Article

# Elijah - Number Thirteen

එලියා — අංක දහතුන

Forty-six

හතළිස් හය

Author

Jeff Pippenger

Published

October 19, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the previous article we were aligning Elijah with the history of 1798 through 1844. Elijah symbolically enters that history when William Miller was raised up to proclaim the first angel’s message. The widow of Sarepta represents a faithful church that is gathering two sticks, or two nations that would become one nation on October 22, 1844.

පෙර ලිපියේදී අපි එලියා 1798 සිට 1844 දක්වා වූ ඉතිහාසයට සමාන්තර කරමින් සිටියෙමු. පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමට විලියම් මිලර් නැඟිටුවනු ලැබූ විට, එලියා සංකේතාත්මකව එම ඉතිහාසයට ඇතුල් වෙයි. සාරෙප්තාහි වැන්දඹුව 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින එක් ජාතියක් බවට පත්වන්නට තිබූ දඬු දෙකක්, එනම් ජාති දෙකක්, රැස් කරමින් සිටින විශ්වාසවන්ත සභාවක් නියෝජනය කරයි.

> And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:21–28.

> ඔවුන්ට මෙසේ කියව: ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ මෙසේ පවසන සේක; බලව, ජාතීන් අතරට ගොස් සිටින ස්ථානයෙන් මම ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් ගෙන, සෑම පැත්තකින්ම ඔවුන් රැස්කර, ඔවුන්ගේම දේශයට ගෙන එන්නෙමි. ඉශ්‍රායෙල් කඳු මත පිහිටි දේශයෙහි මම ඔවුන් එක ජාතියක් කරවන්නෙමි; එක රජෙක් ඔවුන් සියල්ලන්ටම රජවන්නෙයි; තවද ඔවුන් තවදුරටත් ජාතීන් දෙකක් නොවන්නෝය, රාජ්‍ය දෙකකට තව කිසිසේත් බෙදී නොසිටිනෝය. ඔවුන් තවත් තම රූපවලින්වත්, තම පිළිකුල් කටයුතු වලින්වත්, තම සියලු අපරාධවලින්වත් තමන් අපවිත්‍ර කර නොගන්නෝය. එහෙත් ඔවුන් පව් කළ ඔවුන්ගේ සියලු වාසස්ථානවලින් මම ඔවුන් ගළවා, ඔවුන් පවිත්‍ර කරන්නෙමි; එවිට ඔවුන් මට ජනතාව වන්නෝය, මමද ඔවුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ වන්නෙමි. මාගේ සේවක දාවිත් ඔවුන් කෙරෙහි රජු වන්නේය; ඔවුන් සියල්ලන්ටම එක් එඬේරෙක් වන්නේය; ඔවුන් මාගේ විනිශ්චයන් අනුව හැසිරෙන්නෝය, මාගේ පනත් රකින්නෝය, ඒවා පිළිපදින්නෝය. මාගේ සේවක යාකොබ්ට මම දුන්, ඔබගේ පියවරු වාසය කළ දේශයෙහි ඔවුන් වාසය කරන්නෝය; ඔවුන්ද, ඔවුන්ගේ දරුවන්ද, ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ දරුවන්ද සදාකාලයට එහි වාසය කරන්නෝය. මාගේ සේවක දාවිත් සදාකාලයට ඔවුන්ගේ අධිපතියා වන්නේය. තවද මම ඔවුන් සමඟ සමාදානයේ ගිවිසුමක් කරන්නෙමි; එය ඔවුන් සමඟ සදාකාලික ගිවිසුමක් වන්නේය. මම ඔවුන් ස්ථාපිත කර, ඔවුන් බහුල කර, මාගේ ශුද්ධස්ථානය සදාකාලයට ඔවුන් අතරෙහි තබන්නෙමි. මාගේ මණ්ඩපයද ඔවුන් සමඟ වන්නේය. එසේය, මම ඔවුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ වන්නෙමි, ඔවුන්ද මාගේ ජනතාව වන්නෝය. මාගේ ශුද්ධස්ථානය සදාකාලයට ඔවුන් අතරෙහි තිබෙන කල, මම ස්වාමීන්වහන්සේ ඉශ්‍රායෙල්ව ශුද්ධ කරවන බව ජාතීහු දැනගන්නෝය. එසකියෙල් 37:21–28.

There are several blessings Ezekiel identifies that are promised to the two sticks, that are two nations that become one nation. We will begin by considering four of those blessings that Sister White has marked as four “comings,” which were all fulfilled at the same time, on October 22, 1844.

එසකියෙල් විසින් එක ජාතියක් බවට පත්වන ජාති දෙක වන එම දණ්ඩ දෙකට පොරොන්දු කර ඇති ආශීර්වාද කිහිපයක් හඳුනා දෙයි. ඒවා අතරින්, සහෝදරි වයිට් “පැමිණීම්” හතරක් ලෙස සලකුණු කර ඇති, 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින එකම අවස්ථාවේ සියල්ල සම්පූර්ණ වූ එම ආශීර්වාද හතරක් පිළිබඳව අපි පළමුව සලකා බැලීමට ආරම්භ කරමු.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම සඳහා අපගේ මහත් යාජකයා ලෙස ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අතිශුද්ධ ස්ථානයට පැමිණීම—දානියෙල් 8:14 හි දර්ශනයට ගෙන එනු ලැබූ දේය; දානියෙල් 7:13 හි ඉදිරිපත් කර ඇති පරිදි මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා පුරාතන දිනන්වහන්සේ වෙත පැමිණීම; සහ මලාකි විසින් අනාවැකි කරනු ලැබූ පරිදි ස්වාමීන්වහන්සේ තම මාලිගාවට පැමිණීම—මෙවැනි සියල්ලම එම එකම සිද්ධිය පිළිබඳ විස්තරයන්ය; තවද මෙය මත්තෙව් 25 හි දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් විස්තර කළ මනාලයා විවාහයට පැමිණීම මගින්ද නිරූපිත වේ.” The Great Controversy, 426.

The first “coming” Sister White references, is the coming of the high priest for the “cleansing of the sanctuary,” that was to take place at the end of twenty-three hundred years. That verse provides the answer, to the question of Daniel eight and verse thirteen which asks, “How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?” Verse fourteen identifies that the cleansing of the sanctuary would begin at the end of twenty-three hundred years. Ezekiel says that God will “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, … and the nation that is gathered will no longer defile themselves” for God would “cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God.”

සහෝදරි වයිට් සඳහන් කරන පළමු “පැමිණීම” නම්, දෙදහස් තුන්සිය අවුරුදු අවසානයේ සිදුවීමට නියමිතව තිබූ “ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම” සඳහා උත්තම පූජකයාගේ පැමිණීමය. එම පදය දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන පදයේ අසන, “දෛනික පූජාවද, විනාශකාරී අපරාධයද ගැන වූ දර්ශනය කොපමණ කාලයක් පවතින්නේද? ශුද්ධස්ථානයද සේනාද පයින් පාගා දැමීමට භාර දෙනු ලබන්නේ කොපමණ කාලයක්ද?” යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුර සපයයි. දහහතරවන පදය, ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම දෙදහස් තුන්සිය අවුරුදු අවසානයේ ආරම්භ වන බව හඳුනා දෙයි. එසකියෙල් පවසන්නේ දෙවියන්වහන්සේ “ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් ඔවුන් ගොස් ඇති ජාතීන් අතරින් ගෙන, සෑම පැත්තකින්ම ඔවුන් එක්රැස් කරනු ඇත, … සහ එක්රැස් කරන ලද ජාතිය තවදුරටත් තමන්ම අපවිත්‍ර කර නොගනු ඇත” යනුවෙනි; මක්නිසාද දෙවියන්වහන්සේ “ඔවුන් පවිත්‍ර කරනු ඇත; එවිට ඔවුන් මාගේ සෙනඟ වනු ඇත, මමද ඔවුන්ගේ දෙවියන් වනු ඇත.”

On October 22, 1844, the second “coming” Sister White referred to, was the fulfillment of Daniel chapter seven, verse thirteen, which identifies that the Son of man would come to the Ancient of days, to receive a kingdom. Ezekiel says that God “will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all.” Ezekiel represents Christ as king with the name of “David,” when he says that “David my servant shall be king over them.” He also identifies Christ, as David, would be their “one shepherd” and that His “servant David shall” also “be their prince forever.” A king by definition needs his title as king, and he needs a dominion to rule over and citizens of his kingdom. If there are no citizens, there would be no kingdom.

1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින, සහෝදරි වයිට් සඳහන් කළ දෙවන “පැමිණීම” යනු, දානියෙල් පොතේ හත්වන පරිච්ඡේදයේ තෙරැස්වන පදයේ සම්පූර්ණවීම වූ අතර, එහි මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා රාජ්‍යයක් ලබාගැනීම පිණිස දිනපැරණි තැනැන්වහන්සේ වෙත පැමිණෙන බව හඳුන්වා දී ඇත. එසකියෙල් පවසන්නේ දෙවියන්වහන්සේ “ඉශ්‍රායෙල් කඳු මත දේශය තුළ ඔවුන් එක් ජාතියක් කරවන සේක; එක රජෙක් ඔවුන් සියල්ලන්ටම රජ වන්නේය” යනුවෙනි. එසකියෙල්, “මාගේ සේවකයා වන දාවිත් ඔවුන් කෙරෙහි රජ වන්නේය” යනුවෙන් පවසන විට, “දාවිත්” යන නාමයෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ රජු ලෙස නිරූපණය කරයි. තවද, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, එනම් දාවිත්, ඔවුන්ගේ “එක් එඬේරා” වන බවද, “මාගේ සේවකයා වන දාවිත්” “සදහටම ඔවුන්ගේ අධිපතියා” වන බවද ඔහු හඳුන්වා දෙයි. අර්ථ නිරූපණයෙන් බලන විට රජෙකුට රජු ලෙස තම තනතුරු නාමය අවශ්‍යය; තවද, ඔහු පාලනය කිරීමට ආධිපත්‍ය ප්‍රදේශයක්ද, ඔහුගේ රාජ්‍යයේ පුරවැසියන්ද අවශ්‍යය. පුරවැසියන් නොමැති නම්, රාජ්‍යයක්ද නොතිබෙනු ඇත.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> “මම රාත්‍රියේ දර්ශනවලින් දුටුවෙමි; බලව, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාට සමාන වූ එක් අයෙකු ස්වර්ගයේ වලාකුළුවලින් පැමිණියේය; ඔහු ප්‍රාචීන දිනවන්තයා වෙත පැමිණියේය, තවද ඔවුහු ඔහු එතුමා ඉදිරියට ළං කරගෙන ආහ. තවද සියලු ජනතාවද, ජාතීන්ද, භාෂාවන්ද ඔහුට සේවය කරන පිණිස, ඔහුට ආධිපත්‍යයද, මහිමයද, රාජ්‍යයද දෙන ලද්දේය. ඔහුගේ ආධිපත්‍යය නොපැසෙන සදාකාලික ආධිපත්‍යයක්ය; ඔහුගේ රාජ්‍යයද විනාශ නොවන්නාවූ එකක්ය.” දානියෙල් 7:13, 14.

The third “coming” identified by Sister White was when Christ, as “the messenger of the covenant” suddenly came to His temple to purify the sons of Levi. Ezekiel says that Christ “will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God,” and that “moreover” He would make “a covenant of peace with them,” which will “be an everlasting covenant.” The covenant would be accomplished when God would “set” His “sanctuary in the midst of them,” and that the “heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them.”

සොහොයුරිය වයිට් විසින් හඳුනාගත් තුන්වන “පැමිණීම” වූයේ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ “ගිවිසුමේ දූතයා” ලෙස තම මාලිගාවට අහසෙන් හදිසියේ පැමිණ, ලේවීගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කිරීමටය. එසකියෙල් ප්‍රකාශ කරන්නේ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ “ඔවුන් පවිත්‍ර කරනු ඇත; එවිට ඔව්හු මාගේ සෙනඟ වන්නෝය, මමද ඔවුන්ගේ දෙවියන් වන්නෙමි” යනුවෙනි; තවද “එපමණක් නොව” උන්වහන්සේ ඔවුන් සමඟ “සමාදානයේ ගිවිසුමක්” ඇතිකරනු ඇත, එය “සදාකාලික ගිවිසුමක්” වන්නේය. එම ගිවිසුම සම්පූර්ණ වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ තමන්ගේ “ශුද්ධස්ථානය ඔවුන්ගේ මැද පිහිටුවන” විටය; එවිට “මාගේ ශුද්ධස්ථානය ඔවුන්ගේ මැද තිබෙන කල, මා වන ස්වාමීන්වහන්සේ ඉශ්‍රායෙල් පවිත්‍ර කරන බව ජාතීහු දැනගන්නෝය.”

> Behold, I will send my messenger, and he shall prepare the way before me: and the Lord, whom ye seek, shall suddenly come to his temple, even the messenger of the covenant, whom ye delight in: behold, he shall come, saith the Lord of hosts. But who may abide the day of his coming? and who shall stand when he appeareth? for he is like a refiner’s fire, and like fullers’ soap: And he shall sit as a refiner and purifier of silver: and he shall purify the sons of Levi, and purge them as gold and silver, that they may offer unto the Lord an offering in righteousness. Then shall the offering of Judah and Jerusalem be pleasant unto the Lord, as in the days of old, and as in former years. Malachi 3:1–4.

> බලව, මම මාගේ දූතයා යවන්නෙමි; ඔහු මා ඉදිරියෙහි මාර්ගය පිළියෙළ කරනු ඇත. තවද ඔබ සැම සොයන ස්වාමින්වහන්සේ අකස්මිකව තම මන්දිරයට පැමිණෙන සේක; එනම් ඔබ සැම ප්‍රීති වන ගිවිසුමේ දූතයාය. බලව, ඔහු පැමිණෙන සේකැයි සේනාවල ස්වාමින්වහන්සේ කියන සේක. නමුත් ඔහුගේ පැමිණීමේ දවස දරා සිටිය හැක්කේ කවුරුන්ද? ඔහු ප්‍රකාශ වන විට සිටගෙන සිටිය හැක්කේ කවුරුන්ද? මක්නිසාද ඔහු ශෝධකයාගේ ගින්නක් මෙන්ද, රෙදි පිරිසිදු කරන්නන්ගේ සබන් මෙන්ද ය. ඔහු රිදී ශෝධනය කරන සහ පිරිසිදු කරන අයෙකු මෙන් හිඳ, ලෙවීගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කර, ඔවුන් රන් හා රිදී මෙන් ශෝධනය කරනු ඇත; එවිට ඔවුන් ධර්මිෂ්ඨකමින් යුතු පූජාවක් ස්වාමින්වහන්සේට ඔප්පු කරනු ඇත. එවිට යූදා සහ යෙරුසලමේ පූජාව පුරාණ දවස්වල මෙන්ද, පෙර කාලවල මෙන්ද, ස්වාමින්වහන්සේට ප්‍රියමනාප වන්නේය. මලාකි 3:1–4.

The messenger that prepared the way for Christ, the “messenger of the covenant” in the history of 1798 through 1844, was Elijah, as represented by William Miller. When Christ, suddenly came to His temple, He purified the “sons of Levi” as a “refiner’s fire.”

1798 සිට 1844 දක්වා ඉතිහාසයේ “ගිවිසුමේ දූතයා” වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට මාර්ගය සූදානම් කළ දූතයා, විලියම් මිලර් විසින් නිරූපිත එලියා විය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම මාලිගාවට අහස්මෙන් පැමිණි කල, උන්වහන්සේ “ශෝධකයාගේ ගින්නක්” මෙන් “ලේවීගේ පුත්‍රයන්” ශුද්ධ කළසේක.

The other “coming” that was fulfilled on October 22, 1844, was the coming of the bridegroom. Twice Ezekiel identifies that the nation that was gathered from two sticks would be God’s “people, and” that He “will be their God.” This was accomplished with the marriage. On October 22, 1844, the four prophecies that were fulfilled which Sister White refers to, are all identified by the testimony of Ezekiel’s two sticks.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින සම්පූර්ණ වූ අනෙක් “පැමිණීම” නම් මනාලයාගේ පැමිණීමයි. එකීජකියෙල් දෙවරක්ම සඳහන් කරන්නේ දණ්ඩ දෙකෙන් එකට රැස්කරනු ලැබූ ජාතිය දෙවියන්ගේ “සෙනඟ” වන බවත්, උන්වහන්සේ “ඔවුන්ගේ දෙවියන්” වන බවත් ය. මෙය විවාහය සමඟ ඉටු කරනු ලැබීය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින සම්පූර්ණ වූ, සිස්ටර් වයිට් සඳහන් කරන අනාවැකි හතරම, එකීජකියෙල්ගේ දණ්ඩ දෙක පිළිබඳ සාක්ෂිය මඟින් සියල්ල හඳුනාගනු ලැබේ.

Elijah represents the messenger that prepares the way for the messenger of the covenant. Christ identified John the Baptist as the messenger that prepared the way for his first coming. Sister White identified William Miller as Elijah, and Miller prepared the way for Christ to come as the “high priest,” the “Son of man,” the “messenger of the covenant” and the “bridegroom.”

එලියා ගිවිසුමේ දූතයා සඳහා මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයා නියෝජනය කරයි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම පළමු පැමිණීම සඳහා මාර්ගය සූදානම් කළ දූතයා ලෙස යොහන් බව්තීස්ත හඳුනා දුන් සේක. සහෝදරි වයිට් විලියම් මිලර්ව එලියා ලෙස හඳුනා දුන්නාය; මිලර් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ “උත්තම පූජකයා,” “මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා,” “ගිවිසුමේ දූතයා,” සහ “මනාලයා” ලෙස පැමිණීමට මාර්ගය සූදානම් කළේය.

After three and a half years, Elijah came from Sarepta, where he had stayed with the widow and her son and commanded Ahab to call all Israel to Carmel. Ezekiel says the heathen would know that God was God, when He placed his sanctuary in the midst of the nation that was gathered together from the two sticks. At Mount Carmel Elijah told Israel to choose whether God was God or Baal was God, but he placed the question in the context of not only who was the true God, but also in the context of who was the true prophet.

අවුරුදු තුනහමාරක් ගත වූ පසු, එලියා වැන්දඹුව සහ ඇගේ පුත්‍රයා සමඟ නැවතී සිටි සාරෙප්තායෙන් පැමිණ, මුළු ඉශ්‍රායෙලය කර්මෙල්ට කැඳවන්නා ලෙස අහබ්ට අණ කළේය. එසකියෙල් පවසන්නේ, කූරු දෙකින් එක්රැස් කරනු ලැබූ ජාතිය අතරමැද තම ශුද්ධස්ථානය ස්ථාපිත කරන විට, දෙවියන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ බව අජාතිකයන් දැනගන්නා බවය. කර්මෙල් කන්දේදී එලියා ඉශ්‍රායෙලයට දෙවියන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේද, නැතහොත් බාල් දෙවියන්වහන්සේද යන්න තෝරාගන්නා ලෙස පැවසුවේය; එහෙත් ඔහු එම ප්‍රශ්නය ඉදිරිපත් කළේ සත්‍ය දෙවියන්වහන්සේ කවුද යන සන්දර්භය තුළ පමණක් නොව, සත්‍ය අනාගතවක්තයා කවුද යන සන්දර්භය තුළදය.

> And Elijah came unto all the people, and said, How long halt ye between two opinions? if the Lord be God, follow him: but if Baal, then follow him. And the people answered him not a word. Then said Elijah unto the people, I, even I only, remain a prophet of the Lord; but Baal’s prophets are four hundred and fifty men. 1 Kings 18:21, 22.

> එලියා සියලු ජනතාව වෙත පැමිණ, මෙසේ කීවේය: “ඔබ දෙමත අතර කොපමණ කාලයක් තැතිගනිමින් සිටින්නහුද? ස්වාමීන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ නම්, උන්වහන්සේ අනුගමනය කරන්න; නමුත් බාල් නම්, ඔහු අනුගමනය කරන්න.” එවිට ජනතාව ඔහුට එක වචනයක්වත් පිළිතුරු දුන්නේ නැත. එවිට එලියා ජනතාවට මෙසේ කීවේය: “මම, මම පමණක්, ස්වාමීන්වහන්සේගේ අනාගතවක්තෘවරයෙකු ලෙස ඉතිරිව සිටිමි; නමුත් බාල්ගේ අනාගතවක්තෘවරුන් නම් හාරසිය පනස් දෙනෙකි.” 1 රාජාවලිය 18:21, 22.

All Israel, including Ahab, knew Elijah’s God was God, when fire came down from heaven and consumed Elijah’s offering. The descent of the fire on mount Carmel marks when God placed His sanctuary in the midst of the nation made of two sticks. The miracle of fire at Mount Carmel demonstrated that God was God, and Baal was a false god.

අහබ් ඇතුළුව මුළු ඉශ්‍රායෙලයම, අහසින් ගිනි බැස එලියාගේ පූජාව දහනය කළ විට, එලියාගේ දෙවියන් වහන්සේම දෙවියන් වහන්සේ බව දැන සිටියහ. කර්මෙල් කන්ද මත ගින්න බැසීම, සැරයටි දෙකකින් සමන්විත වූ ජාතියේ මධ්‍යයෙහි දෙවියන් වහන්සේ තම ශුද්ධස්ථානය පිහිටුවූ අවස්ථාව සලකුණු කරයි. කර්මෙල් කන්දෙහි ගින්න පිළිබඳ අද්භූත ක්‍රියාවෙන්, දෙවියන් වහන්සේම දෙවියන් වහන්සේ බවත්, බාල් ව්‍යාජ දෙවියෙකු බවත් ප්‍රකාශ විය.

The miracle in Sarepta, when Elijah laid upon the widow’s dead son three times, proved to her that Elijah was a man of God, and the miracle at Carmel accomplished the same thing. Not only did the fire of Carmel prove God was God, but it demonstrated that Elijah was God’s true prophet, in contrast with the prophets of Baal and the prophets of the groves. In the history of 1840 through 1844, Miller and the Millerites were demonstrated to be the true prophets, in contrast with the false prophets of apostate Protestantism, who in that very history had manifested that they were the daughters of Jezebel.

සාරෙප්තාහි සිදු වූ අද්භූතයේදී, එලියා වැන්දඹුවගේ මළ පුත්‍රයා මත තුන් වරක් දිගා සිටි විට, එම ක්‍රියාවෙන් එලියා දෙවියන්වහන්සේගේ මනුෂ්‍යයෙකු බව ඇයට ඔප්පු විය; කර්මෙල්හි සිදු වූ අද්භූතයද එයම සිදු කළේය. කර්මෙල්හි ගින්නෙන් දෙවියන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේ බව පමණක් නොව, බාල්ගේ අනාවක්කරුවන්ටත් වනයන්ගේ අනාවක්කරුවන්ටත් විරුද්ධව, එලියා දෙවියන්වහන්සේගේ සැබෑ අනාවක්කරු බවත් එයින් ප්‍රදර්ශනය විය. 1840 සිට 1844 දක්වා වූ ඉතිහාසයේදී, මිලර් සහ මිලර්වාදීන් සැබෑ අනාවක්කරුවන් බව, එම ඉතිහාසය තුළම තමන් යෙසබෙල්ගේ දූවරුන් බව ප්‍රකාශ කර තිබූ පත්‍රපාත ප්‍රොතෙස්තන්තවාදයේ බොරු අනාවක්කරුවන්ට විරුද්ධව, ප්‍රදර්ශනය කරනු ලැබීය.

Elijah at Carmel represents the work of identifying the true Protestant horn, for the sixth kingdom of Bible prophecy, the earth beast of Revelation thirteen, has a horn of Protestantism and a horn of Republicanism, and it had just started its reign in 1798. In 1798, at the end of three and a half years of Jezebel’s rule, Elijah came from Sarepta to make a clear distinction of which church was the horn of Protestantism on the earth beast.

කර්මෙල්හි එලියා නියෝජනය කරන්නේ සත්‍ය ප්‍රොටස්ටන්ට් අඟ හඳුනාගැනීමේ කාර්යයය; මක්නිසාද බයිබල් අනාවැකිවල හයවන රාජධානිය වූ එළිදරව් පොතේ දහතුන්වන පරිච්ඡේදයේ පෘථිවීය මෘගයාට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදයේ අඟක්ද රිපබ්ලිකන්වාදයේ අඟක්ද තිබූ අතර, 1798 දී එය තම පාලනය ආරම්භ කර තිබුණි. 1798 දී, යෙෂබෙල්ගේ පාලනයේ අවුරුදු තුනහමාර අවසානයේදී, එලියා සාරෙප්තායෙන් පැමිණියේ පෘථිවීය මෘගයා මත ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදයේ අඟය වූයේ කුමන සභාවද යන්න පැහැදිලිව වෙනස්කර පෙන්වීමටය.

The widow of Sarepta was traveling from the history of Thyatira to the marriage, where her widowhood was to be removed. Her resurrected son represents those that were murdered by Jezebel during the three and a half years of drought. The two sticks she was gathering for a fire was the two houses of literal Israel that were to be gathered together as one nation, and that nation was spiritual Israel. The widow was going to use the two sticks to build a fire, which took place at Carmel and on October 22, 1844, when the messenger of the covenant purified the sons of Levi with a “refiner’s fire.”

සාරෙප්තාහි විධවාව තියාතිරාගේ ඉතිහාසයෙන් විවාහය වෙත ගමන් කරමින් සිටියාය; එහිදී ඇගේ විධවාභාවය ඉවත් කරනු ලැබීමට නියමිතව තිබුණි. ඇගේ නැවත ජීවිතයට පත් කරන ලද පුත්‍රයා වියළි කාලයේ අවුරුදු තුනහමාර තුළ යෙසබෙල් විසින් ඝාතනය කරනු ලැබූ අය නියෝජනය කරයි. ඇය ගින්නක් සඳහා එකතු කරමින් සිටි කෝල් දෙක යනු එක ජාතියක් ලෙස එකට රැස් කරනු ලැබීමට නියමිත වූ සැබෑ ඉශ්‍රායෙල්හි ගෘහ දෙකය; එම ජාතිය ආත්මික ඉශ්‍රායෙලය විය. විධවාව එම කෝල් දෙක ගින්නක් ඇති කිරීමට භාවිත කිරීමට යමින් සිටියාය; එය කර්මෙල්හිදීද, 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනද සිදු විය, එහිදී ගිවිසුමේ දූතයා “පිරිපහදු කරන්නෙකුගේ ගින්නකින්” ලේවීගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කළේය.

Fire is a symbol of the outpouring of God’s Spirit, which took place at Carmel and at the Midnight Cry that climaxed on October 22, 1844.

ගින්න යනු දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ වත්කරනු ලැබීමේ සංකේතයකි; එය කර්මෙල්හිද 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින උච්චස්ථානයට පැමිණි මධ්‍යරාත්‍රි හඬෙහිද සිදු විය.

> And when the day of Pentecost was fully come, they were all with one accord in one place. And suddenly there came a sound from heaven as of a rushing mighty wind, and it filled all the house where they were sitting. And there appeared unto them cloven tongues like as of fire, and it sat upon each of them. And they were all filled with the Holy Ghost, and began to speak with other tongues, as the Spirit gave them utterance. Acts 2:1–4.

> පෙන්තකොස්ත දවස සම්පූර්ණ වූ කල, ඔවුන් සියල්ලෝ එකම සිතෙන් එකම ස්ථානයක රැස්ව සිටියහ. එවිට හදිසියේම ප්‍රබල වේගවත් සුළඟක් හඬන ලෙස ස්වර්ගයෙන් ශබ්දයක් පැමිණ, ඔවුන් ඉඳගෙන සිටි මුළු ගෘහයම එයින් පිරුණේය. එවිට ගින්නක් මෙන් වූ බෙදී ගිය දිවවල් ඔවුන්ට දර්ශනය වී, ඒවා එක් එක් අය මත නතර විය. එවිට ඔවුන් සියල්ලෝ ශුද්ධාත්මයාණන්ගෙන් පිරී, ආත්මයාණන්වහන්සේ ඔවුන්ට ප්‍රකාශ කිරීමට දුන් පරිදි වෙනත් භාෂාවලින් කථා කිරීමට පටන් ගත්හ. ක්‍රියා 2:1–4.

The outpouring of the Spirit represents the proclamation of a message, and the widow was going to make a fire, so she could prepare some food to eat, which is a message.

ආත්මයාණන්ගේ වත්කමක් වීම යනු පණිවුඩයක් ප්‍රකාශ කිරීම නියෝජනය කරයි; එමෙන්ම විධවාව ගින්නක් දල්වා, ආහාරයක් පිළියෙළ කර භුක්ති විඳීමට යාමක් වූයේ, එයද පණිවුඩයකි.

> And I went unto the angel, and said unto him, Give me the little book. And he said unto me, Take it, and eat it up; and it shall make thy belly bitter, but it shall be in thy mouth sweet as honey. And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:9, 10.

> එවිට මම දූතයා වෙත ගොස්, ඔහුට, “එම කුඩා පොත මට දෙන්න”යි කීවෙමි. ඔහු මට කීවේ, “එය ගෙන කා දමන්න; එය නුඹේ උදරය තිත්ත කරනු ඇත, නමුත් නුඹේ මුඛයෙහි එය මී මෙන් මිහිරි වන්නේය” යන්නයි. එවිට මම දූතයාගේ අතින් එම කුඩා පොත ගෙන කා දමමි; එය මගේ මුඛයෙහි මී මෙන් මිහිරිව තිබුණේය; නමුත් මම එය කා නිම කළ සැණින් මගේ උදරය තිත්ත විය. එළිදරව් 10:9, 10.

The message that was immediately proclaimed to Jezebel by Ahab was that Elijah’s God was the true God, for Ahab had just witnessed Elijah’s God answer by fire. The message that was immediately opened up on October 22, 1844 was the third angel’s message. In either case, the message delivered by Ahab or the third angel’s message infuriates Jezebel.

ආහාබ් විසින් යෙසබෙල්ට වහාම ප්‍රකාශ කරන ලද පණිවිඩය මෙය වූයේ: එලියාගේ දෙවියන් සත්‍ය දෙවියන් බවය; මක්නිසාද ආහාබ් එලියාගේ දෙවියන් ගින්නෙන් පිළිතුරු දෙන බව යන්තම් දුටුවේය. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින වහාම විවෘත කරන ලද පණිවිඩය වූයේ තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩයයි. මේ දෙකෙන් කවර අවස්ථාවක වුවද, ආහාබ් විසින් ගෙන එන ලද පණිවිඩය හෝ තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය යෙසබෙල්ව කෝපයෙන් උමතු කරයි.

> But tidings out of the east and out of the north shall trouble him: therefore he shall go forth with great fury to destroy, and utterly to make away many. Daniel 11:44.

> එහෙත් නැගෙනහිරෙන්ද උතුරෙන්ද පැමිණෙන ආරංචි ඔහු කලබලයට පත් කරනු ඇත; එබැවින් බොහෝ දෙනෙකු විනාශ කිරීමටත් සම්පූර්ණයෙන්ම නැති කර දැමීමටත් ඔහු මහත් කෝපයෙන් පිටත්ව යනු ඇත. දානියෙල් 11:44.

Daniel’s “tidings out of the east and north” represents the message that enrages the king of the north, who is Jezebel, and she initiates the final persecution of earth’s history. That message was represented by Ahab’s message to Jezebel, and the arrival of the third angel’s message at the opening of the judgment in 1844.

දානියෙල්ගේ “නැගෙනහිරෙන් හා උතුරෙන් පැමිණෙන ආරංචි” යනුවෙන් නිරූපිත වන්නේ, උතුරු රජු වන යෙසබෙල් කෝපයට පත් කරන පණිවිඩය වන අතර, ඇය පෘථිවි ඉතිහාසයේ අවසාන පීඩනය ආරම්භ කරයි. එම පණිවිඩය ආහාබ් විසින් යෙසබෙල්ට දෙන ලද පණිවිඩයෙන්ද, 1844 දී විනිශ්චය ආරම්භ වීමේදී තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය පැමිණීමෙන්ද නිරූපණය කරන ලදී.

> And Ahab told Jezebel all that Elijah had done, and withal how he had slain all the prophets with the sword. Then Jezebel sent a messenger unto Elijah, saying, So let the gods do to me, and more also, if I make not thy life as the life of one of them by tomorrow about this time. 1 Kings 19:1, 2.

> ඒලියා කළ සියල්ල ද, ඔහු කඩුවෙන් සියලු අනාගතවක්තෘවරුන් මරා දැමූ ආකාරය ද, ආහබ් යෙසබෙල්ට දැනුම් දුන්නේය. එවිට යෙසබෙල් ඒලියා වෙත දූතයෙකු යවා මෙසේ කීවාය: “හෙට මේ වේලාවට පමණ, ඔවුන්ගෙන් එක් අයෙකුගේ ජීවිතය සේ නුඹගේ ජීවිතය මම නොකරන්නෙම් නම්, දෙවිවරු මා කෙරෙහි එසේ ම, ඊටත් වැඩියෙන් ද, කරත්වා.” 1 රාජාවලිය 19:1, 2.

Elijah, as a symbol, is represented through the wilderness time period of 538 through 1798. Then in 1798, Elijah appears in history as William Miller. In 1844, Elijah is calling the fire of the Midnight Cry down from heaven. Then in 1863, Elijah and his message were rejected. His message was Moses’ message of the “seven times,” represented also by the message of Ezekiel’s two sticks. The gathering of the two sticks at the conclusion of their scattering was the message of the widow of Sarepta, and she gathered the two sticks in advance of preparing a meal.

ආත්මීය සංකේතයක් වශයෙන් එලියා ක්‍රි.ව. 538 සිට 1798 දක්වා වූ කාන්තාර කාලපරිච්ඡේදය තුළ නිරූපිත වේ. ඉන්පසු 1798 දී, එලියා ඉතිහාසය තුළ විලියම් මිලර් වශයෙන් ප්‍රකාශ වේ. 1844 දී, එලියා අහසින් “මධ්‍යරාත්‍රි කෑගැසීමේ” ගින්න පහළට කැඳවමින් සිටියි. ඉන්පසු 1863 දී, එලියා සහ ඔහුගේ පණිවුඩය ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. ඔහුගේ පණිවුඩය වූයේ “සත් වරක්” පිළිබඳ මෝසෙස්ගේ පණිවුඩයයි; එය එසකියෙල්ගේ දණ්ඩ දෙකේ පණිවුඩයෙන්ද නිරූපිත විය. ඒ දණ්ඩ දෙක විසිරී සිටීමේ අවසානයේ ඒවා එක්රැස් කිරීම සාරෙප්තාහි වැන්දඹුවගේ පණිවුඩය වූ අතර, ඇය ආහාරයක් සූදානම් කිරීමට පෙර දණ්ඩ දෙක එක්රැස් කළාය.

Millerite Adventism, according to James and Ellen White, became Laodicean Adventism in 1856, and when they thereafter rejected Elijah’s message of Moses’ “seven times” in 1863, they removed the logical ability to understand the increase of knowledge of the “seven times” that God had sought to bring forth in 1856 (through the eight unfinished articles of Hiram Edson.) They were forced by logic to begin to tear down the foundational system of truths the angels led William Miller to assemble. The first ‘stone’ that was discovered by Miller, was the foundation stone that Laodicean Adventism would stumble over throughout its entire history. The rejection of that first stone of truth produced the blindness of Laodicea, a symptom that is curable, but rarely pursued.

ජේම්ස් හා එලන් වයිට්ට අනුව, මිලර්වරුන්ගේ අද්වෙන්තිස්මය 1856 දී ලාඔදිකීය අද්වෙන්තිස්මය බවට පත් වූ අතර, පසුව 1863 දී ඔවුන් මෝසෙස්ගේ “සත් වර” පිළිබඳ එලියාගේ පණිවුඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ කල, 1856 දී දෙවියන් හිරාම් එඩ්සන්ගේ අවසන් නොකළ ලිපි අට මගින් ඉදිරිපත් කිරීමට සොයමින් සිටි “සත් වර” පිළිබඳ දැනුමේ වැඩිවීම අවබෝධ කරගැනීමේ තාර්කික හැකියාව ඔවුහු ඉවත් කර දැමූහ. දේවදූතයන් විසින් විලියම් මිලර්ට එක්රැස් කිරීමට මඟ පෙන්වූ සත්‍යයන්ගේ මූලික පද්ධතිය විනාශ කිරීමට ඔවුන් තර්කයේ බලයෙන් ආරම්භ කිරීමට බල කෙරුණි. මිලර් විසින් සොයාගනු ලැබූ පළමු ‘ගල’ වූයේ, ලාඔදිකීය අද්වෙන්තිස්මය එහි සමස්ත ඉතිහාසය පුරාම අඩි වැද වැටෙන මූලගලයයි. සත්‍යයේ ඒ පළමු ගල ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් ලාඔදිකීයාවගේ අන්ධභාවය නිපදවනු ලැබීය; එය සුව කළ හැකි ලක්ෂණයක් වුවද, කලාතුරකින් පසුපස හඹා යනු ලැබේ.

The cleansing of the temple that began on October 22, 1844, involved the cleansing of the “host” that had been trampled down along with the sanctuary in Daniel 8:13. The host was represented by the “two sticks” that the widow of Zarephath had gathered for the fire. The two sticks were the two houses of literal ancient Israel. Literal Ephraim and Judah, were to be gathered into one spiritual nation, and purified by the messenger of the covenant at the opening of the judgment. Those two nations were the “host,” that had been trampled down.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ආරම්භ වූ දේවමාළිගාවේ ශුද්ධීකරණය, දානියෙල් 8:13හි දේවමාළිගාව සමඟම පාගා දමා තිබූ “සේනාව”ගේ ශුද්ධීකරණයද ඇතුළත් කළේය. එම සේනාව, සාරෙප්තාහි වැන්දඹුව ගිනි සඳහා රැස් කරගෙන තිබූ “දණ්ඩ දෙක” මඟින් නිරූපිත විය. එම දණ්ඩ දෙක, ප්‍රායෝගික පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයේ ගෘහ දෙක වූයේය. ප්‍රායෝගික එප්‍රායිම් සහ යූදා, එක් ආත්මික ජාතියක් බවට රැස්කරනු ලැබ, විනිශ්චයේ ආරම්භයේදී ගිවිසුමේ දූතයා විසින් පවිත්‍ර කරනු ලැබීමට නියමිත වූහ. එම ජාති දෙකම පාගා දමා තිබූ “සේනාව” වූහ.

Ezekiel’s promise was that God would “take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone”, and would “gather them” “and bring them into their own land.” The land of literal Israel was the glorious land, or the promised land, or Judah. The spiritual glorious land in 1798, was the land of the two-horned earth beast of Revelation thirteen.

යෙහෙස්කෙල්ගේ පොරොන්දුව වූයේ, දෙවියන්වහන්සේ “ඉශ්‍රායෙල්ගේ දරුවන් ඔවුන් ගොස් සිටින ජාතීන් අතරින් ගෙන,” “ඔවුන් එක්රැස් කර,” “ඔවුන්ගේම දේශයට ගෙන එන” බවය. ශාබ්දික ඉශ්‍රායෙල්ගේ දේශය මහිමාන්විත දේශය, හෝ පොරොන්දු දේශය, හෝ යූදාය. 1798 දී ආත්මික මහිමාන්විත දේශය වූයේ, එළිදරව් 13හි අං දෙකක් ඇති පොළොවේ මෘගයාගේ දේශයයි.

> In the day that I lifted up mine hand unto them, to bring them forth of the land of Egypt into a land that I had espied for them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. . . . Yet also I lifted up my hand unto them in the wilderness, that I would not bring them into the land which I had given them, flowing with milk and honey, which is the glory of all lands. Ezekiel 20:6, 15.

> මම ඔවුන් පිටතට ගෙන එන පිණිස මිසර දේශයෙන්, ඔවුන් සඳහා මා විසින් සොයා තෝරාගත්, කිරි හා මී පැණි ගලා යන, සියලු දේශයන්ගේ මහිමය වන දේශයකට ඔවුන් ගෙන යන්නට මාගේ අත ඔවුන් උදෙසා උස් කළ දවසේදී.... එසේම මා විසින් ඔවුන්ට දුන්, කිරි හා මී පැණි ගලා යන, සියලු දේශයන්ගේ මහිමය වන ඒ දේශයට ඔවුන් ගෙන නොයන්නෙමි යයි, මාගේ අත කාන්තාරයේදී ඔවුන් උදෙසා උස් කළෙමි. එසකියෙල් 20:6, 15.

The two literal houses of Israel lived in the land that was the “glory of all lands,” the land that “flowed” with “milk and honey.” When the two literal houses of Israel were gathered together as spiritual Israel, they were promised to be placed in their own land. The spiritual “glorious land” is where the movement of the Millerites at the beginning and the movement of the one hundred and forty-four thousand at the ending are located during the reign of the earth beast. The movement that represents the one hundred and forty-four thousand could only be raised up in the land of the earth beast. A movement claiming to be the movement of the third angel from any other land is a counterfeit, for the Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning.

ඉස්රායෙලයේ වචනාර්ථමය ගෘහ දෙක “සියලු දේශයන්ගේ මහිමය” වූ දේශයෙහි, “කිරි සහ මී පැණි” “ගලා යන” දේශයෙහි වාසය කළහ. ඉස්රායෙලයේ ඒ වචනාර්ථමය ගෘහ දෙක ආත්මික ඉස්රායෙලය ලෙස එකට රැස් කළ විට, ඔවුන් තමන්ගේම දේශයෙහි ස්ථාපිත කරනු ලබන බවට ඔවුන්ට පොරොන්දු දෙන ලදී. ආත්මික “මහිමාන්විත දේශය” යනු, භූමි-මෘගයාගේ පාලන කාලය තුළ ආරම්භයේදී මිලර්වාදීන්ගේ චලනයත්, අවසානයේදී එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසකගේ චලනයත් පිහිටා ඇති ස්ථානයයි. එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නියෝජනය කරන චලනය නැගී සිටුවිය හැක්කේ භූමි-මෘගයාගේ දේශය තුළ පමණි. වෙනත් කිසිදු දේශයකින් තුන්වන දූතයාගේ චලනය බව ප්‍රකාශ කරන චලනයක් ව්‍යාජයකි; මක්නිසාද Alpha සහ Omega සැමවිටම ආරම්භය තුළින් අවසානය දර්ශනය කරයි.

> “The unrivaled mercies and blessings of God have been showered upon our nation, it has been a land of liberty, and the glory of the whole earth. But instead of returning gratitude to God, instead of honoring God and his law, the professed Christians of America have become leavened with pride, covetousness, and self-sufficiency. . . .

> දෙවියන්වහන්සේගේ අසමසම කරුණා සහ ආශීර්වාද අපගේ ජාතිය මත වැසි වගුරුවනු ලැබ ඇත; එය නිදහසේ දේශයක්ද මුළු පොළොවේ මහිමයද වී ඇත. එහෙත් දෙවියන්වහන්සේට කෘතඥතාව පිරිනැමීම වෙනුවට, දෙවියන්වහන්සේටත් උන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවටත් ගෞරව කිරීම වෙනුවට, ඇමරිකාවේ ක්‍රිස්තියානි යැයි ප්‍රකාශ කරන අය අහංකාරය, ලෝභකම, සහ ස්වයංපූර්ණත්වය විසින් මුහුන් ගැන්වී ඇත....

> “The time has come when judgment is fallen in the streets, and equity cannot enter, and he that departeth from evil maketh himself a prey. But the Lord’s arm is not shortened that it cannot save, and his ear is not heavy that it cannot hear. The people of the United States have been a favored people; but when they restrict religious liberty, surrender Protestantism, and give countenance to popery, the measure of their guilt will be full, and ‘national apostasy’ will be registered in the books of heaven. The result of this apostasy will be national ruin.” Review and Herald, May 2, 1893.

> “විනිශ්චය වීථිවල වැටී තිබෙන අතර, සමානාත්මතාව ඇතුළු විය නොහැකි වන, දුෂ්ටකමින් ඉවතට හැරෙන තැනැත්තා තමන්ම ගොදුරක් කරගන්නා කාලය පැමිණ ඇත. එහෙත් ගැලවීමට නොහැකි වන තරම් ස්වාමීන්වහන්සේගේ භුජය කෙටි වී නැත; ඇසීමට නොහැකි වන තරම් උන්වහන්සේගේ කණ බර වී නැත. එක්සත් ජනපදයේ ජනතාව විශේෂ අනුග්‍රහ ලැබූ ජනතාවක් වූහ; එහෙත් ඔවුන් ආගමික නිදහස සීමා කරන විට, ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වාදය අත්හරින විට, සහ පාප්වාදයට අනුග්‍රහය දක්වන විට, ඔවුන්ගේ වරදේ මානය පූර්ණ වන්නේය, සහ ‘ජාතික අපස්ථානය’ ස්වර්ගයේ පොත්වල ලියාපදිංචි කරනු ලැබේ. මෙම අපස්ථානයේ ප්‍රතිඵලය වන්නේ ජාතික විනාශයයි.” Review and Herald, May 2, 1893.

Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen identify the treading down of both the sanctuary and the host. The host was the two houses of literal Israel. Jerusalem was trampled down during the twelve hundred and sixty years of the Dark Ages.

දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ තෙරහවන සහ දාහතරවන පදයන් ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාදතලයට පත් කරනු ලැබීම හඳුන්වා දෙයි. සේනාව යනු සත්‍ය ඉශ්‍රායෙල්හි ගෘහ දෙකය. අඳුරු යුගයන්හි වසර දහසක් දෙසිය හැටක කාලය තුළ යෙරුසලම පාදතලයට පත් කරනු ලැබීය.

> And there was given me a reed like unto a rod: and the angel stood, saying, Rise, and measure the temple of God, and the altar, and them that worship therein. But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:1, 2.

> මට දණ්ඩයකට සමාන වූ නළලක් දෙන ලදී. දූතයා නැඟී සිට, “නැඟිට දෙවියන්වහන්සේගේ මාලිගාවද, පූජාසනයද, එහි නමස්කාරකරන්නෝද මැන බලව. නමුත් මාලිගාවට පිටත තිබෙන අංගනය අත්හරින්න; එය නොමැනව, මක්නිසාද එය ජාතීන්ට දී තිබේ. ඔවුන් ශුද්ධ නගරය මාස හතළිස් දෙකක් පාවහන් යටට දමමින් තෙපලා යනු ඇත,” යයි කීය. එළිදරව් 11:1, 2.

John in chapter eleven of Revelation is told to measure not only the temple, but also “them that worship therein.” John was prophetically located at October 22, 1844, when he was commanded to measure the temple and the worshippers therein.

එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේදී යොහන්ට දේවමාළිගාව පමණක් නොව, “එහි නමස්කාර කරන අයද” මැන බලන ලෙස කියනු ලැබේ. යොහන්ට දේවමාළිගාවත් එහි නමස්කාරකයින්ද මැන බලන ලෙස අණ කළ අවස්ථාවේදී, ඔහු ප්‍රවචනාත්මක ලෙස 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනෙහි ස්ථාපිත කරනු ලැබ සිටියේය.

> And I took the little book out of the angel’s hand, and ate it up; and it was in my mouth sweet as honey: and as soon as I had eaten it, my belly was bitter. Revelation 10:10.

> එවිට මම දූතයාගේ අතින් කුඩා පොත ගෙන එය කා දැමුවෙමි; එය මාගේ මුඛයේ මී පැණි මෙන් මිහිරි විය; නමුත් එය කා නිම කළ වහාම මාගේ උදරය තිත්ත විය. එළිදරව් 10:10.

In verse ten of chapter ten of Revelation, John represented the bitter disappointment of October 22, 1844, and he was immediately told to measure both the sanctuary and the host. The subject of the question of Daniel eight and verse thirteen, is the trampling down of both the sanctuary and the host. John informs us that “the Gentiles” were to “tread under foot” the “holy city” for “forty and two months.” The forty-two months was Elijah’s three and a half years. It was the Dark Ages from 538 through 1798. Prophetically standing in October 22, 1844, John was told to leave off the court and “measure it not, for it was given to the Gentiles, and the holy city shall they tread under foot forty and two months.”

ප්‍රකාශනයේ දසවන අධ්‍යායයේ දසවන වාක්‍යයේදී, යොහන් 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ඇති වූ කටුක කලකිරීම නිරූපණය කළේය; එවිටම ඔහුට ශුද්ධස්ථානයද සේනාවද මැන බැලීමට කියනු ලැබීය. දානියෙල් අටවන අධ්‍යායයේ දහතුන්වන වාක්‍යයේ ප්‍රශ්නයේ විෂයය වන්නේ, ශුද්ධස්ථානයද සේනාවද යන දෙකම පාදතලයෙන් මැඩපවත්වනු ලැබීමයි. “අන්‍යජාතීන්” “ශුද්ධ නුවර” “මස හතළිස් දෙකක්” පුරා “පාදතලයෙන් මැඩපානු” ඇති බව යොහන් අපට දන්වයි. එම මස හතළිස් දෙක වූයේ එලියාගේ අවුරුදු තුනහමාරයි. එය 538 සිට 1798 දක්වා පැවති අඳුරු යුගය විය. ප්‍රොෆෙතික අර්ථයෙන් 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනෙහි සිටගෙන සිටි යොහන්ට, පිට අංගනය අත්හැර “එය නොමැන, මක්නිසාද එය අන්‍යජාතීන්ට දෙන ලද්දේය; ඔවුන් ශුද්ධ නුවර මස හතළිස් දෙකක් පුරා පාදතලයෙන් මැඩපානු ඇත” යයි කියනු ලැබීය.

When John was told to measure the “temple, and the altar, and them that worship therein;” in the words of Daniel eight and verse thirteen, he was told to measure the sanctuary and the host. If John was told ‘not’ to count the twelve hundred and sixty years, then he was to measure from 1798 to where he was standing in 1844. 1798 to 1844, when measured, represents forty-six years. The beginning of the forty-six years was in 1798, when Moses’ “seven times” against the northern house of Israel was fulfilled. The ending of the forty-six years was in 1844, when Moses’ “seven times” against the southern house of Israel was fulfilled. John’s measurement equates to forty-six years. The number forty-six symbolizes the temple. Jesus said destroy this temple, and in three days I will raise it up, but the quibbling Jews argued the temple had been erected in forty-six years.

යොහන්ට “මාළිගාවද, පූජාසනයද, එහි නමස්කාර කරන්නෝද” මැන බැලීමට කියනු ලැබූ කල, දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන වචනයේ වචන අනුව, ඔහුට ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් මැන බැලීමට කියනු ලැබීය. යොහන්ට එක්දහස් දෙසිය හැට අවුරුද්ද “නො” ගණන් කිරීමට කියනු ලැබුවේ නම්, එවිට ඔහු 1798 සිට 1844 දී තමා සිටි ස්ථානය දක්වා මැන බැලිය යුතු විය. 1798 සිට 1844 දක්වා, මැන බැලූ කල, අවුරුදු හතළිස් හයකි. අවුරුදු හතළිස් හයේ ආරම්භය 1798 දී විය; එවිට මෝසෙස්ගේ ඉශ්‍රායෙල්ගේ උතුරු ගෘහයට විරුද්ධ “සත් වරක්” සම්පූර්ණ විය. අවුරුදු හතළිස් හයේ අවසානය 1844 දී විය; එවිට මෝසෙස්ගේ ඉශ්‍රායෙල්ගේ දකුණු ගෘහයට විරුද්ධ “සත් වරක්” සම්පූර්ණ විය. යොහන්ගේ මිනුම අවුරුදු හතළිස් හයට සමාන වේ. හතළිස් හය යන සංඛ්‍යාව මාළිගාව සංකේතවත් කරයි. යේසුස්වහන්සේ, “මේ මාළිගාව බිඳ දමන්න; දින තුනකින් මම එය නැවත නැගෙන්නෙමි”යි වදාළ සේක; එහෙත් වාදවෙමින් සිටි යුදෙව්වෝ, මාළිගාව ගොඩනඟා තිබුණේ අවුරුදු හතළිස් හයකින් බව තර්ක කළහ.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:19–21.

> යේසුස් ඔවුන්ට පිළිතුරු දෙමින් මෙසේ කීසේක: “මෙම මාලිගාව බිඳදමන්න; මම දින තුනකින් එය නැවත නැගිටුවන්නෙමි.” එවිට යුදෙව්වෝ කීවෝ ය: “මෙම මාලිගාව ගොඩනැඟීමට අවුරුදු හතළිස් හයක් ගතවිය; එය ඔබ දින තුනකින් නැවත ගොඩනඟන්නෙහිද?” නමුත් උන්වහන්සේ කතා කළේ තම ශරීරයේ මාලිගාව පිළිබඳවය. යොහන් 2:19–21.

Jesus took the flesh of Adam after Adam fell, with all of its inherited degenerations, in order to set an example that we might overcome as He overcame. Upon two witnesses, to teach that Christ’s flesh did not contain the inherited degeneracies of four thousand years of sin, is to promote the wine of Babylon, for to teach that Christ did not accept those inherited weaknesses is a primary doctrine of Catholicism.

ආදම් වැටී ගිය පසු ආදම්ගේ මාංසය, එයට උරුමව පැමිණි සියලු පිරිහීම් සමඟම, යේසුස් ගත්තේ, උන්වහන්සේ ජයගත් පරිදි අපද ජයගත හැකි බවට ආදර්ශයක් ස්ථාපිත කිරීම පිණිසය. සාක්ෂි දෙකක් මත, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මාංසය තුළ පව්යේ අවුරුදු හාරදහසක උරුම පිරිහීම් අඩංගු නොවීයැයි උගන්වීම, බාබිලෝනියේ මිදියුස ප්‍රචලිත කිරීමක් වේ; මක්නිසාද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ එම උරුම දුර්වලකම් භාර නොගත්හැයි උගන්වීම කතෝලික ධර්මයේ ප්‍රධාන මූලධර්මයකි.

> And every spirit that confesseth not that Jesus Christ is come in the flesh is not of God: and this is that spirit of antichrist, whereof ye have heard that it should come; and even now already is it in the world. 1 John 4:3.

> යේසුස් ක්‍රිස්තුස් මාංසයෙන් පැමිණි බව පිළිගන්නේ නැති සෑම ආත්මයක්ම දෙවියන්ගෙන් නොවේ. එය ඔබ සැමට එන බව අසා තිබූ ප්‍රතික්‍රිස්තුගේ ආත්මයය; එය දැන්මත් ලෝකයේ ඇත. 1 යොහන් 4:3.

> For many deceivers are entered into the world, who confess not that Jesus Christ is come in the flesh. This is a deceiver and an antichrist. 2 John 1:7.

> මක්නිසාද, බොහෝ රැවටුම්කරුවෝ ලෝකයට පැමිණ සිටිති; ඔවුහු යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මාංසධාරීව පැමිණියායැයි පිළිගන්නේ නැත. මෙබඳු කෙනෙකු රැවටුම්කාරයෙකි, ප්‍රතික්‍රිස්තුස්ය. 2 යොහන් 1:7.

The temple of Christ’s body was the temple of every human being’s body.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ශරීරයේ මාලිගාව සෑම මනුෂ්‍යයෙකුගේම ශරීරයේ මාලිගාව විය.

> “Christ was not in as favorable a position in the desolate wilderness to endure the temptations of Satan as was Adam when he was tempted in Eden. The Son of God humbled Himself and took man’s nature after the race had wandered four thousand years from Eden, and from their original state of purity and uprightness. Sin had been making its terrible marks upon the race for ages; and physical, mental, and moral degeneracy prevailed throughout the human family.

> “සාතන්ගේ පරීක්ෂාවන් දරා සිටීම සඳහා ක්‍රිස්තුස්, ඒදෙන්හි පරීක්ෂා කරනු ලැබූ අවස්ථාවේ ආදම් සිටි තත්ත්වය තරම් වාසිදායක තත්ත්වයක, එම විරන්වූ කාන්තාරය තුළ නොසිටියේය. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා තමන්වම නමවාගෙන, මානව වංශය ඒදෙන් සිට අවුරුදු දහස් හතරක් ඈත්ව ගොස්, ඔවුන්ගේ මුල් පවිත්‍රත්වයේ හා සෘජුකමේ තත්ත්වයෙන් ද විලගව ගිය පසු, මනුෂ්‍ය ස්වභාවය ගත්තේය. ශතවර්ෂ ගණනාවක් පුරා පාපය මනුෂ්‍ය වංශය මත එහි භයානක සළකුණු තබමින් සිටියේය; ශාරීරික, මානසික, සහ නෛතික පිරිහීම මුළු මනුෂ්‍ය පවුල පුරාම ව්‍යාප්තව පැවතුණේය.”

> “When Adam was assailed by the tempter in Eden he was without the taint of sin. He stood in the strength of his perfection before God. All the organs and faculties of his being were equally developed, and harmoniously balanced.

> “ඒදන් උයනේදී පරීක්ෂකයා විසින් ආදම් ප්‍රහාරයට ලක් කරන ලද විට, ඔහු පාපයේ කිසිදු මලිනභාවයක් නොමැතිව සිටියේය. ඔහු දෙවියන් වහන්සේ ඉදිරියේ තමාගේ පරිපූර්ණත්වයේ බලයෙන් ස්ථිරව සිටියේය. ඔහුගේ සත්ත්වභාවයේ සියලු අවයව හා ශක්ති සමානව වර්ධනය වී, සංගත ලෙස සමතුලිතව තිබුණි.”

> “Christ, in the wilderness of temptation, stood in Adam’s place to bear the test he failed to endure. Here Christ overcame in the sinner’s behalf, four thousand years after Adam turned his back upon the light of his home. Separated from the presence of God, the human family had been departing, every successive generation, farther from the original purity, wisdom, and knowledge which Adam possessed in Eden. Christ bore the sins and infirmities of the race as they existed when He came to the earth to help man. In behalf of the race, with the weaknesses of fallen man upon Him, He was to stand the temptations of Satan upon all points wherewith man would be assailed.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

> “පරීක්ෂාවේ පාළුකරයේදී, ක්‍රිස්තුස් ආදම්ගේ ස්ථානයෙහි සිටියේ, ඔහු දරාගෙන සිටීමට අසමත් වූ පරීක්ෂාව දරාගැනීම පිණිසය. මෙහිදී ක්‍රිස්තුස් පව්කරුගේ නියෝජනයෙන් ජය ගත්තේය, ආදම් තම ගෘහයේ ආලෝකයට පිටුපා වසර හාරදහසකට පසුවය. දෙවියන්වහන්සේගේ සන්නිධියෙන් වෙන්කරනු ලැබූ මනුෂ්‍ය පවුල, පරම්පරාවෙන් පරම්පරාවට, ඒ ඒ අනුක්‍රමික පරම්පරාව සමඟම, ආදම් එදෙන්හි අයිතිකරගෙන සිටි මුල් පවිත්‍රතාවයෙන්, ප්‍රඥාවෙන් සහ දැනුමෙන් තව තවත් දුරස්වෙමින් පැමිණියේය. ක්‍රිස්තුස් මනුෂ්‍යයාට උපකාර කිරීම සඳහා උන්වහන්සේ භූමියට පැමිණි කාලයේ ජාතියෙහි තිබූ පව් සහ දුර්වලතා දරාගෙන සිටියේය. ජාතිය වෙනුවෙන්, පතිත මනුෂ්‍යයාගේ දුර්වලකම් තමන් මත තබාගෙන, මනුෂ්‍යයාට පහර දෙන සියලු කරුණු අතුරින් සෑම කරුණකින්ම සාතන්ගේ පරීක්ෂාවන්ට මුහුණ දීම උන්වහන්සේට අත්‍යවශ්‍ය විය.” Selected Messages, book 1, 267, 268.

In John chapter two Christ was speaking of His body as a temple, and His body-temple was that of a human being with the degeneracies of four thousand years of compounded weakness. The human temple that Christ referred to is made up of forty-six chromosomes. When Moses went upon Sinai to receive the law and instruction for erecting the temple, he was on the mount forty-six days. Ezekiel refers to Christ placing His temple in the “midst” of the two sticks. The period of time from the conclusion of the seven times of the northern kingdom and the southern kingdom that John was told to measure was forty-six years, and it represented the “midst” or period of time between 1798 and 1844. In those forty-six years, Jesus erected the spiritual temple that he would suddenly cleanse when He came as the messenger of the covenant. As the messenger of the covenant, He would write his law upon his people’s hearts. That law is represented by two tables. The first table has four commandments, the second table has six. Together they represent the number forty-six.

යොහන් දෙවන අධ්‍යායයේදී ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම ශරීරය දේවමාළිගාවක් ලෙස සඳහන් කළ අතර, උන්වහන්සේගේ ශරීර-මාළිගාව වනාහි වසර හාරදහසක සම්මිශ්‍ර දුර්වලතාවයෙන් හටගත් අවපතනයන් දරාගත් මනුෂ්‍යයෙකුගේ ශරීරය විය. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සඳහන් කළ මනුෂ්‍ය දේවමාළිගාව ක්‍රෝමසෝම හතළිස් හයෙන් සමන්විතය. මෝසෙස් ව්‍යවස්ථාවත් දේවමාළිගාව ගොඩනැඟීමට අදාළ උපදෙස්ත් ලබාගැනීමට සීනායි කන්දට ගිය විට, ඔහු කන්ද මත දින හතළිස් හයක් සිටියේය. එසකියෙල් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම දේවමාළිගාව කූර දෙකේ “මැද” තබන බව සඳහන් කරයි. උතුරු රාජ්‍යයෙහි සහ දකුණු රාජ්‍යයෙහි සත් කාලයන් අවසන් වීමෙන්, යොහන්ට මැනීමට පැවසූ කාලය දක්වා වූ අවධිය වසර හතළිස් හයක් වූ අතර, එය 1798 සහ 1844 අතර “මැද” වූ කාලය, එනම් කාල පරාසය නියෝජනය කළේය. එම වසර හතළිස් හය තුළ, යේසුස් වහන්සේ ගිවිසුමේ දූතයා ලෙස පැමිණි කල හදිසියේ පවිත්‍ර කරන ආත්මික දේවමාළිගාව ගොඩනැඟූ සේක. ගිවිසුමේ දූතයා ලෙස, උන්වහන්සේ තම ජනතාවගේ හදවත් මත තම ව්‍යවස්ථාව ලියන සේක. එම ව්‍යවස්ථාව පුවරු දෙකකින් නියෝජනය කෙරේ. පළමු පුවරුවෙහි ආඥා හතරක් ඇත; දෙවැනි පුවරුවෙහි ආඥා හයක් ඇත. එකට ගත් කල, ඒවා හතළිස් හය යන සංඛ්‍යාව නියෝජනය කරයි.

The gathering of spiritual Israel from 1798 through 1844, represents the gathering of spiritual Israel, but it also represents the establishment of a temple.

1798 සිට 1844 දක්වා වූ ආත්මික ඉශ්‍රායෙල්ගේ එක්රැස්වීම, ආත්මික ඉශ්‍රායෙල්ගේ එක්රැස්වීම නියෝජනය කරයි; එහෙත් එය මන්දිරයක් පිහිටුවීමත් නියෝජනය කරයි.

> To whom coming, as unto a living stone, disallowed indeed of men, but chosen of God, and precious, Ye also, as lively stones, are built up a spiritual house, an holy priesthood, to offer up spiritual sacrifices, acceptable to God by Jesus Christ.

> මනුෂ්‍යයන් විසින් සැබවින්ම ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද නමුත් දෙවියන්වහන්සේ විසින් තෝරාගනු ලැබ වටිනා වූ ජීවමාන ගලක් වෙත පැමිණෙමින්, ඔබද ජීවමාන ගල් මෙන් ආත්මික ගෘහයක් ලෙස ගොඩනඟනු ලබන්නහුය; එනම්, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කරණකොටගෙන දෙවියන්වහන්සේට ප්‍රියකර වූ ආත්මික පූජා ඔප්පු කිරීමට වූ ශුද්ධ පූජකත්වයක් ලෙසය.

> Wherefore also it is contained in the scripture, Behold, I lay in Sion a chief corner stone, elect, precious: and he that believeth on him shall not be confounded.

> එබැවින් ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහිද මෙසේ අඩංගුව තිබේ: “බලව, මම සීයොන්හි ප්‍රධාන කොණේ ගලක්, තෝරාගනු ලැබූ, අගනා එකක් තබමි; ඔහු කෙරෙහි විශ්වාස කරන තැනැත්තා ලජ්ජාවට පත් නොවන්නේය.”

> Unto you therefore which believe he is precious: but unto them which be disobedient, the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner, And a stone of stumbling, and a rock of offence, even to them which stumble at the word, being disobedient: whereunto also they were appointed.

> එබැවින් විශ්වාස කරන ඔබට ඔහු අතිශයින් අගනේය; එහෙත් අකීකරු වන අයට, ගොඩනඟන්නන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කළ ගලම කොණේ ප්‍රධාන ශිලාකණ්ඩය කරනු ලැබීය; තවද වචනයෙහි අකීකරු වීම නිසා එහි පැටලෙන අයට, ඔහු පැකිළීමේ ගලක්ද අපරාධයේ පර්වතයක්ද වෙයි; ඒ සඳහාම ඔවුන් නියම කරනු ලැබූහ.

> But ye are a chosen generation, a royal priesthood, an holy nation, a peculiar people; that ye should show forth the praises of him who hath called you out of darkness into his marvellous light: Which in time past were not a people, but are now the people of God: which had not obtained mercy, but now have obtained mercy. 1 Peter 2:4–10.

> එහෙත් ඔබ සැම තෝරාගත් පරම්පරාවක්ද, රාජකීය පූජකත්වයක්ද, ශුද්ධ ජාතියක්ද, දෙවියන්වහන්සේට සුවිශේෂී වූ ජනතාවක්ද වන්නහුය; එසේ වන්නේ, ඔබ සැම අන්ධකාරයෙන් තම අද්භූත ආලෝකයට ඔබ කැඳවූ තැනන්වහන්සේගේ ප්‍රශංසා ප්‍රකාශ කරනු පිණිසය. ඔබ සැම පූර්වකාලයේ ජනතාවක් නොවූවෝය, නමුත් දැන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවවූවෝය; ඔබ සැම කරුණාව නොලැබූවෝය, නමුත් දැන් කරුණාව ලැබූවෝය. 1 පේතෘස් 2:4–10.

The temple that was erected from 1798 to 1844 includes a class that were “appointed” to disobedience. Their disobedience was manifested in their rejection of the “seven times,” “the corner stone,” “the stone which the builders disallowed” which is the “rock of offence” and the “stone of stumbling.”

1798 සිට 1844 දක්වා නගා සිටුවනු ලැබූ මාලිගාව තුළ අකීකරුකමට “නියම කරනු ලැබූ” පන්තියක් අන්තර්ගත වේ. ඔවුන්ගේ අකීකරුකම ප්‍රකාශ වූයේ “සත් වර,” “කොණගල,” “ගොඩනඟන්නන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කළ ගල” යන, එනම් “අවමානයේ පර්වතය” සහ “වැටී පැකිළෙන ගල” යන ඒවා ඔවුන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම තුළිනි.

The class that was “chosen of God,” recognized the “stone” that had been “disallowed of men” as the “living stone,” and as the “stone” that had been “chosen of God, and” was “precious.” The “chosen of God,” the “chosen generation” were in “times past” “not a people, but were” then to be “the people of God.” When God gathered the two sticks, He brought them out from the “heathen.” They were to become His people when he brought the two nations together as one during the forty-six years from 1798 until 1844.

“දෙවියන් විසින් තෝරාගනු ලැබූ” පංතිය, “මනුෂ්‍යයන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබූ” “ගල” “ජීවමාන ගල” ලෙසද, “දෙවියන් විසින් තෝරාගනු ලැබූද,” “අගනා” වූ “ගල” ලෙසද හඳුනාගත්තේය. “දෙවියන් විසින් තෝරාගනු ලැබූ” අය, එනම් “තෝරාගත් පරම්පරාව,” “පසුගිය කාලවලදී” “ජනතාවක් නොවූවෝ” වුවද, එවිට “දෙවියන්ගේ ජනතාව” වීමට නියමිතව සිටියෝය. දෙවියන් දණ්ඩු දෙක එක්රැස් කළ විට, ඔවුන් “ජාතිකයන්” අතරින් පිටතට ගෙන ආවේය. 1798 සිට 1844 දක්වා වූ අවුරුදු හතළිස් හයක කාලය තුළ ජාති දෙක එකක් ලෙස එක් කළ විට, ඔවුන් ඔහුගේ ජනතාව වීමට නියමිතව සිටියෝය.

There is only one foundation, and that foundation is Jesus Christ, but the “stone of stumbling” that was the foundation of the history that was rejected by the disobedient, was Moses’ seven times. When the “seven times” was rejected in 1863, it was a rejection of Jesus Christ.

පදනම එකම එකකි; එම පදනම යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේය. එහෙත් අකීකරු වූවන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබූ ඉතිහාසයේ පදනම වූ “පැකිලීමේ ගල” මෝසෙස්ගේ “සත් වාර” ය. 1863 දී එම “සත් වාර” ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබූ විට, එය යේසුස් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් විය.

The dish of fables that infers that the cleansing of the sanctuary that began on October 22, 1844 was a fulfillment of the twenty-three hundred year prophecy alone, identifies an empty sanctuary, a sanctuary without a host, a kingdom without citizens. There is no purpose for the sanctuary provided by inspiration, that is of higher priority, than what God said the purpose of the sanctuary is.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ආරම්භ වූ ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීමේ කාර්යය, දෙදහස් තුන්සිය වසරක අනාවැකිය පමණක් ඉටුවීමක් වූ බව අර්ථකථනය කරන කතාපහේළිමය මතය, හිස් ශුද්ධස්ථානයක්, සේනාකාරකයන් නොමැති ශුද්ධස්ථානයක්, පුරවැසියන් නොමැති රාජ්‍යයක් හඳුන්වා දෙයි. ආනුභාවයෙන් ප්‍රදානය කර ඇති ශුද්ධස්ථානයේ අරමුණ අතර, ශුද්ධස්ථානයේ අරමුණ කුමක්දැයි දෙවියන්වහන්සේ කී දේට වඩා උසස් ප්‍රමුඛතාවයක් ඇති අරමුණක් කිසිවක් නැත.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> මට ඔවුන් අතර වාසය කිරීමට හැකි වන පිණිස, ඔවුන් මා සඳහා ශුද්ධස්ථානයක් සාදන්නෝය. නික්මයාම 25:8.

In the Scriptures, God’s sanctuary is always associated with His people, who are the host. Ezekiel’s two sticks, that are identified as two nations, were to become one nation and God’s sanctuary would be in their midst. To misrepresent the question of verse thirteen of Daniel eight, in order to hide what is actually asked by the question, is simultaneously also rejecting the “certain saint” in verse thirteen, who was asked to answer the question.

ශුද්ධ ලියවිලි තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානය සැමවිටම උන්වහන්සේගේ සෙනඟ සමඟ සම්බන්ධ කරනු ලබයි; ඔවුහු සේනාවය. ජාතීන් දෙකක් ලෙස හඳුනාගනු ලබන එසකියෙල්ගේ දණ්ඩු දෙක එක් ජාතියක් බවට පත්විය යුතු වූ අතර, දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානය ඔවුන්ගේ මධ්‍යයේ වන්නේය. සැබවින්ම එම ප්‍රශ්නයෙන් අසනු ලබන දේ සඟවා තැබීම පිණිස දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන වචනයේ ප්‍රශ්නය වැරදි ලෙස නිරූපණය කිරීම, ඒ සමගම එම ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දීමට අසනු ලැබූ දහතුන්වන වචනයේ “නිශ්චිත ශුද්ධවන්තයා” ද ප්‍රතික්ෂේප කිරීමකි.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> එවිට මම එක් ශුද්ධවරයෙකු කථා කරනවා ඇසුවෙමි; කථා කළ ඒ නියත ශුද්ධවරයාට තවත් ශුද්ධවරයෙක් මෙසේ කීවේය: දෛනික පූජාව සහ විනාශය ගෙනෙන අපරාධය පිළිබඳ දර්ශනය, ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාදතලයේ පාගා දමනු ලැබීමට දෙන තෙක්, කොපමණ කාලයක් පවතින්නේද? එවිට ඔහු මට කීවේය: දින දෙදහස් තුන්සියයක් දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලැබෙන්නේය. දානියෙල් 8:13, 14.

The heavenly being who was asked the question is called “that certain saint,” and the expression is translated from the Hebrew word “Palmoni”, which means the wonderful numberer, the numberer of secrets. In the passage, which is the central pillar and foundation of Adventism, Christ represents himself as the wonderful numberer. He does so right where He identifies the relationship between the longest time prophecy in the Bible and also the time prophecy of the twenty-three hundred days. The longest time prophecy is Moses’ oath, which is the seven times of Leviticus twenty-six. It is the prophecy that identifies the scattering and enslavement of both houses of Israel, who are identified as the “host” that will be trampled down in verse thirteen, whereas, verse fourteen identifies the prophecy of trampling down of the sanctuary. Both prophecies were fulfilled on October 22, 1844, after the widow of Zarephath gathered the two sticks for the fire of the messenger of the covenant.

ප්‍රශ්නය අසනු ලැබූ ස්වර්ගීය සත්ත්වයා “එක් විශේෂ ශුද්ධවරයෙකු” ලෙස කැඳවනු ලැබේ; එම ප්‍රකාශය හෙබ්‍රෙව් වචනයක් වන “Palmoni” යන පදයෙන් පරිවර්තනය කර ඇති අතර, එහි අර්ථය වන්නේ අද්භුත ගණකයා, රහස් ගණනය කරන්නා යන්නයි. ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ධර්මයේ මධ්‍යම ස්ථම්භය සහ පදනම වන එම ඡේදය තුළ, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන්ම අද්භුත ගණකයා ලෙස නියෝජනය කරයි. ඔහු එසේ කරන්නේ, බයිබලයේ දීර්ඝතම කාල-අනාවැකිය සහ එසේම දින දෙදහස් තුන්සියයේ කාල-අනාවැකිය අතර සම්බන්ධතාවය හඳුනා දක්වන ස්ථානයේම ය. දීර්ඝතම කාල-අනාවැකිය නම්, ලෙවී කථාව 26 හි සඳහන් සත් වාරය වන මෝසෙස්ගේ දිවුරීමයි. එය ඉශ්‍රායෙල්ගේ ගෘහ දෙකම විසිරී යාම සහ වහල්කමට පත්වීම හඳුනා දක්වන අනාවැකිය වන අතර, ඔවුන් 13 වන වාක්‍යයේ පාදයට මැඩපැවැත්වෙන “සේනාව” ලෙස හඳුනාගනු ලැබේ; එසේම 14 වන වාක්‍යය ශුද්ධස්ථානය පාදයට මැඩපැවැත්වීම පිළිබඳ අනාවැකිය හඳුනා දක්වයි. සන්ධානයේ දූතයාගේ ගින්න සඳහා සාරෙප්තාහි වැන්දඹුව දණ්ඩු දෙක එකතු කළ පසු, මෙම අනාවැකි දෙකම 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින සම්පූර්ණ විය.

When Adventism rejected the very first truth of prophetic time which the angels led William Miller to understand, they blinded themselves. In 1856, with the eight articles of Hiram Edson, Palmoni attempted to increase the light of the seven times, but to no avail. They rejected the message to Laodicea, and accepted the five malignant manifestations of Laodicea, thus identifying themselves as the five foolish virgins.

අනාගතවාදයෙහි අනුගාමිකයන් දේවදූතයන් විසින් විලියම් මිලර්ට අවබෝධ කරවනු ලැබූ භවිතාකාලය පිළිබඳ අති ප්‍රථම සත්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කළ විට, ඔවුහු තමන්ම අන්ධ කරගත්හ. 1856දී, හයිරම් එඩ්සන්ගේ ලිපි අට සමඟ, පල්මෝනි විසින් “සත් වාර” පිළිබඳ ආලෝකය වැඩි කිරීමට උත්සාහ කළ නමුත් එය නිෂ්ඵල විය. ඔවුහු ලාඔදිකේයාට වූ පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කර, ලාඔදිකේයාගේ දුෂ්ට ප්‍රකාශන පහ පිළිගෙන, එමගින් තමන්ම අවිවේකී කන්‍යාවන් පහ දෙනා ලෙස හඳුනාගත්හ.

The sixty-five years of Isaiah seven, that identifies 742BC, 723BC and 677BC in its beginning, was repeated in the ending history of 1798, 1844 and 1863. That ending history is represented by the gathering of the two sticks in Ezekiel chapter thirty-seven, and the widow of Sarepta (as she is called in the Greek of the New Testament), is the history of God establishing a covenant relationship with spiritual Israel in spiritual Judah (the glorious land) during the history of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history being the end of the prophecy of sixty-five years, also represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. At the beginning of the sixth kingdom of Bible prophecy, the joining of two sticks illustrates the ending of the sixth kingdom of Bible prophecy. That history contains a parallel history of the horn of Protestantism and the horn of Republicanism.

යෙසායා හත්වන පරිච්ඡේදයේ සඳහන් අවුරුදු හැටපහ, එහි ආරම්භයේ ක්‍රි.පූ. 742, ක්‍රි.පූ. 723 සහ ක්‍රි.පූ. 677 යන වර්ෂයන් හඳුන්වා දෙන ඒ ප්‍රකාශය, අවසාන ඉතිහාසයේ 1798, 1844 සහ 1863 යන වර්ෂයන් තුළ නැවතත් පුනරාවර්තනය විය. එම අවසාන ඉතිහාසය එසකියෙල් තිස්හත්වන පරිච්ඡේදයේ දණ්ඩ දෙක එක්රැස් කිරීමෙන් නිරූපණය කෙරෙන අතර, සාරෙප්තාහි විධවාව (නව ගිවිසුමේ ග්‍රීක භාෂාවෙහි ඇය මෙසේ හැඳින්වෙයි) යනු, බයිබල් අනාවැකියේ හයවන රාජ්‍යයේ ඉතිහාසය තුළ ආත්මික යූදාහි (මහත්භූමියෙහි) ආත්මික ඉශ්‍රායෙල් සමඟ දෙවියන්වහන්සේ ගිවිසුම් සම්බන්ධතාවයක් ස්ථාපිත කරන ඉතිහාසයයි. එම ඉතිහාසය, අවුරුදු හැටපහක අනාවැකියේ අවසානය වීම නිසාම, එළිදරව් තේරැව් දහතුනේ පෘථිවී මෘගයාගේ ආරම්භයද නිරූපණය කරයි. බයිබල් අනාවැකියේ හයවන රාජ්‍යයේ ආරම්භයේදී, දණ්ඩ දෙක එක් කිරීම බයිබල් අනාවැකියේ හයවන රාජ්‍යයේ අවසානය ද නිරූපණය කරයි. එම ඉතිහාසය තුළ ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදයේ අඟක් සහ රිපබ්ලිකානුවාදයේ අඟක් යන දෙකෙහි සමාන්තර ඉතිහාසයක් අන්තර්ගත වේ.

Prophetically a power, or a horn, or a nation, or a kingdom, or a king or a head are interchangeable symbols, depending upon the context where they are used. All these symbols also refer to the two sticks which Ezekiel identifies as two nations. In the beginning of the earth beast’s prophetic history, the Protestant horn was gathered into one nation, or one horn. At the end of that very same history the Republican horn will come together with the horn of apostate Protestantism to make one nation. That nation will be an image to the sea beast of Revelation thirteen. Logically, if we refuse to see the testimony of the curse of the seven times (that was carried out against both houses of literal Israel), we certainly will not be able to see how those two literal houses of ancient Israel became the nation of spiritual Israel in 1844. If we cannot see that history, we are absolutely “clueless” about how that history at the beginning of the United States identifies the history at the end, when the Republican horn repeats the gathering process and the joining together that was illustrated in the beginning with the Protestant horn.

අනාගතවාණිමය අර්ථයෙන් බලයක්, නැතහොත් අංශුවක්, නැතහොත් ජාතියක්, නැතහොත් රාජ්‍යයක්, නැතහොත් රජෙකු හෝ ශීර්ෂයක් යන සියල්ල, ඒවා භාවිතා වන සන්දර්භය අනුව, එකිනෙකට ප්‍රතිස්ථාපනීය සංකේත වේ. මේ සියලු සංකේත, එසේකියෙල් විසින් ජාති දෙකක් ලෙස හඳුන්වා දෙන දණ්ඩ දෙකටද යොමු කරයි. භූමි මෘගයාගේ අනාගතවාණිමය ඉතිහාසයේ ආරම්භයේදී, ප්‍රොටස්තන්ත්‍ර අංශුව එක් ජාතියක්, හෝ එක් අංශුවක්, බවට එක්රැස් කරන ලදී. එම එකම ඉතිහාසයේ අවසානයේදී, රිපබ්ලිකන් අංශුව, භ්‍රෂ්ට ප්‍රොටස්තන්ත්‍රවාදයේ අංශුව සමඟ එකට එකතු වී එක් ජාතියක් නිර්මාණය කරනු ඇත. එම ජාතිය එළිදරව් 13හි මුහුදු මෘගයාට රූපයක් වනු ඇත. තාර්කිකව බලන විට, සත් වාරයේ ශාපයේ සාක්ෂිය (යථාර්ථ ඉශ්‍රායෙල්ගේ ගෘහ දෙකටම එරෙහිව ක්‍රියාත්මක කරන ලද එය) අප විසින් දැකීමට ප්‍රතික්ෂේප කළහොත්, පැරණි ඉශ්‍රායෙල්ගේ ඒ යථාර්ථ ගෘහ දෙක 1844දී ආත්මික ඉශ්‍රායෙල්ගේ ජාතිය බවට පත්වූයේ කෙසේදැයි අපට නියත වශයෙන්ම දැකිය නොහැකි වනු ඇත. අපට එම ඉතිහාසය දැකිය නොහැකි නම්, එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භයේ ඇති එම ඉතිහාසය අවසානයේ ඇති ඉතිහාසය හඳුනා දෙන ආකාරය සම්බන්ධයෙන්, එනම් ආරම්භයේ ප්‍රොටස්තන්ත්‍ර අංශුව සමඟ දර්ශනය කරන ලද එක්රැස් කිරීමේ ක්‍රියාවලිය සහ එකට සම්බන්ධ වීම රිපබ්ලිකන් අංශුව නැවතත් පුනරාවර්තනය කරන විට, අපි සම්පූර්ණයෙන්ම “අන්ධකාරයේ” සිටිනවෙමු.

We will continue to consider these truths in the next article.

අපි මෙම සත්‍යයන් ඊළඟ ලිපියෙහිද තවදුරටත් සලකා බලන්නෙමු.

Back to Articles