Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Four

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය හතර වන කොටස

Unveiling the Prophetic Rule: Understanding the Investigative and Executive Judgments in the Last Days

අනාගතවාණිමය නියමය අනාවරණය කිරීම: අන්තිම දවස්වල විමර්ශනීය හා ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයන් අවබෝධ කරගැනීම

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are putting in place the prophetic rule that was identified by the Lion of the tribe of Judah in His work of unsealing the last six verses of Daniel eleven, at the “time of the end,” in 1989, when the Soviet Union was swept away by an secret alliance between Ronald Reagan and the pope of Rome. We have shown that the triple applications of Rome and the fall of Babylon identify the woman and the beast she rides upon and reigns over in Revelation seventeen.

1989දී, “අවසාන කාලයේදී,” රෝනල්ඩ් රීගන් හා රෝම පාප්වරයා අතර වූ රහස් සන්ධානයකින් සෝවියට් සංගමය ඉවතට ගෙනයනු ලැබූ විට, දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හය මුද්‍රාවෙන් නිදහස් කිරීමේ උන්වහන්සේගේ කාර්යයේදී යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා විසින් හඳුනාගනු ලැබූ එම ප්‍රාග්වක්තෘමය නියමය අපි ස්ථාපිත කරමින් සිටිමු. රෝමයේ ත්‍රිවිධ යෙදීම්ද බබිලෝනියේ වැටීමද, එළිදරව්ව දාහත්වන පරිච්ඡේදයේ ඇය සවාරිය කරනද ඇය පාලනය කරනද මෘගයා සහ ස්ත්‍රිය හඳුනා දෙන්නේය යන්න අපි පෙන්වා දී ඇත.

The portrayal of the woman and the beast in chapters seventeen and eighteen identify the progressive judgment which God brings upon Modern Babylon, beginning at the soon-coming Sunday law and lasting until Michael stands up and human probation closes. That period of time marks the first part of God’s Executive Judgment that is accomplished with a mixture of His mercy. Then with the seven last plagues, no mercy is mixed with His judgments. The two steps have been also inferred in the Investigative Judgment, which began on October 22, 1844. The investigative judgment began with the investigation and judgment of the dead, and on September 11, 2001, the investigative judgment of the living began.

දහහත් සහ දහඅට වන පරිච්ඡේදයන්හි ස්ත්‍රිය හා මෘගයා පිළිබඳ නිරූපණය, ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වී මිකායෙල් නැඟී සිටින තුරුත් මනුෂ්‍යයන්ගේ පරීක්ෂණ කාලය අවසන් වන තුරුත් පවතින, දෙවියන් නූතන බබිලෝනිය මත ගෙන එන ක්‍රමික විනිශ්චය හඳුනා දෙයි. එම කාල පරාසය, උන්වහන්සේගේ කරුණාව මිශ්‍රව සිදුකරනු ලබන දෙවියන්ගේ ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයේ පළමු කොටස සලකුණු කරයි. ඉන්පසු අවසාන පීඩා සත් සමඟ, උන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් සමඟ කිසිදු කරුණාවක් මිශ්‍ර නොවේ. මෙම පියවර දෙක, 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ආරම්භ වූ විමර්ශනීය විනිශ්චය තුළද නිගමනය කර ඇත. විමර්ශනීය විනිශ්චය, මළවුන් පිළිබඳ විමර්ශනය හා විනිශ්චය කිරීමෙන් ආරම්භ වූ අතර, 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ජීවත්ව සිටින අය පිළිබඳ විමර්ශනීය විනිශ්චය ආරම්භ විය.

The judgment of the living is also divided into two periods, the first beginning on September 11, 2001, with the investigation and judgment of those that are candidates to be among the one hundred and forty-four thousand, for judgment begins with the house of God. The investigative judgment of the dead was only accomplished upon those whose names had, at some time in their life, been recorded in the book of life. The names of the dead that were written and registered were then compared with the book of sins. If they had unconfessed sins their names were removed from the book of life. The investigative judgment of the Living is qualified as beginning with the house of God, whereas there needed to be no qualification in the investigative judgment of the dead.

ජීවත්ව සිටින අයගේ විනිශ්චය ද කාල පරිච්ඡේද දෙකකට බෙදී ඇත. එහි පළමු පරිච්ඡේදය 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින ආරම්භ වූයේ, දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයෙන් විනිශ්චය ආරම්භ වන බැවින්, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස අතරට අයත් වීමට අපේක්ෂකයන් වන අය පිළිබඳ පරීක්ෂණය හා විනිශ්චය සමඟය. මළවුන් පිළිබඳ පරීක්ෂණ විනිශ්චය සිදු කරනු ලැබුවේ, ඔවුන්ගේ ජීවිතයේ කුමන හෝ අවස්ථාවකදී ජීවන පොතේ ලියා තබා තිබූ නාමයන් ඇති අය සම්බන්ධයෙන් පමණි. ලියාපදිංචි කර තැබූ මළවුන්ගේ නාමයන් පසුව පාප පොත සමඟ සැසඳිණි. ඔවුන්ට පාපොච්චාරණය නොකළ පාප තිබුණේ නම්, ඔවුන්ගේ නාමයන් ජීවන පොතින් ඉවත් කරනු ලැබීය. ජීවත්ව සිටින අයගේ පරීක්ෂණ විනිශ්චය දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයෙන් ආරම්භ වන්නේ යන අර්ථයෙන් සීමාකරණයකින් යුක්ත ලෙස විස්තර කරනු ලැබේ; එසේවූවත්, මළවුන්ගේ පරීක්ෂණ විනිශ්චය තුළ එවැනි සීමාකරණයක් අවශ්‍ය නොවීය.

In the investigative judgment of the living, God’s Word was careful to identify that judgment during the sealing time of the one hundred and forty-four thousand began at Jerusalem, which is God’s church. The Bible provides a second direct witness to this fact.

ජීවත්ව සිටින අය පිළිබඳ විමර්ශනීය විනිශ්චයෙහිදී, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ඉතා සැලකිල්ලෙන්, දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව වන යෙරුසලමේදී එකලස් දහස් එක්සිය හතළිස් හතරදහස මුද්‍රා තැබීමේ කාලයේ එම විනිශ්චය ආරම්භ වූ බව හඳුනාදැක්වීය. බයිබලය මේ සත්‍යයට දෙවන සෘජු සාක්ෂියක් සපයයි.

> For the time is come that judgment must begin at the house of God: and if it first begin at us, what shall the end be of them that obey not the gospel of God? 1 Peter 4:17.

> මක්නිසාද විනිශ්චය දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයෙන් ආරම්භ විය යුතු කාලය පැමිණ ඇත; එය ප්‍රථමයෙන් අපෙන් ආරම්භ වන්නේ නම්, දෙවියන්වහන්සේගේ සුභාරංචියට කීකරු නොවන අයගේ අවසානය කුමක් වන්නේ ද? 1 Peter 4:17.

The judgment of the living begins at Jerusalem, the house of God, and there is a specific time when that judgment begins. The judgment of the living begins in Jerusalem when the writer’s inkhorn goes through Jerusalem and places a mark upon the men and women who sigh and cry for the abominations that are done in the church and also the land.

ජීවමානව සිටින අය පිළිබඳ විනිශ්චය දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහය වන යෙරුසලමේදී ආරම්භ වන්නේය; එම විනිශ්චය ආරම්භ වන නියමිත කාලයක්ද ඇත. ජීවමානව සිටින අය පිළිබඳ විනිශ්චය යෙරුසලමේදී ආරම්භ වන්නේ, ලේඛකයාගේ තීන්ත පാത്രය සමඟ යෙරුසලම මැදින් ගමන් කරමින්, සභාවේද දේශයේද කරනු ලබන අපකීර්තික අකුසල් පිළිබඳව සුසුම්ලමින් කන්නලව් කරන පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීයන්ගේ මථානුභාගය මත ලකුණක් තබන කලය.

The class that does not obey the gospel is identified in Revelation chapter seven in contrast with the one hundred and forty-four thousand, where John there identifies them as the great multitude. The great multitude represents a class of living souls that are judged during the period of the judgment of the living who have not fully obeyed God’s law, for they have been worshipping on the pope’s day of the sun. At the soon-coming Sunday law in the United States those who have been sealed by the angel with the writer’s inkhorn in Ezekiel chapter nine, which is also the sealing of Revelation chapter seven, are lifted up as an ensign. Then those who are currently not obeying the gospel will be held accountable to the seventh-day Sabbath.

ශුභාරංචියට කීකරු නොවන පන්තිය, එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසට ප්‍රතිවිරෝධයෙන්, එළිදරව් පොතේ හත්වන පරිච්ඡේදයේ හඳුනාගනු ලැබේ; එහිදී යොහන් ඔවුන්ව මහත් සමූහය ලෙස හඳුන්වයි. මහත් සමූහය නියෝජනය කරන්නේ ජීවත්ව සිටින අයගේ විනිශ්චය කාලය තුළ විනිශ්චයට පත් කරනු ලබන ජීවමාන ආත්මයන්ගෙන් සමන්විත පන්තියක් වන අතර, ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව සම්පූර්ණයෙන් කීකරු වී නැති බැවින් එසේය; මක්නිසාද, ඔවුන් පාප්වරයාගේ සූර්ය දිනයේ නමස්කාර කරමින් සිට ඇත. ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය සමයේ, එසකියෙල් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ ලේඛකයාගේ තින්ත ආභරණය දරා සිටින දූතයා විසින් මුද්‍රා තබනු ලැබූ අය, එය එළිදරව් පොතේ හත්වන පරිච්ඡේදයේ මුද්‍රා තැබීමද වන බැවින්, කොඩියක් ලෙස උසස් කරනු ලැබේ. එවිට දැනට ශුභාරංචියට කීකරු නොවන අය සත්වන දින සබත් දවස පිළිබඳ වගකීම් දරන අය බවට පත් කරනු ලැබේ.

> “But Christians of past generations observed the Sunday, supposing that in so doing they were keeping the Bible Sabbath; and there are now true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion, who honestly believe that Sunday is the Sabbath of divine appointment. God accepts their sincerity of purpose and their integrity before Him. But when Sunday observance shall be enforced by law, and the world shall be enlightened concerning the obligation of the true Sabbath, then whoever shall transgress the command of God, to obey a precept which has no higher authority than that of Rome, will thereby honor popery above God. He is paying homage to Rome and to the power which enforces the institution ordained by Rome. He is worshiping the beast and his image. As men then reject the institution which God has declared to be the sign of His authority, and honor in its stead that which Rome has chosen as the token of her supremacy, they will thereby accept the sign of allegiance to Rome—‘the mark of the beast.’ And it is not until the issue is thus plainly set before the people, and they are brought to choose between the commandments of God and the commandments of men, that those who continue in transgression will receive ‘the mark of the beast.’” The Great Controversy, 449.

> “නමුත් අතීත පරම්පරාවල ක්‍රිස්තියානීහු ඉරිදා දිනය පිළිපැදූහ; එසේ කිරීමෙන් තමන් බයිබලයේ සබත් දිනයම පවත්වන බව ඔවුහු සිතූහ. තවද දැන්ද, රෝම කතෝලික සභාසමූහයද බැහැර නොකර, සෑම සභාවකම සත්‍ය ක්‍රිස්තියානීහු සිටිති; ඔවුහු ඉරිදා දිනය දේවීය නියමකමකින් පිහිටුවන ලද සබත් දිනය යයි අවංකව විශ්වාස කරති. දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ අරමුණෙහි අවංකභාවයත්, උන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ඔවුන්ගේ අඛණ්ඩතාභාවයත් පිළිගන්නා සේක. නමුත් ඉරිදා පිළිපැදීම නීතියෙන් බලපැවැත්වෙන කල, සහ සැබෑ සබත් දිනයට බැඳී සිටිය යුතු වගකීම පිළිබඳව ලෝකය ආලෝකමත් කරනු ලබන කල, එවිට රෝමයේ අධිකාරියට වඩා උසස් බලයක් නැති නියමයක්ට කීකරු වීම සඳහා, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥාව උල්ලංඝනය කරන කවරෙකු වුවද, එමඟින් දෙවියන්වහන්සේට වඩා පාප්වාදයට ගෞරව කරනවා ඇත. ඔහු රෝමයටත්, රෝමය විසින් නියම කරනු ලැබූ ආයතනය බලපැවැත්වෙන බලයටත් වන්දනා කරනවා ඇත. ඔහු මෘගයාටත් එහි රූපයටත් නමස්කාර කරනවා ඇත. මෙසේ, දෙවියන්වහන්සේ තම අධිකාරියේ ලකුණ ලෙස ප්‍රකාශ කළ ආයතනය මනුෂ්‍යයන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කර, ඒ වෙනුවට රෝමය තම අධිපත්‍යයේ සංකේතය ලෙස තෝරාගත් දේට ගෞරව කරන කල, ඔවුහු එමඟින් රෝමයට පක්ෂපාතිත්වයේ ලකුණ—‘මෘගයාගේ ලකුණ’—පිළිගන්නාහ. තවද, මෙම ප්‍රශ්නය මෙසේ පැහැදිලිව ජනතාව ඉදිරියෙහි තැබෙන තුරුත්, ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා සහ මනුෂ්‍යයන්ගේ ආඥා අතර තෝරාගැනීමට ගෙන එන තුරුත්, උල්ලංඝනයෙහි දිගටම පවතින අය ‘මෘගයාගේ ලකුණ’ ලබන්නේ නැත.” The Great Controversy, 449.

The ensign of those who are sealed are who calls those who obey not the gospel into obedience.

මුද්‍රා කරනු ලැබූවන්ගේ ධජය යනු සුභාරංචියට කීකරු නොවන අය කීකරුකමට කැඳවන්නාය.

> And in that day there shall be a root of Jesse, which shall stand for an ensign of the people; to it shall the Gentiles seek: and his rest shall be glorious. And it shall come to pass in that day, that the Lord shall set his hand again the second time to recover the remnant of his people, which shall be left, from Assyria, and from Egypt, and from Pathros, and from Cush, and from Elam, and from Shinar, and from Hamath, and from the islands of the sea. And he shall set up an ensign for the nations, and shall assemble the outcasts of Israel, and gather together the dispersed of Judah from the four corners of the earth. Isaiah 11:10–12.

> එදිනෙහි යෙසේගේ මූලයක් ඇති වන්නේය; එය ජනයන් සඳහා ධජයක් ලෙස ස්ථිරව සිටින්නේය; ජාතීහු ඒ වෙත සොයමින් පැමිණෙන්නෝය; ඔහුගේ විශ්‍රාමය ගෞරවවත් වන්නේය. තවද එදිනෙහි, ස්වාමීන්වහන්සේ තම ජනයාගේ ඉතිරිව සිටින ශේෂය නැවත ලබාගැනීමට දෙවැනි වරට තම හස්තය දිගු කරනසේක; එනම් අෂූර්යෙන්ද, මිසරයෙන්ද, පත්‍රොස්යෙන්ද, කූෂයෙන්ද, ඒලාම්යෙන්ද, ෂිනාර්යෙන්ද, හමාත්යෙන්ද, මුහුදේ දූපත් වලින්ද ඉතිරිව සිටින අයය. තවද උන්වහන්සේ ජාතීන් සඳහා ධජයක් නැඟවමින්, ඉශ්‍රායෙල්ගේ නෙරපාදමා ඇති අය එක්රැස් කරනසේක, යූදාගේ විසිරී ගිය අය පෘථිවියේ සතර කොනින් එකට රැස් කරනසේක. යෙසායා 11:10–12.

Those who currently do not obey not the gospel are judged while they are living, but their judgment must follow the investigative judgment of the living one hundred and forty-four thousand, for they can only be warned by seeing men and women with the seal of God during the crisis of the soon coming Sunday law.

දැනට ශුභාරංචියට කීකරු නොවන අය ජීවත්ව සිටින අතරතුර විනිශ්චයට පත් කරනු ලබති; එහෙත් ඔවුන්ගේ විනිශ්චය ජීවත්ව සිටින එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ විමර්ශනාත්මක විනිශ්චයට පසුව පැමිණිය යුතුය. මන්ද, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේ අර්බුදය අතරතුර දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ඇති පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන් දැකීමෙන් පමණක් ඔවුන්ට අනතුරු ඇඟවීම ලැබිය හැකි බැවිනි.

> “The work of the Holy Spirit is to convince the world of sin, of righteousness and of judgment. The world can only be warned by seeing those who believe the truth sanctified through the truth, acting upon high and holy principles, showing in a high, elevated sense, the line of demarcation between those who keep the commandments of God, and those who trample them under their feet. The sanctification of the Spirit signalizes the difference between those who have the seal of God, and those who keep a spurious rest-day. When the test comes, it will be clearly shown what the mark of the beast is. It is the keeping of Sunday. Those who after having heard the truth, continue to regard this day as holy, bear the signature of the man of sin, who thought to change times and laws.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ක්‍රියාව නම්, ලෝකය පාපය, ධර්මිෂ්ඨකම සහ විනිශ්චය පිළිබඳව ඒත්තු ගැන්වීමය. ලෝකයට අනතුරු ඇඟවිය හැක්කේ සත්‍යය විශ්වාස කරන අය සත්‍යය තුළින් ශුද්ධ කරනු ලැබ, උසස් හා ශුද්ධ ප්‍රතිපත්ති අනුව ක්‍රියා කරමින්, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා රක්ෂා කරන අය සහ ඒවා තම පාද යට පාගා දමන අය අතර වූ වෙන්කිරීමේ රේඛාව උසස්, උන්නත අර්ථයකින් පෙන්වීම දැකීමෙන් පමණි. ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ශුද්ධීකරණය, දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ඇති අය සහ ව්‍යාජ විවේක දිනයක් පවත්වන අය අතර ඇති වෙනස ප්‍රකට කරයි. පරීක්ෂණය පැමිණෙන විට, මෘගයාගේ සලකුණ කුමක්ද යන්න පැහැදිලිව පෙන්වනු ලැබේ. එය ඉරිදා දින පවත්වීමය. සත්‍යය අසා තිබියදීත්, තවදුරටත් මේ දිනය ශුද්ධ ලෙස සැලකීමට පවතින අය, කාලයන් හා ව්‍යවස්ථා වෙනස් කිරීමට සිතා සිටි පාපයේ මනුෂ්‍යයාගේ ලකුණ දරති.” Bible Training School, December 1, 1903.

The executive judgment, which is where the work of the third Elijah is accomplished, begins at the soon-coming Sunday law. It is two periods of time; in the first period God’s judgments are mixed with mercy for those who do not now obey the gospel, and then it is followed by the seven last plagues that are poured out without mercy.

තෙවන එලියාගේ කාර්යය ඉටු කරනු ලබන්නේ එහිදී වන ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වේ. එය කාල අවධි දෙකකින් යුක්තය; පළමු අවධියේ ශුභාරංචියට දැනට කීකරු නොවන අය සඳහා දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් දයාව සමඟ මිශ්‍ර වී ඇත, එයට පසුව දයාවකින් තොරව වත් කරනු ලබන අවසාන වසංගත සත පැමිණේ.

> “Probationary time will not continue much longer. Now God is withdrawing his restraining hand from the earth. Long has he been speaking to men and women through the agency of his Holy Spirit; but they have not heeded the call. Now he is speaking to his people, and to the world, by his judgments. The time of these judgments is a time of mercy for those who have not yet had opportunity to learn what is truth. Tenderly will the Lord look upon them. His heart of mercy is touched; his hand is still stretched out to save. Large numbers will be admitted to the fold of safety who in these last days will hear the truth for the first time.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “පරීක්ෂණ කාලය තව බොහෝ කාලයක් පවතින්නේ නැත. දැන් දෙවියන්වහන්සේ තමන්ගේ අඩාල කරමින් සිටි අත පොළොවෙන් ඉවත් කරමින් සිටී. බොහෝ කාලයක් තිස්සේ උන්වහන්සේ තමන්ගේ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වය මඟින් පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන් සමඟ කථා කළසේක; එහෙත් ඔවුහු එම කැඳවීමට කන් නොදුන්නෝය. දැන් උන්වහන්සේ තමන්ගේ සෙනඟටත්, ලෝකයටත්, තමන්ගේ විනිශ්චයන් මඟින් කථා කරමින් සිටී. මෙම විනිශ්චයන්ගේ කාලය, සත්‍යය කුමක්දැයි දැනගැනීමට තවමත් අවස්ථාව ලැබී නොතිබූ අය සඳහා කරුණාවේ කාලයකි. ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන් දෙස මෘදු කරුණාවෙන් බලනසේක. උන්වහන්සේගේ දයාබර හදවත ස්පර්ශ වී ඇත; ගලවනු පිණිස උන්වහන්සේගේ අත තවමත් දිගුකර ඇත. මේ අන්තිම දවස්වල පළමු වරට සත්‍යය අසන්නෝ වූ බොහෝ සංඛ්‍යාවක් ආරක්ෂාවේ ගොවිපළට ඇතුළත් කරනු ලබන්නෝය.” Review and Herald, November 22, 1906.

Those who obey not the gospel are the “other sheep,” Jesus promised to call, and they will hear His voice when He calls.

සුභාරංචියට කීකරු නොවන අය, යේසුස් වහන්සේ කැඳවීමට පොරොන්දු වූ “වෙනත් බැටළු” ය; උන්වහන්සේ කැඳවන කල ඔවුහු උන්වහන්සේගේ හඬ අසන්නෝය.

> And other sheep I have, which are not of this fold: them also I must bring, and they shall hear my voice; and there shall be one fold, and one shepherd. John 10:16.

> මට මේ වාසලයට අයත් නොවන වෙනත් බැටළුවෝ ද සිටිති. ඔවුන්වත් මම ගෙනැවිත් යුතුය; ඔවුහු මාගේ හඬ අසන්නෝ වෙති; එවිට එක වාසලක්ද එක එඬේරෙක්ද වන්නේය. යොහන් 10:16.

The “voice” they hear is the second “voice” of Revelation chapter eighteen, that cries loudly at the soon-coming Sunday law when the judgment of the great whore is doubled, for she has filled up her probationary cup of sin.

ඔවුන් අසන “හඬ” යනු එළිදරව්ව පොතේ අටළොස්වන අධ්‍යායේ දෙවන “හඬ”ය; ඇයගේ පරික්ෂණ කාලයේ පාප කුසලානය පුරවා නිමකළ බැවින්, මහා වේශ්‍යාවගේ විනිශ්චය ද්විගුණ කරනු ලබන, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේ සමයේ බලවත්ව හඬනඟන හඬ එයයි.

> “The prophet says, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power; and the earth was lightened with his glory. And he cried mightily with a strong voice, saying, Babylon the great is fallen, is fallen, and is become the habitation of devils’ (Revelation 18:1, 2). This is the same message that was given by the second angel. Babylon is fallen, ‘because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). What is that wine?—Her false doctrines. She has given to the world a false sabbath instead of the Sabbath of the fourth commandment, and has repeated the falsehood that Satan first told Eve in Eden—the natural immortality of the soul. Many kindred errors she has spread far and wide, ‘teaching for doctrines the commandments of men’ (Matthew 15:9).

> “අනාගතවක්තෘ මෙසේ කියයි: ‘මම තවත් දූතයෙකු ස්වර්ගයෙන් බැස එන බව දුටුවෙමි; ඔහුට මහත් බලයක් තිබුණේය; ඔහුගේ මහිමයෙන් පොළොව ආලෝකමත් විය. ඔහු බලවත් හඬකින් මහත් ශබ්දයෙන් පවසමින් මොරගැසුවේ, මහත් බබිලෝනිය වැටුණේය, වැටුණේය, දුෂ්ටාත්මයන්ගේ වාසස්ථානයක් වී ඇත’ (එළිදරව් 18:1, 2). මෙය දෙවන දූතයා විසින් දෙන ලද එම පණිවිඩයමය. බබිලෝනිය වැටී ඇත, ‘මක්නිසාද ඇය සියලු ජාතීන්ට තම වේශ්‍යාකමේ උදහසේ මුද්‍රාසවය පානය කිරීමට සැලැස්වූ බැවිනි’ (එළිදරව් 14:8). එම මුද්‍රාසවය කුමක්ද?—ඇගේ මිථ්‍යා ධර්මෝපදේශය. ඇය සිව්වන ආඥාවේ සබත වෙනුවට ලෝකයට ව්‍යාජ සබතක් දී ඇත; තවද ඒදෙන්හිදී සාතන් විසින් පළමුවෙන් හවාවට පැවසූ බොරුකම—ආත්මයේ ස්වාභාවික අමරණීයභාවය—නැවතත් කියා ඇත. ‘මනුෂ්‍යයන්ගේ ආඥා ධර්මෝපදේශ ලෙස උගන්වමින්’ (මතෙව් 15:9) ඇය බොහෝ සමාන වැරදි දුරදුරටම පතුරුවා ඇත.”

> “When Jesus began His public ministry, He cleansed the Temple from its sacrilegious profanation. Among the last acts of His ministry was the second cleansing of the Temple. So in the last work for the warning of the world, two distinct calls are made to the churches. The second angel’s message is, ‘Babylon is fallen, is fallen, that great city, because she made all nations drink of the wine of the wrath of her fornication’ (Revelation 14:8). And in the loud cry of the third angel’s message a voice is heard from heaven saying, ‘Come out of her, my people, that ye be not partakers of her sins, and that ye receive not of her plagues. For her sins have reached unto heaven, and God hath remembered her iniquities’ (Revelation 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

> “යේසුස්වහන්සේ තමන්ගේ ප්‍රසිද්ධ සේවාව ආරම්භ කළ විට, උන්වහන්සේ දේවමාළිගාව එයට සිදුකර තිබූ අපවිත්‍ර අශුද්ධකිරීමෙන් පවිත්‍ර කළහ. උන්වහන්සේගේ සේවාවේ අවසාන ක්‍රියාවන් අතර දේවමාළිගාවේ දෙවන පවිත්‍ර කිරීමද විය. එසේම, ලෝකයට අනතුරු ඇඟවීම සඳහා සිදුකරනු ලබන අවසාන කාර්යයේදී, සභා වෙත විශේෂිත ආරාධනා දෙකක් දෙනු ලැබේ. දෙවැනි දූතයාගේ පණිවිඩය මෙසේය: ‘මහා නුවර වූ බබිලෝනිය වැටී ඇත, වැටී ඇත; මක්නිසාද ඇය තමන්ගේ වේශ්‍යාකමේ උදහසේ මද්‍යය සියලු ජාතීන්ට බොන්නට සැලැස්වූවාය’ (එළිදරව් 14:8). තවද, තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩයේ මහත් හඬැති කෑගැසීම තුළ ස්වර්ගයෙන් හඬක් ඇසී මෙසේ කියයි: ‘මාගේ ජනතාවෙනි, ඔබ ඇයගේ පාපවලට හවුල් නොවන්න පිණිසත්, ඇයගේ පීඩා වලින් ඔබ නොලැබෙන පිණිසත්, ඇයගෙන් පිටතට එන්න. මක්නිසාද ඇයගේ පාප ස්වර්ගය දක්වා ළඟා වී ඇත; දෙවියන්වහන්සේ ඇයගේ අධර්මිෂ්ඨකම් සිහි කළ සේක’ (එළිදරව් 18:4, 5).” Selected Messages, book 2, 118.

At the soon coming Sunday law in the United States the progressive executive judgment upon Modern Babylon commences, and the last period of the judgment of the living begins as the two judgments overlap. The third messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant work represents the work during the time of the judgment of the living that began on September 11, 2001, and ends when the last of those who currently do not obey the gospel hear the second voice of Revelation chapter eighteen, and come out of Babylon. That work identifies the purification and purging of the temple of the one hundred and forty-four thousand at the beginning of the ministry of the messenger who prepares the way, and then a purging and purification of the temple of the great multitude at the ending of the ministry of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant.

එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණීමට ඇති ඉරිදා නීතිය සමඟ නූතන බාබිලෝනියාව මත ක්‍රමයෙන් ඉදිරියට යන විධායක විනිශ්චය ආරම්භ වන අතර, එම විනිශ්චයන් දෙක එකිනෙක අතිච්ඡාදනය වන බැවින් ජීවත්ව සිටින අයගේ විනිශ්චයේ අවසාන කාලපරිච්ඡේදයද ආරම්භ වේ. ගිවිසුමේ දූතයාගේ කාර්යයට මාර්ගය සූදානම් කරන තුන්වන දූතයා, 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ආරම්භ වූ සහ දැනට සුවිශේෂයට කීකරු නොවන අයගෙන් අවසාන පුද්ගලයා එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දෙවන හඬ අසා බාබිලෝනියාවෙන් පිටතට පැමිණෙන විට අවසන් වන ජීවත්ව සිටින අයගේ විනිශ්චයේ කාලය තුළ සිදු වන කාර්යය නියෝජනය කරයි. එම කාර්යය, මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයාගේ සේවයේ ආරම්භයේදී එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මාලිගාවේ පවිත්‍ර කිරීම සහ පිරිසිදු කර ඉවත් කිරීම හඳුනා දක්වයි; ඉන්පසු, ගිවිසුමේ දූතයාට මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයාගේ සේවයේ අවසානයේ, මහත් සමූහයාගේ මාලිගාවේ පිරිසිදු කර ඉවත් කිරීමක් සහ පවිත්‍ර කිරීමක්ද හඳුනා දක්වයි.

At the soon coming Sunday law the manifestation of the power of God that occurred at Pentecost is repeated.

ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී, පෙන්තකොස්තේදී සිදු වූ දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ ප්‍රකාශය නැවත සිදු වේ.

> “Not one of us will ever receive the seal of God while our characters have one spot or stain upon them. It is left with us to remedy the defects in our characters, to cleanse the soul temple of every defilement. Then the latter rain will fall upon us as the early rain fell upon the disciples on the Day of Pentecost. . . .

> “අප අතර කිසිවෙකුගේ චරිතයෙහි එක් ලපයක් හෝ කැළලක් හෝ ඉතිරිව තිබෙන තෙක්, දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව අපගෙන් කිසිවෙකුටවත් කිසිදා නොලැබෙනු ඇත. අපගේ චරිතයන්හි අඩුපාඩු සුවපත් කිරීමත්, ආත්මයේ මාලිගාව සියලු අපවිත්‍රකම්වලින් පවිත්‍ර කිරීමත් අපට භාර කර ඇත. එවිට පෙන්තකොස්ත දිනදී ශ්‍රාවකයන් පිට මුල් වර්ෂාව වැටුණු සේම, අන්තිම වර්ෂාවද අප පිට වැටෙනු ඇත....”

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

> “සහෝදරයෙනි, සූදානම් වීමේ මේ මහත් කාර්යයේ ඔබ කරමින් සිටින්නේ කුමක් ද? ලෝකය සමඟ එක්වෙමින් සිටින අය ලෝකීය ආකෘතිය ලබමින්, මෘගයාගේ සලකුණ සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටිති. තමන් පිළිබඳ අවිශ්වාසයෙන් යුක්තව, දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියේ තමන්ම නමවාගෙන, සත්‍යයට කීකරු වීමෙන් තම ආත්මයන් පවිත්‍ර කරගන්නා අය ස්වර්ගීය ආකෘතිය ලබමින්, තම නළලවල දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටිති. නියෝගය නිකුත් වන විටත්, මුද්‍රා ලකුණ ඔබා තබන විටත්, ඔවුන්ගේ චරිතය සදාකාලය පුරා පවිත්‍ර සහ නිර්දෝෂව පවතිනු ඇත.” Testimonies, volume 5, 214, 216.

It is here that a seeming discrepancy in the prophetic Word might be stumbled over, though it is not necessary to do so. At Pentecost in the time of the disciples the message that was empowered was not carried to the Gentiles, which are those who do not obey the gospel at the soon-coming Sunday law. The message that was empowered at Pentecost was carried to ancient Israel, that for another three and a half years were still in their final probationary time.

මෙහිදී අනාවැකිමය වචනයෙහි පෙනී යන යම් නොගැළපීමක් මත කිසිවෙකු පැකිළී යා හැකි වුවද, එසේ කිරීම අත්‍යවශ්‍ය නොවේ. ගෝලයන්ගේ කාලයේ පෙන්තෙකොස්තේදී බලගන්වනු ලැබූ පණිවිඩය, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී සුබාරංචියට කීකරු නොවන අය වන අනෙකුත් ජාතීන් වෙත ගෙන යනු නොලැබීය. පෙන්තෙකොස්තේදී බලගන්වනු ලැබූ එම පණිවිඩය පැරණි ඉශ්‍රායෙලයට ගෙන යනු ලැබුවේ, ඔවුන්ට තව තෙවසර අර්ධයක් පමණ අවසාන කරුණාකාලය තුළ සිටීමට ඉතිරිව තිබූ බැවිනි.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> ඔබේ ජනතාව මතද ඔබේ ශුද්ධ නගරය මතද සති හැත්තෑවක් නියම කරනු ලැබ ඇත; එය අක්‍රමිකතාව අවසන් කිරීමටත්, පව්වලට අවසානයක් ගෙන ඒමටත්, අධර්මය සඳහා පසුතැවිලි කරවීමේ සමථකරණය සිදු කිරීමටත්, සදාකාල ධර්මිෂ්ඨකම ගෙන ඒමටත්, දර්ශනයත් අනාවැකියත් මුද්‍රා තැබීමටත්, අතිශුද්ධස්ථානය අභිෂේක කිරීමටත් ය. දානියෙල් 9:24.

The message that was empowered at Pentecost would not be carried to those who obeyed not the gospel until Stephen was stoned in the year 34. Sister White often identifies this fact.

පෙන්තකොස්ත දින බලගැන්වූ පණිවුඩය, සුභාරංචියට කීකරු නොවූවන් වෙත ක්‍රි.ව. 34 වර්ෂයේ ස්තේපන් ගල් ගසා මරා දැමෙන තුරු ගෙන යනු ලැබුවේ නැත. සහෝදරි වයිට් බොහෝ විට මෙම සත්‍යය හඳුනා දක්වයි.

> “Then, said the angel, ‘He shall confirm the covenant with many for one week [seven years].’ For seven years after the Saviour entered on His ministry, the gospel was to be preached especially to the Jews; for three and a half years by Christ Himself; and afterward by the apostles. ‘In the midst of the week He shall cause the sacrifice and the oblation to cease.’ Daniel 9:27. In the spring of A. D. 31, Christ the true sacrifice was offered on Calvary. Then the veil of the temple was rent in twain, showing that the sacredness and significance of the sacrificial service had departed. The time had come for the earthly sacrifice and oblation to cease.

> “ඉන්පසු දූතයා කීවේය, ‘ඔහු සතියක් [වසර හතක්] පුරා බොහෝ දෙනා සමඟ ගිවිසුම ස්ථිර කරනු ඇත.’ ගැළවුම්කරු තම සේවය ආරම්භ කළ පසු වසර හතක් පුරා සුභාරංචිය විශේෂයෙන් යුදෙව්වරුන්ට ප්‍රකාශ කරනු ලැබීමට තිබුණි; වසර තුනහමාරක් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින්ම; එයින් අනතුරුව ප්‍රේරිතයන් විසිනි. ‘සතියේ මැදදී ඔහු යාගයත් පූජාවත් නවත්වා දමන්නේය.’ දානියෙල් 9:27. ක්‍රි.ව. 31 වන අවුරුද්දේ වසන්තයේදී, සැබෑ යාගය වූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කල්වරි මත පූජා කරන ලදී. එවිට දේවමාළිගාවේ තිරය දෙකඩ වී ගිය අතර, එයින් යාගික සේවයේ ශුද්ධත්වයත් එහි අර්ථවත්භාවයත් ඉවත්ව ගොස් තිබෙන බව ප්‍රකාශ විය. භූමියෙහි යාගයත් පූජාවත් නවත්වනු ලබන කාලය පැමිණ තිබුණි.”

> “The one week—seven years—ended in A. D. 34. Then by the stoning of Stephen the Jews finally sealed their rejection of the gospel; the disciples who were scattered abroad by persecution ‘went everywhere preaching the word’ (Acts 8:4); and shortly after, Saul the persecutor was converted, and became Paul, the apostle to the Gentiles.” The Desire of Ages, 233.

> “එක සතිය—අවුරුදු හත—ක්‍රි.ව. 34 දී අවසන් විය. එවිට ස්තේපන්ට ගල් ගසා මරා දැමීම මගින් යුදෙව්වෝ සුභාරංචිය ප්‍රතික්ෂේප කළ බව අවසාන ලෙස මුද්‍රා කළෝය; පීඩාව නිසා විසිර ගිය ශිෂ්‍යයෝ ‘වචනය දේශනා කරමින් සෑම තැනකම ගියෝය’ (ක්‍රියා 8:4); එය සිදු වූ ඉතා කෙටි කලකට පසුව, පීඩකයෙකු වූ සාවුල් හරවා ගනු ලැබ, අනජාතීන් වෙත අපෝස්තුලුවරයා වූ පාවුල් බවට පත්විය.” The Desire of Ages, 233.

The message which was empowered at Pentecost, fifty days after Christ’s resurrection, aligns with the Sunday law where the gospel calls Christ’s other flock out of Babylon, yet it was not for three and a half years after the cross that the Jews “sealed their rejection of the gospel,” and the message then went to the Gentiles, who are those who then did not obey the gospel. The seeming contradiction is magnified by the identification that in 34 AD the Jews sealed their rejection of the gospel, for Sister White says otherwise.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නැවත නැඟීසිටීමෙන් දින පනස්කට පසු, පෙන්තකොස්තේ දින බලගැන්වූ පණිවිඩය, ශුභාරංචිය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අනෙක් බැටළු රැළ බැබිලෝනයෙන් පිටතට කැඳවන ඉරිදා නීතිය සමඟ ගැළපෙයි. එහෙත්, කුරුසියෙන් පසු අවුරුදු තුනහමාරක් ගත වන තුරු යුදෙව්වෝ “ශුභාරංචිය ප්‍රතික්ෂේප කළ තමන්ගේ තීරණය මුද්‍රා කළේ” නැත; එවිට පණිවිඩය, එදා ශුභාරංචියට කීකරු නොවූවෝ වූ ජාතීන් වෙත ගියේය. ක්‍රි.ව. 34 දී යුදෙව්වෝ ශුභාරංචිය ප්‍රතික්ෂේප කළ තමන්ගේ තීරණය මුද්‍රා කළ බව හඳුනාගැනීමෙන් පෙනෙන ප්‍රතිවිරෝධතාව තවදුරටත් විශාල වේ; මක්නිසාද සහෝදරි වයිට් එයට වෙනස් ලෙස පවසන්නීය.

> “Since the whole ritual economy was symbolical of Christ, it had no value apart from Him. When the Jews sealed their rejection of Christ by delivering Him to death, they rejected all that gave significance to the temple and its services. Its sacredness had departed. It was doomed to destruction. From that day sacrificial offerings and the service connected with them were meaningless. Like the offering of Cain, they did not express faith in the Saviour. In putting Christ to death, the Jews virtually destroyed their temple. When Christ was crucified, the inner veil of the temple was rent in twain from top to bottom, signifying that the great final sacrifice had been made, and that the system of sacrificial offerings was forever at an end.” The Desire of Ages, 165.

> “සම්පූර්ණ ආචාරානුෂ්ඨානික ක්‍රමයම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සංකේතාත්මක පිළිරුවක් වූ බැවින්, උන්වහන්සේගෙන් වෙන්ව එයට කිසිදු වටිනාකමක් නොතිබුණි. යුදෙව්වෝ උන්වහන්සේ මරණයට භාර දීමෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේව ප්‍රතික්ෂේප කළ තමන්ගේ තීරණය මුද්‍රා තැබූ කල, දේවමාළිගාවටත් එහි සේවාවන්ටත් අර්ථය දී තිබූ සියල්ලම ඔවුහු ප්‍රතික්ෂේප කළහ. එහි ශුද්ධභාවය පහව ගොස් තිබුණි. එය විනාශයට නියමව තිබුණි. එදින සිට යාග පූජා සහ ඒවාට සම්බන්ධ සේවාව අර්ථශූන්‍ය විය. කායින්ගේ පූජාව මෙන්, ඒවා ගැළවුම්කාරයාණන් කෙරෙහි වූ ඇදහිල්ල ප්‍රකාශ නොකළහ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මරණයට පත් කිරීමෙන්, යුදෙව්වෝ සැබවින්ම තමන්ගේ දේවමාළිගාව විනාශ කළහ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කුරුසියේ ඇණ ගැසූ කල, දේවමාළිගාවේ අභ්‍යන්තර තිරය ඉහළ සිට පහළ දක්වා දෙකඩ වී ගියේය. එයින් මහා අවසාන පූජාව පූර්ණ කරනු ලැබ ඇති බවත්, යාග පූජා පිළිබඳ ක්‍රමය සදහටම අවසන් වූ බවත් සංකේතවත් විය.” The Desire of Ages, 165.

Did the Jews seal their rejection of the gospel at the stoning of Stephen or the cross of Christ? This seeming contradiction is associated with the seeming contradiction of identifying the manifestation of the power of God at Pentecost to the soon-coming Sunday law.

යුදෙව්වන් ශුභාරංචිය ප්‍රතික්ෂේප කළ බවට ඔවුන්ගේ අවසාන මුද්‍රාව තැබුණේ ස්තේපන්ව ගල් ගසා මරා දැමූ අවස්ථාවේදීද, නොහොත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කුරුසියේදීද? මෙම පෙනෙන විරෝධාභාසය, පෙන්තෙකොස්ත දවසේදී දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ ප්‍රකාශනය ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත ඉරිදා නීතිය සමඟ හඳුනාගැනීමේ පෙනෙන විරෝධාභාසය සමඟ සම්බන්ධ වේ.

We intend to sort the seeming contradiction out in the next article, but I wish to remind us that the purpose of this particular consideration is based upon the fact that is identified by the prophets that God’s Laodicean people in the last days do not understand the judgment. We have taken time to review the various periods and purposes of the judgment in order to be clear about how the investigative and executive judgments both meet at the soon-coming Sunday law. In order to see the revelation associated with the seeming contradictions we have just raised these elements needed to be reviewed.

ඊළඟ ලිපියේදී එම පෙනෙන විරෝධාභාසය විසඳා පැහැදිලි කිරීමට අපි අරමුණු කරමු; එහෙත් මෙම විශේෂ සලකා බැලීමේ අරමුණ අවසාන දිනවල දෙවියන්වහන්සේගේ ලාඔදිසියානු ජනතාව විනිශ්චය නොතේරුම් ගන්නා බව අනාවක්තෘවරුන් විසින් හඳුනා දක්වා ඇති සත්‍යය මත පදනම්ව තිබෙන බව අපට මතක් කර දීමට මම කැමැත්තෙමි. ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙහි විමර්ශනීය විනිශ්චයත් ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයත් දෙකම කෙසේ එකට හමුවන්නේද යන්න පිළිබඳව පැහැදිලි වීම සඳහා, විනිශ්චයේ විවිධ කාලපරිච්ඡේද සහ අරමුණු සමාලෝචනය කිරීමට අපි කාලය ගත්තෙමු. අපි දැන් ඉදිරිපත් කර ඇති එම පෙනෙන විරෝධාභාසයන්ට සම්බන්ධ එළිදරව්ව දැකීමට නම්, මෙම අංගයන් නැවත සමාලෝචනය කළ යුතු විය.

We will continue this study in the next article.

අපි ඊළඟ ලිපියේදී මෙම අධ්‍යයනය තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යමු.

> “Roman Catholics acknowledge that the change in the Sabbath was made by their church, and they cite this very change as evidence of the supreme authority of the church. They declare that by observing the first day of the week as the Sabbath, Protestants are recognizing her power to legislate in divine things. The Roman church has not relinquished her claim to infallibility; and when the world and the Protestant churches accept a spurious Sabbath of her creating, while they reject the Sabbath of Jehovah, they virtually acknowledge this claim. They may cite the authority for this change, but the fallacy of their reasoning is easily discerned. The papist is sharp enough to see that Protestants are deceiving themselves, willingly closing their eyes to the facts in the case. As the Sunday institution gains favor, he rejoices, feeling assured that it will eventually bring the whole Protestant world under the banner of Rome.

> “සබත් දිනෙහි වූ වෙනස්කම තම සභාව විසින් සිදුකරන ලද්දක් බව රෝමානු කතෝලිකයන් පිළිගනිති; තවද සභාවේ පරම අධිකාරියට සාක්ෂියක් ලෙස ඔවුහු මේම වෙනස්කමම උපුටා දක්වති. සතියේ පළමු දවස සබත ලෙස පවත්වමින් සිටීමෙන්, ප්‍රොතෙස්තන්තයන් දේවීය කාරණාවල නීති නියම කිරීමට ඇයට ඇති බලය පිළිගනිමින් සිටින බව ඔවුහු ප්‍රකාශ කරති. රෝමානු සභාව තම නොවරදිනභාවය පිළිබඳ ප්‍රකාශය අත්හැර දමා නැත; ලෝකයත් ප්‍රොතෙස්තන්ත සභාවන්ත් යෙහෝවාගේ සබත ප්‍රතික්ෂේප කරමින්, ඇය විසින් නිර්මාණය කරන ලද ව්‍යාජ සබතක් පිළිගන්නා විට, ඔවුහු සත්‍යයෙන්ම එම ප්‍රකාශය පිළිගනිති. මේ වෙනස්කම සඳහා ඔවුන් අධිකාරිය උපුටා දක්විය හැකි වුවද, ඔවුන්ගේ තර්කයේ භ්‍රාන්තභාවය පහසුවෙන් වටහාගත හැක. පාප්වාදියා ප්‍රොතෙස්තන්තයන් තමන්ම තමන් රවටා ගනිමින්, මෙම කාරණයේ සත්‍ය කරුණු සම්බන්ධයෙන් සෙසුමක් ඇතිව, ස්වේච්ඡාවෙන්ම තම ඇස් වසා ගන්නා බව දැකීමට ප්‍රමාණවත් තරම් තීක්ෂ්ණය. ඉරිදා ආචාරය ප්‍රසාදය ලබන තරමට, අවසානයේ එය මුළු ප්‍රොතෙස්තන්ත ලෝකයම රෝමයේ ධජය යටතට ගෙන එනු ඇතැයි ස්ථිර විශ්වාසයෙන් ඔහු සන්තෝෂ වෙයි.”

> “The change of the Sabbath is the sign or mark of the authority of the Roman church. Those who, understanding the claims of the fourth commandment, choose to observe the false Sabbath in the place of the true, are thereby paying homage to that power by which alone it is commanded. The mark of the beast is the papal Sabbath, which has been accepted by the world in the place of the day of God’s appointment.

> “සබත් දවසේ වෙනස් කිරීම රෝම සභාවේ අධිකාරියේ ලකුණ හෝ සලකුණ වේ. සිව්වැනි ආඥාවේ හිමිකම් අවබෝධ කරගෙන, සැබෑ සබත් දවස වෙනුවට ව්‍යාජ සබත් දවස පිළිපැදීමට තෝරාගන්නෝ, එසේ කිරීමෙන් එය පමණක් ආඥා කරනු ලබන ඒ බලයට ගෞරව පුද කරති. මෘගයාගේ ලකුණ වන්නේ පාප්වාදී සබත් දවසය; එය දෙවියන් විසින් නියම කළ දවස වෙනුවට ලෝකය විසින් පිළිගෙන ඇත.”

> “But the time to receive the mark of the beast, as designated in prophecy, has not yet come. The testing time has not yet come. There are true Christians in every church, not excepting the Roman Catholic communion. None are condemned until they have had the light and have seen the obligation of the fourth commandment. But when the decree shall go forth enforcing the counterfeit Sabbath, and when the loud cry of the third angel shall warn men against the worship of the beast and his image, the line will be clearly drawn between the false and the true. Then those who still continue in transgression will receive the mark of the beast in their foreheads or in their hands.

> “එහෙත්, භවिष्यවಾಣියේ නිර්දේශිත පරිදි, මෘගයාගේ සලකුණ ලැබිය යුතු කාලය තවම පැමිණ නැත. පරීක්ෂණයේ කාලය තවම පැමිණ නැත. රෝමානු කතෝලික සභාසම්ප්‍රදායද ඇතුළුව, සෑම සභාවකම සත්‍ය ක්‍රිස්තියානීහු සිටිති. ආලෝකය ඔවුන්ට ලැබී, සිව්වන ආඥාවෙහි බැඳීම ඔවුන් දැක ගන්නා තුරු, කිසිවෙකුද දෝෂාරෝපණයට ලක් නොවේ. එහෙත් ව්‍යාජ සබත් දිනය බලයෙන් ක්‍රියාත්මක කරවන නියෝගය ප්‍රකාශයට පත් වන කල, තුන්වන දේවදූතයාගේ මහත් හඬ මෘගයා සහ ඔහුගේ රූපය නමදීමට එරෙහිව මනුෂ්‍යයන්ට අනතුරු අඟවන කල, බොරු සහ සත්‍ය අතර ඇති සීමාරේඛාව පැහැදිලි ලෙස ඇඳී යනු ඇත. එවිට තවදුරටත් අකීකරුකමෙහි පවතින්නෝ, තම නළලවල හෝ තම අත්වල මෘගයාගේ සලකුණ ලබන්නෝ ය.”

> “With rapid steps we are approaching this period. When Protestant churches shall unite with the secular power to sustain a false religion, for opposing which their ancestors endured the fiercest persecution, then will the papal Sabbath be enforced by the combined authority of church and state. There will be a national apostasy, which will end only in national ruin.” Bible Training School, February 2, 1913.

> “වේගවත් පියවරයන්ගෙන් අපි මෙම කාලයට ළඟා වෙමින් සිටිමු. අසත්‍ය ආගමක් තහවුරු කිරීම සඳහා ප්‍රොටස්ටන්ට් සභා ලෞකික බලය සමඟ එක්වනුයේ, ඒකට විරුද්ධ වූ බැවින් ඔවුන්ගේ පූර්වජයන් අතිදරුණු පීඩනය දරා සිටියහ; එවිට සභාව හා රාජ්‍යය යන දෙකේ ඒකාබද්ධ අධිකාරිය මගින් පාප්‍ය සබත බලහත්කාරයෙන් පනවනු ලැබේ. ජාතික අපස්ථානයක් ඇති වනු ඇත; එය අවසානයේ ජාතික විනාශය තුළින් පමණක් අවසන් වනු ඇත.” Bible Training School, February 2, 1913.

Back to Articles