Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Four

යෝවෙල්ගේ පොත සහ ලාඕදීසියානු සබත් දින හත්වන දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව - අංක හතර

Number Four

අංක හතර

Author

Jeff Pippenger

Published

December 7, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

In Isaiah twenty-eight the “scornful men which rule” “Jerusalem” are represented as the “drunkards of Ephraim,” and as the “crown of pride.” “Crown” represents leadership and “pride” represents a satanic character.

යෙසායා විසිඅටවන පරිච්ඡේදයේ, “යෙරුසලම” පාලනය කරන “අපහාසාත්මක මනුෂ්‍යයෝ” “එප්‍රායිම්ගේ මත් වූවෝ” ලෙසද, “අහංකාරයේ කිරුළ” ලෙසද නිරූපණය කරනු ලැබේ. “කිරුළ” නායකත්වය නියෝජනය කරන අතර, “අහංකාරය” සාතන්සම චරිතයක් නියෝජනය කරයි.

The drunkards are contrasted with the remnant (“residue”) who become God’s “crown” of glory, for during the latter rain the Lord sets up His “kingdom of glory” as typified by Him setting up the “kingdom of grace” at the cross. The kingdom of grace at the cross typifies the kingdom of glory at the Sunday law. The latter rain began on 9/11 when the sealing of the one hundred and forty-four thousand and the judgment of the living began.

මත්වූවන් එයට විරුද්ධව, දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමායේ “කිරීටය” බවට පත්වන ශේෂය (“අවශේෂය”) සමඟ සසඳනු ලැබේ; මක්නිසාද අන්තිම වැස්සේදී, ස්වාමීන්වහන්සේ කුරුසියෙහි “අනුග්‍රහයේ රාජ්‍යය” ස්ථාපනය කළ ආකාරයෙන් පූර්ව නිරූපණය වූ පරිදි, තම “මහිමායේ රාජ්‍යය” ස්ථාපනය කරන බැවිනි. කුරුසියේ ඇති අනුග්‍රහයේ රාජ්‍යය, ඉරිදා නීතියේදී ඇති මහිමායේ රාජ්‍යයේ පූර්ව නිරූපණයකි. අන්තිම වැස්ස 9/11 දින ආරම්භ වූයේ එකලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මුද්‍රා කිරීමත් ජීවමානව සිටින අයගේ විනිශ්චයත් ආරම්භ වූ විටය.

> “I saw that all things are intensely looking and stretching their thoughts on the impending crisis before them. The sins of Israel must go to judgment beforehand. Every sin must be confessed at the sanctuary, then the work will move. It must be done now. The remnant in the time of trouble will cry, My God, My God, why hast Thou forsaken me?

> “සියලු දේම තමන් ඉදිරියේ ඇති අසන්නාකාලීන අර්බුදය දෙස අතිශය උනන්දුවෙන් බලා සිටින බවත්, ඒ පිළිබඳව තම සිත් දිගු කරගෙන සිටින බවත් මම දුටුවෙමි. ඉශ්‍රායෙල්ගේ පාප සියල්ල කලින්ම විනිශ්චයයට පැමිණිය යුතුය. සෑම පාපයක්ම ශුද්ධස්ථානයේදී පාපොච්චාරණය කළ යුතුය; එවිට කාර්යය ඉදිරියට ගමන් කරනු ඇත. එය දැන්ම සිදු කළ යුතුය. පීඩාකාලයේ සිටින අවශේෂය, ‘මාගේ දෙවියනි, මාගේ දෙවියනි, ඔබ වහන්සේ මා අත්හැර දැමූ සේක් ද?’ යයි හඬා පවසනු ඇත.”

> “The latter rain is coming on those that are pure—all then will receive it as formerly.

> “පසුකාලීන වර්ෂාව ශුද්ධව සිටින අය මත පැමිණෙයි—එවිට සියල්ලෝම පෙර මෙන් එය ලබන්නෝය.”

> “When the four angels let go, Christ will set up His kingdom. None receive the latter rain but those who are doing all they can. Christ would help us. All could be overcomers by the grace of God, through the blood of Jesus. All heaven is interested in the work. Angels are interested.” Spalding and Magan, 3.

> “දූතයන් සතරදෙනා අතහැර දමන කල, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම රාජ්‍යය පිහිටුවනු ඇත. පසු වැස්ස ලබන්නේ තමන්ට හැකි සියල්ල කරමින් සිටින අය පමණි. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ අපට උපකාර කරන සේක. දෙවියන් වහන්සේගේ කරුණාවෙන්, යේසුස්ගේ රුධිරය මඟින්, සියල්ලෝ ජයග්‍රාහකයෝ විය හැකි ය. මුළු ස්වර්ගයම මෙම කාර්යය ගැන උනන්දු වේ. දූතයෝද උනන්දු වෙති.” Spalding and Magan, 3.

The four winds of Revelation are also represented by Isaiah as a rough wind that had been stayed during the day of the east wind, as are Revelation’s four winds of strife held in check by the four angels. The four winds are identified as an “angry horse seeking to break loose” bringing “death and destruction” by Sister White. The four winds are progressively released, beginning at 9/11 then greatly amplified at the Sunday law, and then fully loosed when human probation closes.

ප්‍රකාශන ග්‍රන්ථයේ සඳහන් සුළං හතර, ප්‍රකාශන ග්‍රන්ථයේම දූතයන් හතර විසින් පාලනය කරනු ලබන කලහයේ සුළං හතර මෙන්, යෙසායා විසින්ද නැගෙනහිර සුළඟේ දවසේදී නවතා තබන ලද ප්‍රචණ්ඩ සුළඟක් ලෙස නිරූපණය කරයි. සහෝදරි වයිට් විසින් එම සුළං හතර “නිදහස් වීමට බිඳී පිටතට පැන්නහොත්” යන “ක්‍රෝධිත අශ්වයෙකු” ලෙස හඳුන්වා දී ඇති අතර, එය “මරණය හා විනාශය” ගෙන එන්නකි. එම සුළං හතර ක්‍රමයෙන් නිදහස් කරනු ලැබේ; 9/11 දිනෙන් ආරම්භ වී, ඉරිදා නීතියේදී මහත් ලෙස තීව්‍ර කරනු ලබමින්, ඉන්පසු මනුෂ්‍යයන්ගේ කරුණාකාලය අවසන් වන විට සම්පූර්ණයෙන්ම මුදා හැරේ.

## Released and Restrained

මුදාහරින ලද සහ සංයමනය කරන ලද

The seventh trumpet, which is also the third woe, which announces the finishing of the mystery of God was prophetically sounded at 9/11 when Islam was released and then prophetically restrained by George W. Bush post-911. The mother of Islam, Hagar, Ishmael’s mother is a symbol of restraint and release. She was released by Sarah to procreate with Abraham by Sarah, then because of jealousy she was restrained by Sarah, causing Hagar to run away, until the angel restrained Hagar from running and told her to return. After the birth of Isaac, the strife of Hagar and Sarah continued until Abraham cast out the bondwoman, thus placing another restraint upon her.

දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස නිමවීම ප්‍රකාශ කරන සත්වන හඬනළාව, එනම් තුන්වන විපතද වන එය, ඉස්ලාමය නිදහස් කරනු ලැබ, ඉන්පසු 9/11ට පසු George W. Bush විසින් අනාවැකිමය ලෙස වළක්වන ලද අවස්ථාවේ, අනාවැකිමය ලෙස 9/11 දින හඬනඟන ලදී. ඉස්ලාමයේ මව වන, ඉෂ්මායෙල්ගේ මව වූ හාගර්, වළක්වා තැබීමේත් නිදහස් කිරීමේත් සංකේතයකි. සාරා විසින් ඇබ්‍රාහම් සමඟ දරුවන් ලබන පිණිස හාගර්ව නිදහස් කරන ලද්දී; ඉන්පසු ඊර්ෂ්‍යාව නිසා සාරා විසින් ඇය වළක්වන ලද බැවින්, හාගර් පලා ගියාය, දූතයා හාගර්ගේ පලා යාම වළක්වා, ඇයට ආපසු යන්නැයි පැවසූ තෙක්. ඉසාක්ගේ උපතෙන් පසු, හාගර් සහ සාරා අතර වූ විරෝධය දිගටම පැවති අතර, අවසානයේ ඇබ්‍රාහම් දාසියව නෙරපා දැමූ අතර, ඒ අනුව ඇය මත තවත් වළක්වීමක් පනවන ලදී.

The four angels of Islam were released at the beginning of the three hundred and ninety-one year and fifteen-day prophecy of Revelation chapter nine verse fifteen and they were then restrained on August 11, 1840.

ඉස්ලාමයේ දූතයන් සතරදෙනා එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ පහළොස්වන වාක්‍යයේ සඳහන් අවුරුදු තුන්සිය අනූඑකක් හා දින පහළොවක අනාවැකියේ ආරම්භයේදී මුදා හරින ලද අතර, ඉන්පසු 1840 අගෝස්තු 11 වන දින ඔවුන් නැවත අවහිර කරනු ලැබීය.

> And the sixth angel sounded, and I heard a voice from the four horns of the golden altar which is before God, Saying to the sixth angel which had the trumpet, Loose the four angels which are bound in the great river Euphrates. And the four angels were loosed, which were prepared for an hour, and a day, and a month, and a year, for to slay the third part of men. Revelation 9:13–15.

> හයවෙනි දූතයාත් හඬ නැඟුවේය; එවිට දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ඇති රන් පූජාසනයේ කොණ හතරෙන් හඬක් මට ඇසුණේය. එය තූරිය ඇති හයවෙනි දූතයාට මෙසේ කියමින් තිබුණේය: මහත් යුප්‍රාතීස් ගංගාවේ බැඳ තබා ඇති දූතයන් හතරදෙනා නිදහස් කරනු. එවිට මනුෂ්‍යයන්ගෙන් තුන්වන කොටස මරාදමනු පිණිස පැයක්, දවසක්, මාසයක් හා අවුරුද්දක් සඳහා සූදානම් කර තබන ලද ඒ දූතයන් හතරදෙනා නිදහස් කරනු ලැබූහ. එළිදරව් 9:13–15.

After Islam of the third woe was released to attack at 9/11, George W. Bush initiated his worldwide war on terrorism and put a restraint on Islam. The first mention of Ishmael, the symbol of Islam identifies that Ishmael descendants would be against every man and every man would be against them.

තුන්වන විපත්තියේ ඉස්ලාමය 9/11 දින ප්‍රහාර කිරීම සඳහා මුදාහැරීමෙන් පසු, ජෝර්ජ් ඩබ්ලිව්. බුෂ් සිය ලෝකව්‍යාප්ත ත්‍රස්තවාදයට එරෙහි යුද්ධය ආරම්භ කරමින් ඉස්ලාමය මත අවහිරයක් පනවා තැබීය. ඉස්ලාමයේ සංකේතය වූ ඉෂ්මායෙල් පිළිබඳ පළමු සඳහනෙහි, ඉෂ්මායෙල්ගේ වංශජයන් සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම විරුද්ධ වනු ඇති බවත්, සෑම මනුෂ්‍යයෙකුම ඔවුන්ට විරුද්ධ වනු ඇති බවත් හඳුන්වා දෙයි.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> එවිට ස්වාමීන්වහන්සේගේ දූතයා ඇයට මෙසේ කීවේය: “බලව, නුඹ ගර්භවතී ය; නුඹ පුත්‍රයෙකු බිහිකරන්නීය, ඔහුගේ නාමය ඉෂ්මායෙල් යයි කියන්නීය; මක්නිසාද ස්වාමීන්වහන්සේ නුඹගේ පීඩාව අසා තිබෙන බැවිනි. ඔහු වනාන්තර මිනිසෙකු මෙන් වනු ඇත; ඔහුගේ අත සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම විරුද්ධවද, සෑම මනුෂ්‍යයෙකුගේම අත ඔහුට විරුද්ධවද වනු ඇත; ඔහු තම සියලු සහෝදරයන් ඉදිරියේ වාසය කරනු ඇත.” උත්පත්ති 16:11, 12.

Islam is the power at the end of the world that “every man’s hand” will be against, and Islam will be against every man, just as it is being perfectly fulfilled today. The particular work of Islam as a symbol of prophecy is to bring about a world war. This subject is confirmed by the story of Elijah, John the Baptist and is represented as “the angering of the nations” in the book of Revelation.

ඉස්ලාම් යනු ලෝකයේ අවසාන කාලයේදී “සෑම මනුෂ්‍යයෙකුගේ අතක්ම” විරුද්ධ වන බලයය; එසේම ඉස්ලාම්ද සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම විරුද්ධ වන්නේය; අද එය සම්පූර්ණ ලෙස ඉටු වෙමින් පවතින අයුරින්මය. අනාවැකියෙහි සංකේතයක් වශයෙන් ඉස්ලාම්ගේ විශේෂ කාර්යය වන්නේ ලෝක යුද්ධයක් ඇති කිරීමය. මෙම විෂය එලියාගේත්, යොහන් බප්තිස්තගේත් කථාව මගින් තහවුරු කරනු ලබන අතර, එළිදරව් පොතෙහි “ජාතීන් කෝපයට පත් කිරීම” ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ.

> “‘The commencement of that time of trouble,’ here mentioned does not refer to the time when the plagues shall begin to be poured out, but to a short period just before they are poured out, while Christ is in the sanctuary. At that time, while the work of salvation is closing, trouble will be coming on the earth, and the nations will be angry, yet held in check so as not to prevent the work of the third angel. At that time the ‘latter rain,’ or refreshing from the presence of the Lord, will come, to give power to the loud voice of the third angel, and prepare the saints to stand in the period when the seven last plagues shall be poured out.” Early Writings, 85.

> “මෙහි සඳහන් කර ඇති ‘ඒ විපත්ති කාලයේ ආරම්භය’ යනු වසංගත වැගිරීමට පටන් ගන්නා කාලයට යොමු නොවන අතර, ඒවා වැගිරීමට ටික කලකට පෙර, ක්‍රිස්තුස් ශුද්ධස්ථානය තුළ සිටින අතරතුර කෙටි කාලයකට යොමු වෙයි. එම කාලයේදී, ගැළවීමේ කාර්යය අවසානය කරා පැමිණෙමින් සිටියදී, පොළොව මත විපත්තිය පැමිණෙමින් থাকবে, ජාතීහු කෝපයට පත් වන්නෝය, එහෙත් තුන්වන දූතයාගේ කාර්යය වැළැක්වීමට නොහැකි වන ලෙස ඔවුන් පාලනය කරනු ලබන්නෝය. එම කාලයේදී ‘අවසාන වර්ෂාව’ හෙවත් ස්වාමින්වහන්සේගේ සන්නිධානයෙන් එන ප්‍රබෝධය පැමිණෙනු ඇත; එය තුන්වන දූතයාගේ මහත් හඬට බලය දීමටත්, අවසාන වසංගත හත වැගිරෙන කාලයේදී ස්ථිරව සිටීමට ශුද්ධවන්තයන් සූදානම් කිරීමටත් වේ.” Early Writings, 85.

In the “days” when the latter rain is falling, Christ sets up His kingdom of glory as represented in the book of Daniel.

අවසාන වර්ෂාව වැටෙමින් පවතින “දින” තුළ, දානියෙල්ගේ පොතෙහි නිරූපිත පරිදි ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තමන්ගේ මහිමයේ රාජ්‍යය පිහිටුවයි.

> And in the days of these kings shall the God of heaven set up a kingdom, which shall never be destroyed: and the kingdom shall not be left to other people, but it shall break in pieces and consume all these kingdoms, and it shall stand for ever. Daniel 2:44.

> මෙම රාජවරුන්ගේ දවස්වලදී ස්වර්ගයේ දෙවියන් වහන්සේ කිසිදා විනාශ නොවන රාජ්‍යයක් පිහිටුවනු ඇත; එම රාජ්‍යය අනෙක් ජනතාවකට භාර දෙනු නොලැබේ; එය මේ සියලු රාජ්‍යයන් කැබලි කර විනාශ කර දමනු ඇත, එය සදාකාලයටම පවතිනු ඇත. දානියෙල් 2:44.

In the “days” when Christ sets up His kingdom of glory, those who are Christ’s “crown” of glory are contrasted with the drunkards who wear the “crown” of pride. Habakkuk’s “vision” that was to be written and made plain upon “tables” graphically illustrates the historical witness of the foundational truths of Adventism. In Habakkuk’s testimony Joel’s two classes of either “pride” or “glory” are represented as a class who are—justified by faith or who are—lifted up in pride. Verse four of chapter two addresses the two classes and they parallel the classic illustration of the Pharisee and the Publican. The Publican went home justified and the Pharisee’s “soul” is “not upright” for it is “lifted up.”

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම තේජෝමය රාජ්‍යය ස්ථාපිත කරන “දිනවලදී,” ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට අයත්, උන්වහන්සේගේ තේජස් “කිරුළ” වන අය, අභිමානයේ “කිරුළ” පැළඳ සිටින මත්පැන්පානයෙන් මත් වූවන් සමඟ ප්‍රතිවිරුද්ධ කර දැක්වෙති. “තැටි” මත ලියා පැහැදිලි කරනු ලැබිය යුතු බවට වූ හබක්කුක්ගේ “දර්ශනය,” ඇඩ්වෙන්ටිස්තවාදයේ පදනම් සත්‍යයන් පිළිබඳ ඓතිහාසික සාක්ෂිය ප්‍රබල රූපකයක් මඟින් විවරණය කරයි. හබක්කුක්ගේ සාක්ෂියේදී, යෝවෙල්ගේ “අභිමානය” හෝ “තේජස” යන පන්ති දෙක, — ඇදහිල්ලෙන් නිදෝෂීකරණය කරනු ලැබූ පන්තියක් හෝ — අභිමානයෙන් උස්වූ පන්තියක් ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ. දෙවන පරිච්ඡේදයේ සිව්වන පදය එම පන්ති දෙකට ආමන්ත්‍රණය කරන අතර, ඒවා ඵරිසිවරයා හා බදුඅයකරු පිළිබඳ ප්‍රසිද්ධ උපමාචිත්‍රණයට සමාන්තර වේ. බදුඅයකරු නිදෝෂීකරණය කරනු ලැබ ගෙදර ගියේය; එහෙත් ඵරිසිවරයාගේ “ආත්මය” “සෘජු” නොවන්නේ, එය “උස්ව” තිබෙන බැවිනි.

> Behold, his soul which is lifted up is not upright in him: but the just shall live by his faith. Habakkuk 2:4.

> බලව, උඩඟුකමින් උද්ධත වූ ඔහුගේ ආත්මය ඔහු තුළ සෘජු නොවේය; එහෙත් ධර්මිෂ්ඨයා තම විශ්වාසයෙන් ජීවත් වන්නේය. හබක්කුක් 2:4.

In the next verse Habakkuk identifies the class whose hearts are lifted up in pride as drunk, thus connecting Isaiah’s and Habakkuk’s drunks with “pride.”

ඊළඟ පදයේදී හබක්කුක්, අහංකාරයෙන් ඔසවනු ලැබූ හෘදයන් ඇති පංතිය මත් වූවන් ලෙස හඳුන්වා දෙයි; මෙසේ යෙසායාගේද හබක්කුක්ගේද මත් වූවන් “උඩඟුකම” සමඟ සම්බන්ධ කරයි.

> Yea also, because he transgresseth by wine, he is a proud man, neither keepeth at home, who enlargeth his desire as hell, and is as death, and cannot be satisfied, but gathereth unto him all nations, and heapeth unto him all people. Habakkuk 2:5.

> එසේය, මක්නිසාද ඔහු වයින් කරණකොටගෙන අකීකරු වන්නේය; ඔහු අහංකාර මනුෂ්‍යයෙකි, ඔහු නිවසෙහි නොසිටින්නේය; ඔහු තම ආශාව පාතාලය මෙන් පුළුල් කරන්නේය, මරණය මෙන් සිටින්නේය, තෘප්තිමත් විය නොහැක්කේය; එහෙත් ඔහු සියලු ජාතීන් තමන් වෙත රැස්කරගන්නේය, සියලු ජනවර්ග තමන් වෙත ගොඩගසන්නේය. හබක්කුක් 2:5.

It is worth remembering that these verses in Habakkuk were not only fulfilled in Millerite history, but their fulfillment was a common subject of both Ellen White and the early pioneers of Adventism. Those who were justified by the faith represented in verse four of Millerite history were those who endured the crisis of the first disappointment, which marked both the tarrying time and the arrival of the second angel’s message announcing the fall of Babylon. The Millerites understood within that testing history that the former covenant people, who had been historically Protestants had become the daughters of Babylon. Those Protestants were Protestants represented by the church of Sardis, representing a covenant people, for they had a “name”, symbol of both character and covenant relationship, but they were dead.

හබක්කුක් ග්‍රන්ථයේ මෙම පද මිලරයිට් ඉතිහාසයේ පමණක් සම්පූර්ණ වූවා නොව, ඒවායේ සම්පූර්ණවීම එලන් වයිට් සහ ආද්‍ය ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් පුරෝගාමීන් දෙපාර්ශවයේම සාමාන්‍ය විෂයයක් වූ බව සිහි තබා ගැනීම වටී. මිලරයිට් ඉතිහාසයේ හතරවන පදයේ නිරූපිත විශ්වාසයෙන් නිදොස් කරනු ලැබූවෝ නම්, බැබිලෝනිය වැටී ගිය බව ප්‍රකාශ කළ දෙවැනි දූතයාගේ පණිවුඩය පැමිණීමත් ප්‍රමාද කාලයත් සලකුණු කළ පළමු බලාපොරොත්තු භංගයේ අර්බුදය දරා සිටියෝ වූහ. එම පරීක්ෂාකාරී ඉතිහාසය තුළ, ඉතිහාසමය ලෙස ප්‍රොටෙස්තන්තයන් වූ පෙර ගිවිසුම්-ජනතාව බැබිලෝනියේ දූවරුන් වී ඇති බව මිලරයිට්වරුන් අවබෝධ කරගත්තෝය. එම ප්‍රොටෙස්තන්තයන් සාර්දිස් සභාවෙන් නිරූපිත ප්‍රොටෙස්තන්තයන් වූහ; එය ගිවිසුම්-ජනතාවක් නිරූපණය කළේය, මක්නිසාද ඔවුන්ට “නාමයක්” තිබුණි—එය චරිතයේත් ගිවිසුම් සම්බන්ධතාවයේත් සංකේතයක් වූ නමුත්, ඔවුන් මළ අය වූහ.

> And unto the angel of the church in Sardis write; These things saith he that hath the seven Spirits of God, and the seven stars; I know thy works, that thou hast a name that thou livest, and art dead. Revelation 3:1.

> සාර්දිස්හි සභාවේ දූතයාට මෙසේ ලියන්න; දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්ම සත්දෙනාද, තාරකා සත්දෙනාද අල්ලාගෙන සිටින්නා මෙසේ කියයි; ඔබගේ ක්‍රියාවන් මම දනිමි; ඔබ ජීවත්වන්නෙහියි යන නාමයක් ඔබට ඇති නමුත්, ඔබ මළව සිටී. එළිදරව් 3:1.

In the testing process of 1844 that began on April 19 and thereafter ended on October 22—those who failed the testing process were lifted up in pride, and if we would but read the verses that follow verse five, the characteristic of human pride is there exemplified with an illustration of papal arrogance and self-exaltation. It ends in verse twenty where it is pronounced that the Lord is in His holy temple, let all the earth keep silent.

1844 දී අප්‍රේල් 19 වන දින ආරම්භ වී, පසුව ඔක්තෝබර් 22 වන දින අවසන් වූ පරීක්ෂාකාරී ක්‍රියාවලිය තුළ—එම පරීක්ෂාකාරී ක්‍රියාවලියෙන් අසමත් වූවෝ උඩඟුකමින් උසස් කරනු ලැබූහ; අපි පස්වන පදය අනුගමනය කරන පද කියවන්නෙමු නම්, මනුෂ්‍ය උඩඟුකමේ ලක්ෂණය එහි පාප්මය අහංකාරකම සහ ස්වයං-උත්කර්ෂණය පිළිබඳ නිදර්ශනයකින් පැහැදිලි කර දක්වා ඇත. එය විසිවන පදයෙන් අවසන් වන්නේ, ස්වාමීන්වහන්සේ තම ශුද්ධ මාලිගාවෙහි සිටින බව ප්‍රකාශ කරමිනි; මුළු පොළොවම නිශ්ශබ්දව සිටිනු ඇත.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> එහෙත් සමිඳාණන් වහන්සේ තමන්ගේ ශුද්ධ මන්දිරයෙහි සිටින සේක; මුළු පෘථිවියම ඔහු ඉදිරියේ නිශ්ශබ්දව සිටිත්වා. හබක්කුක් 2:20.

Verse two of Habakkuk chapter two identifies the first disappointment of April 19, 1844 and the chapter ends in verse twenty, which clearly marks October 22, 1844 when the Lord came suddenly to His temple.

හබක්කුක් පොතේ දෙවන අධ්‍යායේ දෙවන පදය 1844 අප්‍රේල් 19 දින ඇති වූ පළමු බලාපොරොත්තු භංගය හඳුනා දෙයි; එම අධ්‍යාය විසිවන පදයෙන් අවසන් වන අතර, එය ස්වාමීන් වහන්සේ තම මාලිගාවට අකස্মාත් පැමිණි 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැහැදිලිව සළකුණු කරයි.

## Four Comings on October 22, 1844 (line upon line)

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින සිදුවූ පැමිණීම් හතර (පේළිය මත පේළිය)

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “අපගේ මහත් යාජකයා ලෙස ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම සඳහා අතිශුද්ධ ස්ථානයට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීම, දානියෙල් 8:14 හි දෘශ්‍යමාන කරනු ලැබූ පරිදි; දානියෙල් 7:13 හි ඉදිරිපත් කර ඇති පරිදි, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා පුරාණ දිනන්වහන්සේ වෙත පැමිණීම; සහ මලාකි විසින් පූර්වකථනය කරන ලද පරිදි, ස්වාමීන්වහන්සේ තම මාලිගාවට පැමිණීම යන මේවා එකම සිද්ධියෙහි විස්තරයන් වෙති; තවද මෙය මත්තෙව් 25 හි කන්‍යාවන් දස දෙනාගේ උපමාවේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් විස්තර කරන ලද, මනාලයා විවාහයට පැමිණීම මඟින්ද නිරූපණය කරනු ලැබේ.” The Great Controversy, 426.

Verses three and four identify the two classes which are produced in the testing process of verse two through to verse twenty, the testing process of April 19, 1844 unto October 22, 1844. Verse four through nineteen are addressing the papal power with the exception of verse fourteen which addresses the history that follows the descent of the angel of Revelation chapter eighteen at 9/11.

තුන්වන හා සිව්වන වචන, දෙවන වචනයෙන් විසිවන වචනය දක්වා වූ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියේදී, එනම් 1844 අප්‍රේල් 19 සිට 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා වූ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියේදී නිපදවනු ලබන කණ්ඩායම් දෙක හඳුනා දෙයි. සිව්වන වචනයෙන් දහනවවන වචනය දක්වා, 9/11 දින එළිදරව් පොතේ දහඅටවන අධ්‍යායේ දූතයාගේ බැසයාමෙන් අනතුරුව ඇතිවන ඉතිහාසයට ආමන්ත්‍රණය කරන දහහතරවන වචනය හැර, පාප්වාදී බලයට ආමන්ත්‍රණය කරයි.

> For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea. Habakkuk 2:14.

> සමුද්‍රය ජලයෙන් ආවරණය වී ඇති පරිද්දෙන්ම, භූමිය ස්වාමීන්වහන්සේගේ මහිමයේ දැනුමෙන් පිරී යන්නේය. හබක්කුක් 2:14.

In the testing process of the second angel in Millerite history two classes of worshippers were developed and thereafter manifested at the crisis of October 22, 1844. The character of the wicked in the passage is the character of the papacy, and in that testing period the faithful Millerites came to proclaim in agreement with the message of the second angel that the Protestant church had become the daughters of Rome through their rejection of the Millerite message. The controversy that unfolded between the starting at April 19 and the ending on October 22 is where character either as a proud drinker of Babylon’s wine as was Belshazzar or as someone who like Daniel before Belshazzar was justified by his faith. That controversy is where the drama unfolds that awakens the world to the eternal realities associated with the third angel’s message. The backdrop of the drunk verses the justified is placed within the context of the argument being how the world is enlightened to the issues, “For the earth shall be filled with the knowledge of the glory of the Lord, as the waters cover the sea.” That enlightening began at 9/11.

මිලරයිට් ඉතිහාසයේ දෙවන දූතයාගේ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියේදී නමස්කාරකරුවන්ගේ පන්තීන් දෙකක් වර්ධනය විය; ඒවා පසුව 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින ඇති වූ අර්බුදයේදී ප්‍රකාශිත විය. එම ඡේදයේ දුෂ්ටයන්ගේ චරිතය පාප්පදවියේ චරිතය වන අතර, එම පරීක්ෂණ කාලය තුළ විශ්වාසවන්ත මිලරයිට්වරු දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩයට එකඟව ප්‍රකාශ කිරීමට පැමිණියේ, මිලරයිට් පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම හේතුවෙන් ප්‍රොටෙස්තන්ත්‍ර සභාව රෝමයේ දියණියන් බවට පත්වී ඇති බවය. අප්‍රේල් 19 දින ආරම්භ වී ඔක්තෝබර් 22 දිනෙන් අවසන් වූ එම වාදවිවාදය තුළ, බෙල්ෂෂ්සර් මෙන් බබිලෝනියේ වයින් පානය කරන උඩඟු මිනිසෙකු ලෙස චරිතය පෙනීසිටිනවාද, නැතහොත් බෙල්ෂෂ්සර් ඉදිරියේ ඩානියෙල් මෙන් තම ඇදහිල්ල මගින් නිදොස් කරනු ලැබූ කෙනෙකු ලෙස පෙනීසිටිනවාද යන්න තීරණය විය. තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩයට සම්බන්ධ සදාකාලික සත්‍යතාවයන් වෙත ලෝකය අවදි කරන නාට්‍යය දිගහැරෙන්නේ එම වාදවිවාදය තුළය. මත්වූවන් සහ නිදොස් කරනු ලැබූවන් අතර ඇති පසුබිම, ලෝකය මෙම ප්‍රශ්නවලට කෙසේ ආලෝකමත් කරනු ලබන්නේද යන තර්කයේ සන්දර්භය තුළ තැබී ඇත: “මක්නිසාද, මුහුද වසාගෙන ඇති ජලය මෙන්, භූමිය ස්වාමීන්වහන්සේගේ මහිමය පිළිබඳ දැනුමෙන් පිරී යනු ඇත.” එම ආලෝකමත් කිරීම 9/11 දින ආරම්භ විය.

At the conclusion of the history represented in Habakkuk chapter two the Lord suddenly came to His temple on October 22, 1844. He did so in fulfillment of the prophecy that He set forth as Palmoni in verse fourteen of Daniel eight.

හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයෙන් නිරූපිත ඉතිහාසයේ අවසානයේදී, ස්වාමීන්වහන්සේ 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින අචානාකයෙන් තම මාලිගාවට පැමිණියහ. එසේ කළේ දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහහතරවන පදයේ පල්මෝනි ලෙස තමන් ප්‍රකාශ කළ අනාවැකිය ඉටු කිරීම පිණිසය.

## Palmoni

පල්මෝනි

On the tenth day of the seventh month of the biblical calendar, which in 1844 fell upon the twenty-second day of the tenth month, Habakkuk 2:20 was fulfilled, and the symbolical number “220” can be seen in the ‘chapter and verse’ which identifies a dispensational change in the work of Christ in the heavenly sanctuary. A prophetic characteristic of the one hundred and forty-four thousand is that they are those who follow the Lamb whithersoever He goeth. To follow Christ means to follow Him in His Word.

බයිබලීය දිනදර්ශනයේ සත්වන මාසයේ දසවන දින, එනම් 1844 වර්ෂයේ දසවන මාසයේ විසි දෙවන දිනට වැටුණු එම දිනෙහි, හබක්කුක් 2:20 ඉටු විය; එසේම, ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයෙහි ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සේවයේ යුගකාලීන වෙනසක් හඳුනා දෙන ‘පරිච්ඡේදය හා පදය’ තුළ සංකේතාත්මක “220” අංකය දැකිය හැක. එක්ලක්ෂ සතළිස් හතර දහසගේ භාවිතාත්මක ලක්ෂණයක් නම්, ඔවුන් බැටළුපිල්ලාවහන්සේ කොතැනකට ගියත් උන්වහන්සේ අනුව යන්නෝ වීමය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අනුව යාම යනු, උන්වහන්සේගේ වචනය තුළ උන්වහන්සේ අනුව යාමය.

In His Word, the number “220” symbolically represents the combination of divinity and humanity, and the very work Christ began on that date was the work of combining His divinity with humanity. In 1844 on the twenty-second day of the tenth month, or symbolically twenty-two times ten equaling “220” (22 X 10 = 220) or you might say, on the very date that equates symbolically to “220,” Habakkuk “2:20” was fulfilled as Christ moved from the holy place to the Most Holy Place to begin the investigative judgment.

ඔහුගේ වචනය තුළ “220” යන සංඛ්‍යාව දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය එක්වීම සංකේතාත්මකව නිරූපණය කරයි; එම දිනම ක්‍රිස්තුස් ආරම්භ කළ කාර්යය ද ඔහුගේ දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්කිරීමේ කාර්යය වූයේය. 1844 වර්ෂයේ දසවන මාසයේ විසි දෙවන දිනයේදී, හෝ සංකේතාත්මකව විසි දෙක ගුණ දහය කර “220”ට සමාන වන ලෙස (22 X 10 = 220), නැතහොත් ඔබ කියන ලෙස, සංකේතාත්මකව “220”ට සමාන වන එම දිනයේදී, ක්‍රිස්තුස් ශුද්ධස්ථානයෙන් අතිශුද්ධ ස්ථානයට ගමන් කර විමර්ශනාත්මක විනිශ්චය ආරම්භ කළ බැවින් හබක්කුක් “2:20” ඉටු වූයේය.

Palmoni, the Wonderful Number stands within the ‘question and answer’ that is the central pillar of Adventism and most Adventists are fully unaware of that truth.

අද්වෙන්තිවාදයේ මධ්‍යම ස්ථම්භය වන එම ‘ප්‍රශ්නය හා පිළිතුර’ තුළ අරුමපුදුම අංකය වූ පල්මෝනි සිටින බවත්, අද්වෙන්තිස්තයන්ගෙන් බහුතරය එම සත්‍යය පිළිබඳ සම්පූර්ණයෙන්ම අවිදිත බවත්ය.

> “The scripture which above all others had been both the foundation and central pillar of the Advent faith was the declaration, ‘Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed.’ [Daniel 8:14.]” The Great Controversy, 409.

> “අනෙකුත් සියලු ශුද්ධ ලේඛන වචනවලට වඩා, ඇඩ්වෙන්ට් විශ්වාසයේ පදනමත් මධ්‍යස්ථම්භයත් වූ ශුද්ධ ලේඛන වචනය වූයේ, ‘දහස් දෙසිය තුන්සිය දින පුරා; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේය.’ [දානියෙල් 8:14.]” The Great Controversy, 409.

Daniel chapter eight verses thirteen and fourteen represent a question in verse thirteen that is followed by an answer in verse fourteen. The Hebrew word Palmoni is translated as “that certain saint” in verse thirteen, and that particular name of Christ means the Wonderful Numberer or the Numberer of Secrets.

දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන සහ දහහතරවන පද, දහතුන්වන පදයේ ඇති ප්‍රශ්නයකට දහහතරවන පදයේ පිළිතුරක් අනුව යෙදෙන බව නිරූපණය කරයි. හෙබ්‍රෙව් වචනය වන Palmoni, දහතුන්වන පදයේ “එම නිශ්චිත ශුද්ධවන්තයා” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති අතර, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එම විශේෂ නාමයේ අර්ථය වන්නේ “අදභූත ගණකයා” හෝ “රහස් ගණකයා” යන්නයි.

When Ellen White identifies that verse fourteen is the central pillar and foundation of Adventism, she places the divine emphasis upon the question and answer of these two verses which demands that Christ as the Wonderful Numberer must be the primary point of reference. Sister White repeatedly emphasized the importance of viewing Christ as the central truth of any passage, and in verses thirteen and fourteen there is a direct appearance of Christ—“that certain saint,”—who is Palmoni.

එලෙන් වයිට් දහහතරවැනි පදය අඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ මධ්‍යස්ථ ස්ථම්භය හා පදනම ලෙස හඳුනා දක්වන්නා වූ විට, ඇය මෙම පද දෙකෙහි ඇති ප්‍රශ්නය හා පිළිතුර මත දේවීය අවධානය යොමු කරයි; එය අපූර්ව ගණකයාණන් වන ක්‍රිස්තුස් මූලික සන්ධර්භ බින්දුව විය යුතු බව අනිවාර්ය කරයි. සහෝදරී වයිට්, ඕනෑම ශාස්ත්‍ර පාඨයක මධ්‍ය සත්‍යය ලෙස ක්‍රිස්තුස්ව දැකීමේ වැදගත්කම නැවත නැවතත් අවධාරණය කළාය; තවද දහතුන්වැනි හා දහහතරවැනි පදවල ක්‍රිස්තුස්ගේ සෘජු ප්‍රකාශනයක් ඇත—“එම නිශ්චිත ශුද්ධයා,”—ඔහුම Palmoni ය.

When Adventism rejected the “seven times” of Leviticus twenty-six in 1863, they closed their eyes to Palmoni, for the prophetic structure of the question and answer is based upon the relationship of Moses’ “seven times” and Daniel’s “twenty-three hundred days.” Moses’ “seven times” or twenty-five hundred and twenty years and Daniel’s “twenty-three hundred evenings and mornings” or twenty-three hundred years prophetic relationship is established by time, which is represented by numbers, and the Wonderful Numberer is right in the center of the question and answer that are the central pillar of Adventism. Those who may have read the writings of Josephus might remember his logical arguments identifying two special things created by God. One was the Hebrew language and the other was measurable time, which in turns requires mathematics.

1863 දී ඇඩ්වෙන්ටිසම් ලෙවී කථාව විසිහයෙහි “සත් වර” ප්‍රතික්ෂේප කළ විට, ඔවුන් පල්මෝනිට තම ඇස් වසා ගත්තෝය; මක්නිසාද ප්‍රශ්නය හා පිළිතුරේ අනාවැකිමය ව්‍යුහය මෝසෙස්ගේ “සත් වර” සහ දානියෙල්ගේ “දහස් දෙසිය තුන්සිය දින” අතර ඇති සම්බන්ධය මත පදනම් වී ඇත. මෝසෙස්ගේ “සත් වර,” එනම් අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්ස, සහ දානියෙල්ගේ “දහස් දෙසිය තුන්සිය සැන්දෑවල් හා උදෑසනවල්,” එනම් අනාවැකිමය වශයෙන් අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියය අතර සම්බන්ධය කාලය විසින් ස්ථාපිත කරනු ලැබේ; කාලය සංඛ්‍යා මගින් නියෝජනය කරනු ලබන බැවින්, අද්භූත සංඛ්‍යාකාරයා, ඇඩ්වෙන්ටිසමේ මධ්‍යස්ථ ස්තම්භය වන එම ප්‍රශ්නය හා පිළිතුරේ මධ්‍යයෙහිම සිටියි. යෝසීෆස්ගේ ලේඛන කියවා ඇති අය ඔහු දෙවියන් වහන්සේ විසින් මවනු ලැබූ විශේෂ දෙයක් දෙකක් හඳුනාදක්වමින් ඉදිරිපත් කළ තර්කානුකූල විවාද මතක තබාගෙන සිටිය හැක. ඒ දෙකෙන් එකක් හෙබ්‍රෙව් භාෂාවය; අනෙක මිනිය හැකි කාලයය, එය අනුව ගණිතය අත්‍යවශ්‍ය වේ.

Verse thirteen asks “How long?” The verse does not ask “when,” it asks “how long?” If the question is about duration (how long?) or if the question is about a point in time (when?) is essential to correctly understand. The answer to the question in verse fourteen is either identifying a point in time, or a period of time and possibly both, but whatever the answer may be it must be set within the context of the question of verse thirteen. To rightly divide the word, or that is to say to rightly understand the answer of verse fourteen requires a correct understanding of the context of the question. Is it “when” or “then?”

දහතුන්වන පදය “කොපමණ කාලයක්ද?” යනුවෙන් අසයි. එම පදය “කවදාද” යනුවෙන් නොව, “කොපමණ කාලයක්ද?” යනුවෙන් අසයි. ප්‍රශ්නය කාලාවධියක් පිළිබඳද (කොපමණ කාලයක්ද?) නැත්නම් නිශ්චිත කාලබින්දුවක් පිළිබඳද (කවදාද?) යන්න නිවැරදිව අවබෝධ කරගැනීම අත්‍යවශ්‍යය. දහහතරවන පදයේ ප්‍රශ්නයට දෙන පිළිතුර නිශ්චිත කාලබින්දුවක් හඳුන්වා දෙන එකක් විය හැක, නැතහොත් කාලාවධියක්, සහ සමහරවිට ඒ දෙකම විය හැක; එහෙත් පිළිතුර කුමක් වුවද, එය දහතුන්වන පදයේ ප්‍රශ්නයේ සන්දර්භය තුළම තැබිය යුතුය. වචනය නිවැරදිව බෙදා හඳුනාගැනීම, එනම් දහහතරවන පදයේ පිළිතුර නිවැරදිව තේරුම්ගැනීම සඳහා, එම ප්‍රශ්නයේ සන්දර්භය පිළිබඳ නිවැරදි අවබෝධයක් අවශ්‍ය වේ. එය “කවදාද” ද, නැත්නම් “එවිට” ද?

The drunkards of Ephraim vaguely teach that verse fourteen is identifying a point in time, which they identify as October 22, 1844, and when they do so they may very well refer to the passage we just cited from The Great Controversy, but God’s Word never changes and it never fails. The question of “how long” is identifying duration, not a point in time. October 22, 1844 began the period of the investigative judgment and the truths associated with that work represent the everlasting gospel and are much more important than simply the date it started.

එප්‍රායිම්හි මත්පැන්පානයකරුහු, දහහතරවන පදය කාලයෙහි එක් නිශ්චිත ලක්ෂ්‍යයක් හඳුන්වා දෙයි යැයි අසැලකිලිමත් ලෙස උගන්වති; එය ඔවුන් 1844 ඔක්තෝබර් 22 ලෙස හඳුන්වති. එසේ කරන විට, අප විසින් ඉහත උපුටා දක්වන ලද්දේ The Great Controversy ග්‍රන්ථයෙන් වූ කොටසක් බව ඔවුන් නියත වශයෙන් සඳහන් කළ හැකි ය; එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය කිසි කලක වෙනස් නොවේ, කිසි කලක අසමත් නොවේ. “කොපමණ කාලයක් ද” යන ප්‍රශ්නයෙන් හඳුන්වනු ලබන්නේ කාලාවධියකි, කාලයෙහි එක් ලක්ෂ්‍යයක් නොවේ. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින පරීක්ෂණ විනිශ්චයෙහි කාලය ආරම්භ වූ අතර, එම කාර්යය සමඟ සම්බන්ධ සත්‍යයන් සදාකාලික සුභාරංචිය නියෝජනය කරති; ඒවා එය ආරම්භ වූ දිනය පමණක් වඩා බොහෝ වැදගත් ය.

The Hebrew grammar is clear, and that identical meaning was translated into the King James Version. Not only is the grammar clearly placing the question in the context of duration, but the question “how long” is a symbol of biblical prophecy. It can be demonstrated upon several witnesses that the question “how long” as a symbol represents the history of 9/11 unto the Sunday law. We will first consider the symbol of “how long” before we return to Palmoni and Joel.

හෙබ්‍රෙව් ව්‍යාකරණය පැහැදිලි ය, එම එකම අර්ථය King James Version තුළටද පරිවර්තනය කර ඇත. ව්‍යාකරණය ප්‍රශ්නය කාලාවධියෙහි සන්දර්භය තුළ ස්ථානගත කර ඇති බව පැහැදිලිව පෙන්වා දෙනවා පමණක් නොව, “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නය බයිබලීය අනාවැකිවල සංකේතයකි. සංකේතයක් ලෙස “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නය 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ ඉතිහාසය නිරූපණය කරන බව සාක්ෂිකරුවන් කිහිපදෙනෙකු මත පදනම්ව ප්‍රදර්ශනය කළ හැක. පළමුව අපි Palmoni සහ Joel වෙත නැවත හැරී යාමට පෙර “කොපමණ කාලයක්ද” යන සංකේතය සලකා බලමු.

## How Long? Isaiah Six

කොපමණ කාලයක්ද? යෙසායා හයවන පරිච්ඡේදය

In Isaiah chapter six verse three the angels identify that the earth is full of God’s glory.

යෙසායා 6:3හි දූතයන් ප්‍රකාශ කරන්නේ පොළොව මුළුමනින්ම දෙවියන්වහන්සේගේ මහිමයෙන් පිරී ඇති බවයි.

> And one cried unto another, and said, Holy, holy, holy, is the Lord of hosts: the whole earth is full of his glory. Isaiah 6:3.

> ඔවුහු එකිනෙකාට හඬනඟමින් මෙසේ කීහ: ශුද්ධය, ශුද්ධය, ශුද්ධය, සේනාධිපති ස්වාමීන්වහන්සේය; මුළු පොළොවම උන්වහන්සේගේ මහිමයෙන් පිරී ඇත. යෙසායා 6:3.

Sister White connects the descent of the angel of Revelation eighteen with the angels if verse three.

සහෝදරී වයිට්, එළිදරව් අටළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දූතයාගේ අවතරණය තුන්වන වගන්තියේ දූතයන් සමඟ සම්බන්ධ කරයි.

> “As they [the angels] see the future, when the whole earth shall be filled with His glory, the triumphant song of praise is echoed from one to another in melodious chant, ‘Holy, holy, holy, is the Lord of Hosts.’” Review and Herald, December 22, 1896.

> “ඔවුහු [දේවදූතයෝ] මුළු පොළොවම ඔහුගේ මහිමයෙන් පිරී යන අනාගතය දකින කල, ජයග්‍රාහී ප්‍රශංසා ගීතය මිහිරි ගායනා ස්වරයෙන් එකිනෙකාගෙන් එකිනෙකා වෙත ප්‍රතිධ්වනි කරමින්, ‘ශුද්ධය, ශුද්ධය, ශුද්ධය, සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේය’ යනුවෙන් ගැයෙයි.” Review and Herald, December 22, 1896.

Isaiah is at 9/11 and he asks “how long” he must present the message of 9/11 to a Laodicean people who do not wish to see or hear. He is told he must persevere until the cities are broken down, and the destruction of the cities, which begins at the Sunday law when national apostasy is followed by national ruin.

යෙසායා 9/11 ස්ථානයෙහි සිටින අතර, දැකීමට හෝ ඇසීමට කැමති නොවන ලාඔදීකියානු ජනතාවකට 9/11 පණිවිඩය කොපමණ කාලයක් ඉදිරිපත් කළ යුතුදැයි ඔහු “කොපමණ කාලයක්ද” යනුවෙන් අසයි. ඔහුට පවසනු ලබන්නේ, ජාතික අපස්ථානයෙන් අනතුරුව ජාතික විනාශය පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වන නගරවල විනාශය සිදු වී, නගර බිඳවැටෙන තුරු ඔහු අඛණ්ඩව දරාගෙන යා යුතු බවයි.

> Then said I, Lord, how long? And he answered, Until the cities be wasted without inhabitant, and the houses without man, and the land be utterly desolate, And the Lord have removed men far away, and there be a great forsaking in the midst of the land. But yet in it shall be a tenth, and it shall return, and shall be eaten: as a teil tree, and as an oak, whose substance is in them, when they cast their leaves: so the holy seed shall be the substance thereof. Isaiah 6:11–13.

> එවිට මම කීවෙමි, ස්වාමීනි, කොපමණ කාලයක්ද? එවිට උන්වහන්සේ පිළිතුරු දුන්සේක: නගරවල වාසියෙකු නොසිට විනාශ වන තුරුද, ගෙවල් මනුෂ්‍යයෙකු නොසිටින තුරුද, දේශය සම්පූර්ණයෙන් පාළුවට පත්වන තුරුද, ස්වාමීන්වහන්සේ මනුෂ්‍යයන් දුරින් ඉවත් කරන තුරුද, දේශයේ මධ්‍යයේ මහත් අතහැර යාමක් ඇති වන තුරුද ය. එහෙත් තවමත් එහි දශම කොටසක් සිටිනු ඇත; එය නැවත පැමිණ, ගිලී යනු ඇත. නමුත් පත්‍ර හෙළන කල ඒවායේ සාරය තුළ පවතින තේල් ගසක් හා ඕක් ගසක් මෙන්, ඒසේම ශුද්ධ වූ බීජය එහි සාරය වනු ඇත. යෙසායා 6:11–13.

At 9/11, when the earth was lightened with God’s glory Isaiah is anointed to present the latter rain message and he asks “how long” does he need to present the message of 9/11 to people whose hearts are fat? The answer is “until” the Sunday law, when there will be “a great forsaking in the midst of the land.” The “great forsaking” is accomplished by Laodicean Adventism who Isaiah in chapter twenty-two, represents as Shebna.

9/11 දී, දෙවියන්වහන්සේගේ මහත් තේජසින් භූමිය ආලෝකවත් කළ විට, ඉසයියා අවසාන වැසි පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමට අභිෂේක කරනු ලැබේ; එවිට ඔහු “කොපමණ කාලයක්” ඔහුගේ හදවත් තදවී ඇති ජනතාවට 9/11 පිළිබඳ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කළ යුතුදැයි අසයි. එයට පිළිතුර වන්නේ, රටේ මධ්‍යයේ “මහත් අත්හැරීමක්” ඇති වන ඉරිදා නීතිය පැමිණෙන තුරු “තුරු” යන්නයි. එම “මහත් අත්හැරීම” ඉටු කරනු ලබන්නේ, ඉසයියා විසිදෙවන පරිච්ඡේදයේ ෂෙබ්නා ලෙස නිරූපණය කරන ලාඔදිසියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්ම් විසිනි.

> Behold, the Lord will carry thee away with a mighty captivity, and will surely cover thee. He will surely violently turn and toss thee like a ball into a large country: there shalt thou die, and there the chariots of thy glory shall be the shame of thy lord’s house. And I will drive thee from thy station, and from thy state shall he pull thee down. Isaiah 22:17–19.

> බලව, සමිඳාණන් වහන්සේ ඔබ බලවත් වහල්කමකින් ඉවතට ගෙන යනු ඇත, නියතවම ඔබ ආවරණය කරනු ඇත. උන්වහන්සේ නියතවම ඔබ දැඩි ලෙස හරවා, පන්දුවක් මෙන් විශාල දේශයකට ඔබ විසිකර දමනු ඇත. එහිදී ඔබ මරණයට පත් වන්නෙහිය; එහිදී ඔබගේ ගෞරවයේ රථ ඔබගේ ස්වාමියාගේ ගෘහයට ලජ්ජාවක් වන්නේය. මම ඔබගේ තනතුරෙන් ඔබ පන්නා දමන්නෙමි; ඔබගේ ස්ථානයෙන් ඔහු ඔබ පහතට ඇද දමන්නේය. යෙසායා 22:17–19.

Laodicean Adventism forsake the truth at the Sunday law and are there “overthrown” as represented in Daniel chapter eleven verse forty-one.

ලාඕදිකියානු අද්වෙන්තිස්වාදය ඉරිදා නීතිය පැමිණෙන කල සත්‍යය අත්හැර දමයි; එවිට දානියෙල් 11:41හි නිරූපණය කර ඇති පරිදි ඔවුන් එහිදී “පෙරළා දමනු” ලබති.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> ඔහු ශ්‍රීවත් දේශයටත් ඇතුල් වන්නේය; බොහෝ රටවල් පෙරළා දමනු ලබන්නේය. එහෙත් ඔහුගේ අතින් ගැලවෙන්නේ මේවය, එනම් එදොම්, මෝආබ්, සහ අම්මොන් සන්තතියෙන් ප්‍රධාන කොටසයි. දානියෙල් 11:41.

When Isaiah asks “how long,” he is told to present the message to Adventism right up to the Sunday law when the “many” of Daniel eleven verse forty-one will be “overthrown,” when they forsake the Sabbath and God. They will then be spewed out of the mouth of the Lord as represented in the book of Revelation, where all the books of the Bible meet and end, and where Isaiah twenty-two Shebna being “violently” tossed “like a ball into a large country” as they are “removed” “far away.”

යෙසායා “කොපමණ කාලයක්ද” යැයි අසන විට, දානියෙල් එකොළොස් වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස් එකවන පදයේ සඳහන් “බොහෝ දෙනා” සබත් දවසත් දෙවියන්වහන්සේත් අත්හැර දමන අවස්ථාවේ, එනම් ඔවුන් “පරාජය කරනු ලබන” ඉරිදා නීතිය දක්වාම, ඒ පණිවිඩය ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයට ප්‍රකාශ කරන ලෙස ඔහුට කියනු ලැබේ. එවිට, බයිබලයේ සියලු පොත් එකට හමුවී අවසන් වන එළිදරව් පොතෙහි නිරූපණය කර ඇති පරිදි, ඔවුන් ස්වාමීන්වහන්සේගේ මුඛයෙන් උගළා දමනු ලබන්නෝ වෙති; එහි යෙසායා විසි දෙකේ ෂෙබ්නා “බලහත්කාරයෙන්” “විශාල දේශයකට පන්දුවක් මෙන්” එළවා දමනු ලබන අතර, ඔවුන් “ඈතට” “ඉවත් කරනු” ලබති.

In that time period the remnant, represented as a “tenth” (which is a tithe) “return”; who in the passage are compared to trees which have “substance” that remains when the leaves are cast off. “Leaves” represent profession in prophetic symbolism. When Adventism comes to the Sunday law and accepts the first day of the week in place of God’s Sabbath, they will cast off their leaves of “profession” and no longer claim to uphold God’s seventh-day Sabbath.

එම කාලපරිච්ඡේදයේදී, “දශම භාගයක්” (එනම් දසවන්දියක්) ලෙස නිරූපිත ශේෂය “ආපසු හැරෙයි”; එම ඡේදයේදී ඔවුන් සසඳා ඇත්තේ, පත්‍ර වැටී ගිය විටත් “සාරය” ඉතිරිව පවතින ගස්වලටය. ප්‍රකාශනීය සංකේතවාදයේ “පත්‍ර” යනු ප්‍රකාශිත ඇදහිල්ල නිරූපණය කරයි. ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය ඉරිදා නීතිය වෙත පැමිණ, දෙවියන්වහන්සේගේ සබත් දවස වෙනුවට සතියේ පළමු දවස පිළිගන්නා විට, ඔවුහු තමන්ගේ “ප්‍රකාශිත ඇදහිල්ලේ” පත්‍ර ඉවත දමනු ඇත; තවද දෙවියන්වහන්සේගේ සතියේ හත්වන දින සබත් දවස පවත්වා ගෙන යන බව තවදුරටත් ප්‍රකාශ නොකරනු ඇත.

> “The cursing of the fig tree was an acted parable. That barren tree, flaunting its pretentious foliage in the very face of Christ, was a symbol of the Jewish nation. The Saviour desired to make plain to His disciples the cause and the certainty of Israel’s doom. For this purpose He invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth. The Jews stood forth distinct from all other nations, professing allegiance to God. They had been specially favored by Him, and they laid claim to righteousness above every other people. But they were corrupted by the love of the world and the greed of gain. They boasted of their knowledge, but they were ignorant of the requirements of God, and were full of hypocrisy. Like the barren tree, they spread their pretentious branches aloft, luxuriant in appearance, and beautiful to the eye, but they yielded “nothing but leaves.” The Jewish religion, with its magnificent temple, its sacred altars, its mitered priests and impressive ceremonies, was indeed fair in outward appearance, but humility, love, and benevolence were lacking.

> “අත්තික්කා ගසට ශාප කිරීම ක්‍රියාවෙන් පෙන්වන ලද උපමාවක් විය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේම මුහුණ ඉදිරියේ තම ව්‍යාජ පත්‍රලතාවය අහංකාරයෙන් ප්‍රදර්ශනය කළ ඒ පලහීන ගස, යුදෙව් ජාතියේ සංකේතයක් විය. ඉශ්‍රායෙල්ගේ විනාශයේ හේතුවත් එහි නියතභාවයත් තම ගෝලයන්ට පැහැදිලි කර දීමට ගැළවුම්කරු කැමති වූ සේක. එම අරමුණ සඳහා උන්වහන්සේ එම ගසට නෛතික ගුණාංග ආරෝපණය කර, එය දේව සත්‍යයේ විවරණකාරයා බවට පත් කළ සේක. යුදෙව්වෝ දෙවියන්වහන්සේට භක්තිය පළ කරන අය ලෙස අනෙක් සියලු ජාතීන්ගෙන් වෙන්ව, පැහැදිලිව පෙනී සිටියෝය. ඔවුහු උන්වහන්සේගෙන් විශේෂ අනුග්‍රහ ලැබූවෝය; අනෙක් සෑම ජනතාවකටම වඩා ධර්මිෂ්ඨකම පිළිබඳ හිමිකම් ද ඔවුහු ඉදිරිපත් කළෝය. එහෙත් ඔවුහු ලෝකයට ඇති ප්‍රේමය හා ලාභලෝභීත්වය නිසා දූෂිතව ගියෝය. ඔවුහු තම දැනුම ගැන පුරසාරම් දෙඩූවෝය; එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ අවශ්‍යතා පිළිබඳ ඔවුහු නොදැනුවත්ව සිටියෝය, කපටිකමින් පිරී සිටියෝය. එම පලහීන ගස මෙන්, ඔවුහු තම ව්‍යාජ ශාඛා ඉහළට විහිදුවා තිබුණෝය; බාහිරයෙන් සරුසාරව පෙනී, නෙත් ගැටෙන අලංකාරයෙන් යුක්තව සිටියද, ඔවුහු “පත්‍ර පමණක්” දුන්නෝය. එහි මහාමාන දේවමාළිගාවද, එහි ශුද්ධ පූජාසනද, එහි මිටරය දරා සිටි පූජකයන්ද, ගැඹුරු බලපෑමක් ඇති කරන චාරිත්‍රද සමඟ යුදෙව් ආගම සැබවින්ම බාහිර පෙනුමෙන් අලංකාර විය; එහෙත් නම්‍රතාව, ප්‍රේමය සහ දයාබරභාවය අඩුව තිබුණේය.”

> “All the trees in the fig orchard were destitute of fruit; but the leafless trees raised no expectation, and caused no disappointment. By these trees the Gentiles were represented. They were as destitute as were the Jews of godliness; but they had not professed to serve God. They made no boastful pretensions to goodness. They were blind to the works and ways of God. With them the time of figs was not yet. They were still waiting for a day which would bring them light and hope. The Jews, who had received greater blessings from God, were held accountable for their abuse of these gifts. The privileges of which they boasted only increased their guilt.” The Desire of Ages. 582, 583.

> “අත්තික්කා වත්තේ සියලු ගස් ඵලයෙන් හිඟව තිබුණි; එහෙත් පත්‍ර රහිත ගස් කිසිදු අපේක්ෂාවක් උද්දීපනය නොකළ බැවින්, කිසිදු බලාපොරොත්තු භංගයක් ද ඇති නොකළහ. මේ ගස්වලින් ජාතින් නියෝජනය කරන ලදී. ඔවුහුද යුදෙව්වන් මෙන්ම භක්තිවන්තකමින් හිඟව සිටියහ; එහෙත් ඔවුහු දෙවියන්වහන්සේට සේවය කරන බව ප්‍රකාශ කර නොතිබුණහ. ඔවුහු යහපත්කම පිළිබඳ උඩඟු මවාපෑම් කිසිවක් නොකළහ. ඔවුහු දෙවියන්වහන්සේගේ ක්‍රියා හා මාර්ගයන් සම්බන්ධයෙන් අන්ධව සිටියහ. ඔවුන් සම්බන්ධයෙන් අත්තික්කා කාලය තවම පැමිණ නොතිබුණි. ඔවුහු තවමත් ඔවුන්ට ආලෝකය හා බලාපොරොත්තුව ගෙන එන දවසක් බලාපොරොත්තුවෙන් සිටියහ. දෙවියන්වහන්සේගෙන් වඩා මහත් ආශීර්වාද ලැබූ යුදෙව්වෝ, මේ දීමනා අයුතු ලෙස භාවිත කළ බැවින්, ඒ පිළිබඳව වගකීමකට කැඳවනු ලැබූහ. ඔවුන් උඩඟුවෙන් පාරට්ටු කළ වරප්‍රසාද, ඔවුන්ගේ වරද පමණක් වැඩි කළේය.” The Desire of Ages. 582, 583.

At the Sunday law Laodicean Adventism’s profession of being God’s covenant people is gone as they accept the mark of the covenant of death and reject the seal of the covenant of life. They then cast off their leaves of profession and what is brought to view is a remnant represented by Isaiah, who at 9/11 “returned” to the old paths, were then humbled into the dust when they (Isaiah) realized his corrupted experience, and was thereafter purified with a coal from off the altar. Sister White informs us the coal from the altar represents purification, but purification is simply what is accomplished by the coal touching Isaiah’s lips.

ඉරිදා නීතිය පැමිණෙන කල, දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාව බවට ලාඔදිකියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදය දරන ප්‍රකාශය, මරණ ගිවිසුමේ සලකුණ පිළිගෙන ජීවිත ගිවිසුමේ මුද්‍රාව ප්‍රතික්ෂේප කරන බැවින්, අවසන්වී යයි. එවිට ඔවුහු තම ප්‍රකාශයේ පත්‍ර ඉවතලති; එවිට දෘශ්‍යයට ගෙන එනු ලබන්නේ, යෙසායා විසින් නිරූපිත ශේෂයක් වන අතර, ඔහුන් 9/11 දී පැරණි මාර්ග වෙත “ආපසු හැරී” ගියෝය, ඉන්පසු තමන්ගේ (යෙසායාගේ) දූෂිත අත්දැකීම අවබෝධ කළ කල ඔහු දූළියට පහත් කරනු ලැබීය, අනතුරුව පූජාසනයෙන් ගත් ගිනිකණකින් පවිත්‍ර කරනු ලැබීය. සහෝදරී වයිට් අපට දන්වන්නේ පූජාසනයෙන් ගත් ගිනිකණ පවිත්‍රකිරීම නිරූපණය කරන බවය; නමුත් පවිත්‍රකිරීම යනු සරලවම, එම ගිනිකණ යෙසායාගේ තොල් ස්පර්ශ කිරීමෙන් ඉටුකරනු ලබන දෙය පමණි.

> “The live coal is symbolical of purification. If it touches the lips, no impure word will fall from them. The live coal also symbolizes the potency of the efforts of the servants of the Lord.” Review and Herald, October 16, 1888.

> “ජීවමාන අඟුරු කැබැල්ල පවිත්‍ර කිරීමේ සංකේතයකි. එය තොල් ස්පර්ශ කරන්නේ නම්, අපවිත්‍ර වචනයක්වත් ඒවායෙන් පිටතට නොවැටෙනු ඇත. ජීවමාන අඟුරු කැබැල්ල ස්වාමීන්වහන්සේගේ සේවකයන්ගේ උත්සාහයන්හි බලප්‍රභාවයද සංකේතවත් කරයි.” Review and Herald, October 16, 1888.

The “coal” from the altar that are cast to earth in the last days are the coals cast to earth when the seventh and final seal is opened in the first five verses of Revelation chapter eight. Isaiah, and therefore the one hundred and forty-four thousand are purified by the coal touching their lips, but the “coal” is a message. It touches their lips when they take the book out of the angel’s hand and eat.

අවසාන දවස්වලදී පොළොවට හෙළනු ලබන පූජාසනයේ “අඟුරු” යනු එළිදරව් පොතේ අටවන පරිච්ඡේදයේ මුල් පද පහ තුළ සත්වන හා අවසාන මුද්‍රාව විවෘත කරන විට පොළොවට හෙළනු ලබන අඟුරුය. යෙසායාද, එබැවින් එක්ලක්ෂ හතළිස්හතර දහසද, අඟුර තොල්වලට ස්පර්ශ වීමෙන් පවිත්‍ර කරනු ලබති; එහෙත් “අඟුර” යනු පණිවිඩයකි. දූතයාගේ අතින් පොත ගෙන එය අනුභව කරන විට එය ඔවුන්ගේ තොල්වලට ස්පර්ශ වෙයි.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ඔවුන්ව ඔබගේ සත්‍යය තුළින් ශුද්ධ කරනු මැනව; ඔබගේ වචනය සත්‍යය වේ. යොහන් 17:17.

Those who “return” and become the remnant (residue) are represented as being the oak and teal trees, and just as Christ had “invested the tree with moral qualities, and made it the expositor of divine truth” Isaiah’s trees have the “moral quality” within them as represented by the “substance.” The substance remains with the trees, even when those who were only leaves of profession are cast off. The “holy seed” is the “substance” and Christ is the “holy seed” of prophecy. Those trees who are represented as the remnant and by Isaiah himself in chapter six represents men and therefore humanity and the holy seed represent divinity. Thus, Isaiah six identifies the purification of Adventism from 9/11 unto the Sunday law, and the details which Isaiah contributes to that prophetic history are all represented by his question of “how long”. For Isaiah the answer to “how long” was from 9/11 unto the Sunday law.

“ආපසු හැරෙන” අයද ඉතිරිව සිටින ශේෂය (අවශේෂය) බවට පත්වන අයද ඔක් ගස් සහ ටීල් ගස් ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ “වෘක්ෂයට නෛතික ගුණාංග අරෝපණය කර, එය දේව සත්‍යයේ ප්‍රකාශකයා කරනු ලැබූ” ලෙසම, යෙසායාගේ වෘක්ෂයන් තුළද “ද්‍රව්‍යය” මගින් නිරූපණය වන එම “නෛතික ගුණාංගය” ඇත. හුදෙක් පිළිගැනීමේ පත්‍ර වූ අය ඉවත් කරනු ලැබුවද, එම ද්‍රව්‍යය වෘක්ෂයන් සමඟ ඉතිරිව පවතියි. “ශුද්ධ බීජය” යනු එම “ද්‍රව්‍යය” වන අතර, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අනාගතවචනයේ “ශුද්ධ බීජය”ය. ශේෂය ලෙසත් යෙසායා විසින්ම හයවන පරිච්ඡේදයේදීත් නිරූපණය කරන ලද එම වෘක්ෂයන් මිනිසුන්ව, එබැවින් මනුෂ්‍යත්වයව, නිරූපණය කරන අතර ශුද්ධ බීජය දේවත්වය නිරූපණය කරයි. එබැවින්, යෙසායා හය, 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ පවිත්‍රීකරණය හඳුනා දෙයි; යෙසායා එම අනාගතවචනීය ඉතිහාසයට එක්කරන විස්තර සියල්ලම “කොපමණ කාලයක්ද” යන ඔහුගේ ප්‍රශ්නය මගින් නිරූපණය කරනු ලැබේ. යෙසායා සඳහා “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුර වූයේ 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වාය.

## How Long? 1840–1844

කොපමණ කාලයක්ද? 1840–1844

August 11, 1840 typified 9/11 and with the prophetic history of August 11, 1840 unto October 22, 1844 the battle of Mount Carmel between Elijah and Jezebel’s prophets took place. Ultimately the prophets of Baal were demonstrated to be false prophets and executed by Elijah, but at the very outset of the confrontation Elijah asked the question, “how long” halt you between two opinions.

1840 අගෝස්තු 11 දින 9/11 ට ප්‍රතිරූපයක් වූ අතර, 1840 අගෝස්තු 11 සිට 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා වූ අනාවැකිමය ඉතිහාසය තුළ එලියා සහ යෙසබෙල්ගේ අනාගතවක්තෘවරුන් අතර කර්මෙල් කන්දේ සටන සිදු විය. අවසානයේ බාල්ගේ අනාගතවක්තෘවරුන් බොරු අනාගතවක්තෘවරුන් බව ප්‍රකාශිත කරනු ලැබ එලියා විසින් මරණයට පත් කරනු ලැබූ නමුත්, එම මුහුණට මුහුණ ගැටුමේ මුල් මොහොතේදීම එලියා “කොපමණ කාලයක්” ඔබ අදහස් දෙකක් අතර දෙගිඩියාවෙන් සිටින්නෙහුදැයි යන ප්‍රශ්නය ඇසීය.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> එලියා සියලු ජනතාව වෙත පැමිණ මෙසේ කීවේය: “ඔබ දෙමත අතර කොපමණ කාලයක් දොලනය වන්නහුද? යෙහෝවා දෙවියන් වහන්සේ නම්, උන්වහන්සේ අනුව යන්න; එහෙත් බාල් නම්, ඔහු අනුව යන්න.” එවිට ජනතාව ඔහුට එක වචනයක්වත් පිළිතුරු දුන්නේ නැත. එවිට එලියා ජනතාවට මෙසේ කීවේය: “මම, මම පමණක් යෙහෝවාගේ අනාගතවක්තෘවරයෙකු ලෙස ඉතිරිව සිටිමි; එහෙත් බාල්ගේ අනාගතවක්තෘවරුන් නම් හාරසිය පනහ දෙනෙකි.” 1 රාජාවලිය 18:21, 22.

Elijah is at August 11, 1840; asking that generation whether the Millerite message is true or is it false? It is another message to Laodicea, as was Isaiah six.

එලියා 1840 අගෝස්තු 11 දිනෙහි සිටිමින්, එම පරම්පරාවට මිලරයිට් පණිවිඩය සත්‍යද, නැතහොත් අසත්‍යදැයි අසයි. යෙසායා 6 වන පරිච්ඡේදය වූ පණිවිඩය මෙන්ම, එය ලාඔදිකයාට වූ තවත් පණිවිඩයකි.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance. Their testimony was calculated to arouse and powerfully affect the churches and manifest their real character. And as the solemn warning to flee from the wrath to come was sounded, many who were united with the churches received the healing message; they saw their backslidings, and with bitter tears of repentance and deep agony of soul, humbled themselves before God. And as the Spirit of God rested upon them, they helped to sound the cry, ‘Fear God, and give glory to Him; for the hour of His judgment is come.’” Early Writings, 233.

> “විලියම් මිලර් විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද සත්‍යය වැළඳගැනීමට දහස් ගණනක් නායකත්වයට පත් කරන ලද අතර, එලියාගේ ආත්මය සහ බලයෙන් යුක්තව එම පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමට දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයෝ නැඟිටුවනු ලැබූහ. යේසුස්වහන්සේගේ පූර්වගාමියා වූ යොහන් මෙන්ම, මෙම ගම්භීර පණිවිඩය ප්‍රකාශ කළ අය, කුලගසෙහි මුලට කෙස්ස තැබීමටත්, පසුතැවීමට සුදුසු පල දරන ලෙස මනුෂ්‍යයන්ට කැඳවීමටත් බලකෙරුණාහ. ඔවුන්ගේ සාක්ෂිය සභාවන් අවදි කිරීමටත්, බලවත් ලෙස ඒවාට බලපාමින් ඒවායේ සැබෑ ස්වභාවය ප්‍රකාශ කිරීමටත් සුදුසු වූයේය. එළඹෙන උදහසින් පලායන ලෙස වූ එම ගම්භීර අනතුරු ඇඟවීම ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ විට, සභාවන් සමඟ එක්ව සිටි බොහෝ දෙනෙක් සුවදායක පණිවිඩය පිළිගත්හ; ඔවුහු තම පසුබැසීම් දුටුහ, පසුතැවිල්ලේ කටුක කඳුළු සහ ආත්මයේ ගැඹුරු වේදනාව සමඟ දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි තමන්ම යටත් කළහ. දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය ඔවුන් මත නැවතුණු කල, ‘දෙවියන්වහන්සේට භයවන්න, උන්වහන්සේට මහිමය දෙන්න; මක්නිසාද උන්වහන්සේගේ විනිශ්චයයේ පැය පැමිණ තිබේ’ යන හඬ ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුහුද උපකාර කළහ.” Early Writings, 233.

In the testing history of 1840 to 1844 the Protestants who rejected the message of Elijah became the daughters of Rome and surrendered the mantle of Protestantism unto Millerite Adventism. With Isaiah and Elijah, we have two witnesses which testify to the fact that the question “how long” is a symbol of the history that begins at 9/11 and ends at the Sunday law. In the Millerite history August 11, 1840 aligns with 9/11, and October 22, 1844 aligns with the Sunday law. When fire came down out of heaven and consumed Elijah’s offering the twelve stones were all illuminated with the offering, thus marking the one hundred and forty-four thousand as an ensign represented as illuminated stones. The false prophets were then slain by Elijah just as the United States, the false prophet is slain as the sixth kingdom at the Sunday law.

1840 සිට 1844 දක්වා වූ පරීක්ෂණීය ඉතිහාසයේදී, එලියාගේ පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ ප්‍රොතෙස්තන්තයන් රෝමයේ දියණියන් බවට පත්ව, ප්‍රොතෙස්තන්තවාදයේ මැන්ටලය මිල්ලරයිට් අද්වෙන්තිවාදයට පවරා දුන්නෝය. යෙසායා හා එලියා සමඟ අපට “කොපමණ කල්ද” යන ප්‍රශ්නය 9/11 දිනෙන් ආරම්භ වී ඉරිදා නීතියෙන් අවසන් වන ඉතිහාසයේ සංකේතයක් බවට සාක්ෂි දෙන සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකු ඇත. මිල්ලරයිට් ඉතිහාසය තුළ 1840 අගෝස්තු 11 දින 9/11 සමඟ සමපාත වන අතර, 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ඉරිදා නීතිය සමඟ සමපාත වේ. අහසින් ගින්න බැස එලියාගේ පූජාව දවා විනාශ කළ විට, ගල් දොළහම පූජාව සමඟ එක්ව ආලෝකවත් කරනු ලැබීය; එමගින් එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස ආලෝකවත් කළ ගල් ලෙස නිරූපිත ධජයක් වශයෙන් සලකුණු කරනු ලැබීය. එවිට බොරු අනාගතවක්තෘවරු එලියා විසින් මරනු ලැබූහ; එසේම බොරු අනාගතවක්තෘයා වන එක්සත් ජනපදයද ඉරිදා නීතියේදී හයවන රාජ්‍යය ලෙස මරනු ලැබේ.

Isaiah six is emphasizing a testing, purging and purification process among God’s people from 9/11 unto the Sunday law. Elijah is addressing the Laodicean attitude of God’s people, but also providing evidence between a true and false prophet and in turn a true or false message. Thus, beginning from August 11, 1840 and ending on October 22, 1844 a prophetic test was brought upon the Protestants of the period of Sardis, and just as the fire at Mount Carmel produced a division into two classes, two classes were manifested in 1844. One class in the testing process was the soon-to-be “former” covenant people, and the other class was Millerite Adventism that God would enter into covenant with on October 22, 1844. The period of testing and division is the story of the vineyard as Millerite Adventism was shown to be the true prophet at the same point that Sardian Protestantism began to fulfill its role as apostate Protestantism. Just as the prophets of Baal were exposed as false, so to was the former covenant people exposed and then identified by the Millerites as a daughter of Rome. The story of Mount Carmel and also the fulfillment of that history in the time of the Millerites provides a second witness to Isaiah six’s that the question, “how long” is a symbol of the period of time from 9/11 unto the Sunday law.

යෙසායා හයවන පරිච්ඡේදය, 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ කාලය තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව අතර සිදුවන පරීක්ෂාකිරීමක්, පවිත්‍රීකරණයක් සහ ශුද්ධිකරණ ක්‍රියාවලියක් අවධාරණය කරයි. එලියා, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ ලාවෝදිකීය ආකල්පය අමතා සිටින අතර, සැබෑ සහ බොරු අනාගතවක්තෘවරයෙකු අතරත්, ඒ අනුව සැබෑ හෝ බොරු පණිවුඩයක් අතරත් වෙනස පිළිබඳ සාක්ෂිද සපයයි. ඒ අනුව, 1840 අගෝස්තු 11 දින සිට ආරම්භ වී 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනින් අවසන් වූ කාලය තුළ, සාර්දිස් යුගයේ ප්‍රොටස්තන්තිකයන් මත අනාගතවක්තෘමය පරීක්ෂණයක් ගෙන එනු ලැබීය; කර්මෙල් කඳුවැටියේ ගින්න මඟින් පන්ති දෙකකට බෙදීමක් නිපදවූවාක් මෙන්, 1844 දීද පන්ති දෙකක් ප්‍රකාශයට පත් විය. එම පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලිය තුළ එක් පන්තියක් වූයේ ඉක්මනින් “පූර්ව” ගිවිසුම් ජනතාව බවට පත්වන්නට සිටි පිරිසය; අනෙක් පන්තිය වූයේ 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින දෙවියන්වහන්සේ ගිවිසුමකට ඇතුළත් වීමට සිටි මිලරයිට් අද්වෙන්ටිස්මයයි. පරීක්ෂණයේත් බෙදීමේත් මෙම කාලය, මිලරයිට් අද්වෙන්ටිස්මය සැබෑ අනාගතවක්තෘවරයා බව පෙන්වා දුන් එම අවස්ථාවෙහිම, සාර්දිස් ප්‍රොටස්තන්තිකත්වය තම අපස්තත ප්‍රොටස්තන්තිකත්වයේ භූමිකාව ඉටු කිරීමට පටන් ගත් බැවින්, ද්‍රాక్షා උයනේ කථාව වේ. බාල්ගේ අනාගතවක්තෘවරුන් බොරු බව හෙළිදරව් වූවාක් මෙන්ම, පූර්ව ගිවිසුම් ජනතාවද හෙළිදරව් කරනු ලැබූ අතර පසුව මිලරයිට්වරුන් විසින් රෝමයේ දියණියක් ලෙස හඳුනාගනු ලැබූහ. කර්මෙල් කන්දේ කථාවත්, මිලරයිට්වරුන්ගේ කාලයේදී එම ඉතිහාසය ඉටුවීමත්, “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නය 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ කාල පරාසයේ සංකේතයක් බව යෙසායා හයවන පරිච්ඡේදයට දෙවන සාක්ෂියක් සපයයි.

> “‘Lord God of Abraham, Isaac, and of Israel,’ the prophet pleads, ‘let it be known this day that Thou art God in Israel, and that I am Thy servant, and that I have done all these things at Thy word. Hear me, O Lord, hear me, that this people may know that Thou art the Lord God, and that Thou hast turned their heart back again.’

> “‘ආබ්‍රහම්ගේත්, ඉසාක්ගේත්, ඉශ්‍රායෙල්ගේත් ස්වාමිවූ දෙවියනි,’ යනුවෙන් අනාගතවක්තෘ ප්‍රාර්ථනා කරයි, ‘ඔබ ඉශ්‍රායෙල් තුළ දෙවියන් වහන්සේ බවත්, මම ඔබගේ සේවකයා බවත්, මම මේ සියල්ල කළේ ඔබගේ වචනය අනුව බවත්, අද දින ප්‍රකාශවනු මැනව. ස්වාමිනි, මට ඇහුම්කන් දෙනු මැනව, මට ඇහුම්කන් දෙනු මැනව, එවිට මේ ජනතාව ඔබ වහන්සේම ස්වාමිවූ දෙවියන් වහන්සේ බවත්, ඔවුන්ගේ හදවත නැවත ඔබ වෙත හැරවූයේ ඔබ වහන්සේ බවත් දැනගනු ඇත.’”

> “A silence, oppressive in its solemnity, rests upon all. The priests of Baal tremble with terror. Conscious of their guilt, they look for swift retribution.

> සියළු දෙනා මත එහි ගාම්භීරත්වයෙන් පීඩාකාරී වූ නිශ්ශබ්දතාවයක් වැතිරී ඇත. බාල්ගේ යාජකයෝ භීතියෙන් කම්පිත වෙති. තමන්ගේ වරද ගැන සවිඥානක වූ ඔව්හු ඉක්මන් දඬුවමක් අපේක්ෂා කරති.

> “No sooner is the prayer of Elijah ended than flames of fire, like brilliant flashes of lightning, descend from heaven upon the upreared altar, consuming the sacrifice, licking up the water in the trench, and consuming even the stones of the altar. The brilliancy of the blaze illumines the mountain and dazzles the eyes of the multitude. In the valleys below, where many are watching in anxious suspense the movements of those above, the descent of fire is clearly seen, and all are amazed at the sight. It resembles the pillar of fire which at the Red Sea separated the children of Israel from the Egyptian host.

> එලියාගේ යාච්ඤාව අවසන් වූ සැණින්, දීප්තිමත් විදුලි කෙරෙහි මෙන් ගින්නෙහි ජ්වාලා ස්වර්ගයෙන් උස් කර තැබූ පූජාසනය මතට බැස එයි; ඒවා බලිදානය දවා දමමින්, ගොඩැල්ලේ තිබූ ජලය ලෙවකමින්, පූජාසනයේ ගල් පවා දවා දමයි. එම ගිනිදැල්ලේ ප්‍රභාවය කන්ද ආලෝකවත් කර, ජන සමූහයේ ඇස් දිළිසෙමින් මවිතයට පත් කරයි. පහළ නිම්නවල, ඉහළ සිටින අයගේ ක්‍රියාකාරකම් දැඩි උත්කණ්ඨාවෙන් නිරීක්ෂණය කරමින් බොහෝ දෙනෙක් බලා සිටින අතර, ගින්න බැස එන දර්ශනය පැහැදිලිව පෙනේ; එය දැක සියල්ලෝම විස්මයට පත් වෙති. එය රතු මුහුද අසලදී ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් මිසර සේනාවෙන් වෙන් කළ ගිනි ස්තම්භයට සමාන ය.

> “The people on the mount prostrate themselves in awe before the unseen God. They dare not continue to look upon the Heaven-sent fire. They fear that they themselves will be consumed; and, convicted of their duty to acknowledge the God of Elijah as the God of their fathers, to whom they owe allegiance, they cry out together as with one voice, ‘The Lord, He is the God; the Lord, He is the God.’ With startling distinctness the cry resounds over the mountain and echoes in the plain below. At last Israel is aroused, undeceived, penitent. At last the people see how greatly they have dishonored God. The character of Baal worship, in contrast with the reasonable service required by the true God, stands fully revealed. The people recognize God’s justice and mercy in withholding the dew and the rain until they have been brought to confess His name. They are ready now to admit that the God of Elijah is above every idol.” Prophets and Kings, 153.

> “කන්ද මත සිටින ජනතාව දෘශ්‍ය නොවන දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියේ භක්තියුක්ත භීතියෙන් මුහුණ බිම තබා වැඳ වැටෙති. ස්වර්ගයෙන් එවූ ගින්න දෙස තවදුරටත් බැලීමට ඔවුහු ධෛර්ය නොකරති. තමන්ම ද දවා විනාශ කරනු ලබන්නෝ වෙමුයි ඔවුහු භය වෙති; එලියාගේ දෙවියන්වහන්සේ තම පියවරුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ බවත්, තමන් භක්තිපූර්වක නಿಷ್ಠාව පැවැත්විය යුතු වන්නේ උන්වහන්සේට බවත් පිළිගැනීම තමන්ගේ කර්තව්‍යය බවට චෝදනා ලැබ, එකම හඬකින් එකටම, ‘ස්වාමීන්වහන්සේම දෙවියන්වහන්සේය; ස්වාමීන්වහන්සේම දෙවියන්වහන්සේය’ යයි කෑ ගසති. ඒ හඬ අතිශයින් පැහැදිලිව කන්ද පුරා නාද වී, පහළ තැනිතලාවෙහි ද ප්‍රතිධ്വනිය වෙයි. අවසානයේ ඉශ්‍රායෙල් අවදි වී ඇත; මුළා නොවූ, පසුතැවිලි වූ අයුරුන්ය. අවසානයේ ජනතාව දෙවියන්වහන්සේට කොපමණ මහත් අගෞරවයක් කළේදැයි දකිති. සැබෑ දෙවියන්වහන්සේ ඉල්ලා සිටින යുക്തියුක්ත සේවයට විරුද්ධව, බාල් නමැති දේවතාවාගේ වන්දනාවේ ස්වභාවය සම්පූර්ණයෙන් හෙළිවෙයි. ජනතාව උන්වහන්සේගේ නාමය පිළිගැනීමට ගෙන එන තුරු පිනිද වැස්සද වළක්වා තැබීමෙහි දෙවියන්වහන්සේගේ යුක්තියත් දයාවත් හඳුනාගනිති. දැන් ඔවුහු එලියාගේ දෙවියන්වහන්සේ සෑම රූප දේවතාවකුටම වඩා උසස් බව පිළිගැනීමට සූදානම්ය.” Prophets and Kings, 153.

## How Long? Moses

කොපමණ කාලයක්ද? මෝසෙස්

The first time the symbolic question, “how long” is raised in the prophetic Word is in the eighth plague upon the Egyptians in the time of Moses. The eighth plague is “locusts” (a symbol of Islam) that are brought by an “east wind” (a symbol of Islam).

“කොපමණ කාලයක්ද” යන සංකේතාත්මක ප්‍රශ්නය ප්‍රවාදවචනය තුළ ප්‍රථම වරට උද්භව වන්නේ මෝසෙස්ගේ කාලයේ මිසරයන් පිට පැමිණි අටවන වසංගතයේදී ය. අටවන වසංගතය වන්නේ “වලපළු” ය (ඉස්ලාමයේ සංකේතයක්), එය ගෙන එනු ලබන්නේ “නැගෙනහිර සුළඟක්” මගිනි (ඉස්ලාමයේ සංකේතයක්).

> And Moses and Aaron came in unto Pharaoh, and said unto him, Thus saith the Lord God of the Hebrews, How long wilt thou refuse to humble thyself before me? let my people go, that they may serve me. Else, if thou refuse to let my people go, behold, tomorrow will I bring the locusts into thy coast: And they shall cover the face of the earth, that one cannot be able to see the earth: and they shall eat the residue of that which is escaped, which remaineth unto you from the hail, and shall eat every tree which groweth for you out of the field: And they shall fill thy houses, and the houses of all thy servants, and the houses of all the Egyptians; which neither thy fathers, nor thy fathers’ fathers have seen, since the day that they were upon the earth unto this day. And he turned himself, and went out from Pharaoh.

> මෝසෙස් සහ ආරොන් පාරාවෝ වෙත ඇතුල්ව ඔහුට මෙසේ කීවෝය: “හෙබ්‍රෙව්වරුන්ගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ කියනසේක: ඔබ මා ඉදිරියෙහි තමන්ව පහත් කරගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ කොපමණ කාලයක් ද? මාගේ ජනතාව යන්නට ඉඩ දෙන්න, එවිට ඔවුන් මට සේවය කරනු ඇත. නැත්නම්, ඔබ මාගේ ජනතාව යන්නට ඉඩ දීම ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ නම්, මෙන්න, හෙට මම පළඟැටියන් ඔබගේ සීමාව තුළට ගෙනඑන්නෙමි. ඔවුන් පොළොවේ මුහුණත වසා දමනු ඇත; එසේ වන්නේ යමකුට පොළොව දකින්නට නොහැකි වන පරිදිය. ඔවුන් ගල්වැස්සෙන් ගැලවී ඔබට ඉතිරිව තිබෙන ශේෂය කාදමනු ඇත; ඔබ උදෙසා කෙතෙන් වැඩෙන සෑම ගසක්ම ඔවුන් කාදමනු ඇත. ඔවුන් ඔබගේ ගෙවල්ද, ඔබගේ සියලු සේවකයන්ගේ ගෙවල්ද, සියලු මිසරවරුන්ගේ ගෙවල්ද පිරවනු ඇත; ඔබගේ පියවරුන්ද, ඔබගේ පියවරුන්ගේ පියවරුන්ද, ඔවුන් පොළොවේ සිටි දා සිට අද දක්වා එවැනි දෙයක් දැක නැත.” එවිට ඔහු හැරී පාරාවෝ ඉදිරියෙන් නික්ම ගියේය.

> And Pharaoh’s servants said unto him, How long shall this man be a snare unto us? let the men go, that they may serve the Lord their God: knowest thou not yet that Egypt is destroyed?

> එවිට පාරාවෝගේ සේවකයෝ ඔහුට කියා සිටියෝය: මේ මනුෂ්‍යයා අපට කොපමණ කාලයක් උගුලක් වනු ඇතිද? ඒ මනුෂ්‍යයන්ට යාමට ඉඩ දෙන්න; ඔව්හු තමන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ වන ස්වාමීන්වහන්සේට සේවය කරන පිණිස යාමට ඉඩ දෙන්න. මිසරය විනාශ වී ඇති බව ඔබ තවමත් නොදන්නෙහිද?

> And Moses and Aaron were brought again unto Pharaoh: and he said unto them, Go, serve the Lord your God: but who are they that shall go?

> ඉන්පසු මෝසෙස් සහ ආරොන් නැවතත් පාරාවෝ වෙත ගෙන එනු ලැබූහ; ඔහු ඔවුන්ට කීවේ, “ඔබ සැම ගොස්, ඔබගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේට සේවය කරන්න. එහෙත් යා යුත්තේ කවුරුන්ද?” යන්නයි.

> And Moses said, We will go with our young and with our old, with our sons and with our daughters, with our flocks and with our herds will we go; for we must hold a feast unto the Lord.

> එවිට මෝසෙස් මෙසේ කීවේය: අපි අපගේ යෞවනයන් සමඟත් අපගේ වෘද්ධයන් සමඟත්, අපගේ පුත්‍රයන් සමඟත් අපගේ දූවරුන් සමඟත්, අපගේ කුළුපාලන සතුන් සමඟත් අපගේ ගවපශු සමඟත් යන්නෙමු; මක්නිසාද අපි ස්වාමීන්වහන්සේට උත්සවයක් පැවැත්විය යුතුය.

> And he said unto them, Let the Lord be so with you, as I will let you go, and your little ones: look to it; for evil is before you. Not so: go now ye that are men, and serve the Lord; for that ye did desire. And they were driven out from Pharaoh’s presence.

> ඔහු ඔවුන්ට කීවේය, “මා ඔබවද ඔබගේ කුඩා දරුවන්වද යාමට ඉඩ දෙන අයුරුම, ස්වාමීන්වහන්සේ ඔබ සමඟ එසේ වේවා. සාවධානව බලන්න; මන්ද අකුසලය ඔබ ඉදිරියෙහි ඇත. එසේ නොවේ; දැන් පිරිමි වූ ඔබ පමණක් ගොස් ස්වාමීන්වහන්සේට සේවය කරන්න; මන්ද ඔබ ඉල්ලා සිටියේ එයයි.” එවිට ඔව්හු පාරාවෝගේ සන්නිධානයෙන් පන්නා දමනු ලැබූහ.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand over the land of Egypt for the locusts, that they may come up upon the land of Egypt, and eat every herb of the land, even all that the hail hath left. And Moses stretched forth his rod over the land of Egypt, and the Lord brought an east wind upon the land all that day, and all that night; and when it was morning, the east wind brought the locusts. And the locusts went up over all the land of Egypt, and rested in all the coasts of Egypt: very grievous were they; before them there were no such locusts as they, neither after them shall be such. For they covered the face of the whole earth, so that the land was darkened; and they did eat every herb of the land, and all the fruit of the trees which the hail had left: and there remained not any green thing in the trees, or in the herbs of the field, through all the land of Egypt.

> එවිට යෙහෝවා මෝසෙස්ට කථා කරමින්, “මිසර දේශය පිට පළඟැටියන් සඳහා නුඹේ අත දිගු කරනු මැනවි; එසේ කළහොත් ඔවුන් මිසර දේශය මතට නැඟී, ගල්වැස්ස ඉතිරි කළ සියලු දෙයද ඇතුළුව දේශයේ සෑම ශාකයක්ම කා දමනු ඇත” යයි වදාළ සේක. එවිට මෝසෙස් තම දණ්ඩය මිසර දේශය පිට දිගු කළේය; යෙහෝවාද මුළු දවස පුරාවටත් මුළු රාත්‍රිය පුරාවටත් දේශය පිට නැගෙනහිර සුළඟක් ගෙනාවාහ. උදෑසන වූ කල නැගෙනහිර සුළඟ පළඟැටියන් ගෙන ආවේය. එවිට පළඟැටියෝ මුළු මිසර දේශය පුරා නැඟී, මිසරයේ සියලු සීමාවලට බැස සිටියෝය. ඔව්හු ඉතා දරුණු වූහ; ඔවුන්ට පෙර එවැනි පළඟැටියන් කිසි කලක නොසිටියේය, ඔවුන්ගෙන් පසුද එවැනි ඒවා කිසි කලක නොවනු ඇත. මක්නිසාද ඔවුහු මුළු පොළොවේ මුහුණත ආවරණය කළ බැවින් දේශය අඳුරු විය; ගල්වැස්ස ඉතිරි කළ දේශයේ සෑම ශාකයක්මද, ගස්වල සියලු පලද ඔවුහු කා දැමුවෝය. එසේ මිසර මුළු දේශය පුරා කෙතේ ශාකවල හෝ ගස්වල හෝ කිසි කොළ පැහැති දෙයක් ඉතිරි නොවීය.

> Then Pharaoh called for Moses and Aaron in haste; and he said, I have sinned against the Lord your God, and against you. Now therefore forgive, I pray thee, my sin only this once, and intreat the Lord your God, that he may take away from me this death only. And he went out from Pharaoh, and intreated the Lord. And the Lord turned a mighty strong west wind, which took away the locusts, and cast them into the Red sea; there remained not one locust in all the coasts of Egypt. Exodus 10:3–19.

> එවිට පාරාවෝ ඉක්මනින් මෝසෙස් හා ආරොන් කැඳවා, “මම ඔබගේ දෙවියන්වහන්සේ වූ ස්වාමින්වහන්සේටද, ඔබලාටද විරුද්ධව පව් කළෙමි. එබැවින් දැන්, කරුණාකර මේ වරක් පමණක් මාගේ පව්ට ක්ෂමා කළ මැනව; ඔබගේ දෙවියන්වහන්සේ වූ ස්වාමින්වහන්සේට යාච්ඤා කර, මේ මරණය පමණක් මා වෙතින් ඉවත් කළ මැනව” යයි කීවේය. එවිට ඔහු පාරාවෝ වෙතින් නික්ම ගොස්, ස්වාමින්වහන්සේට යාච්ඤා කළේය. එවිට ස්වාමින්වහන්සේ ඉතා බලවත් බස්නාහිර සුළඟක් හරවා, පළඟැටියන් ඉවතට ගෙන ගොස් රතු මුහුදට හෙළූ සේක; මිසරයේ සියලු සීමාවන් තුළ එක පළඟැටියෙකු වත් ඉතිරි නොවීය. නික්මයාම 10:3–19.

First “the Lord God of the Hebrews” asks, How long wilt thou refuse to humble thyself before me?” and then Pharaoh’s servants thereafter asked Pharaoh again, “How long shall this man be a snare unto us?” The question is asked during the eighth plague, which aligns with 9/11 for several reasons. The tenth plague is the slaying of the first born, which aligns with the cross and is followed by the disappointment by the Red Sea, which inspiration aligns with the disappointment of the disciples at the cross, which aligns with the great disappointment of the Millerites in 1844. Those three witnesses all align with the Sunday law. The tenth plague is the Sunday law and two plagues earlier the eighth plague brought the “locusts” upon an “east wind.” The “locusts” filled the entire earth, just as Islam is shaking the entire world today as it has spread its darkness through forced immigration. The “desert locust’s” Latin name is “locusta migratoria,” representing the spread of Islam through immigration that is typified in the natural world as migration.

පළමුව “හෙබ්‍රෙව්වරුන්ගේ ස්වාමීන්වහන්සේ වන දෙවියන්වහන්සේ” මෙසේ අසයි: “ඔබ මා ඉදිරියේ ඔබම පහත් කරගැනීමට කොපමණ කාලයක් තව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේද?” ඉන්පසුව පාරාවෝගේ සේවකයෝද නැවත පාරාවෝගෙන් මෙසේ ඇසූහ: “මෙම මිනිසා අපට උගුලක්ව සිටින්නේ කොපමණ කාලයක් දක්වාද?” මෙම ප්‍රශ්නය අටවන වසංගතය අතරතුර අසනු ලබන අතර, එය හේතු කිහිපයක් නිසා 9/11 සමග ගැළපේ. දසවන වසංගතය නම් ජ්‍යෙෂ්ඨ පුත්‍රයන් මරාදැමීමය; එය කුරුසිය සමග ගැළපෙන අතර, එය පසුකාලීනව රතු මුහුද අසළ වූ බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමෙන් අනුගමනය කරනු ලබයි. එම බලාපොරොත්තු බිඳවැටීම, ආනුභාවය අනුව, කුරුසියේදී ගෝලයන්ගේ බලාපොරොත්තු බිඳවැටීම සමග ගැළපේ; එය 1844දී මිලේරීයන්ගේ මහත් බලාපොරොත්තු බිඳවැටීම සමගද ගැළපේ. එම සාක්ෂි තුනම සන්ඩේ නීතිය සමග ගැළපෙයි. දසවන වසංගතය සන්ඩේ නීතිය වන අතර, එයට වසංගත දෙකකට පෙර වූ අටවන වසංගතය “පළඟැටියන්” “නැගෙනහිර සුළඟක්” මත ගෙන ආවේය. එම “පළඟැටියෝ” මුළු පොළොවම පිරවූහ; ඒ ආකාරයෙන්ම, අද ඉස්ලාමය බලහත්කාර සංක්‍රමණය තුළින් තම අන්ධකාරය පැතිරවමින් මුළු ලෝකයම කම්පා කරමින් සිටී. “කාන්තාර පළඟැටියාගේ” ලතින් නාමය “locusta migratoria” ය; එය ස්වභාවික ලෝකයේ සංක්‍රමණය ලෙස ආදර්ශනය වන ආකාරයෙන්, සංක්‍රමණය මඟින් ඉස්ලාමයේ පැතිරීම නිරූපණය කරයි.

The ninth plague was a darkness that could be felt.

නවවන වසංගතය වූයේ ස්පර්ශයෙන්ම දැනිය හැකි අන්ධකාරයකි.

> And the Lord said unto Moses, Stretch out thine hand toward heaven, that there may be darkness over the land of Egypt, even darkness which may be felt. And Moses stretched forth his hand toward heaven; and there was a thick darkness in all the land of Egypt three days: They saw not one another, neither rose any from his place for three days: but all the children of Israel had light in their dwellings. Exodus 10:21–23.

> එවිට සමිඳාණන් වහන්සේ මෝසෙස්ට මෙසේ කී සේක: “මිසර දේශය පුරා අන්ධකාරය පැතිර යනු පිණිස, එනම් ස්පර්ශ කළ හැකි තරම් ඝන අන්ධකාරයක් ඇති වන ලෙස, අහස දෙසට නුඹගේ අත දිගු කරව.” එවිට මෝසෙස් අහස දෙසට තම අත දිගු කළේය; මිසර දේශය මුළුල්ලෙහි දවස් තුනක් පුරා ඝන අන්ධකාරයක් විය. ඔවුහු එකිනෙකා නොදැක සිටියෝය, දවස් තුනක් පුරා කිසිවෙකු තම ස්ථානයෙන් නැගිට ගියේද නැත. එහෙත් ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් සියල්ලන්ගේ වාසස්ථානවල ආලෝකය තිබුණේය. නික්මයාම 10:21–23.

In the symbolism of “how long” represented by Mount Carmel and Elijah there is a distinction manifested when the fire comes down out of heaven. Elijah’s God did what Baal cannot do. In Millerite history the distinction was made between fallen Sardian Protestantism and Millerite Adventism. With Moses the distinction was darkness or light. There was light in the Hebrew homes. Isaiah further informs us that those who have no light in Moses line, who are also those destroyed by Elijah, and those who lose the mantle of Protestantism in the Millerite time period are a “people” who “hear” “indeed, but understand not; and see” “indeed, but perceive not.” Then a pronouncement is made of these people which states, “Make the heart of this people fat, and make their ears heavy, and shut their eyes; lest they see with their eyes, and hear with their ears, and understand with their heart, and convert, and be healed.”

කර්මෙල් කන්ද හා එලියා විසින් නිරූපිත “කොපමණ කාලයක්ද” යන සංකේතත්වය තුළ, අහසින් ගිනි බැස එන විට ප්‍රකාශ වන විශේෂ භේදයක් ඇත. එලියාගේ දෙවියන් බාල්ට කළ නොහැකි දේ කළේය. මිලරයිට් ඉතිහාසයේ, එම භේදය පතිත සාර්දියානු ප්‍රොටෙස්තන්තවාදය හා මිලරයිට් ඇඩ්වෙන්ටිස්තවාදය අතර ප්‍රකාශිත විය. මෝසෙස් සමඟ එම භේදය අඳුර හෝ ආලෝකය වූයේය. හෙබ්‍රෙව් නිවාසවල ආලෝකය තිබුණි. තවද, මෝසෙස්ගේ පේළියේ ආලෝකයක් නොමැති අය, එලියා විසින් විනාශ කරනු ලබන්නෝ ද, මිලරයිට් කාල පරාසයේ ප්‍රොටෙස්තන්තවාදයේ මැන්ටලය අහිමි කරගන්නෝ ද, “ඇසුවත්” “සැබෑ ලෙසම ඇසූ නමුත් නොතේරුම් ගන්නා; දැකුවත්” “සැබෑ ලෙසම දැකූ නමුත් නොවටහා ගන්නා” “ජනයෙක්” බව යෙසායා තවදුරටත් අපට දන්වයි. අනතුරුව මේ ජනයා පිළිබඳ ප්‍රකාශයක් කරනු ලබන අතර එහි මෙසේ සඳහන් වේ: “මේ ජනයාගේ හදවත මහත් කරව, ඔවුන්ගේ කන් බර කරව, ඔවුන්ගේ ඇස් වසා දමව; එසේ නොවන්නේ නම් ඔව්හු තම ඇස්වලින් දකිනු ඇත, තම කන්වලින් අසිනු ඇත, තම හදවතින් තේරුම් ගනු ඇත, හැරී එනු ඇත, සුව කරනු ලබනු ඇත.”

Willing to do the work, but overwhelmed with the assignment to preach to those who will not listen Isaiah “then said,” “Lord, how long?”

කාර්යය කිරීමට කැමැත්තෙන් සිටියද, ඇහුම්කන් නොදෙන අය වෙත ප්‍රකාශ කිරීමට ලැබූ පවරාදීමෙන් අතිශයින්ම බරවී සිටි යෙසායා “එවිට කීවේ,” “ස්වාමීනි, කොපමණ කාලයක් ද?”

The last three of Egypt’s ten plagues provide a witness of the three steps from 9/11 unto the Sunday law. On August 11, 1840 the first angel’s message was empowered, and on April 19, 1844 the second angel arrived and was empowered at the Exeter Camp Meeting August 12–17, and the third angel arrived on October 22, 1844. The third angel aligns with the Sunday law, and therefore identifies a three-step process for you cannot have a third, without a first and a second.

මිසරයේ පීඩා දහයෙන් අවසාන තුන, 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වන පියවර තුනට සාක්ෂියක් සපයයි. 1840 අගෝස්තු 11 දින පළමු දූතයාගේ පණිවිඩයට බලය දෙන ලදී; 1844 අප්‍රේල් 19 දින දෙවන දූතයා පැමිණියේය, තවද එයට 1844 අගෝස්තු 12–17 දිනවල Exeter කඳවුරු රැස්වීමේදී බලය දෙන ලදී; තුන්වන දූතයා 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණියේය. තුන්වන දූතයා ඉරිදා නීතිය සමඟ සමාන්තර වේ; එබැවින්, පළමුවනක් හා දෙවනක් නොමැතිව තුන්වනක් නොමැති බැවින්, එය පියවර තුනක ක්‍රියාවලියක් හඳුන්වා දෙයි.

> “The first and second messages were given in 1843 and 1844, and we are now under the proclamation of the third; but all three of the messages are still to be proclaimed. It is just as essential now as ever before that they shall be repeated to those who are seeking for the truth. By pen and voice we are to sound the proclamation, showing their order, and the application of the prophecies that bring us to the third angel’s message. There cannot be a third without the first and second. These messages we are to give to the world in publications, in discourses, showing in the line of prophetic history the things that have been and the things that will be.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

> “පළමු සහ දෙවැනි පණිවිඩ 1843 සහ 1844 වර්ෂවල දෙන ලද්දේය; දැන් අප සිටින්නේ තුන්වැනි පණිවිඩය ප්‍රකාශ කරන කාලය යටතේය. එහෙත් ඒ පණිවිඩ තුනම තවදුරටත් ප්‍රකාශ කළ යුතුය. සත්‍යය සොයමින් සිටින අය වෙත ඒවා නැවත නැවත දන්වා දීම, පෙර කිසි දිනකට වඩා දැන් ද අත්‍යවශ්‍යය. ලේඛනයෙන් හා හඬින් අප ඒ ප්‍රකාශනය නාද කළ යුතුය; ඒවායේ අනුපිළිවෙළද, තුන්වැනි දූතයාගේ පණිවිඩය වෙත අප ගෙන එන අනාවැකිවල යෙදීමද පෙන්වමින්. පළමු සහ දෙවැනි පණිවිඩ නොමැතිව තුන්වැනි එකක් තිබිය නොහැක. අනාවැකි ඉතිහාසයේ රේඛාව තුළ සිදු වී තිබෙන දේවල්ද, ඉදිරියේදී සිදුවන්නාවූ දේවල්ද පෙන්වමින්, මෙම පණිවිඩ අප ලෝකයට ප්‍රකාශන මඟින්ද, දේශන මඟින්ද දිය යුතුය.” Selected Messages, book 2, 104, 105.

The tenth plague of Egypt has been aligned by inspiration with the cross and the following disappointment associated with it. The tenth plague is therefore the third message, which of prophetic necessity must be preceded by a first and second message. At 9/11 the Lord asked Pharaoh, “how long” and immediately thereafter Pharaoh’s servants also asked, “how long.” After Moses delivered God’s question of “how long” to Pharaoh, and just before the servants repeat the question of Moses to Pharaoh, Moses marks a turning point as, “he turned himself, and went out from Pharaoh.” Exodus 10:6.

මිසරයේ දසවන වසංගතය, ආනුභාවයෙන්, කුරුසියත් එයට සම්බන්ධව ඇති පසුවූ බලාපොරොත්තුභංගයත් සමඟ සමාන්තර කරනු ලැබ ඇත. එබැවින් දසවන වසංගතය තුන්වන පණිවිඩය වන අතර, ප්‍රකාශිත අනාගතවාක්‍ය අවශ්‍යතාවය අනුව එයට පෙර පළමු සහ දෙවන පණිවිඩයක් තිබිය යුතුය. 9/11හිදී ස්වාමින්වහන්සේ පාරාවෝගෙන්, “කොපමණ කාලයක්ද” යයි ඇසූ අතර, එයට වහාම පසුව පාරාවෝගේ සේවකයෝද, “කොපමණ කාලයක්ද” යයි ඇසූහ. මෝසෙස් දෙවියන්වහන්සේගේ “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නය පාරාවෝ වෙත ගෙන ගිය පසු, සහ සේවකයන් මෝසෙස්ගේ එම ප්‍රශ්නය පාරාවෝ වෙත නැවත කියා සිටීමට තත්පරයකට පෙර, මෝසෙස් හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් සළකුණු කරමින්, “ඔහු හැරී, පාරාවෝ අසලින් පිටත්ව ගියේය.” නික්මයාම 10:6.

9/11 was a prophetic turning point, that was typified when Moses delivered the plague of locusts that came on the east wind.

9/11 යනු අනාගතවක්තෘක හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක් වූ අතර, එය මෝසෙස් නැගෙනහිර සුළඟ මත පැමිණි පළඟැටි වසංගතය ගෙන ආ කල එහි ආදර්ශයෙන් පෙන්නුම් කරනු ලැබීය.

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ජාතීන්ගේත් සභාවේත් ඉතිහාසයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයන් වන යුග ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ පාලන කෘපාවේදී, මේ විවිධ අර්බුද පැමිණෙන කල, ඒ කාලය සඳහා වූ ආලෝකය දෙනු ලැබේ.” Bible Echo, August 26, 1895.

The next plague produced darkness or light depending on which class you were in. 9/11 was a “turning point in the history of nations and of the church.” At that point God’s people were called to return and walk in the old paths, but they refused to walk therein and hearkened not to the sound of the trumpet. A separation between darkness and light was accomplished after Elijah, and Moses asked, “how long?” She further states in the passage:

ඊළඟ වසංගතය, ඔබ අයත් වූ කණ්ඩායම අනුව, අන්ධකාරය හෝ ආලෝකය උපදවා ඇත. 9/11 යනු “ජාතීන්ගේත් සභාවේත් ඉතිහාසයේ හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක්” විය. එම අවස්ථාවේදී දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට ආපසු හැරී පැරණි මාර්ගවල ගමන් කරන ලෙස කැඳවනු ලැබීය, නමුත් ඔවුන් ඒ තුළ ගමන් කිරීමට ප්‍රතික්ෂේප කර තුරියෙහි ශබ්දයට සවන් නොදුනි. එලියාගෙන් පසු අන්ධකාරය හා ආලෝකය අතර වෙන්කිරීමක් සිදුකරනු ලැබීය, මෝසෙස් “කොපමණ කාලයක්ද?” යයි ඇසීය. ඇය එම ඡේදයේ තවදුරටත් මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි:

> “There are periods which are turning points in the history of nations and of the church. In the providence of God, when these different crises arrive, the light for that time is given. If it is received, there is spiritual progress; if it is rejected, spiritual declension and shipwreck follow.” Bible Echo, August 26, 1895.

> “ජාතීන්ගේ ඉතිහාසයේත් සභාවේ ඉතිහාසයේත් හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයන් වන කාලපරිච්ඡේද ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රභුතත්වමය සැලැස්ම අනුව, මේ විවිධ අර්බුදකාරී අවස්ථා පැමිණෙන විට, ඒ කාලයට අදාළ ආලෝකය දෙනු ලැබේ. එය පිළිගනු ලැබුවහොත්, ආත්මික ප්‍රගතිය ඇතිවේ; එය ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබුවහොත්, ආත්මික පිරිහීමත් නෞකාභංගයත් අනුගමනය කරයි.” Bible Echo, August 26, 1895.

We will continue the subject of “how long” in the next article.

“කොපමණ කාලයක්ද” යන විෂයය අපි ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙනයන්නෙමු.

> “In May, 1842, a General Conference was convened in Boston, Massachutes. At the opening of this meeting, Brethren Charles Fitch and Apollos Hale, of Haverhill, presented the pictorial prophecies of Daniel and John, which they had painted on cloth, with the prophetic numbers, showing their fulfillment. Brother Fitch in explaining from his chart before the Conference, said, while examining these prophecies, he had thought if he could get out something of the kind as here presented it would simplify the subject and make it easier for him to present to an audience. Here was more light in our pathway. These brethren had been doing what the Lord had shown Habakkuk in his vision 2,468 years before, saying, ‘Write the vision and make it plain upon tables, that he may run that readeth it. For the vision is yet for an appointed time.’ Habakkuk 2:2.

> “1842 මැයි මාසයේදී, මැසචුසෙට්ස්හි බොස්ටන් නගරයේ මහ සම්මේලනයක් කැඳවනු ලැබීය. මෙම රැස්වීම ආරම්භයේදී, හේවර්හිල්හි චාල්ස් ෆිච් සහ අපොලොස් හේල් යන සහෝදරයන්, ඔවුන් විසින් රෙදි මත වර්ණනය කර තිබූ, දානියෙල් සහ යොහන්ගේ රූපමය අනාවැකිද, ඒවායේ සම්පූර්ණවීම පෙන්වන අනාවැකි සංඛ්‍යාද සමඟ ඉදිරිපත් කළහ. සහෝදර ෆිච්, සම්මේලනය ඉදිරියේ තම සිතියමෙන් පැහැදිලි කරමින්, මෙම අනාවැකි පරීක්ෂා කරමින් සිටියදී, මෙහි ඉදිරිපත් කර තිබෙන ආකාරයට සමාන දෙයක් සකස් කරගත හැකි නම්, එය විෂයය සරල කරනු ලබන අතර, ප්‍රේක්ෂක සමූහයකට එය ඉදිරිපත් කිරීම තමාට වඩාත් පහසු කරනු ඇති බව තමා සිතා සිටි බව පැවසීය. මෙහි අපගේ මාර්ගයේ වැඩි ආලෝකයක් තිබුණේය. මෙම සහෝදරයන් කරමින් සිටියේ, වසර 2,468කට පෙර හබක්කුක්ට ස්වාමීන්වහන්සේ තම දර්ශනයේදී පෙන්වාදුන් දේම ය; එසේ කියමිනි: ‘දර්ශනය ලියා, එය පුවරු මත පැහැදිලිව ලියන්න, එවිට එය කියවන තැනැත්තා දිව යනු ඇත. මක්නිසාද දර්ශනය තවම නියමිත කාලයක් සඳහාය.’ හබක්කුක් 2:2.”

> “After some discussion on the subject, it was voted unanimously to have three hundred similar to this one lithographed, which was soon accomplished. They were called ‘the ‘43 charts.’ This was a very important Conference.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “මෙම විෂය පිළිබඳ කිසියම් සාකච්ඡාවකට පසු, මෙයට සමාන තුන්සියයක් ලිතොග්‍රාෆ් මුද්‍රණය කරවීමට එකමතිකව තීරණය කරන ලදී; එය ඉක්මනින්ම ඉටු කරන ලදී. ඒවා ‘43 ප්‍රස්තාර’ යනුවෙන් හැඳින්විණි. මෙය අතිශයින් වැදගත් සම්මන්ත්‍රණයක් විය.” The Autobiography of Joseph Bates, 263.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “1843 ප්‍රස්තාරය ස්වාමීන්වහන්සේගේ හස්තයෙන් මඟපෙන්වනු ලැබූ බවත්, එය වෙනස් නොකළ යුතු බවත් මම දැක ඇත්තෙමි; එහි සංඛ්‍යා උන්වහන්සේ කැමති වූ ආකාරයෙන්ම තිබූ බවත්; එහි සමහර සංඛ්‍යාවල තිබූ දෝෂයක් කිසිවෙකුටත් දක්නට නොලැබෙන ලෙස උන්වහන්සේගේ හස්තය එය මත පැවතිමින් එය සඟවා තිබූ බවත්, උන්වහන්සේගේ හස්තය ඉවත් කරන තුරු එය කිසිවෙකුටත් දක්නට නොලැබුණු බවත්ය.” Early Writings, 74.

> “It was the united testimony of Second Advent lecturers and papers, when standing on ‘the original faith,’ that the publication of the chart was a fulfillment of Habakkuk 2:2, 3. If the chart was a subject of prophecy (and those who deny it leave the original faith), then it follows that BC 457 was the year from which to date the 2300 days. It was necessary that 1843 should be the first published time in order that ‘the vision’ should ‘tarry,’ or that there should be a tarrying time, in which the virgin band was to slumber and sleep on the great subject of time, just before they were to be aroused by the Midnight Cry.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

> “‘මුල් විශ්වාසය’ මත ස්ථිරව සිටි දෙවන පැමිණීමේ දේශකයන් හා පත්‍රිකාවල එකමුතු සාක්ෂිය වූයේ, චිත්‍රපටය ප්‍රකාශයට පත් කිරීම හබක්කුක් 2:2, 3 හි ඉටුවීමක් බවය. එම චිත්‍රපටය අනාවැකියක විෂයයක් වූයේ නම් (එය ප්‍රතික්ෂේප කරන අය මුල් විශ්වාසය අත්හරිති), එවිට 2300 දින ගණනය කිරීම ආරම්භ කළ යුතු වසර වන්නේ ක්‍රි.පූ. 457 බව අනුව පෙනේ. ‘දර්ශනය’ ‘ප්‍රමාද වීම’ සඳහා, එනම් ප්‍රමාද කාලයක් තිබීම සඳහා, 1843 ප්‍රථම වරට ප්‍රකාශිත කාලය වීම අත්‍යවශ්‍ය විය; ඒ කාලයේදී මධ්‍යම රාත්‍රි හඬින් අවදි කරනු ලැබීමට මඳකට පෙර, කන්‍යාවන්ගේ සමූහය කාලය යන මහත් විෂය පිළිබඳව නිදිමත් වී නිදා සිටිය යුතු විය.” Second Advent Review and Sabbath Herald, Volume I, Number 2, James White.

Back to Articles