Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number One

යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව - අංක එකයි

Seeds of Revelation: Unveiling the Prophetic Tapestry from Parables to the Final Warning

එළිදරව්වේ බීජ: උපමා වලින් අවසාන අනතුරු ඇඟවීම දක්වා දිවෙන අනාගතවක්තෘමය වියමන හෙළිදරව් කිරීම

Author

Jeff Pippenger

Published

July 29, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

The United States is specifically identified in the Bible. There are several biblical passages that specifically identify the United States at the end of the world. In Revelation chapter thirteen the United States is the second, or the two-horned beast that comes up out of the earth and forbids the entire world from buying or selling—except they have the mark of the beast.

එක්සත් ජනපදය බයිබලයේ විශේෂයෙන් හඳුනා දක්වා ඇත. ලෝකයේ අවසාන කාලයේ එක්සත් ජනපදය විශේෂයෙන් හඳුනා දක්වන බයිබලීය පාඨ කිහිපයක් තිබේ. එළිදරව් පොතේ දහතුන්වන පරිච්ඡේදයේ, එක්සත් ජනපදය දෙවැනි, එනම් පොළොවෙන් නැඟී එන කොම්බ දෙකක් ඇති මෘගයා වන අතර, මෘගයාගේ ලකුණ නොමැති අය වෙත මුළු ලෝකයටම මිලදී ගැනීමට හෝ විකිණීමට තහනම් කරයි.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. And he doeth great wonders, so that he maketh fire come down from heaven on the earth in the sight of men, And deceiveth them that dwell on the earth by the means of those miracles which he had power to do in the sight of the beast; saying to them that dwell on the earth, that they should make an image to the beast, which had the wound by a sword, and did live. And he had power to give life unto the image of the beast, that the image of the beast should both speak, and cause that as many as would not worship the image of the beast should be killed. And he causeth all, both small and great, rich and poor, free and bond, to receive a mark in their right hand, or in their foreheads: And that no man might buy or sell, save he that had the mark, or the name of the beast, or the number of his name.

> මම පොළොවෙන් නැගී එන තවත් මෘගයෙකු දුටුවෙමි; ඔහුට බැටළුවෙකුගේ මෙන් අඟ දෙකක් තිබිණි, එහෙත් ඔහු කතා කළේ නාගයෙකු මෙන්ය. ඔහු පළමු මෘගයාගේ සියලු බලය ඔහු ඉදිරියෙහි ක්‍රියාත්මක කරන්නේය; මරණාන්තික තුවාලය සුවකළ පළමු මෘගයාට නමස්කාර කිරීමට පොළොව සහ එහි වාසය කරන්නන් ඔහු කරවන්නේය. ඔහු මහත් අශ්චර්යයන් කරන්නේය; එසේය, මනුෂ්‍යයන්ගේ ඇස් ඉදිරියෙහි ස්වර්ගයෙන් පොළොවට ගින්න බැස්සවන්නෙත් ඔහුය. තවද, මෘගයා ඉදිරියෙහි කරන්නට ඔහුට බලය ලැබූ ඒ අශ්චර්යයන් මඟින්, පොළොවෙහි වාසය කරන්නන් ඔහු වංචා කරන්නේය; කඩුවකින් තුවාල ලැබූ නමුත් ජීවත්වූ ඒ මෘගයාට රූපයක් සෑදිය යුතු බව පොළොවෙහි වාසය කරන්නන්ට ඔහු කියන්නේය. තවද, මෘගයාගේ රූපයට ජීවය දීමට ඔහුට බලය ලැබුණේය; එසේ මෘගයාගේ රූපය කතා කරන්නටත්, මෘගයාගේ රූපයට නමස්කාර නොකරන සියල්ලන් මරා දැමෙන ලෙස කරවන්නටත් හැකි විය. තවද, කුඩා සහ මහත්, ධනවත් සහ දුප්පත්, නිදහස් සහ දාස යන සියල්ලන්ටම තමන්ගේ දකුණු අතෙහි හෝ නළලෙහි ලකුණක් ලබාගැනීමට ඔහු කරවන්නේය. එමෙන්ම, මෘගයාගේ ලකුණ හෝ මෘගයාගේ නාමය හෝ ඔහුගේ නාමයේ අංකය ඇති තැනැත්තා හැර, කිසිවෙකුට මිලදී ගන්නට හෝ විකිණීමට හෝ නොහැකි වන ලෙස ඔහු කරවන්නේය.

> Here is wisdom. Let him that hath understanding count the number of the beast: for it is the number of a man; and his number is Six hundred threescore and six. Revelation 13:11–18.

> මෙන්න ප්‍රඥාවය. අවබෝධය ඇති තැනැත්තා මෘගයාගේ සංඛ්‍යාව ගණනය කරත්වා; මක්නිසාද එය මනුෂ්‍යයෙකුගේ සංඛ්‍යාවකි; ඔහුගේ සංඛ්‍යාව හයසිය හැට හයය. එළිදරව් 13:11–18.

There are seven primary prophetic characteristics in this passage associated with the two-horned earth-beast. He exercises the power of the beast that preceded him; he causes everyone in the world to worship the beast that was before him; he does great wonders that all men see; he deceives the entire world and commands the world to make an image of the beast before him; he gives life to the image of the beast and it speaks; he forces with the penalty of death the entire world to worship the image to the beast; and he forces the entire world to receive the mark either in the forehead or hand and forbids buying and selling against those who do not have the mark, name or number of the beast.

මෙම කොටසෙහි අංශදණ්ඩ දෙකක් ඇති භූමි-මෘගයා සමඟ සම්බන්ධ වූ ප්‍රධාන දේවවාක්‍යමය ලක්ෂණ සතක් ඇත. ඔහු තමන්ට පෙර සිටි මෘගයාගේ බලය ක්‍රියාත්මක කරයි; ඔහු මුළු ලෝකයම තමන්ට පෙර සිටි මෘගයාට නමස්කාර කිරීමට සලස්වයි; සියලු මනුෂ්‍යයන් දකින මහත් අරුමපුදුම දේ ඔහු කරයි; ඔහු මුළු ලෝකයම රැවටී, තමන්ට පෙර සිටි මෘගයාගේ රූපයක් සෑදීමට ලෝකයට ආඥා කරයි; ඔහු මෘගයාගේ රූපයට ජීවය දී, එය කතා කරවයි; ඔහු මරණ දඬුවමේ දඩුවම යටතේ මුළු ලෝකයම මෘගයාගේ රූපයට නමස්කාර කිරීමට බල කරයි; සහ ඔහු මුළු ලෝකයම නළලෙහි හෝ අතෙහි ලකුණ ලබාගැනීමට බල කරමින්, මෘගයාගේ ලකුණ, නාමය හෝ අංකය නොමැති අය කෙරෙහි මිලදී ගැනීම සහ විකිණීම තහනම් කරයි.

The work of deception accomplished by the beast that comes “up out of the earth” in verse eleven is so delusive and powerful that it “deceiveth them that dwell on the earth.” The entire world will be deceived by the United States. That is, with the exception of God’s church—the entire world is to be deceived into accepting the mark of antichrist. The prophetic events that precede this world-wide deception are already under way.

එකොළොස්වැනි පදයේ “පෘථිවියෙන් උඩට එන” මෘගයා විසින් ඉටු කරනු ලබන වංචාවේ ක්‍රියාව එතරම්ම මායාවන්ත හා බලවත්වූ බැවින්, එය “පෘථිවියේ වාසය කරන අයව රවටයි.” මුළු ලෝකයම එක්සත් ජනපදය විසින් රවටනු ලබනු ඇත. එනම්, දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව හැර, මුළු ලෝකයම විරුද්ධ-ක්‍රිස්තුස්ගේ ලකුණ පිළිගැනීමට රවටනු ලැබීමට නියමිතය. මේ ලෝකව්‍යාප්ත රැවටීමට පෙර සිදුවන ප්‍රකාශනමය සිද්ධීන් දැනටමත් ක්‍රියාත්මක වෙමින් පවතී.

There are stories from the Bible that most people know, if only at a surface level. Most have heard about the confrontations between Moses and Pharoah, Daniel and Nebuchadnezzar or Jesus and Pilate. Persons know these Bible stories at varying levels of understanding, but don’t necessarily recognize that Bible prophecy directly and very specifically identifies kings and kingdoms. It was certainly the case with Moses, Daniel and Christ. Egypt, Babylon and Rome were all specifically identified in Bible prophecy in advance of the history where they fulfilled the predictions concerning their respective kingdoms. God never changes.

බොහෝ දෙනා අඩුම වශයෙන් පෘෂ්ඨස්ථ මට්ටමකින් හෝ දැන සිටින බයිබලීය කථා ඇත. මෝසෙස් සහ ෆරාවෝ අතර, දානියෙල් සහ නෙබුකද්නෙශර් අතර, හෝ යේසුස් සහ පිලාත් අතර වූ මුහුණට මුහුණ ගැටීම් පිළිබඳව බොහෝ දෙනා අසා ඇත. මිනිසුන් මෙම බයිබලීය කථා විවිධ අවබෝධ මට්ටම්වලින් දැන සිටින නමුත්, බයිබලීය අනාවැකි රජවරුන් සහ රාජ්‍යයන් සෘජුවමත් ඉතා විශේෂිතවමත් හඳුනා දක්වන බව අවශ්‍යයෙන්ම අවබෝධ කර නොගනිති. මෝසෙස්, දානියෙල් සහ ක්‍රිස්තුස් සම්බන්ධයෙන් එය නිසැකවම එසේ විය. මිසරය, බබිලෝනියාව සහ රෝමය යන සියල්ලම, ඒ ඒ රාජ්‍යයන් සම්බන්ධයෙන් වූ අනාවැකි ඉතිහාසයේ ඉටු කළ අවස්ථාවට පෙරම, බයිබලීය අනාවැකිය තුළ නිශ්චිතව හඳුනා දක්වා තිබුණි. දෙවියන් වහන්සේ කිසිදා වෙනස් නොවන සේක.

> For I am the Lord, I change not; therefore ye sons of Jacob are not consumed. Malachi 3:6.

> මක්නිසාද මම යෙහෝවාය; මම වෙනස් නොවෙමි. එබැවින් යාකොබ්ගේ පුත්‍රයෙනි, ඔබ සැම විනාශවී නැත. මලාකි 3:6.

> Jesus Christ the same yesterday, and today, and forever. Hebrews 13:8.

> යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ඊයේද, අදද, සදාකාලයටත් එකමය. හෙබ්‍රෙව් 13:8.

The fact that God never changes allows us to apply some simple logic to our consideration of the two-horned earth-beast of Revelation thirteen. Because we know that God set forth predictions directly identifying the kingdoms of Egypt, Babylon and Rome as they each interacted with and persecuted God’s church, we can establish some facts concerning the earth-beast of Revelation thirteen. The earth-beast, as with Egypt, Babylon and Rome, will be directly identified in Bible prophecy in advance of the history where the prediction concerning that nation is fulfilled. I say we can establish this fact based upon a very simple but important biblical rule. The rule identifies that truth is established based upon a testimony of two.

දෙවියන් වහන්සේ කිසි කලෙකත් වෙනස් නොවන බව අපට එළිදරව් 13 වන පරිච්ඡේදයේ අං දෙකක් ඇති පොළොවේ මෘගයා පිළිබඳ අපගේ සැලකිල්ලට සරල තර්ක කිහිපයක් අදාළ කිරීමට ඉඩ සලසයි. දෙවියන් වහන්සේ තම සභාව සමඟ එක් එක් අවස්ථාවේ සම්බන්ධ වී එයට පීඩා කළ මිසරය, බබිලෝනය හා රෝමය යන රාජ්‍යයන් සෘජුව හඳුනා දක්වන අනාවැකි ඉදිරිපත් කළ බව අපි දන්නා බැවින්, එළිදරව් 13 හි පොළොවේ මෘගයා සම්බන්ධයෙන් කරුණු කිහිපයක් ස්ථිර කළ හැක. මිසරය, බබිලෝනය හා රෝමය පිළිබඳ වූ පරිදිම, පොළොවේ මෘගයා ද එම ජාතිය සම්බන්ධ අනාවැකිය ඉතිහාසයේ ඉටු වීමට පෙරම බයිබල් අනාවැකිය තුළ සෘජුව හඳුනා දක්වනු ඇත. මම මෙම කරුණ ස්ථිර කළ හැකි බව පවසන්නේ ඉතා සරල නමුත් වැදගත් බයිබල් නීතියක් මතය. එම නීතිය සත්‍යය ස්ථාපිත වන්නේ සාක්ෂි දෙකක මත බව හඳුන්වා දෙයි.

> At the mouth of two witnesses, or three witnesses, shall he that is worthy of death be put to death; but at the mouth of one witness he shall not be put to death. Deuteronomy 17:6.

> මරණයට යෝග්‍ය වූ තැනැත්තා සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකුගේ හෝ තිදෙනෙකුගේ මුවින් මරණයට පත්කරනු ලැබිය යුතුය; එහෙත් එක් සාක්ෂිකරුවෙකුගේ මුවින් ඔහු මරණයට පත් නොකළ යුතුය. ද්විතීය කථාව 17:6.

> One witness shall not rise up against a man for any iniquity, or for any sin, in any sin that he sinneth: at the mouth of two witnesses, or at the mouth of three witnesses, shall the matter be established. Deuteronomy 19:15.

> කවර අධර්මයක් හෝ, කවර පාපයක් හෝ, මනුෂ්‍යයෙකු කළ යම් පාපයක් හෝ සම්බන්ධයෙන්, එක් සාක්ෂිකරුවෙකු පමණක් ඔහුට විරුද්ධව නැගී නොසිටිය යුතුය; දෙදෙනෙකුගේ සාක්ෂියෙන් හෝ, තිදෙනෙකුගේ සාක්ෂියෙන් හෝ, කාරණය ස්ථිර කරනු ලැබිය යුතුය. ද්විතීය කථාව 19:15.

> This is the third time I am coming to you. In the mouth of two or three witnesses shall every word be established. 2 Corinthians 13:1.

> මම ඔබ වෙත පැමිණෙන්නේ මෙය තුන්වන වරයි. සෑම වචනයක්ම සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකුගේ හෝ තිදෙනෙකුගේ මුඛයෙන් ස්ථිර කරනු ලැබේ. 2 කොරින්ති 13:1.

> Against an elder receive not an accusation, but before two or three witnesses. 1 Timothy 5:19.

> වැඩිහිටියෙකුට විරුද්ධව ඇති චෝදනාවක් භාර නොගන්න, නමුත් සාක්ෂි දෙදෙනෙකු හෝ තුන්දෙනෙකු ඉදිරියේ පමණක් ය. 1 තිමෝති 5:19.

Bible prophecy predicted ancient Egypt’s demise when God dealt with Egypt’s rebellious Pharaoh. Bible prophecy predicted ancient Babylon’s rise and fall while also dealing with Babylon’s rebellious kings. Bible prophecy predicted the rise and fall of the empire of pagan Rome and identified and dealt with Rome’s corrupt representatives. The consistency of God’s never-changing character identifies that the most significant kingdom mentioned within Bible prophecy—the earth-beast of Revelation thirteen—will most definitely be identified by Bible prophecy.

දෙවියන්වහන්සේ මිසරයේ විරුද්ධකාරී පාරාවෝ සමඟ කටයුතු කළ විට, ප්‍රාචීන මිසරයේ අභාවය බයිබල් අනාවැකිය විසින් පුරෝකථනය කළේය. බයිබල් අනාවැකිය, බබිලෝනියේ විරුද්ධකාරී රජවරුන් සමඟද කටයුතු කරමින්, ප්‍රාචීන බබිලෝනියේ උදානයත් පතනයත් පුරෝකථනය කළේය. බයිබල් අනාවැකිය, ජාතික රෝම අධිරාජ්‍යයේ උදානයත් පතනයත් පුරෝකථනය කළ අතර, රෝමයේ දූෂිත නියෝජිතයින් හඳුනාගෙන ඔවුන් සමඟද කටයුතු කළේය. කිසිදා නොවෙනස්වන දෙවියන්වහන්සේගේ චරිතයේ ස්ථිරත්වය, බයිබල් අනාවැකිය තුළ සඳහන් වූ අතිශයින්ම වැදගත් රාජ්‍යය වන—එළිදරව්ව දහතුනේ භූමි-මෘගයා—නිසැකවම බයිබල් අනාවැකිය මගින් හඳුනාගනු ලබන බව පැහැදිලි කරයි.

When the prophecy of the earth-beast of Revelation thirteen is fulfilled, God’s church will be in confrontation with the political and religious leadership of the earth-beast as prophetically illustrated by Moses, Daniel and Christ. The United States’ prophetic role at the end of the world is a primary subject of Bible prophecy. As we develop the biblical information that identifies the United States’ role in Bible prophecy, we will employ rules that are found within the Bible, for the Word of God needs no human definition. Ancient Israel was given ceremonial rules, health rules, ten moral rules, rules for agriculture and on and on. God is orderly.

එළිදරව් පොතේ දහතුන්වන ಅಧ್ಯಾಯයේ භූමි-මෘගයා පිළිබඳ අනාවැකිය සම්පූර්ණ වන විට, මෝසෙස්, දානියෙල් සහ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තුළ අනාවැකියෙන් දර්ශනය කර ඇති පරිදි, දෙවියන් වහන්සේගේ සභාව භූමි-මෘගයාගේ දේශපාලනික හා ආගමික නායකත්වය සමඟ මුහුණට මුහුණ ගැටීමකට පැමිණෙනු ඇත. ලෝක අවසානයේ එක්සත් ජනපදයේ අනාවැකිමය භූමිකාව බයිබල් අනාවැකියේ ප්‍රධාන විෂයයක් වේ. බයිබල් අනාවැකියේ එක්සත් ජනපදයේ භූමිකාව හඳුනාගන්නා බයිබල් තොරතුරු අපි විවර්ධනය කරන අතරතුර, අපි බයිබලය තුළම හමුවන නියමයන් භාවිත කරමු, මක්නිසාද දෙවියන් වහන්සේගේ වචනයට මනුෂ්‍ය නිර්වචනයක් අවශ්‍ය නොවේ. පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයට චාරිත්‍රානුකූල නියමයන්, සෞඛ්‍ය නියමයන්, නෛතික ආඥා දහය, කෘෂිකර්මයට අදාළ නියමයන් සහ එසේ තව තවත් බොහෝ නියමයන් දෙන ලදී. දෙවියන් වහන්සේ ශිෂ්ටානුකූලය.

> Let all things be done decently and in order. 1 Corinthians 14:40.

> සියල්ල මනාකොට හා පිළිවෙළින් සිදු කරනු ලැබේවා. 1 කොරින්ති 14:40.

The biblical record supplies no witness that suggests that a person would be blessed by simply ignoring rules given by God. Who can expect to be blessed if they ignore the rules of prophetic interpretation established in and by the Bible for the purpose of prophetic study?

ශුද්ධ ලියවිල්ලේ වාර්තාව තුළ, දෙවියන් වහන්සේ විසින් දෙන ලද නියමයන් සරලව නොසලකා හැරීම මඟින් කිසිවෙකු ආශීර්වාද ලබන්නේ යැයි සූචනා කරන කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැත. අනාගතවාක්‍ය අධ්‍යයනය සඳහා ශුද්ධ ලියවිල්ල තුළම සහ එමගින්ම ස්ථාපිත කර ඇති අනාගතවාක්‍ය අර්ථකථන නියමයන් නොසලකා හැරුවහොත්, ආශීර්වාද ලබන බව අපේක්ෂා කළ හැක්කේ කාට ද?

> Come now, and let us reason together, saith the Lord: though your sins be as scarlet, they shall be as white as snow; though they be red like crimson, they shall be as wool. Isaiah 1:18.

> “දැන් එන්න, අපි එකට විමසා බලමුය”යි ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක. “ඔබගේ පාප ස්කාර්ලට් වර්ණය මෙන් වූවත්, ඒවා හිම මෙන් සුදු වන්නේය; ඒවා ක්‍රිම්සන් මෙන් රතු වූවත්, ඒවා ලොම් මෙන් වන්නේය.” යෙසායා 1:18.

As we employ the biblical rules we will allow the Bible to establish and validate whether the rules are genuine or false. As with all of God’s various rules there is always a satanic counterfeit to the rules. It is therefore a necessity that when a rule is employed to establish a truth, that both the truth identified and the rule employed should be tested.

අපි බයිබලානුකූල නීති භාවිතා කරන විට, එම නීති සත්‍යද ව්‍යාජද යන්න ස්ථාපිත කර තහවුරු කිරීමට බයිබලයටම ඉඩ දෙන්නෙමු. දෙවියන්වහන්සේගේ සියලු විවිධ නීතිවල මෙන්ම, එම නීතිවලට සැටානුකූල ව්‍යාජ අනුකරණයක් සැමවිටම පවතී. එබැවින්, යම් සත්‍යයක් ස්ථාපිත කිරීම සඳහා නීතියක් භාවිතා කරන කල, හඳුනාගත් එම සත්‍යයද භාවිතා කළ එම නීතියද දෙකම පරීක්ෂා කළ යුතු වීම අත්‍යවශ්‍යය.

> Beloved, believe not every spirit, but try the spirits whether they are of God: because many false prophets are gone out into the world. 1 John 4:1.

> ප්‍රියවන්තයෙනි, සෑම ආත්මයක්ම විශ්වාස නොකරන්න; ඒවා දෙවියන්වහන්සේගෙන්දැයි ආත්මයන් පරීක්ෂා කර බලන්න. මක්නිසාද බොහෝ බොරු අනාගතවක්තෘවරු ලෝකයට පිටත්ව ගොස් ඇත. 1 යොහන් 4:1.

Another purpose, beyond identifying the prophetic role of the United States in this study, is to identify the secret message from the book of Revelation that Jesus hid until this particular generation.

මෙම අධ්‍යයනය තුළ එක්සත් ජනපදයේ අනාවැකිමය භූමිකාව හඳුනාගැනීමෙන් අතිරේකව, තවත් එක් අරමුණක් නම්, මෙම විශේෂිත පරම්පරාව තෙක් යේසුස් විසින් සැඟවී තැබූ එළිදරව් පොතේ රහස් පණිවිඩය හඳුනාගැනීමය.

> The secret things belong unto the Lord our God: but those things which are revealed belong unto us and to our children forever, that we may do all the words of this law. Deuteronomy 29:29.

> රහස් දේවල් අපගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේට අයත්ය; එහෙත් එළිදරව් කරනු ලැබූ දේවල් අපටත් අපගේ දරුවන්ටත් සදාකාලයටම අයත්ය, එසේ වන්නේ අපි මේ ව්‍යවස්ථාවේ සියලු වචන ඉටු කරන පිණිසය. ද්විතීය කථාව 29:29.

God’s prophetic secrets that are revealed are for the purpose of allowing those who receive the secret to keep His law. Men can only keep His law if it is written upon their heart. The secret that is being unsealed in the book of Revelation is part of the process of the Holy Spirit writing God’s law on our inward parts and hearts. The secret that is opened up to God’s people, when and if accepted by faith, establishes the new covenant.

ප්‍රකාශ කරනු ලබන දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය රහස්, ඒ රහස ලැබෙන්නන්ට උන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව රැකීමට අවකාශ සලසා දීම සඳහාය. මනුෂ්‍යයන්ට උන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව රැකිය හැක්කේ එය ඔවුන්ගේ හදවත මත ලියා ඇති විට පමණි. එළිදරව් පොත තුළ මුද්‍රා විවර කරනු ලබන එම රහස, ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව අපගේ අභ්‍යන්තර අංගවලත් හදවත් මතත් ලියා තැබීමේ ක්‍රියාවලියේ කොටසකි. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට විවෘත කරනු ලබන එම රහස, කවදා හෝ සහ යම් විට විශ්වාසයෙන් පිළිගනු ලැබේ නම්, අලුත් ගිවිසුම ස්ථාපිත කරයි.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. Jeremiah 31:31–33.

> “බලව, දවස් පැමිණෙති, යෙහෝවා වහන්සේ කියන සේක, මම ඉශ්‍රායෙල්ගේ ගෘහය සමඟත් යූදාගේ ගෘහය සමඟත් අලුත් ගිවිසුමක් කරනෙමි. එය ඔවුන්ගේ පියවරුන්ව මිසර දේශයෙන් පිටතට ගෙන එනු පිණිස ඔවුන්ගේ අත අල්ලාගෙන ගිය දවසේ මම ඔවුන් සමඟ කළ ගිවිසුමට අනුව නොවේ; මක්නිසාද, මම ඔවුන්ට ස්වාමිපුරුෂයෙකු වූ නමුත්, ඔවුහු මාගේ ගිවිසුම බිඳ දැමූහය, යෙහෝවා වහන්සේ කියන සේක. එහෙත් ඒ දවස්වලින් පසු මම ඉශ්‍රායෙල්ගේ ගෘහය සමඟ කරන ගිවිසුම මෙයය, යෙහෝවා වහන්සේ කියන සේක: මම මාගේ ව්‍යවස්ථාව ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තරයෙහි තබන්නෙමි, එය ඔවුන්ගේ හෘදයන්හි ලියන්නෙමි; මම ඔවුන්ගේ දෙවියන් වහන්සේ වන්නෙමි, ඔවුහු මාගේ සෙනඟ වන්නෝය.” යෙරෙමියා 31:31–33.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed.” Review and Herald, February 26, 1914.

> “මෙම පෘථිවියේ ඉතිහාසයේ අවසාන දිනවලදී, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පාලනය කරන උන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ ඇති උන්වහන්සේගේ ගිවිසුම අලුත් කරනු ලැබිය යුතුය.” Review and Herald, February 26, 1914.

Revelation 1:1–3 The Final Warning Message:

එළිදරව් 1:1–3 අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය:

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වය; එය දෙවියන්වහන්සේ තමන්වහන්සේගේ සේවකයන්ට ඉක්මනින් සිදුවිය යුතු දේවල් පෙන්වා දෙන පිණිස ඔහුට දුන්සේක; ඔහුද තම දූතයා මාර්ගයෙන් එය යොහන් නම් තම සේවකයාට යවා ලකුණු මඟින් දන්වා සිටියේය. ඔහු දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය පිළිබඳවද, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය පිළිබඳවද, තමා දුටු සියල්ල පිළිබඳවද සාක්ෂි දැරීය. මේ භවिष्यවාක්‍යයේ වචන කියවන තැනැත්තාද, ඒවා අසන අයද, එහි ලියා ඇති දේවල් රක්ෂාකරන්නෝද ආශීර්වාදලද්දෝය; මක්නිසාද කාලය සමීපය. එළිදරව් 1:1–3.

The first three verses of Revelation chapter one identify that the “Revelation of Jesus Christ” is the final message for mankind. It is clearly a message, because “the Revelation of Jesus Christ” was given to Him from the Heavenly Father to show his servants what “must shortly come to pass.”

එළිදරව් පොතේ පළමු පරිච්ඡේදයේ මුල් පද තුනෙන් “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව” මනුෂ්‍ය වර්ගයා සඳහා වූ අවසාන පණිවුඩය බව හඳුන්වා දෙයි. එය පැහැදිලිවම පණිවුඩයක් වන්නේ, “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව” ස්වර්ගීය පියාණන්වහන්සේගෙන් ඔහුට දෙන ලද්දේ, “ඉක්මනින් සිදුවිය යුතු” දේ තම සේවකයන්ට පෙන්වනු පිණිස බැවිනි.

We are told to consider that the “Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy” and also “in the events portrayed.”.

“අනාගතවාක්‍යය දීමේ ක්‍රියාවලියෙහිදී” මෙන්ම “ඉදිරිපත් කර ඇති සිද්ධීන්හිද” “ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ දේවල් එසේ හැඩගස්වා ඇත” යන කරුණ අප සලකා බලන ලෙස අපට දැනුම් දී ඇත.

> “The Holy Spirit has so shaped matters, both in the giving of the prophecy and in the events portrayed, as to teach that the human agent is to be kept out of sight, hid in Christ, and that the Lord God of heaven and His law are to be exalted. Read the book of Daniel. Call up, point by point, the history of the kingdoms there represented.” Testimonies to Ministers, 112.

> “අනාගතවාක්‍යය දීමේදීද, එහි දර්ශනය කරනු ලබන සිදුවීම්වලද, මනුෂ්‍ය කාර්යසාධකයා දෘශ්‍යයෙන් බැහැරව, ක්‍රිස්තුස් තුළ සැඟවී තැබිය යුතු බවත්, ස්වර්ගයේ ස්වාමී වූ දෙවිඳාණන් සහ උන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව උසස් කරනු ලැබිය යුතු බවත් උගන්වනු පිණිස ශුද්ධාත්මයාණන් කාරණා එසේම හැඩගස්වා ඇත. දානියෙල්ගේ පොත කියවන්න. එහි නිරූපිත රාජ්‍යයන්ගේ ඉතිහාසය, කරුණෙන් කරුණ කැඳවාගෙන එන්න.” Testimonies to Ministers, 112.

The “events portrayed” and also the “giving of the prophecy” in the first three verses of Revelation chapter one specifically illustrates the step-by-step process of how God communicates to men, and also identifies that the message that is communicated is called “the Revelation of Jesus Christ.”

එළිදරව් පොතේ පළමු අධ්‍යායේ පළමු පද තුනෙහි “නිරූපිත සිදුවීම්” මෙන්ම “භවিষ්‍යවචනය දීම” ද, දෙවියන් වහන්සේ මිනිසුන් සමඟ සන්නිවේදනය කරන ආකාරයේ පියවරෙන් පියවර ක්‍රියාවලිය විශේෂයෙන් නිරූපණය කරයි; එසේ සන්නිවේදනය කරනු ලබන පණිවිඩය “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව” යනුවෙන් හැඳින්වෙන්නේය.

Jesus Christ then did two things with the message which he received from God. He sent the message by his angel and he also signified his message by that angel. His angel then took the message to the prophet John who wrote it down, and sent it to the churches for you and me. The first three verses were “so shaped” by “the Holy Spirit” as to emphasize both the “message” and “the process of communication” involved in delivering the message.

එවිට යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගෙන් තමන් ලැබූ එම පණිවිඩය සම්බන්ධයෙන් කරුණු දෙකක් කළ සේක. උන්වහන්සේ තම දූතයා මඟින් එම පණිවිඩය යැවූ සේක; එසේම එම දූතයා මඟින් තම පණිවිඩය සංකේතවත් කළ සේක. ඉන්පසු උන්වහන්සේගේ දූතයා එම පණිවිඩය ලිවීමට ලක් කළ භවිතෘ ජොහන් වෙත ගෙන ගොස්, ඔබ හා මා උදෙසා එය සභාවන් වෙත යැවීය. පළමු පද තුන “ශුද්ධාත්මයාණන්” විසින් එසේ “හැඩගස්වා” තිබුණේ, එම පණිවිඩය ප්‍රදානය කිරීමේදී සම්බන්ධ වූ “පණිවිඩය” සහ “සන්නිවේදන ක්‍රියාවලිය” යන දෙකම අවධාරණය කිරීමටය.

The three verses we are considering present the final message to mankind, but not simply the final message—more importantly, the three verses represent the final “warning” message to planet earth. The “warning” attribute of the message is identified when a class of persons are identified as “blessed” for having read, heard and kept “those things which are written therein.” There is a class of persons who will not read, nor hear a warning represented as “the Revelation of Jesus Christ”. It is impossible for them to be blessed. It is obvious that if there is a class that is blessed for reading, hearing and keeping those things which are written, then there is a class that is not blessed. Will a person read, hear and keep the message of the Revelation of Jesus Christ? If so, he will be blessed, if not he will be cursed.

අප සලකා බලන මේ පද තුන මනුෂ්‍ය වර්ගයා වෙත යොමු වූ අවසාන පණිවිඩය ඉදිරිපත් කරයි; එහෙත් එය සරලව අවසාන පණිවිඩය පමණක් නොව, ඊට වඩා වැදගත් ලෙස, මේ පද තුන පොළොව මණ්ඩලයට යොමු වූ අවසාන “අවවාද” පණිවිඩය නියෝජනය කරයි. එම පණිවිඩයේ “අවවාද” ස්වභාවය හඳුනාගත හැක්කේ, “එහි ලියා ඇති දේවල්” කියවා, අසා, රක්ෂා කළ නිසා “භාග්‍යවන්තයන්” ලෙස හඳුන්වා දෙන පුද්ගල කාණ්ඩයක් හඳුනා දක්වනු ලබන විටය. “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව” ලෙස නිරූපිත අවවාදයක් නොකියවන්නාත්, නොඅසන්නාත් වූ පුද්ගල කාණ්ඩයක් ඇත. ඔවුන්ට භාග්‍යවන්තයන් වීම අසම්භවය. ලියා ඇති ඒ දේවල් කියවා, අසා, රක්ෂා කිරීම නිසා භාග්‍යවන්ත වන කාණ්ඩයක් තිබේ නම්, භාග්‍යවන්ත නොවන කාණ්ඩයක් ද තිබෙන බව පැහැදිලිය. යම් පුද්ගලයෙකු යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වේ පණිවිඩය කියවා, අසා, රක්ෂා කරන්නේ ද? එසේ නම් ඔහු භාග්‍යවන්ත වන්නේය; එසේ නොවේ නම් ඔහු ශාපලත් වන්නේය.

> “Says the prophet: ‘Blessed is he that readeth’—there are those who will not read; the blessing is not for them. ‘And they that hear’—there are some, also, who refuse to hear anything concerning the prophecies; the blessing is not for this class. ‘And keep those things which are written therein’—many refuse to heed the warnings and instructions contained in the Revelation; none of these can claim the blessing promised. All who ridicule the subjects of the prophecy and mock at the symbols here solemnly given, all who refuse to reform their lives and to prepare for the coming of the Son of man, will be unblessed.” The Great Controversy, 341.

> “අනාගතවක්තෘ මෙසේ කියයි: ‘කියවන තැනැත්තා ආශීර්වාදලත්ය’—කියවීමට අකමැති අය සිටිති; ආශීර්වාදය ඔවුන් සඳහා නොවේ. ‘ඇසෙන අයද’—අනාගතවාක්‍යයන් සම්බන්ධයෙන් කිසිවක් ඇසීමටද ප්‍රතික්ෂේප කරන සමහරුන් සිටිති; ආශීර්වාදය මේ පන්තිය සඳහාද නොවේ. ‘එහි ලියා ඇති දේවල් රක්ෂා කරන අයද’—එළිදරව්ව තුළ අන්තර්ගත අනතුරු ඇඟවීම් සහ උපදෙස් සැලකිල්ලට ගැනීමට බොහෝ දෙනෙක් ප්‍රතික්ෂේප කරති; මොවුන්ගෙන් කිසිවෙකුටත් පොරොන්දු කර ඇති ආශීර්වාදය තමන්ට අයිති බව ප්‍රකාශ කළ නොහැක. අනාගතවාක්‍යයේ විෂයයන් උපහාසයට ලක් කරන සියල්ලෝද, මෙහි ගම්භීරව දී ඇති සංකේතවලට සිනාසෙන සියල්ලෝද, තම ජීවිත සංශෝධනය කිරීමටත් මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාණන්ගේ පැමිණීමට සූදානම් වීමටත් ප්‍රතික්ෂේප කරන සියල්ලෝද, ආශීර්වාදයෙන් වංචිත වන්නෝය.” The Great Controversy, 341.

The expression “the time is at hand” in verse three identifies that it is a specific time when the last warning message arrives in history. “The time,”—(a specific time) “is at hand.” A specific time is about to arrive, for it is at hand, and God’s people (represented by John) understand the message before the “time” arrives. John penned the book of Revelation around the end of the first century, yet these verses identify that there will be a point in the history long after the year 100, when the final warning message will be proclaimed. When that “time is” “at hand,” the message that identifies the “things which must shortly come to pass” will be revealed to God’s servants.

තුන්වන වචනයෙහි ඇති “කාලය ළඟ ය” යන ප්‍රකාශය, ඉතිහාසය තුළ අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය පැමිණෙන විට එය නිශ්චිත කාලයක් බව හඳුන්වා දෙයි. “කාලය”—(නිශ්චිත කාලයක්) “ළඟ ය.” එය ළඟ ඇති බැවින්, නිශ්චිත කාලයක් පැමිණීමට ආසන්නව ඇත; තවද “කාලය” පැමිණීමට පෙර දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව (යොහන් විසින් නිරූපිත) එම පණිවිඩය වටහා ගනිති. යොහන් එළිදරව් පොත ලියා ඇත්තේ පළමුවන සියවසේ අවසානයට ආසන්න කාලයේදීය; එහෙත් මෙම වචන මගින්, ක්‍රි.ව. 100 වර්ෂයට බොහෝ පසු ඉතිහාසයේ යම් අවස්ථාවකදී අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කරනු ලබන බව හඳුන්වා දෙයි. එම “කාලය” “ළඟ” වන විට, “ඉක්මනින් සිදුවිය යුතු දේවල්” හඳුන්වා දෙන පණිවිඩය දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන්ට එළිදරව් කරනු ලැබේ.

In this series of articles, the Bible and the writings of Ellen White will be used as the authority to uphold the explanation of the biblical passages we cite.

මෙම ලිපි මාලාවේදී, අප උපුටා දක්වන බයිබල් ඡේදවල අර්ථකථනය සනාථ කිරීම සඳහා අධිකාරිය ලෙස බයිබලය සහ එලන් වයිට්ගේ ලේඛන භාවිත කරනු ලැබේ.

We will also refer to the rules of prophetic interpretation assembled by William Miller and to the rules identified in the compilation titled Prophetic Keys. We will also employ the prophetic study called Habakkuk’s Tables.

අපි විලියම් මිලර් විසින් සම්පාදනය කරන ලද අනාගතවාක්‍යමය අර්ථකථන නීතිවලටත්, *Prophetic Keys* යන සම්පාදනයේ හඳුනාගත් නීතිවලටත් යොමු වන්නෙමු. එසේම, *Habakkuk’s Tables* නම් අනාගතවාක්‍යමය අධ්‍යයනයද අපි භාවිතා කරන්නෙමු.

We do not intend to define every rule we employ. For brevity we will simply reference the Prophetic Keys compilation for any who wish to read a more detailed proof of the rule. With the Habakkuk’s Tables series, we intend to point out certain presentations where a subject we will briefly touch upon, is taken up in greater depth.

අප භාවිතා කරන සෑම නියමයක්ම නිර්වචනය කිරීම අපගේ අරමුණ නොවේ. සංක්ෂිප්තභාවය පිණිස, එම නියමය පිළිබඳ වඩා විස්තරාත්මක සාධනයක් කියවීමට කැමති අය සඳහා අපි සරලවම Prophetic Keys සංග්‍රහය වෙත යොමු කරනු ඇත. Habakkuk’s Tables මාලාව සමඟ, අපි සංක්ෂිප්තව ස්පර්ශ කරනු ලබන විෂයයක් වඩා ගැඹුරින් විස්තර කරනු ලබන ඇතැම් ඉදිරිපත් කිරීම් පෙන්වා දීමට අදහස් කරමු.

As we work through a study of the book of Revelation we encourage public response, but we will only respond to input that contributes to the ongoing study. The scope of our discussion will involve the current series of presentations, the prophetic rules we exercise and the information found in Habakkuk’s Tables.

අපි එළිදරව් පොත පිළිබඳ අධ්‍යයනයක් කරගෙන යන අතරතුර, මහජන ප්‍රතිචාරය අපි උනන්දු කරමු; එහෙත් අපි ප්‍රතිචාර දක්වන්නේ පවත්නා අධ්‍යයනයට දායක වන අදහස්වලට පමණි. අපගේ සාකච්ඡාවේ පරාසය වර්තමාන ඉදිරිපත්කිරීම් මාලාව, අප විසින් භාවිත කරන අනාවැකිමය නියමයන්, සහ හබක්කුක්ගේ පුවරුවල සොයාගත හැකි තොරතුරු ඇතුළත් වනු ඇත.

> The Revelation of Jesus Christ, which God gave unto him, to shew unto his servants things which must shortly come to pass; and he sent and signified it by his angel unto his servant John: Who bare record of the word of God, and of the testimony of Jesus Christ, and of all things that he saw. Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:1–3.

> දෙවියන්වහන්සේ තම සේවකයන්ට ඉක්මනින් සිදු විය යුතු දේවල් පෙන්වනු පිණිස යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට දුන් එළිදරව්ව මෙයයි; උන්වහන්සේ තම දූතයා මඟින් එය යවා තම සේවක යොහන්ට සංඥා කර දන්වා දුන්සේක. ඔහු දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයත්, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂියත්, තමා දුටු සියල්ලත් පිළිබඳ සාක්ෂි දැරුවේය. මේ භවिष्यවචනයේ වචන කියවන්නාද, ඒවා අසන්නෝද, එහි ලියා ඇති දේවල් රක්ෂා කරන්නෝද ආශීර්වාදලත්යෝය; මක්නිසාද කාලය සමීපය. එළිදරව් 1:1–3.

The Greek word translated as “signified” means to “indicate”. He sent the message by “his” angel and he signified it by “his” angel. “His” angel is Gabriel.

“signified” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති ග්‍රීක වචනයේ අර්ථය “දක්වීම” යන්නයි. උන්වහන්සේ එම පණිවිඩය “තමන්ගේ” දූතයා විසින් එවා, “තමන්ගේ” දූතයා විසින් එය දක්වා දෙන ලද්දේය. “තමන්ගේ” දූතයා ගබ්‍රියෙල්ය.

> “The words of the angel, ‘I am Gabriel, that stand in the presence of God,’ show that he holds a position of high honor in the heavenly courts. When he came with a message to Daniel, he said, ‘There is none that holdeth with me in these things, but Michael [Christ] your Prince.’ Daniel 10:21. Of Gabriel the Saviour speaks in the Revelation, saying that ‘He sent and signified it by His angel unto His servant John.’ Revelation 1:1.” The Desire of Ages, 99.

> දූතයාගේ වචන වන, “මම දෙවියන්ගේ සන්නിധානයෙහි සිටින ගබ්‍රියෙල් ය,” යන ප්‍රකාශය, ඔහු ස්වර්ගීය අධිකරණවල උසස් ගෞරවයක ස්ථානයක් දරන බව පෙන්වයි. ඔහු දානියෙල් වෙත පණිවිඩයක් සමඟ ආ විට, “මේ කාරණාවලදී මා සමඟ ස්ථිරව සිටින්නේ ඔබගේ අධිපති වන මයිකල් [ක්‍රිස්තුස්] හැර වෙන කිසිවෙකු නැත” යයි පැවසීය. දානියෙල් 10:21. ගබ්‍රියෙල් පිළිබඳ ගැළවුම්කරුවා ප්‍රකාශනයෙහි මෙසේ කතා කරයි: “උන්වහන්සේ එය තම දූතයා කරණකොටගෙන තම සේවක යොහන් වෙත යවා සංකේත මඟින් ප්‍රකාශ කළසේක.” ප්‍රකාශනය 1:1. — යුගයන්ගේ ආශාව, 99.

The angel Gabriel is sent with the message and the angel Gabriel also represents the message. When mankind arrives at the point in history when “the time is at hand” for the final warning message to be proclaimed, that final message is represented by an angel. In the book of Revelation “messages” are often represented as angels, and of course the Greek word translated as “angel” in Revelation means messenger.

ගාබ්‍රියෙල් දූතයා පණිවිඩය සමඟ යවනු ලබන අතර, ගාබ්‍රියෙල් දූතයා එම පණිවිඩයද නියෝජනය කරයි. මනුෂ්‍ය වර්ගයා ඉතිහාසයේ “කාලය ළඟය” යන අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කරනු ලැබිය යුතු එම අවස්ථාවට පැමිණෙන විට, එම අවසාන පණිවිඩය දූතයෙකු මඟින් නියෝජනය කරනු ලැබේ. එළිදරව් පොතෙහි “පණිවිඩ” බොහෝවිට දූතයන් ලෙස නියෝජනය කරනු ලබන අතර, ඇත්ත වශයෙන්ම එළිදරව් පොතෙහි “දූතයා” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති ග්‍රීක වචනයේ අර්ථය ද “පණිවිඩකරු” යන්නයි.

Every revelation of God’s truth that has arrived in history is certainly a revelation of Jesus Christ, but the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one is the final warning for mankind and it occurs at a specific moment that is represented as being a “time.” There is another passage in the book of Revelation where John references that “the time is at hand”. That other passage provides a second witness to test the initial claims I have made about verses one through three.

ඉතිහාසයේ පැමිණ ඇති දෙවියන්වහන්සේගේ සත්‍යය පිළිබඳ සෑම එළිදරව්වක්ම නියත වශයෙන්ම යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වක් වන නමුත්, එළිදරව් පොතේ පළමු පරිච්ඡේදයේ සඳහන් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව මනුෂ්‍ය වර්ගයා සඳහා වූ අවසාන අනතුරු ඇඟවීම වන අතර, එය “කාලයක්” ලෙස නිරූපණය කරන ලද නිශ්චිත මොහොතක සිදු වේ. එළිදරව් පොතේ යොහන් “කාලය ළඟය” යැයි සඳහන් කරන තවත් ඡේදයක් තිබේ. එම අනෙක් ඡේදය, පළමු සිට තුන්වන පද දක්වා පිළිබඳ මා ඉදිරිපත් කර ඇති මුල් ප්‍රකාශයන් පරීක්ෂා කිරීමට දෙවන සාක්ෂියක් සපයයි.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> එවිට ඔහු මට කීවේය, “මේ වචන විශ්වාසযোগ্যයත් සත්‍යයත්ය; තවද ශුද්ධ වූ අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ ස්වාමීන්වහන්සේ වූ දෙවියන්වහන්සේ තම දූතයා තම සේවකයන්ට ඉක්මනින් සිදුවිය යුතු දේවල් පෙන්වනු පිණිස යවා ඇත. බලව, මම ඉක්මනින් පැමිණෙමි; මේ පොතේ අනාගතවාක්‍යයේ වචන රක්ෂා කරන තැනැත්තා ආශීර්වාදලත්ය.”

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things.

> මම යොහන්, මේ දේවල් දැකත් ඇසත් සිටියෙමි. තවද ඒවා ඇසත් දැකත් පසු, මේ දේවල් මට පෙන්වා දුන් දූතයාගේ පාද ඉදිරියෙහි නමස්කාර කිරීමට මම වැටුණෙමි.

> Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> එවිට ඔහු මට කියා සිටියේ, “එසේ නොකරන්න. මම ඔබගේ සමදාසයෙකි; ඔබගේ සහෝදරයන් වන අනාගතවක්තෘවරුන්ගේද, මේ පොතේ වචන රක්ෂාකරන්නන්ගේද සමදාසයෙකි. දෙවියන්වහන්සේට නමස්කාර කරන්න.”

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand. He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still. Revelation 22:6–11.

> එවිට ඔහු මට මෙසේ කීවේය: “මේ පොතෙහි ඇති භවිතවක්තෘ කථනවල වචන මුද්‍රා නොකරන්න; මක්නිසාද කාලය සමීපය. අධර්මිෂ්ඨයා තවදුරටත් අධර්මිෂ්ඨව සිටින්නට ඉඩ හරින්න; අපවිත්‍රයා තවදුරටත් අපවිත්‍රව සිටින්නට ඉඩ හරින්න; ධර්මිෂ්ඨයා තවදුරටත් ධර්මිෂ්ඨව සිටින්නට ඉඩ හරින්න; ශුද්ධයා තවදුරටත් ශුද්ධව සිටින්නට ඉඩ හරින්න.” එළිදරව් 22:6–11.

At the end of the book of Revelation we find the same subject as in the beginning of Revelation. The communication process and message are once again referred to when “the Lord God” “sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done.” And just as soon as the servants are shown the message identifying “things which must shortly be done” Christ announces that He is coming quickly. This is the message that precedes Christ’s second coming, and it therefore is the final warning message—the very same message represented as “the Revelation of Jesus Christ” in verse one of chapter one. The blessing that is promised in the first three verses of Revelation is repeated with the statement of “blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.”

එළිදරව් පොතේ අවසානයේදී, එළිදරව් පොතේ ආරම්භයේ තිබූ එම විෂයම අපට නැවතත් හමු වේ. “ස්වාමි වූ දෙවියන්වහන්සේ” “ඉක්මනින් සිදු විය යුතු දේවල් තමන්ගේ දාසයන්ට පෙන්වනු පිණිස තමන්ගේ දූතයා එවූ සේක” යයි කියන විට, සන්නිවේදන ක්‍රියාවලිය හා පණිවිඩය නැවත වරක් සඳහන් කරනු ලැබේ. එසේම, “ඉක්මනින් සිදු විය යුතු දේවල්” හඳුන්වා දෙන පණිවිඩය දාසයන්ට පෙන්වා දුන් වහාම, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන් ඉක්මනින් එන බව ප්‍රකාශ කරනු ලබන සේක. මෙය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දෙවන පැමිණීමට පෙර යන පණිවිඩය වන අතර, එබැවින් එය අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයයි—පළමු පරිච්ඡේදයේ පළමු පදයේ “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව” ලෙස නිරූපිත කර ඇති එම පණිවිඩයම ය. එළිදරව් පොතේ පළමු පද තුනේ පොරොන්දු කර ඇති ආශීර්වාදය, “මේ පොතේ අනාගතවාක්‍යයේ වචන රක්ෂා කරන තැනැත්තා ආශීර්වාදලද්දේය” යන ප්‍රකාශය සමඟ නැවතත් ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ.

In these verses we find an expansion of the process of communication set forth in chapter one, for we find that after Gabriel delivers the message to John, John is so overwhelmed with the message that he seeks to worship Gabriel, who then uses John’s misunderstanding to identify that heavenly angels, earthly prophets, and all that keep the sayings of the message, are “fellow servants” who are to worship the Creator-God, not the creation of God.

මෙම පදවල අපි පළමුවන පරිච්ඡේදයේ ප්‍රකාශිත වූ සන්නිවේදන ක්‍රියාවලියේ විස්තාරණයක් දකිමු. මක්නිසාද, ගබ්රියෙල් යොහන්ට පණිවිඩය ප්‍රදානය කළ පසු, යොහන් එම පණිවිඩයෙන් අතිශයින් අභිබවිත වී ගබ්රියෙල්ට නමස්කාර කිරීමට යොමු වෙයි; එවිට ගබ්රියෙල්, යොහන්ගේ එම වැරදි අවබෝධය උපයෝගී කරගෙන, ස්වර්ගීය දූතයන්, භූමියේ සිටින අනාගතවක්තෘවරුන්, සහ එම පණිවිඩයේ වචන රක්ෂා කරන සියල්ලෝම, දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීම නොව, මැවුම්කාර දෙවියන්වහන්සේට නමස්කාර කළ යුතු “সহසේවකයෝ” බව හඳුන්වා දෙයි.

These verses are describing the same events and message that we are considering in chapter one. They are repeating the faithful and true sayings that show God’s servants what must shortly be done. The message is once again set in the context of the process of communication between God and His servants. In chapter twenty-two we find more evidence that the message is the final warning message, for the “time” that is “at hand” is marked as taking place right before human probation closes, for the pronouncement that he “that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still,” marks the close of probation, marking the beginning of the seven last plagues, which in turn conclude with the Second Coming of Christ.

මෙම පදවලින්, අපි පළමු පරිච්ඡේදයේ සලකා බලමින් සිටින එම සිදුවීම් සහ පණිවිඩයම විස්තර කරයි. ඒවා, දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන්ට ඉක්මනින් සිදු විය යුතු දේ පෙන්වන විශ්වාසවන්ත හා සත්‍ය වචන නැවත පවසයි. පණිවිඩය නැවත වරක් දෙවියන්වහන්සේ සහ උන්වහන්සේගේ සේවකයන් අතර සන්නිවේදන ක්‍රියාවලියේ සන්දර්භය තුළ පිහිටුවා ඇත. විසි දෙවන පරිච්ඡේදයේ අපට මෙම පණිවිඩය අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය බවට තවත් සාක්ෂි ලැබේ, මන්ද “ළඟ” ඇති බව කියන “කාලය” මනුෂ්‍ය පරීක්ෂාකාලය අවසන් වීමට සෘජුව පෙර සිදු වන බව සලකුණු කර ඇති බැවින්ය; එසේ සලකුණු කරනු ලබන්නේ, “අධර්මිෂ්ඨයා තවදුරටත් අධර්මිෂ්ඨව සිටින්නට ඉඩ හරින්න; අපවිත්‍රයා තවදුරටත් අපවිත්‍රව සිටින්නට ඉඩ හරින්න; ධර්මිෂ්ඨයා තවදුරටත් ධර්මිෂ්ඨව සිටින්නට ඉඩ හරින්න; ශුද්ධයා තවදුරටත් ශුද්ධව සිටින්නට ඉඩ හරින්න” යන ප්‍රකාශනය පරීක්ෂාකාලයේ අවසානය සලකුණු කරන බැවින්ය; එය තම වාරයෙන් අවසාන පීඩා හතේ ආරම්භය සලකුණු කරයි, ඒවා අවසානයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දෙවන පැමිණීමෙන් නිමාවට පත් වේ.

> “‘At that time shall Michael stand up, the great Prince which standeth for the children of thy people: and there shall be a time of trouble, such as never was since there was a nation even to that same time: and at that time thy people shall be delivered, everyone that shall be found written in the book.’ Daniel 12:1.

> “‘ඒ කාලයේදී, ඔබගේ ජනතාවගේ පුත්‍රයන් වෙනුවෙන් සිටින මහත් අධිපතියා වන මීකායෙල් නැගී සිටිනු ඇත; එවිට ජාතියක් තිබූ දා සිට ඒ කාලය දක්වා කිසිදා නොවූ ආකාරයේ පීඩාකාරී කාලයක් ඇති වන්නේය; එම කාලයේදී ඔබගේ ජනතාවගෙන් පොතෙහි ලියා තිබෙන සියල්ලෝම ගැළවනු ලබන්නෝය.’ දානියෙල් 12:1.”

> “When the third angel’s message closes, mercy no longer pleads for the guilty inhabitants of the earth. The people of God have accomplished their work. They have received ‘the latter rain,’ ‘the refreshing from the presence of the Lord,’ and they are prepared for the trying hour before them. Angels are hastening to and fro in heaven. An angel returning from the earth announces that his work is done; the final test has been brought upon the world, and all who have proved themselves loyal to the divine precepts have received ‘the seal of the living God.’ Then Jesus ceases His intercession in the sanctuary above. He lifts His hands and with a loud voice says, ‘It is done;’ and all the angelic host lay off their crowns as He makes the solemn announcement: ‘He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.’ Revelation 22:11. Every case has been decided for life or death.” The Great Controversy, 613.

> “තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය අවසන් වන විට, භූමියේ වරදකාරී වාසීන් උදෙසා කරුණාව තවදුරටත් අයැද නොසිටියි. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව තමන්ගේ කාර්යය ඉටුකර අවසන් කර ඇත. ඔව්හු ‘පසු වර්ෂාව’ ද, ‘ස්වාමීන්වහන්සේගේ සන්නිධානයෙන් ලැබෙන ප්‍රබෝධය’ ද ලබාගෙන ඇති අතර, තමන් ඉදිරියෙහි ඇති පරීක්ෂාකාරී පැය සඳහා සූදානම් වී සිටිති. ස්වර්ගයේ දූතයෝ ඉක්මන් කරමින් එහා මෙහා යති. භූමියෙන් ආපසු පැමිණෙන එක් දූතයෙක් තම කාර්යය අවසන් වී ඇති බව ප්‍රකාශ කරයි; අවසාන පරීක්ෂණය ලෝකය මත පැමිණ තිබේ, සහ දේව ආඥාවන්ට විශ්වාසවන්ත බව තමන් තුළ ඔප්පු කළ සියල්ලෝම ‘ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව’ ලබාගෙන ඇත. එවිට යේසුස්වහන්සේ ඉහළ ශුද්ධස්ථානයෙහි තම මැදිහත්වීම නවතයි. උන්වහන්සේ තම අත් උස්සා මහත් හඬින්, ‘එය සිදු වී ඇත’ කියා වදාරන සේක; උන්වහන්සේ එම ගාම්භීර ප්‍රකාශය කරනු ලබන විට සියලු දූත සේනාවෝ තම تاج ඉවත් කරති: ‘අධර්මිෂ්ඨයා තවදුරටත් අධර්මිෂ්ඨවම සිටියාවේ; අපවිත්‍රයා තවදුරටත් අපවිත්‍රවම සිටියාවේ; ධර්මිෂ්ඨයා තවදුරටත් ධර්මිෂ්ඨවම සිටියාවේ; ශුද්ධයා තවදුරටත් ශුද්ධවම සිටියාවේ.’ එළිදරව් 22:11. සෑම නඩුවක්ම ජීවනය හෝ මරණය සඳහා තීරණය කර අවසන් වී ඇත.” The Great Controversy, 613.

At the beginning of the book of Revelation and at the end of the book of Revelation the same story is presented. Combining the two passages allows us to understand that the “Revelation of Jesus Christ” is the final warning message to mankind before Christ’s Second Coming. The message is symbolically represented by an angel that arrives just before the close of probation. The message divides mankind into two classes based upon whether they read, hear and keep the message that is unsealed when the “time is at hand,”—just before probation closes.

එළිදරව් පොතේ ආරම්භයේදීත් එළිදරව් පොතේ අවසානයේදීත් එකම කථාව ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ. එම ඛණ්ඩ දෙක එකට සම්බන්ධ කිරීමෙන්, “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ එළිදරව්ව” යනු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දෙවන පැමිණීමට පෙර මනුෂ්‍ය වර්ගයාට දෙන අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය බව අපට අවබෝධ කරගත හැක. එම පණිවිඩය, කරුණාවේ කාලය අවසන් වීමට මඳකට පෙර පැමිණෙන දූතයෙකු මඟින් සංකේතාත්මක ලෙස නිරූපණය කර ඇත. “කාලය සමීපය” වන විට—එනම්, කරුණාවේ කාලය අවසන් වීමට මඳකට පෙර—මුද්‍රා ඉවත් කරනු ලබන එම පණිවිඩය ඔවුන් කියවන්නේද, අසන්නේද, රක්ෂා කරන්නේද යන්න අනුව, එය මනුෂ්‍ය වර්ගයා කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදයි.

> “As we near the close of this world’s history, the prophecies relating to the last days especially demand our study. The last book of the New Testament is full of truth that we need to understand. Satan has blinded the minds of many, so that they have been glad of any excuse for not making the Revelation their study.

> “මෙම ලෝක ඉතිහාසයේ අවසානයට අප සමීප වන්නාක් මෙන්, අවසාන දවස් සම්බන්ධ අනාවැකි විශේෂයෙන්ම අපගේ අධ්‍යයනය ඉල්ලා සිටියි. නව ගිවිසුමේ අවසාන ග්‍රන්ථය අප විසින් අවබෝධ කරගත යුතු සත්‍යයෙන් පිරී ඇත. සතන් බොහෝ දෙනෙකුගේ මනස් අන්ධ කර ඇත; එබැවින් එළිදරව්ව තම අධ්‍යයනය කර නොගැනීම සඳහා යම් හේතුවක් ලැබූ විට ඔවුහු ඒ පිළිබඳ සතුටු වූහ.”

> “The book of Revelation, in connection with the book of Daniel, demands close study. Let every God-fearing teacher consider how most clearly to comprehend and present the Gospel that our Saviour came in person to make known to His servant John,—‘The revelation of Jesus Christ, which God gave unto Him, to show unto His servants things which must shortly come to pass.’ None should become discouraged in their study of Revelation because of its apparently mystical symbols. ‘If any of you lack wisdom, let him ask of God, that giveth to all men liberally, and upbraideth not.’ ‘Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein; for the time is at hand.’ We are to proclaim to the world the great and solemn truths contained in the book of Revelation. Into the very designs and principles of the church of God these truths are to enter. There should be a closer and more diligent study of this book, a more earnest presentation of the truths it contains, truths which concern all who are living in these last days. All who are preparing to meet their Lord should make this book the subject of earnest study and prayer. It is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history. John, because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ, was banished to the Isle of Patmos. But his banishment did not separate him from Christ. The Lord visited His faithful servant in his banishment, and gave him instruction regarding what was to come upon the world.

> “දානියෙල්ගේ පොත සමඟ සම්බන්ධයෙන්, එළිදරව් පොත ඉතා සමීපව අධ්‍යයනය කළ යුතු බව අවශ්‍ය කරයි. දෙවියන්වහන්සේට භය ඇති සෑම ගුරුවරයෙකුම, අපගේ ගැළවුම්කරු තම සේවක යොහන්ට ප්‍රකාශ කිරීමට පෞද්ගලිකව පැමිණි ශුභාරංචිය වඩාත් පැහැදිලිව කෙසේ අවබෝධ කරවා ඉදිරිපත් කළ යුතුදැයි සලකා බැලිය යුතුය,—‘දෙවියන්වහන්සේ උන්වහන්සේට දුන්, ඉක්මනින් සිදුවීමට යන දේවල් තම සේවකයන්ට පෙන්වීමට වූ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව.’ එහි පෙනෙන අභිරහස්මය සංකේත නිසා කිසිවෙකු එළිදරව් පොත අධ්‍යයනය කිරීමේදී අධෛර්යයට පත් නොවිය යුතුය. ‘ඔබ අතරින් යමකුට ප්‍රඥාව හිඟ නම්, සියල්ලන්ට අතිශයින් දෙන, තරවටු නොකරන දෙවියන්වහන්සේගෙන් ඔහු ඉල්ලන සේක්වා.’ ‘මෙම අනාවැකියේ වචන කියවන තැනැත්තාද, ඒවා අසන අයද, එහි ලියා තිබෙන දේවල් පිළිපදින අයද ආශීර්වාදලත්ය; මක්නිසාද කාලය සමීපය.’ එළිදරව් පොතෙහි අඩංගු මහත් හා ගාම්භීර සත්‍යයන් අපි ලෝකයට ප්‍රකාශ කළ යුතුය. මෙම සත්‍යයන් දෙවියන්වහන්සේගේ සභාවේම සැලසුම් හා මූලධර්මයන් තුළට ඇතුළුවිය යුතුය. මෙම පොත පිළිබඳව වඩා සමීප හා වඩා උත්සාහවන්ත අධ්‍යයනයක්ද, එහි අඩංගු සත්‍යයන් පිළිබඳව වඩාත් උණුසුම් ඉදිරිපත් කිරීමක්ද තිබිය යුතුය; එනම්, මේ අවසාන දවස්වල ජීවත්වන සියල්ලන්ට සම්බන්ධ සත්‍යයන්ය. තම ස්වාමීන්වහන්සේ හමුවීමට සූදානම් වන්නෝ සියල්ලෝම, මෙම පොත ගැඹුරු අධ්‍යයනයේ හා යාච්ඤාවේ විෂය කරගත යුතුය. එය එහි නාමයෙන් දක්වන දේම වේ,—පෘථිවි ඉතිහාසයේ මේ අවසාන දවස්වල සිදුවීමට යන අතිශය වැදගත් සිදුවීම්වල එළිදරව්වකි. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය සහ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය කෙරෙහි ඔහුගේ විශ්වාසවන්ත භාරය නිසා, යොහන් පත්මොස් දූපතට නෙරපා හරින ලද්දේය. එහෙත් ඔහුගේ නෙරපා හැරීම ඔහු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගෙන් වෙන් කළේ නැත. ස්වාමීන්වහන්සේ තම විශ්වාසවන්ත සේවකයා ඔහුගේ නෙරපා හැරීමේ ස්ථානයේදී පැමිණ බැලූසේක, ලෝකය මත පැමිණීමට තිබූ දේ පිළිබඳ ඔහුට උපදෙස් දුන්සේක.”

> “This instruction is of the greatest importance to us; for we are living in the last days of this earth’s history. Soon we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place. As the messengers of the Lord present these solemn truths, they must realize that they are handling subjects of eternal interest, and they should seek for the baptism of the Holy Spirit, that they may speak, not their own words, but the words given them by God.

> “මෙම උපදේශය අපට අතිශයින්ම වැදගත් ය; මක්නිසාද, අපි මේ පොළොවේ ඉතිහාසයේ අවසාන දවස්වල ජීවත් වෙමින් සිටිමු. ඉක්මනින්ම ක්‍රිස්තුස් ජොහන්ට සිදුවන්නට නියමිත බව පෙන්නුම් කළ සිද්ධීන්ගේ ඉටු වීම තුළට අපි ප්‍රවේශ වන්නෙමු. ස්වාමින්වහන්සේගේ දූතයන් මෙම ගැඹුරු ගෞරවභරිත සත්‍යයන් ඉදිරිපත් කරන කල, ඔවුන් සදාකාලික වැදගත්කම ඇති විෂයයන් අතින් ගෙන කටයුතු කරන බව අවබෝධ කරගත යුතුය; එබැවින්, තමන්ගේම වචන නොව, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ට දුන් වචන ප්‍රකාශ කිරීමට හැකි වන පිණිස, ඔවුන් ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ බව්තිස්මය සොයමින් සිටිය යුතුය.”

> “The book of Revelation must be opened to the people. Many have been taught that it is a sealed book, but it is sealed to those only who reject truth and light. The truths that it contains must be proclaimed, that people may have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place. The Third Angel’s Message must be presented as the only hope for the salvation of a perishing world.

> “එළිදරව් පොත ජනතාව වෙත විවෘත කළ යුතුය. බොහෝ දෙනෙකුට එය මුද්‍රා තැබූ පොතක් බව උගන්වා ඇත; නමුත් එය මුද්‍රා තැබී ඇත්තේ සත්‍යය හා ආලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කරන අය වෙත පමණි. එහි අඩංගු සත්‍යයන් ප්‍රකාශ කළ යුතුය, එවිට ඉතා ඉක්මනින් සිදුවීමට යන සිදුවීම් සඳහා සූදානම් වීමට ජනතාවට අවස්ථාවක් ලැබෙනු ඇත. විනාශයට පත් වෙමින් සිටින ලෝකයක ගැළවීම සඳහා ඇති එකම බලාපොරොත්තුව ලෙස තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය ඉදිරිපත් කළ යුතුය.”

> “The perils of the last days are upon us, and in our work we are to warn the people of the danger they are in. Let not the solemn scenes that prophecy has revealed are soon to take place be left untouched. We are God’s messengers, and we have no time to lose. Those who would be co-workers with our Lord Jesus Christ will show a deep interest in the truths found in this book. With pen and voice they will strive to make plain the wonderful things that Christ came from heaven to reveal.” Signs of the Times, July 4, 1906.

> “අවසාන දවස්වල ඇති වන අනතුරු අප මත පැමිණ ඇත; එබැවින් අපගේ සේවයේදී ජනතාව ඔවුන් සිටින භයානක තත්ත්වය පිළිබඳව අනතුරු ඇඟවිය යුතුය. අනාවැකිය හෙළි කර ඇති, ඉක්මනින් සිදුවීමට නියමිත එම ගම්भीर දර්ශන ස්පර්ශ නොකළව නොසිටිය යුතුය. අප දෙවියන්වහන්සේගේ දූතයෝ වෙමු; අපට අහිමි කිරීමට කාලයක් නැත. අපගේ ස්වාමීන් වන යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ සහකාර සේවකයන් වීමට කැමති අය, මේ පොතෙහි අඩංගු සත්‍යයන් කෙරෙහි ගැඹුරු උනන්දුවක් දක්වනු ඇත. පෑනෙන් හා හඬෙන් ඔව්හු, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ස්වර්ගයෙන් පැමිණ හෙළි කිරීමට ආ ඒ අද්භුත කරුණු පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කරනු ඇත.” Signs of the Times, July 4, 1906.

Over a hundred years ago, in 1906, we were informed that soon “we shall enter upon the fulfilment of the events which Christ showed John were to take place.” The message was still sealed up in 1906. It is important to understand that the message of the Revelation of Jesus Christ is opened up to God’s people just before the events take place. We are told the book of Revelation “is just what its name signifies,—a revelation of the most important events that are to take place in the last days of this earth’s history.”

සියවසකට වැඩි කාලයකට පෙර, 1906දී, ඉක්මනින්ම “ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ යොහන්ට සිදු වීමට තිබෙන බව පෙන්වූ සිද්ධීන්ගේ ඉටු වීමට අප ප්‍රවේශ වන්නෙමු” යැයි අපට දැනුම් දෙන ලදී. 1906දී එම පණිවිඩය තවමත් මුද්‍රා තබා තිබුණි. සිද්ධීන් සිදු වීමට මඳක් පෙරම යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ එළිදරව්ව පිළිබඳ පණිවිඩය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට විවෘත කරනු ලබන බව අවබෝධ කරගැනීම වැදගත්ය. එළිදරව් පොත “එහි නාමයෙන්ම අදහස් වන දේමය,—මෙම පෘථිවියේ ඉතිහාසයේ අන්තිම දවස්වල සිදු වීමට යන අතිශයින් වැදගත් සිද්ධීන්ගේ එළිදරව්වක්” බව අපට කියා දී ඇත.

They are opened up so that God’s people might give the warning so those who are hearing the warning might “have an opportunity to prepare for the events which are so soon to take place.” It is worth noting (for John represents God’s people in the history when the message is to be proclaimed), that John identifies the two issues which he was being persecuted over. It was “because of his faithful trust in the word of God, and the testimony of Christ,” that he “was banished to the Isle of Patmos.” He was banished because he accepted both the Bible and the Spirit of Prophecy, which is the “testimony of Jesus.”

ඒවා විවෘත කරනු ලබන්නේ, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව අනතුරු ඇඟවීම ප්‍රකාශ කරනු පිණිසය, එසේ අනතුරු ඇඟවීම අසා සිටින අය “ඉක්මනින්ම සිදුවීමට නියමිත සිදුවීම් සඳහා සූදානම් වීමට අවස්ථාවක් ලබන පිණිසය.” මෙහි සලකා බැලිය යුතු කාරණාවක් වන්නේ (මන්ද, පණිවිඩය ප්‍රකාශ කළ යුතු ඉතිහාස කාලයේදී යොහන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව නියෝජනය කරන බැවින්), යොහන් තමා පීඩාවට ලක් කරනු ලැබූ කාරණා දෙක හඳුනා දක්වන බවය. “දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය කෙරෙහි ඔහුගේ විශ්වාසවන්ත භාරයත්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂියත්” නිසා, ඔහු “පත්මොස් දූපතට පිටුවහල් කරනු ලැබීය.” බයිබලයත්, “යේසුස්ගේ සාක්ෂිය” වන අනාවැකි ආත්මයත් යන දෙකම ඔහු පිළිගත් බැවින් ඔහු පිටුවහල් කරනු ලැබීය.

> And I fell at his feet to worship him. And he said unto me, See thou do it not: I am thy fellowservant, and of thy brethren that have the testimony of Jesus: worship God: for the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation 19:10.

> එවිට මම ඔහුට නමස්කාර කිරීමට ඔහුගේ පාද අසළ වැටුණෙමි. එවිට ඔහු මට කීවේ, “එසේ නොකරන්න. මම ඔබගේත්, යේසුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය ඇති ඔබගේ සහෝදරයන්ගේත් සමසේවකයෙක්මි. දෙවියන්වහන්සේට නමස්කාර කරන්න. මක්නිසාද යේසුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය භවिष्यවාණියේ ආත්මයය.” එළිදරව් 19:10.

John is representing a people at the end of the world who understand the message of the Revelation of Jesus Christ, and who are persecuted for upholding both the Bible and the Spirit of Prophecy.

යොහන් ලෝකයේ අවසාන කාලයේදී යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ ප්‍රකාශනයේ පණිවිඩය අවබෝධ කරගන්නාද, බයිබලයත් අනාවැකි ආත්මයත් දෙකම ස්ථිරව පවත්වා ගන්නා නිසා පීඩා කරනු ලබනද වූ ජනතාවක් නියෝජනය කරයි.

In the first three verses of chapter one the communication process between God the Father and his servants is emphasized. Chapter twenty-two adds to the narrative of the communication process. The two passages represent the beginning and the ending of the book Revelation and together they detail the role of John in the prophetic illustration. He is not simply the one who wrote the words of Revelation, but he also represents those at the end of the world who communicate the final warning message.

පළමු අධ්‍යායයේ මුල් පද තුන තුළ දෙවියන් පියාණන්වහන්සේ හා උන්වහන්සේගේ සේවකයන් අතර ඇති සන්නිවේදන ක්‍රියාවලිය අවධාරණය කරනු ලැබේ. විසිදෙවන අධ්‍යායය සන්නිවේදන ක්‍රියාවලිය පිළිබඳ මෙම කථානායකත්වයට තවත් කරුණු එකතු කරයි. මෙම කොටස් දෙක ප්‍රකාශනය පොතේ ආරම්භයත් අවසානයත් නියෝජනය කරන අතර, එකට ගෙන බැලූ විට, ප්‍රවාදමය නිදර්ශනය තුළ යොහන්ගේ භූමිකාව විස්තර කරයි. ඔහු ප්‍රකාශනයේ වචන ලියා තැබූ තැනැත්තා පමණක් නොව, ලෝකයේ අවසාන කාලයේ අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය සන්නිවේදනය කරන අයවද ඔහු නියෝජනය කරයි.

> The Lord gave the word: great was the company of those that published it. Psalms 68:11

> ස්වාමීන් වහන්සේ වචනය දුන් සේක; එය ප්‍රකාශ කළවුන්ගේ සමූහය අති විශාල විය. ගීතාවලිය 68:11

John “saw” and “heard” the “things” that make up the message and was commanded to write and send the message to the churches.

යොහන් එම පණිවිඩය සමන්විත කරන “දේවල්” “දුටුවේ”ද “ඇසුවේ”ද වන අතර, එම පණිවිඩය ලියා සභාවන් වෙත යැවීමට ඔහුට අණ කරන ලදී.

> Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:19.

> “මම අල්ෆාද ඔමේගාද, පළමුවැන්නාද අන්තිමයාද වෙමි” යයි කියමින්, “නුඹ දකින දේ පොතක ලියා, ආසියාවේ ඇති සභා සත්ට යවන්න; එනම් එපීසයටද, ස්මූර්ණාවටද, පෙර්ගමොස්ටද, තියාතිරයටද, සාර්දිස්ටද, ෆිලඩෙල්ෆියාවටද, ලාඔදිකියාවටද යවන්න.” එළිදරව් 1:19.

What he “heard” and “saw” he was commanded to write down and send to the seven churches of Asia minor, but when it came to the individual churches Jesus dictated the messages directly to John, for every message to each of the seven churches begins with the phrase “And unto the angel of the church in … write.” Jesus dictated the individual messages to the churches.

ඔහු “ඇසූ” සහ “දුටු” දේ ලියා පහළ කර ආසියා සුළුභූමියේ සභා සතට යවන්නැයි ඔහුට අණ කරනු ලැබීය. එහෙත් ඒ ඒ සභා සම්බන්ධයෙන් පැමිණි විට, යේසුස්ම පණිවිඩ සෘජුව යොහන්ට කියවා දුන්නේය; මක්නිසාද, සභා සතෙන් එක් එක් සභාවට වූ සෑම පණිවිඩයකම ආරම්භය “...හි සභාවේ දූතයාට මෙය ලියන්න” යන වාක්‍යයෙන්ය. යේසුස් සභාවන්ට වූ එක් එක් පණිවිඩ සෘජුවම කියවා දුන්නේය.

Jesus dictated to John, and also Jesus told John to write what he saw and heard, and once Jesus told John “not” to write what he had heard.

යේසුස් යොහන්ට කියවා දුන්නේය; තවද, යොහන් දුටු දේත් ඇසූ දේත් ලියන ලෙසත් යේසුස් ඔහුට කීවේය; එක් අවස්ථාවක නම්, ඔහු ඇසූ දේ “නො” ලියන ලෙස යේසුස් යොහන්ට කීවේය.

> And cried with a loud voice, as when a lion roareth: and when he had cried, seven thunders uttered their voices. And when the seven thunders had uttered their voices, I was about to write: and I heard a voice from heaven saying unto me, Seal up those things which the seven thunders uttered, and write them not. Revelation 10:3, 4.

> තවද ඔහු සිංහයෙකු ගොරවන කල මෙන් මහත් හඬකින් කෑගැසුවේය. ඔහු කෑගැසූ කල, ගිගුරුම් සත තමන්ගේ හඬ ප්‍රකාශ කළේය. ගිගුරුම් සත තමන්ගේ හඬ ප්‍රකාශ කළ පසු, මම ලියන පිණිස සූදානම්ව සිටියෙමි. එවිට ස්වර්ගයෙන් හඬක් මට කථාකරමින් මෙසේ කියන බව ඇසුවෙමි: “ගිගුරුම් සත ප්‍රකාශ කළ දේ මුද්‍රා කර තබා, ඒවා නොලියන්න.” එළිදරව් 10:3, 4.

John was told to seal up what the seven thunders uttered and in so doing he was sealing up the message of the seven thunders, just as Daniel was commanded to seal up his book until the time of the end.

සත් ගර්ජනාවන් ප්‍රකාශ කළ දේ මුද්‍රා තබන ලෙස යොහන්ට කියනු ලැබූ අතර, එසේ කිරීමෙන් ඔහු සත් ගර්ජනාවන්ගේ පණිවුඩය මුද්‍රා තැබීය; දානියෙල්ටද අවසාන කාලය දක්වා තම පොත මුද්‍රා තබන ලෙස අණ කරනු ලැබූයේ එලෙසමය.

> But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased. . . . And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Daniel 12:4, 9.

> එහෙත්, හේ දානියෙල්, මේ වචන වසා තබා, පොත මුද්‍රා කර තබන්න, අවසාන කාලය දක්වාය: බොහෝ දෙනෙක් එහා මෙහා දුවමින් යන්නෝය, දැනුමද වැඩි වන්නෝය.... එවිට ඔහු කීවේය, දානියෙල්, ඔබගේ මාර්ගයට යන්න; මක්නිසාද මේ වචන අවසාන කාලය දක්වා වසා තබා මුද්‍රා කර ඇත. දානියෙල් 12:4, 9.

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “මෙම සත් ගර්ජනාවන් තම හඬ නැගූ පසු, කුඩා පොත සම්බන්ධයෙන් දානියෙල්ට දුන් ආඥාව මෙන්ම යොහන්ටද මෙසේ වූ ආඥාව ලැබේ: ‘සත් ගර්ජනාවන් ප්‍රකාශ කළ දේවල් මුද්‍රා තබා තබන්න.’” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

What we are identifying is that at both the end and beginning of the book of Revelation a message is identified. The process of communicating that message is also identified. The part which John plays in communicating the message is specifically addressed. Sometimes he simply wrote what he saw and heard. Other times he was dictated to, and once he was told to not write what he had heard. The message of the Revelation of Jesus Christ is given by the Father, to Jesus, to Gabriel and then to the prophet John who was given the responsibility of writing the message and sending it to the churches.

අප හඳුනාගනිමින් සිටින්නේ එළිදරව් පොතේ අවසානයෙහිද ආරම්භයෙහිද පණිවිඩයක් හඳුන්වා දී ඇති බවයි. ඒ පණිවිඩය සන්නිවේදනය කරන ක්‍රියාවලියද හඳුන්වා දී ඇත. එම පණිවිඩය සන්නිවේදනය කිරීමේදී යොහන් ඉටු කරන භූමිකාව විශේෂයෙන්ම සඳහන් කර ඇත. සමහර අවස්ථාවලදී ඔහු දුටු දෙයත් ඇසූ දෙයත් ලියා තැබුවේය. වෙනත් අවස්ථාවලදී ඔහුට ශබ්දයෙන් කියවා ලියවනු ලැබීය, එක් වරක් නම් ඔහුට ඇසූ දේ නොලියන ලෙස කියනු ලැබීය. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වේ පණිවිඩය පියාණන්වහන්සේ විසින් යේසුස්වහන්සේට ද, යේසුස්වහන්සේ විසින් ගාබ්රියෙල්ට ද, ඉන් අනතුරුව පණිවිඩය ලියා සභාවන් වෙත යැවීමේ වගකීම දෙන ලද දේවවක්තෘ යොහන්ට ද දෙනු ලැබේ.

> Write the things which thou hast seen, and the things which are, and the things which shall be hereafter. Revelation 1:19.

> නුඹ දුටු දේවල්ද, දැන් පවතින දේවල්ද, මෙයින් පසු සිදුවන දේවල්ද ලිය. එළිදරව් 1:19.

It might be possible to read the verse and not recognize the prophetic principle identified within the command for John to write. Writing down “things” seen and heard is to record current history, for in John’s time those “things” were. Recording current history, and in so doing simultaneously writing down the things that shall be in the future, is the primary prophetic rule in the book of Revelation. John is used to emphasize and illustrate that very principle and its importance for he was essentially told to write “the things which are, and” in so doing you shall be writing “the things which shall be hereafter” because history repeats. This prophetic technique is Jesus’ signature, for a signature is a name and His name in chapter one of Revelation is the Alpha and Omega. He identifies the end with the beginning.

යොහන්ට ලියන්නැයි දෙන ලද ආඥාව තුළ හඳුනාගත් අනාගතවාදී මූලධර්මය එම පදය කියවාද නොදැන සිටීමට හැකියාවක් තිබිය හැක. දක්නා ලද සහ අසනා ලද “දේවල්” ලියා තැබීම යනු වර්තමාන ඉතිහාසය සටහන් කිරීමය; මන්ද යොහන්ගේ කාලයේදී ඒ “දේවල්” පැවතිනි. වර්තමාන ඉතිහාසය සටහන් කිරීම, එසේ කරමින් එකම අවස්ථාවේ අනාගතයේ සිදුවන දේවල්ද ලියා තැබීම, එළිදරව් පොතෙහි ප්‍රධාන අනාගතවාදී නියමය වේ. යොහන් භාවිත කරනු ලබන්නේ ඒ මූලධර්මයමත් එහි වැදගත්කමත් අවධාරණය කිරීමටත් නිරූපණය කිරීමටත්ය; මක්නිසාද ඔහුට මූලික වශයෙන් කියා තිබුණේ “පවතින දේවල්ද” ලියන්නැයි ය, සහ එසේ කිරීමෙන් ඔබ “මෙයින් පසු ඇති වන්නා වූ දේවල්ද” ලියමින් සිටිනු ඇත; මක්නිසාද ඉතිහාසය නැවත නැවත සිදුවේ. මෙම අනාගතවාදී ක්‍රමවේදය යේසුස්ගේ අත්සනයි; මන්ද අත්සනක් යනු නාමයකි, සහ එළිදරව් පළමු පරිච්ඡේදයේ උන්වහන්සේගේ නාමය ඇල්ෆා සහ ඔමෙගා ය. උන්වහන්සේ ආරම්භය සමඟ අවසානය හඳුන්වා දෙයි.

We are just beginning the study of “The Revelation of Jesus Christ” and we are currently considering the first three verses of chapter one. The final warning message titled “The Revelation of Jesus Christ” is communicated from the heavenly Father unto Jesus unto Gabriel unto John who records it in a book to be sent to the churches. Because the message is so directly named as “The Revelation of Jesus Christ” it is important to note that of all the elements that have been written to men through the inspired Word revealing Christ, the one characteristic of who and what Jesus is, is illustrated in the activity of John in recording the message. As he wrote the things that then were, he was also writing the things that would yet be.

අපි දැන් “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ එළිදරව්ව” යන විෂයය අධ්‍යයනය ආරම්භ කරමින් සිටින අතර, දැනට පළමු අධ්‍යායයේ පළමු පද තුන සලකා බලමින් සිටිමු. “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ එළිදරව්ව” යන ශීර්ෂකය දරන අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය ස්වර්ගීය පියාණන්ගෙන් යේසුස් වෙතත්, යේසුස්ගෙන් ගබ්‍රියෙල් වෙතත්, ගබ්‍රියෙල්ගෙන් යොහන් වෙතත් සන්නිවේදනය කරනු ලබන අතර, යොහන් එය සභාවන් වෙත යැවීමට පොතක ලියා තබයි. මේ පණිවිඩය මෙතරම් සෘජුව “යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ එළිදරව්ව” ලෙස නම් කර ඇති බැවින්, ක්‍රිස්තුස්ව එළිදරව් කරන ආනුභාවලත් වචනය මඟින් මනුෂ්‍යයන්ට ලියා දී ඇති සියලු අංගයන් අතරින්, යේසුස් කවුද, ඔහු කුමක්ද යන්නට අදාළ එක් විශේෂ ලක්ෂණය, පණිවිඩය සටහන් කර තැබීමේ යොහන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වය තුළ නිරූපිත වන බව සැලකිල්ලට ගැනීම වැදගත්ය. ඔහු එවකට පැවති දේවල් ලියූ විට, තවමත් පැමිණීමට තිබූ දේවල්ද ලියමින් සිටියේය.

The truth of repeating history is represented when John writes out a warning for his day and age, which is also a warning for a future time. When John wrote to the seven churches at the beginning of the Christian church, he was also penning a warning for the Christian church at the end of the world. This attribute of Christ’s character is represented when Christ is called the Alpha and Omega, or the beginning and the ending, or the first and the last. In fact, the Bible identifies this attribute of Christ’s character as what proves that he is the only God.

ඉතිහාසය නැවත නැවත සිදුවන සත්‍යය නියෝජනය කරනු ලබන්නේ යොහන් තම කාලය හා යුගය සඳහා වූ අනතුරු ඇඟවීමක් ලියන විටය; එය අනාගත කාලයක් සඳහා වූ අනතුරු ඇඟවීමක් ද වන්නේය. යොහන් ක්‍රිස්තියානි සභාවේ ආරම්භයේදී සභා හතට ලියූ විට, ඔහු ලෝකයේ අවසානයේ ඇති ක්‍රිස්තියානි සභාව සඳහා වූ අනතුරු ඇඟවීමක් ද ලියා තිබුණේය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට Alpha and Omega, නැතහොත් beginning and the ending, නැතහොත් first and the last යනුවෙන් හැඳින්වීම තුළින්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිතයේ මෙම ලක්ෂණය නියෝජනය කරනු ලැබේ. සැබවින්ම, ශුද්ධ බයිබලය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිතයේ මෙම ලක්ෂණයම ඔහු එකම දෙවියන්වහන්සේ බව ඔප්පු කරන්නේ යැයි හඳුන්වා දෙයි.

In the first chapter of Revelation we find Jesus identifying Himself as the Alpha and Omega.

ප්‍රකාශන පොතේ පළමු අධ්‍යායයේදී, යේසුස් වහන්සේ තමන්ම ආල්ෆා සහ ඔමේගා වන බව හඳුන්වා දෙන්නාහ.

> I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.

> මම ස්වාමීන්වහන්සේගේ දවසේදී ආත්මයෙන් සිටියෙමි; එවිට තූරියක හඬක් මෙන් වූ මහත් ශබ්දයක් මා පසුපසින් ඇසුණේය. එය මෙසේ කියා සිටියේය: මම අල්ෆා හා ඔමේගාය, පළමුවන තැනැත්තා හා අන්තිම තැනැත්තාය; තවද, නුඹ දකින දේ පොතක ලියා, ආසියාවේ තිබෙන සභා සත වෙත යවන්න—එපීසයට, ස්මර්ණාවට, පෙර්ගමොස්ට, තියාතිරාවට, සාර්දිස්ට, ෆිලඩෙල්ෆියාට, හා ලායෝදිසියාවට.

> And I turned to see the voice that spake with me. And being turned, I saw seven golden candlesticks; And in the midst of the seven candlesticks one like unto the Son of man, clothed with a garment down to the foot, and girt about the paps with a golden girdle. His head and his hairs were white like wool, as white as snow; and his eyes were as a flame of fire; And his feet like unto fine brass, as if they burned in a furnace; and his voice as the sound of many waters. And he had in his right hand seven stars: and out of his mouth went a sharp twoedged sword: and his countenance was as the sun shineth in his strength.

> එවිට මා සමඟ කතා කළ හඬ දැකගැනීමට මම හැරී බැලුවෙමි. එසේ හැරී බැලූ කල, රන් පහන්ස්ථාන සතක් දුටුවෙමි; ඒ පහන්ස්ථාන සත අතරේ මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාට සමාන කෙනෙකු සිටියේය. ඔහු පාද දක්වා දිගු වූ වස්ත්‍රයක් ඇඳ සිටි අතර, ස්වර්ණ කටිබන්ධයකින් උරස් ප්‍රදේශය වටකර බැඳ සිටියේය. ඔහුගේ හිසද ඔහුගේ කෙස්ද ලොම් මෙන්, හිම මෙන් සුදු විය; ඔහුගේ ඇස් ගිනි ජ්වාලාවක් මෙන් විය; ඔහුගේ පාද උණුකළාක් මෙන් භට්ටියක දහනය වූ පිරිසිදු පිත්තලයට සමාන විය; ඔහුගේ හඬ බොහෝ ජලධාරාවල ශබ්දය මෙන් විය. ඔහුගේ දකුණතින් තාරකා සතක් තිබිණ; ඔහුගේ මුඛයෙන් තියුණු දෙපැති කඩුවක් පිටවුණේය; ඔහුගේ මුහුණ තම බලයෙන් ප්‍රභාමත් වන සූර්යයා මෙන් විය.

> And when I saw him, I fell at his feet as dead. And he laid his right hand upon me, saying unto me, Fear not; I am the first and the last. Revelation 1:10–17.

> ඔහු දුටු විට, මම මරණය වූවෙකු මෙන් ඔහුගේ පාද අසල වැටුණෙමි. එවිට ඔහු තම දකුණු අත මා මත තබමින් මට කීවේය, “භය නොවන්න; මම පළමුවන සහ අන්තිමයා වෙමි.” එළිදරව් 1:10–17.

There is much truth within these verses, but here I would simply point out that when John heard Christ’s trumpet-like voice and turned to see Who it was that spoke to him, he saw Jesus Christ as the heavenly High Priest within the holy place of the heavenly sanctuary. Jesus then identified Himself as Alpha and Omega and as the first and the last. In the message and its communication in the first three verses we found a line of truth that corresponded with the line of truth at the end of Revelation. As the Alpha and Omega Jesus illustrates the end with the beginning, the last with the first. At the end of the book of Revelation as in the beginning He once again identifies Himself as the Alpha and Omega.

මෙම පදයන් තුළ බොහෝ සත්‍යය ඇත, නමුත් මෙහිදී මම සරලව පෙන්වා දීමට බලාපොරොත්තු වන්නේ මෙයයි: යොහන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හොරණෑවක් මෙන් වූ හඬ අසා, තමන්ට කථා කළේ කවරෙක්දැයි බලන්නට හැරී බැලූ විට, ඔහු ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයේ ශුද්ධ ස්ථානය තුළ ස්වර්ගීය මහ පූජකයා වශයෙන් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දුටුවේය. එවිට යේසුස්වහන්සේ තමන්ම අල්ෆා සහ ඔමේගා ලෙසත්, පළමුවනත් අවසානත් ලෙසත් හඳුන්වා දුන්සේක. පළමු පද තුනේ ඇති පණිවිඩය හා එහි සන්නිවේදනය තුළ, අපි එළිදරව් පොතේ අවසානයේ ඇති සත්‍ය රේඛාවට අනුරූප වූ සත්‍ය රේඛාවක් සොයාගත්තෙමු. අල්ෆා සහ ඔමේගා වශයෙන් යේසුස්වහන්සේ ආරම්භය සමඟ අවසානයද, පළමුවැන්න සමඟ අවසානයද ප්‍රකාශ කරයි. එළිදරව් පොතේ අවසානයේද, ආරම්භයේදී මෙන්ම, ඔහු නැවත වරක් තමන්ම අල්ෆා සහ ඔමේගා ලෙස හඳුන්වා දෙයි.

> And he said unto me, These sayings are faithful and true: and the Lord God of the holy prophets sent his angel to shew unto his servants the things which must shortly be done. Behold, I come quickly: blessed is he that keepeth the sayings of the prophecy of this book.

> ඒ ඔහු මට මෙසේ කීවේය: “මෙම වචන විශ්වාසවන්තද සත්‍යද වෙයි; ශුද්ධ අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ ස්වාමි වූ දෙවිඳාණන් වහන්සේ, ඉක්මනින් සිදුවිය යුතු දේ තම සේවකයන්ට පෙන්වනු පිණිස තම දූතයා එවා ඇත. බලව, මම ඉක්මනින් එමි; මේ පොතේ අනාගතවාණියේ වචන රක්ෂා කරන තැනැත්තේ ආශීර්වාදලත් ය.”

> And I John saw these things, and heard them. And when I had heard and seen, I fell down to worship before the feet of the angel which shewed me these things. Then saith he unto me, See thou do it not: for I am thy fellowservant, and of thy brethren the prophets, and of them which keep the sayings of this book: worship God.

> මම වූ යොහන් මේ දේවල් දුටුවෙමි, ඒවා අසාද සිටියෙමි. තවද මම ඒවා අසා දුටු පසු, මේ දේවල් මට පෙන්වූ දූතයාගේ පාද ඉදිරියේ නමස්කාර කිරීමට වැටුණෙමි. එවිට ඔහු මට කීවේය, “එසේ නොකරන්න; මක්නිසාද මම ඔබගේද, ඔබගේ සොහොයුරු වූ අනාගතවක්තෘවරුන්ගේද, මේ පොතේ වචන රක්ෂා කරන අයගේද, එක්ක කටයුතු කරන සේවකයෙකි. දෙවියන්වහන්සේට නමස්කාර කරන්න.”

> And he saith unto me, Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.

> ඒ ඔහු මට කියනුයේ, “මෙම පොතේ ඇති අනාවැකිවල වචන මුද්‍රා නොතබන්න; මක්නිසාද කාලය ආසන්නය.”

> He that is unjust, let him be unjust still: and he which is filthy, let him be filthy still: and he that is righteous, let him be righteous still: and he that is holy, let him be holy still.

> අධර්මිෂ්ඨයා තවදුරටත් අධර්මිෂ්ඨව සිටින්නේ ය; අපවිත්‍රයා තවදුරටත් අපවිත්‍රව සිටින්නේ ය; ධර්මිෂ්ඨයා තවදුරටත් ධර්මිෂ්ඨව සිටින්නේ ය; ශුද්ධයා තවදුරටත් ශුද්ධව සිටින්නේ ය.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Revelation 22:7–13.

> ඉදින්, බලව, මම ඉක්මනින් එමි; මගේ විපාකය මා සමඟ ඇත, එක් එක් මනුෂ්‍යයාට ඔහුගේ ක්‍රියාව යෙදෙන ලෙස දීමටය. මම ආල්ෆා සහ ඔමේගාය; ආරම්භයද අවසානයද, පළමුවන්නාද අන්තිමන්නාද මමය. එළිදරව් 22:7–13.

The book of Revelation carefully describes that when John records the message that the message would be premised upon the principle of the beginning illustrating the end. The message is the first truth opened up in the book of Revelation and the very same truth is the last to be spoken in the book. And in the testimony at the beginning and at the ending of the book of Revelation, Jesus identifies Himself as the Alpha and Omega, the beginning and ending and as the first and the last.

යොහන් එම පණිවිඩය සටහන් කරන විට, එම පණිවිඩය අවසානය දර්ශනය කරවන ආරම්භයේ මූලධර්මය මත පදනම් වන බව එළිදරව් පොත ඉතා සැලකිල්ලෙන් විස්තර කරයි. එම පණිවිඩය එළිදරව් පොත තුළ විවෘත කරනු ලබන පළමු සත්‍යය වන අතර, එමෙන්ම එම පොත තුළ අවසානයේ ප්‍රකාශ කරනු ලබන්නේද එයමය. තවද, එළිදරව් පොතේ ආරම්භයේද අවසානයේද ඇති සාක්ෂියේදී, යේසුස් තමන්ව ඇල්ෆා සහ ඔමේගා ලෙසත්, ආරම්භය සහ අවසානය ලෙසත්, පළමුවැන්නා සහ අන්තිමයා ලෙසත් හඳුන්වා දෙයි.

The first three verses of the book of Revelation identify the final warning message for mankind. It is the warning that precedes the seven last plagues and the Second Coming of Christ. The message of the Revelation of Jesus Christ was “sent and signified” “by his angel.”

එළිදරව් පොතේ මුල් පද තුන මිනිස්කම සඳහා වූ අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය හඳුන්වා දෙයි. එය අවසාන වසංගත සත්කොටසටත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දෙවන පැමිණීමටත් පෙරාතුව පැමිණෙන අනතුරු ඇඟවීමයි. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව “ඔහුගේ දූතයා මගින්” “යවා සංකේතවත් කරන ලද්දේය.”

That same warning message is then identified in the last passage of Revelation, and it is also represented as the third angel of Revelation fourteen.

එම අනතුරු ඇඟවීමේ ඒ ම පණිවිඩය එවිට ප්‍රකාශන පොතේ අවසාන ඡේදයේ හඳුනාගනු ලබන අතර, එය ප්‍රකාශන පොතේ දාහතරවන පරිච්ඡේදයේ තුන්වන දූතයා ලෙසද නිරූපණය කරනු ලැබේ.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> ඉන්පසු තෙවන දූතයා ඔවුන්ට අනුව ගොස්, මහ හඬින් මෙසේ කීවේය: කවර මනුෂ්‍යයෙකු හෝ මෘගයාටත් එහි රූපයටත් නමස්කාර කොට, තම නළලෙහි හෝ තම අතෙහි හෝ එහි ලකුණ ලබාගන්නේද, ඔහුම දෙවියන්වහන්සේගේ උදහසේ මිදියුස බොනු ඇත; එය ඔහුගේ කෝපයේ කුසලානයට මිශ්‍රණයකින් තොරව වත්කරනු ලැබූ එකකි. තවද ඔහු ශුද්ධ දූතයන්ගේ සන්නිධියෙහිද බැටළු පෝතකයාගේ සන්නිධියෙහිද ගිනි හා ගන්ධකයෙන් පීඩා කරනු ලබන්නේය. තවද ඔවුන්ගේ පීඩාවේ දුම සදාකාලයටම උඩට නැගෙන්නේය; මෘගයාටත් එහි රූපයටත් නමස්කාර කරන අයත්, එහි නාමයේ ලකුණ ලබාගන්නා කවරෙකුත්, දවල් රෑ නොතකා විවේකයක් නොලබන්නෝය. එළිදරව් 14:9–11.

The final warning message is the message represented as the third angel. It’s the final warning for it directly identifies the last test for mankind. There is another angel that follows and joins the third angel, and that angel is also the final warning message.

අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය තෙවන දූතයා විසින් නිරූපණය කරනු ලබන පණිවිඩය වේ. එය අවසාන අනතුරු ඇඟවීම වන්නේ, මනුෂ්‍ය වර්ගයා සඳහා ඇති අවසාන පරීක්ෂණය එය සෘජුවම හඳුනා දක්වන බැවිනි. තවද තෙවන දූතයාගේ පසුපසින් පැමිණ එයට එක්වන තවත් දූතයෙකු ඇත; එම දූතයාගේ පණිවිඩයද අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය වේ.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils, and the hold of every foul spirit, and a cage of every unclean and hateful bird. For all nations have drunk of the wine of the wrath of her fornication, and the kings of the earth have committed fornication with her, and the merchants of the earth are waxed rich through the abundance of her delicacies.

> ඉන් පසු මම තවත් දූතයෙකු ස්වර්ගයෙන් බැස එනවා දුටුවෙමි. ඔහුට මහත් අධිකාරියක් තිබුණේය; ඔහුගේ තේජසින් පොළොව ආලෝකවත් විය. ඔහු බලවත් හඬකින් මහත් ශබ්දයෙන් කෑ ගසා මෙසේ කීවේය: “මහා බබිලෝනය වැටී ඇත, වැටී ඇත; ඇය භූතයන්ගේ වාසස්ථානයක්ද, සෑම අපවිත්‍ර ආත්මයකුගේම ගුහාවක්ද, සෑම අපවිත්‍ර හා පිළිකුල් සහගත පක්ෂියෙකුගේම කූඩුවක්ද වී ඇත. මක්නිසාද, සියලු ජාතීහු ඇගේ වේශ්‍යාචාරයේ උදහසේ වයින් පානය කර ඇත; පොළොවේ රජවරු ඇය සමඟ වේශ්‍යාචාරය කර ඇත; පොළොවේ වෙළෙන්දෝ ඇගේ විලාසිතාමය සුඛෝපභෝගීත්වයේ බහුලත්වයෙන් ධනවත් වී ඇත.”

> And I heard another voice from heaven, saying, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. Revelation 18:1–5.

> තවද, “මාගේ ජනතාවෙනි, ඇයගේ පාපයන්ට ඔබ සැම හවුල් නොවනු පිණිසත්, ඇයගේ වසංගතයන් ඔබ සැමට නොලැබෙන පිණිසත්, ඇයගෙන් පිටතට එන්න” යයි කියමින් ස්වර්ගයෙන් තවත් හඬක් මම ඇසීමි. මක්නිසාද, ඇයගේ පාප ස්වර්ගය දක්වා ළඟා වී ඇත; දෙවියන් වහන්සේ ඇයගේ අයුතුකම් සිහිකර ඇත. එළිදරව් 18:1–5.

The message that is the Revelation of Jesus Christ is represented in chapter one, chapter fourteen, chapter eighteen and chapter twenty-two. The message is signified by an angel that is identified in the first and the last reference in Revelation as the angel Gabriel, and then in chapters fourteen and eighteen the message is symbolically represented by an angel flying in heaven or coming down out of heaven.

යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව වන පණිවිඩය පළමු පරිච්ඡේදයේ, දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ, දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ සහ විසිදෙවන පරිච්ඡේදයේ නිරූපණය කර ඇත. එම පණිවිඩය, එළිදරව් පොතෙහි පළමු සහ අවසාන සඳහන් කිරීමේදී ගබ්‍රියෙල් දූතයා ලෙස හඳුන්වා දෙන දූතයෙකු මඟින් සංකේතවත් කර ඇත; ඉන්පසු දහහතරවන සහ දහඅටවන පරිච්ඡේදවලදී, එම පණිවිඩය ස්වර්ගයෙහි පියාසර කරන දූතයෙකු හෝ ස්වර්ගයෙන් බැස එන දූතයෙකු මඟින් සංකේතාත්මකව නිරූපණය කර ඇත.

The angel that comes down out of heaven in chapter eighteen is typified earlier in chapter ten when an angel descends and places one foot on the land and another on the sea. That angel has a book that John is commanded to eat that makes his mouth sweet and his belly bitter. The book John eats is a message, and the message represented by the little book typifies the message of the angel of Revelation eighteen, so it too is a representation of the final warning message.

අටවැනි පරිච්ඡේදයේ ස්වර්ගයෙන් පහළට එන දූතයා, ඊට පෙර දසවැනි පරිච්ඡේදයේ දූතයෙක් පහළ බැස එක් පාදයක් භූමිය මතත් අනෙක් පාදය මුහුද මතත් තැබීම මගින් පූර්වරූපිත කර ඇත. එම දූතයා සතු වූයේ යොහන්ට කන්නට අණ කරනු ලබන, ඔහුගේ මුඛයට මිහිරි නමුත් ඔහුගේ උදරයට තිත්ත වන පොතකි. යොහන් කන පොත පණිවිඩයකි; එම කුඩා පොත මගින් නිරූපිත පණිවිඩය, එළිදරව් 18හි දූතයාගේ පණිවිඩයට පූර්වරූප වන බැවින්, එයද අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයේ නිරූපණයක් වේ.

We are told that God’s message was sent and signified by an angel and when we closely look for the final warning message to be illustrated in the book of Revelation, we find that seven times an angel signifies the final warning message. In the first and the last instances it was the angel, Gabriel. Then in Revelation ten we have an angel come down with a little book in his hand. In Revelation fourteen we have three more angels, all representing the final warning message. Then in Revelation eighteen we have another angel representing the very same final warning message. Seven final warning messages are represented by angels. The first and the last are the angel Gabriel and the five angels in the middle of the first and last are symbolic angels.

දෙවියන්වහන්සේගේ පණිවුඩය දූතයෙකු මගින් යවා සංකේතවත් කරන ලද්දේ යැයි අපට කියා දී ඇත. එළිදරව් පොත තුළ අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවුඩය නිදර්ශනය කර ඇති ආකාරය අපි සමීපව පරීක්ෂා කරන විට, සත් වරක් දූතයෙකු විසින් එම අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවුඩය සංකේතවත් කරනු ලබන බව අපට සොයාගත හැක. පළමු අවස්ථාවේද අවසාන අවස්ථාවේද එය ගබ්‍රියෙල් දූතයාය. ඉන්පසු එළිදරව් දහයේ ඔහුගේ අතේ කුඩා පොතක් ඇති දූතයෙකු පහළට එන බව අපට දක්නට ලැබේ. එළිදරව් දාහතරේ තවත් දූතයෝ තිදෙනෙක් සිටිති; ඔවුන් සියල්ලෝම අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවුඩය නියෝජනය කරති. ඉන්පසු එළිදරව් දහඅටේ, එම එකම අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවුඩය නියෝජනය කරන තවත් දූතයෙකු අපට දක්නට ලැබේ. අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවුඩ සතක් දූතයන් මගින් නියෝජනය කරනු ලැබේ. පළමු දූතයාත් අවසාන දූතයාත් ගබ්‍රියෙල් දූතයා වන අතර, පළමු හා අවසාන අතර මැද ඇති දූතයෝ පස් දෙනා සංකේතාත්මක දූතයෝ වෙති.

Of course, each of the seven churches have an angel as well, but they are carrying a message to the churches, whereas the final warning message we have been discussing is a message which includes the entire world as its audience.

නියත වශයෙන්ම, එම සභා සතටම දූතයෙක් ඇත; එහෙත් ඔවුන් සභාවන්ට පණිවිඩයක් රැගෙන යති. එයට විරුද්ධව, අප විසින් සාකච්ඡා කරමින් සිටි අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය, මුළු ලෝකයම තම ශ්‍රෝතා පිරිස වශයෙන් ඇතුළත් කරගන්නා පණිවිඩයකි.

Each of the seven prophetic lines representing the final warning message should be closely evaluated and aligned with each other, but at this juncture I wish to simply define a basic principle of Alpha and Omega. The first time a subject is mentioned in God’s word is the most important reference. The first time “seed” is mentioned in the Bible is in Genesis 1:11 where we are told that the seed would produce “after its kind.” The first mention of the seed emphasizes that it has the DNA necessary to reproduce itself. Jesus identified God’s Word as a seed.

අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය නිරූපණය කරන අනාවැකි රේඛා හතම එකිනෙකට සමීපව ඇගයීමට ලක් කර, එකිනෙකට සමානව සන්ධානගත කළ යුතුය; එහෙත් මේ සන්ධිස්ථානයේදී මම ඇල්ෆා හා ඔමේගා සම්බන්ධ මූලික මූලධර්මයක් සරලව නිර්වචනය කිරීමට පමණක් කැමැත්තෙමි. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙහි යම් විෂයයක් ප්‍රථම වරට සඳහන් වන අවස්ථාවම වඩාත් වැදගත් සඳහන වේ. “බීජය” බයිබලයේ ප්‍රථම වරට සඳහන් වන්නේ උත්පත්ති 1:11 හි වන අතර, එහිදී බීජය “තම තමාගේ වර්ගය අනුව” බිහි කරනු ඇතැයි අපට කියනු ලැබේ. බීජය පිළිබඳ එම ප්‍රථම සඳහන, එය තමාව නැවත උත්පාදනය කිරීමට අවශ්‍ය DNA අඩංගු කරගෙන ඇති බව අවධාරණය කරයි. යේසුස්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය බීජයක් ලෙස හඳුනාගත්තේය.

> The same day went Jesus out of the house, and sat by the sea side. And great multitudes were gathered together unto him, so that he went into a ship, and sat; and the whole multitude stood on the shore. And he spake many things unto them in parables, saying,

> ඒ දවසේම යේසුස් ගෙදරින් පිටතට ගොස් මුහුදු තීරයේ අසුන් ගත් සේක. එවිට මහත් සමූහයන් ඔහු වෙත රැස්වූ බැවින්, ඔහු නැවකට නැඟී අසුන් ගත් සේක; මුළු සමූහයම වෙරළේ සිටියේය. තවද ඔහු උපමා මඟින් ඔවුන්ට බොහෝ දේ කියමින් මෙසේ වදාළ සේක,

> Behold, a sower went forth to sow; And when he sowed, some seeds fell by the way side, and the fowls came and devoured them up: Some fell upon stony places, where they had not much earth: and forthwith they sprung up, because they had no deepness of earth: And when the sun was up, they were scorched; and because they had no root, they withered away. And some fell among thorns; and the thorns sprung up, and choked them: But other fell into good ground, and brought forth fruit, some an hundredfold, some sixtyfold, some thirtyfold. Who hath ears to hear, let him hear.

> බලව, බීජ වපුරන්නෙකු වපුරනු පිණිස පිටත්ව ගියේය. ඔහු වපුරන කල, සමහර බීජ මාවත අසළ වැටුණේය; අහසේ පක්ෂීන් පැමිණ ඒවා ගිල දැමුවෝය. සමහරක් ගල්බිම්වල වැටුණේය, එහි බොහෝ පස නොතිබූ බැවින්; පස ගැඹුරු නොවූ නිසා ඒවා ඉක්මනින් මතු වූයේය. එහෙත් සූර්යයා උදාවූ කල ඒවා දවා දමනු ලැබුවේය; මුල නොතිබූ බැවින් ඒවා වියළී ගියේය. තවත් සමහරක් කටු අතර වැටුණේය; කටු වැඩී ඒවා නෙරපා දැමුවේය. නමුත් අනෙක්වා හොඳ බිමෙහි වැටී පල දරන ලදී; සමහරක් සිය ගුණයක්ද, සමහරක් සැට ගුණයක්ද, සමහරක් තිස් ගුණයක්ද. ඇසීමට කන් ඇති තැනැත්තා ඇසිය යුතුය.

> And the disciples came, and said unto him, Why speakest thou unto them in parables?

> ඒ විට ගෝලයෝ ළඟට এসে ඔහුට කීවෝය: “ඔබ ඔවුන්ට උපමා මඟින් කථා කරන්නේ මන්ද?”

> He answered and said unto them, Because it is given unto you to know the mysteries of the kingdom of heaven, but to them it is not given. For whosoever hath, to him shall be given, and he shall have more abundance: but whosoever hath not, from him shall be taken away even that he hath. Therefore speak I to them in parables: because they seeing see not; and hearing they hear not, neither do they understand. And in them is fulfilled the prophecy of Esaias, which saith, By hearing ye shall hear, and shall not understand; and seeing ye shall see, and shall not perceive: For this people’s heart is waxed gross, and their ears are dull of hearing, and their eyes they have closed; lest at any time they should see with their eyes, and hear with their ears, and should understand with their heart, and should be converted, and I should heal them.

> උන්වහන්සේ ඔවුන්ට පිළිතුරු දෙමින් මෙසේ වදාළසේක: “ස්වර්ග රාජ්‍යයේ අභිරහස් දැනගැනීම ඔබට දී තිබේ; එහෙත් ඔවුන්ට එය දී නැත. මක්නිසාද යමෙකුට ඇති නම්, ඔහුට තවත් දෙනු ලබන්නේය, එවිට ඔහු ප්‍රචුර ලෙස ඇතිවන්නේය; එහෙත් යමෙකුට නැති නම්, ඔහුට ඇති දේ පවා ඔහුගෙන් ඉවත් කරනු ලබන්නේය. එබැවින් මම ඔවුන්ට උපමා මඟින් කථා කරමි; මක්නිසාද ඔවුන් බලමින්ද නොදකිති; අසමින්ද නොඅසති, තේරුම්ද නොගනිති. තවද ඔවුන් තුළ යෙසායාගේ මෙසේ කියන අනාවැකිය සම්පූර්ණ වන්නේය: ‘ඔබ අසාම අසනු ඇත, එහෙත් තේරුම් නොගන්නෙහිය; දැකම දැකනු ඇත, එහෙත් අවබෝධ නොකරන්නෙහිය. මක්නිසාද මේ ජනතාවගේ සිත තදවී ඇත, ඔවුන්ගේ කන් අසන්නට බරවී ඇත, ඔවුන්ගේ ඇස් ඔවුන්ම වසාගෙන ඇත; එසේ නොවූයේ නම්, ඔවුන් තම ඇස්වලින් දකිමින්, තම කන්වලින් අසමින්, තම සිතින් තේරුම්ගෙන, හැරී පැමිණෙනු ඇත, එවිට මම ඔවුන් සුවකරන්නෙමි.’”

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them.

> එහෙත් ඔබගේ ඇස් ආශීර්වාදලත්ය, මක්නිසාද ඒවා දකිති; ඔබගේ කන් ද ආශීර්වාදලත්ය, මක්නිසාද ඒවා අසති. මක්නිසාද සැබැවින්ම මම ඔබට කියමි, බොහෝ අනාගතවක්තෘවරුන්ද ධර්මිෂ්ඨ මනුෂ්‍යයන්ද ඔබ දකිනා දේවල් දැකීමට ආශා කළත් ඒවා නොදුටුහ; ඔබ අසනා දේවල් අසීමටද ආශා කළත් ඒවා නොඇසූහ.

> Hear ye therefore the parable of the sower.

> එබැවින් වපුරන්නාගේ උපමාව අසන්න.

> When any one heareth the word of the kingdom, and understandeth it not, then cometh the wicked one, and catcheth away that which was sown in his heart. This is he which received seed by the way side.

> යමෙක් රාජ්‍යයේ වචනය අසා එය නොතේරුම් ගන්නා විට, දුෂ්ටයා පැමිණ ඔහුගේ හදවතෙහි වපුරා තිබූ දේ උදුරාගෙන යයි. මාර්ග අයිනෙහි බීජ ලැබූ තැනැත්තා මෙයාය.

> But he that received the seed into stony places, the same is he that heareth the word, and anon with joy receiveth it; Yet hath he not root in himself, but dureth for a while: for when tribulation or persecution ariseth because of the word, by and by he is offended.

> එහෙත් පර්වතමය ස්ථානවල බීජය ලැබූ තැනැත්තා නම්, වචනය අසා එය වහාම සතුටින් පිළිගන්නා තැනැත්තාය; එහෙත් ඔහු තුළම මූලයක් නැති බැවින්, ඔහු ටික කලක් පමණක් පවතී; මක්නිසාද වචනය නිසා පීඩා හෝ හිරිහැර නැඟී එන විට, ඔහු වහාම වැටී යයි.

> He also that received seed among the thorns is he that heareth the word; and the care of this world, and the deceitfulness of riches, choke the word, and he becometh unfruitful.

> කටු අතරට බීජ ලැබූ තැනැත්තා ද වචනය ඇසූවෙනි; ලෝකයේ සැලකිලි හා ධනයේ රැවටිලිසහගතභාවය එම වචනය හිරකර දමන බැවින්, ඔහු ඵලහීන වන්නේය.

> But he that received seed into the good ground is he that heareth the word, and understandeth it; which also beareth fruit, and bringeth forth, some an hundredfold, some sixty, some thirty. Matthew 13:1–23.

> එහෙත් යහපත් භූමියෙහි බීජ ලැබූ තැනැත්තා නම් වචනය අසා එය තේරුම්ගන්නා තැනැත්තාය; ඔහුද ඵල දරයි, තවද ඵල උපදවයි—කෙනෙකු සියගුණයක්, කෙනෙකු හැටගුණයක්, කෙනෙකු තිස්ගුණයක්. මතෙව් 13:1–23.

A seed, which is God’s Word, has all the DNA necessary to produce a complete plant. The first mention of a subject in God’s Word includes all the elements of that subject that there is. This fact is identified as “the rule of first mention.” The closer this rule is examined the surer it becomes.

දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය වන බීජයක් සම්පූර්ණ ශාකයක් උපදවීමට අවශ්‍ය සියලුම DNA අඩංගු කරගෙන සිටී. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙහි යම් විෂයයක් පිළිබඳ පළමු සඳහන, එම විෂයයට අයත් සියලුම අංගයන් ඇතුළත් කරගෙන සිටී. මෙම සත්‍යය “පළමු සඳහනේ නියමය” ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මෙම නියමය වැඩි වැඩියෙන් සෝදිසි කර බලන තරමට එය තව තවත් නිරවද්‍ය බව පැහැදිලි වේ.

Before we continue on in our explanation of the Alpha and Omega and the definition of God’s Word as a seed, it is worth considering from the passage we just cited in Matthew some relevant points in our consideration of the book of Revelation. All the prophets are speaking of the end of the world.

අල්ෆා සහ ඔමේගා පිළිබඳ අපගේ විවරණයත්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය බීජයක් ලෙස අර්ථ දැක්වීමත් ඉදිරියට ගෙන යාමට පෙර, මතෙව්හි අප දැන් උපුටා දැක්වූ ඡේදයෙන් එළිදරව් පොත පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීමේදී අදාළ කරුණු කිහිපයක් සැලකිල්ලට ගැනීම වටී. සියලුම අනාගතවක්තෘවරු ලෝකයේ අවසානය පිළිබඳ කථා කරති.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “පුරාණ ප්‍රවචකයන් එක් එක් දෙනා තමන්ගේම කාලය සඳහා කථා කළාට වඩා අපගේ කාලය සඳහා කථා කළහ; එබැවින් ඔවුන්ගේ ප්‍රවචනය අප සඳහා බලපවත්වමින් තිබේ. ‘දැන් මේ සියල්ල ඔවුන්ට සිදු වූයේ ආදර්ශයන් වශයෙන්ය; තවද යුගයන්ගේ අවසානය පැමිණ ඇති අපගේ අවවාදය සඳහා ඒවා ලියා තිබේ.’ 1 කොරින්ති 10:11. ‘ඔවුන් සේවය කළේ තමන්ට නොව, අපට බව ඔවුන්ට එළිදරව් කරන ලද්දේය; ඒ දේවල් දැන් ස්වර්ගයෙන් එවනු ලැබූ ශුද්ධාත්මයාණන් කරණකොටගෙන ඔබට සුභාරංචිය ප්‍රකාශ කළ අය විසින් ඔබට දන්වා ඇත; එම දේවල් දෙස දේවදූතයෝ පවා බැලීමට ආශා කරති.’ 1 පේත්‍රුස් 1:12....”

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “මෙම අන්තිම පරම්පරාව සඳහා බයිබලය තම නිධාන සම්පත් සමුච්චය කර එකට බැඳ තබා ඇත. පරණ ගිවිසුමේ ඉතිහාසයේ තිබූ සියලු මහත් සිදුවීම්ද ගාම්භීර ක්‍රියාකාරකම්ද, මෙම අන්තිම දිනවල සභාව තුළ නැවත නැවත සිදුවී තිබෙන අතර, සිදුවෙමින්ද පවතී.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

This passage provides three witnesses, (Paul, Peter and Ellen White) testifying to the fact that all the prophets are speaking about the end of the world, which is the very time when the secret in the book of Revelation is unsealed. Therefore, in Matthew thirteen when Jesus said, “blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them,” He was expressing the same blessing that is noted in the first three verses of Revelation chapter one.

මෙම අංශය සాక్షි තුනක් (පාවුල්, පේත්‍රස් සහ එලන් වයිට්) සපයයි; එනම්, සියලු අනාගතවක්තෘවරු ලෝකයේ අවසානය පිළිබඳව කථා කරමින් සිටින බවට ඔවුන් සාක්ෂි දෙති. එය හෙළිදරව් පොතෙහි ඇති රහස මුද්‍රාභංග වන නියත කාලයම වේ. එබැවින්, මතෙව් දහතුනෙහි යේසුස්, “ඔබගේ ඇස් ආශීර්වාදලත්ය, මක්නිසාද ඒවා දකියි; ඔබගේ කන් ද ආශීර්වාදලත්ය, මක්නිසාද ඒවා අසයි. සැබැවින්ම මම ඔබට කියමි, ඔබ දකින දේවල් දකින පිණිස බොහෝ අනාගතවක්තෘවරු සහ ධර්මිෂ්ඨ මනුෂ්‍යයෝ ආශාවෙන් බලා සිටියත් ඒවා නොදුටුවෝය; ඔබ අසන දේවල් ඇසීමටද ආශා කළත් ඒවා නොඇසුවෝය,” යැයි කී විට, උන්වහන්සේ හෙළිදරව් පළමුවන පරිච්ඡේදයේ මුල් පද තුනෙහි සටහන් කර ඇති ආශීර්වාදයම ප්‍රකාශ කරමින් සිටියේය.

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand. Revelation 1:3.

> මෙම අනාවැකියේ වචන කියවන්නාද, එය අසන්නෝද, එහි ලියා තිබෙන දේ පිළිපදින්නෝද ආශීර්වාද ලද්දෝය; මක්නිසාද කාලය ළඟය. එළිදරව් 1:3.

Jesus presented the parable of the Sower and then the disciples are led to engage him on the parable. But before they are brought into interaction with Jesus, He stated for them and more importantly for us, “Who hath ears to hear, let him hear.”

යේසුස් වහන්සේ වපුරන්නාගේ උපමාව ඉදිරිපත් කළ අතර, ඉන්පසු ගෝලයෝ එම උපමාව පිළිබඳව ඔහු සමඟ සංවාදයට යොමු කරනු ලැබූහ. එහෙත්, ඔවුන් යේසුස් වහන්සේ සමඟ අන්තර්ක්‍රියාවට ගෙන එනු ලැබීමට පෙර, උන්වහන්සේ ඔවුන් සඳහාත්, තවද වඩාත් වැදගත් ලෙස අප සඳහාත්, “අසන කන් ඇති තැනැත්තා අසත්වා” යයි ප්‍රකාශ කළ සේක.

Jesus gives the parable and concludes it with the warning for those who will—to hear. Then the disciples are led into the discussion where Jesus addresses at least three significant thoughts. He identifies a distinction between two classes of hearers, and in doing so he refers to a passage from the book of Isaiah to provide a second witness of two classes of hearers (for remember it is all set in the context of those that will hear). The third idea he sets forth, beyond the two classes of hearers and the book of Isaiah as a second witness, is the fact that the Word of God is a seed. The fact that the Word of God is a seed is therefore part of what is to be heard by those that hear the Revelation of Jesus Christ in Revelation chapter one. There are two hearers in the first three verses, just as there are two classes of hearers in Matthew thirteen. Matthew thirteen simply adds some insight to the various ways those who refuse to hear make the choice not to hear. And the witness of Isaiah adds even more to the message we are to hear.

යේසුස් දෘෂ්ටාන්තය ප්‍රකාශ කර, අසන්න කැමති අය සඳහා වූ අනතුරු ඇඟවීමකින් එය අවසන් කරයි. ඉන්පසු ගෝලයන් සාකච්ඡාව තුළට ගෙනයනු ලබති; එහි යේසුස් අවම වශයෙන් වැදගත් සිතුවිලි තුනකට අදාළව කතා කරයි. ඔහු අසන්නන්ගේ වර්ග දෙකක් අතර විභේදයක් හඳුන්වා දෙයි; එසේ කිරීමේදී, අසන්නන්ගේ වර්ග දෙකක් පිළිබඳ දෙවන සාක්ෂියක් සපයනු පිණිස යෙසායාගේ පොතෙහි තිබෙන ඡේදයකට ඔහු යොමු වෙයි (මක්නිසාද මෙය සම්පූර්ණයෙන්ම අසන්න කැමති අය පිළිබඳ පසුබිම තුළ සකස් වී ඇති බව මතක තබාගන්න). අසන්නන්ගේ වර්ග දෙක සහ දෙවන සාක්ෂියක් වශයෙන් යෙසායාගේ පොත යන කරුණු ඉක්මවා ඔහු ඉදිරිපත් කරන තෙවන අදහස වන්නේ, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය බීජයක් යන සත්‍යයයි. එබැවින්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය බීජයක් යන සත්‍යය, එළිදරව් පොතේ පළමු පරිච්ඡේදයේ ඇති යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව අසන අය විසින් ඇසිය යුතු දෙයක කොටසකි. මතෙව් දහතුනේ අසන්නන්ගේ වර්ග දෙකක් ඇති පරිදි, පළමු පද තුන තුළද අසන්නෝ දෙදෙනෙක් සිටිති. මතෙව් දහතුන සරලවම, අසන්නට ප්‍රතික්ෂේප කරන අය අසා නොසිටීමට තෝරාගන්නා විවිධ ආකාර පිළිබඳ කිසියම් අවබෝධයක් එකතු කරයි. තවද යෙසායාගේ සාක්ෂිය, අප අසිය යුතු පණිවිඩයට තවත් වැඩි යමක් එක් කරයි.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Above it stood the seraphims: each one had six wings; with twain he covered his face, and with twain he covered his feet, and with twain he did fly. And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. And the posts of the door moved at the voice of him that cried, and the house was filled with smoke.

> උස්සියා රජු මියගිය අවුරුද්දේදී, මම ද උසස් කරනු ලැබූ, අතිශයින් උන්නත වූ සිංහාසනයක් මත අසුන්ගෙන සිටින ස්වාමීන්වහන්සේ දුටුවෙමි; උන්වහන්සේගේ වස්ත්‍ර අගය දේවමාළිගාව පිරවීය. එහි ඉහළ සෙරාපවරු සිටියහ. ඔවුන් එකිනෙකාට පියාපත් හයක් බැගින් තිබුණේය; දෙකකින් තමාගේ මුහුණ වසා ගත්තේය, දෙකකින් තමාගේ පාද වසා ගත්තේය, දෙකකින් පියාසර කළේය. එකෙක් අනෙකාට හඬ නගා කියමින්, “සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේ ශුද්ධය, ශුද්ධය, ශුද්ධය; මුළු පොළොවම උන්වහන්සේගේ මහිමයෙන් පිරී ඇත” යයි පැවසුවේය. හඬ නඟා කී තැනැත්තාගේ හඬට දොරකඩ කණු කම්පා වූ අතර, ගෘහය දුමෙන් පිරී ගියේය.

> Then said I, Woe is me! for I am undone; because I am a man of unclean lips, and I dwell in the midst of a people of unclean lips: for mine eyes have seen the King, the Lord of hosts.

> එවිට මම මෙසේ කීවෙමි: අහෝ, මා හට විපතකි! මක්නිසාද මම විනාශවූවෙමි; මක්නිසාද මම අපවිත්‍ර තොල් ඇති මනුෂ්‍යයෙකි, තවද මම අපවිත්‍ර තොල් ඇති ජනතාවක් අතර වාසය කරමි; මක්නිසාද මාගේ ඇස් සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේ වන රජු දුටුවේය.

> Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.

> එවිට සෙරාපිම්වරුන්ගෙන් එක්කෙනෙක් අතෙහි ජීවමාන අඟුරු කැබැල්ලක් ඇතිව මා වෙතට පියාඹා ආවේය; එය ඔහු යාගපූජා පීඨයෙන් කොක්කෙන් ගෙන තිබුණේය. ඔහු එය මාගේ මුඛය මත තබා, “බලව, මෙය නුඹේ තොල් ස්පර්ශ කර ඇත; එබැවින් නුඹේ අයුතුකම ඉවත් කරනු ලැබීය, නුඹේ පාපය පවිත්‍ර කරනු ලැබීය” යයි කීවේය.

> Also I heard the voice of the Lord, saying, Whom shall I send, and who will go for us? Then said I, Here am I; send me.

> එවිට ස්වාමීන්වහන්සේගේ හඬ මෙසේ කියනු මම ඇසීමි: “මම කා යවන්නෙම්ද? අප වෙනුවෙන් යන්නේ කවුද?” එවිට මම කීවෙමි: “මෙන්න, මම මෙහි සිටිමි; මා යවනු මැනව.”

> And he said, Go, and tell this people, Hear ye indeed, but understand not; and see ye indeed, but perceive not. Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.

> ඒ මිනිසා කීවේය: “ඔබ ගොස් මේ ජනයාට කියන්න: ‘ඔබ සැබවින්ම අසන්නහුය, නමුත් තේරුම් නොගන්නහුය; ඔබ සැබවින්ම දකින්නහුය, නමුත් අවබෝධ නොකරන්නහුය.’ මේ ජනයාගේ සිත ස්ථූල කරව, ඔවුන්ගේ කන් බර කරව, ඔවුන්ගේ ඇස් වසා දමව; එසේ නොකළහොත් ඔවුන් තම ඇස්වලින් දකින්නටත්, තම කන්වලින් අසන්නටත්, තම සිතින් තේරුම් ගන්නටත්, හැරී එන්නටත්, සුව ලැබීමටත් ඉඩ ඇති බැවිනි.”

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:1–13.

> එවිට මම කීවෙමි, “ස්වාමිනි, කොපමණ කාලයක් ද?” එවිට ඔහු පිළිතුරු දුන්නේය, “නගර වාසියන් නොමැතිව නාස්ති වන තුරුත්, ගෙවල් මනුෂ්‍යයා නොමැතිව පවතින තුරුත්, දේශය සම්පූර්ණයෙන්ම පාළු වන තුරුත්ය. තවද ස්වාමින්වහන්සේ මනුෂ්‍යයන් දුරකට ගෙන ගොස්, දේශයේ මැද මහත් අත්හැරීමක් ඇතිවන තුරුත්ය. එහෙත් එහි තවම දශමයක් ඉතිරිවන්නේය; එය නැවත පැමිණ, විනාශයට පත් වන්නේය. එහෙත් පත්‍ර හෙළන විටත් තම ද්‍රව්‍යය තමන් තුළ ඉතිරිව ඇති ටේල් ගසක් හා ඕක් ගසක් මෙන්, ශුද්ධ බීජය ද එහි ද්‍රව්‍යය වන්නේය.” යෙසායා 6:1–13.

Of course, this passage from Isaiah is absolutely amazing in the depth of prophetic subjects it addresses. Many of these subjects have been repeatedly discussed in Habakkuk’s Tables, so we will simply summarize the points from the passage that support our consideration of Jesus’ reference to His word being a seed.

නියතවම, යෙසායාගෙන් ගත් මෙම කොටස එය ආවරණය කරන අනාවැකිමය විෂයන්හි ගැඹුර අනුව අතිශයින් විස්මයජනකය. මේ විෂයන්ගෙන් බොහෝ දේ හබක්කුක්ගේ වගු තුළ නැවත නැවත සාකච්ඡා කර ඇති බැවින්, යේසුස්වහන්සේ තම වචනය බීජයක් වන බවට කළ සඳහන් කිරීම පිළිබඳ අපගේ විමර්ශනයට සහාය දක්වන මෙම කොටසෙහි කරුණු පමණක් අපි සංක්ෂේපයෙන් ඉදිරිපත් කරන්නෙමු.

In has been established that Isaiah in the passage represents a prophet, and therefore God’s people at the end of time. More importantly for our point, Isaiah represents a people who were living in sin, while functioning within God’s church. Until Isaiah had the revelation of God’s glory, he did not recognize his own sinfulness. He was Laodicean, he was blind.

මෙම ඡේදයේ යෙසායා නබිවරයෙකු නියෝජනය කරන බවත්, එබැවින් කාලාන්තයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව නියෝජනය කරන බවත් ස්ථාපිත කර ඇත. අපගේ කරුණට වඩාත් වැදගත් වන්නේ, දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව තුළ ක්‍රියාකාරිව සිටියද, යෙසායා පාපයේ ජීවත්වූ ජනසමූහයක් නියෝජනය කිරීමය. යෙසායා දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමයේ එළිදරව්ව ලැබෙන තුරු, තමන්ගේම පාපවත්භාවය ඔහු හඳුනා නොගත්තේය. ඔහු ලාඔදිකෙයා තත්ත්වයේ සිටියේය; ඔහු අන්ධව සිටියේය.

> “Isaiah had denounced the sin of others; but now he sees himself exposed to the same condemnation he had pronounced upon them. He had been satisfied with a cold, lifeless ceremony in his worship of God. He had not known this until the vision was given him of the Lord. How little now appeared his wisdom and talents as he looked upon the sacredness and majesty of the sanctuary. How unworthy he was! how unfitted for sacred service! His view of himself might be expressed in the language of the apostle Paul, ‘O wretched man that I am! who shall deliver me from the body of this death?’

> “යෙසායා අනෙකුන්ගේ පාපය හෙළාදැක්කාය; එහෙත් දැන් ඔහු තමාම ඔවුන් පිළිබඳව ප්‍රකාශ කළ එම දෝෂාරෝපණයටම විවෘතව සිටින බව දකී. දෙවියන්වහන්සේට කළ තම නමස්කාරයේදී සීතල, ජීවය නැති චාරිත්‍රානුකූලත්වයකින් ඔහු සෑහීමකට පත්ව සිටියේය. ස්වාමීන්වහන්සේ පිළිබඳ දර්ශනය ඔහුට දෙන ලද තුරු, මෙය ඔහු නොදැන සිටියේය. ශුද්ධස්ථානයේ පවිත්‍රභාවය සහ මහිමය දෙස බලන විට, දැන් ඔහුගේ ප්‍රඥාවත් දක්ෂතාවත් කෙතරම් අල්ප ලෙස පෙනුණේද! ඔහු කෙතරම් අයෝග්‍යද! ශුද්ධ සේවයට කෙතරම් නොගැළපුණේද! තමන් ගැන ඔහුට වූ දර්ශනය ප්‍රේරිත පාවුල්ගේ වචනවලින් මෙසේ ප්‍රකාශ කළ හැකිය: ‘අහෝ, මම කෙතරම් දුක්ඛිත මනුෂ්‍යයෙක් ද! මේ මරණයේ ශරීරයෙන් මා ගළවන්නේ කවුද?’”

> “But relief was sent to Isaiah in his distress. ‘Then flew one of the seraphims unto me, having a live coal in his hand, which he had taken with the tongs from off the altar: And he laid it upon my mouth, and said, Lo, this hath touched thy lips; and thine iniquity is taken away, and thy sin purged.” Isaiah 6:6, 7.

> “එහෙත් ඔහුගේ පීඩාවෙහිදී යෙසායාට සහනය එවන ලදී. ‘ඒවිට සෙරാഫිම්වරුන්ගෙන් එක්කෙනෙක් අල්තාරයෙන් පිනසින් ගෙන ආ දීප්ත ගල්අඟුරක් තම අතෙහි තබාගෙන මා වෙත පියාසර කර ආවේය. ඔහු එය මාගේ මුඛය මත තබා, මෙසේ කීය: බලව, මෙය ඔබගේ තොල් ස්පර්ශ කළේය; එවිට ඔබගේ අයුතුකම ඉවත් කරනු ලැබ ඇත, ඔබගේ පාපය පවිත්‍ර කරනු ලැබ ඇත.’ යෙසායා 6:6, 7.”

> “The vision given to Isaiah represents the condition of God’s people in the last days. They are privileged to see by faith the work that is going forward in the heavenly sanctuary. ‘And the temple of God was opened in heaven, and there was seen in his temple the ark of his testament.’ As they look by faith into the holy of holies, and see the work of Christ in the heavenly sanctuary, they perceive that they are a people of unclean lips,—a people whose lips have often spoken vanity, and whose talents have not been sanctified and employed to the glory of God. Well may they despair as they contrast their own weakness and unworthiness with the purity and loveliness of the glorious character of Christ. But if they, like Isaiah, will receive the impression the Lord designs shall be made upon the heart, if they will humble their souls before God, there is hope for them. The bow of promise is above the throne, and the work done for Isaiah will be performed in them. God will respond to the petitions coming from the contrite heart.

> යෙසායාට දෙන ලද දර්ශනය අවසාන දවස්වල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ තත්ත්වය නිරූපණය කරයි. ඔවුන්ට විශ්වාසය මගින් ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානය තුළ ඉදිරියට සිදුවෙමින් පවතින කාර්යය දැකීමට වරප්‍රසාද ලැබේ. “‘ස්වර්ගයේ තිබෙන දෙවියන්වහන්සේගේ මන්දිරය විවෘත කරනු ලැබුවේය; උන්වහන්සේගේ මන්දිරය තුළ උන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් පෙට්ටිය දක්නා ලැබුණේය.’” ඔවුන් විශ්වාසය මගින් මහත් ශුද්ධස්ථානය තුළට නිරීක්ෂණය කර, ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයෙහි ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සේවය දකින විට, තමන් අපවිත්‍ර තොල් ඇති ජනතාවක් බවත්,—තමන්ගේ තොල් බොහෝවිට නිෂ්ඵල දේ පවසා ඇති බවත්, තමන්ගේ දක්ෂතා ශුද්ධ කරනු නොලබා දෙවියන්වහන්සේගේ ගෞරවය පිණිස යොදවා නොමැති බවත්,—ඔවුන්ට අවබෝධ වේ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මහිමාන්විත චරිතයේ පවිත්‍රත්වය සහ සුන්දරත්වය සමඟ තමන්ගේ දුර්බලකම හා අයෝග්‍යභාවය සසඳන කල, ඔවුන් නිරාශාවට පත්වීම සාධාරණය. එහෙත් ඔවුන් යෙසායා මෙන්, ස්වාමින්වහන්සේ හදවත මත ඇති කිරීමට අදහස් කරන බලපෑම පිළිගන්නේ නම්, දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියේ තම ආත්මය නිහතමානී කරන්නේ නම්, ඔවුන් සඳහා බලාපොරොත්තුව ඇත. පොරොන්දුවේ දුන්න සිංහාසනයට ඉහළින් ඇත, සහ යෙසායා සඳහා කරන ලද කාර්යය ඔවුන් තුළ ද සිදු කරනු ලැබේ. දෙවියන්වහන්සේ විලපන හදවතින් නැගී එන යාච්ඤාවලට ප්‍රතිචාර දක්වනු ඇත.

> “The object of this great and solemn work of God is to gather together the sheaves for the heavenly garner; for the earth is to be filled with the glory of the Lord. Then let none be dismayed as they see the prevailing wickedness and hear the language coming from unclean lips. When the powers of darkness set themselves in array against the people of God; when Satan shall muster his forces for the last great conflict, and his power seems to be great and almost overwhelming, [then] the clear view of the divine glory, the throne high and lifted up, arched with the bow of promise, will give comfort, assurance, and peace.” Review and Herald, December 22, 1896.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ මේ මහත් හා ගැඹුරු ගෞරවනීය කාර්යයේ අරමුණ වන්නේ ස්වර්ගීය ගබඩාව සඳහා ගොයම් මිටි එකතු කරගැනීමයි; මක්නිසාද පොළොව ස්වාමීන්වහන්සේගේ මහිමයෙන් පිරී යා යුතුය. එබැවින්, පැතිර පවතින දුෂ්ටකම දැකීමෙන්ද, අශුද්ධ තොල්වලින් නිකුත් වන වචන ඇසීමෙන්ද, කිසිවෙක් භීතියට පත් නොවන්න. අන්ධකාරයේ බලයන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට විරුද්ධව තමන්ම යුද පෙළගැස්වූ කල; සාතන් අවසාන මහත් සටන සඳහා තම හමුදාවන් එක්රැස් කරන කලත්, ඔහුගේ බලය මහත් වූවක්ද සෑමදේම යටපත් කර දැමීමට ආසන්න වූවක්ද මෙන් පෙනෙන කලත්, [එවිට] දිව්‍ය මහිමයේ පැහැදිලි දර්ශනය, උසස් කර ඔසවා තබන ලද සිංහාසනය, පොරොන්දුවේ දනුකින් වටවූ ඒ සිංහාසනය, සැනසීමත්, සහතිකභාවයත්, සමාදානයත් දෙනු ඇත.” Review and Herald, December 22, 1896.

The vision “represents the condition of God’s people in the last days.” God’s people in the last days are Laodiceans.

මෙම දර්ශනය “අවසාන දිනවල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ තත්ත්වය නිරූපණය කරයි.” අවසාන දිනවල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ලාඔදිකෙයවරුන්ය.

> And unto the angel of the church of the Laodiceans write; These things saith the Amen, the faithful and true witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spue thee out of my mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked: I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.

> ලාඔදිසෙයිවරුන්ගේ සභාවේ දූතයාට මෙසේ ලියන්න; ආමෙන් වන, විශ්වාසවන්ත හා සත්‍ය සාක්ෂිකරු වන, දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීමේ ආරම්භය වන තැනැත්තා මෙසේ කියයි; මම නුඹගේ ක්‍රියා දනිමි, නුඹ සීතලත් නොව, උණුසුම්වත් නොවන බව: නුඹ සීතල හෝ උණුසුම් වුවා නම් මම කැමැත්තෙමි. එබැවින් නුඹ මද උණුසුම් වන බැවින්, සීතලත් නොව, උණුසුම්වත් නොවන බැවින්, මම නුඹ මාගේ මුඛයෙන් වමනය කර පිටතට දමන්නෙමි. මක්නිසාද නුඹ, ‘මම ධනවත්ය, වස්තු සම්පත් වැඩිව ඇත, කිසිවක් අවශ්‍ය නොවේ’ යයි කියන නමුත්, නුඹ දුක්ඛිතද, කරුණාජනකද, දිළිඳුද, අන්ධද, නග්නයද වන බව නොදනිහි. එබැවින් නුඹ ධනවත් වීම පිණිස ගින්නෙන් පරීක්ෂා කරන ලද රන් මා වෙතින් මිලදී ගන්නා ලෙසත්, නුඹ ඇඳුම්වලින් වැසී සිටින ලෙසත්, නුඹගේ නග්නකමේ ලජ්ජාව ප්‍රකාශ නොවන ලෙසත්, සුදු වස්ත්‍රද, නුඹට දැකගැනීමට හැකි වන පිණිස නුඹගේ ඇස්වලට අක්ෂිලේපන තෙල් ආලේප කරන ලෙසත් මම නුඹට උපදෙස් දෙමි.

> As many as I love, I rebuke and chasten: be zealous therefore, and repent. Behold, I stand at the door, and knock: if any man hear my voice, and open the door, I will come in to him, and will sup with him, and he with me. To him that overcometh will I grant to sit with me in my throne, even as I also overcame, and am set down with my Father in his throne.

> මම ආදරය කරන සියල්ලන්ට මම දඬුවම් කර ශික්ෂා කරමි; එබැවින් උද්‍යෝගිමත් වන්න, පසුතැවිලි වන්න. බලව, මම දොර අසළ සිට තට්ටු කරමි; යම් මනුෂ්‍යයෙක් මාගේ හඬ අසා දොර විවෘත කළහොත්, මම ඔහු වෙත ඇතුළු වී ඔහු සමඟ භෝජනය කරමි, ඔහුද මා සමඟ භෝජනය කරනු ඇත. ජයගන්නා තැනැත්තාට මාගේ සිංහාසනයෙහි මා සමඟ හිඳීමට මම අවසර දෙන්නෙමි, මමත් ජයගෙන මාගේ පියාණන්ගේ සිංහාසනයෙහි ඔහු සමඟ හිඳ ඇති පරිදි.

> He that hath an ear, let him hear what the Spirit saith unto the churches. Revelation 3:14–22.

> කන් ඇති තැනැත්තා, ආත්මයා සභාවන්ට කියන දේ අසන සේක්වා. එළිදරව් 3:14–22.

> “The message to the church of the Laodiceans is a startling denunciation, and is applicable to the people of God at the present time.

> ලාඔදිසෙයන්ගේ සභාවට දෙන ලද පණිවිඩය විස්මයජනක හෙළාදැකීමක් වන අතර, එය වර්තමාන කාලයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට අදාළ වේ.

> “‘And unto the angel of the church of the Laodiceans write: These things saith the Amen, the faithful and true Witness, the beginning of the creation of God; I know thy works, that thou art neither cold nor hot: I would thou wert cold or hot. So then because thou art lukewarm, and neither cold nor hot, I will spew thee out of My mouth. Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “‘ලාඕදිකීය සභාවේ දූතයාට මෙසේ ලියව: මේවා කියන්නේ ආමෙන් වන, විශ්වාසවන්ත හා සත්‍ය සාක්ෂිකරු වන, දෙවියන්වහන්සේගේ මැවීමේ ආරම්භය වන තැනැන්වහන්සේය; මම නුඹේ ක්‍රියා දනිමි, නුඹ සීතලද නොව, උණුද නොව. නුඹ සීතල හෝ උණු වුවෙහොත් මට කැමතිය. එහෙත් නුඹ මද උණුසුම්ව, සීතලද නොව උණුද නොව බැවින්, මම නුඹ මාගේ මුඛයෙන් ඉවතට වමනය කරන්නෙමි. මක්නිසාද නුඹ කියන්නේ, මම ධනවත්ය, සම්පත් වැඩිව ඇත, කිසිවක් අවශ්‍ය නොවේය කියාය; එහෙත් නුඹ දුක්ඛිතද, අවාසනාවන්තද, දුප්පත්ද, අන්ධද, නිරවස්ත්‍රද බව නොදන්නෙහිය.’

> “The Lord here shows us that the message to be borne to His people by ministers whom He has called to warn the people is not a peace-and-safety message. It is not merely theoretical, but practical in every particular. The people of God are represented in the message to the Laodiceans as in a position of carnal security. They are at ease, believing themselves to be in an exalted condition of spiritual attainments. ‘Because thou sayest, I am rich, and increased with goods, and have need of nothing; and knowest not that thou art wretched, and miserable, and poor, and blind, and naked.’

> “මෙහිදී ස්වාමින්වහන්සේ අපට පෙන්වා දෙන්නේ, ජනතාවට අනතුරු ඇඟවීමට උන්වහන්සේ විසින් කැඳවනු ලැබූ සේවකයන් විසින් උන්වහන්සේගේ ජනතාව වෙත ගෙන යා යුතු පණිවුඩය සාමය සහ සුරක්ෂිතභාවය පිළිබඳ පණිවුඩයක් නොවන බවය. එය හුදෙක් සූත්‍රමය එකක් නොව, සෑම අංශයකදීම ප්‍රායෝගික වූ එකකි. ලායොදිකෙයන්ට දෙන ලද පණිවුඩයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මාංසික සුරක්ෂිතභාවයක ස්ථානයක සිටින අය ලෙස නිරූපණය කරනු ලබති. ඔවුහු සැනසිල්ලෙන් සිටිති; ආත්මික අත්පත්කරගැනීම්වල උසස් තත්ත්වයක තමා සිටින බව විශ්වාස කරති. ‘නුඹ කියන බැවින්, මම ධනවත්ය, සම්පත් වැඩිව ඇත, කිසිවක් මට අවශ්‍ය නොවේය; එහෙත් නුඹ දුක්ඛිතය, කරුණාවට පත් විය යුතුය, දුප්පත්ය, අන්ධය, නග්නය යන මේවා නුඹ නොදන්නෙහිය.’”

> “What greater deception can come upon human minds than a confidence that they are right when they are all wrong! The message of the True Witness finds the people of God in a sad deception, yet honest in that deception. They know not that their condition is deplorable in the sight of God. While those addressed are flattering themselves that they are in an exalted spiritual condition, the message of the True Witness breaks their security by the startling denunciation of their true condition of spiritual blindness, poverty, and wretchedness. The testimony, so cutting and severe, cannot be a mistake, for it is the True Witness who speaks, and His testimony must be correct.

> “මනුෂ්‍ය මනස්වලට ඔවුන් සියල්ලෙන්ම වැරදියි යන තත්ත්වයේ සිටියත් තමන් නිවැරදි යැයි ඇති විශ්වාසයකට වඩා මහත් රැවටීමක් තවත් කුමක් පැමිණිය හැකි ද? සැබෑ සාක්ෂිකරුගේ පණිවිඩය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව දුක්ඛිත රැවටීමක සිටින බවත්, එම රැවටීම තුළදීත් ඔවුන් අවංක වන බවත් අනාවරණය කරයි. දෙවියන්වහන්සේගේ දෘෂ්ටියෙහි තමන්ගේ තත්ත්වය අතිශය දුර්දශාකාරී බව ඔවුහු නොදනිති. ආමන්ත්‍රිත වූවෝ තමන් උසස් ආත්මික තත්ත්වයක සිටින බව කියා තමන්වම ප්‍රශංසා කරගනිමින් සිටියදී, සැබෑ සාක්ෂිකරුගේ පණිවිඩය ඔවුන්ගේ සුරක්ෂිතභාවය බිඳ දමන්නේ, ඔවුන්ගේ සැබෑ ආත්මික අන්ධභාවය, දුප්පත්කම සහ දුක්ඛිතභාවය පිළිබඳ කම්පනයට පත් කරන හෙළාදැකීමක් මඟිනි. මෙතරම් කපාහැරෙන හා දැඩි වූ එම සාක්ෂිය වැරදිය නොහැක; මක්නිසාද කථා කරන්නේ සැබෑ සාක්ෂිකරු වන අතර, උන්වහන්සේගේ සාක්ෂිය නිවැරදිම විය යුතුය.

> “It is difficult for those who feel secure in their attainments, and who believe themselves to be rich in spiritual knowledge, to receive the message which declares that they are deceived and in need of every spiritual grace. The unsanctified heart is ‘deceitful above all things, and desperately wicked.’ I was shown that many are flattering themselves that they are good Christians, who have not a ray of light from Jesus. They have not a living experience for themselves in the divine life. They need a deep and thorough work of self-abasement before God before they will feel their true need of earnest, persevering effort to secure the precious graces of the Spirit.” Testimonies, volume 3, 252, 253.

> “තමන් ලබාගෙන ඇති ආත්මික ප්‍රගතිය තුළ සුරක්ෂිත යැයි හැඟෙන, තවද තමන් ආත්මික දැනුමෙන් සම්පන්නයෝ යැයි විශ්වාස කරන අයට, තමන් මුළා කරනු ලැබූ අය බවත් සෑම ආත්මික අනुग්‍රහයකම අවශ්‍යතාවය ඇති අය බවත් ප්‍රකාශ කරන පණිවිඩය පිළිගැනීම දුෂ්කරය. අභිෂේක නොලත් හෘදය ‘සියල්ලට වඩා වංචාකාරය, අතිශයින් දුෂ්ටය.’ බොහෝ දෙනා තමන් හොඳ ක්‍රිස්තියානියෝ යැයි තමන්ම ප්‍රශංසා කරමින් සිටින බව මට පෙන්වනු ලැබීය; එසේ සිටියත් ඔවුන්ට යේසුස්ගෙන් පැමිණෙන ආලෝකයේ එක කිරණක්වත් නැත. දේවීය ජීවිතය තුළ ඔවුන්ට තමන්ගේම ජීවමාන අත්දැකීමක් නොමැත. ආත්මයාණන්ගේ අගනා අනුග්‍රහයන් අත්පත් කරගැනීම සඳහා උනන්දුවෙන් හා නොනැවතී කරන ප්‍රයත්නයේ තමන්ගේ සැබෑ අවශ්‍යතාවය ඔවුන්ට දැනෙන්නට පෙර, දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි තමන්ම ගැඹුරු ලෙස හා සම්පූර්ණයෙන් පහත් කරගැනීමේ කාර්යයක් ඔවුන්ට අවශ්‍යය.” Testimonies, volume 3, 252, 253.

Once Isaiah was converted out of his Laodicean condition, he volunteered to take the final warning message to the world. Verse three of chapter six connects Isaiah’s prophetic history with the prophetic history of Revelation eighteen when the angel descends and lightens the earth with its glory.

ඉසයා තම ලාඔදිකීය තත්වයෙන් හැරවීම ලැබූ පසු, ඔහු ලෝකයට අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය රැගෙන යාම සඳහා ස්වේච්ඡාවෙන් ඉදිරිපත් විය. හයවන අධ්‍යායේ තුන්වන පදය, දූතයා බැස එමින් තම තේජසින් පොළොව ආලෝකවත් කරන විට ඇතිවන එළිදරව් පොතේ දහඅටවන අධ්‍යායේ අනාවැකිමය ඉතිහාසය සමඟ ඉසයාගේ අනාවැකිමය ඉතිහාසය සම්බන්ධ කරයි.

> And after these things I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. Revelation 18:1.

> මේ දේවල්වලින් පසු, මම තවත් දූතයෙකු ස්වර්ගයෙන් බැස එනු දුටුවෙමි; ඔහුට මහත් බලයක් තිබුණේය; ඔහුගේ තේජසින් පෘථිවිය ආලෝකමත් විය. එළිදරව් 18:1.

Isaiah is representing God’s people during the time when the angel of Revelation eighteen descends, for when he was taken into the heavenly sanctuary, he heard the seraphim proclaiming “Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory.” Isaiah, as with John in the Revelation, represent God’s people who proclaim the final warning message. John called God’s people “the remnant” and Isaiah referred to them as “a tenth,” or a tithe. The root word in the Hebrew means “to tithe.”

එළිදරව්ව අධ್ಯಾಯ අටළොවෙහි දූතයා අවතීර්ණ වන කාලයේදී දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව නියෝජනය කරන්නේ යෙසායාය; මක්නිසාද ඔහු ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයට ගෙන යනු ලැබූ විට, සෙරාෆිම්වරුන් “ශුද්ධය, ශුද්ධය, ශුද්ධය යන සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේය; මුළු පොළොවම උන්වහන්සේගේ තේජසින් පිරී ඇත” යයි ප්‍රකාශ කරනු ඔහු ඇසීය. එළිදරව්වෙහි යොහන් සමඟ සමානව, අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කරන දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව යෙසායා නියෝජනය කරයි. යොහන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව “ශේෂය” ලෙස හැඳින්වූ අතර, යෙසායා ඔවුන් “දසයෙන් කොටසක්,” එනම් දශාංශයක් ලෙස සඳහන් කළේය. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ මූල වචනයේ අර්ථය “දශාංශ දීම” යන්නයි.

The prophetic question of “how long?” that Isaiah asked is asked repeatedly in God’s word (and for brevity’s sake, the answer for the question of “how long?” is that it marks the arrival of the national Sunday law in the United States.) According to Ellen White, at that time “national apostasy will be followed by national ruin,” and according to Isaiah it is when “the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking in the midst of the land” is the “many” who are overthrown at the Sunday Law according to Daniel 11:41. These are the persons of Isaiah six and Matthew thirteen that have eyes, but don’t see and have ears, but don’t hear, and also those in Revelation three that refuse the counsel to the Laodicean church.

යෙසායා ඇසූ “කෙතරම් කාලයක්ද?” යන අනාවැකිමය ප්‍රශ්නය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ නැවත නැවතත් අසනු ලබයි (සංක්ෂිප්තභාවය පිණිස, “කෙතරම් කාලයක්ද?” යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුර නම්, එය එක්සත් ජනපදයේ ජාතික ඉරිදා නීතිය පැමිණීම සලකුණු කරයි යන්නයි.) එලන් වයිට්ගේ අනුව, එම කාලයේදී “ජාතික අපස්ථානය පසුපස ජාතික විනාශය පැමිණෙයි,” යන අතර, යෙසායාගේ අනුව එය “නගර වාසියන් නැතිව පාළු වන තුරුද, ගෙවල් මනුෂ්‍යයෙකු නැතිව පවතින තුරුද, දේශය සම්පූර්ණයෙන් පාළු වන තුරුද, සමිඳාණන්වහන්සේ මනුෂ්‍යයන් දුර බැහැරට ඉවත් කරනු ලබන තුරුද, දේශයේ මැද මහත් අත්හැරීමක් ඇති වන තුරුද” යන අවස්ථාවයි. “දේශයේ මැද මහත් අත්හැරීම” යනු දානියෙල් 11:41 අනුව ඉරිදා නීතියේදී පෙරළා දමනු ලබන “බොහෝ දෙනා” ය. මොවුන් නම් යෙසායා හයවන පරිච්ඡේදයේත් මතෙව් දහතුන්වන පරිච්ඡේදයේත් ඇස් තිබුණත් නොදකින, කන් තිබුණත් නොඇසෙන අය වන අතර, එළිදරව් තුන්වන පරිච්ඡේදයේ ලාඕදිකීය සභාවට දෙනු ලැබූ උපදේශය ප්‍රතික්ෂේප කරන අයද වෙති.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41

> ඔහු එම මහිමවත් දේශයටද ඇතුල් වන්නේය; බොහෝ දේශ පෙරළා දමනු ලබන්නේය. එහෙත් මේවා ඔහුගේ අතින් ගැළවෙනු ඇත, එනම් ඒදොම්, මෝවබ්, සහ අම්මොන්ගේ දරුවන් අතර ප්‍රධාන කොටස. දානියෙල් 11:41

Isaiah had a vision of Jesus Christ in His sanctuary, as did John in the Revelation. Isaiah represents the “tenth” or tithe that “returns” and “shall be eaten” as a tree. The Hebrew word translated as “eaten” means to consume by fire. Yet the “tenth” have a “substance” within them that the fire does not consume. Evidently nine-tenths did not have that substance? The fire represented as eating up and consuming the teil and oak tree is the fire of the Messenger of the Covenant who comes suddenly to His temple in the book of Malachi.

යෙසායාට, එළිදරව්වෙහි යොහන්ට ලැබුණාක් මෙන්ම, තම ශුද්ධස්ථානයෙහි යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පිළිබඳ දර්ශනයක් ලැබුණේ ය. යෙසායා නියෝජනය කරන්නේ “ආපසු හැරෙන” “දශමය” හෙවත් දශභාගය වන අතර, එය ගසක් මෙන් “භුක්ති කරනු ලබන්නේය.” “භුක්ති කරනු ලබන්නේය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති හෙබ්‍රෙව් වචනයේ අර්ථය වන්නේ ගින්නෙන් දහනය කර විනාශ කිරීමය. එහෙත් එම “දශමය” තුළ ගින්න විසින් දහනය නොකරන “සාරයක්” ඇත. පැහැදිලිවම දශයෙන් නව කොටසට එම සාරය නොතිබුණේ ද? ටේල් සහ ඔක් ගස භුක්ති කර දහනය කර විනාශ කරන ලෙස නිරූපිත ගින්න වන්නේ, මලාකි පොතෙහි, තම දේවමාළිගාවට හදිසියේ පැමිණෙන ගිවිසුමේ දූතයාගේ ගින්නය.

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts.

> බලව, මම මාගේ දූතයා එවන්නෙමි; ඔහු මා ඉදිරියෙහි මාර්ගය සූදානම් කරනු ඇත. ඔබ සැඟවමින් බලාපොරොත්තු වන ස්වාමීන් වහන්සේ හදිසියේ තම මාලිගාවට පැමිණෙන සේක; ඔබ ප්‍රීති වන ගිවිසුමේ දූතයා ද එසේමය. බලව, ඔහු පැමිණෙන සේකැයි සේනාවල ස්වාමීන් වහන්සේ ප්‍රකාශ කරන සේක.

> But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> එහෙත් උන්වහන්සේගේ පැමිණීමේ දවස දරා සිටිය හැක්කේ කවරෙකුද? උන්වහන්සේ ප්‍රකාශ වන කල ස්ථිරව සිටිය හැක්කේ කවරෙකුද? මක්නිසාද උන්වහන්සේ ශෝධකයාගේ ගින්නක් මෙන්ද, රෙදි සෝදන්නන්ගේ සබන් මෙන්ද ය. තවද උන්වහන්සේ රිදී ශෝධකයෙකු හා පවිත්‍රකරන්නෙකු මෙන් හිඳ, ලේවීගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කරනු ඇත; ඔවුන් රන් සහ රිදී මෙන් ශෝධනය කරනු ඇත; එවිට ඔව්හු ධර්මිෂ්ඨකමින් යෙහෝවාට පූජාවක් පිරිනමනු ඇත. එවිට යූදා සහ යෙරුසලමේ පූජාව, පුරාණ දවස්වල මෙන්ද පෙර අවුරුදු වල මෙන්ද, යෙහෝවාට ප්‍රියකර වනු ඇත. මලාකි 3:1–4.

Isaiah’s tenth, (which is a tithe) is also Malachi’s “offering in righteousness.” Malachi’s offering is God’s people, represented as “the sons of Levi” who are purified by fire to produce an “offering in righteousness” and those who are “eaten” by fire in Isaiah’s testimony are the tenth, or a tithe.

යෙසායාගේ දසවැනි කොටස, (එනම් දශමභාගයක්), මලාකිගේ “ධර්මිෂ්ඨකමේ පූජාව” ද වේ. මලාකිගේ එම පූජාව නම්, “ලේවීගේ පුත්‍රයන්” ලෙස නිරූපිත දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවය; ඔවුන් ගින්නෙන් පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේ “ධර්මිෂ්ඨකමේ පූජාවක්” බිහි කිරීම සඳහාය. එසේම යෙසායාගේ සාක්ෂියේ ගින්නෙන් “භක්ෂණය කරනු ලබන” අය දසවැනි කොටස, එනම් දශමභාගයයි.

> According to the grace of God which is given unto me, as a wise masterbuilder, I have laid the foundation, and another buildeth thereon. But let every man take heed how he buildeth thereupon. For other foundation can no man lay than that is laid, which is Jesus Christ. Now if any man build upon this foundation gold, silver, precious stones, wood, hay, stubble; Every man’s work shall be made manifest: for the day shall declare it, because it shall be revealed by fire; and the fire shall try every man’s work of what sort it is. 1 Corinthians 3:10–13.

> දෙවියන්වහන්සේ මට දුන් කරුණාව අනුව, ප්‍රඥාවන්ත ප්‍රධාන ගොඩනැගිලි ශිල්පියෙකු මෙන්, මම පදනම තැබුවෙමි; තවකෙකු එය මත ගොඩනඟයි. එහෙත් එක් එක් මනුෂ්‍යයා එය මත කෙසේ ගොඩනඟන්නේදැයි අවධානයෙන් සිටින්න. මක්නිසාද, තබා ඇති පදනම වන යේසුස් ක්‍රිස්තුස් හැර වෙන කිසි පදනමක් කිසිවෙකුට තැබිය නොහැක. දැන් යමෙක් මේ පදනම මත රන්, රිදී, අගනා ගල්, දැව, පිදුරු, වියළි තෘණ යනාදියෙන් ගොඩනඟන්නේ නම්, එක් එක් මනුෂ්‍යයාගේ කාර්යය ප්‍රකාශයට පැමිණෙන්නේය; මක්නිසාද එය දවස විසින් ප්‍රකාශ කරනු ලබන්නේය, එය ගින්නෙන් හෙළි කරනු ලබන බැවින්; තවද එම ගින්න එක් එක් මනුෂ්‍යයාගේ කාර්යය කුමන ස්වභාවයකින් යුතුදැයි පරීක්ෂා කරන්නේය. 1 කොරින්ති 3:10–13.

Paul here declares that every man’s works will be revealed by “fire”. In Malachi the fire burns away the dross. In Isaiah the purification of the “tenth” takes place “when” they cast off their leaves. Leaves are a symbol of hidden sin, pretension and presumption as testified to by Adam and Eve.

මෙහිදී පාවුල් ප්‍රකාශ කරන්නේ සෑම මනුෂ්‍යයෙකුගේම ක්‍රියා “ගින්නෙන්” ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලබන බවය. මලාකිහි ගින්න මලින ද්‍රව්‍ය දවා ඉවත් කරයි. යෙසායාහි “දසයෙන් එක” පවිත්‍ර කිරීම සිදුවන්නේ ඔවුන්ගේ පත්‍ර වැටී යන “කල්හි” ය. ආදම් හා හව්වා විසින් සාක්ෂි දරනු ලබන පරිදි, පත්‍ර යනු සැඟවුණු පාපය, ව්‍යාජ ආඩම්බරය හා අධිශ්‍රද්ධාපූර්වක උපකල්පනයේ සංකේතයකි.

Isaiah’s “tenth” have a substance in them that cannot be burnt away, and that substance is the “holy seed”. They have Christ within them, the hope of glory. Isaiah is a “holy seed” himself and also the “tenth” that he identifies. Both the “holy seed” and the “tenth” return from a Laodicean condition to the Philadelphian condition through the Revelation of Jesus Christ in His sanctuary.

යෙසායාගේ “දසවෙනි කොටස” තුළ දවා ඉවත් කළ නොහැකි ස්වභාවයක් ඇත; එම ස්වභාවය නම් “ශුද්ධ බීජය” ය. ඔවුන් තුළ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සිටින සේක—එනම් මහිමයේ බලාපොරොත්තුවය. යෙසායා තමන්ම “ශුද්ධ බීජයක්” වන අතර, තමා හඳුනාගන්නා “දසවෙනි කොටස” ද වේ. “ශුද්ධ බීජය” ද “දසවෙනි කොටස” ද උන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානය තුළ ඇති යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව මගින් ලාඕදිකීය තත්ත්වයෙන් ෆිලදෙල්ෆියානු තත්ත්වයට නැවත පැමිණෙති.

The vision of God’s glory that causes Isaiah to cry out that he is undone, that he is a person that is unclean and a sinner in need of forgiveness, takes place in the heavenly sanctuary when the trees cast off their leaves. The word “cast” means to “throw out”, or to “cut down” a tree. The casting out of Laodicea is here represented. A “tenth” or remnant will go through the cleansing “fire” brought about by Malachi’s Messenger of the Covenant, thus having their human works spiritually burnt away, and thus leaving only “the substance” that can’t be burnt away which is the “Holy Seed”. Those that refuse to hear will be cast off like dead dry leaves, or spewed out of the mouth of the Lord.

දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමයේ දර්ශනය, යෙසායා ඔහු විනාශවී ඇතැයි, ඔහු අපවිත්‍රයෙකුද සමාව අවශ්‍ය පව්කාරයෙකුද බව හඬනඟා ප්‍රකාශ කිරීමට හේතු වන එම දර්ශනය, ගස් සිය පත්‍ර හැළූ කාලයේ ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානය තුළ සිදුවේ. “හැළීම” යන වචනයේ අර්ථය “පිටතට විසි කිරීම” හෝ “ගසක් කපා හෙළීම” යන්නයි. ලාඔදීකියා පිටතට හෙළීම මෙහි නිරූපිත වේ. “දසයෙන් කොටසක්” හෝ අවශේෂය, මලාකිගේ ගිවිසුමේ දූතයා විසින් ගෙන එන පවිත්‍ර කිරීමේ “ගින්න” තුළින් යනු ඇත; එසේ ඔවුන්ගේ මනුෂ්‍ය ක්‍රියා ආත්මික අර්ථයෙන් දහනය වී ඉවත් වන අතර, එසේ දහනය කළ නොහැකි “මූල සාරය” පමණක් ඉතිරි වේ; එය “ශුද්ධ බීජය” ය. ඇසීමට ප්‍රතික්ෂේප කරන අය මැරුණු වියළි පත්‍ර මෙන් කපා ඉවත් කරනු ලබති, නැතහොත් ස්වාමීන්වහන්සේගේ මුඛයෙන් වමනය කරනු ලබති.

Jesus is the Holy Seed, and a seed has all the necessary DNA to produce the entire plant. The Word of God is a seed, and therefore the first mention of a thing in the Word of God contains all the information necessary to bring that subject to full maturity in the believer, if rightly understood.

යේසුස්වහන්සේ ශුද්ධ බීජය වන අතර, බීජයක් තුළ සම්පූර්ණ ශාකය උපදවීමට අවශ්‍ය සියලුම DNA අන්තර්ගතව ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය බීජයක් වන බැවින්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ යම් කරුණක් පිළිබඳ වූ ප්‍රථම සඳහන, එය නිවැරදිව අවබෝධ කරගනු ලැබේ නම්, එම විෂයය විශ්වාසියා තුළ සම්පූර්ණ පරිණතභාවයට ගෙන ඒමට අවශ්‍ය සියලු තොරතුරු අඩංගු කරයි.

Isaiah chapter six identifies a people who will not “hear” in the time period when you MUST hear in order to be blessed with the message of the Revelation of Jesus Christ. The people who Jesus referred to were the chosen people of God, they were His wife, they were His covenant people, they were ancient Israel.

යෙසායා හයවන පරිච්ඡේදයෙහි හඳුනාගනු ලබන්නේ, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව පිළිබඳ පණිවිඩයෙන් ආශීර්වාද ලැබීම සඳහා ඔබ අනිවාර්යයෙන් “ඇසිය” යුතු කාලපරිච්ඡේදයේදී “අසන්නේ” නැති ජනතාවකි. යේසුස්වහන්සේ සඳහන් කළ ජනතාව දෙවියන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ජනතාවය; ඔව්හු උන්වහන්සේගේ භාර්යාව වූහ; ඔව්හු උන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාව වූහ; ඔව්හු පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය වූහ.

Ancient Israel or the first Israel typifies modern Israel or the last Israel. The people of God at the end of the world are Seventh-day Adventists, His chosen people, His wife, His covenant people—modern Israel. The witness of Isaiah’s history, combined with the history of Christ, provides two witnesses that establish that at the end of the world Seventh-day Adventism will be in a lost and unsaveable “condition” represented in the message to Laodicea.

පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය හෝ පළමු ඉශ්‍රායෙලය නූතන ඉශ්‍රායෙලය හෝ අවසාන ඉශ්‍රායෙලය සඳහා ආදර්ශයක් වේ. ලෝකයේ අවසානයෙහි දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වන්නේ සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන්ය; ඔවුන් උන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ජනතාව, උන්වහන්සේගේ භාර්යාව, උන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාව—නූතන ඉශ්‍රායෙලය වේ. යෙසායාගේ ඉතිහාසයේ සාක්ෂිය, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉතිහාසය සමඟ එකට ගත් කල, ලෝකයේ අවසානයේ සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්මය ලාඕදීකියාට දෙන ලද පණිවිඩයෙහි නිරූපිත, අහිමි වූත් ගැළවිය නොහැකිත් “තත්ත්වයක” පවතිනු ඇතැයි ස්ථාපිත කරන සාක්ෂි දෙකක් සපයයි.

They are not actually unsaveable, but simply unsaveable in their Laodicean condition, as was Isaiah before his experience and as were the Jews of Christ’s history.

ඔවුන් සැබවින්ම ගැළවිය නොහැකි අය නොව, තමන්ගේ ලාඕදිකීය තත්ත්වය තුළ පමණක් ගැළවිය නොහැකි අය වෙති; එය යෙසායාගේ අත්දැකීමට පෙර ඔහු සිටි ආකාරය මෙන්ම, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉතිහාසයේ යුදෙව්වන් සිටි ආකාරයද විය.

One of the things a Laodicean must “hear” is the parable of the Sower. He must “hear” in that parable that the Word of God is a “seed”, a holy seed. When that is “heard”, then there is a foundation laid that begins to open up the secret message of Revelation, for that message is wrapped up in the profound recognition that Jesus is the Alpha and Omega, the First and the Last, the Beginning and Ending. To understand the relationship of the end with the beginning includes understanding that Jesus is the Word, and He is the Seed.

ලාඕදිකීයාවාසියෙකු “අසා” ගත යුතු දේවලින් එකක් වන්නේ වපුරන්නාගේ උපමාවය. ඔහු එම උපමාව තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය “බීජයක්”, එනම් ශුද්ධ බීජයක් බව “අසා” ගත යුතුය. එය “අසා” ගත් විට, එවිට එළිදරව් පොතේ රහස් පණිවිඩය විවෘත වීමට ආරම්භ කරන පදනමක් තැබේ; මන්ද එම පණිවිඩය යේසුස්වහන්සේ ආල්ෆා හා ඔමේගා වන බවත්, පළමුවැන්නා හා අන්තිමයා වන බවත්, ආරම්භය හා අවසානය වන බවත් යන ගැඹුරු අවබෝධය තුළ ඔතා තිබේ. අවසානය හා ආරම්භය අතර ඇති සම්බන්ධතාවය තේරුම් ගැනීම තුළ යේසුස්වහන්සේ වචනය වන බවත්, උන්වහන්සේම බීජය වන බවත් තේරුම් ගැනීමද අන්තර්ගත වේ.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> ආරම්භයේ වචනය සිටියේය; වචනය දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියේය; වචනය දෙවියන්වහන්සේය. එය ආරම්භයේදී දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියේය. සියල්ල ඔහු කරණකොට ගෙන සාදන ලද්දේය; සාදන ලද්දක් ඔහු නොමැතිව කිසිවක්ම සාදන ලද්දේ නැත. ඔහු තුළ ජීවනය තිබුණේය; එම ජීවනය මනුෂ්‍යයන්ගේ ආලෝකය විය. ආලෝකය අන්ධකාරයේ බැබළෙයි; අන්ධකාරය එය ග්‍රහණය නොකළේය. යොහන් 1:1–5.

> Now to Abraham and his seed were the promises made. He saith not, And to seeds, as of many; but as of one, And to thy seed, which is Christ. Galatians 3:16.

> දැන් පොරොන්දු අබ්‍රහම්ටත් ඔහුගේ වංශයටත් දෙන ලද්දේය. “වංශයන්ට” කියා, බොහෝ දෙනෙකු ගැන මෙන් නොකියයි; එහෙත් එකෙකු ගැන මෙන්, “ඔබගේ වංශයට” කියා ය; ඒ වනාහි ක්‍රිස්තුස්ය. ගලාති 3:16.

To understand the relationship with the end and the beginning requires the understanding of the “rule of first mention.” The rule of first mention identifies that the beginning of a subject is the most important reference for it contains the entire story, for as the Word of God it is a seed. The last reference is the second in importance in the sense that it is there that all the elements of the story are tied together leaving no loose ends. But it is the middle references on a subject that add the strength and clarity to the story, and in that sense the middle is as essential as the beginning or the ending.

අවසානය හා ආරම්භය අතර ඇති සම්බන්ධතාවය අවබෝධ කරගැනීම සඳහා “පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය” පිළිබඳ අවබෝධය අවශ්‍ය වේ. පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය අනුව, යම් විෂයයක ආරම්භය එයට අතිශය වැදගත් සඳහන් කිරීම වන බව හඳුනාගනී; මක්නිසාද එය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ලෙස බීජයක් වන බැවින්, සම්පූර්ණ කථාවම එහි අන්තර්ගතය. අවසාන සඳහන් කිරීම වැදගත්කමින් දෙවැන්න වන්නේ, එහිදී කථාවේ සියලු අංග එකට බැඳී කිසිදු අසම්පූර්ණ අවසානයක් ඉතිරි නොවන බැවිනි. එහෙත්, යම් විෂයයක් පිළිබඳ මැද සඳහන් කිරීම් කථාවට ශක්තියත් පැහැදිලිතාවත් එක්කරයි; එම අර්ථයෙන්, මැද කොටස ආරම්භය හෝ අවසානය තරම්ම අත්‍යවශ්‍යය.

There is much more to address on this subject, but returning to the passage in Matthew thirteen we can note that Jesus identified two classes of persons who hear or don’t hear. He identifies more than one way to not hear, but he then pronounces a blessing upon those that do hear.

මෙම විෂයය පිළිබඳ තවත් බොහෝ කරුණු සලකා බැලිය යුතුය; එහෙත්, මතෙව් දහතුනේ ඇති ඡේදය වෙත නැවත පැමිණි විට, ඇසෙන අය හා නොඇසෙන අය යන පුද්ගල පන්තීන් දෙකක් යේසුස් හඳුනා දක්වන බව අපට සටහන් කළ හැක. නොඇසෙන ආකාර එකකට වඩා ඇති බවද උන්වහන්සේ හඳුනා දක්වන නමුත්, ඇසෙන අය මත උන්වහන්සේ ආශීර්වාදයක් ප්‍රකාශ කරනු ලබයි.

> But blessed are your eyes, for they see: and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them. Hear ye therefore the parable of the sower. Matthew 13:16–18.

> එහෙත් ඔබගේ ඇස් ආශීර්වාද ලත්ය, මක්නිසාද ඒවා දක්නේය; ඔබගේ කන් ද ආශීර්වාද ලත්ය, මක්නිසාද ඒවා අසන්නේය. මක්නිසාද සැබවින්ම මම ඔබට කියමි, ඔබ දකින දේවල් දක්නා පිණිස බොහෝ අනාගතවක්තෘවරුද ධර්මිෂ්ඨ මනුෂ්‍යයෝද ආශා කළ නමුත් එය දක්නට නොලැබූහ; ඔබ අසන දේවල් අසනා පිණිසද ආශා කළ නමුත් එය අසන්නට නොලැබූහ. එබැවින් වපුරන්නාගේ උපමාව ඔබ අසන්න. මතෙව් 13:16–18.

Prophetically this “blessing” is therefore the very same blessing as Revelation 1:3:

එබැවින්, අනාවැකියෙහි අර්ථයෙන් මෙම “ආශීර්වාදය” එළිදරව් 1:3 හි සඳහන් එම ආශීර්වාදයම වේ:

> Blessed is he that readeth, and they that hear the words of this prophecy, and keep those things which are written therein: for the time is at hand.

> මේ අනාවැකියේ වචන කියවන්නාත්, එය අසන්නෝත්, එහි ලියා ඇති දේවල් රක්ෂා කරන්නෝත් භාග්‍යවන්තයෝය; මක්නිසාද කාලය සමීපව ඇත.

Jesus’ reference in Matthew thirteen to Isaiah six, in conjunction with the writings of Ellen White, confirms that there are things that are seen and heard at the end of the world that were so tremendous that many righteous men and prophets desired to live in that period of time when the final warning message was to be unsealed, and that people would then “see” and “hear” them.

මත්තෙව් දහතුනෙහි යෙසායා හය පිළිබඳ යේසුස්වහන්සේ කළ සඳහන, එලන් වයිට්ගේ ලේඛන සමඟ සම්බන්ධ කර බැලූ විට, ලෝකයේ අවසාන කාලයේදී දක්නට හා ඇසීමට ලැබෙන, එතරම් විශ්මයජනක වූ කරුණු තිබෙන බව තහවුරු කරයි; එමෙන්ම අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවුඩය මුද්‍රාවෙන් විවෘත කරනු ලබන ඒ කාලපරිච්ඡේදයේ ජීවත් වීමට බොහෝ ධර්මිෂ්ඨ මනුෂ්‍යයන් හා අනාගතවක්තෘවරුන් ආශා කළ බවත්, එවිට ජනතාව ඒවා “දකින” සහ “අසන” බවත් තහවුරු කරයි.

John was told to seal up what the “Seven Thunders” uttered in chapter ten, and in chapter twenty-two the pronouncement is made to “Seal not the sayings of the prophecy of this book: for the time is at hand.” The next verse identifies the close of human probation. Just before probation closes there is a pronouncement to unseal the “Seven Thunders”, which is the only passage in the book of Revelation that is sealed up at that time. Of the “Seven Thunders” we are informed that they represent the beginning and ending of Adventism.

දහවන අධ්‍යායයේදී “හත් ගර්ජනා” පැවසූ දේ මුද්‍රා තබා තැබීමට යොහන්ට කියනු ලැබීය; තවද විසිදෙවන අධ්‍යායයේදී “මේ පොතෙහි අනාවැකි වචන මුද්‍රා නොතබන්න; මක්නිසාද කාලය අතළඟය” යන ප්‍රකාශය කරනු ලැබේ. ඊළඟ වාක්‍යය මනුෂ්‍යයන්ගේ අනුග්‍රහ කාලයේ අවසානය හඳුන්වා දෙයි. අනුග්‍රහ කාලය අවසන් වීමට ඉතා ආසන්නව “හත් ගර්ජනා” අනාවරණය කිරීමට ප්‍රකාශයක් පැනනඟයි; එය එම කාලයේදී මුද්‍රා තබා ඇති එළිදරව් පොතේ එකම ඛණ්ඩය වේ. “හත් ගර්ජනා” පිළිබඳව අපට දන්වා ඇත්තේ, ඒවා ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ ආරම්භයත් අවසානයත් නියෝජනය කරන බවය.

> “The special light given to John which was expressed in the seven thunders was a delineation of events which would transpire under the first and second angels’ messages. . . .

> “සත් ගර්ජනාවන් තුළ ප්‍රකාශිත වූ, යොහන්ට දෙන ලද විශේෂ ආලෝකය යනු, පළමු හා දෙවන දූතයන්ගේ පණිවිඩයන් යටතේ සිදුවන්නාවූ සිද්ධීන්ගේ විස්තරාත්මක නිදර්ශනයක් විය....”

> “After these seven thunders uttered their voices, the injunction comes to John as to Daniel in regard to the little book: ‘Seal up those things which the seven thunders uttered.’ These relate to future events which will be disclosed in their order.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

> “මෙම ගර්ජනා සත තම ස්වර ප්‍රකාශ කළ පසු, කුඩා පොත සම්බන්ධයෙන් දානියෙල්ට දුන් ආඥාව මෙන්ම යොහන්ට ද මෙසේ ආඥාවක් ලැබේ: ‘ගර්ජනා සත ප්‍රකාශ කළ දේවල් මුද්‍රා තබා තබන්න.’ මේවා අනාගත සිද්ධීන්ට සම්බන්ධ වන අතර, ඒවා තම තමන්ගේ පිළිවෙළ අනුව එළිදරව් කරනු ලබනු ඇත.” The Seventh-day Adventist Bible Commentary, volume 7, 971.

The Seven Thunders represent the events during the beginning of Adventism in the history of the first and second angel’s message, from 1798 until October 22, 1844, and in the same article noted above we are informed that the Seven Thunders “relate to future events which will be disclosed in their order.” The beginning history of Adventism illustrates the ending of Adventism, for Jesus Christ, as the Alpha and Omega, places His signature upon the entire history of Adventism, for it is as sacred a history as was the history of ancient Israel.

සත් ගර්ජනා, ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ ආරම්භක කාලයේදී, පළමු සහ දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩයේ ඉතිහාසය තුළ, 1798 සිට 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා සිදුවීම් නියෝජනය කරයි; සහ ඉහත සඳහන් කළ එම ලිපිය තුළම, සත් ගර්ජනා “තමන්ගේ අනුපිළිවෙළින් එළිදරව් කරනු ලබන අනාගත සිදුවීම්වලට සම්බන්ධ වේ” යයි අපට දැනුම් දෙනු ලැබේ. ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ ආරම්භක ඉතිහාසය, ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ අවසානය නිරූපණය කරයි; මක්නිසාද යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, අල්ෆා සහ ඔමේගා ලෙස, ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ මුළු ඉතිහාසය මත තම අත්සන තබන සේක; එය පුරාතන ඉශ්‍රායෙල්ගේ ඉතිහාසය වූ පරිදිම, අතිශයින් ශුද්ධ වූ ඉතිහාසයකි.

According to Jesus in Matthew thirteen these events are what the prophets desired to see, and which the disciples were blessed for knowing. Those disciples represent God’s people at the end of the world who are blessed for what they see and hear. What they see and hear is the message of the Revelation of Jesus Christ, that is also represented by the message of the Seven Thunders, that represent both Millerite history and the history of the one hundred and forty-four thousand.

මතෙව් දහතුනෙහි යේසුස් වහන්සේ පැවසූ පරිදි, මෙම සිදුවීම් යනු අනාගතවක්තෘවරුන් දැකීමට ආශා කළ ඒවා වන අතර, ඒවා දැනගැනීම නිසා ශිෂ්‍යයන් ආශීර්වාද ලැබූහ. එම ශිෂ්‍යයන් නියෝජනය කරන්නේ ලෝකයේ අවසානයේදී තමන් දකින හා අසන දේ නිසා ආශීර්වාද ලැබූ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවය. ඔවුන් දකින හා අසන දෙය නම් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වෙහි පණිවිඩයය; එය සත් ගර්ජනාගේ පණිවිඩයෙන්ද නියෝජනය කරනු ලබයි; ඒ සත් ගර්ජනා මඟින් මිලර්වාදී ඉතිහාසයද එක්ලක්ෂ හතළිස් හාර දහසකගේ ඉතිහාසයද යන දෙකම නියෝජනය කරයි.

> “All the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now, for there are many people who have lost their bearings. The messages are to go to all the churches.

> “1840–1844 කාලය තුළ දෙන ලද සියලුම පණිවිඩ දැන් බලවත් ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලැබිය යුතුය, මක්නිසාද බොහෝ දෙනෙක් තමන්ගේ දිශානතිය අහිමි කරගෙන ඇත. එම පණිවිඩ සියලු සභාවන් වෙත ගොස් ළඟාවිය යුතුය. ”

> “Christ said, ‘Blessed are your eyes, for they see; and your ears, for they hear. For verily I say unto you, That many prophets and righteous men have desired to see those things which ye see, and have not seen them; and to hear those things which ye hear, and have not heard them’ [Matthew 13:16, 17]. Blessed are the eyes which saw the things that were seen in 1843 and 1844.

> “ඔබගේ ඇස් දකින්නාවූ බැවින්, ඔබ ආශීර්වාදලත්ය; ඔබගේ කන් අසන්නාවූ බැවින් ද එසේය” යයි ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පැවසූ සේක. “සැබවින් ම මම ඔබට කියමි, ඔබ දකින දේවල් දකින්නට බොහෝ අනාගතවක්තෘවරුන් සහ ධර්මිෂ්ඨ මනුෂ්‍යයන් ආශා කළ නමුත් ඒවා නොදුටුවෝය; ඔබ අසන දේවල් අසන්නටත් ආශා කළ නමුත් ඒවා නොඇසුවෝය” [මතෙව් 13:16, 17]. 1843 සහ 1844 වර්ෂවල දක්නට ලැබූ දේවල් දුටු ඇස් ආශීර්වාදලත්ය.

> “The message was given. And there should be no delay in repeating the message, for the signs of the times are fulfilling; the closing work must be done. A great work will be done in a short time. A message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry. Then Daniel will stand in his lot, to give his testimony.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

> “පණිවිඩය දෙනු ලැබීය. තවද එම පණිවිඩය නැවත ප්‍රකාශ කිරීම ප්‍රමාද නොකළ යුතුය; මක්නිසාද කාලයේ ලකුණු ඉටු වෙමින් පවතී; අවසාන කාර්යය සම්පූර්ණ කළ යුතුය. කෙටි කාලයක් තුළ මහත් කාර්යයක් සිදු කරනු ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ නියමය අනුව ඉක්මනින් පණිවිඩයක් දෙනු ලැබෙනු ඇත; එය පසුව මහත් හඬක් බවට පත් වෙමින් වර්ධනය වනු ඇත. එවිට දානියෙල් තමන්ට නියම වූ කොටසෙහි සිට, තම සාක්ෂිය දෙනු ඇත.” Manuscript Releases, volume 21, 437.

Ellen White identifies the history which Christ identified as the history that righteous men desired to see, as the history of the Millerites from 1840 through 1844, and then says that a “message will soon be given by God’s appointment that will swell into a loud cry.” The “loud cry” symbolizes the final warning of the third angel, and when that message is given, it will repeat the history of the beginning of Adventism. The final warning message is the “messages” that are “to go to all the churches,” and all “the messages given from 1840–1844 are to be made forcible now.”

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨ මනුෂ්‍යයන් දැකීමට ආශා කළ ඉතිහාසය ලෙස හඳුනාගත් එම ඉතිහාසය 1840 සිට 1844 දක්වා වූ මිලරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසය බව එලන් වයිට් හඳුනා දෙයි; එවිට ඇය “දෙවියන්වහන්සේගේ නියෝගයෙන් ඉක්මනින්ම දෙනු ලබන පණිවිඩයක් මහත් ඝෝෂාවක් දක්වා වර්ධනය වනු ඇත” යයි පවසයි. “මහත් ඝෝෂාව” යනු තුන්වන දූතයාගේ අවසාන අවවාදය සංකේතවත් කරන අතර, එම පණිවිඩය දෙනු ලබන විට, එය ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ ආරම්භයේ ඉතිහාසය නැවත පුරෝකථනය කරනු ඇත. අවසාන අවවාදයේ පණිවිඩය වන්නේ “සියලු සභාවන් වෙත යා යුතු” “පණිවිඩ” වන අතර, “1840–1844 සිට දෙන ලද සියලු පණිවිඩ දැන් බලවත් කරනු ලැබිය යුතුය.”

The Alpha and Omega illustrates the end with the beginning. Ellen White states that “the messages are to go to all the churches,” and Jesus told John “I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea.”

ආල්ෆා සහ ඔමේගා ආරම්භය සමඟ අවසානය දර්ශනය කරයි. එලන් වයිට් ප්‍රකාශ කරන්නේ “පණිවිඩ සියලු සභාවන් වෙත යා යුතුය” යන්නයි; යේසුස්ද යොහන්ට “මම ආල්ෆා සහ ඔමේගාය, පළමුවැන්නාද අවසානයද වෙමි; තවද, නුඹ දකින දේ පොතක ලියා ආසියාවේ තිබෙන සභා හත වෙත එය යවන්න; එනම් එෆෙසයටත්, ස්මිර්ණාවටත්, පෙර්ගමොස්ටත්, තියාතිරයටත්, සාර්දිස්ටත්, ෆිලඩෙල්ෆියාවටත්, ලාඔදිකයාවටත්” යැයි පැවසීය.

The messages of 1840 through 1844 are part of what is to be sent to the churches.

1840 සිට 1844 දක්වා වූ පණිවිඩ, සභාවන් වෙත යවනු ලැබීමට නියමිත දේවල කොටසකි.

Back to Articles