Article

# දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය අටළොස්වැනි සංඛ්‍යාව

යෙරුසලමට දෙන ලද අනාවැකිමය අනතුරු ඇඟවීම: අවසාන කාල සිදුවීම්වල සංකේතාත්මක නිරූපණයක්

Author

Jeff Pippenger

Published

March 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

“යෙරුසලමේ වීථිවල ඉහළ පහළ යමින්, නගරයට පැමිණීමට නියමිත විපත්ති ප්‍රකාශ කළ” එම මනුෂ්‍යයා විසින් ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ 63 වර්ෂයේ සිට 70 වර්ෂය දක්වා වූ අවවාදයේ අවුරුදු හත, පළමුව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සේවකාරකම තුළද, අනතුරුව ගෝලයන්ගේ සේවකාරකම තුළ අවුරුදු තුන හමාරක්ද වශයෙන් යෙරුසලමට දෙන ලද අවවාදයේ අවුරුදු තුන හමාරින් පූර්වරූපිත කරනු ලැබ තිබුණි. පෙර ලිපිවල දැනටමත් හඳුනා දක්වා ඇත්තේ, යෙරුසලමේ විනාශය කුරුසිය මතදී හෝ පසුව ස්තේපනෝස්ට ගල් ගැසීමේදී සිදු කරනු ලැබිය හැකිව තිබූ බවය; එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ දිගු ඉවසීම නගරය සහ ජනතාව මත උන්වහන්සේගේ විනිශ්චය ප්‍රමාද කළේය.

> “තවද ‘එය යමෙකු මත වැටුණොත්, ඔහු කුඩු බවට පත් කරනු ඇත.’ ක්‍රිස්තුස්ව ප්‍රතික්ෂේප කළ ජනතාව ඉක්මනින්ම තම නගරයත් තම ජාතියත් විනාශවනු දැකීමට සිටියහ. ඔවුන්ගේ මහත්කම බිඳ දමනු ලැබ, සුළඟ ඉදිරියෙහි ඇති දූවිලි මෙන් චිත්තභ්‍රාන්තව විසිරී යනු ඇත. එසේ නම් යුදෙව්වරුන් විනාශ කළේ කුමක්ද? ඔවුන් එය මත ගොඩනැඟුවා නම් ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව වන්නේ එම පර්වතයමය. එය වූයේ ඔවුන් විසින් අගෞරවයට ලක් කළ දෙවියන්වහන්සේගේ යහපත්කමය, තල්ලු කර දැමූ ධර්මිෂ්ඨකමය, සුළු කොට සැලකූ කරුණාවය. මනුෂ්‍යයෝ දෙවියන්වහන්සේට විරුද්ධව නැගී සිටියහ; ඔවුන්ගේ ගැළවීම විය යුතුව තිබූ සියල්ල ඔවුන්ගේ විනාශයට හැරී ගියේය. දෙවියන්වහන්සේ ජීවනය සඳහා නියම කළ සියල්ල ඔවුන්ට මරණය පිණිස බවට පත් විය. යුදෙව්වරුන් විසින් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේව කුරුසියේ ඇණ ගැසීම තුළ යෙරුසලමේ විනාශය අන්තර්ගතව තිබිණි. කල්වාරියේ වැගිරුණු ලේ, මේ ලෝකය සඳහාද, පැමිණෙන ලෝකය සඳහාද, ඔවුන් විනාශයට ගිල්වා දැමූ බර විය. එසේම දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් මත විනිශ්චය වැටෙන මහත් අවසාන දවසේද එසේම වන්නේය. ඔවුන්ට බාධාවේ පර්වතය වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, එවිට ප්‍රතිශෝධය ගන්නා පර්වත පර්වතයක් ලෙස ඔවුන්ට ප්‍රකාශ වන්නේය. ධර්මිෂ්ඨයන්ට ජීවනය වන උන්වහන්සේගේ මුහුණතේ තේජස, දුෂ්ටයන්ට භක්ෂක ගින්නක් වන්නේය. ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද ප්‍රේමය නිසාද, අවමන් කරන ලද කරුණාව නිසාද, පව්කාරයා විනාශ කරනු ලැබේ.”

> “බොහෝ උපමාද නැවත නැවත දෙන ලද අනතුරු ඇඟවීම්ද මඟින්, දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින් යුදෙව්වන්ට කුමන ප්‍රතිඵලයක් ඇතිවන්නේද යන්න යේසුස්වහන්සේ ප්‍රකාශ කළ සේක. මේ වචනවලින්, සියලු යුගවලද තමන්ගේ මිදුම්කරු ලෙස උන්වහන්සේ පිළිගැනීමට අකමැති සියල්ලන්ට උන්වහන්සේ අමතා කථා කළ සේක. සෑම අනතුරු ඇඟවීමක්ම ඔවුන් සඳහාය. අපවිත්‍ර කරන ලද දේවමාළිගාව, අකීකරු පුත්‍රයා, බොරුවන ගොවියෝ, නින්දාසහගත ගොඩනඟන්නෝ—මේ සියල්ලටම සෑම පව්කාරයෙකුගේ අත්දැකීම තුළ අනුසාරී සමානත්වයක් ඇත. ඔහු පසුතැවිලි නොවන්නේ නම්, ඒවා පෙර සංකේත කළ විනාශය ඔහුගේද වන්නේය.” The Desire of Ages, 600.

යෙරුසලමට එම මනුෂ්‍යයා සාක්ෂි දුන් අවුරුදු හතක කාලය, පළමු වැටලීමේදී දින එක්දහස් දෙසිය හැට බැගින් වූ සමාන කාල දෙකකට බෙදී තිබුණි. එම අවුරුදු හත යෙරුසලමේ විනාශය නියෝජනය කළ අතර, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හා ශ්‍රාවකයන්ගේ සේවාවන්හි අවුරුදු හත යෙරුසලමේ විනාශයේ ආරම්භය නියෝජනය කළේය; යේසුස්වහන්සේ සෑමවිටම අවසානය ආරම්භයෙන් දර්ශනය කරයි. එම අවුරුදු හත, උතුරු රාජ්‍යයට විරුද්ධ වූ “සත් කාල” මඟින්ද ප්‍රතිරූපිත කරනු ලැබූ අතර, එයද අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැට බැගින් වූ සමාන කාල දෙකකට බෙදී තිබුණි.

නූතන රෝමය, විග්‍රහාරාධක රෝමයත් පාප් රෝමයත් සත්‍ය හා ආත්මික යෙරුසලම පාගා දැමූ ඉතිහාසය නැවත ආවර්තනය කරන විටද, නූතන රෝමය වර්ෂ 63 සිට වර්ෂ 70 දක්වා වූ මනුෂ්‍යයා විසින් දෙන ලද අනතුරු ඇඟවීමේ කාල පරිච්ඡේද දෙකේ ඉතිහාසය නැවත ආවර්තනය කරන විටද, නූතන රෝමය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේත් ගෝලයෝත් අවුරුදු තුනහමාරක් යෙරුසලම තුළටත් පිටතටත් සංචාරය කළ කාල පරිච්ඡේද දෙකෙන් නිරූපිත ඉතිහාසය නැවත ආවර්තනය කරන විටද, අවසාන දවස්වල “කාලය තවත් නැත” යන නමුත්, වෙනස් වූ කාල පරිච්ඡේද දෙකක් ප්‍රකාශයට පත් වනු ඇත.

එම කාලපරිච්ඡේද දෙකෙන් අවසාන එක වන්නේ, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී ඇගේ මරණාසන්න ව්‍රණය සුව වූ පසු, නූතන රෝමය විශ්වාසවන්තයන්ට එරෙහිව සිය අවසාන පීඩනය ඉටු කරන සංකේතාත්මක මාස හතළිස් දෙකය. එම සංකේතාත්මක මාස හතළිස් දෙක, කාලපරිච්ඡේද දෙකෙන් දෙවන එක වන අතර, නූතන රෝමයේ විධායක විනිශ්චයේ කාලපරිච්ඡේදය ය. එම කාලපරිච්ඡේදයට පෙර ලාඔදිසියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්මය තුළ ජීවත්ව සිටින අයගේ පරීක්ෂණ විනිශ්චය පැමිණෙයි.

සැබෑ යෙරුසලමට අනතුරු ඇඟවීම ඉදිරිපත් කළ මිනිසා ටීතස්ගේ වටලෑමේදී මිය ගියේය. ඔහු මිය ගියේ විනාශයේදී නොව, විනාශයට පෙර සිදු වූ වටලෑමේදීය; මක්නිසාද යෙරුසලමේ විනාශයේදී කිසිදු ක්‍රිස්තියානියෙකු මිය ගියේ නැත.

> “වසර හතක් පුරා එක් මිනිසෙක් යෙරුසලමේ වීථි ඔස්සේ ඉහළටත් පහළටත් යමින්, එම නගරය මත පැමිණීමට නියමිත විපත්ති ප්‍රකාශ කරමින් සිටියේය. දවාලෙහිද රාත්‍රියෙහිද ඔහු මෙසේ අසංයමිත ශෝක ගීතය ගායනා කළේය: ‘නැගෙනහිරින් හඬක්! බස්නාහිරින් හඬක්! සතර සුළංවලින් හඬක්! යෙරුසලමට විරුද්ධව හඬක්ද, දේවමාළිගාවට විරුද්ධව හඬක්ද! මනාලයන්ට විරුද්ධව හඬක්ද, මනාලියන්ට විරුද්ධව හඬක්ද! මුළු ජනතාවට විරුද්ධව හඬක්ද!’—Ibid. මේ අමුතු සත්වයා සිරගත කර කසයෙන් පහර දෙන ලද්දේය, එහෙත් ඔහුගේ තොල්වලින් කිසිම පැමිණිල්ලක් පිට නොවීය. අපහාසයටත් අයුතු ලෙස භාවිත කිරීමටත් ඔහු පිළිතුරු දුන්නේ මෙය පමණි: ‘අපොහොසත්ය, අපොහොසත්ය යෙරුසලමට!’ ‘අපොහොසත්ය, අපොහොසත්ය එහි වාසිකයන්ට!’ ඔහුගේ අනතුරු ඇඟවීමේ මොරගැසීම, ඔහු කලින් ප්‍රකාශ කළ වටලෑමේදී ඔහු මරා දමනු ලැබූ තෙක් නතර නොවීය.” The Great Controversy, 29, 30.

ඒ මනුෂ්‍යයා වටලෑමේදී මිය ගියේය; එහෙත් අවසාන විනාශයේදී නොවේ. තවද, අවසාන විනාශය යනු අනුග්‍රහ කාලය අවසන් වීමත් අවසාන පීඩා හතත් නියෝජනය කරයි. එබැවින්, ඒ මනුෂ්‍යයා පළමු වටලෑමේදී යෙරුසලම අතහැර පිටව යා යුතු බව දැක්වූ පණිවිඩයේ සංකේතයකි. එවිට ක්‍රිස්තියානින් පලා ගියහ. පළමු අවුරුදු තුනහමාර තුළ, ඒ මනුෂ්‍යයා යෙරුසලමේ නොමැරෙන කණ්ඩායමක සංකේතයක් විය; දෙවන අවුරුදු තුනහමාර තුළ ඔහු අනුග්‍රහ කාලය අවසන් වීමට පෙර මියයන අවසාන ක්‍රිස්තියානින්ගේ සංකේතයකි. පළමු කාලපරිච්ඡේදයේදී ඔහු එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස හඳුනා දෙයි; දෙවන අවුරුදු තුනහමාරක කාලපරිච්ඡේදයේදී ඔහු දෙවන කාලයේදී මියයන මහත් සමූහය නියෝජනය කරයි.

එම මනුෂ්‍යයාගේ පණිවිඩය ඉතිහාසකරු විසින් ලියා තබන ලද අතර, එය හඬ හයකින් නිරූපිත විය. අවසානයේ ඔහු සිරගත කරනු ලැබූ කල, ඔහුගේ හත්වන හා අවසාන පණිවිඩය වූයේ යෙරුසලමටත් එහි වාසය කරන්නන්ටත් “අහෝ, අහෝ” යන්නයි. ලියා තැබූ පළමු “හඬ” වූයේ “නැගෙනහිරෙන් වූ හඬක්” ය; ඔහුගේ අවසාන පණිවිඩය වූයේ “අහෝ” යන්නයි. ඔහුගේ පණිවිඩයේ පළමු අංගයත් අවසාන අංගයත්, ඉස්ලාමය නිරූපණය කරන බයිබලීය සංකේතය විය; මන්ද, බයිබලයේ ඉස්ලාමය “නැගෙනහිර” හි දරුවන් වන අතර, ඔවුන් “නැගෙනහිර සුළඟ” මඟින් නිරූපිත වෙති. ඔහුගේ අවසාන පණිවිඩයේ “අහෝ” යන වචනය දෙවරක් පැවසීම, පොළොවේ රජවරුන් “අහෝ, අහෝ, ඒ මහත් නුවර” යයි තුන්වරක් කෑගසන විට, නූතන බබිලෝනියේ අවසානය පිළිබිඹු කරයි. එළිදරව්ව පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ පද තුනක “අහෝ” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති ග්‍රීක වචනය, අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන පදයේ “අහෝ” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත.

> එවිට මම දුටුවෙමි, සහ අසා සිටියෙමි, අහසේ මැදින් පියාසර කරමින් සිටින දූතයෙකු මහත් හඬින් මෙසේ කියනු: තවමත් හඬවනු ලබන දූතයන් තිදෙනාගේ නාදකහළයන්ගේ අනෙක් හඬවල් නිසා, පොළොවේ වාසය කරන්නන්ට අවාසනාව, අවාසනාව, අවාසනාව! එළිදරව් 8:13.

මනුෂ්‍යයාගේ “අහෝ, අහෝ” යන ප්‍රකාශය, අහෝකාර තුනේ ත්‍රිත්ව අදාළකරණය නිරූපණය කරයි; මක්නිසාද, පළමු අහෝකාරයේ අංග, දෙවන අහෝකාරයේ අංග සමඟ “පේළිය මත පේළිය” එක්ව, තුන්වන අහෝකාරයේ අංග හඳුනා දක්වන්නේය. එය, දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ පොළොවේ රජවරුන් විසින් කරන ලද “අහෝ, අහෝ” යන ත්‍රිවිධ ප්‍රකාශන, පළමු හා දෙවන අහෝකාරයන් මගින් ස්ථාපිත කරන ලද පරිදි, තුන්වන අහෝකාරය නිරූපණය කරන ආකාරයට සමානය. මනුෂ්‍යයාගේ පණිවුඩයේ ආරම්භය හා අවසානය, තුන්වන අහෝකාරයට අයත් ඉස්ලාම් පණිවුඩය ප්‍රතිරූපවත් කළේය.

ඔහුගේ පණිවිඩයේ පළමු ප්‍රකාශය වූයේ “නැගෙනහිර” දෙසින් පැමිණි හඬක් වන අතර, “නැගෙනහිර” යනු ඉස්ලාමයේ සංකේතයක් වන නමුත්, එය නැගෙනහිරින් උදාවන මුද්‍රා තබන දූතයා හඳුන්වාදීමක් ද වෙයි.

> ඉන්පසු මම පොළොවේ කොණ හතරේ සිටගෙන සිටින දූතයන් හතර දෙනෙකු දුටිමි. ඔවුහු පොළොවේ සුළං හතර අල්ලාගෙන සිටියහ, එසේ කරනු ලැබුවේ සුළඟ පොළොව මතද, මුහුද මතද, කිසි වෘක්ෂයක් මතද නොවීසන පිණිසය. තවද මම ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ඇති තවත් දූතයෙකු නැගෙනහිරින් නැඟී එන බව දුටිමි. පොළොවටත් මුහුදටත් හානි කිරීම දී තිබූ දූතයන් හතර දෙනාට ඔහු මහත් හඬින් කෑගසා කියා සිටියේය: “අපගේ දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන්ගේ නළල්වල අපි මුද්‍රා තබන තුරු, පොළොවටවත්, මුහුදටවත්, වෘක්ෂයන්ටවත් හානි නොකරන්න.” තවද මුද්‍රා තබනු ලැබූවන්ගේ ගණන මම ඇසිමි. ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ගේ සියලු ගෝත්‍රවලින් මුද්‍රා තබනු ලැබූවෝ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසක් වූහ. එළිදරව් 7:1–4.

කර්මෙල් කන්ද මත එලියාගේ කථාවේදී, ඔහු මුහුද දෙස බැලූ විටත් වලාකුළක් දුටු විටත්, ඔහු බටහිර දෙස බලා සිටියේය; මන්ද කර්මෙල් කන්ද මධ්‍යධරණී මුහුදට අසල පිහිටා ඇති බැවිනි.

> හත්වන වරයේදී එසේ සිදු විය: ඔහු කීවේ, “බලව, මනුෂ්‍යයෙකුගේ අතක් මෙන් වූ කුඩා වළාකුළක් මුහුදෙන් නැඟී එයි” යනුවෙනි. එවිට ඔහු කීවේ, “ඉහළට ගොස්, ආහාබ්ට කියන්න, ‘ඔබේ රථය සූදානම් කරගෙන පහළට යන්න; වර්ෂාව ඔබව නවතා නොදමන පිණිස’” යනුවෙනි. 1 රාජාවලිය 18:44.

එලියා බටහිර දෙසට, එනම් මධ්‍යධරණී මුහුද පිහිටි දිශාව දෙසට මුහුණලා සිටින්නට ඇත. ලූක් දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේදී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන්ගේ පණිවිඩය භේදකාරී පණිවිඩයක් බව ප්‍රකාශ කරයි.

> “මා පොළොවට සමාදානය දෙන පිණිස පැමිණියෙමි යයි ඔබ සිතන්නෙහු ද? එසේ නොවේ යයි මම ඔබට කියමි; එහෙත්, ඊට වඩා බෙදීම්ය. මක්නිසාද මෙතැන් පටන් එක ගෙදරක පස්දෙනෙක් බෙදී, තුන්දෙනෙක් දෙදෙනාට විරුද්ධවද, දෙදෙනෙක් තුන්දෙනාට විරුද්ධවද සිටින්නෝය. පියා පුත්‍රයාට විරුද්ධවද, පුත්‍රයා පියාට විරුද්ධවද; මව දුවට විරුද්ධවද, දුව මවට විරුද්ධවද; නැන්දම්මා තම ලේලියට විරුද්ධවද, ලේලිය තම නැන්දම්මාට විරුද්ධවද බෙදී සිටින්නෝය. තවද ඔහු ජනතාවටත් මෙසේ කී සේක: ඔබ බටහිරින් වලාකුළක් නැඟී එනු දුටු විට, වහාම ‘වැසි වැටෙන්නේය’ කියන්නෙහු; එසේම එය සිදුවෙයි. දකුණු සුළඟ හමන බව ඔබ දුටු විට, ‘උෂ්ණය ඇතිවන්නේය’ කියන්නෙහු; එයද සිදුවෙයි. අභිනටවූවෙනි, ඔබට අහසෙහිද පොළොවේද රූපය විමසා දැනගත හැක; එසේ නම් මේ කාලය ඔබට විමසා දැනගත නොහැක්කේ කෙසේද?” ලූක් 12:51–56.

යෙරුසලමට දූතයා ගෙන එන පණිවිඩය ආල්ෆා සහ ඔමෙගාගේ අත්සන දරන්නේය; මන්ද, ආරම්භයත් අවසානයත් තුන්වන අයෝහි ඉස්ලාමය හඳුන්වා දෙමින්, “නැගෙනහිර”යේ හඬ සමඟ එකවර ඉස්ලාමයේ පණිවිඩය මුද්‍රා තැබීමේ පණිවිඩය ලෙසද හඳුන්වා දෙයි. “බස්නාහිර”යෙන් එන “දෙවන හඬ” අවසාන වර්ෂාව වන අන්තිම වැස්ස හඳුන්වා දෙයි; සියලු ප්‍රොපේතවරුද අවසාන දින පිළිබඳ කතා කරති. “බස්නාහිර”යේ පණිවිඩය අන්තිම වැස්සේ පණිවිඩයේ සංකේතයක් වන අතර, එය නමස්කාරකයින්ගේ පංති දෙකක් උපදවයි. එක් පන්තියකට අන්තිම වැස්සේ පණිවිඩය හඳුනාගත නොහැක; මක්නිසාද ඔවුන් “මේ කාලය වෙන්කර හඳුනා නොගනිති.”

දූතයාගේ පණිවිඩයේ ඊළඟ අංගය නම් “සුළං සතරේ” හඬයයි; එය මුද්‍රාතැබීමේ පණිවිඩයද, තුන්වන අවාසනාව මඟින් නිරූපිත ඉස්ලාමයේ කෝපිත අශ්වයාගේ පණිවිඩයද වේ. ඊළඟ අංගය යෙරුසලමට සහ මාලිගාවට විරුද්ධව තිබේ; ඒ අනුව සියලු අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ පණිවිඩය හඳුන්වා දෙමින්, අතහැර දමනු ලබන ජන පන්තියක් හඳුනාගනියි; මක්නිසාද ඔවුන් තම ගැළවීමේ দাবি පදනම් කරගෙන ඇත්තේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළ නොව, මාලිගාවෙහිත් දෙවියන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ජනතාව වශයෙන් තම උරුමයෙහිත් ය. ඔවුන් නම් පූජනීය ඉතිහාසය පුරාම “ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව, ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව අපය” යයි ප්‍රකාශ කරන්නවුන් ලෙස නිරූපිත අයයි. යෙරුසලමට සහ මාලිගාවට විරුද්ධ පණිවිඩය ලාඔදිකියා පණිවිඩයයි.

> “ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ බලයෙන් සභාව ජීවමාන කරනු නොලැබීම පිළිබඳව පුදුම වීමට අවශ්‍යතාවයක් නැත. පුරුෂයෝද ස්ත්‍රීයෝද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දී ඇති උපදෙස් අතහැර දමමින් සිටිති. කෝපයද ලෝභයද ජය ලබා ගනිමින් තිබේ. ආත්ම-දේවමාළිගාව දුෂ්ටකමින් පිරී ඇත. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට ඉඩක් නැත. මනුෂ්‍යයෝ තමන්ගේම විකෘති මාර්ග අනුගමනය කරති. ගැළවුම්කාරයාණන්ගේ වචන ඔවුන් අසන්නට කැමති නොවෙති. ඔව්හු තරවටුකිරීම් හා අනතුරු ඇඟවීම් ප්‍රතික්ෂේප කරමින් තමන්ම තමන්ගේ කාරණා තම අතට ගනිති; එසේ කරමින් පහන්කඳවුර එහි ස්ථානයෙන් ඉවත් කරනු ලබන තුරුද, ආත්මික විවේකශීලීභාවය මනුෂ්‍ය අදහස් නිසා ව්‍යාකූල කරනු ලබන තුරුද යයි. සේවාවෙහි අඩුපාඩු ඇති නමුත්, ‘ස්වාමීන්වහන්සේගේ දේවමාළිගාව, ස්වාමීන්වහන්සේගේ දේවමාළිගාව අපිය’ යයි කියමින් ඔව්හු තමන්ම නිදොස් කර ගනිති. තමන්ගේම කල්පනාවේ ආලෝකය අනුව යාම පිණිස ඔව්හු දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව පසෙක තබති.” Review and Herald, April 8, 1902.

එවිට දූතයා තම අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයේ හඬ මනාලයන් හා මනාලියන්ට එරෙහිව උස් කළේය; එය “පේළිය මත පේළිය” යන ක්‍රමවේදයේ සංකේතයක් වශයෙන් ය. මක්නිසාද අවසාන දිනවල අනාවැකිමය පේළිය, නෝවාගේ දවස්වල තිබූ අනාවැකිමය පේළිය මෙන්ම වනු ඇත; එනම්, විනාශයේ ජලප්‍රලය ඔවුන්ගේ ලෝකික අභිලාෂයන් හා සැලසුම් මත පිටාර ගැලීමට ආසන්නව තිබූ එම වේලාවෙහිම, ඔව්හු විවාහයට දෙමින් සිටියහ.

> “අවසාන දවස්වල මිනිසුන් ලෝකීය කාර්යයන්හි, විනෝදයේ හා මුදල් උපයාගැනීමේ ක්‍රියාවලියෙහි සම්පූර්ණයෙන්ම ලීනව සිටින බව බයිබලය ප්‍රකාශ කරයි. ඔව්හු නිත්‍ය සත්‍යතාවන්ට අන්ධව සිටිනු ඇත. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මෙසේ කියන සේක, ‘නෝවාගේ දවස් යම්සේ වීද, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාගේ පැමිණීමද එසේම වනු ඇත. මක්නිසාද ජලප්‍රලයට පෙර වූ ඒ දවස්වල ඔව්හු කමින් හා බොමින්, විවාහ වෙමින් හා විවාහ කර දෙමින්, නෝවා නාවට ඇතුල් වූ දවස දක්වා සිටියහ; ජලප්‍රලය පැමිණ ඔවුන් සියල්ලන්ම ගෙන ගිය තෙක් ඔව්හු නොදැන සිටියහ. එසේම මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාගේ පැමිණීමද එසේම වනු ඇත.’ මතෙව් 24:37–39.”

> “අදත් එසේමය. දෙවියන් නොමැතිවාක් මෙන්ද, ස්වර්ගයක් නොමැතිවාක් මෙන්ද, පරලොවක් නොමැතිවාක් මෙන්ද, මනුෂ්‍යයෝ ලාභය හඹා යාමෙන්ද ස්වයංසුඛවිහාරයේද වේගයෙන් ඉදිරියට දුවති. නෝවාගේ දවස්වලදී ජලප්‍රලය පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවීම මිනිසුන් ඔවුන්ගේ දුෂ්ටකමින් කම්පිත කර පසුතැවිල්ලට කැඳවීම සඳහා එවන ලදී. එසේම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ළඟා වන පැමිණීමේ පණිවිඩයද මනුෂ්‍යයන් ලෝකික දේවල ගිලී සිටීමෙන් අවදි කිරීම සඳහා සැලසුම් කරනු ලැබ ඇත. එය නියම කරනු ලැබ ඇත්තේ ඔවුන් සදාකාලික සත්‍යතා පිළිබඳ බෝධයක් වෙත අවදි කරවා, සමිඳාණන්වහන්සේගේ මේසයට කරන ආරාධනයට අවධානය යොමු කරන පිණිසය.”

> “සුභාරංචියේ ආරාධනය මුළු ලෝකයටම දිය යුතුය—‘සෑම ජාතියකටත්, කුලයටත්, භාෂාවකටත්, සෙනඟකටත්.’ එළිදරව් 14:6. අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ හා කරුණාවේ පණිවිඩය තම මහිමයෙන් මුළු පොළොවම ආලෝකවත් කළ යුතුය. එය ධනවතුන් හා දුප්පතුන්, උසස්වූවන් හා පහත් වූවන් යන මිනිසුන්ගේ සියලු පන්තීන් වෙත ළඟා විය යුතුය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මෙසේ කියයි: ‘මහාමාර්ගවලටත් වැටවල් අසලටත් පිටතට ගොස්, මාගේ ගෙය පිරී යන පිණිස ඔවුන් ඇතුළට පැමිණෙන ලෙස බලවත් ලෙස කැඳවා ගෙන එන්න.’” Christ’s Object Lessons, 228.

අනතුරු ඇඟවීමේ අවසාන අංගය පෙර ඡේදයේ විශේෂයෙන් අවධාරණය කර ඇත. “සියලු ජනයාට” විරුද්ධ වූ හඬ ලෙස නිරූපිත පණිවිඩය නම්, ගැලවීම ලැබීම සඳහා සුවිශේෂයේ අවශ්‍යතාවන් සපුරාලිය යුතු බව හඳුන්වා දෙන සදාකාලික සුභාරංචියයි. සදාකාලික සුභාරංචියේ පළමු අවශ්‍යතාව වන්නේ දෙවියන්වහන්සේට භය වීමයි; එම භය පදනම් වන්නේ ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන් වූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කුරුසිය මත තැබුවේ අපගේ පව් බව යන යථාර්ථය මතය.

ඔහුගේ සේවකත්වයේ අවුරුදු හත තුළ යෙරුසලම වෙත යැවූ දූතයාගේ සෑම අංගයක්ම සදාකාල ශුභාරංචිය නියෝජනය කළේය; එය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ක්‍රි.ව. 27 වර්ෂයේ සිට ක්‍රි.ව. 34 වර්ෂය දක්වා බොහෝ දෙනා සමඟ ගිවිසුම ස්ථිර කළ අවුරුදු හත තුළ ප්‍රකාශිත වූ එකම ශුභාරංචිය විය. එය අවසාන දිනවල අවසාන කාලපරිච්ඡේද දෙක තුළද ප්‍රකාශ කරනු ලබන සදාකාල ශුභාරංචියද වන අතර, එය පසු වැසි පණිවිඩයට විශේෂයෙන් අදාළය; එනම්, තුන්වන අහෝවේ ඉස්ලාම් පණිවිඩයය. එය එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මුද්‍රා තැබීම, ගෝධූම හා වැල්කුළු වෙන් කිරීම, වැල්කුළුවල ලාඔදිකීය තත්ත්වය, සහ “පේළිය පිට පේළිය” වන පසු වැසි ක්‍රමවේදයේ සංකේතයක් ලෙස අනාවැකියේ ත්‍රිත්ව යෙදීම හඳුන්වා දෙයි.

එම ඉතිහාසයේ සත් වසරක පණිවිඩය, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පණිවිඩය හා කාර්යය පිළිබඳ අති ප්‍රථම සඳහන් කිරීමෙහි කොටසක් වූ “ප්‍රතිශෝධයේ දවස්” තුළ අනාවැකිමය ලෙස ස්ථාපිත කර ඇත; එසේම උන්වහන්සේගේ පණිවිඩය හා කාර්යය අවසාන දවස්වල එක්ලක්ෂ හතළිස්හතර දහස විසින් නැවත සිදු කරනු ලබන්නේ ය. එවිට ඔවුහු තම පණිවිඩය “දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රතිශෝධයේ දවස්” යන අනාවැකිමය පසුබිම තුළ හඳුනාගනු ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ “ප්‍රතිශෝධය” පිළිබඳ බයිබලීය ආදර්ශ දෙකක් උන්වහන්සේගේ වචනය තුළ නිරූපණය කර ඇත; එනම්, උන්වහන්සේගේ සෙනඟ මත උන්වහන්සේගේ ප්‍රතිශෝධයද, උන්වහන්සේගේ සතුරන් මත උන්වහන්සේගේ ප්‍රතිශෝධයද ය.

ලෙවී කථාව විසි හයහි සඳහන් “සත් වාර” යන්න දෙවියන්වහන්සේගේ කැරලිකාර ජනතාව මත වූ උන්වහන්සේගේ පළිගැනීම දර්ශනය කරයි; එම පළිගැනීම තුළ ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් වචනාර්ථයෙන් හා ආත්මික අර්ථයෙන් පාගා දැමීමද ඇතුළත් වේ. ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාගා දැමීමේ සංකේතය තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ සතුරන් මත වූ උන්වහන්සේගේ පළිගැනීමේ සංකේතයද නිරූපණය කරනු ලැබේ. අවසාන දවස්වල, දෙවියන්වහන්සේගේ තම ජනතාවට විරුද්ධ පළිගැනීම, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී ලාඔදිකීය ආඩ්වෙන්ටිස්වාදය වමනය කර පිට කිරීම ලෙස නිරූපණය කර ඇත. එම සලකුණු-ස්ථානයේදී, නූතන බාබිලෝනිය මත වූ උන්වහන්සේගේ පළිගැනීමද ආරම්භ වෙයි.

ලෞදිකියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය මත ජීවතුන්ගේ විමර්ශනීය විනිශ්චය, එයට අනුගමනය කරමින් තීර්හි වෛශ්‍යාව මතද ඇය සවාරිය යන අතර ඇය පාලනය කරමින් සිටින මෘගයා මතද ක්‍රියාත්මක වන විධායක විනිශ්චය සමඟ, සෑම දර්ශනයකම ප්‍රතිඵලය ඉටු කරනු ලබන අවසාන දවස්වල ප්‍රවචන ඉතිහාසය වේ. සෑම දර්ශනයක්ම එම ප්‍රවචන කාල පරිච්ඡේද දෙකට අදාළ කර ගත යුතුය, මන්ද පසු වර්ෂාවේ ක්‍රමවේදය වන්නේ ප්‍රවචන රේඛාව මත ප්‍රවචන රේඛාව යෙදීමය. එම ඉතිහාස දෙකේ ආරම්භයේදී යේසුස්වහන්සේ, එම අවස්ථාවේ ජීවත්ව සිටින අය භූමි ඉතිහාසයේ අවසාන පරම්පරාවේ අය බව සනාථ කරන “ලකුණක්” හඳුන්වා දුන් සේක.

පළමු කාලපරිච්ඡේදය ආරම්භ වූයේ 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා කිරීම ආරම්භ වූ විටය. ක්‍රිස්තුස් ලූක් 21හි හඳුන්වා දුන් “ලකුණ” තැබුණේ එම සලකුණුබිම් තුළය.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් කරගෙන යන්නෙමු.

> “දැන්, සහෝදරයන්වෙනි, දෙවියන්වහන්සේ අපට පහන්කූඩුව රැගෙන යන මනුෂ්‍යයා සමඟ අපගේ ස්ථානය ගන්නවාට කැමතිව සිටින සේක; අපට ආලෝකය ඇති ස්ථානයේද, දෙවියන්වහන්සේ तुरඹුවට නිශ්චිත ශබ්දයක් දී ඇති ස්ථානයේද, අපගේ ස්ථානය ගන්නට අවශ්‍යය. අපට तुरඹුවට නිශ්චිත ශබ්දයක් දිය යුතුය. අපි වියවුලෙහි සිටියෙමු, සැකයෙහි සිටියෙමු, සභාවන් මරණයට සූදානම්ව සිටිති. එහෙත් දැන් මෙහි අපි කියවන්නේ මෙසේය: ‘මේවාට පසුව, මහා බලය ඇති තවත් දූතයෙකු ස්වර්ගයෙන් බැස එනු මම දුටුවෙමි; ඔහුගේ මහිමයෙන් පොළොව ආලෝකමත් කරනු ලැබීය. ඔහු බලවත් හඬකින් මහත් සේ හඬ නඟා, මෙසේ කියා සිටියේය: මහත් බබිලෝනිය වැටී ඇත, වැටී ඇත; ඇය දුෂ්ටාත්මයන්ගේ වාසස්ථානයක්ද, සෑම අපවිත්‍ර ආත්මයකම ගුහාවක්ද, සෑම අපවිත්‍ර හා පිළිකුල් කුරුල්ලෙකුගේම කූඩුවක්ද වී ඇත’ [Revelation 18:1, 2].”

> “ඒ නම් දැන්, ස්වර්ගයේ ආලෝකය අප වෙත පැමිණෙන විට එහි යම් දෙයක් හඳුනාගැනීමට අප ස්ථානයක නොසිටින්නේ නම්, ඒ පණිවුඩය පිළිබඳ අප කෙසේ දැනගන්නෙමු ද? තවද, දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය ඔවුන්ව එවා ඇති බවට අංශුවක් තරම්වත් සාක්ෂියක් අපට නොතිබියදී, අප සමඟ එකඟ වන කෙනෙකුගෙන් එය අප වෙත පැමිණෙන විට, අති අඳුරු රැවටීමම වුවද අපි එය සතුටින්ම පිළිගන්නෙමු. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මෙසේ කීසේක: ‘මම මාගේ පියාණන්ගේ නාමයෙන් පැමිණෙමි, නුමුත් ඔබලා මාව පිළිගන්නේ නැත’ [John 5:43 බලන්න]. දැන්, මිනියාපොලිස්හි රැස්වීමෙන් පටන් මෙතෙක් මෙහි සිදුවෙමින් ආ ක්‍රියාව නියත වශයෙන්ම එයයි. මක්නිසාද, දෙවියන්වහන්සේ ඔබේ අදහස්වලට එකඟ නොවන පණිවුඩයක් තම නාමයෙන් එවන බැවින්, එබැවින් [ඔබ නිගමනය කරන්නේ] එය දෙවියන්වහන්සේගෙන් පැමිණෙන පණිවුඩයක් විය නොහැකි බවයි.” Sermons and Talks, volume 1, 142.

Back to Articles