Article

# යෝවෙල්ගේ පොත සහ ලාවෝදිකීය සත් දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව - අංක දාහත

අංක දහහතයි

Author

Jeff Pippenger

Published

December 23, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

අපි අවසන් ලිපිය නිමා කළේ, අබ්‍රාම් සහ පාවුල්ගේ අනාවැකි පිළිබඳ අසම්පූර්ණ විමසීමක් සමඟය. එහි, පේළියක් මත පේළියක් ලෙස, අවුරුදු 430ක කාල පරිච්ඡේදයක් නිපදවනු ලැබේ; එය අවුරුදු 30ක කාලයක් අනතුරුව එන අවුරුදු 400ක කාලයකින් සමන්විත වේ. ධර්මවේද ලෝකයේ කොතැනක හෝ, එම අවුරුදු 30, අවුරුදු 400කට පසු එන කාල පරිච්ඡේදයක් ලෙස දකින සමහරෙක් ඇති විය හැකි යැයි මම සිතමි. එහෙත් සාමාන්‍යයෙන් මේ කාරණය සලකා බලන විට, එම අවුරුදු තිහ, එම කාල පරිච්ඡේදයේ ආරම්භයට අයත් කරනු ලැබේ. ඒ නම් 400කට පසු 30ද, නැතහොත් 30කට පසු 400ද? එය තිහකට පසු හාරසීයය; මන්ද, අවුරුදු තිහක කාල පරිච්ඡේදයක් ස්ථාපිත කිරීමට, එයට සම්බන්ධ වී එයට අනුව එන දෙවන අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේදයක් සමඟ, බොහෝ සාක්ෂි තිබේ.

උත්පත්තිය 41:46 අනුව, යෝසෙප් පාරාවෝට සේවය ආරම්භ කළ විට ඔහු වයස අවුරුදු තිහක් වූයේය. එවිට ප්‍රචුරත්වයේ අවුරුදු හතක් ආරම්භ විය; ඒවාට පසුව දුර්භික්ෂයේ අවුරුදු හතක් පැමිණියේය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ආදර්ශමය ප්‍රතිරූපයක් වන යෝසෙප්, වයස අවුරුදු තිහේදී දින 2520ක කාල පරාස දෙකකින් අනුගමනය කරන ලද්දේය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වයස අවුරුදු තිහක් වූ විට, 1260 බැගින් වූ කාල පරාස දෙකක් එයට පසුව ආවේය; ඒ දෙක එකට ගත් විට 2520ක් සම්පූර්ණ කරයි; එය නැවතත් රාජධානී දෙකක් මත ඇති “සත් වරක්” සමඟ සම්බන්ධ වේ.

2 සාමුවෙල් 5:4හි සඳහන් පරිදි, දාවිත් රජ වූ විට වයස අවුරුදු තිහක් වූ අතර, ඔහු අවුරුදු හතළිහක් රාජ්‍ය කළේය. දාවිත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පූර්වරූපයක් වන අතර, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වයස අවුරුදු තිහක් වූ කල උන්වහන්සේ බව්තීස්ම කරනු ලැබ, අනතුරුව දින හතළිහකට කාන්තාරයට ගෙනයනු ලැබූ සේක; එසේම, උන්වහන්සේගේ බව්තීස්මයෙන් පූර්වරූපිත වූ උන්වහන්සේගේ නැවත උත්ථානයෙන් පසු, උන්වහන්සේ දින හතළිහක් පෞද්ගලිකව නවකයන්ට ඉගැන්වමින් රැඳී සිටි සේක. කුරුසියේදී, ඔවුන්ගේ ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ ආරම්භයේදී කාන්තාරයේ මරණයට පත් වූ අවුරුදු හතළිහට සමාන්තරව, යෙරුසලමේ විනාශය ද කරුණාවෙන් අවුරුදු හතළිහකට ප්‍රමාද කරනු ලැබීය.

එසකියෙල් 1:1 හි එසකියෙල් අනාගතවක්තෘවරයෙකු ලෙස කැඳවනු ලැබූ විට ඔහු වයස අවුරුදු තිහක් විය. එසකියෙල්ගේ තිස්වැනි අවුරුද්දෙන් පසු පැමිණි කාලය සම්බන්ධයෙන් දැන් විස්තර කිරීමට මම කාලය වැය නොකරන්නෙමි; එහෙත්, ඔහුගේ සේවය කොපමණ කාලයක් පැවතියේද යන්න පිළිබඳ ස්ථාපිත තථ්‍යයන්හි කෙටි AI-සාරාංශයක් මම මෙහි ඇතුළත් කරමි. “එසකියෙල්ගේ අනාගතවාක්‍යයන් පැරණි ගිවිසුමේ ඉතා නිශ්චිතව දින නියම කර ඇති අනාගතවාක්‍යයන් අතරට අයත් වන අතර, සම්පූර්ණ ග්‍රන්ථය පුරා නිශ්චිත දිනයන් 13ක් සපයා ඇත. මේ සියල්ලම යෙහෝයාකීන්ගේ වහල්කමට ගෙනයෑමේ අවුරුද්දෙන් (ක්‍රි.පූ. 597 පළමු අවුරුද්ද ලෙස) ගණනය කරනු ලබන බැවින්, අවුරුදු 22ක් පමණ ආවරණය කරන පැහැදිලි කාලානුක්‍රමික රාමුවක් සපයයි.”

යේසුස්වහන්සේ බප්තීස්ම ලැබූ විට උන්වහන්සේ වයසින් අවුරුදු තිහක් වූසේක; එවිට උන්වහන්සේ සතියක කාලයකට බොහෝ දෙනා සමඟ ගිවිසුම ස්ථිර කළසේක.

ක්‍රිස්තු-විරෝධියා ද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අනාවැකිමය රටාව අනුව පාලනය වේ; එසේම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ස්වර්ගීය මහත් යාජකයාණන් ලෙස තම සේවය ආරම්භ කිරීමට වසර තිහක් සූදානම්ව සිටි සේ, ක්‍රිස්තු-විරෝධියා සඳහා හඳුනාගත් සූදානම්කිරීමේ වසර තිහක අනාවැකිමය කාලය 508 දී “දෛනික” ඉවත් කිරීමෙන් ආරම්භ වී 538 දක්වා දිව යයි. පාප් පදවිය ව්‍යාජ මහත් යාජකත්වයක් ලෙස බලයෙන් සන්නද්ධ කළ විට, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම බව්තීස්මයේදී බලයෙන් අභිෂේක ලැබූ සේම, පාප් පදවියේ අවුරුදු 1260ක අන්ධකාරය ද, තම බව්තීස්මයෙන් කුරුසිය දක්වා ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නිර්මල ආලෝකයෙන් පිරුණු දින 1260ට සමාන්තර වන්නේය; එය 1798 දී පාප් පදවියට ලැබූ මාරාන්තික තුවාලය සමඟ ගැළපේ.

අවුරුදු තිහක කාලපරිච්ඡේදයකින් ආරම්භ වන මෙම පෙර ද්විත්ව කාලපරිච්ඡේද කිසිවක්ද, අබ්‍රාම්ගේ ත්‍රි-පියවර ගිවිසුම් ක්‍රියාවලියේ ඔහුගේ පළමු පියවරට පෙර නොයයි. එබැවින්, පළමුව සඳහන් කරනු ලබන්නේ අබ්‍රාම්ගේ එකය; කෙසේවෙතත්, එය එසේ විය හැකි වූයේ පාවුල්ගේ දෙවන සාක්ෂිය මඟින් එය තහවුරු කරනු ලැබූ පසු පමණි. පාවුල් තම වචන ලියූ විට, අවුරුදු 400ක අනාවැකිය අවුරුදු 430ක අනාවැකියක් බවට පත් විය; එහි පළමු අවුරුදු 30, අවසාන කාලපරිච්ඡේදයෙන් වෙන් කර තබා ඇත.

ඇල්ෆා සහ ඔමේගා ලෙස නිරූපිත ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිතය මත පදනම්ව මම මෙය ප්‍රකාශ කරමි: එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසෙහි ගිවිසුම් ක්‍රියාවලියේදී, අබ්‍රාම් සහ පාවුල්ගේ අවුරුදු තිහක ද්විගුණ අනාවැකියට ඔමේගාවන ඔවුන් සම්බන්ධයෙන්—ඊට අනතුරුව පැමිණෙන අවුරුදු හාරසියය—ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ ඔමේගාව තුළ එයට අනුරූපයක් තිබිය යුතුය; එනම්, එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා කිරීමේ ඉතිහාසයයි. කාලය යෙදවීමක් නොකරන, නමුත් අබ්‍රාම්ගේ මූලික අවුරුදු 430 අනාවැකිය සම්පූර්ණ කරන ආකාරයකින්, අවුරුදු තිහක කාලයක්, එයට පසුව තවත් පැහැදිලිව වෙන් වූ කාල පරිච්ඡේදයක් ඉටු විය යුතුය. ඔබ පෙර ප්‍රකාශය නැවත වරක් කියවා, එවිට මෙම කරුණ වෙත ආපසු පැමිණ තවදුරටත් කියවාගෙන යන්නේ නම් හොඳය.

අන්තිම දිනවල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට ආදර්ශයක් වන කාර්යයක් සඳහා සූදානම් වීමට යේසුස්, යෝසෙප්, දාවිත් සහ එසකියෙල් යන සියල්ලෝම අවුරුදු තිහක් ගත කළහ. අනාගතවක්තෘ එසකියෙල්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පූජකයා ලෙස පෙරසිටින යෝසෙප්, සහ රජු දාවිත් ය. සංකේත හතරක් ඇත; එහෙත් ස්වර්ගීය උත්තම පූජකයා නියෝජනය කරන සංකේතයන්ගෙන් එකකට මනුෂ්‍ය හා දේවීය නියෝජිතයෙක් ඇත. එම සාක්ෂිකරුවන් හතරදෙනාම අබ්‍රාම්ගේ අවුරුදු 30 සමඟත් එය අනුගමනය කරන අනාගතවාදී කාල පරිච්ඡේදයක් සමඟත් සම්පූර්ණ එකඟතාවයෙන් සිටිති.

ප්‍රතික්‍රිස්තුස් වහන්සේ සූදානම් කරනු ලැබුවේ අවුරුදු තිහක කාලයක් පුරාය; අනතුරුව ක්‍රි.ව. 1798 දී ඇයගේ පළමු මරණය ලබන තුරු අවුරුදු 1260 ක් බලගන්වනු ලැබුවාය. නඩු විභාග කාලය අවසන් වන විට ඇය නැවත මරණයට පත්වන බැවින්, ඇය දෙවන මරණයේ සංකේතය වේ. දෙවන මරණය නම් සදාකාල මරණයයි. අපි සේවය කරන්නේ උත්ථානය වූ ගැළවුම්කාරයෙකුටය; මක්නිසාද ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සදාකාලයට මරණයට පත් නොවූ අතර, උන්වහන්සේ දෙවන මරණය ද නොභුක්ති වින්දාහ. පාපස්වරුන්ගේ මාරාන්තික තුවාලය සුව වූ විට, එළිදරව් පොත 13 පෙන්වා දෙන්නේ ඇය නැවත මාස 42 ක් රජ කරන බවය; එය කාලයේ අංගයක් නොමැතිව, භාවිෂ්‍යවාණිමය කාලපරිච්ඡේදයක් නිරූපණය කරයි.

ඇය ඉරිදා නීතියේදී නැවත උත්ථානය කරනු ලබන විට, ඇයගේ කාර්යයට විරුද්ධ වන සෙනඟ වන්නේ එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දින තුනහමාර අවසන් වූ කල නැවත උත්ථානය කරනු ලැබූවෝය. නැවත උත්ථානය කරනු ලැබූ බලයන් දෙකක්—දෙකම ධජලකුණු වන අතර, එකක් සත්වන-දින සබත් දිනටත්, අනෙක සූර්යයාටත් අයත් වන්නේය—මනුෂ්‍ය වර්ගයා ජීවිතය හෝ මරණය සඳහා තම අවසාන තේරීම කරනු ලබන විට, මුළු ලෝකයම සඳහා සඳහන් මූලස්ථානය බවට පත්වෙයි.

ඉරිදා නීතියේදී, මෘගයාද වන ප්‍රතික්‍රිස්තුස්, ද්‍රාගනයා, ඇයම (මෘගයා), සහ බොරු අනාගතවක්තෘ යන තුන්ගුණ ඒකීභාවය නියෝජනය කරනු ඇත. එම බල තුන සියල්ල ම කඳු සියල්ලටත් වඩා උසස් කරනු ලැබීමට ඇති දෙවියන්වහන්සේගේ සභාවට විරුද්ධව එකතු වනු ඇත. ජයග්‍රාහී දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව සූදානම් කිරීමෙහි අවුරුදු තිහක කාලයක සිටියි; එය වචනාර්ථයෙන් අවුරුදු තිහක් නොව, තිහ යන සංඛ්‍යාව සම්බන්ධිත වූ ස්ථාපිත අනාගතවාණිමය කාල පරිච්ඡේදයක් වන අතර, 1844 දී ලැබූ ආඥාවෙන් පසු අනාගතවාණිමය කාලයෙහි යෙදීම තවදුරටත් වලංගු නොවන බව හඳුනා දුන්නද, එය තවමත් අනාගතවාණියක් ලෙස බලපවත්වමින් පවතී. එම අවුරුදු තිහ අනාගතවක්තෘ, පූජකයා, සහ රජු සඳහා වූ සූදානම් වීමේ කාලයක් නියෝජනය කරන බව දැක ගැනීම සරල ය; ඔහු ජයග්‍රාහී සභාව ලෙස මහිමයේ රාජ්‍යය නියෝජනය කරනු ඇත. එසකියෙල්ගේ සාක්ෂිකරුවන් හතරදෙනා වන ක්‍රිස්තුස්, යෝසෙප්, සහ දාවිත්, පაპත්වය සහ තුන්ගුණ ඒකීභාවය ලෝකය ආර්මගෙද්දොන් වෙත ගෙන යමින් සිටින එම කාල පරිච්ඡේදය තුළම දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යයේ අධිකාරිය නියෝජනය කරති.

එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය ක්‍රියාත්මක වන විට ජයග්‍රාහී සභාව උසස් කරනු ලබන අතර, පරණ හා නව ගිවිසුම් දෙකෙහි සාක්ෂිය අනුව, එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස වන ගිවිසුම් ජනතාව යාජක රාජ්‍යයක් වීමට නියමිතය.

> ඔබද ජීවමාන ගල් මෙන්, ආත්මික ගෘහයක්ද, ශුද්ධ පූජකත්වයක්ද ලෙස ගොඩනඟනු ලබන්නේ, යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ කරණකොටගෙන දෙවියන් වහන්සේට පිළිගත හැකි ආත්මික පූජාවන් ඔප්පු කිරීම පිණිසය. 1 පේත්‍රැස් 2:5.

පූජකයෝ දේවමාළිගාවේ සේවය ආරම්භ කරන විට වයස අවුරුදු තිහක් තිබිය යුතු වූහ; එබැවින් ඉරිදා නීතියට පෙර, පළමු ඵල තරංග පූජාව ලෙස සේවය කිරීමට සූදානම් කරනු ලබන පූජකත්වයක් තිබෙන කාලපරිච්ඡේදයක් ඇත. ගිවිසුමේ දූතයා විසින් ඉටු කරන ලද පවිත්‍රීකරණ ක්‍රියාවලියේදී, එකලක්ෂ හතළිස් හතරදහස වන පූජකයෝ, ලෙවීවරුන් ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ. ඉරිදා නීතිය වෙත ගෙනයන භවিষ්‍යවාණිමය කාලපරිච්ඡේදයක් ඇත; එහිදී පවිත්‍රීකරණ ක්‍රියාවලියක්, අන්තිම වර්ෂාවෙහි කාලයට ශුද්ධීකෘත සේවකත්වයක් සූදානම් කරයි. එම සූදානම ඉරිදා නීතියේදී අවසන් වන බැවින්, තිහක කාලය පූජකයන්ගේ සූදානම නිරූපණය කරයි; එසේම එය පූජකයෙකුට අවශ්‍ය වයසට සමාන වේ. උත්තම පූජකයා ලෙස ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම සේවය අවුරුදු තිහේදී ආරම්භ කළහ; යෝසෙප් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ආදර්ශ-රූපයක් වන බැවින්, ඔහුද තම සේවය තිහේදී ආරම්භ කළේය. ව්‍යාජ ක්‍රිස්තුස් තිහ අවුරුදු සූදානමක සිටියේය; එබැවින් තිහ අවුරුදු කාලපරිච්ඡේදයක් පූජකත්වයක සූදානම නිරූපණය කරන බවට අපට සාක්ෂි තුනක් තිබේ.

> “අසන්නට ඉතා සමීපව තිබෙන මේ මහත් ප්‍රශ්නය, දෙවියන්වහන්සේ විසින් පත් නොකළ අය වෙන් කර ඉවත් කරනු ඇත; එවිට උන්වහන්සේ අන්තිම වැස්ස සඳහා සූදානම් කරන ලද පවිත්‍ර, සත්‍ය, ශුද්ධීකෘත සේවක පන්තියක් තමා සතු කරගන්නා සේක.” Selected Messages, පොත 3, 385.

සභාව පවිත්‍රව ඇති සෑම අවස්ථාවකදීම අනාවැකියේ ආත්මය ක්‍රියාශීලීව සිටින බව සොයුරිය වයිට් සෘජුව උගන්වයි. මහත් ප්‍රශ්නය මගින් කඩුල්ලන් වෙන්කර දමනු ලබන විට, දේවීයද මානුෂීයද වන පූජකයා වන යේසුස් සහ යෝසෙප්, අනාගතවක්තෘ වන යේසුස් සහ එසකියෙල්, රජ වන යේසුස් සහ දාවිත් යන අයගෙන් සංයුක්ත වූ ශුද්ධීකෘත සේවකත්වයක් ඔබට ලැබෙනු ඇත. අවුරුදු තිහකින් සංකේතවත් කරන කාලපරිච්ඡේදයක් තුළ සූදානම් කරනු ලබන අය එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස අතර සිටිය යුතු අතර, අනාගතවක්තෘවරුන්, පූජකයන් සහ රජවරුන් ලෙස නිරූපණය කරනු ලබති. මේ මනුෂ්‍යයන් තිදෙනාම අනාගතවක්තෘ, පූජක සහ රජ යනුවෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාර්යයේ බයිබලීය සංකේත වන බැවින්, තිහ යන සංඛ්‍යාව අපට මෙය නිගමනය කිරීමට ඉඩ සලසයි: ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ එකට ගෙන එන විට අවුරුදු තිහක් සූදානම් කරන ලද බයිබලීය සංකේත මගින් නිෂ්පාදනය කරන ලද මේ කාණ්ඩ තුනෙන් එක් එක් කාණ්ඩය දේවත්වය මානුෂත්වය සමඟ එකතු වීම නියෝජනය කරයි. එබැවින්, සංකේතාත්මක අවුරුදු තිහක කාලපරිච්ඡේදය තුළ සූදානම් කරනු ලබන එම පූජකයෝ, මානුෂත්වය සමඟ සංයුක්ත වූ දේවත්වයේ ධජය ලෙස නිරූපණය කරනු ලබති.

අවසාන පාප්මණ්ඩලීය රුධිරස්නානයේ මාස 42 සිදුවන්නේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ගෝලයන්ගේ පුද්ගලත්වය තුළින් මාස 42ක් මනුෂ්‍යයන් අතර ගමන් කරන අතරතුරය. අබ්‍රාම්ගේ ද්විත්ව අනාවැකියේ වසර 430 මගින් නිරූපිත වූ පරිදි, බැඳීමේ හා පීඩනයේ මාස 42ක් ගැලවීමකින් අවසන් වෙයි. අබ්‍රාම්ගේ වසර හාරසියය අවසන් වන්නේ රතු මුහුද අසල වූ ගැලවීමෙන්ය; එය පාප්වරයාගේ සංකේතාත්මක මාස 42 අවසානයේ, කරුණාකාලය අවසන් වීම පිළිබඳ සම්භාව්‍ය බයිබලීය නිදර්ශනයකි.

එම මාස හතළිස් දෙක යනු එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය ආරම්භ වීමෙන් මනුෂ්‍ය ප්‍රස්ථාවන කාලය අවසන් වන තුරු පැවැත්වෙන පරීක්ෂා කාලය නියෝජනය කරයි. එහෙත්, සූදානම් වීමේ අවුරුදු තිහක කාල පරිච්ඡේදයකට අනතුරුව, එම මාස 42 තුළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ඉතිරි සමූහයේ පුද්ගලත්වය තුළ ගිවිසුම ස්ථිර කරමින් සිටී. විරුද්ධ-ක්‍රිස්තු ව්‍යාජ පූජකයා, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම වංශරේඛාව තුළ මියගිය ස්ථානයේම, එනම් මිසරයේ රජු වූ පාරාවෝ තම වංශරේඛාව තුළ මියගිය ස්ථානයේම, තම අවසාන අන්තයට පැමිණෙයි. කර්මෙල් කඳුවැටියේ දී බාල්ගේ දිවැසිවරුන් ඝාතනය කරනු ලැබූහ; එසේ ඉරිදා නීතියේදී ව්‍යාජ දිවැසිවරයාගේ මරණය හඳුනාගැනීමට ලැබෙයි. ඉරිදා නීතියේදී, පසුව ඝාතනය කරනු ලබන ව්‍යාජ දිවැසිවරයෙකු ඔබ දකින්නෙහිය; පාරාවෝ විසින් නියෝජිත කරනු ලබන නාගයාද, පාප්කම විසින් නියෝජිත කරනු ලබන මෘගයාද එහි ඇත. මේ සියල්ල ඉරිදා නීතියේදී දෙවියන්වහන්සේගේ පූජකයන්, රජවරුන් හා දිවැසිවරුන්ට විරුද්ධව ඇති ගැටුම තුළ නියෝජනය වෙයි. ඉරිදා නීතියට තරමක් පෙර සභාව පවිත්‍ර කරනු ලබන අතර, අනාවැකි දීමේ දීමනාව යළි ස්ථාපිත කරනු ලැබේ—ව්‍යාජ දිවැසිවරයා මියයන ස්ථානයේමය. එතැන් පටන් සටන ඇත්තේ සත්‍ය හෝ ව්‍යාජ අනාවැකි පණිවුඩය පිළිබඳවය.

සංකේතාත්මක අවුරුදු 30ක කාලය ඉරිදා නීතියට පෙර පැමිණෙන කාලපරිච්ඡේදයක් නියෝජනය කරයි. එම කාලපරිච්ඡේදය පූජකයන් සඳහා සූදානම් වීමේ කාලයකි, මක්නිසාද ක්‍රිස්තුස් සියලු දේවලදී ඔවුන්ගේ ආදර්ශය වන බැවිනි; මක්නිසාද මෙවැනි අය වන්නේ බැටළු පැටවාණන් අනුගමනය කරන අයය. ආබ්‍රම්ගේ අනාවැකියේ පළමු අවුරුදු 30 ඇතුළත ගිවිසුම පිහිටුවනු ලැබීය; එමගින් පූජකයන් සඳහා වූ සූදානම් වීමේ කාලය කුමක් නියෝජනය කළද, එය ස්වාමින්වහන්සේ ආබ්‍රම්ගේ අල්ෆා ඉතිහාසයෙන් සංකේතවත් කරන ලද පරිදි එකලස් වූ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟ තමන්ගේ ගිවිසුම අලුත් කරන කාලපරිච්ඡේදය බව හඳුනාගන්නා ලදී. එම කාලය ඉරිදා නීතියේදී, තිස් වියේදී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සිය බෞතීස්මයේදී වූ පරිදි ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් අභිෂේක කරනු ලබන විට සේවය ආරම්භ කරන පූජකයන් සඳහා සූදානම් වීමේ කාලයකි. ආබ්‍රම්ගේ අල්ෆා ඉතිහාසයෙන් නිගමනය කළ හැකි තවත් එක් සත්‍යයක් නම්, ඉරිදා නීතිය වෙත ගෙනයන එම කාලය කුමක් නියෝජනය කළද, එය මහත් වැදගත්කමකින් යුක්ත විය යුතුය; මක්නිසාද ඔමේගා සෑමවිටම අල්ෆාට වඩා බලවත්ය. ඉරිදා නීතිය යනු 1844 ඔක්තෝබර් 22, කුරුසිය, මිසරයේ පාස්කුව සහ එසේ දිගටම යන අනෙකුත් දේවලින් නියෝජනය වන ඔමේගාය.

ඉරිදා නීතිය, අවුරුදු තිහක කාලපරිච්ඡේදයෙන් නිරූපිත කාලයේ අවසානය නියෝජනය කරයි. එය ප්‍රායෝගිකව සෑම ප්‍රධාන ගැලවීමේ කථාවකින්ම පූර්ව රූපිත කර ඇත; තවද එය අබ්‍රාම් සමඟ ආරම්භ වූ තෝරාගත් ජනතාවකගේ ගිවිසුම් ඉතිහාසයේද අවසානය වේ. කාලපරිච්ඡේදයේ අවසානය සම්බන්ධයෙන් මෙවැනි අනාගතවාණීක ප්‍රමාණයේ සාක්ෂිභාරයක්ද, එම කාලපරිච්ඡේදයම දරන ගැඹුරු අරමුණද සලකා බැලූ විට, එහි ආරම්භක ස්ථානය කුමක් විය යුතුද?

සාක්ෂිකරුවන් බහුල සමූහයක් මත පදනම්ව ඉරිදා නීතියෙන් අවසන් වන, අවුරුදු තිහකින් නියෝජනය කරනු ලබන භවිතාත්මක කාලපරිච්ඡේදයක් තිබේ. එම අවස්ථාවේදී, ඉන් අනතුරුව පැමිණෙන කාලපරිච්ඡේදයක් විවිධ සංඛ්‍යාත්මක අගයන් මගින් නියෝජනය කරනු ලබයි; එම කාලපරිච්ඡේදයන් එක් එක්කම ඉරිදා නීතියෙන් අනතුරුව ගමන් කරන භවිතාත්මක ඉතිහාස රේඛාවක සාක්ෂියක් ඉදිරිපත් කරයි. එම කාලපරිච්ඡේදයන්ගෙන් සමහරක් සභා ඉතිහාසයේ අභ්‍යන්තර රේඛාව නියෝජනය කරන අතර, සමහරක් ආර්මගෙද්දොන් දෙසට ගමන් කරන ලෝකයේ බාහිර රේඛාව නියෝජනය කරයි.

මෙම අවස්ථාවේදී, වසංගත අවසානයේ දිනද පැයද ප්‍රකාශ කරනු ලබන තුරු, අන්තිම දිනවල කාල අනාවැකි කිසිවක් හඳුනාගත හැකි නිශ්චිත දිනයන් නියෝජනය කරන ලෙස යොදාගැනීම අපි ප්‍රතික්ෂේප කරමු යන්න අප විසින්ම නැවත සිහිපත් කර ගැනීම, සමහරවිට, යහපත් දෙයකි. අනාවැකිමය කාලය තවදුරටත් යොදා නොගැනීම පිළිබඳ මගේ අදහස පැහැදිලි කිරීම සඳහා මම දානියෙල් පොතේ දොළොස්වන පරිච්ඡේදය භාවිත කරමි. දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අනාවැකිමය කාලය හඳුන්වා දෙන පද තුනක් ඇත.

> ඉන්පසු, ගඟේ ජලය මතුපිට සිටි සුදු ලිනන් වස්ත්‍රධාරී මනුෂ්‍යයා තම දකුණු අතද වම් අතද ස්වර්ගය දෙසට ඔසවා, සදාකාලයට ජීවමානව සිටින තැනැත්තාගේ නාමයෙන් ශපථ කරමින්, එය කාලයක්ද, කාල දෙකක්ද, අර්ධ කාලයක්ද වන බවත්, ශුද්ධ ජනතාවගේ බලය විසුරුවා හැරීම සම්පූර්ණ කළ විට මේ සියල්ල අවසන් වන බවත් මම ඇසීමි. දානියෙල් 12:7.

> දෛනික පූජාව ඉවත් කරනු ලබන කාලයෙන්ද විනාශය ඇති කරන පිළිකුල් කරුණ පිහිටුවනු ලබන කාලයෙන්ද දින එක්දහස් දෙසීය අනූවක් වනු ඇත. දානියෙල් 12:11.

> ආශීර්වාදලද්දේ ඔහුය, එනම් බලාසිටිමින් දවස් එක් දහස් තුන් සියය හා තිස් පහ දක්වා පැමිණෙන්නාය. දානියෙල් 12:12.

මෙම වචන තුනෙන් එක් එක් වචනය පිළිබඳ නිවැරදි අවබෝධය මිලේරයිට්වරුන් සතුව තිබුණි. මෙම പ്രവചന තුන පදනම් නියෝජනය කරන සත්‍යයන්ගේ කොටසකි. එහෙත්, මෙම වචන පිළිබඳ මිලේරයිට් අවබෝධය පදනම් වී තිබුණේ දිනක් වසරක් සඳහා යන මූලධර්මය යෙදවීම මතය. “කාලය තවදුරටත් නොවේ” බැවින්, මෙම වචන වෙනත් යෙදවීමක් අනිවාර්යයෙන්ම සතු විය යුතුය; මක්නිසාද සියලුම പ്രവചനම පසු වැස්සේ කාල පරාසය පිළිබඳ කතා කරමින් සිටියි. මෙම වචන, පණිවුඩයක් නිර්මාණය කිරීම සඳහා කාලය යොදා නොගන්නා, සහ එම වචන පිළිබඳ මිලේරයිට් අවබෝධයට විරුද්ධ නොවන, පසු වැස්සේ අවබෝධයක් අනිවාර්යයෙන්ම සතු විය යුතුය. මෙම වචන තුනෙන් මධ්‍යස්ථ වචනය වන (එකොළොස්වන වචනය) පිළිබඳ නිවැරදි මිලේරයිට් දෘෂ්ටිය නම්, එය ද්විත්ව කාල පරාසයක් නියෝජනය කරන්නේ ය; එය අවුරුදු තිහක කාල පරාසයකින් ආරම්භ වී, අනතුරුව අවුරුදු 1260ක් පැමිණෙයි. එකොළොස්වන වචනය හඳුන්වා දෙන්නේ, විනාශයේ අපවිත්‍ර දේ පිහිටුවීම මගින් නියෝජනය වන පරිදි, ඉරිදා නීතියට පෙර පවතින අවුරුදු තිහක කාල පරාසය ය.

දානියෙල් දොළොස්වැනි අධ්‍යායය යනු, දානියෙල් පොතේ ඇති එක් අනාවැකියක් මුද්‍රාව ඉවත් කරනු ලබන අවසාන කාලයේදී සිදුවන දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ පවිත්‍රීකරණ ක්‍රියාවලිය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ ප්‍රකාශ කරන අධ්‍යායය වේ. එකොළොස්වන පදයේ, පුරෝගාමීන් නිවැරදිව වටහාගත් පරිදි, අවුරුදු 1260ක කාල පරිච්ඡේදයකට ප්‍රවේශ කරවන අවුරුදු 30ක කාල පරිච්ඡේදයක් පිළිබඳ අනාවැකියක් අපට හමුවේ. දොළොස්වැනි අධ්‍යායයේ, හත්වන, එකොළොස්වන සහ දොළොස්වන පදයන්හි අනාවැකි තුනම අවසාන කාලය දක්වා මුද්‍රා තබා ඇත. අවසාන කාලයේදී එම අනාවැකි තුනම මුද්‍රාවෙන් නිදහස් කරනු ලැබිය යුතුය, මක්නිසාද දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය කිසිවිටෙකත් අසාර්ථක නොවේ. එම අධ්‍යායය තුළම, මානව පරීක්ෂා කාලයේ අවසානය පිළිබඳ බයිබලයේ ඉතා පැහැදිලි නිරූපණය ප්‍රකාශ කර ඇති බැවින්, දොළොස්වැනි අධ්‍යායය නියත වශයෙන්ම සහ වඩාත් නිශ්චිතව ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ ආරම්භය නොව, එහි අවසානය හඳුනා දෙයි.

දානියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ ඇති අනාවැකි තුන, මුද්‍රා තැබීම සහ මුද්‍රා විවර කිරීම එහි ප්‍රධාන අනාවැකිමය අර්ථකථනය ලබාගන්නා ශුද්ධ ලියවිල්ලේම එම ඡේදය තුළ මුද්‍රා තැබී තිබුණි. එම අනාවැකි තුන, එකසිය හතළිස් හතර දහසගේ ඉතිහාසය තුළ මුද්‍රා විවර කරනු ලබයි; මක්නිසාද ඇල්ෆා සහ ඔමේගා සෑමවිටම යම් දෙයක ආරම්භය සමඟ එම දෙයක අවසානය ද නිදර්ශනය කරයි. දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අනාවැකිමය කාලපරිච්ඡේද තුන තුළ මුද්‍රා විවර කරනු ලබන දේ, දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනයේ අවසාන මුද්‍රා විවර කිරීම නියෝජනය කරයි. එම මුද්‍රා විවර කිරීම, කරුණාව අවසන් වීමට මඳකට පෙර, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව මුද්‍රා විවර කරනු ලබන විට, එළිදරව් පළමුවන පරිච්ඡේදයේ ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබේ. දානියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ එකොළොස්වන වාක්‍යය, අවුරුදු තිහක කාලපරිච්ඡේදයකින් ආරම්භ වූ ද්විත්ව අනාවැකියක් පිළිබඳ අබ්‍රාම් සහ පාවුල්ගේ ප්‍රථම නිරූපණයට සමාන්තරය වේ.

දානියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ ඇති අනාවැකි තුන, අවසාන අවසාන කාලයේදී මුද්‍රා විවෘත කරනු ලබන සංකේතාත්මක කාල පරිච්ඡේදයන් වන අතර, එම මුද්‍රා විවෘත කිරීම දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ අවසාන පවිත්‍රකරණයට මඟ පාදයි. එම අනාවැකි තුනෙන් පළමුවැන්න ක්‍රිස්තුස්වහන්සේම විසින් දෙන ලද්දකි; උන්වහන්සේ එම අනාවැකිය ප්‍රකාශ කරන කල, ජලය මත නෙණු වස්ත්‍ර පැළඳ සිටිමින්, 1260 අවුරුදු ලෙස නිරූපිත අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේදයක අවසානය හඳුන්වා දෙමින්, එම පරිච්ඡේදයේ අවසානය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ බලය විසිරවීමේ අවසානය ලෙස නිර්වචනය කරනු ලබයි. අන්තිම දවස්වල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වන්නේ එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසයෝය; ඔවුන් විසිරී ඇත.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ජලය මත සිට ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරු දෙනවා පමණක් නොව, එම ප්‍රශ්නය “කෙතෙක් කාලයක්ද?” යන වචනවලින් ආරම්භ වේ. “කෙතෙක් කාලයක්ද?” යනු දානියෙල් 8හි තෙවන පදය නොව, තෙරවැනි පදයේදී ඇසෙන ප්‍රශ්නයක් වන අතර, යේසුස් වහන්සේටද “කෙතෙක් කාලයක්ද?” යනුවෙන් අසනු ලබන අනාවැකිමය සංකේතයකි.

> එවිට එක් අයෙක් ගංගාවේ ජලය මත සිටි, සුදු නූල් වස්ත්‍ර පැළඳ සිටි මනුෂ්‍යයාට මෙසේ කීවේය: “මෙම අද්භූත දේවල් අවසානයට පැමිණෙන තෙක් කොපමණ කාලයක් වේද?”

> එවිට ගඟේ ජලයන් මත සිටි, සිනිඳු රෙදිවලින් ඇඳ සිටි මනුෂ්‍යයා ස්වර්ගය දෙසට තම දකුණු අතත් වම් අතත් උස්සා, සදාකාලයට ජීවත් වන තැනැන් වහන්සේගේ නාමයෙන් දිවුරා, එය කාලයක්ද, කාල දෙකක්ද, අර්ධ කාලයක්ද වන බව මම ඇසීමි; තවද ශුද්ධ ජනතාවගේ බලය විසිරවීම සම්පූර්ණ කළ විට, මේ සියල්ල අවසන් වනු ඇත. දානියෙල් 12:6, 7.

හිද්දේකෙල් නදියේ දර්ශනයෙහි, සුදු ලිනන් වස්ත්‍රධාරී මනුෂ්‍යයා ලෙස නිරූපිත යේසුස් වහන්සේ වෙත ඉදිරිපත් කරන ලද ප්‍රශ්නය මෙයයි: “මේ අසිරිමත් දේවල්වල අවසානය දක්වා කොපමණ කාලයක් වේද?” එසේම උලායි නදියේ දර්ශනයෙහි, පල්මෝනි (එම නිශ්චිත ශුද්ධ තැනැත්තා) ලෙස නිරූපිත යේසුස් වහන්සේගෙන් අසනු ලැබුවේ මෙයයි: “දෛනික පූජාව සම්බන්ධ වූ දර්ශනයත්, විනාශය ගෙනෙන අතික්‍රමණයත්, ශුද්ධස්ථානයද සේනාද පයින් පාගා දමනු ලැබීමට භාර දීමද, මේ සියල්ල පිළිබඳ දර්ශනය කොපමණ කාලයක් පවතින්නේද?”

ශිනාර්හි මහත් ගංගා තීරයන් අසලදී දානියෙල්ට දෙන ලද දර්ශන දැන් ඉටු වීමේ ක්‍රියාවලියේ පවතින බව සහෝදරි වයිට් ප්‍රකාශ කරයි; එමෙන්ම ගංගා දෙදර්ශනය සමඟ සම්බන්ධවම, සැමවිටම ‘පිළිතුර’ ලෙස ඉරිදා නීතිය බිහි කරන එම අනාවැකිමය ‘ප්‍රශ්නය’ යේසුස්වහන්සේගෙන් අසනු ලැබේ. එහෙත් එම පිළිතුරු දෙකම ඉදිරිපත් කරනු ලබන්නේ 1844දී අවසන් වූ අනාවැකිමය කාල පසුබිම තුළය. පුරෝගාමීහු අටවන පරිච්ඡේදයේ ප්‍රශ්නයටත් උලයි ගංගා දර්ශනයටත් අදාළ පිළිතුර නිවැරදිව හඳුනාගත්හ; තවද දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ බලය විසුරුවා හැරීම අවසන් වූයේ 1798දී බව ඔවුහු අවබෝධ කරගත්හ. එහෙත් 1844ට පසු, දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනයේ ‘කාලමය යෙදීම’ අවසන් වූ විට, “කොපමණ කාලයක්ද?” යන අනාවැකිමය ප්‍රශ්නය, ‘2300 දින දක්වාය; එවිට ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය සමඟ ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලැබේ’ යනුවෙන් පුරෝගාමී අවබෝධය නැවත ප්‍රකාශ කරයි; එසේම දානියෙල්ගේ අවසාන දර්ශනයේ ඇති “අද्भುತ” සියල්ලද, සංකේතාත්මක දින තුනහමාරක් පුරා ශුද්ධ ජනතාව විසුරුවා හැරීම අවසන් වන විට, සම්පූර්ණ කරනු ලැබේ.

දානියෙල්ගේ අවසාන අධ්‍යාය තුනෙහි හිද්දෙකෙල් ගංගා දර්ශනයද, හත්වන සිට නවවන අධ්‍යාය දක්වා වූ උලයි ගංගා දර්ශනයද, සිස්ටර් වයිට් විසින් “ෂිනාර්හි මහ ගංගා” ලෙස හඳුන්වා දී ඇත. සියලු ඉතිහාස හා බයිබල් විද්වතුන් හඳුනාගන්නේ, ෂිනාර් සමඟ සම්බන්ධ වූ ගංගා ඇත්තේ දෙකක් පමණක් බවත්, ඒ දෙකම මහ ගංගා බවත්ය. එම ගංගා දෙක වන්නේ ටයිග්‍රිස් (හිද්දෙකෙල්) සහ යුප්‍රටීස් ය. උලයි ගංගාව ෂිනාර්හි යුප්‍රටීස් නොවේ; එය ෂිනාර් නොව පර්සියාවෙහි පිහිටි, මිනිසා විසින් සෑදූ කුඩා ඇළක් වැනි ගංගාවකි. ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ අත්තිවාරම සහ මධ්‍යස්ථ ස්ථම්භය අඩංගු දර්ශනයේ උලයි ගංගාව ෂිනාර්හි පිහිටා නැති නමුත්, එම ගැහැණු අනාගතවක්තෘවරිය උලයිව ෂිනාර්හි මහ ගංගාවන්ගෙන් එකක් වන යුප්‍රටීස් ලෙස හඳුන්වා දෙයි.

හිද්දෙකෙල් දර්ශනය ලෝකය ආර්මගෙදොන් වෙත නායකත්වය දක්වමින් යන ද්‍රාගන්යා, මෘගයා සහ බොරු අනාගතවක්තයාගේ බාහිර ඉතිහාසය ඉදිරිපත් කරයි; එසේම උලයි දර්ශනය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ ඒකාබද්ධ කිරීමේ කාර්යය නිරූපණය කරයි. අනාගතවචනමය වශයෙන්, උද්බෝධනය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්කිරීම තුළින් ඉටුකරන කාර්යය හඳුනාගැනීම සඳහා යුප්‍රාටීස් නදිය සමඟ දෙවන සාක්ෂියක් ලෙස උලයි නදිය භාවිත කරයි.

යුප්‍රාතිස් සහ ටයිග්‍රිස් යන දෙදෙනාම ඒදෙන්හි ආරම්භ වී ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ සම්පූර්ණ දිග පුරා ගලා යති. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින ඔවුන් ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ මධ්‍යම ස්ථම්භයට ගලා එන විට, යුප්‍රාතිස් මානවකෘත උලයි ඇළ සමඟ ඒකාබද්ධ කරනු ලබන්නේ දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්වීම නිරූපණය කිරීම සඳහාය; එනම්, එක සිය හතළිස් හතර දහස ලෙස නිරූපිත අය තුළ විශ්වාසය ක්‍රියාත්මක කිරීමෙන් ඉටු කරනු ලබන දෙයයි. උලයි නිරූපණය කරන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රකාශිත වචනයේ අධිකාරය පිළිබඳ පරීක්ෂාවක්ය; මන්ද එය, පර්සියානු උලයි ගඟ ෂිනාර්හි මහත් ගංගා අතරින් එකක් බව හඳුන්වා දෙන එලන් වයිට්ගේ අධිකාරය ලෝකයේ විශේෂඥයන්ගේ අදහස්වලට ප්‍රතිවිරුද්ධ තත්ත්වයක තබන බැවිනි.

උලායි ගඟේ සංකේතය මනුෂ්‍යයාගේ වචනය පිළිබඳද, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය පිළිබඳද වූ පරීක්ෂණයක් නිරූපණය කරයි. නිවැරදි වන්නේ මනුෂ්‍යයන්ද, නැතහොත් සිස්ටර් වයිට් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද වචනද නිවැරදි වන්නේ? උලායි ගඟ පර්සියාවේ ඇති එක් ගඟක් පමණක් නිරූපණය කරන්නේද, නැතහොත් එය ඒදෙන්හි ජලය මනුෂ්‍යයන්ගෙන් ආ ජලය සමඟ මිශ්‍ර වී ඇති අනාගතවාදී ගඟක් නිරූපණය කරන්නේද?

මම මෙහි ඉදිරිපත් කර ඇති මෙම දුර්වියෝගයට බොහෝ විකල්ප පිළිතුරු තිබිය හැක; එහෙත්, ඔබ මාගේ අදහස දකිනා ලෙස මම කෙටි ලෙස කිහිපයක් ඉදිරිපත් කරමි. ලෞකික ඉතිහාසවේදීන් සහ දේවශාස්ත්‍රඥයන් නිවැරදිද, සහ සහෝදරි වයිට් වැරදියි ද? “ෂිනාර්හි මහා ගංගා” යනු ටයිග්‍රිස් සහ යූප්‍රටීස් බව කිසිවෙකුත් විවාද නොකරයි. එබැවින්, සහෝදරි වයිට් පර්සියාවේ උලයි නදිය ෂිනාර්හි මහා ගංගාවක් ලෙස හඳුන්වන්නේ නම්, ඇය බොරු අනාගතවක්තෘවරියක් ද? නැතහොත්, ඇය සත්‍ය අනාගතවක්තෘවරියක් වන අතර, වැරදීමක් කළාය ද? සත්‍ය අනාගතවක්තෘවරයෙකු බොරු අනාගතවක්තෘවරයෙකු බවට පත්වන සීමාව ඉක්මවීමට පෙර, ඔහුට වැරදි කොපමණක් කළ හැකිද? නැතහොත්, ඉතිහාසවේදීන් වැරදියි ද? නැතහොත්, ඇය සැබවින්ම නිවැරදි ද? නැතහොත්, ඉතිහාසවේදීන්ද සහ සහෝදරි වයිට්ද දෙපාර්ශ්වයම නිවැරදි ද? මම මෙම දුර්වියෝගය ඉදිරිපත් කළේ, හිද්දෙකෙල් සහ උලයි නදಿಗಳ දර්ශන දෙකෙහිම “කොපමණ කාලයක් ද?” යනුවෙන් අසනු ලබන, නදිය මත සිටින, ලිනෙන් වස්ත්‍රධාරී මනුෂ්‍යයා සම්බන්ධයෙන්, මෙම දුර්වියෝගයේ විවරණය අමතර කරුණක් ලෙස භාවිතා කිරීමේ අරමුණින් ය.

දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දානියෙල් සිටින්නේ පර්සියාවේ සුසාහි ය; සුසා පිහිටා ඇත්තේ උලායි නදිය අසලය. කෘෂිකාර්මික කර්මාන්තය හේතුවෙන් එය ස්වභාවික නදිය පමණක් නොව, මනුෂ්‍යයා විසින් නිර්මාණය කළ ජලමාර්ග මාලාවක්ද ඇතුළත් කරයි. උලායි නදිය තවත් සැතපුම් එකසිය පනහක් පමණ පහළට ගලා යන විට, එය ටයිග්‍රිස් සහ යූප්‍රටීස් නදಿಗಳ සංගමස්ථානය සමඟ සම්බන්ධ වේ. ඒදෙන්හි ආරම්භ වූ ටයිග්‍රිස් සහ යූප්‍රටීස් අවසානයේ එක්වෙති; ඒවා එක්වන විට, පර්සියාවෙන් එන උලායි නදියද එම ස්ථානයේම සම්බන්ධ වේ. උලායි නදිය ටයිග්‍රිස් සහ යූප්‍රටීස් සංගමස්ථානයේ ටයිග්‍රිස්ගේ ජලාශ්‍රිත වගුරු පද්ධතියට මුහුණ දෙන විට, උලායි ෂිනාර්හි මහත් නදികളെ සංයුක්ත කරන ජලයේ කොටසක් බවට පත්වේ. ඉතිහාසඥයන් නිවැරදිය, එසේම සහෝදරි වයිට්ද නිවැරදිය.

සොයුරු වයිට් අටවන පරිච්ඡේදයේ උලයි පිළිබඳ දර්ශනය හඳුන්වා දෙන විට, ඇය හඳුන්වා දෙන්නේ 1798 සහ 1844 දී අවසන් වූ 2520 වසරක කාල පරිච්ඡේද දෙකක් නියෝජනය කරන ටයිග්‍රිස් හා යූප්‍රටීස් ගංගා එකිනෙකට සම්බන්ධ කරන මනුෂ්‍ය නිර්මාිත ජලමාර්ග පද්ධතිය සඳහා ප්‍රසිද්ධ වූ ගඟක් බවයි.

ටයිග්‍රිස් නදිය සඳහා වූ පුරාණ නාමයක් හීද්දෙකෙල් ය; යූප්‍රටීස් නදියට සම්බන්ධව මෙම නදිය දෙකම අෂ්ෂූර් සහ බැබිලෝනියාව සමඟ සම්බන්ධිතව පුරෝකථනමය වශයෙන් විශේෂයෙන් ස්ථානගත කර ඇත. එම දෙක දෙවියන්වහන්සේගේ බැටළුවන්ට දඬුවම් කිරීමට නියමිත වූ සිංහයන් දෙදෙනෙකු ලෙස ද හඳුනාගනු ලැබේ. එම විනාශකාරී බලයන් දෙක, මනුෂ්‍යයෙකු සහ ස්ත්‍රියක, හෝ සභාවක් සහ රාජ්‍යයක් යන සංකේතයන් වූ ජාතික රෝමය හා පාප්ක රෝමය නම් විනාශකාරී බලයන් දෙක පෙරසූචනය කළේය. ජාතික රෝමය රාජ්‍ය කටයුතු නියෝජනය කළ මනුෂ්‍යයා වූ අතර, පාප්ක රෝමය සභා කටයුතු නියෝජනය කරන අපවිත්‍ර ස්ත්‍රිය විය. අෂ්ෂූර් ඔවුන්ගේ පුරෝකථනමය සම්බන්ධතාවයේ මනුෂ්‍යයා වූ අතර, බැබිලෝනියාව ස්ත්‍රිය විය; එමගින් ටයිග්‍රිස් මනුෂ්‍යයා ලෙසත්, යූප්‍රටීස් ස්ත්‍රිය ලෙසත් හඳුනාගනු ලැබේ.

ටයිග්‍රිස් නදිය යනු 1798 දක්වා විහිදී ගිය රාජ්‍යකර්මයේ නදියයි; සභාකර්මයේ යූප්‍රටීස් 1844 දක්වා විහිදී ගියේය. යූප්‍රටීස් 1844 දක්වාම ළඟා විය යුතු වූයේ, 1844 දේශනය බබිලෝනිය පිළිබඳ වූ බැවිනි—එනම් 1844 දී නැවත වැටුණු යූප්‍රටීස් පිළිබඳවය. 1844 දී යූප්‍රටීස් දිය ඇල්ලක් නිපදවූ පරිදි, මානව ක්‍රියාකාරකම්වල සංකේතයක් ලෙස එම එක්වීමේ ස්ථානයට එකතු වී තිබූ උලායි නදියද අනෙක් නදියේ ජලය සමඟ එකලස් විය. පාප් බලයෙන් සිවිල් අධිකාරිය ඉවත් කරනු ලැබූ 1798 දී රාජ්‍යකර්මයේ නදිය අවහිර කරනු ලැබීය. එම වර්ෂයේදීම එක්සත් ජනපදය පොළොවේ මෘගයා සහ බයිබල් අනාවැකිවල හයවන රාජධානිය ලෙස රාජ්‍යය කිරීමට ආරම්භ කරයි. ටයිග්‍රිස් නදිය 1798 දී අවහිර කරනු ලැබේ; එය හරියටම, ඉදිරියේදී රාජ්‍යය මුළු ලෝකයම එම බැම්ම බිඳ දමන්නට බල කරනු ලබන ස්ථානයේදීමය. මේ වන විට ලෝකය මත අතිශය ප්‍රබල ජලගැල්මක් ලෙස පවතින්නට සූදානම් වන පාප් පීඩනයේ ගැල්මන් ආපසු තබාගෙන සිටින්නේ එම බැම්මය. ඒ බිත්තිය, හෝ බැම්ම වන්නේ සභාව සහ රාජ්‍යය අතර වෙන්වීමේ බිත්තියයි.

1844දී, යූෆ්‍රටීස් ද උලායි ද යන දෙකම 1844යේ පණිවිඩය බබිලෝනියේ පතනය ලෙසද, තවද 1844දී ක්‍රිස්තුස් ආරම්භ කළ නියම කාර්යය ලෙසද හඳුන්වා දෙයි; එනම්, ගිවිසුමේ දූතයා ලෙස උන්වහන්සේ බබිලෝනියේ ජලයන් සහ මනුෂ්‍ය කර්මයන් උන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානයට ඇතුල් වීමට නියමිත වූ ජනතාවකගෙන් පවිත්‍ර කළ සේක—අතිශුද්ධස්ථානයට ඇතුල් වීමට පෙර පවිත්‍ර කරනු ලැබිය යුතු වූ ජනතාවකි. එම ජනතාවගේ අවසාන පවිත්‍ර කිරීම, මධ්‍යරෑ හඬේ පණිවිඩය යටතේ වැසි පැමිණ වගුරුවනු ලැබූ වැස්ස සමඟ සම්පූර්ණ කරනු ලැබීය; මධ්‍යරෑ හඬේ පණිවිඩයේ එම වැසි බිඳු ටයිග්‍රිස්ගේ ජලයන්ගෙන් ආසවනය කරනු ලැබූවක් විය. එසේය, මිලේරයිට්වරු පාප්කමීය රෝමය සහ 1798 හඳුනාගත් පරිදිද, ඔවුන් බබිලෝනියේ පතනය හඳුනාගෙන, වසා දැමූ දොරට පෙරම පණිවිඩය මගින් පවිත්‍ර කරනු ලැබූ පරිදිද—හෝ ඔබ කියන්නට කැමති නම්—ඔවුන් දානියෙල් 8:14 හි පණිවිඩය ප්‍රකාශ කළ අතර, ප්‍රතිරූපික පව්ප්‍රායශ්චිත්ත දවස විවෘත වීමට පෙරම මධ්‍යරෑ හඬේ පණිවිඩය සම්පූර්ණ කළ බැවින්, උලායි, ටයිග්‍රිස් සහ යූෆ්‍රටීස් ගංගාවල ආසවනය කරන ලද ජලයන්ගෙන් පැමිණි වැස්ස මගින් පවිත්‍ර කරනු ලැබූහ.

දානියෙල්ගේ දොළොස්වන අධ්‍යායේ හත්වන පදයේ ක්‍රිස්තුස් හිද්දෙකෙල්හි ජලයන් මත නින්දොළන විට, ඔහු ටයිග්‍රිස් නදියේ ජලයන් මත නින්දොළයි; එනම්, කරුණාකාලය අවසන් වීම වෙත මිනිස් රාජ්‍යකාර්යයේ අවසාන චලනයන් සටහන් කරන දර්ශනය තුළ, එය රාජ්‍යකාර්යයේ ජලයන්ය. ඔහු එහි නින්දොළන්නේ පෙර පදයේ ඇති ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමටය; එසේම උලයි නදියේ දර්ශනයේදී, එහි පැවති සුදු වස්ත්‍රධාරී මනුෂ්‍යයා වන, අද්භූත සංඛ්‍යාකරු වන පල්මෝනි, පෙර පදයේ ඇති ප්‍රශ්නයකට පිළිතුරක් සපයයි. අවස්ථා දෙකෙහිම මෙම සංවාදය දූතයන් සහ ක්‍රිස්තුස් අතර සිදුවන ස්වර්ගීය සංවාදයක් වන අතර, අවස්ථා දෙකෙහිම ප්‍රශ්නය වන්නේ, “කොපමණ කාලයක්ද?” යන්නයි.

පිළිතුර දවස් 2300 දක්වාය; අටවන පරිච්ඡේදයේද දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේද එය “කාලයක්, කාලයන්, සහ අඩක්” ලෙස දක්වා ඇත. එම පිළිතුර අවුරුදු 2300ක් සහ අවුරුදු 1260ක් ලෙස වටහා ගනු ලැබේ; එහෙත් 1844දී දෙවියන්වහන්සේ අනාවැකි පණිවිඩය තුළ කාලය යෙදවීමට තහනමක් පනවා තැබූ සේක, මක්නිසාද කාලය තවදුරටත් නැත. සුදු ලිනන් වස්ත්‍රධාරී මනුෂ්‍යයා වන Palmoni විසින් උන්වහන්සේගේ අවසාන පරම්පරාව සඳහා දෙන පිළිතුර කුමක්ද? “කොපමණ කාලයක්ද?” යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුර ලෙස ඉරිදා නීතිය හඳුනාගැනීම සඳහා බොහෝ සාක්ෂි මත පෙන්වා දී ඇති බැවින්, ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේ ඉරිදා නීතියේදීද, සහ “මේ සියලු අරුමපුදුම දේවල්” අවසන් වන්නේ ඉරිදා නීතියේදීද? ඉරිදා නීතියේදී අවසන් වන “අරුමපුදුම දේවල්” කවරේද, සහ එම “අරුමපුදුම දේවල්” ආරම්භ වූයේ කවදාද?

> එවිට මම, දානියෙල්, බැලුවෙමි; එවිට බලන්න, තවත් දෙදෙනෙක් එහි සිටියෝය—එකෙකු ගංගාවේ තීරයේ මේ පැත්තෙහිද, අනෙක ගංගාවේ තීරයේ ඒ පැත්තෙහිද. ඔවුන්ගෙන් එක්කෙනෙක් ගංගාවේ ජලයන් මත සිටි, හණවස්ත්‍රයෙන් සැරසුණු මනුෂ්‍යයාට මෙසේ කීවේය: “මේ අරුමයන්ගේ අවසානය දක්වා කොපමණ කලක් තිබේද?”

> එවිට ගංගාවේ ජලයන් මත සිටි, සිනිඳු වැස්ත්‍රයෙන් සැරසුණු මනුෂ්‍යයාගේ වචන මට ඇසුණේය; ඔහු තම දකුණත් හා වමත් ස්වර්ගය දෙසට ඔසවා, සදාකාලයට ජීවමාන වන තැනැන්වහන්සේගේ නාමයෙන් ශපථ කරමින්, එය කාලයක්ද කාලයන් දෙකක්ද අර්ධ කාලයක්ද වන බව කියා, ශුද්ධ ජනතාවගේ බලය විසුරුවා හැරීම සම්පූර්ණ කළ විට, මේ සියල්ල අවසන් වනු ඇතැයි ප්‍රකාශ කළේය. දානියෙල් 12:5–7.

“කොපමණ කාලයක්ද?” යන සංකේතාත්මක ප්‍රශ්නය ඉරිදා නීතිය සලකුණු කරයි; දූතයා ඇසුවේ ඉරිදා නීතිය කවදාදැයි නොව, එම ආශ්චර්යයන්ගේ අවසානය කවදාදැයි ය. “ආශ්චර්යයන්” ඉරිදා නීතියේදී අවසන් වන බැවින්, ඉරිදා නීතිය වෙත ගෙනයන ඒ ආශ්චර්යයන් කුමක්ද? නැතහොත්, වඩා නිශ්චිතව කියන්නේ නම්, හිද්දෙකෙල් අසල දෙන ලද දර්ශනය තුළ නිරූපිත, දහයවන සිට දොළොස්වන පරිච්ඡේද දක්වා ඉදිරිපත් කරන “ආශ්චර්යයන්” කුමක්ද? “ආශ්චර්යයන්” කුමක්දැයි අපට නිශ්චය කළ හැකි නම්, “ආශ්චර්යයන්” ආරම්භ වන්නේ කවදාදැයි ද අපට සොයාගත හැකි විය හැක. දානියෙල් දහයවන පරිච්ඡේදයේදී, දර්ශනය අතරතුර දානියෙල් සමඟ ඔහු කළ අන්තර්ක්‍රියාවේ තම අරමුණ කුමක්දැයි ගාබ්‍රියෙල් විශේෂයෙන්ම හඳුනා දෙයි.

> දැන් මම පැමිණියේ අන්තිම දවස්වල ඔබගේ ජනතාවට සිදුවන්නා කුමක්දැයි ඔබට අවබෝධ කරවන පිණිසය; මක්නිසාද දර්ශනය තව බොහෝ දවස් සඳහාය. දානියෙල් 10:14.

ගබ්‍රියෙල් පැමිණියේ, අන්තිම දවස්වලදී දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට සිදුවන දේ ඔවුන්ට අවබෝධ කරවීමටය. දානියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ මില്ലරයිට්වරු නිවැරදිව අවබෝධ කරගත් අනාවැකි පිළිගෙනද, එම පිළිගැනීම යොදාගෙන එම පරිච්ඡේදය අන්තිම දවස්වලට අදාළ නොවන බව ප්‍රතික්ෂේප කිරීම—ගබ්‍රියෙල් ප්‍රකාශ කළ අරමුණම අර්ථහීන කිරීමකි. ගබ්‍රියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ පළමු පදයෙන් ආරම්භ කර දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ තුන්වන පදය දක්වා අනාවැකිමය වෘත්තාන්තය ඉදිරියට ගෙන යන විට, එහි නිරූපණය වන ඉතිහාසය නම්, නාගයා, මෘගයා සහ ව්‍යාජ අනාගතවක්තෘ ලෝකය ආර්මගෙද්දොන් කරා නෙරපන ආකාරය පිළිබඳ බාහිර අනාවැකිමය විස්තරයන්ය. එම පරිච්ඡේදය තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව පීඩා විඳින බව විස්තර කරන කොටස් තිබුණත්, එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ ඉතිහාසය ප්‍රධාන වශයෙන් බාහිර හෙළිදරව්වකි. මෙයින් අදහස් වන්නේ, දානියෙල්ගේ අවසාන දර්ශනය තුළ දසවන පරිච්ඡේදය සහ දොළොස්වන පරිච්ඡේදය ඇල්ෆාවක් හා ඔමේගාවක් නියෝජනය කරන බවය; මක්නිසාද එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයෙන් වෙනස්ව, ඒ දෙකම ලක්ෂ එකසිය හතළිස්හතර දහස මුද්‍රා තැබීම හඳුන්වාදෙන අභ්‍යන්තර පණිවිඩයක් විස්තර කරයි. මධ්‍ය පරිච්ඡේදය නම් උතුරේ රජු වන රෝමයේ පාප්වරයා විසින් නිරූපණය කරන මනුෂ්‍යවර්ගයේ කැරැල්ලය; එසේම ඇල්ෆා වන දසවන පරිච්ඡේදය, ඔමේගා වන දොළොස්වන පරිච්ඡේදය සමඟ එක්ව, අන්තිම දවස්වල ලක්ෂ එකසිය හතළිස්හතර දහසගේ අභ්‍යන්තර අත්දැකීම හඳුන්වා දෙයි. පරිච්ඡේද තුනම කරුණාවේ අවසානය වෙත ගෙන යයි; ඇල්ෆා පරිච්ඡේදය දෙවියන්වහන්සේට භයවීමෙන් ආරම්භ වන අතර එය නමස්කාරකයන්ගේ පංති දෙකක් වෙන් කරයි; පරිච්ඡේදයේ අවසානය වන විට දානියෙල්ට බලයේ ද්විගුණ වීමක් දෙනු ලැබෙයි; එමගින් පළමු සහ දෙවන දූතයන්ගේ පණිවිඩ හඳුනාගනු ලැබේ. දොළොස්වන පරිච්ඡේදය ඔමේගා පරිච්ඡේදය වන අතර, එය තුන්වන දූතයාගේ විනිශ්චය පණිවිඩය හඳුන්වා දෙයි.

එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය, යෙරුසලමේ විනාශයෙන් ආරම්භ වී අනුග්‍රහකාලයේ අවසානය දක්වා මානව වර්ගයාගේ කැරලිකාරත්වය විස්තර කරයි; එය සොයුරිය වයිට්ගේ අනුව ලෝකයේ අවසානයේ අනුග්‍රහකාලය අවසන් වීමේ දෘශ්ටාන්තයකි. දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය යෙරුසලමේ විනාශයෙන් ආරම්භ වන්නේ, දානියෙල් යනු යෙරුසලම ත්‍රිවිධ ලෙස විනාශ කරනු ලැබූ අවස්ථාවේ බබිලෝනියට ගෙනයනු ලැබූ අයගෙන් එක් අයෙකු බැවිනි; එම ත්‍රිවිධ විනාශය ක්‍රි.ව. 70 දී එම නගරයම විනාශ කළ සිද්ධියට පූර්වරූපයක් වූ අතර, පසුව නැවතත් ලෝකය මගින් නිරූපිත අන්තිම දවස්වලද එසේම සිදු විය.

වසරේ එකම දිනක, අවුරුදු හයසිය හැටපහකින් වෙන්ව සිදුවූ යෙරුසලමේ සත්‍ය විනාශ දෙකක් තිබුණි. එම විනාශ දෙකම, ගිවිසුම් පෙට්ටිය පිහිටා තිබිය යුතු නගරය සම්බන්ධ වූ විනාශයන්ය. ෂිලෝව සතුව එම අනාගතවාදී ලක්ෂණ ම තිබූ අතර, එය දෙවියන්වහන්සේගේ සන්නිධිය පිහිටා තිබූ, නැතහොත් පිහිටා තිබිය යුතු වූ නගරයක පළමු විනාශය නියෝජනය කරයි. සහෝදරි වයිට් යෙරුසලමේ විනාශය අන්තිම දවස්වල විනාශයේ සංකේතයක් ලෙස භාවිත කරන විට, ඇය යෙරුසලමේ විනාශය පිළිබඳ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දේශනය පිළිබඳ අදහස් දක්වමින් සිටී.

ෂීලෝව, නෙබුකද්නෙශ්සර් හා ටයිටස් යටතේ යෙරුසලමේ විනාශය, දෙවියන්වහන්සේගේ නගරයේ විනාශයෙන් නිරූපිත පරිදි, අන්තිම දවස්වල සාක්ෂිකාරයන් තිදෙනෙකි. ෂීලෝව යනු දෙවියන්වහන්සේට භයවිය යුතු බව උගන්වන පළමු දූතයාගේ පණිවිඩයයි; එලී එසේ නොකළේය. එසේම ඔහුට මහිමය දිය යුතු බවද එය උගන්වයි; එලී එයද නොකළේය; මක්නිසාද උන්වහන්සේගේ විනිශ්චයේ පැය පැමිණ තිබේ. දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩයෙහි නෙබුකද්නෙශ්සර් සහ ටයිටස් මගින් නිරූපිත ද්විගුණ වීමක් අපට හමුවේ. අන්තිම දවස්වල යෙරුසලමේ තුන්වන විනාශය වන්නේ පරීක්ෂා කාලය අවසන් වන විටදීය; එයම විනිශ්චයේ අවසානයයි.

එකොළොස්වැනි පරිච්ඡේදය දේවදූතයන් තිදෙනාගේ පණිවිඩවල බාහිර ඉතිහාසය වේ. එය, වෙන්වීම පිළිබඳ දසවැනි පරිච්ඡේදයේ දර්ශනය හා දානියෙල්ගේ දර්ශනයේ විසි දෙවන දින සිදු වන ශක්තිදායක ස්පර්ශ තුන අතර සන්ධිස්ථිතව ඇත. මෙයින් අදහස් වන්නේ, දොළොස්වැනි පරිච්ඡේදයද අවසාන දවස්වල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට සිදුවන දෑ පිළිබඳ අභ්‍යන්තර කථාව ගැන වන්නාක් බවය. තවද, දොළොස්වැනි පරිච්ඡේදය තුළ ඇති ආලෝකය දසවැනි පරිච්ඡේදයේ ආලෝකයට වඩා විසි දෙගුණයකින් වැඩි දීප්තිමත් බවද එයින් අදහස් වේ.

උලයි දර්ශනයේදීද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගෙන් “කොපමණ කාලයක්ද?” යන ප්‍රශ්නය අසන ලදී. දහතුන්වන පදයේ ඇති එම ප්‍රශ්නයට පෙර පැමිණෙන පද දොළහ, බයිබල් අනාවැකිවල බලවතුන් සම්බන්ධ වැදගත් විස්තර නිරූපණය කරන බාහිර අනාවැකි ඉතිහාසය හඳුනා දෙමින් තිබුණි. එම පද දොළහ සරලවම සත්වන පරිච්ඡේදයේ නිරූපිත ඉතිහාසය නැවත කියමින්, එය තවදුරටත් විස්තාර කරමින් තිබුණි. එම පදවල ඉදිරිපත් කර ඇති අනාවැකි ඉතිහාසය, මේදීය සහ පර්සියන්වරුන්ගේ කාලයෙන් ආරම්භ කරමින්, එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ නැවත කියනු ලබන අතර තවදුරටත් විස්තාර කරනු ලැබේ. අටවන පරිච්ඡේදයේ අවසාන අර්ධයත්, නවවන පරිච්ඡේදය මුළුමනින්මත්, අනාගතවක්තෘ දානියෙල් විසින් දෙවියන්වහන්සේගේ අවසාන දවස්වල සෙනඟ නිරූපණය කිරීමකි. උලයි ගංගා දර්ශනයෙහි පරිච්ඡේද තුන තුළ දක්නට ලැබෙන අනාවැකි ඉතිහාසයේ දර්ශනය, ගාබ්‍රියෙල් සමඟ දානියෙල්ගේ අන්තර්ක්‍රියාව මගින් එම පරිච්ඡේදවල දෙවියන්වහන්සේගේ සෙනඟ නිරූපණය කිරීම සමඟ එකට ගත් කල, එය දසවන පරිච්ඡේදයේ සිට දොළොස්වන පරිච්ඡේදය දක්වා ඇති කොටසෙහි ආල්ෆා සිට ඔමේගා දක්වාය.

හිද්දෙකෙල් ඔමේගාවද, උලායි අල්ෆාවද වන බැවින්, අවසාන කාලය පැමිණි විට දොළොස්වන අධ්‍යායයේ මුද්‍රාව ඉවත් කරනු ලබන ආලෝකයෙන් නිරූපිත බලය, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ මධ්‍යම ස්තම්භය සහ පදනම වන දර්ශනයට වඩා විසි දෙගුණයක් දීප්තිමත් ය. මෙය එසේ බැවින්, දානියෙල්ගේ අවසාන දර්ශනයේ ආලෝකය අවසාන දිනවල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වූ ආලෝකයක් ලෙස පැහැදිලිව හඳුනාගනු ලැබේ. දූතයා ලිනන් වස්ත්‍ර ඇඳ සිටි මනුෂ්‍යයාගෙන්, “කෙතරම් කාලයක්ද?” යනුවෙන් මේ අසිරිමත් දේවල්වල අවසානය ගැන අසන විට, ඒ අසිරිමත් දේවල් යනු ආබ්‍රාම්ට තාරකාවන් දෙස බලන ලෙස දෙන ලද අණ පිළිබඳ ඔහුගේ ගිවිසුම් ඉතිහාසය ප්‍රතිධ්වනි කරන ලෙස, සදාකාලයටම තාරකාවන් මෙන් බැබළෙන අයයි. දානියෙල් දොළොස්වන අධ්‍යායයේ අසිරිමත් දේවල් යනු මනුෂ්‍යයන් එකසිය හතළිස් හතර දහසේ ධජය බවට පරිවර්තනය වීමයි.

පෙර කරුණකදී, දානියෙල් 12:11 වන පදය වාර්ෂික අවධි දෙකකින් සමන්විත වූ අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේදයක් හඳුන්වා දෙන බවත්, එහි පළමුවැන්න අවුරුදු තිහක කාලයක් බවත් අපි හඳුනාගත්තෙමු. 11 වන පදයට යෝග්‍ය අවධාරණය දීමට, මම 7 වන පදය වෙත ගියෙමි; අවසාන දවස්වල උන්වහන්සේ තම ජනතාව අතර සිදුකරන අරුමපුදුම දේවල් සමඟ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සෘජු සම්බන්ධතාවය පෙන්වීමටය.

පද එකොළහ වෙත නැවත හැරී බලමින්, දොළොස්වන පරිච්ඡේදය ගාබ්‍රියෙල් විසින් සෘජුවම “අන්තිම දවස්” ලෙස හැඳින්වනු ලබන බව ඔබට මතක් කර දීමට මා කැමැත්තෙමි. එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ දවස්වලදී, එනම් ඔවුන් මුද්‍රා කරනු ලබමින් දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළුවන දවස්වලදී, දානියෙල්ගේ පොත අනුව, මුද්‍රා හැරෙන පණිවිඩයක් ඇතිවන්නේය; එය මහත් හඬකින් යුත් ඝෝෂාවක් දක්වා වර්ධනය වන්නේය. එම පණිවිඩය දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේදී, මිලෙරයිට්වරුන් විසින් දැනටමත් නිර්වචනය කර තිබූ, ඉන්පසු අනාවැකි ආත්මය විසින් අනුමත කරන ලද, පැහැදිලි අනාවැකිමය කාල අවධි තුනකින් නිරූපණය කරනු ලැබේ. එම කාල අවධි තුන කාලය නියෝජනය නොකරයි; මන්ද දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේදී අත් දෙකම ස්වර්ගය දෙසට උස්සන එම දූතයාම, එළිදරව් පොතේ දසවන පරිච්ඡේදයේදී එක් අතක් ස්වර්ගය දෙසට උස්සා, තවදුරටත් කාලයක් නොසිටින බවට දිවුරා සිටියේය. 1844 දී කරන ලද එම ප්‍රකාශය දානියෙල් 12 හි අනාවැකිමය කාල අවධි තුන, කාලය නියෝජනය කිරීමට අදහස් නොකෙරෙන සංකේතාත්මක අවධි බව අදහස් කරයි.

එබැවින්, දානියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ මධ්‍යයේ පිහිටි සංකේතාත්මක අනාගතවාක්‍ය කාලය, මීකායෙල් නැඟී සිටින එම පරිච්ඡේදය තුළම තිස් වසරවලින් ආරම්භ වන ද්විත්ව කාලපරිච්ඡේදයක් නම්, එවිට තිස් වසරවලින් ආරම්භ වන එම ද්විත්ව කාලපරිච්ඡේදය අබ්‍රාම්ගේ අල්ෆා අනාගතවාක්‍යයේ සම්පූර්ණ පරිපූර්ණත්වය බව ඔබ දනිති. තෝරාගත් ජනතාවකගේ දෘෂ්ටියෙන් ගිවිසුම් ඉතිහාසය ආරම්භ කරන කාල අනාගතවාක්‍යයේ ඔමේගාව, අවසාන දවස්වල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට සිදුවනු ලබන දේ පිළිබඳ දානියෙල්ගේ සාක්ෂියේ උච්චතම අවස්ථාව වන එම පරිච්ඡේදය තුළම තම සම්පූර්ණ පරිපූර්ණත්වයට ළඟා වේ.

අවසාන කාලයේදී දානියෙල්ගේ පොත මුද්‍රාවෙන් මුදාහරිනු ලබන අතර, එයින් උපදින ආලෝකය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට මුද්‍රා කරයි. අවසාන කාලයේදී දානියෙල්ගේ පොත මුද්‍රාවෙන් මුදාහරිනු ලබන අතර, එයින් උපදින ආලෝකය දානියෙල්ගේ අවසාන පරිච්ඡේදය තුළ ඇති අනාගතවක්තෘකාල පරිච්ඡේද තුනකින් නිරූපණය කෙරෙයි. එම පරිච්ඡේදය හිද්දෙකෙල් දර්ශනය ගොඩනඟන පරිච්ඡේද තුනේ ඔමෙගාව වන අතර, හිද්දෙකෙල් දර්ශනය දානියෙල්ගේ ගංගා දර්ශනවල අල්ෆාව නියෝජනය කරන පරිච්ඡේද තුනට ඔමෙගාව වේ. ඒදෙන්හි ආරම්භ වූ ගංගා අවසානයේ දානියෙල් වෙත පැමිණි අතර, පසුව දෙවියන්වහන්සේගේ අනාගතවක්තෘ වචනය ඒවා පළමු සහ දෙවන දේවදූතයාගේ මිලරයිට් ව්‍යාපාරය වෙත ගෙන ආයේය, එය දේවදූතයන් තිදෙනාගේ ව්‍යාපාර දෙකෙන් අල්ෆා ව්‍යාපාරයයි. එකොළොස්වන වගන්තියේ අවුරුදු 1290, අබ්‍රාම් සහ පාවුලුගේ අවුරුදු 430 ක අනාවැකියට ඔමෙගාව වේ.

අපි දානියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදය සහ එහි අබ්‍රාම්ගේ අනාවැකිය සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය පිළිබඳව ඉදිරියට යෑමට පෙර, පාවුල් කවුදැයි සිහිකරගැනීම යහපත්ය. පාවුල් ජාතීන් වෙත යවන ලද ප්‍රේරිතයා පමණක් නොව, එයට සමාන වශයෙන්ම වැදගත් කරුණක් නම්, ඔහු තම පණිවිඩය ඉදිරිපත් කළේ දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනය තුළින්ය. එයටත් වඩා වැදගත් කරුණ නම්, පාවුල් යුගවිභාගීය අනාගතවක්තෘවරයෙකු වූ බවය. යුගවිභාගීය අනාගතවක්තෘවරයෙකු යනු, මෝසෙස් මෙන් එක් යුගවිභාගයකින් අනෙක් යුගවිභාගයකට දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට මඟ පෙන්වීමට උත්ථාපිත කරන ලද අනාගතවක්තෘවරයෙකි—පූජාසනයේ නමස්කාරයෙන් ශුද්ධස්ථාන නමස්කාරයට; යොහන් බව්තිස්තතුමා; භූමික ශුද්ධස්ථානයෙන් ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයට. අනෙක් සියලු බයිබල් කතුවරුන් එකට ගත් ප්‍රමාණයටත් වඩා බෙහෙවින්, සත්‍යාර්ථයෙන්ම ආත්මිකයට යෙදවීම පිළිබඳ තොරතුරු සහ නීති පාවුල් ලියා තැබීය! ඔහු උත්ථාපිත කරනු ලැබුවේ දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාවගේ සන්දර්භය තුළ සත්‍යාර්ථයෙන්ම ආත්මිකයට වන සංක්‍රාන්තිය පැහැදිලි කිරීමටය.

ආබ්‍රහම්ගේ තෝරාගත් ජනතාවගේ ගිවිසුම් පොරොන්දු, එම තෝරාගත් ජනතාව ශාබ්දිකත්වයෙන් ආත්මිකත්වය වෙත සංක්‍රමණය වූ අවස්ථාවේ, එකිනෙක සම්බන්ධ කරන බැඳීමේ සම්බන්ධකය පාවුල්ය. ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ පාවුල් කවුද යන භූමිකාව පිළිබඳව ඔබ ස්ථිරව පිහිටා නොසිටින්නේ නම්, දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාව පිළිබඳ ප්‍රථම වරට දෙන ලද අනාවැකිය වසර 30ක කාල පරිච්ඡේදයකින් ආරම්භ වන ද්විත්ව කාල අනාවැකියක් වීම දේවමය ලෙස කොතරම් සුදුසුද යන්න ඔබ නොදකින්නට පුළුවන. එක් අනාවැකියක් තෝරාගත් ජනතාවගේ පියා විසින් ස්ථාපිත කරන ලදී; ඔවුන් ආත්මික තෝරාගත් ජනතාවක් බවට සංක්‍රමණය වූ විට, එම සංක්‍රමණය හඳුනාගෙන විස්තර කිරීමටද, එසේම පැරණි ගිවිසුමේ පළමු සාක්ෂියට අනුරූප වන අලුත් ගිවිසුමේ දෙවැනි සාක්ෂියක් මගින් ආබ්‍රාම්ගේ කාල අනාවැකිය සනාථ කිරීමටද, යුග-විභාගීය අනාගතවක්තෘවරයෙකු උත්ථාපනය කරන ලදී. ආරම්භයේ ආබ්‍රාම්ද, අවසානයේ පාවුල්ද, අන්තිම දවස්වල 1290 අංකයේ වැදගත්කම නිරූපණය කරති.

අපි ඊළඟ ලිපියේදී මෙය ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> “යෝෂුවා සහ දූතයා පිළිබඳ සෙකරියාගේ දර්ශනය, ප්‍රායශ්චිත්තයේ මහත් දවසේ අවසාන දර්ශනවල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ අත්දැකීමට විශේෂ බලයෙන් අදාළ වේ. එවිට ඉතිරි සභාව මහත් පරීක්ෂාවකට හා පීඩාවකට ගෙන එනු ලැබේ. දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥාද, යේසුස්වහන්සේගේ ඇදහිල්ලද රක්ෂා කරන අය, නාගයාගේද ඔහුගේ සේනාදලයන්ගේද කෝපය අත්දකිති. සාතන් ලෝකය තමාගේ ප්‍රජාවන් ලෙස ගණන් කරයි; ඔහු, ක්‍රිස්තියානියන් බව ප්‍රකාශ කරන බොහෝ දෙනා පවා, පාලනය යටතට ගෙන ඇත. එහෙත් මෙහි ඔහුගේ අධිපත්‍යයට ප්‍රතිරෝධ කරන කුඩා පිරිසක් ඇත. ඔවුන්ව පෘථිවියෙන් මකා දැමීමට ඔහුට හැකි වූවා නම්, ඔහුගේ ජය සම්පූර්ණ වන්නේය. ඔහු අන්‍යජාතික ජාතීන් ඉශ්‍රායෙලය විනාශ කිරීමට බලපෑ පරිදිම, ආසන්න අනාගතයේදී ඔහු පොළොවේ දුෂ්ට බලවතුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව විනාශ කිරීමට උසස් කරවනු ඇත. මිනිසුන්ට, දේවීය ව්‍යවස්ථාව උල්ලංඝනය කරමින්, මනුෂ්‍ය නියෝගයන්ට කීකරුකම පෙන්වීමට අනිවාර්ය කරනු ලැබේ.

> දෙවියන්වහන්සේට සැබෑවෙන් විශ්වාසවන්ත වූවෝ තර්ජනයට ලක් කරනු ලබති, හෙළාදැමීම ලබති, තහනම් කරනු ලබති. ඔවුන් “දෙමාපියන්ගෙන්ද, සහෝදරයන්ගෙන්ද, ඥාතීන්ගෙන්ද, මිතුරන්ගෙන්ද” පාවා දෙනු ලබති, මරණය දක්වාම. ලූක් 21:16. ඔවුන්ගේ එකම බලාපොරොත්තුව ඇත්තේ දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාවේය; ඔවුන්ගේ එකම ආරක්ෂාව වන්නේ යාච්ඤාවය. යොෂුවා දූතයා ඉදිරියෙහි අයැදුම් කළාක් මෙන්, ඉතිරි සභාවද, සිත බිඳුණුකමෙන් හා නොසෙල්වෙන විශ්වාසයෙන්, තමන්ගේ මැදිහත්කාරයා වූ යේසුස්වහන්සේ කරණකොටගෙන සමාව හා ගැලවීම සඳහා අයැද සිටිනු ඇත. තම ජීවිතවල පාපභාරිතභාවය පිළිබඳව ඔවුහු සම්පූර්ණයෙන්ම සචේතනයව සිටිති; තමන්ගේ දුර්වලකම හා අයෝග්‍යභාවය ඔවුන් දකිති; එබැවින් ඔවුහු අධෛර්යයට පත්වීමට සූදානම්ව සිටිති.

> “යෝෂුවාට විරුද්ධ වන්නට ඔහු අසල සිටියාක් මෙන්ම, ඔවුන්ට දෝෂාරෝපණය කිරීමට පරීක්ෂකයාද ඔවුන් අසල සිටියි. ඔහු ඔවුන්ගේ අපවිත්‍ර වස්ත්‍රද, දෝෂසහිත චරිතද පෙන්වා දෙයි. ඔහු ඔවුන්ගේ දුර්බලකම හා මෝඩකමද, කෘතඥතාව නැතිකමේ ඔවුන්ගේ පව්ද, ඔවුන්ගේ මිදුම්කරුවාට අගෞරවයක් ගෙන ආ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට අසමාන වීමද ඉදිරිපත් කරයි. ඔවුන්ගේ තත්ත්වය නිර්ඝාතමක බවත්, ඔවුන්ගේ අපවිත්‍රතාවයේ කැලැල කිසිදා සෝදා ඉවත් නොකරනු ලබන බවත් යන සිතුවිල්ලෙන් ඔවුන් බියගන්වන්නට ඔහු උත්සාහ කරයි. එලෙස ඔවුන්ගේ විශ්වාසය විනාශ කර, ඔහුගේ පරීක්ෂාවන්ට ඔවුන් යටත් වී, දෙවියන්වහන්සේට ඇති ඔවුන්ගේ භක්තිනಿಷ್ಠාවෙන් හැරී යනු ඇතැයි ඔහු බලාපොරොත්තු වෙයි.”

> “සාතන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට කරවීමට තමා පරීක්ෂාවට ලක් කළ පාපයන් පිළිබඳ නිවැරදි දැනුමක් ඇත; ඔහු ඔවුන්ට විරුද්ධව තම චෝදනා දැඩි ලෙස ඉදිරිපත් කරමින්, ඔවුන්ගේ පාපයන් නිසා ඔවුන් දේවීය ආරක්ෂාව අහිමි කරගෙන ඇතැයි ප්‍රකාශ කරයි, තවද ඔවුන් විනාශ කිරීමට තමාට අයිතිය ඇති බවත් කියා සිටියි. දෙවියන්වහන්සේගේ කෘපාවෙන් බැහැර කරනු ලැබීමට ඔවුන්ද තමා මෙන්ම සුදුසුයැයි ඔහු ප්‍රකාශ කරයි. ‘මේ අයද,’ ඔහු කියයි, ‘ස්වර්ගයේ මාගේ ස්ථානයත්, මා සමඟ එක් වූ දූතයන්ගේ ස්ථානයත් ගන්නට යන ජනතාවද? ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවට කීකරු වන බව ප්‍රකාශ කරති; නමුත් එහි ආඥා ඔවුන් පිළිපැද්දෝද? ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේට වඩා තමන්ම ප්‍රේම කළ අය නොවන්නේද? ඔවුන් උන්වහන්සේගේ සේවයට වඩා තමන්ගේම හිතසුව පිළිබඳ කාරණා ඉහළින් තැබුවේ නැද්ද? ඔවුන් ලෝකයේ දේවල් ප්‍රේම කළේ නැද්ද? ඔවුන්ගේ ජීවිත ලකුණු කළ පාපයන් දෙස බලන්න. ඔවුන්ගේ ආත්මාර්ථකාමීත්වය, ඔවුන්ගේ ද්වේෂය, ඔවුන් එකිනෙකා කෙරෙහි පෝෂණය කළ වෛරය බලන්න. දෙවියන්වහන්සේ මා සහ මාගේ දූතයන් උන්වහන්සේගේ සන්නිධානයෙන් නෙරපා දමා, එහෙත් ඒම පාපවලටම වරදකරුවන් වූ අය ත්‍යාග කරන්නාවිද? ස්වාමිනි, යුක්තිය අනුව ඔබට එය කළ නොහැක. යුක්තිය ඉල්ලා සිටින්නේ ඔවුන්ට විරුද්ධව දඬුවම් නියෝගය ප්‍රකාශ කරනු ලබන ලෙසය.’”

> “එහෙත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අනුගාමිකයන් පව් කර ඇති නමුත්, සාතන්ගේ ක්‍රියාකාරක බලවතුන් විසින් පාලනය කරනු ලැබීමට ඔවුන් තමන්ම භාර දී නැත. ඔවුන් තම පව් ගැන පසුතැවිලි වී, නිහතමානීත්වයෙන් හා හෘදවිලෝමයෙන් ස්වාමීන්වහන්සේ සෙවූහ; දේවීය මැදිහත්කරු ඔවුන් වෙනුවෙන් අයැද සිටියි. ඔවුන්ගේ කෘතඥතාහීනතාවයෙන් අතිශයින්ම පීඩා විඳින ලද, ඔවුන්ගේ පාපයද ඔවුන්ගේ පසුතැවිල්ලද දන්නා උන්වහන්සේ මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි: ‘ස්වාමීන්වහන්සේ ඔබට තරවටු කරන සේක්වා, සාතන්. මම මේ ආත්මයන් සඳහා මාගේ ජීවිතය දුන්නෙමි. ඔවුන් මාගේ අත්වල කරතල මත කැටයම් කර තිබේ. ඔවුන්ගේ චරිතයේ අඩුපාඩු තිබිය හැක; ඔවුන්ගේ උත්සාහයන්හි ඔවුන් අසාර්ථක වී තිබිය හැක; එහෙත් ඔවුන් පසුතැවිලි වී ඇත, මම ඔවුන්ට සමාව දී ඔවුන් පිළිගෙන ඇත්තෙමි.’”

> සාතන්ගේ ප්‍රහාර බලවත්ය; ඔහුගේ මුළාවීම් සුක්ෂ්මය. එහෙත් ස්වාමීන්වහන්සේගේ නෙත් තම සෙනඟ කෙරෙහි පිහිටා ඇත. ඔවුන්ගේ පීඩා මහත්ය, භට්ටියේ ජ්වාලා ඔවුන්ව ගිල දමනු ඇතැයි පෙනේ; නමුත් යේසුස්වහන්සේ ඔවුන් ගිනි තුළ පරීක්ෂා කළ රත්‍රන් මෙන් පිටතට ගෙන එනු ඇත. ඔවුන්ගේ භූමිකත්වය ඉවත් කරනු ලැබේ, එසේ වන්නේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ රූපය ඔවුන් තුළින් සම්පූර්ණ ලෙස ප්‍රකාශ වීමටය.

> “සමහර අවස්ථාවලදී, ස්වාමින්වහන්සේ තම සභාව මුහුණ දෙන අන්තරායන් සහ ඇගේ සතුරන් විසින් ඇයට කරනු ලැබූ හානිය අමතක කළා සේ පෙනී යා හැක. එහෙත් දෙවියන්වහන්සේ අමතක කර නැත. මේ ලෝකයේ දෙවියන්වහන්සේගේ හදවතට තම සභාව තරම් ප්‍රිය කිසිවක් නැත. ලෝකීය ප්‍රතිපත්තිය ඇගේ වාර්තාව දූෂිත කරනු පිණිස වීම උන්වහන්සේගේ කැමැත්ත නොවේ. උන්වහන්සේ තම ජනතාව සාතන්ගේ පරීක්ෂාවන්ට ජයගනු ලබන ලෙස අත්හැර නොදමන සේක. උන්වහන්සේ තමන්වහන්සේ වැරදි ලෙස නිරූපණය කරන අයට දඬුවම් කරන සේක, එහෙත් සැබෑ සිතින් පසුතැවිලි වන සියල්ලන්ට අනුග්‍රහ කරන සේක. ක්‍රිස්තියානි චරිතයේ වර්ධනය සඳහා ශක්තිය ඉල්ලා උන්වහන්සේට අයැදින අයට, අවශ්‍ය සියලු උපකාර උන්වහන්සේ දෙන සේක.”

> “අවසාන කාලයේදී දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව දේශය තුළ සිදුකරනු ලබන පිළිකුල්කම් ගැන සුසුම්ලමින් හඬාවැටෙති. දේව ව්‍යවස්ථාව පාගාදමමින් සිටින දුෂ්ටයන් ඔවුන් මුහුණපාන අනතුර පිළිබඳව, කඳුළු සමඟ ඔවුන් අවවාද කරති; සහ ප්‍රකාශ කළ නොහැකි ශෝකයෙන්, පසුතැවීමෙන් ස්වාමීන්වහන්සේ ඉදිරියේ තමන්ව පහත් කරගනිති. දුෂ්ටයෝ ඔවුන්ගේ ශෝකයට උපහාස කරති, ඔවුන්ගේ ගැඹුරු ආයාචනා හෙළාදකිති. එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ වේදනාවත් නිහතමානිකමත්, පාපය හේතුවෙන් අහිමි වූ බලය සහ චරිතයේ උතුම්භාවය ඔවුන් නැවත ලබමින් සිටින බවට නොවරදින සාක්ෂියකි. ඔවුන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට වඩාත් සමීපව ඇදී එන බැවින්ද, ඔවුන්ගේ දෑස් උන්වහන්සේගේ සම්පූර්ණ පවිත්‍රත්වය මත ස්ථිරව යොමු වී ඇති බැවින්ද, පාපයේ අතිශය පාපීභාවය ඔවුහු එතරම් පැහැදිලිව හඳුනාගනිති. මෘදුකමත් නිහතමානිකමත් සාර්ථකත්වයේ හා ජයග්‍රහණයේ කොන්දේසි වේ. කුරුසියේ පාමුල වංගුවන අය උදෙසා මහිමයේ කිරුළක් බලා සිටියි.”

> “දෙවියන්වහන්සේට විශ්වාසවන්තව, යාච්ඤා කරමින් සිටින අය, කියතහොත්, උන්වහන්සේ සමඟම වසා තබා ඇත. ඔවුන් තමන් කොපමණ සුරක්ෂිත ලෙස ආවරණය කරනු ලැබ සිටින්නේදැයි නොදනිති. සාතන් විසින් උද්දීපනය කරනු ලැබ, මේ ලෝකයේ පාලකයෝ ඔවුන් විනාශ කිරීමට සොයති; එහෙත් දෝථානයේදී එලිෂාගේ සේවකයාගේ ඇස් විවෘත කරන ලද්දාක් මෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන්ගේ ඇස්ද විවෘත කරනු ලැබුවහොත්, ඔවුන් වටා කඳවුරු බැඳ, අන්ධකාරයේ සේනාවන් පාලනයෙහි තබාගෙන සිටින දෙවියන්වහන්සේගේ දූතයන් ඔවුන් දකින්නෝය.”

> දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව උන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි තම ආත්මයන් පීඩාවට පත්කරමින්, හෘදයේ පවිත්‍රතාවය සඳහා අයැද සිටින විට, “අපවිත්‍ර වස්ත්‍ර ඉවත්කරන්න” යන ආඥාව දෙනු ලැබේ; තවද, “බලව, මම නුඹගේ අයුතුකම නුඹෙන් පහකරවා ඇත, මම නුඹට වෙනස් වස්ත්‍ර පළඳවන්නෙමි” යන ධೈර්යදాయక වචන ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ. ශෙකරියා 3:4. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමේ කැළැල් රහිත වස්ත්‍රය, පරීක්ෂා කරනු ලැබූ, පරීක්ෂණයට ලක්වූ, විශ්වාසවන්ත දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන් පිට තබනු ලැබේ. අවමානයට ලක්වූ ශේෂය මහත් තේජස්වත් වස්ත්‍රයෙන් සැරසෙති; ලෝකයේ දූෂණයන් විසින් යළි කිසි කලෙකත් අපවිත්‍ර කරනු නොලැබේ. ඔවුන්ගේ නම්, සියලු යුගයන්හි විශ්වාසවන්තයන් අතර ලියාපදිංචි කරනු ලැබ, බැටළු පැටවාගේ ජීවිත පොතෙහි රඳවා තබනු ලැබේ. ඔවුහු රවටන්නාගේ කපටිකම්වලට එරෙහිව සිටියහ; ඔවුහු මකරාගේ ගර්ජනය මඟින් තම විශ්වාසභක්තියෙන් හැරවනු නොලැබූහ. දැන් ඔවුහු පරීක්ෂකයාගේ උපායන්ගෙන් සදාකාලිකව ආරක්ෂිතය. ඔවුන්ගේ පාප, පාපයේ ආරම්භකයා වෙත මාරු කරනු ලැබේ. “අලංකාර මකුටයක්” ඔවුන්ගේ හිස් මත තබනු ලැබේ.

> සාතන් තම දෝෂාරෝපණ ඉදිරිපත් කරමින් සිටියදී, නොපෙනෙන ශුද්ධ දූතයෝ එහා මෙහා ගමන් කරමින්, විශ්වාසවන්තයන් මත ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව තබමින් සිටියහ. මේවන් අය නම් පියාණන්වහන්සේගේ නාමය තම නළල්වල ලියාගෙන, බැටළුපැටවාණන් සමඟ සීයොන් කන්ද මත සිටින අයයි. ඔවුහු සිංහාසනය ඉදිරියෙහි අලුත් ගීතය ගයති; ඒ ගීතය පොළොවෙන් මිදවාගනු ලැබූ එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස හැර වෙන කිසිවෙකුට ඉගෙනගත නොහැකි ගීතයකි. “මොවුහු වනාහි උන්වහන්සේ යන යන තැන බැටළුපැටවාණන් අනුව යන අයයි. මොවුහු දෙවියන්වහන්සේටත් බැටළුපැටවාණන්ටත් පළමු ඵල ලෙස මනුෂ්‍යයන් අතරින් මිදවාගනු ලැබූවෝය. ඔවුන්ගේ මුඛයෙහි කිසි වංචාවක් නොපැමිණියේය; මක්නිසාද ඔවුහු දෙවියන්වහන්සේගේ සිංහාසනය ඉදිරියෙහි දෝෂරහිතයෝය.” එළිදරව් 14:4, 5.

> “දැන් දූතයාගේ වචනවල සම්පූර්ණ ඉටුවීම පැමිණ ඇත: ‘එම්බා, උත්තම පූජකයා වූ යෝෂුවා, ඔබත් ඔබ ඉදිරියේ හිඳින ඔබගේ සහචරයෝත් දැන් අසාගන්න; මක්නිසාද ඔව්හු ආශ්චර්යයක් ලෙස බැලෙන මනුෂ්‍යයෝය; බලව, මම මාගේ සේවකයා වන ශාඛාව පිටතට ගෙන එන්නෙමි.’ සෙකරියා 3:8. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ජනතාවගේ මිදුම්කරු සහ ගළවන්නා ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලබයි. දැන් සැබවින්ම ඉතිරිව සිටින අය ‘ආශ්චර්යයක් ලෙස බැලෙන මනුෂ්‍යයෝ’ වෙති, මක්නිසාද ඔවුන්ගේ පරදේශගත ගමනේ කඳුළු සහ අවමානය දෙවියන්වහන්සේගේත් බැටළුපැටවාණන්ගේත් සන්නිධානයෙහි ප්‍රීතියට සහ ගෞරවයට ඉඩ දෙන බැවිනි. ‘ඒ දවසේදී ස්වාමීන්වහන්සේගේ ශාඛාව අලංකාරවත්ද තේජස්වත්ද වනු ඇත; දේශයේ ඵලය ඉශ්‍රායෙලයෙන් ගැළවී ගිය අය සඳහා උතුම්ද රමණීයද වනු ඇත. තවද සිවුනෙහි ඉතිරිව සිටින තැනැත්තාත් යෙරුසලමේ රැඳී සිටින තැනැත්තාත්, එනම් යෙරුසලමේ ජීවත්වන්නන් අතර ලියනු ලැබූ සෑම කෙනෙකුම, ශුද්ධයෙකු ලෙස කියනු ලබන්නේය.’ යෙසායා 4:2, 3.” Prophets and Kings 587–592.

Back to Articles