Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Five

යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව - අංක පහයි

Isaiah Forty: Comfort Ye, Comfort Ye

යෙසායා හතළිහ: සැනසුම් දෙනු, සැනසුම් දෙනු

Author

Jeff Pippenger

Published

October 25, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the first seventeen verses of Isaiah forty the one hundred and forty-four thousand are prophetically located at the end of three and a half days, where they had been lying dead in the streets, while the world rejoiced. All the prophets agree with each other and the prophetic events they present always align with the other prophets, for God is not the author of confusion.

යෙසායා සතළිස්වන පරිච්ඡේදයේ පළමු පද දහහත තුළ, එක්ලක්ෂ හතළිස්හතර දහස අය, ලෝකය ප්‍රීතිවෙමින් සිටියදී, මාවත්වල මළවී වැටී සිටි දින තුනහමාර අවසානයේ සිටින ස්ථානයේ භවදර්ශනීය වශයෙන් ස්ථානගත කරනු ලැබේ. සියලු භවදක්තෘවරු එකිනෙකා සමඟ සම්මුතියෙන් සිටිති; ඔවුන් ඉදිරිපත් කරන භවදර්ශනීය සිද්ධීන් සෑම විටම අනෙක් භවදක්තෘවරුන්ගේ වචන සමඟ අනුකූල වන්නේය, මන්ද දෙවියන් වහන්සේ අවුල්සහගතභාවයේ කර්තෘ නොවන බැවිනි.

> And the spirits of the prophets are subject to the prophets. For God is not the author of confusion, but of peace, as in all churches of the saints. 1 Corinthians 14:32, 33.

> අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ ආත්මයන් අනාගතවක්තෘවරුන්ට යටත්ය. මක්නිසාද දෙවියන් වහන්සේ අවුල්කාරීභාවයේ කර්තෘ නොව, සාමයේ කර්තෘ වන සේක; ශුද්ධවන්තයන්ගේ සියලු සභාවල ද එසේය. 1 කොරින්ති 14:32, 33.

The Comforter, who Jesus promised to send in His absence, was placed into the very first words, of the very first verse, of the twenty-six chapters that make up Isaiah’s final prophetic narrative. “Comfort ye, comfort ye my people, saith your God.” The rule of first mention emphasizes that the following twenty-six chapters is to be understood in reference to the perfect and final fulfillment of the coming of the Comforter.

යේසුස්වහන්සේ තම අසන්නාවෙහිදී එවීමට පොරොන්දු වූ සැනසුවන්නා, යෙසායාගේ අවසාන අනාවැකිමය වාර්තාව රචනා කරන විසි හය පරිච්ඡේදයන්හි පළමු පදයේම පළමු වචන තුළ තැන්පත් කරන ලදී. “නුඹලා මාගේ ජනතාව සැනසවන්න, සැනසවන්න, ඔබලාගේ දෙවියන් වහන්සේ කියන සේක.” පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය අවධාරණය කරන්නේ, ඉදිරියට ඇති එම විසි හය පරිච්ඡේද සැනසුවන්නාගේ පැමිණීමේ සම්පූර්ණ හා අවසාන ඉටුවීම සම්බන්ධයෙන් අවබෝධ කරගත යුතු බවය.

> And I will pray the Father, and he shall give you another Comforter, that he may abide with you forever. . .. But the Comforter, which is the Holy Ghost, whom the Father will send in my name, he shall teach you all things, and bring all things to your remembrance, whatsoever I have said unto you. John 14:16, 26.

> මම පියාණන්ට යාච්ඤා කරන්නෙමි; එවිට උන්වහන්සේ ඔබ සමඟ සදාකාලයටම වාසය කරන පිණිස තවත් සැනසීමකරුවෙකු ඔබට දෙනු ඇත.... එහෙත් සැනසීමකරු වූ ශුද්ධාත්මයාණන්, පියාණන් මාගේ නාමයෙන් එවනු ලබන උන්වහන්සේ, සියල්ල ඔබට උගන්වා දෙන සේක; තවද මා ඔබට කී සියල්ල ඔබගේ මතකයට ගෙන එන සේක. යොහන් 14:16, 26.

The Midnight Cry of the Millerite history is repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

මිලේරයිට් ඉතිහාසයේ මධ්‍යම රාත්‍රියේ හඬ, එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ ඉතිහාසයේ නැවත දෝංකාර වේ.

> “There is a world lying in wickedness, in deception and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind was carried to the future, when the signal will be given. ‘Behold, the Bridegroom cometh; go ye out to meet him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable.” Review and Herald, February 11, 1896.

> “දුෂ්ටකමේ තුළ, වංචාවේද මුළාවේද තුළ, මරණයේ සෙවනැල්ලෙහිම පවතින ලෝකයක් ඇත,—නිදාගෙනය, නිදාගෙනය. ඔවුන් අවදි කිරීමට ආත්මයේ වේදනාව දැනෙන්නේ කාටද? ඔවුන් වෙත ළඟා විය හැක්කේ කුමන හඬකටද? මාගේ සිත අනාගතය වෙත ගෙනයන ලද්දේය, එවිට සංඥාව දෙනු ලබන්නේය. ‘බලව, මනමාලයා පැමිණෙයි; ඔහුව මුණගැසීමට පිටතට යන්න.’ එහෙත් සමහරු තමන්ගේ පහන් නැවත පුරවාගැනීම සඳහා තෙල් ලබාගැනීමට ප්‍රමාද වී ඇතිවනු ඇත; එවිට අතිශයින් ප්‍රමාදව ඔවුන් සොයාගනු ඇත, තෙලින් නිරූපණය කරනු ලබන චරිතය හුවමාරු කළ හැකි දෙයක් නොවන බව.” Review and Herald, February 11, 1896.

The question is asked, “what voice can” “awaken” those that are “asleep”? The “voice” that awakens them in Isaiah chapter forty, is the “voice” that “cries” in the “wilderness.”

ප්‍රශ්නය මෙසේ අසනු ලැබේ: “නිදාසිටින” අය “අවදි” කළ හැක්කේ “කවර හඬකට” ද? යෙසායාගේ සතළිස්වන අධ්‍යායේ ඔවුන් අවදි කරන “හඬ” යනු “කැලෑබිමේ” “කෑ මොරදෙන” “හඬ” ය.

> Speak ye comfortably to Jerusalem, and cry unto her, that her warfare is accomplished, that her iniquity is pardoned: for she hath received of the Lord’s hand double for all her sins. The “voice” of him that “crieth” in the wilderness. . .. Isaiah 40:2, 3.

> යෙරුසලමට සැනසිලිදායක වචන කියන්න; ඇයට හඬනගා කියන්න, ඇගේ යුද්ධකාලය අවසන්වී ඇත, ඇගේ අයුතුකම කමාකරනු ලැබී ඇත; මක්නිසාද ඇය තම සියලු පාපයන් සඳහා සමිඳාණන්වහන්සේගේ අතින් දෙගුණයක් ලබා ඇත. කාන්තාරයේ “හඬනගන්නා” තැනැත්තාගේ “හඬ”.... යෙසායා 40:2, 3.

The message of the Midnight Cry is also the message of the latter rain.

මධ්‍යම රාත්‍රියේ හඬේ පණිවිඩය, පසු වැස්සේ පණිවිඩයද වේ.

> “You are getting the coming of the Lord too far off. I saw the latter rain was coming as [suddenly as] the midnight cry, and with ten times the power.” Spalding and Magan, 5.

> “ඔබ ස්වාමීන්වහන්සේගේ පැමිණීම අතිශයින් දුරස්ථ කරමින් සිටිති. මම දුටුවේ අන්තිම වැසි [මධ්‍යරාත්‍රියේ හඬ මෙන්] හදිසියේම, දසගුණ බලයෙන් පැමිණෙමින් තිබූ බවය.” Spalding and Magan, 5.

One of the many symbols found in the Word of God that represents the latter rain message, is the symbol that is recognized by a doubling of words or phrases. The doubling of words, or phrases is a symbol of the Midnight Cry, or latter rain message in the last days. The symbolism of the doubling of “comfort ye,” places the opening of Isaiah chapter forty in the tarrying time, when the message represented as the Midnight Cry of the parable of the ten virgins is to be recognized and then proclaimed. At that time, Christ sends the Comforter to awaken the sleeping virgins, who are prophetically represented as sleeping, and in some prophetic passages as sleeping, the sleep of death. The first verse of Isaiah forty, is prophetically located three and a half symbolic days ‘after’ the disappointment of July 18, 2020, for that is when the Comforter is sent to awaken those that are asleep. Three and a half days is a symbol of a wilderness, and there is where the “voice” begins to “cry.”

දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ සොයාගන්නා, අග වැසි පණිවුඩය නියෝජනය කරන බොහෝ සංකේතයන්ගෙන් එකක් වන්නේ වචන හෝ වාක්‍ය ඛණ්ඩ ද්විගුණ කිරීමෙන් හඳුනාගනු ලබන සංකේතයයි. වචන, හෝ වාක්‍ය ඛණ්ඩ ද්විගුණ කිරීම, අවසාන දවස්වල මධ්‍යරාත්‍රි හඬ හෝ අග වැසි පණිවුඩයේ සංකේතයකි. “සැනසෙන්න, සැනසෙන්න” යන ද්විගුණ කිරීමේ සංකේතය, යෙසායා පොතේ හතළිස්වන පරිච්ඡේදයේ ආරම්භය, දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවේ මධ්‍යරාත්‍රි හඬ ලෙස නියෝජනය කරන පණිවුඩය හඳුනාගෙන පසුව ප්‍රකාශ කිරීමට නියමිත වන ප්‍රමාද කාලය තුළ ස්ථානගත කරයි. එම කාලයේදී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ නිදාසිටින කන්‍යාවන් අවදි කිරීමට සැනසිලිකරුවා එවයි; ඔවුන් භවिष्यවාණිමය වශයෙන් නිදාසිටින ලෙසත්, සමහර භවिष्यවාණිමය ඡේදවල මරණ නින්ද නිදාසිටින ලෙසත් නිරූපණය කරනු ලැබේ. යෙසායා හතළිස්වන පරිච්ඡේදයේ පළමු පදය, 2020 ජූලි 18 දින වූ බලාපොරොත්තු භංගවීමට ‘පසු’ සංකේතාත්මක දින තුනහමාරක කාලයක භවिष्यවාණිමය වශයෙන් ස්ථානගත කර ඇත, මක්නිසාද නිදාසිටින අය අවදි කිරීමට සැනසිලිකරුවා එවනු ලබන්නේ එවිටය. දින තුනහමාරක් වනාන්තරයක සංකේතයක් වන අතර, “හඬ” “මොරගැසීමට” පටන්ගන්නේ එහිදීය.

Revelation eleven, Ezekiel thirty-seven, Matthew twenty-five, the history of the Millerites (along with the same waymarks of Millerite history that occur in every reform movement), combine to identify a ‘specific process’ of awakening the sleeping virgins. The process starts with the virgins going to sleep at the disappointment. The period of the tarrying time that began at the disappointment is ultimately recognized as the tarrying time. The last portion of the tarrying time is the development of the message of the Midnight Cry. When the message is established, it is then proclaimed until it reaches its climax, the judgment.

එළිදරව්ව එකොළහ, එසකියෙල් තිස්හත, මත්තෙව් විසිපහ, මෙන්ම මිලරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසයත් (සෑම ප්‍රතිසංස්කරණ චලනයකදීම පෙනී යන මිලරයිට් ඉතිහාසයේ ඒම මාර්ගසලකුණු සමඟ), නිදාසිටි කන්‍යාවන් අවදි කිරීමේ ‘නිශ්චිත ක්‍රියාවලියක්’ හඳුනා දක්වයි. එම ක්‍රියාවලිය ආරම්භ වන්නේ බලාපොරොත්තුභංගයෙහිදී කන්‍යාවන් නිදා යෑමෙන්ය. බලාපොරොත්තුභංගයෙහිදී ආරම්භ වූ ප්‍රමාද කාලය, අවසානයේදී ප්‍රමාද කාලය වශයෙන්ම හඳුනාගනු ලැබේ. ප්‍රමාද කාලයේ අන්තිම කොටස වන්නේ මධ්‍යරാത്രි හඬේ පණිවිඩය වර්ධනය වීමයි. එම පණිවිඩය ස්ථාපිත වූ විට, එය තම උච්චස්ථානය වන විනිශ්චය දක්වා ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ.

The messenger represented as the “voice” in Isaiah, asked what the message was that was to be proclaimed. He was told in symbolic language to present the message of Islam. The prophetic message of Islam cannot be separated from the soon-coming Sunday law, for Islam is a trumpet power, and the seven trumpets of Revelation represent God’s judgment upon the powers who pass Sunday laws. Those powers were pagan Rome in 321, a symbol of the dragon; papal Rome in 538, a symbol of the beast; and the soon coming Sunday law in the United States, a symbol of the false prophet.

යෙසායාහි “හඬ” ලෙස නිරූපිත දූතයා, ප්‍රකාශ කළ යුතු වූ පණිවිඩය කුමක්දැයි විමසා සිටියේය. ඔහුට සංකේතමය භාෂාවෙන් ඉස්ලාමයේ පණිවිඩය ඉදිරිපත් කරන ලෙස පවසනු ලැබීය. ඉස්ලාමයේ අනාවැකිමය පණිවිඩය ඉක්මනින් පැමිණෙන්නා වූ ඉරිදා නීතියෙන් වෙන් කළ නොහැක; මක්නිසාද ඉස්ලාමය තූරී බලයක් වන අතර, ප්‍රකාශිත වාක්‍යයෙහි තූරී සත දෙවියන්වහන්සේ ඉරිදා නීති පනවන බලයන් මත කරන විනිශ්චය නිරූපණය කරයි. එම බලයන් නම් 321 දී ද්‍රාගන්ගේ සංකේතයක් වූ අන්‍යජාතික රෝමය; 538 දී මෘගයාගේ සංකේතයක් වූ පාප්වාදී රෝමය; සහ එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන්නා වූ ඉරිදා නීතිය, එය බොරු අනාගතවක්තෘගේ සංකේතයකි.

In connection with the identification of what the message that the “voice” who had been crying in the wilderness was to proclaim, was the promise that God’s word never fails. The ‘promise and assurance’ that God’s word never fails, is located in the identical prophetic setting that in Habakkuk chapter two, and verse three, is expressed as “at the end it shall speak, and not lie: though it tarry, wait for it; because it will surely come, it will not tarry.” The message of Islam will never fail, it will surely come. The last verse of Isaiah chapter forty, addresses those that wait for the vision in Habakkuk.

වනයේ හඬ නඟමින් සිටි “හඬ” විසින් ප්‍රකාශ කරනු ලැබිය යුතු පණිවිඩය කුමක්ද යන්න හඳුනාගැනීම සමඟ සම්බන්ධව, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය කිසිදා අසාර්ථක නොවන බවට වූ පොරොන්දුව තිබිණ. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය කිසිදා අසාර්ථක නොවන බවට වූ එම ‘පොරොන්දුව හා සහතිකය’ හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයේ තුන්වන පදයේ මෙසේ ප්‍රකාශ කරන ලද එම අනුරූප ප්‍රවාචනික පසුබිම තුළ ස්ථාපිත වී ඇත: “අවසානයේදී එය කථා කරන්නේය, බොරු නොකියන්නේය; එය ප්‍රමාද වුවද, ඒ වෙනුවෙන් බලා සිටින්න; මක්නිසාද එය නියතයෙන්ම පැමිණෙන්නේය, එය ප්‍රමාද නොවන්නේය.” ඉස්ලාමයේ පණිවිඩය කිසිදා අසාර්ථක නොවන්නේය; එය නියතයෙන්ම පැමිණෙන්නේය. යෙසායා සතළිස්වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පදය, හබක්කුක්හි දර්ශනය සඳහා බලා සිටින අය අමතයි.

> But they that wait upon the Lord shall renew their strength; they shall mount up with wings as eagles; they shall run, and not be weary; and they shall walk, and not faint. Isaiah 40:31.

> එහෙත් යෙහෝවා කෙරෙහි බලා සිටින අය තම ශක්තිය අලුත් කරගන්නෝය; ඔව්හු ගරුඩයන් මෙන් පියාපත් ඇතිව ඉහළට නැගී යන්නෝය; ඔව්හු දුවමින් වෙහෙස නොවන්නෝය; ඇවිදින විටත් ක්ලාන්ත නොවන්නෝය. යෙසායා 40:31.

The “hidden history” of the seven thunders, that is now being unsealed, identifies three waymarks that begin and end with a disappointment. In that symbolic history, there are three waymarks, separated by two periods of time. A disappointment begins the tarrying time. The tarrying time leads to the corrected message and prediction of the Midnight Cry. The message of the Midnight Cry begins a period of proclaiming the message of the Midnight Cry, that leads to a second disappointment, that is represented as judgment. Those three steps, separated by two periods of time, represent the Alpha and Omega, as created in the Hebrew word “truth.”

දැන් මුද්‍රා විවෘත කරනු ලබන සත් ගර්ජනාවල “සඟවා තිබූ ඉතිහාසය” අනුව, අසාර්ථකත්වයකින් ආරම්භ වී අසාර්ථකත්වයකින් අවසන් වන සලකුණු තුනක් හඳුනාගනු ලැබේ. එම සංකේතාත්මක ඉතිහාසය තුළ කාල පරිච්ඡේද දෙකකින් වෙන් කරන ලද සලකුණු තුනක් ඇත. අසාර්ථකත්වයක් ප්‍රමාද කාලය ආරම්භ කරයි. ප්‍රමාද කාලය මධ්‍යරാത്രි හඬේ සංශෝධිත පණිවිඩය හා අනාවැකිය වෙත ගෙන යයි. මධ්‍යරാത്രි හඬේ පණිවිඩය, මධ්‍යරಾತ್ರි හඬේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමේ කාල පරිච්ඡේදයක් ආරම්භ කරයි; එය විනිශ්චය ලෙස නිරූපිත දෙවන අසාර්ථකත්වයකට ගෙන යයි. කාල පරිච්ඡේද දෙකකින් වෙන් කරන ලද එම පියවර තුන, හෙබ්‍රෙව් වචනය වන “සත්‍යය” තුළ නිර්මාණය කර ඇති පරිදි, ආල්ෆා සහ ඔමේගාව නිරූපණය කරයි.

In Ezekiel thirty-seven, Ezekiel also represents the “voice” of Isaiah forty. The voice in Isaiah forty asks, “What shall I cry?” The “voice” in Ezekiel thirty-seven, verse seven, then “prophesied as” he “was commanded.”

එසේකියෙල් තිස්හතේ දී, එසේකියෙල් යෙසායා හතළිහේ “හඬ” ද නියෝජනය කරයි. යෙසායා හතළිහේ ඇති හඬ අසන්නේ, “මම කුමක් ප්‍රකාශ කළ යුතුද?” යන්නයි. එවිට එසේකියෙල් තිස්හතේ සත්වන පදයේ ඇති “හඬ” ඔහුට “අණ කරනු ලැබූ පරිදි” “අනාගතවාක්‍ය ප්‍රකාශ කළේය.”

> So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Ezekiel 37:7, 8.

> එබැවින් මට අණ කළ පරිදි මම අනාවැකි පැවසුවෙමි. මම අනාවැකි පැවසූ කල, ශබ්දයක් ඇතිවිය; බලව, කැළඹීමක්ද ඇතිවිය; එවිට අස්ථි එකිනෙකට එක්ව, අස්ථිය තම අස්ථියට සම්බන්ධ විය. මම බැලූ කල, බලව, නාරටියද මාංසයද ඒවා මත උදා විය, සමද ඒවා මතුපිට ආවරණය කළේය; එහෙත් ඒවා තුළ ප්‍රාණය නොවීය. එසකියෙල් 37:7, 8.

Ezekiel’s first prophecy brought the bones and flesh together, but they were not yet alive. “So,” Ezekiel “prophesied as he” was “commanded” a second time. The second prophecy brought the bodies to life. The two prophecies are typified by the creation of Adam.

එසකියෙල්ගේ පළමු අනාවැකිය අස්ථි හා මාංසය එකට එක් කළද, ඒවා තවමත් ජීවමාන නොවීය. “එබැවින්” එසකියෙල් දෙවෙනි වරටත් තමන්ට “අණ කළ පරිදි” “අනාවැකි කීවේය.” දෙවන අනාවැකිය එම ශරීරයන්ට ජීවය ගෙන ආවේය. මෙම අනාවැකි දෙක ආදම්ගේ මැවීම මගින් ප්‍රතිරූපිත වේ.

> And the Lord God formed man of the dust of the ground, and breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul. Genesis 2:7.

> තවද ස්වාමිවූ දෙවියන් වහන්සේ බිමෙන් ගත් දූවිල්ලෙන් මනුෂ්‍යයා සෑදූ සේක; ජීවනයේ හුස්ම ඔහුගේ නාස්පුඩු තුළට හුස්මළූ සේක; එවිට මනුෂ්‍යයා ජීවමාන ආත්මයක් විය. උත්පත්ති 2:7.

The two-step process of bringing the dead dry bones to life is first mentioned in the creation of Adam, thus emphasizing that God’s prophetic Word is also His creative power. God first “formed” Adam, and Ezekiel’s first prophecy brought the bones and bodies together, then God “breathed into his nostrils the breath of life; and man became a living soul.”

මළ වියළි අස්ථිවලට ජීවනය ගෙන එන දෙඅදියර ක්‍රියාවලිය ප්‍රථමයෙන් සඳහන් වන්නේ ආදම්ගේ මැවීමේදීය; එමගින් දෙවියන්වහන්සේගේ අනාගතවාණි වචනය ඔහුගේ මැවුම්කාරී බලයද වන බව අවධාරණය කරයි. දෙවියන්වහන්සේ පළමුව ආදම්ව “රූපගත කළසේක,” එවිට එසකියෙල්ගේ ප්‍රථම අනාගතවාණිය අස්ථි සහ ශරීර එකට ගෙන ආවාය; අනතුරුව දෙවියන්වහන්සේ “ජීවනයේ හුස්ම ඔහුගේ නාසිකාවලට පිඹුසේක; එවිට මනුෂ්‍යයා ජීවමාන ආත්මයක් විය.”

Ezekiel’s second prophecy was directed “unto the wind,” not unto the bones, for he was told to “say to the wind,” “Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live.” Ezekiel’s second prophecy, which brings the dead bodies to life as a mighty army, was directed, not at the dead bodies, but at the wind. It was a command to the wind to breathe upon the bodies. The first time the word “breath” is mentioned in God’s Word is the creation of Adam, and it is there defined as the breath of life, and what brings life into the dead bodies, comes from the four winds.

එසකියෙල්ගේ දෙවන අනාවැකිය ඇටකටු වෙත නොව, “සුළඟ වෙත” යොමු කරන ලද්දේය; මක්නිසාද ඔහුට, “සුළඟට කියන්න,” “ජීවයේ හුස්මයෙනි, සතර දිශාවලින් එන්න, මේ මැරුම් කෑවන් මත හුස්ම හෙලා ඔවුන් ජීවත් වන පිණිස” යැයි කියන ලෙස දන්වා තිබුණි. මළ සිරුරු බලවත් සේනාවක් ලෙස ජීවයට ගෙන එන එසකියෙල්ගේ දෙවන අනාවැකිය, මළ සිරුරු වෙත නොව, සුළඟ වෙත යොමු කරන ලද්දේය. එය සිරුරු මත හුස්ම හෙලන ලෙස සුළඟට දුන් ආඥාවක් විය. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙහි “හුස්ම” යන පදය ප්‍රථම වරට සඳහන් වන්නේ ආදම්ගේ මැවීමේදීය; එහි එය ජීවයේ හුස්ම ලෙස නිර්වචනය කර ඇත. තවද, මළ සිරුරු තුළට ජීවය ගෙන එන දෙය සතර දිශාවලින් පැමිණෙයි.

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “දේවදූතයන් සතර වායු අල්ලාගෙන සිටිති; ඒවා තම බන්ධනයෙන් මිදී සම්පූර්ණ පොළොවේ මතුපිට පුරා වේගයෙන් දිව ගොස්, තම ගමන්මඟෙහි විනාශයත් මරණයත් රැගෙන යාමට උත්සාහ කරන කෝපිත අශ්වයකු විසින් නිරූපිත වේ.

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “අපි සදාකාල ලෝකයේ අතිසීමාවෙහිම නිදා සිටිමුද? අපි මන්ද, සීතල, මළ අය මෙන් වන්නෙමුද? අහෝ, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව තුළට උන්වහන්සේගේ ආත්මයත් ජීව හුස්මත් පිඹිනු ලැබේවා, එවිට ඔවුන් තම පාද මත නැගී ජීවත්වෙත්වා.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The two questions here are shall we sleep, and shall we be dead?…two terms for the same prophetic condition. The message of the four winds that are being restrained by angels, is the message that causes the breath of God to enter the dead and causes them to stand up and live. The message of the four winds is the message of the angry horse of Islam. The message of the four winds in the book of Revelation, is the sealing message. The sealing message of Revelation seven, verse one through three, is the message that identifies that the four winds are restrained, until the servants of God are sealed.

මෙහි ඇති ප්‍රශ්න දෙක නම් අපි නිදා සිටිමු ද, සහ අපි මළවුන් වී සිටිමු ද යන්නයි…එකම අනාගතවක්තීය තත්ත්වය සඳහා භාවිත වන පද දෙකකි. දූතයන් විසින් රඳවා තබනු ලබන සුළං හතරේ පණිවුඩය යනු දෙවියන්වහන්සේගේ හුස්ම මළවුන් තුළට ඇතුල් කරවමින්, ඔවුන් නැගිට ජීවත් වන පරිදි කරන පණිවුඩයයි. සුළං හතරේ පණිවුඩය යනු ඉස්ලාමයේ කෝපිත අශ්වයාගේ පණිවුඩයයි. එළිදරව් පොතෙහි සුළං හතරේ පණිවුඩය යනු මුද්‍රා තැබීමේ පණිවුඩයයි. එළිදරව් 7:1–3 හි මුද්‍රා තැබීමේ පණිවුඩය යනු දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන් මුද්‍රා තැබෙන තුරු සුළං හතර රඳවා තබනු ලබන බව හඳුන්වා දෙන පණිවුඩයයි.

> And after these things I saw four angels standing on the four corners of the earth, holding the four winds of the earth, that the wind should not blow on the earth, nor on the sea, nor on any tree. And I saw another angel ascending from the east, having the seal of the living God: and he cried with a loud voice to the four angels, to whom it was given to hurt the earth and the sea, Saying, Hurt not the earth, neither the sea, nor the trees, till we have sealed the servants of our God in their foreheads. Revelation 7:1–3.

> මෙයින් පසු මම දුටුවේ, පොළොවේ කොණ හතරෙහි දූතයන් හතර දෙනෙක් සිටගෙන, පොළොවේ සුළං හතර අල්ලාගෙන සිටින බවය; එසේ වූයේ සුළඟ පොළොව මත හෝ මුහුද මත හෝ කිසිඳු වෘක්ෂයක් මත හෝ නොවහින ලෙසය. තවද, ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ඇති තවත් දූතයෙකු නැගෙනහිරින් ඉහළට එන බව මම දුටුවෙමි. ඔහු පොළොවටත් මුහුදටත් හානි කිරීමට බලය දෙන ලද දූතයන් හතර දෙනා වෙත මහ හඬින් කෑගසා මෙසේ කීවේය: අපගේ දෙවියන්වහන්සේගේ දාසයන් ඔවුන්ගේ නළල්වල මුද්‍රා කරන තුරු, පොළොවටවත් මුහුදටවත් වෘක්ෂයන්ටවත් හානි නොකරන්න. එළිදරව් 7:1–3.

Ezekiel’s second prophecy was directed to the wind, and the life that the wind delivered unto the bodies came from the message of the four winds. In verses eight through ten, in Ezekiel thirty-seven the words that appear either as “wind” or “breath” is the same Hebrew word in each occurrence. God breathed into Adam, the breath of life, and in Ezekiel the breath of life is the message of the sealing of the one hundred and forty-four thousand that comes from the four winds. That message delivers God’s creative power to the bodies that have been brought together in the valley of death, by the first message. The message of the four winds is the message of Islam bringing judgment upon the United States for the Sunday law. It is the message of the Midnight Cry.

එසකියෙල්ගේ දෙවන අනාවැකිය සුළඟට යොමු කරනු ලැබූ අතර, එම සුළඟ විසින් ශරීරවලට ගෙනා ජීවනය පැමිණියේ සුළං සතරෙහි පණිවිඩයෙන්ය. එසකියෙල් තිස්හත් වන පරිච්ඡේදයේ අටවන පදය සිට දසවන පදය දක්වා, “සුළඟ” හෝ “හුස්ම” ලෙස පෙනී යන වචනය සෑම අවස්ථාවකදීම එකම හෙබ්‍රෙව් වචනය වේ. දෙවියන් වහන්සේ ආදම් තුළට ජීවනයේ හුස්ම හෙළූ සේක; එසකියෙල්හි එම ජීවනයේ හුස්ම වන්නේ සුළං සතරෙන් පැමිණෙන එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසේ මුද්‍රා තැබීමේ පණිවිඩයයි. එම පණිවිඩය, පළමු පණිවිඩය මගින් මරණයේ මිටියාවතෙහි එකට රැස් කරනු ලැබූ ශරීරවලට, දෙවියන් වහන්සේගේ මැවීමේ බලය ගෙන එයි. සුළං සතරෙහි පණිවිඩය නම්, ඉරිදා නීතිය නිසා එක්සත් ජනපදය පිටත විනිශ්චය ගෙන එන ඉස්ලාම් ආගමේ පණිවිඩයයි. එය මධ්‍යරාත්‍රි මොරහඬේ පණිවිඩයයි.

The hidden history of the seven thunders begins with a disappointment, which begins the tarrying time. In Revelation eleven when the two prophets were slain on July 18, 2020, the tarrying time began. Ezekiel was among the dead when the Lord asked Ezekiel if the two witnesses that are dead in the street could live.

සත් ගර්ජනාවන්ගේ සැඟවුණු ඉතිහාසය ආරම්භ වන්නේ කලකිරීමකින්ය; එම කලකිරීම ප්‍රමාද කාලය ආරම්භ කරයි. එළිදරව් 11හි, 2020 ජූලි 18 වන දින භවිත දෙදෙනා ඝාතනය කරනු ලැබූ කල, එම ප්‍රමාද කාලය ආරම්භ විය. ස්වාමින්වහන්සේ එසකියෙල්ගෙන්, වීථියේ මළව සිටින එම සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනාට නැවත ජීවනය ලැබිය හැකිදැයි විමසූ අවස්ථාවේ, එසකියෙල්ද මරණයන් අතර සිටියේය.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Ezekiel 37:1–3.

> ස්වාමීන්වහන්සේගේ හස්තය මා පිට තිබුණේය; උන්වහන්සේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ ආත්මයෙන් මාව පිටතට ගෙන ගොස්, අස්ථිවලින් පිරුණු පල්ලියේ මැද මා තැබූසේක. තවද උන්වහන්සේ ඒවා වටා මා ඇවිදවූසේක; එවිට බලව, විවෘත පල්ලියෙහි ඉතා බොහෝ අස්ථි තිබුණේය; හා බලව, ඒවා අතිශයින් වියළී තිබුණේය. එවිට උන්වහන්සේ මට කථා කොට, මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, මේ අස්ථි ජීවත්විය හැකිදැයි ඇසූසේක. එවිට මම පිළිතුරු දෙමින්, අහෝ ස්වාමිවූ දෙවියනි, ඔබවහන්සේ දන්නාසේකැයි කීවෙමි. එසකියෙල් 37:1–3.

In verse seven, when Ezekiel delivers the first of the two prophecies the message was simply, “O ye dry bones, hear the word of the Lord.” John, in the Revelation records, “blessed are those who hear the words of the prophecy of this book.” Ezekiel represents the dead dry bones who are blessed, as those who hear Ezekiel’s command to hear the Word of the Lord, and His Word is Truth. In chapter two of Ezekiel, the experience of those who hear God’s word is described.

හත්වන වචනයේදී, එසෙකියෙල් ප්‍රකාශන දෙකෙන් පළමුවැන්න ප්‍රකාශ කරන විට, පණිවුඩය සරලව මෙසේය: “අහෝ, ඔබ වියළි ඇටකටුනි, සමිඳාණන්වහන්සේගේ වචනය අසන්න.” යොහන්, එළිදරව්වෙහි මෙසේ ලියා ඇත: “මේ පොතේ අනාවැකියේ වචන අසන්නෝ ආශීර්වාදලද්දෝය.” එසෙකියෙල්, ආශීර්වාදලත් මරණීය වියළි ඇටකටු නියෝජනය කරයි; එනම්, සමිඳාණන්වහන්සේගේ වචනය අසන ලෙස එසෙකියෙල් දෙන අණ අසන්නෝය, තවද උන්වහන්සේගේ වචනය සත්‍යය වේ. එසෙකියෙල්ගේ දෙවන පරිච්ඡේදයේදී, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය අසන්නන්ගේ අත්දැකීම විස්තර කරනු ලබයි.

> And he said unto me, Son of man, stand upon thy feet, and I will speak unto thee. And the spirit entered into me when he spake unto me, and set me upon my feet, that I heard him that spake unto me. Ezekiel 2:1, 2.

> ඒවිට ඔහු මට කීවේය: මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, ඔබගේ පාද මත නැඟී සිටින්න; මම ඔබ සමඟ කතා කරන්නෙමි. ඔහු මා සමඟ කතා කළ විට ආත්මය මා තුළට ඇතුළුව, මාගේ පාද මත මා නඟා සිටවීය; එවිට මා සමඟ කතා කළ තැනැත්තාට මම සවන් දුනිමි. එසකියෙල් 2:1, 2.

In Revelation eleven, when the dead bodies hear the Word of the Lord, the Comforter enters into them and they stand on their feet. It is the Comforter that sets them on their feet.

එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ, මළ සිරුරු ස්වාමින්වහන්සේගේ වචනය අසාගත් කල, සැනසිලිකාරයා ඔවුන් තුළට ඇතුල් වී, ඔවුන් තම පාද මත නැගී සිටිති. ඔවුන් තම පාද මත පිහිටුවන්නේ සැනසිලිකාරයාය.

> And after three days and an half the Spirit of life from God entered into them, and they stood upon their feet; and great fear fell upon them which saw them. Revelation 11:11.

> දින තුනහමාරක් ගතවූ පසු දෙවියන්ගෙන් පැමිණි ජීවිතයේ ආත්මය ඔවුන් තුළට ඇතුළු විය; ඔව්හු තම පාද මත නැඟී සිටියෝ ය; ඔවුන් දුටුවන් මත මහත් භීතියක් වැටුණේ ය. එළිදරව් 11:11.

The standing up of the dead is step number one, in a two-step process that raises them out of their graves to become the ensign that is lifted up at the judgment of the Sunday law. When they stand in chapter eleven, “great fear” comes upon those that see them.

මළවුන් නැඟී සිටීම යනු, ඉරිදා නීතියේ විනිශ්චයේදී ඔවුන් උසට ඔසවා තබන ලද ධජය බවට පත් වීමට ඔවුන්ගේ සොහොන්වලින් පිටතට උද්ධාරණය කරන දෙපියවර ක්‍රියාවලියේ පළමු පියවරයයි. එකොළොස්වන අධ්‍යායේ ඔවුන් නැඟී සිටින විට, ඔවුන් දකින්නන් මත “මහා භය” පැමිණෙයි.

> And he shall pass over to his strong hold for fear, and his princes shall be afraid of the ensign, saith the Lord, whose fire is in Zion, and his furnace in Jerusalem. Isaiah 31:9.

> ඔහු භයෙන් තම ශක්තිමත් අඩවිය වෙත පලා යනු ඇත; ඔහුගේ අධිපතීහුද ධජය දැක භීතියට පත් වන්නෝය, යනුවෙන් ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක, ඔහුගේ ගින්න සියොන්හි ඇත, ඔහුගේ උදුන යෙරුසලමේ ඇත. යෙසායා 31:9.

The Midnight Cry message of Millerite history was the second part of the second angel’s message. The second angel’s message produced a separation of the Millerites from the churches that were then identified as the daughters of Babylon, and the faithful were called out to come and stand with the Millerites. A ‘body’ of believers was formed by that message, and then the second step was the message of the Midnight Cry that joined and added power to the second message. The Millerites then became a mighty army that took the message like a tidal wave across the land. That two-step process is the two voices of Revelation eighteen, and it is the identical process of the resurrection of the dead dry bones in Ezekiel who were slain in the street of Revelation eleven.

මිලර්වරුන්ගේ ඉතිහාසයේ මධ්‍යරാത്രි හඬේ පණිවිඩය දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩයේ දෙවන කොටස විය. දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය විසින්, එවකට බබිලෝනියේ දියණියන් ලෙස හඳුනාගනු ලැබූ සභාවන්ගෙන් මිලර්වරුන් වෙන් කිරීමක් සිදු කළ අතර, විශ්වාසවන්තයන්ට පිටතට පැමිණ මිලර්වරුන් සමඟ එකට නින්දන්නට කැඳවනු ලැබීය. එම පණිවිඩය මගින් විශ්වාසකරුවන්ගේ ‘ශරීරයක්’ පිහිටුවනු ලැබූ අතර, අනතුරුව දෙවන පියවර වූයේ දෙවන පණිවිඩයට එක්වී එයට බලය එක් කළ මධ්‍යරാത്രි හඬේ පණිවිඩයයි. එවිට මිලර්වරුන්, පණිවිඩය මහත් ගල්වැසි රැල්ලක් මෙන් මුළු දේශය පුරා ගෙන ගිය බලවත් සේනාවක් බවට පත්විය. එම දෙපියවර ක්‍රියාවලිය ප්‍රකාශිතවීම් දහඅටහි හඬ දෙක වන අතර, එය ප්‍රකාශිතවීම් එකොළහේ වීථියේ මරා දැමූ අය වූ එසකියෙල්හි වියළි ඇටකටු මළවුන්ගෙන් නැගිටීමේ සම්පූර්ණයෙන්ම එකම ක්‍රියාවලිය වේ.

> “Angels were sent to aid the mighty angel from heaven, and I heard voices which seemed to sound everywhere, Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues; for her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities. This message seemed to be an addition to the third message, and joined it, as the midnight cry joined the second angel’s message in 1844.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.

> “ස්වර්ගයෙන් පැමිණි බලවත් දූතයාට උපකාර කිරීම පිණිස දූතයන් යවනු ලැබූහ; එවිට මට සෑම තැනකම නාද වන බවක් පෙනුණු හඬවල් ඇසුණි: ‘ඇයගේ පව්වලට ඔබලා සහභාගී නොවනු පිණිසත්, ඇයගේ වසංගතවලින් ඔබලාට භාගයක් නොලැබෙන පිණිසත්, මාගේ ජනතාවෙනි, ඇයගෙන් පිටතට එන්න. මන්ද ඇයගේ පව් ස්වර්ගය දක්වා ළඟා වී ඇත, දෙවියන් වහන්සේද ඇයගේ අධර්මිෂ්ඨකම් සිහිකර ඇත.’ මෙම පණිවිඩය තුන්වැනි පණිවිඩයට එකතු කිරීමක් මෙන් පෙනුණේය; එය 1844දී මධ්‍යම රාත්‍රි හඬ දෙවැනි දූතයාගේ පණිවිඩයට එක්වූවාක් මෙන්, එයට එක්වුණේය.” Spiritual Gifts, volume 1, 195, 196.

The first waymark in the hidden history of the seven thunders, is the disappointment which begins the tarrying time. The tarrying time is a period of time that is represented as three and a half days, which is a symbol of the wilderness. At the end of the forty years of wandering in the wilderness, Joshua led a mighty army into the Promised Land. At the end of the three and a half days, Ezekiel is taken to the valley of death, and is told to command the dead bodies to “hear the word of the Lord.” Ezekiel is a “voice” crying in the wilderness. The command to hear the Word of the Lord brings the body parts together, but they are not yet alive, they are not yet an army, they are not yet sealed. The “word of the Lord” which is spoken by Ezekiel in chapter two, identifies that when the Comforter arrives, God’s people stand, while they simultaneously hear the Word of the Lord. Christ promised He would send the Comforter, three and a half days after they were murdered in the street.

සැඟවුණු සත් ගර්ජනාවල ඉතිහාසයේ පළමු සලකුණ නම්, ප්‍රමාද කාලය ආරම්භ කරවන බලාපොරොත්තුභංගයයි. ප්‍රමාද කාලය යනු දින තුනහමාරක් ලෙස නිරූපිත කාල පරිච්ඡේදයක් වන අතර, එය වනයේ සංකේතයකි. වනයෙහි වසර හතළිහක සංචාරයේ අවසානයේදී, යෝෂුවා බලවත් හමුදාවක් පොරොන්දු දේශයට ඇතුළත් කළේය. දින තුනහමාර අවසානයේදී, එසකියෙල් මරණ නිම්නයට ගෙන යනු ලබන අතර, “ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය අසන්න” යයි මළ සිරුරුන්ට අණ කරන ලෙස ඔහුට කියනු ලැබේ. එසකියෙල් යනු වනයෙහි හඬන “හඬක්” ය. ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය අසන ලෙස වූ අණෙන් ශරීර කොටස් එකට එකතු වන්නේය, නමුත් ඔවුන් තවමත් ජීවමාන නොවෙති, තවමත් හමුදාවක් නොවෙති, තවමත් මුද්‍රා තබා නැත. දෙවන පරිච්ඡේදයේ එසකියෙල් විසින් ප්‍රකාශ කරන “ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය” අනුව, සැනසිල්ලකරු පැමිණෙන විට, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය එකවර අසමින් සිටියදීම නැගිට සිටිති. ඔවුන් වීථියේදී ඝාතනය කරනු ලැබූ දින තුනහමාරකට පසු සැනසිල්ලකරු එවන්නා බව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පොරොන්දු වූසේක.

Once standing, the bodies ‘who are not yet alive,’ are going to be given a second prophecy. The “voice that crieth in the wilderness” in Isaiah, asks what the prophecy is that he is to cry? The “message” that both Ezekiel, and the “voice” in Isaiah forty are commanded to present, is the message of Islam. When that prophecy is delivered, “Adam” comes to life as a mighty army. The living two witnesses then proclaim the message of Islam’s judgment upon the United States, because of the passage of the soon-coming Sunday law. The judgment of the Sunday law is the third waymark of the hidden history of the seven thunders. When it is fulfilled, the army is lifted up as an ensign to heaven, and is represented in Revelation fourteen.

එක් වරක් නැඟී සිටින කල, ‘තවමත් ජීවමාන නොවූ’ ශරීරයන්ට දෙවන අනාවැකියක් දෙනු ලබන්නේය. යෙසායාහි සඳහන් “වනයේ හඬන හඬ” තමා හඬන්නට නියමිත අනාවැකිය කුමක්දැයි අසයි. එසකියෙල්ටත්, යෙසායා හතළිස්වන පරිච්ඡේදයේ “හඬ”ටත් ප්‍රකාශ කිරීමට අණ කරනු ලබන “පණිවිඩය” නම් ඉස්ලාම්ගේ පණිවිඩයයි. එම අනාවැකිය ප්‍රකාශ කරනු ලබන විට, “ආදම්” බලවන්ත හමුදාවක් ලෙස ජීවයට පැමිණෙයි. එවිට ජීවමාන සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා, ඉක්මනින් පැමිණෙන්නාවූ ඉරිදා නීතිය සම්මත කිරීම හේතුවෙන් එක්සත් ජනපදය මත පනවනු ලබන ඉස්ලාම්ගේ විනිශ්චය පිළිබඳ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කරති. ඉරිදා නීතියේ විනිශ්චය, හත් ගිගුරුම්වල සඟවා ඇති ඉතිහාසයේ තුන්වන සලකුණ වේ. එය ඉටු වන කල, එම හමුදාව ස්වර්ගය දෙසට ධජයක් ලෙස උස් කරනු ලබයි; එය එළිදරව්ව දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ නිරූපිතය.

> “I have had an experience in the first, second, and third angels’ messages. The angels are represented as flying in the midst of heaven, proclaiming to the world a message of warning, and having a direct bearing upon the people living in the last days of this earth’s history. No one hears the voice of these angels, for they are a symbol to represent the people of God who are working in harmony with the universe of heaven. Men and women, enlightened by the Spirit of God and sanctified through the truth, proclaim the three messages in their order.” Selected Messages, book 2, 387.

> “මට පළමු, දෙවන, සහ තෙවන දූතයන්ගේ පණිවුඩයන් තුළ අත්දැකීමක් ලැබී ඇත. දූතයන් අහසේ මැදින් පියාසර කරමින්, ලෝකයට අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවුඩයක් ප්‍රකාශ කරමින්, මේ පෘථිවි ඉතිහාසයේ අවසාන දිනවල ජීවත් වන ජනතාව සමඟ සෘජු සම්බන්ධතාවයක් ඇතිව සිටින ලෙස නිරූපණය කර ඇත. කිසිවෙකු මෙම දූතයන්ගේ හඬ අසන්නේ නැත; මක්නිසාද ඔවුන් ස්වර්ගීය විශ්වය සමඟ සමාදානයෙන් ක්‍රියා කරන දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව නිරූපණය කරන සංකේතයකි. දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයෙන් ප්‍රබෝධමත් කරනු ලැබ, සත්‍යය මඟින් ශුද්ධ කරනු ලැබූ පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන්, මෙම පණිවුඩ තුන ඒවායේ පිළිවෙළ අනුව ප්‍රකාශ කරති.” Selected Messages, book 2, 387.

The ensign that is lifted up is the third angel that is flying in the midst of heaven, warning mankind against accepting the mark of the beast. The mighty army continues to present that message to the world, until Michael stands up and human probation closes.

උස් කරනු ලබන ධජය නම් අහසේ මැදින් පියාසර කරමින් මනුෂ්‍ය වර්ගයාට මෘගයාගේ ලකුණ පිළිගැනීමෙන් වැළකෙන ලෙස අනතුරු අඟවන තුන්වන දූතයාය. මහා බලවත් හමුදාව මිකායෙල් නැඟී සිටින තුරුත් මනුෂ්‍යයන්ගේ කරුණාවේ අවස්ථාව අවසන් වන තුරුත් එම පණිවිඩය ලෝකයට ඉදිරිපත් කරමින් සිටියි.

We will continue these thoughts in the next article.

අපි මෙම සිතුවිලි ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් කරගෙන යන්නෙමු.

> And at midnight there was a cry made, Behold, the bridegroom cometh; go ye out to meet him. Matthew 25:6.

> මධ්‍යම රාත්‍රියේදී, ‘බලව, මනාලයා පැමිණෙයි; ඔහු හමුවීමට පිටතට යන්න’ යන හඬක් නඟන ලදී. මතෙව් 25:6.

Back to Articles