේය.

In verse sixteen, Jesus commanded Gabriel to make Daniel understand the mar’eh vision, in spite of the fact that Daniel was seeking to understand the châzôn vision of prophetic history. Verse twenty-six says the “vision of the evenings and mornings which was told” was “true.” The châzôn vision had been a prophetic “sight”, but the mar’eh vision was “told,” for it had been spoken. It had been spoken in verse fourteen when Palmoni said “unto two thousand and three hundred evenings and mornings; then shall the sanctuary be cleansed.” Verse twenty-six, employs the expression “evening and mornings,” as it identifies it as the vision that had been “spoken” to identify the distinction between the two visions in Daniel chapter eight. The vision of prophetic history that Daniel had “seen”, and that Daniel wished to understand, was different from the vision that was “spoken” which Daniel had “heard”. More importantly, the vision that Daniel “heard” was the vision that Gabriel was to give Daniel understanding of.

දහසය වන පදයේදී, දානියෙල් අනාවැකිමය ඉතිහාසයට අයත් châzôn දර්ශනය තේරුම්ගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටියා වූ නමුත්, යේසුස් ගාබ්රියෙල්ට mar’eh දර්ශනය දානියෙල්ට තේරුම්කර දෙන ලෙස අණ කළේය. විසිහය වන පදයෙහි “පැවසූ සන්ධ්‍යා හා උදෑසන පිළිබඳ දර්ශනය” “සත්‍ය” බව සඳහන් කරයි. châzôn දර්ශනය අනාවැකිමය “දැක්මක්” වී තිබුණද, mar’eh දර්ශනය “පැවසූ” එකක් විය, මක්නිසාද එය ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ නිසාය. එය ප්‍රකාශ කරනු ලැබුවේ දාහතර වන පදයේදීය, එහි Palmoni, “සන්ධ්‍යා සහ උදෑසන දෙදහස් තුන්සියයක් දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේය” යයි කීවේය. විසිහය වන පදය, “සන්ධ්‍යා හා උදෑසන” යන ප්‍රකාශය භාවිත කරමින්, එය “පැවසූ” දර්ශනය ලෙස හඳුන්වයි; එසේ කරන්නේ දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දර්ශන දෙක අතර ඇති වෙනස හඳුන්වා දීම සඳහාය. දානියෙල් “දුටු” අනාවැකිමය ඉතිහාසයේ දර්ශනය, සහ දානියෙල්ට තේරුම්ගැනීමට අවශ්‍ය වූ දර්ශනය, දානියෙල් “ඇසූ” “පැවසූ” දර්ශනයෙන් වෙනස් විය. වඩාත් වැදගත් ලෙස, දානියෙල් “ඇසූ” දර්ශනයම ගාබ්රියෙල් දානියෙල්ට තේරුම්කර දිය යුතු දර්ශනය විය.

The humanity that participated in creating the Holy Bible recorded the word “vision” ten times in Daniel chapter eight, and in so doing it hid the distinction of a vision that was “seen” and another vision that was “heard”. In doing so, it obscured the emphasis that identifies that Christ’s intent was for Daniel to understand the vision he had “heard”, above understanding the vision he had “seen”. We can now consider what Gabriel does in order to fulfill his job assignment.

ශුද්ධ බයිබලය සම්පාදනය කිරීමට සහභාගි වූ මනුෂ්‍යත්වය දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ “දර්ශනය” යන වචනය දසවරක් සටහන් කළ අතර, එසේ කිරීමෙන් “දුටු” දර්ශනයක් හා “ඇසූ” තවත් දර්ශනයක් අතර ඇති භේදය සඟවා දැමීය. එසේ කිරීමෙන්, දානියෙල් “දුටු” දර්ශනය තේරුම් ගැනීමට වඩා, ඔහු “ඇසූ” දර්ශනය තේරුම් ගන්නා ලෙස ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අභිප්‍රාය වූ බව හඳුනා දෙන අවධාරණය එය අපැහැදිලි කළේය. දැන්, තමන්ට පැවරුණු කාර්යභාරය ඉටු කිරීම සඳහා ගාබ්‍රියෙල් කරන්නේ කුමක්දැයි අපට සලකා බැලිය හැකිය.

> So he came near where I stood: and when he came, I was afraid, and fell upon my face: but he said unto me, Understand, O son of man: for at the time of the end shall be the vision. Now as he was speaking with me, I was in a deep sleep on my face toward the ground: but he touched me, and set me upright. And he said, Behold, I will make thee know what shall be in the last end of the indignation: for at the time appointed the end shall be. Daniel 8:17–19.

> එබැවින් ඔහු මා සිටි ස්ථානයට සමීපව ආවේය. ඔහු පැමිණි කල, මම භයවී, මුහුණින් බිම වැටුණෙමි. නමුත් ඔහු මට මෙසේ කීවේය: මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, තේරුම් ගන්න; මක්නිසාද දර්ශනය අවසානයේ කාලයට අයත් වන්නේය. තවද ඔහු මා සමඟ කතා කරමින් සිටියදී, මම මුහුණින් බිමට වුණු තත්ත්වයෙන් ගැඹුරු නින්දකට පැමිණියෙමි. එවිට ඔහු මට ස්පර්ශ කොට, මා සෘජුව නැගී සිටුවාය. තවද ඔහු මෙසේ කීවේය: බලව, කෝපයේ අවසාන කාලයෙහි සිදුවන්නාවූ දේ මම නුඹට දැනගැනීමට සලස්වමි; මක්නිසාද නියමිත කාලයේදී අවසානය පැමිණෙන්නේය. දානියෙල් 8:17–19.

Gabriel now begins his work of making Daniel to understand the vision of the twenty-three hundred evenings and mornings, which is true. He first informs him that the vision of prophetic history, the châzôn vision, would be at the “time of the end.” Then, while Daniel was in a prophetic sleep, Gabriel touched Daniel and set him upright. He informs him “I will make thee know.”

දැන් ගාබ්‍රියෙල් දානියෙල්ට සත්‍යවූ සවස හා උදෑසන දෙදහස් තුන්සියයේ දර්ශනය අවබෝධ කරවීමේ තම කාර්යය ආරම්භ කරයි. ප්‍රථමයෙන් ඔහු, අනාවැකිමය ඉතිහාසයේ දර්ශනය වන châzôn දර්ශනය “අවසාන කාලයේ” වන්නේයැයි ඔහුට දන්වයි. ඉන්පසු, දානියෙල් අනාවැකිමය නින්දක සිටියදී, ගාබ්‍රියෙල් දානියෙල්ට ස්පර්ශ කොට ඔහු නින්දෙන් නැඟී සිටින ලෙස ස්ථාපිත කළේය. ඔහු ඔහුට, “මම නුඹට දැනගන්වන්නෙමි”යි දන්වයි.

That is what Palmoni (Christ), had told Gabriel to do, when he said, “Gabriel, make this man to understand the mar’eh vision” of the evening and mornings. Gabriel says that he will make Daniel “know what shall be in the last end of the indignation.” There it is! There is the “seven times” of Leviticus twenty-six! It is hidden by the very prophetic technique which Gabriel had led the prophets repeatedly to testify to and employ in their writings! That technique is “line upon line, here a little and there a little”.

සන්ධ්‍යා සහ උදයයන් පිළිබඳ mar’eh දර්ශනය “මෙම මනුෂ්‍යයාට අවබෝධ කරවන්න” යයි ඔහු පැවසූ විට, Palmoni (ක්‍රිස්තුස්) ගාබ්‍රියෙල්ට කළ යුතු බව කියා තිබුණේ එයයි. ගාබ්‍රියෙල් පවසන්නේ, “කෝපයේ අවසාන කාලයේදී සිදුවන්නාවූ දේ” දානියෙල්ට දැනගන්නට සලස්වන බවය. එහෙමය! එහි ලෙවී කථාව විසිහයේ “සත් වරක්” ඇත! එය සැඟවී ඇත්තේ, ගාබ්‍රියෙල් විසින් අනාගතවක්තෘවරුන්ට නැවත නැවතත් සාක්ෂි දීමටත්, තම ලේඛනවල භාවිත කිරීමටත් මඟ පෙන්වූ ඒ අනාගතවාක්‍යමය ක්‍රමවේදය මගිනි! එම ක්‍රමවේදය නම්, “පේළිය මත පේළිය, මෙහි ටිකක් සහ එහි ටිකක්” යන්නය.

In the book “Thoughts on Daniel and the Revelation”, by Uriah Smith (which all Adventists, and even their neighbors, should be familiar with), Smith comments on verses seventeen to nineteen of Daniel chapter eight:

උරියා ස්මිත් විසින් රචිත “Daniel and the Revelation පිළිබඳ සිතුවිලි” නම් ග්‍රන්ථයෙහි (සියලු ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන්ද, ඔවුන්ගේ අසල්වැසියන්ද පවා, හොඳින් දැන සිටිය යුතු ග්‍රන්ථයක් වන) දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහහතවන සිට දහනවවන පද දක්වා පිළිබඳව ස්මිත් මෙසේ අදහස් දක්වයි:

> “With a general statement that at the time appointed the end shall be, and that he will make him to know what shall be in the last end of the indignation, he enters upon an interpretation of the vision. The indignation must be understood to cover a period of time. What time? God told his people Israel that he would pour upon them his indignation for their wickedness; and thus he gave directions concerning the ‘profane wicked prince of Israel:’ ‘Remove the diadem, and take off the crown. . . . I will overturn, overturn, overturn it: and it shall be no more, until he come whose right it is; and I will give it him.’ Ezekiel 21:25–27, 31.

> “නියමිත කාලයේදී අවසානය සිදුවනු ඇතැයිද, කෝපයේ අවසාන කාලයේදී සිදුවන්නාවූ දේ ඔහුට දැනගැනීමට ඔහු සැලැස්වනු ඇතැයිද යන සාමාන්‍ය ප්‍රකාශයකින්, ඔහු දර්ශනයේ විවරණයට පිවිසෙයි. මෙහි ‘කෝපය’ යනු යම් කාලපරාසයක් ආවරණය කරන බව ලෙස තේරුම්ගත යුතුය. කුමන කාලයක්ද? දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟ වූ ඉශ්‍රායෙල්ට, ඔවුන්ගේ දුෂ්ටකම නිසා තම කෝපය ඔවුන් මත වගුරුවන බව පවසා තිබුණි; එලෙසම, ‘ඉශ්‍රායෙල්ගේ අශුද්ධ දුෂ්ට අධිපතියා’ සම්බන්ධයෙන්ද උපදෙස් දුන්සේක: ‘මකුටය ඉවත් කර, කිරුළ ගලවා දමන්න.... මම එය පෙරළා දමන්නෙමි, පෙරළා දමන්නෙමි, පෙරළා දමන්නෙමි; එය තවදුරටත් නොපවතිනු ඇත, එයට අයිතිය ඇත්තාවූ තැනැත්තා පැමිණෙන තුරු; මම එය ඔහුට දෙන්නෙමි.’ එසකියෙල් 21:25–27, 31.”

> “Here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot. The diadem was removed, and the crown taken off, when Israel was subjected to the kingdom of Babylon. It was overturned again by the Medes and Persians, again by the Grecians, again by the Romans, corresponding to the three times the word is repeated by the prophet. The Jews then, having rejected Christ, were soon scattered abroad over the face of the earth; and spiritual Israel has taken the place of the literal seed; but they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him. Then the indignation will have ceased. What shall take place in the last end of this period, the angel is now to make known to Daniel.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

> “මෙය දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාවට විරුද්ධව ඔහුගේ කෝපයේ කාලයයි; ශුද්ධස්ථානයද සෙනඟද පාදතලයට යටකරනු ලබන කාලයයි. ඉශ්‍රායෙල් බබිලෝන රාජ්‍යයට යටත් කරනු ලැබූ විට මකුටය ඉවත් කරන ලදී, ඔටුන්න ගලවා දමන ලදී. අනාගතවක්තෘවරයා විසින් එම වචනය තුන් වරක් පුනරුච්චාරණය කර ඇති ආකාරයට සමානව, එය නැවතත් මීදීවරුන් හා පර්සියානුවන් විසින්ද, නැවතත් ග්‍රීකයන් විසින්ද, නැවතත් රෝමවරුන් විසින්ද පෙරළා දමන ලදී. එවිට යුදෙව්වෝ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේව ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින්, ඉක්මනින්ම භූමිය පුරා විසුරුවා හරින ලදහ; ආත්මික ඉශ්‍රායෙල්, ශබ්දාර්ථ බීජයේ ස්ථානය අත්පත් කරගෙන ඇත; එහෙත් ඔවුන් භූමික බලයන්ට යටත්ව සිටිති, දාවිත්ගේ සිංහාසනය නැවත පිහිටුවනු ලබන තුරුද,—එයට නීත්‍යානුකූල උරුමක්කරු වන, මෙසියා, සමාදානයේ අධිපතියාණන් පැමිණෙන තුරුද, එවිට එය ඔහුට දෙනු ලබන තුරුද,—එසේම සිටිනු ඇත. එවිට කෝපය නවතිනු ඇත. මේ කාලපරිච්ඡේදයේ අවසාන අවසානයේ සිදුවන්නේ කුමක්ද යන්න දේවදූතයා දැන් දානියෙල්ට ප්‍රකාශ කිරීමට යන්නේය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 201, 202.

The “indignation” that Smith is identifying, began when Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. Unfortunately, Smith takes Zedekiah’s overthrow in 586 BC and assigns that as the starting point of the period of the “indignation” of verse nineteen. Smith simply does not address what it means that the verse states “the last end of the indignation.” He treats it as simply “indignation,” though if there is a “last end” of the indignation, grammar and logic demand that there is also at minimum a “first end” of the indignation. Smith knew the seventy years of captivity began with the first attack of Nebuchadnezzar against Jehoiakim in 606 BC, but determined the starting for the period of the indignation was the third of Nebuchadnezzar’s attacks, which was carried out against Zedekiah, the last Judean king.

ස්මිත් හඳුනා දක්වමින් සිටින “උදහස” ආරම්භ වූයේ ක්‍රි.පූ. 677 දී මනස්සේ අෂ්ෂූරියන් විසින් බබිලෝනියට ගෙන යනු ලැබූ අවස්ථාවේදීය. අවාසනාවකට මෙන්, ස්මිත් ක්‍රි.පූ. 586 දී සෙදෙකියා පෙරළා දමනු ලැබූ සිද්ධිය ගෙන, එය දහනවවන පදයේ සඳහන් “උදහසේ” කාලපරිච්ඡේදයේ ආරම්භක ලක්ෂ්‍යය ලෙස නියම කරයි. එහෙත්, එම පදය “උදහසේ අවසාන කෙළවර” යැයි ප්‍රකාශ කරන විට එහි අර්ථය කුමක්ද යන්න ස්මිත් සම්පූර්ණයෙන්ම සලකා නොබලයි. ඔහු එය සරලව “උදහස” ලෙස පමණක් සලකයි. එහෙත් “උදහසේ අවසාන කෙළවර”ක් තිබේ නම්, ව්‍යාකරණය හා තාර්කිකත්වය අනුව, අවම වශයෙන් “උදහසේ පළමු කෙළවර”ක් ද තිබිය යුතුය. යෙහෝයාකිම්ට එරෙහි නෙබුකද්නෙෂර්ගේ ප්‍රථම ප්‍රහාරය ක්‍රි.පූ. 606 දී සිදු වූ අවස්ථාවේ සිට වහල්කමේ වසර හැත්තෑව ආරම්භ වූ බව ස්මිත් දැන සිටියේය. එසේ වුවද, ඔහු “උදහසේ” කාලපරිච්ඡේදයේ ආරම්භය ලෙස තීරණය කළේ නෙබුකද්නෙෂර්ගේ තෙවන ප්‍රහාරය වන, යූදාහි අවසාන රජු වූ සෙදෙකියාට එරෙහිව ක්‍රියාත්මක කළ ප්‍රහාරයයි.

> “Though we have a more minute account of his [Daniel’s] early life than is recorded of that of any other prophet, yet his birth and lineage are left in complete obscurity, except that he was of the royal line, probably of the house of David, which had at this time become very numerous. He first appears as one of the noble captives of Judah, in the first year of Nebuchadnezzar, king of Babylon, at the commencement of the seventy years’ captivity, BC 606. Jeremiah and Habakkuk were yet uttering their prophecies. Ezekiel commenced soon after, and a little later, Obadiah; but both these finished their work years before the close of the long and brilliant career of Daniel. Three prophets only succeeded him, Haggai and Zechariah, who exercised the prophetic office for a brief period contemporaneously, BC 520–518, and Malachi, the last of the Old Testament prophets, who flourished a little season about BC 397.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

> “අපට ඔහුගේ [දානියෙල්ගේ] මුල් ජීවිතය පිළිබඳව වෙනත් කිසිදු අනාගතවක්තෘවරයෙකුගේ ජීවිතය ගැන ලියා ඇති විස්තරයට වඩා ඉතා සවිස්තර ගිණුමක් ලැබුණද, ඔහු රාජවංශයට අයත් වූ බව—බොහෝ විට එම කාලය වන විට අතිශයින් විශාල වී තිබූ දාවිත්ගේ ගෘහයට අයත් වූ බව—හැර, ඔහුගේ උපත සහ වංශාවලිය සම්පූර්ණයෙන්ම අඳුරුභාවයේ තබා ඇත. ඔහු මුලින්ම දක්නට ලැබෙන්නේ බබිලෝනියේ රජ වූ නෙබුකද්නෙශර්ගේ පළමුවන අවුරුද්දේ, ක්‍රි.පූ. 606 දී, අවුරුදු හැත්තෑක බන්ධනාගාරගතවීමේ ආරම්භයේදී, යූදායේ උත්තම වහලුන්ගෙන් එක් අයෙකු වශයෙනි. එවකට යෙරෙමියා සහ හබක්කුක් තවමත් තම අනාගතවාක්‍ය ප්‍රකාශ කරමින් සිටියහ. එසකියෙල් ඉන් ටික කලකට පසු ආරම්භ කළේය, ඊට ටිකක් පසුව ඔබදියා ද; එහෙත් මේ දෙදෙනාම දානියෙල්ගේ දිගු හා දීප්තිමත් සේවා ජීවිතයේ අවසානයට බොහෝ වසරකට පෙර තම කාර්යය නිම කළහ. ඔහුට අනුව පසුකාලීනව සිටියේ අනාගතවක්තෘවරුන් තිදෙනෙකු පමණි—ක්‍රි.පූ. 520–518 අතර කෙටි කාලයක් එකම සමයේ අනාගතවක්තෘ සේවය කළ හග්ගයි සහ සෙකරියා, සහ පැරණි ගිවිසුමේ අවසාන අනාගතවක්තෘයා වූ මලාකි, ක්‍රි.පූ. 397 අවට කෙටි සමයක ප්‍රකටව සිටියේය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 19.

Smith correctly identified the “indignation” of verse nineteen as a period of time. He correctly identified the period as the treading down of the sanctuary and host in agreement with Daniel chapter eight verse thirteen, and he correctly identified the ending point as October 22, 1844.

ස්මිත් නිවැරදි ලෙස දහනවවන පදයේ “උද्वේගය” කාලපරිච්ඡේදයක් ලෙස හඳුනාගත්තේය. දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන පදයට අනුව, එම කාලපරිච්ඡේදය ශුද්ධස්ථානය හා සේනාදළය පාදතලයට යටත් කරනු ලැබීමේ කාලය ලෙසද, එහි අවසාන බින්දුව 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ලෙසද ඔහු නිවැරදිව හඳුනාගත්තේය.

Smith was partially correct, but missed the truth by doing what was the characteristic of his prophetic applications. He allowed history to guide his interpretation of the prophetic word, instead of allowing the prophetic word to guide his understanding of history. If we allow the Bible to define prophetic history, we then have the correct information to approach history.

ස්මිත් යම් අංශයකින් නිවැරදි වූයේය; එහෙත් ඔහුගේ අනාගතවාණිජ අර්ථකථනවල ලක්ෂණාත්මක වූ දෙයම කරමින් සත්‍යය මඟහැර ගියේය. එනම්, අනාගතවාක්‍යයේ වචනය තමන්ගේ ඉතිහාස අවබෝධයට මඟපෙන්වීමට ඉඩ දෙනවා වෙනුවට, තමන්ගේ අර්ථකථනයට මඟපෙන්වීමට ඔහු ඉතිහාසයට ඉඩ දුන්නේය. අපි අනාගතවාණිජ ඉතිහාසය නිර්වචනය කිරීමට බයිබලයට ඉඩ දෙමු නම්, එවිට ඉතිහාසයට සමීප වීමට අපට නිවැරදි තොරතුරු ලැබේ.

The Bible teaches that by whom a man is overcome, he is that man’s servant.

බයිබලය උගන්වන්නේ, මනුෂ්‍යයෙකු යමෙකු විසින් ජයගනු ලබන්නේද, ඔහු ඒ තැනැත්තාගේ සේවකයා වන බවය.

> While they promise them liberty, they themselves are the servants of corruption: for of whom a man is overcome, of the same is he brought in bondage. 2 Peter 2:19.

> ඔවුන් ඔවුන්ට නිදහස පොරොන්දුවන අතර, තමන්ම දූෂණයේ දාසයෝ වෙති; මක්නිසාද මනුෂ්‍යයෙකු කා විසින් ජයගනු ලබන්නේද, ඔහු ඒම කෙනාටම වහල්කමට පමුණුවනු ලබයි. 2 පේතෘස් 2:19.

Manasseh was taken captive to Babylon in 677 BC. It is there that Judah was overcome and brought into bondage. This is the starting point that is represented on both the 1843 and the 1850 charts, which Sister White endorses as correct. Smith starts the treading down of Daniel chapter eight, and verse thirteen with Zedekiah, the last of Judah’s kings. Zedekiah was the end of a progressive judgment and not the beginning. Sister White identifies that Manasseh’s captivity in Babylon was an “earnest” of what was to come. An “earnest” is a down payment, and marks the beginning of a purchase that has other payments to follow.

මනස්සේ ක්‍රි.පූ. 677 දී බබිලෝනියට වහල්කරගෙන යනු ලැබීය. යූදා පරාජය වී බැඳීමකට ගෙන එනු ලැබුවේ එහිදීය. සහෝදරි වයිට් නිවැරදි යැයි අනුමත කරන 1843 සහ 1850 ප්‍රස්ථාර දෙකෙහිම නිරූපිත ආරම්භක ලක්ෂ්‍යය මෙයයි. ස්මිත් දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ, දහතුන්වන පදයේ සඳහන් පාගාදැමීම ආරම්භ කරන්නේ යූදාගේ අන්තිම රජ වූ ශෙදෙකියාගෙන්ය. ශෙදෙකියා යනු ක්‍රමික විනිශ්චයක අවසානය වූයේ මිස ආරම්භය නොවේ. මනස්සේ බබිලෝනියේ වහල්කමට පත් කිරීම පැමිණෙන්නට තිබූ දේක “අත්තිකාරමක්” වූ බව සහෝදරි වයිට් හඳුනා දක්වයි. “අත්තිකාරමක්” යනු පෙරගෙවීමක් වන අතර, පසුව අනෙකුත් ගෙවීම්ද අනුගමනය විය යුතු මිලදී ගැනීමක ආරම්භය එයින් සලකුණු කරයි.

> “Faithfully the prophets continued their warnings and their exhortations; fearlessly they spoke to Manasseh and to his people; but the messages were scorned; backsliding Judah would not heed. As an earnest of what would befall the people should they continue impenitent, the Lord permitted their king to be captured by a band of Assyrian soldiers, who ‘bound him with fetters, and carried him to Babylon,’ their temporary capital. This affliction brought the king to his senses; ‘he besought the Lord his God, and humbled himself greatly before the God of his fathers, and prayed unto Him: and He was entreated of him, and heard his supplication, and brought him again to Jerusalem into his kingdom. Then Manasseh knew that the Lord He was God.’ 2 Chronicles 33:11–13. But this repentance, remarkable though it was, came too late to save the kingdom from the corrupting influence of years of idolatrous practices. Many had stumbled and fallen, never again to rise.” Prophets and Kings, 382.

> “ප්‍රොපේතයෝ විශ්වාසවන්ත ලෙස තමන්ගේ අවවාදයන් සහ අනුශාසනාවන් දිගටම කරගෙන ගියහ; ඔව්හු භයක් නොමැතිව මනස්සේටත් ඔහුගේ ජනතාවටත් කථා කළහ; එහෙත් ඒ පණිවුඩයන් අවමානයට ලක් විය; පසුබැසී ගිය යූදා ඒවාට කන් නොදුන්නේය. ජනතාව පශ්චාත්තාප නොකර දිගටම සිටියහොත් ඔවුන්ට කුමක් සිදුවන්නේද යන්න පිළිබඳ ගಂಭීර පූර්ව ලකුණක් වශයෙන්, ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ රජු අෂ්ෂූර් සෙබළුන්ගේ කණ්ඩායමක් විසින් අල්ලාගැනීමට ඉඩ දුන්සේක; ඔව්හු ‘ඔහුට බැඳුම් දමා, තමන්ගේ අතුරු අගනුවර වූ බබිලෝනියට ඔහු රැගෙන ගියහ.’ මේ පීඩාව රජුගේ සිහිබුද්ධිය නැවතත් ඇති කළේය; ‘ඔහු තම දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේට යාච්ඤා කරමින් උන්වහන්සේගෙන් අයැද සිටියේය; තම පියවරුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ඉතා දරුණු ලෙස තමාව පහත් කරගත්තේය, උන්වහන්සේට යාච්ඤා කළේය. එවිට උන්වහන්සේ ඔහුගේ අයැදුම පිළිගෙන, ඔහුගේ ඉල්ලීම අසා, ඔහුව නැවත යෙරුසලමට ඔහුගේ රාජ්‍යය තුළට ගෙන ආසේක. එවිට මනස්සේ ස්වාමීන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ බව දැනගත්තේය.’ 2 ලේකම් 33:11–13. එහෙත්, එම පශ්චාත්තාපය අතිශය කැපී පෙනෙන එකක් වූ නමුත්, වසර ගණනාවක මූර්තිපූජාචාරයන්ගේ දූෂිත බලපෑමෙන් රාජ්‍යය ගලවාගැනීමට එය ඉතා ප්‍රමාදව පැමිණියේය. බොහෝ දෙනෙක් පැකිළී වැටී, නැවත කිසිදා නැගී සිටීමට නොහැකි වූහ.” ප්‍රොපේතවරු සහ රජවරු, 382.

Manasseh marked the “down payment” that began the “curse” of the “seven times,” which was the last “indignation,” for the “first indignation,” had already begun when the northern kingdom was taken into captivity in 723 BC. Then at Jehoiakim’s overthrow, when Daniel was carried into captivity, the seventy years of captivity that Jeremiah identified began in 606 BC. Two kings after Jehoiakim, Jerusalem was destroyed and the last Judean king, Zedekiah, watched as his sons were slain before him, then he had his eyes gouged out and was carried captive into Babylon.

මනස්සේ, “සත් වාර” නම් “ශාපයේ” ආරම්භය වූ “අත්තිකාරම් ගෙවීම” සනිටුහන් කළේය; එය අවසාන “උද්වේගය” වූ බැවින්, “පළමු උද්වේගය” ක්‍රි.පූ. 723 දී උතුරු රාජ්‍යය වහල්කමට ගෙන යනු ලැබූ විට දැනටමත් ආරම්භ වී තිබුණි. අනතුරුව, දානියෙල් වහල්කමට ගෙන යනු ලැබූ යෙහෝයකීම්ගේ පරාජයේදී, යෙරෙමියා හඳුන්වා දුන් සත් වසරක වහල්කමේ කාලය ක්‍රි.පූ. 606 දී ආරම්භ විය. යෙහෝයකීම්ට පසු රජවරුන් දෙදෙනෙකුගෙන් පසුව, යෙරුසලම විනාශ කරන ලදී; අවසාන යූදා රජ වූ ශෙදෙකියා තම පුත්‍රයන් තම ඉදිරියේ මරනු ලැබූ අයුරු බැලූ අතර, අනතුරුව ඔහුගේ ඇස් උරාදමා ඔහු බබිලෝනයට වහල්කමට ගෙන යන ලදී.

Smith assigned the entire progressive judgment to Zedekiah and employed the judgment of Zedekiah as the proof text for his supposition. The judgment of Zedekiah, who was the “wicked and profane prince,” did identify that the crown of Judah was to be removed until Christ came to set up a kingdom. Smith said, “they are in subjection to earthly powers, and will be till the throne of David is again set up,—till He who is its rightful heir, the Messiah, the Prince of peace, shall come, and then it will be given him.” On October 22, 1844, in fulfillment of Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen, Christ, represented as the Son of man, came before the Father to receive a kingdom.

ස්මිත් සම්පූර්ණ ප්‍රගතිශීලී විනිශ්චය සෙදෙකියාට ආරෝපණය කළ අතර, තම අනுமானය සඳහා සාක්ෂිපාඨය ලෙස සෙදෙකියාගේ විනිශ්චය භාවිතා කළේය. “දුෂ්ට හා අශුද්ධ අධිපතියා” වූ සෙදෙකියාගේ විනිශ්චය, ක්‍රිස්තුස් රාජ්‍යයක් ස්ථාපිත කිරීමට පැමිණෙන තුරු යූදාගේ කිරුළ ඉවත් කරනු ලැබීමට නියමිත බව සැබවින්ම හඳුන්වා දුන්නේය. ස්මිත් මෙසේ කීවේය: “ඔවුන් භූමික බලයන්ට යටත් වී සිටිති, දාවිත්ගේ සිංහාසනය නැවත ස්ථාපිත කරනු ලබන තුරුත්—එයට නීත්‍යානුකූල උරුමකරු වන, මෙසියා, සාමයේ අධිපතියාණන් පැමිණෙන තුරුත්—එවිට එය ඔහුට දෙනු ලබනු ඇත.” 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින, දානියෙල් 7 වන පරිච්ඡේදයේ 13 සහ 14 වන පද සම්පූර්ණ කරමින්, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා ලෙස නිරූපිත ක්‍රිස්තුස්, රාජ්‍යයක් ලැබීමට පියාණන් ඉදිරියට පැමිණියේය.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> මම රාත්‍රී දර්ශනවල දී දුටුවෙමි; ඒ අතර, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාට සමාන කෙනෙක් ස්වර්ගයේ වලාකුළු සමඟ පැමිණ, ප්‍රාචීන දිනයන් ඇති තැනැත්තා වෙත ආවේය; ඔහු ඔහු ඉදිරියට සමීප කර ගෙන එනු ලැබීය. එවිට ඔහුට ආධිපත්‍යයත්, ගෞරවයත්, රාජ්‍යයත් දෙනු ලැබුවේය; එසේ වන්නේ සියලු ජනයාද, ජාතීන්ද, භාෂාවන්ද ඔහුට සේවය කරනු පිණිසය. ඔහුගේ ආධිපත්‍යය අහෝසි නොවන සදාකාල ආධිපත්‍යයකි; ඔහුගේ රාජ්‍යයද විනාශ නොවනු ඇත. දානියෙල් 7:13, 14.

Sister White confirms that Daniel chapter seven, and verses thirteen and fourteen were fulfilled on October 22, 1844.

සිස්ටර් වයිට් තහවුරු කරන්නේ දානියෙල් පොතේ හත්වන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන සහ දහහතරවන පද 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින ඉටු වූ බවයි.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “පූජාස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම සඳහා, අපගේ මහෝත්තම පූජකයා ලෙස ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අතිශුද්ධ ස්ථානයට පැමිණීම—දානියෙල් 8:14හි දක්වා ඇති පරිදි; මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා දිනාතනයාණන් වෙත පැමිණීම—දානියෙල් 7:13හි ඉදිරිපත් කර ඇති පරිදි; සහ මලාකි විසින් පූර්වකථනය කළ පරිදි, ස්වාමීන්වහන්සේ තම මාලිගාවට පැමිණීම—මේ සියල්ල එකම සිද්ධිය පිළිබඳ විස්තරයන් ය; එමෙන්ම මෙය, මත්තෙව් 25හි දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් විස්තර කළ, මනාලයා විවාහයට පැමිණීම මඟින් ද නිරූපණය කර ඇත.” The Great Controversy, 426.

Smith did not address the key element of the “last end of the indignation.” He avoided the biblical principle that identified that Judah was overcome in the time of Manasseh, and that the captivity which began two kings before Zedekiah, also represented that Judah was already in subjection to Babylon, before Zedekiah met his fate. With these blatant omissions, he still stated, “here is the period of God’s indignation against his covenant people; the period during which the sanctuary and host are to be trodden under foot.” He therefore, directly associates “the period of God’s indignation” with Daniel chapter eight, and verse thirteen’s question of “how long.” The answer in verse fourteen, was until October 22, 1844.

ස්මිත් “කෝපයේ අවසාන අන්තය” යන ප්‍රධාන අංගය ගැන ආමන්ත්‍රණය කළේ නැත. මනස්සේගේ කාලයේදී යූදා ජයගනු ලැබූ බව හඳුනාදෙන බයිබලීය මූලධර්මයද, සෙදෙකියාට පෙර රජවරුන් දෙදෙනෙකුගේ කාලයේ ආරම්භ වූ වහල්කමද, සෙදෙකියා තම විනාශයට මුහුණ දීමට පෙරම යූදා බාබිලෝනියට යටත්ව සිටි බවද නිරූපණය කළ බවද ඔහු මඟහැරියේය. මෙවැනි ප්‍රකාශිත අත්හැරීම් තිබියදීත්, ඔහු තවදුරටත් මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: “දෙවියන්වහන්සේගේ උන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාවට එරෙහි කෝපයේ කාල පරිච්ඡේදය මෙයයි; ශුද්ධස්ථානයද සේනාද පාදතලයට යටකරනු ලබන කාල පරිච්ඡේදය මෙයයි.” එබැවින් ඔහු “දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපයේ කාල පරිච්ඡේදය” දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදය සමඟත්, දහතුන්වන පදයේ “කොපමණ කලක්ද” යන ප්‍රශ්නය සමඟත් සෘජුව සම්බන්ධ කරයි. දහහතරවන පදයේ පිළිතුර වූයේ 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වාය.

The scattering into Babylonian slavery was a progressive history beginning in 677 BC, and continuing until 1844. That period equates to twenty-five hundred and twenty years, which is of course the “seven times” of Leviticus twenty-six. The end of that period of time on October 22, 1844 provided Daniel with a second witness to the “mar’eh vision” of the twenty-three hundred evening and mornings.

ක්‍රි.පූ. 677 දී ආරම්භ වී 1844 දක්වා අඛණ්ඩව පැවති බබිලෝනීය වහල්භාවය තුළට විසුරුවා හැරීම ක්‍රමික ඉතිහාසයක් විය. එම කාලපරිච්ඡේදය අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සකට සමාන වන අතර, එය නියතවශයෙන්ම ලෙවී කථාව 26 හි සඳහන් “සත් වාරය” ය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින එම කාලපරිච්ඡේදයේ අවසානය, සන්ධ්‍යා සහ ප්‍රභාත දෙදහස් තුන්සියයේ “mar’eh දර්ශනය” පිළිබඳ දානියෙල්ට දෙවන සාක්ෂියක් සැපයීය.

Gabriel was told to make Daniel understand that vision, and what Gabriel did was provide a second witness to the termination date of October 22, 1844. Not only did he provide a second witness to establish the date of the fulfillments of both time prophecies, but as Smith correctly pointed out, the period of time associated with the second witness to 1844, had been identified in verse thirteen, as the period that the sanctuary and host were to be trodden under foot. The question in verse thirteen is, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” That period of time was the “seven times” of Leviticus twenty-six.

දැනගැනීමට ඒ දර්ශනය පිළිබඳව දානියෙල්ට අවබෝධ කරවීමට ගැබ්‍රියෙල්ට ආඥා කරන ලදී; ගැබ්‍රියෙල් කළේ 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින අවසාන දිනය පිළිබඳ දෙවන සාක්ෂියක් සපයීමයි. ඔහු කාල අනාවැකි දෙකෙහිම සම්පූර්ණ වීමේ දිනය ස්ථිර කිරීමට දෙවන සාක්ෂියක් සපයා තිබුණා පමණක් නොව, ස්මිත් නිවැරදිව පෙන්වා දුන් පරිදි, 1844ට අදාළ වූ එම දෙවන සාක්ෂිය සමඟ සම්බන්ධ කාල පරිච්ඡේදය, දහතුන්වන වගන්තියේ දේවශුද්ධස්ථානය සහ සේනාව පයින් පාගා දැමීමට නියමිතව තිබූ කාලය ලෙස හඳුනාගෙන තිබුණි. දහතුන්වන වගන්තියේ ප්‍රශ්නය මෙසේය: “සදාකාලික යාගය ගැනත්, විනාශකාරී අපරාධය ගැනත්, ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පයින් පාගා දැමීමට භාර දෙන පිණිසත් වූ දර්ශනය කොපමණ කාලයක් පවතින්නේ ද?” එම කාල පරිච්ඡේදය ලෙවී කථාව විසිහයේ සඳහන් “සත් වාර” ය.

What Smith did not see, or avoided identifying, was that the “indignation” of verse nineteen, was the “last end” of that indignation. If there is a “last” then there is also a “first”, and Daniel identifies when the “first indignation” ended, in chapter eleven. He is identifying the papacy reigning during the Dark Ages, and he states that the papacy would prosper until the indignation was accomplished, or ended.

ස්මිත් නොදුටුවේ, හෝ හඳුනාගැනීමෙන් වැළකී සිටියේ, දහනවවන පදයේ “කෝපය” යනු එම කෝපයේ “අවසාන කාලය” වූ බවය. “අවසාන”ක් තිබේ නම් “පළමු”වක්ද තිබිය යුතුය; දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ “පළමු කෝපය” අවසන් වූයේ කවදාදැයි හඳුනා දෙයි. ඔහු අඳුරු යුගයන් තුළ පාලනය කළ පාප්මණ්ඩලය හඳුන්වා දෙමින්, එම කෝපය සම්පූර්ණ වන තුරු, එනම් අවසන් වන තුරු, පාප්මණ්ඩලය සාර්ථකව පවතින බව ප්‍රකාශ කරයි.

> And the king shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god, and shall speak marvellous things against the God of gods, and shall prosper till the indignation be accomplished: for that that is determined shall be done. Daniel 11:36.

> රාජාව තම කැමැත්ත අනුව ක්‍රියාකරන්නේය; ඔහු තමන්ම උසස්කරගන්නෙත්, සෑම දෙවියෙකුට වඩා තමන්ම මහත්කරගන්නෙත්, දෙවිවරුන්ගේ දෙවියන්ට විරුද්ධව අතිවිස්මකාර දේවල් කථාකරන්නේය; උදහස සම්පූර්ණ වන තුරු ඔහු සාර්ථක වන්නේය; මක්නිසාද නියම කර තිබෙන දෙය සිදුවන්නේය. දානියෙල් 11:36.

Verse thirty-six is widely understood to be the verse the apostle Paul paraphrases in his second letter to the Thessalonians.

තිස් හයවන පදය අපොස්තුළු පාවුල් තෙසලෝනිකවරුන්ට ලියූ ඔහුගේ දෙවන ලිපියේ අර්ථානුසාරයෙන් නැවත ප්‍රකාශ කරන්නේ යැයි පුළුල් ලෙස අවබෝධ කරනු ලැබේ.

> Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; Who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God. 2 Thessalonians 2:3, 4.

> කිසි ආකාරයකින්වත් කිසිවෙකු ඔබ සැම නොමඟට නොයවන්න; මක්නිසාද පළමුවෙන් ඇදහිල්ලෙන් හැරයාමක් පැමිණ, විනාශයේ පුත්‍රයා වන ඒ පාපයේ මනුෂ්‍යයා ප්‍රකාශයට පත්වන්නේ නැතිනම්, ඒ දවස නොපැමිණෙන්නේය. ඔහු දෙවියන්වහන්සේ යැයි කියනු ලබන සියල්ලටත්, නමස්කාර කරනු ලබන සියල්ලටත් විරුද්ධව සිට, තමන්වම ඒ සියල්ලට ඉහළට උසස් කරයි; එසේ කරමින් ඔහු දෙවියන්වහන්සේ ලෙස දෙවියන්වහන්සේගේ මාලිගාවේ අසුන්ගෙන, තමන් දෙවියන්වහන්සේ බව පෙන්වයි. 2 තෙසලෝනික 2:3, 4.

Paul’s “man of sin” who is also “the son of perdition,” who “opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshipped,” is also the “king” who “shall do according to his will; and he shall exalt himself, and magnify himself above every god.” Both passages refer to the pope of Rome. Daniel writes that the pope would prosper, which means push forward, until the “indignation be accomplished.” The indignation in verse thirty-six had been “determined.” The word “determined” means “to wound”.

“පාපයේ මනුෂ්‍යයා” වන, ඒ සමගම “විනාශයේ පුත්‍රයා” ද වන, “දෙවියන් යැයි කියනු ලබන සියල්ලට හෝ නමස්කාර කරනු ලබන සියල්ලට වඩා තමන්ට විරුද්ධව සිටිමින් තමන්ම උසස් කරගන්නා” පාවුල්ගේ ඒ තැනැත්තා, “තමා කැමති පරිදි කරනු ලබන; සියලු දෙවියන්ට වඩා තමන්ම උසස් කරමින් මහත් කරගන්නා” “රජු” ද වේ. මෙම පද දෙකම රෝමයේ පාප්තුමාට යොමු වේ. “ක්‍රෝධය සම්පූර්ණ කරනු ලබන තුරු” පාප්තුමා සාර්ථක වනු ඇතැයි, එනම් ඉදිරියට තල්ලු කරගෙන යනු ඇතැයි, දානියෙල් ලියයි. තිස්හයවන පදයේ ක්‍රෝධය “නියම කරනු ලැබූ” එකක් විය. “නියම කරනු ලැබූ” යන වචනයේ අර්ථය “තුවාල කිරීම” යන්නයි.

The papacy received its “deadly wound” in 1798, and at that point the “first indignation” was accomplished or terminated. The word “accomplish” means to end or cease. The end of “the indignation” in chapter eight, and verse nineteen identified the end of the period that the sanctuary and host were to be trampled down. It ended in 1844, but the “first” indignation ended in 1798.

පාප්පදවිය 1798දී තම “මරණාන්තික තුවාලය” ලැබූ අතර, එම අවස්ථාවේදී “පළමු උදහස” සම්පූර්ණ විය හෝ අවසන් විය. “සම්පූර්ණ කිරීම” යන වචනයේ අර්ථය වන්නේ අවසන් වීම හෝ නවතීමය. අටවන පරිච්ඡේදයේ දහනවවන පදයේ සඳහන් “උදහස” අවසන් වීම, ශුද්ධස්ථානය සහ සේනාව පාදයට යටත්කර තැළී දමනු ලැබීමට නියමිත කාලපරිච්ඡේදය අවසන් වීම බව හඳුන්වයි. එය 1844දී අවසන් විය; එහෙත් “පළමු” උදහස 1798දී අවසන් විය.

The “last indignation” ended in 1844, twenty-five hundred and twenty years after king Manasseh was carried to Babylon by the Assyrians in 677 BC. The “first” indignation ended in 1798, twenty-five hundred and twenty years after the northern kingdom of Israel was carried into slavery by the Assyrians in 723 BC.

ක්‍රි.පූ. 677 දී අසූර්වරුන් විසින් රාජා මනස්සේ බබිලෝනියට අල්ලාගෙන ගෙන යනු ලැබූ අවස්ථාවෙන් වසර දෙදහස් පන්සිය විස්සකට පසු, 1844 දී “අන්තිම උදහස” අවසන් විය. ක්‍රි.පූ. 723 දී අසූර්වරුන් විසින් ඉශ්‍රායෙල්ගේ උතුරු රාජ්‍යය වහල්කමට ගෙන යනු ලැබූ අවස්ථාවෙන් වසර දෙදහස් පන්සිය විස්සකට පසු, 1798 දී “පළමු” උදහස අවසන් විය.

There is more to say about the hidden “seven times” in the book of Daniel and we will address that in our next article.

දානියෙල්ගේ පොතෙහි සැඟවී ඇති “සත් වාරය” පිළිබඳව තවදුරටත් කියවිය යුතු දෑ ඇත; ඒ පිළිබඳව අපි අපගේ ඊළඟ ලිපියේදී සාකච්ඡා කරමු.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “‘ලාවෝදිකීය සභාවේ දූතයාට මෙසේ ලියව: මේ දේවල් කියන්නේ ආමෙන් වන, විශ්වාසවන්ත හා සැබෑ සාක්ෂිකරු වන, දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීමේ ආරම්භය වන තැනැත්තාය; මම නුඹේ ක්‍රියා දනිමි, නුඹ සීතලද උණුසුම්ද නොවන බව: නුඹ සීතල හෝ උණුසුම් වුවා නම් මම කැමැත්තෙමි. එසේ නම්, නුඹ උණුසුම්ද සීතලද නොව, මඳ උණුසුම් බැවින්, මම නුඹ මාගේ මුඛයෙන් වමනය කර දමන්නෙමි. මක්නිසාද නුඹ, මම ධනවත්ය, සම්පත් වැඩි වී ඇත, කිසිවක් අවශ්‍ය නොවේයයි කියන නමුත්; නුඹ දුර්දශාපත්, දයනීය, දුප්පත්, අන්ධ, නිරුවත් බව නොදන්නේය.’

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “ජනතාවට අනතුරු ඇඟවීම පිණිස උන්වහන්සේ විසින් කැඳවනු ලැබූ සේවකයන් විසින් උන්වහන්සේගේ ජනතාව වෙත ගෙනයනු ලබන පණිවිඩය, සාමය හා ආරක්ෂාව ප්‍රකාශ කරන පණිවිඩයක් නොවන බව ස්වාමීන්වහන්සේ මෙහි අපට දක්වයි. එය හුදෙක් න්‍යායික එකක් පමණක් නොව, සෑම විස්තරයකදීම ක්‍රියාත්මක වශයෙන් ප්‍රායෝගික එකකි. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ලාඔදිකයන්ට දෙන ලද පණිවිඩයේ නිරූපණය කරනු ලබන්නේ ශාරීරික මානසිකත්වයේ සුරක්ෂිතභාවයක පිහිටි අය ලෙසය. ඔව්හු සුවසේ සිටිති; ආත්මික ප්‍රාප්තිවල උසස් තත්ත්වයක සිටින්නන් යයි තමන්ම විශ්වාස කරති. ‘මක්නිසාද නුඹ කියන්නේ, මම ධනවත් වෙමි, වස්තු වලින් වැඩිවෙමි, කිසිවක් අවශ්‍ය නැතැයි; එසේ වුවද නුඹ දුක්ඛිතය, කණගාටුදායකය, දුප්පත්ය, අන්ධය, නග්නය යන බව නොදනිහි ය.’”

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.” Testimonies, volume 3, 252.

> “ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම වැරදිව සිටින කල, තමන් නිවැරදියයි යන විශ්වාසය මනුෂ්‍ය මනස මත පැමිණිය හැකි වංචාවන්ගෙන් වඩා මහත් වංචාව කුමක්ද! සත්‍ය සාක්ෂිකරුගේ පණිවිඩය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ඉතා දුක්ඛිත වංචාවක සිටින බවට සොයා ගනියි, එහෙත් ඒ වංචාව තුළ ඔවුන් අවංකය. දෙවියන්වහන්සේගේ දර්ශනයෙහි තමන්ගේ තත්වය අතිශයින් දුර්දශාකාරී බව ඔවුහු නොදනිති. ආමන්ත්‍රණය ලබන අය තමන් උසස් ආත්මික තත්වයක සිටින බවට තමන්ම ප්‍රශංසා කරගනිමින් සිටියදී, සත්‍ය සාක්ෂිකරුගේ පණිවිඩය ඔවුන්ගේ ආත්මික අන්ධභාවය, දුප්පත්කම සහ දුර්දශාව යන තමන්ගේ සැබෑ තත්වය පිළිබඳ විස්මයජනක හෙළාදැක්වීම මගින් ඔවුන්ගේ සුරක්ෂිතභාවය බිඳ දමයි. මෙතරම් කපනසුලු හා දැඩි වූ මෙම සාක්ෂිය වැරැද්දක් විය නොහැක, මක්නිසාද කථා කරන්නේ සත්‍ය සාක්ෂිකරු වන අතර, උන්වහන්සේගේ සාක්ෂිය නිවැරදිම විය යුතුය.” Testimonies, volume 3, 252.

Back to Articles