Article

# The Book of Daniel - Number Eighty-Seven

දානියෙල්ගේ පොත - අසූ හතවැනි කොටස

Unveiling the Parable of the Ten Virgins: A Profound Journey through Adventist History

දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාව අනාවරණය කිරීම: ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ඉතිහාසය තුළින් ගැඹුරු ගමනක්

Author

Jeff Pippenger

Published

February 20, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The parable of the ten virgins illustrates the experience of the Adventist people.

දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාව ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ජනතාවගේ අත්දැකීම නිරූපණය කරයි.

> “The parable of the ten virgins of Matthew 25 also illustrates the experience of the Adventist people.” The Great Controversy, 393.

> “මතෙව් 25හි සඳහන් දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවද ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ජනතාවගේ අත්දැකීම නිරූපණය කරයි.” The Great Controversy, 393.

Millerite Adventists fulfilled the parable to the very letter.

මිලරයිට් ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන් එම උපමාව අකුරටම ඉටු කළහ.

> “I am often referred to the parable of the ten virgins, five of whom were wise, and five foolish. This parable has been and will be fulfilled to the very letter, for it has a special application to this time, and, like the third angel’s message, has been fulfilled and will continue to be present truth till the close of time.” Review and Herald, August 19, 1890.

> “මම බොහෝ විට කන්‍යාවන් දස දෙනාගේ උපමාව වෙත යොමු කරනු ලැබෙමි; ඔවුන්ගෙන් පස් දෙනෙක් ප්‍රඥාවන්තයෝ වූහ, පස් දෙනෙක් මෝඩයෝ වූහ. මෙම උපමාව අකුරට අකුරටම ඉටු වී ඇත, සහ ඉටු වන්නටද ඇත; මක්නිසාද, එය මේ කාලයට විශේෂ අදාළත්වයක් ඇති අතර, තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය මෙන්ම, එය ඉටු වී ඇත, සහ කාලය අවසන් වන තුරු වර්තමාන සත්‍යය ලෙස දිගටම පවතිනු ඇත.” Review and Herald, August 19, 1890.

The history of the movement of the first angel represents the movement of the third angel, and the ultimate focus of the parable is whether the virgins possess the oil, which is the message of the latter rain.

පළමු දූතයාගේ චලනයේ ඉතිහාසය තුන්වන දූතයාගේ චලනය නියෝජනය කරයි; සහ උපමාවේ අවසාන අවධානය යොමු වන්නේ කන්‍යාවන් පසු වැස්සේ පණිවිඩය වන තෙල් සතුව තිබේද යන්න පිළිබඳවය.

> “There is a world lying in wickedness, in deception, and delusion, in the very shadow of death,—asleep, asleep. Who are feeling travail of soul to awaken them? What voice can reach them? My mind is carried to the future when the signal will be given, ‘Behold the Bridegroom cometh; go ye out to meet Him.’ But some will have delayed to obtain the oil for replenishing their lamps, and too late they will find that character, which is represented by the oil, is not transferable. That oil is the righteousness of Christ. It represents character, and character is not transferable. No man can secure it for another. Each must obtain for himself a character purified from every stain of sin.” Bible Echo, May 4, 1896.

> “අධර්මයෙහි, වංචාවෙහි සහ මෝහයෙහි, මරණයේම සෙවණෙහි වැතිරී ඇති ලෝකයක් තිබේ,—නිදාගෙනය, නිදාගෙනය. ඔවුන් අවදි කිරීමට ආත්ම වේදනාවෙන් පීඩා විඳින අය කවුද? කුමන හඬකින් ඔවුන් වෙත ළඟා විය හැකිද? ‘මෙන්න, මනාලයා පැමිණෙයි; ඔහු හමුවීමට පිටතට යන්න’ යන සංඥාව දෙනු ලබන කාලයට මගේ සිත අනාගතයට ගෙන යනු ලැබේ. එහෙත් සමහරුන් තම පහන් නැවත පිරවීම සඳහා තෙල් ලබාගැනීමට ප්‍රමාද වී සිටිනු ඇත; එවිට ඉතා ප්‍රමාද වී ඔවුහු තේරුම්ගනු ඇත, තෙලෙන් නිරූපණය කරන චරිතය මාරු කළ නොහැකි බව. එම තෙල ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමය. එය චරිතය නියෝජනය කරයි, හා චරිතය මාරු කළ නොහැක. කිසිම මනුෂ්‍යයෙකුට අනෙකා සඳහා එය සුරක්ෂිත කර දිය නොහැක. සෑම කෙනෙකුම තමන් වෙනුවෙන්ම පාපයේ සෑම කැළලකින්ම පවිත්‍ර කරන ලද චරිතයක් ලබාගත යුතුය.” Bible Echo, May 4, 1896.

The “oil” in the parable represents “character,” and also the “righteousness of Christ.” A sanctified character is only produced by those who eat God’s Word.

උපමාවේ සඳහන් “තෙල්” යනු “චරිතය” ද, එසේම “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකම” ද නියෝජනය කරයි. ශුද්ධීකරණය ලැබූ චරිතයක් ජනිත වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ආහාරය ලෙස ගන්නා අය තුළ පමණි.

> Sanctify them through thy truth: thy word is truth. John 17:17.

> ඔවුන් ඔබගේ සත්‍යය මඟින් ශුද්ධ කරන්න; ඔබගේ වචනය සත්‍යය ය. යොහන් 17:17.

The “oil” is also the messages of God’s Spirit.

“තෙල්” යනු දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයේ පණිවිඩ ද වේ.

> “God is dishonored when we do not receive the communications which he sends us. Thus we refuse the golden oil which he would pour into our souls to be communicated to those in darkness.” Review and Herald, July 20, 1897.

> “දෙවියන්වහන්සේ අප වෙත එවන සන්නිවේදන අප විසින් පිළි නොගන්නා විට, උන්වහන්සේ අගෞරවයට පත් කරනු ලබන සේක. මෙසේ කරමින්, උන්වහන්සේ අඳුරෙහි සිටින අය වෙත බෙදා දෙන පිණිස අපගේ ආත්මයන් තුළට වත් කිරීමට කැමති වන රන්මය තෙල් අපි ප්‍රතික්ෂේප කරමු.” Review and Herald, July 20, 1897.

The “oil” is the messages of God’s Word that conveys the sanctifying presence of Christ’s righteousness. In the parable of the ten virgins, which is also the prophecy of Habakkuk chapter two, the message of the Midnight Cry, which is the message of Christ’s righteousness, as represented by the message of Jones and Waggoner in the rebellion of 1888.

“තෙල්” යනු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමේ ශුද්ධීකරණකරන සන්නිධිය ප්‍රකාශ කරන දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ පණිවිඩයන්ය. දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවේද, එය හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයේ අනාවැකියද වන අතර, මධ්‍යම රාත්‍රී හඬේ පණිවිඩය, එනම් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමේ පණිවිඩය, 1888 කුලහළයේදී ජෝන්ස් සහ වැග්නර්ගේ පණිවිඩය මගින් නිරූපණය කරන ලද්දේය.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. This message was to bring more prominently before the world the uplifted Saviour, the sacrifice for the sins of the whole world. It presented justification through faith in the Surety; it invited the people to receive the righteousness of Christ, which is made manifest in obedience to all the commandments of God. Many had lost sight of Jesus. They needed to have their eyes directed to His divine person, His merits, and His changeless love for the human family. All power is given into His hands, that He may dispense rich gifts unto men, imparting the priceless gift of His own righteousness to the helpless human agent. This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> “ස්වාමීන්වහන්සේ තමන්ගේ මහත් කරුණාවෙන් වඩාත් අගනා පණිවිඩයක් වාග්ගොනර් සහ ජෝන්ස් වැඩිහිටියන් මාර්ගයෙන් තම ජනතාව වෙත යැවූසේක. මෙම පණිවිඩය ලෝකය ඉදිරියේ වඩාත් ප්‍රමුඛව උසස් කරනු ලැබූ ගැළවුම්කරුවා, සම්පූර්ණ ලෝකයේ පාපයන් සඳහා වූ බලිපූජාව, ඉදිරිපත් කිරීම සඳහා වූයේය. එය ඇපකරු තුළින් ඇදහිල්ල මඟින් ලැබෙන ධර්මිෂ්ඨකම ඉදිරිපත් කළේය; දෙවියන්වහන්සේගේ සියලු ආඥාවන්ට කීකරු වීම තුළ ප්‍රකාශ වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකම පිළිගැනීමට එය ජනතාවට ආරාධනා කළේය. බොහෝ දෙනෙක් යේසුස්වහන්සේ ගැන අවධානය අහිමි කරගෙන සිටියහ. ඔවුන්ගේ ඇස් උන්වහන්සේගේ දේවීය පුද්ගලත්වය, උන්වහන්සේගේ ගුණමහිමයන්, සහ මනුෂ්‍ය පවුල කෙරෙහි උන්වහන්සේගේ නොවෙනස් වන ප්‍රේමය වෙත යොමු කරවීමට ඔවුන්ට අවශ්‍ය විය. සියලු බලය උන්වහන්සේගේ අතට දෙන ලද්දේ, මනුෂ්‍යයන්ට අගනා දීමනා බෙදා දීමටත්, අසරණ මනුෂ්‍ය කාරකයාට තමන්ගේම ධර්මිෂ්ඨකමේ අමිල දීමනාව ප්‍රදානය කිරීමටත් ය. මෙය දෙවියන්වහන්සේ ලෝකයට දෙන ලෙස අණ කළ පණිවිඩයයි. මෙය මහත් ශබ්දයෙන් ප්‍රකාශ කළ යුතු, සහ උන්වහන්සේගේ ආත්මය මහත් ප්‍රමාණයකින් වගුරුවනු ලැබීමෙන් සමඟාමී වන, තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩයයි.” Testimonies to Ministers, 91.

The message is the message of the latter rain.

එම පණිවිඩය අග වර්ෂාවේ පණිවිඩයයි.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “අන්තිම වැස්ස දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මත වැටීමට නියමිතය. බලවත් දූතයෙක් ස්වර්ගයෙන් බැස එන්නට නියමිත වන අතර, මුළු පොළොවම ඔහුගේ තේජසින් ආලෝකවත් කරනු ලබන්නේය.” Review and Herald, April 21, 1891.

When the mighty angel descended on September 11, 2001, the latter rain began to sprinkle and the history of the Millerites as represented in the parable of the ten virgins and Habakkuk chapter two began to repeat. It was then that God’s last day people ate the book that was in the angel’s hand, and in so doing were led back to Jeremiah’s old paths, and thus became the watchmen that were to sound the warning trumpet. The trumpet warning was the Laodicean message represented by Isaiah as a loud cry.

බලවත් දූතයා 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින බැස ආ විට, අන්තිම වැස්ස ඉසීමට ආරම්භ වූ අතර, කන්‍යාවන් දස දෙනාගේ උපමාවෙන් සහ හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයෙන් නිරූපිත මිලෙරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසය නැවත සිදුවීමට ආරම්භ විය. එවිට, දෙවියන්වහන්සේගේ අන්තිම දවසේ ජනතාව දූතයාගේ අතේ තිබූ පොත කෑ අතර, එසේ කිරීමෙන් යෙරෙමියාගේ පුරාණ මාර්ග වෙත නැවත ගෙන යනු ලැබ, එම නිසා අනතුරු ඇඟවීමේ හොරණෑව හඬවීමට තිබූ මුරකරුවෝ බවට පත් වූහ. හොරණෑ අනතුරු ඇඟවීම යෙසායා විසින් මහත් හඬකැගැසීමක් ලෙස නිරූපිත ලාඔදිසියා පණිවිඩය විය.

> Cry aloud, spare not, lift up thy voice like a trumpet, and show my people their transgression, and the house of Jacob their sins. Isaiah 58:1.

> උච්ච ශබ්දයෙන් හඬ නඟා පවසන්න, නවතින්න එපා; කාහළයක් මෙන් ඔබගේ හඬ උස්කර, මාගේ ජනතාවට ඔවුන්ගේ අතික්‍රමයද, යාකොබ්ගේ ගෘහයට ඔවුන්ගේ පාපයන්ද ප්‍රකාශ කරන්න. යෙසායා 58:1.

The reform movement of the first and the third angels begin at a “time of the end.” At that point there is an “increase of knowledge” which will test the generation then living, but only after the knowledge is published as a formalized message. Thereafter the formalized message is “empowered”, and the empowerment is marked by the descent of an angel. The descent of the angel identifies Habakkuk’s debate and two classes begin to identify a message that is either the true or the counterfeit message of the latter rain. The faithful then become God’s watchmen who begin to blow a warning trumpet message.

පළමුදේවදූතයාගේත් තෙවනදේවදූතයාගේත් ප්‍රතිසංස්කරණ චලනය “අවසාන කාලයකදී” ආරම්භ වේ. එම අවස්ථාවේදී, එවිට ජීවත්ව සිටින පරම්පරාව පරීක්ෂා කරනු ලබන “දැනුමේ වැඩිවීමක්” ඇත; එහෙත් එම දැනුම විධිමත් කරනු ලැබූ පණිවිඩයක් ලෙස ප්‍රකාශයට පත් කළ පසු පමණි. ඉන්පසු එම විධිමත් කළ පණිවිඩය “බලගන්වනු” ලබයි, එම බලගැන්වීම දේවදූතයෙකුගේ බැසීමෙන් සලකුණු කරනු ලැබේ. දේවදූතයාගේ බැසීම හබක්කුක්ගේ විවාදය හඳුනා දෙයි, එවිට පසු වර්ෂාවේ සත්‍ය පණිවිඩය හෝ ව්‍යාජ පණිවිඩය යන දෙකෙන් එකක් හඳුනාගන්නා පංති දෙකක් ආරම්භ වේ. එවිට විශ්වාසවන්තයෝ අනතුරු ඇඟවීමේ කහළ පණිවිඩයක් හඹා යැවීමට ආරම්භ කරන දෙවියන්වහන්සේගේ රැකවලුවෝ බවට පත්වෙති.

The true trumpet message is based upon the light represented upon Habakkuk’s two tables. It is the warning to Laodicea, and the warning that identifies the sins of God’s people. The debate escalates until the first disappointment, when the one class becomes the “assembly of mockers,” and the true watchmen are called to return to the zeal for the message they formerly manifested before the disappointment. As the watchmen returned, they recognized that they were in the “tarrying time”, and that the message that had failed, was actually going to be fulfilled, but in God’s order. That message was developed over a brief period of time (but a period of time nonetheless), and when the message arrives it is represented as the message of “the Midnight Cry”, which is simply an increase of the message that began to be empowered when the angel descended.

සැබෑ තුරහිණ පණිවිඩය හබක්කුක්ගේ පුවරු දෙක මත නිරූපිත ආලෝකය මත පදනම් වී ඇත. එය ලාඕදිකේයාවට දෙන අනතුරු ඇඟවීමය; තවද දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ පව් හඳුනා දෙන අනතුරු ඇඟවීමය. පළමු බලාපොරොත්තුභංගය දක්වා විවාදය තීව්‍ර වන අතර, එවිට එක් පන්තිය “උපහාසකරන්නන්ගේ සභාව” බවට පත් වෙයි; සැබෑ මුරකරුවන්ට, බලාපොරොත්තුභංගයට පෙර ඔවුන් විසින් පෙන්වා තිබූ පණිවිඩය පිළිබඳ උද්‍යෝගය වෙත නැවත පැමිණෙන ලෙස කැඳවනු ලැබේ. මුරකරුවන් නැවත පැමිණි විට, ඔවුන් “ප්‍රමාද කාලය” තුළ සිටින බවත්, අසාර්ථක වූ පණිවිඩය සැබවින්ම ඉටු වීමට යන්නේ බවත්, එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ පිළිවෙළ අනුව බවත් ඔවුහු හඳුනාගත්හ. එම පණිවිඩය කෙටි කාල පරාසයක් තුළ වර්ධනය කරන ලද්දේය (එහෙත් එය කාල පරාසයක් වූයේමය); පණිවිඩය පැමිණෙන විට, එය “මධ්‍යම රාත්‍රියේ හඬගෑම” යන පණිවිඩය ලෙස නිරූපිත වේ, එය දේවදූතයා බැස ආ විට බලගැන්වීමට පටන්ගත් පණිවිඩයේ සරල වර්ධනයක් පමණි.

At the arrival of the message, a separation between those who had accepted the position of watchmen at the descent of the angel, and those who refused was fully accomplished. That separation identifies the point where the seal is impressed upon the one hundred and forty-four thousand, in advance of the outpouring of the latter rain without the “measuring” that was placed upon the latter rain that began when the angel descended.

පණිවුඩය පැමිණි කල, දූතයා බැස ආ අවස්ථාවේ මුරකරුවන්ගේ ස්ථානය පිළිගත් අය සහ එය ප්‍රතික්ෂේප කළ අය අතර වූ වෙන්වීම සම්පූර්ණයෙන් ඉටු විය. එම වෙන්වීම, දූතයා බැස ආ විට ආරම්භ වූ පසු වර්ෂාව මත තබා තිබූ “මැනීම” නොමැතිව, පසු වර්ෂාව වැගිරීමට පෙර එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මත මුද්‍රාව තබනු ලබන ස්ථානය හඳුන්වා දෙයි.

The history of the Millerites is an illustration of the latter rain during the sealing of the one hundred and forty-four thousand. In that history the debate of Habakkuk was based upon a true and a false latter rain message. Paul identifies one class as those that have a love of the truth, and the other class as those who receive strong delusion for they do not have a love of the truth, and because they have believed a “lie.”

මිලෙරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසය, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සීල කරන කාලයේ අග වැස්ස පිළිබඳ නිදර්ශනයකි. එම ඉතිහාසයේ හබක්කුක්ගේ විවාදය සත්‍ය අග වැස්ස පණිවිඩයක් හා ව්‍යාජ අග වැස්ස පණිවිඩයක් මත පදනම් විය. පාවුල් එක් පන්තියක් සත්‍යයට ප්‍රේමයක් ඇති අය ලෙස හඳුනාගන්නා අතර, අනෙක් පන්තිය සත්‍යයට ප්‍රේමයක් නොමැති බැවින්ද “බොරුවක්” විශ්වාස කළ බැවින්ද බලවත් මුළාවක් ලබන අය ලෙස හඳුන්වයි.

The Millerite movement represents a development of truth that increases in knowledge and power from “the time of the end,” all the way through until the outpouring of the Holy Spirit at the Midnight Cry. The Millerite movement identified certain specific waymarks that are paralleled, such as a “time of the end,” a “formalizing” of the message represented by the “increase of knowledge”, an “empowerment” of the message that is marked by an angel descending, a “first disappointment” that introduces the parable of the ten virgins, an outpouring of the Holy Spirit represented as “the Midnight Cry”, and then a final “second disappointment”, where a dispensational door is “closed” and another dispensational door is “opened”.

මිලර්වාදී ව්‍යාපාරය යනු “අවසාන කාලයේ” සිට ආරම්භ වී, “මධ්‍යරാത്രි හඬ”හි දී ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වගුරුවනු ලැබීම දක්වාම, දැනුමත් බලයත් වර්ධනය වෙමින් යන සත්‍යයේ විකාශනයක් නියෝජනය කරයි. මිලර්වාදී ව්‍යාපාරය, “අවසාන කාලයක්”, “දැනුම වැඩිවීම” මඟින් නිරූපිත පණිවිඩයේ “විධිමත්කරණයක්”, පහළට එන දූතයෙකු විසින් සලකුණු කරනු ලබන පණිවිඩයේ “බලගැන්වීමක්”, කන්‍යාවන් දසදෙනාගේ උපමාව හඳුන්වා දෙන “පළමු බලාපොරොත්තුභංගය”, “මධ්‍යරಾತ್ರි හඬ” ලෙස නිරූපිත ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වගුරුවනු ලැබීම, එවිට අවසාන “දෙවන බලාපොරොත්තුභංගය”, එහිදී එක් ව්‍යවස්ථානුකූල යුගයක දොරක් “වසනු” ලැබ තවත් ව්‍යවස්ථානුකූල යුගයක දොරක් “විවෘත කරනු” ලබන බවද ඇතුළුව, සමාන්තර කරනු ලබන නිශ්චිත සලකුණු කිහිපයක් හඳුනාගත්තේය.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 804.

> “දෙවියන්වහන්සේ ප්‍රකාශනය 14 හි පණිවිඩවලට අනාවැකි පෙළෙහි තම ස්ථානය දී ඇත; එම පණිවිඩවල කාර්යය මේ පොළොවේ ඉතිහාසයේ අවසානය දක්වා නතර නොවිය යුතුය. පළමු හා දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩ තවමත් මේ කාලයට සත්‍යය වන අතර, පසුව එන මෙයට සමගාමීව ගමන් කළ යුතුය. තුන්වන දූතයා තම අනතුරු ඇඟවීම මහත් හඬකින් ප්‍රකාශ කරයි. ‘මේ දේවල්වලින් පසු,’ යොහන් කීවේය, ‘මම තවත් දූතයෙකු ස්වර්ගයෙන් බැස එනු දුටුවෙමි; ඔහුට මහත් බලයක් තිබුණේය, ඔහුගේ තේජසින් පෘථිවිය ආලෝකවත් විය.’ මේ ආලෝකීකරණය තුළ, දූතයන් තිදෙනාගේ සියලු පණිවිඩවල ආලෝකය එක්කරනු ලැබේ.” The 1888 Materials, 804.

The Millerite movement, which typifies the movements of the one hundred and forty-four thousand, was bound up in the prophecies of the twenty-three hundred years and the twenty-five hundred and twenty years of Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. “The time of the end,” arrived at the conclusion of “seven times” of God’s indignation against the northern kingdom of Israel. The formalization of Miller’s message in 1831, arrived two hundred and twenty years after the production of the King James Bible.

එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ ආන්දෝලනවලට නියෝජකත්වය දක්වන මිලරයිට් ආන්දෝලනය, දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන හා දහහතරවන වචනවල සඳහන් දෙදහස් තුන්සිය වසර හා දෙදහස් පන්සිය විසි වසර පිළිබඳ අනාවැකි සමඟ අන්තර්ගතව බැඳී තිබුණි. “අවසාන කාලය” යනු, ඉශ්‍රායෙල්ගේ උතුරු රාජ්‍යයට විරුද්ධව දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපයේ “කාල හත” අවසන් වීමේ නිමාවෙහි පැමිණි දෙයකි. 1831 දී මිලර්ගේ පණිවිඩය විධිමත්ව ආකෘතිගත කිරීම, King James Bible නිෂ්පාදනයෙන් වසර දෙසිය විසි පසු පැමිණියේය.

> “Mr. Miller, like those moved out by this message in other countries, first thought to fulfil his commission by writing and publishing in the public journals and in pamphlets. He first published his views in the Vermont Telegraph, a Baptist paper, printed in Brandon, Vt. This was in the year 1831.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

> “වෙනත් රටවල මෙම පණිවිඩය මඟින් ප්‍රේරණය කරනු ලැබූ අය මෙන්ම, ශ්‍රී මිලර් ද මුලින්ම තමන්ට පැවරුණු කාර්යය ඉටු කිරීමට අදහස් කළේ පොදු පුවත්පත්වල සහ පත්‍රිකාවල ලිවීමෙන් හා ප්‍රකාශයට පත් කිරීමෙන් ය. ඔහු තම අදහස් ප්‍රථමයෙන් ප්‍රකාශයට පත් කළේ වර්මොන්ට් ටෙලිග්‍රාෆ් නමැති බප්තිස්ත පුවත්පතෙහි ය; එය වර්මොන්ට් ප්‍රාන්තයේ බ්‍රැන්ඩන්හි මුද්‍රණය කරන ලද්දකි. මෙය සිදු වූයේ 1831 වසරේදීය.” John Loughborough, The Great Second Advent Movement, 120.

The movement of the third angel’s “time of the end,” arrived in 1989, at the conclusion of one hundred and twenty-six years from the rebellion of 1863. “One hundred and twenty-six” is a symbol of the “seven times.” Both movements began with a fulfillment of the “seven times.”

තුන්වන දේවදූතයාගේ “අවසාන කාලයේ” චලනය 1863 දී ඇති වූ කැරැල්ලෙන් වසර එකසිය විසි හයක අවසානයේ, 1989 දී පැමිණියේය. “එකසිය විසි හය” යනු “සත් වාර” හි සංකේතයකි. මෙම චලන දෙකම ආරම්භ වූයේ “සත් වාර” ඉටුවීමක් සමඟය.

The message of the movement of the third angel was formalized in 1996, with the production of a series of articles titled, The Time of the End, that had been published in a magazine called, Our Firm Foundation. Those articles were published two hundred and twenty years after the Declaration of Independence in 1776. The message of both movements was formalized two hundred and twenty years after a history that was directly linked to the message that arrived at the end of the two hundred and twenty years.

තෙවන දූතයාගේ චලනයේ පණිවිඩය 1996 දී, Our Firm Foundation යන සඟරාවේ පළ කරන ලද, The Time of the End යන ශීර්ෂයෙන් වූ ලිපි මාලාවක් සකස් කිරීම මඟින් ආකෘතිගත කරන ලදී. එම ලිපි 1776 දී වූ නිදහස් ප්‍රකාශනයෙන් දෙසිය විසි වසරකට පසු පළ කරන ලදී. චලන දෙකේම පණිවිඩය, එම දෙසිය විසි වසර අවසානයේ පැමිණි පණිවිඩයට සෘජුවම සම්බන්ධ වූ ඉතිහාසයකින් දෙසිය විසි වසරකට පසු ආකෘතිගත කරන ලදී.

The number “two hundred and twenty” represents the connection (a link) between the “seven times,” of God’s indignation against the southern kingdom of Judah that began in 677 BC, and the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen, in 457 BC. The number two hundred and twenty links the two prophecies together, and the two prophecies were presented together in the foundational verses of Adventism, which is Daniel chapter eight, verses thirteen and fourteen. In those verses Christ introduced himself prophetically as “that certain saint,” which is the translation from the Hebrew word “Palmoni,” which means the “Wonderful Numberer”.

“දෙසිය විස්ස” යන සංඛ්‍යාව ක්‍රි.පූ. 677 දී ආරම්භ වූ යූදා දකුණු රාජ්‍යයට විරුද්ධ දෙවියන්වහන්සේගේ උදහසෙහි “සත් වර” සහ ක්‍රි.පූ. 457 දී දානියෙල් පොතේ අටවන අධ්‍යායයේ දාහතරවන පදයේ “දෙදහස් තුන්සිය” අවුරුදු ආරම්භය අතර ඇති සම්බන්ධය (සම්බන්ධකය) නියෝජනය කරයි. දෙසිය විස්ස යන සංඛ්‍යාව එම අනාවැකි දෙක එකට සම්බන්ධ කරයි; එමෙන්ම අනාවැකි දෙකම ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ පදනම් පදයන් වන දානියෙල් අටවන අධ්‍යායයේ දහතුන්වන හා දාහතරවන පදයන්හි එකට ඉදිරිපත් කරනු ලැබීය. එම පදයන්හි ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අනාවැකියමය අර්ථයෙන් තමන්ව “එම නියත ශුද්ධ තැනැත්තා” ලෙස හඳුන්වා දුන් සේක; එය “Palmoni” යන හෙබ්‍රෙව් වචනයෙන් කරන ලද පරිවර්තනය වන අතර, එහි අර්ථය “විස්මයජනක ගණකයා” යන්නයි.

The Wonderful Numberer introduces the two visions that represent the two lines of prophecy, in the very two verses, that Sister White identifies as the central pillar of Adventism. The starting point is joined by the symbolic link of two hundred and twenty years to when they are fulfilled in 1844. Habakkuk chapter two concludes with verse twenty, thus marking the number “two hundred and twenty” with a different expression by the Wonderful Numberer, for the verse identifies a primary characteristic of the antitypical Day of Atonement that began at that date.

අදභූත අංකගණකයා අනාගතවාක්‍යයේ රේඛා දෙක නිරූපණය කරන දර්ශන දෙක, අද්වෙන්තිස්තවාදයේ මධ්‍යස්ථ කුළුණ ලෙස සහෝදරී වයිට් හඳුන්වා දෙන ඒම වාක්‍ය දෙක තුළම හඳුන්වා දෙයි. ආරම්භක ස්ථානය, ඒවා 1844 දී සම්පූර්ණ වන කාලයට අවුරුදු දෙසිය විස්සක සංකේතාත්මක සම්බන්ධතාවයෙන් බැඳී ඇත. හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදය විසිවන වාක්‍යයෙන් අවසන් වන බැවින්, එම දිනයේ ආරම්භ වූ ප්‍රතිරූපීය පව්ප්‍රායශ්චිත්ත දවසේ ප්‍රධාන ලක්ෂණයක් එම වාක්‍යය හඳුන්වා දෙන හෙයින්, “දෙසිය විස්ස” යන අංකය අදභූත අංකගණකයා විසින් වෙනස් ප්‍රකාශනයකින් සලකුණු කරයි.

> But the Lord is in his holy temple: let all the earth keep silence before him. Habakkuk 2:20.

> එහෙත් ස්වාමීන්වහන්සේ තම ශුද්ධ මාලිගාවේ සිටින සේක; මුළු පොළොවම උන්වහන්සේගේ සන්නිධියේ නිශ්ශබ්දව සිටින්න. හබක්කුක් 2:20.

The two prophetic periods that represent the central pillar of Adventism, which were introduced directly by the Wonderful Numberer are linked together by two hundred and twenty years, and Jesus (the Wonderful Numberer), who always identifies the end of a thing with the beginning of a thing, marked their ending in October 22, 1844, with the number two hundred and twenty.

අද්වෙන්තිවාදයේ මධ්‍යම ස්ථම්භය නියෝජනය කරන, විස්මයජනක ගණකයා විසින් සෘජුවම හඳුන්වා දෙන ලද එම අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේද දෙක, අවුරුදු දෙසිය විස්සකින් එකිනෙකාට සම්බන්ධ වී ඇත; සහ සෑම විටම යම් දෙයක ආරම්භය සමඟ එහි අවසානය හඳුනාගන්නා යේසුස් (විස්මයජනක ගණකයා) ඔවුන්ගේ අවසානය 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින, දෙසිය විස්ස යන සංඛ්‍යාවෙන් සලකුණු කළේය.

The movement of the first angel, as with the movement of the third angel, began at a “time of the end” (1798 and 1989 respectively), where the “seven times,” of Leviticus twenty-six is identified. The next waymark in both histories is marked with a conclusion of two hundred and twenty years, also a prophetic characteristic of the “seven times,” for the starting points of the two visions (chazon and mareh), represent a period of two hundred and twenty years that links them together.

පළමු දූතයාගේ චලනය, තෙවන දූතයාගේ චලනය මෙන්ම, “අවසාන කාලයක” (පිළිවෙළින් 1798 සහ 1989) ආරම්භ වූ අතර, එහි ලෙවී කථාව විසි හයහි “සත් වාර” හඳුනාගනු ලැබේ. ඉන්පසු, ඉතිහාස දෙකේම ඊළඟ මාර්ගලකුණ වර්ෂ දෙසිය විස්සක අවසානයකින් ලකුණු කරනු ලබන අතර, එයද “සත් වාර”වල අනාවැකිමය ලක්ෂණයකි; මක්නිසාද දර්ශන දෙකේ (chazon සහ mareh) ආරම්භක ස්ථාන, ඒවා එකට සම්බන්ධ කරන වර්ෂ දෙසිය විස්සක කාලපරිච්ඡේදයක් නියෝජනය කරයි.

The production of the King James Bible in 1611, the formalization of Miller’s message as published in the Vermont Telegraph newspaper, the production of the Declaration of Independence, and the publishing of The Time of the End in the Our Firm Foundation magazine, were all publications. The beginning and ending of both two hundred and twenty-year periods represent a publication as the historical waymark. The number “two hundred and twenty” is a symbol of a prophetic link, and all four publications are linked by being publications, and also by the message represented as the “increase of knowledge” in their respective histories.

1611දී King James Bible නිෂ්පාදනය කිරීමත්, Vermont Telegraph පුවත්පතෙහි ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද පරිදි Millerගේ පණිවිඩය විධිමත් කිරීමත්, Declaration of Independence නිෂ්පාදනය කිරීමත්, Our Firm Foundation සඟරාවේ The Time of the End ප්‍රකාශයට පත් කිරීමත් යන සියල්ලම ප්‍රකාශන විය. අවුරුදු දෙසිය විස්සක කාලපරාස දෙකේම ආරම්භයත් අවසානයත්, ඉතිහාසමය සලකුණ ලෙස ප්‍රකාශනයක් නියෝජනය කරයි. “දෙසිය විස්ස” යන සංඛ්‍යාව අනාවැකිමය සම්බන්ධතාවයක සංකේතයක් වන අතර, එම ප්‍රකාශන හතරම ප්‍රකාශන වීමෙන් එකිනෙකාට සම්බන්ධ වනවා පමණක් නොව, ඒ ඒ ඉතිහාසයන්හි “දැනුමේ වැඩිවීම” ලෙස නිරූපිත පණිවිඩය මඟින්ද සම්බන්ධ වේ.

The Bible in 1611, represents the communication of the gospel from the heavenly courts to mankind. Miller’s message was set within the context of time prophecies, and the two sacred charts of Habakkuk make it easily recognized that Miller’s message was illustrated graphically by lines of history. “Vermont” means “a green mountain”, and according to inspiration “green” is a symbol of faith.

1611 දී බයිබලය ස්වර්ගීය න్యායාලයන්ගෙන් මනුෂ්‍යත්වය වෙත සුභාරංචියේ සන්නිවේදනය නියෝජනය කරයි. මිලර්ගේ පණිවිඩය කාල අනාවැකිවල සන්දර්භය තුළ ස්ථාපිත කරනු ලැබූ අතර, හබක්කුක්ගේ පූජනීය ප්‍රස්ථාර දෙක මඟින් මිලර්ගේ පණිවිඩය ඉතිහාස රේඛා මඟින් චිත්‍රාත්මකව නිරූපණය කරනු ලැබූ බව පහසුවෙන් හඳුනාගත හැක. “Vermont” යනු “හරිත කන්දක්” යන අර්ථය වන අතර, ප්‍රේරණයට අනුව “හරිත” යනු ඇදහිල්ලේ සංකේතයකි.

> “This dream gave me hope. The green cord represented faith to my mind, and the beauty and simplicity of trusting in God began to dawn upon my soul.” Christian Experience and Teachings, 28.

> “මෙම සිහිනය මට බලාපොරොත්තුව දුන්නේය. හරිත පැහැති රැහැන මාගේ සිතට ඇදහිල්ල නියෝජනය කළේය; දෙවියන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාස තැබීමේ අලංකාරත්වයත් සරලත්වයත් මාගේ ආත්මයට ක්‍රමයෙන් ප්‍රකාශ වීමට ආරම්භ විය.” Christian Experience and Teachings, 28.

Miller’s message was formalized and delivered from the faithful church, for a “mountain” in the last days is a “church”.

“කන්ද” යනු අවසාන දවස්වල “සභාවක්” වන බැවින්, මිලර්ගේ පණිවිඩය විශ්වාසවන්ත සභාවෙන් විධිමත් කර ප්‍රකාශ කරනු ලැබීය.

> And it shall come to pass in the last days, that the mountain of the Lord’s house shall be established in the top of the mountains, and shall be exalted above the hills; and all nations shall flow unto it. And many people shall go and say, Come ye, and let us go up to the mountain of the Lord, to the house of the God of Jacob; and he will teach us of his ways, and we will walk in his paths: for out of Zion shall go forth the law, and the word of the Lord from Jerusalem. Isaiah 2:2, 3.

> අන්තිම දවස්වලදී ස්වාමීන්වහන්සේගේ ගෘහයේ කන්ද කඳු මුදුනේ පිහිටුවනු ලබන බවත්, එය හෙල්වලට වඩා උසස් කරනු ලබන බවත් සිදුවන්නේය; සියලු ජාතීහුද ඒ වෙත ගලා එන්නෝය. බොහෝ ජනතාවෝ ගොස් මෙසේ කියන්නෝය: එන්න, අපි ස්වාමීන්වහන්සේගේ කන්දටත්, යාකොබ්ගේ දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහයටත් නැඟී යමු; එවිට උන්වහන්සේ තම මාර්ගයන්ගෙන් අපට උගන්වනු ඇත, අපිද උන්වහන්සේගේ පථවල ගමන් කරන්නෙමු. මක්නිසාද ව්‍යවස්ථාව සියෝනෙන් පිටත්ව යන්නේය, ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනයද යෙරුසලෙමෙන්ය. යෙසායා 2:2, 3.

The formalized testing message of Miller came from the faithful church, and the publication called The Telegraph, represents a message from heaven as did the King James Bible, for the word “telegraph”, which is created from two Greek words, is a message from far off. The first word (tele) means “distant or far off,” and the second word (grapho), “to write or record.” Together they mean “to write or transmit at a distance.” In 1611, God, through the production of the King James Bible transmitted His message from heaven, and at the end of two hundred and twenty years, Miller’s message, as first formalized in 1831 in the Vermont Telegraph, also transmitted God’s message from heaven. That message was the “increase of knowledge” that was opened at “the time of the end” in 1798, which then produced a three-step testing process for that generation. That history typified the history of Future for America.

මිලර්ගේ විධිමත් කරනු ලැබූ පරීක්ෂණ පණිවුඩය විශ්වාසවන්ත සභාවෙන් පැමිණියේය; සහ *The Telegraph* නම් ප්‍රකාශනයද, *King James Bible* මෙන්ම, ස්වර්ගයෙන් පැමිණි පණිවුඩයක් නියෝජනය කරයි. මක්නිසාද “telegraph” යන වචනය ග්‍රීක වචන දෙකකින් නිර්මාණය වූ එකක් වන අතර, එය දුරස්ථ ස්ථානයකින් පැමිණෙන පණිවුඩයක් අදහස් කරයි. පළමු වචනය (tele) යනුවෙන් “දුරස්ථ” හෝ “දුරින් පිහිටි” යන්න අදහස් කරන අතර, දෙවන වචනය (grapho) යනුවෙන් “ලියන්න” හෝ “සටහන් කරන්න” යන්න අදහස් කරයි. එක්ව ඒවායේ අර්ථය වන්නේ “දුරකින් ලියීම” හෝ “දුරස්ථව ප්‍රේෂණය කිරීම” යන්නයි. 1611 වර්ෂයේදී දෙවියන්වහන්සේ *King James Bible* නිෂ්පාදනය කිරීම තුළින් ස්වර්ගයෙන් තමන්ගේ පණිවුඩය ප්‍රේෂණය කළහ; එසේම වසර දෙසිය විස්සක අවසානයේ, 1831 දී *Vermont Telegraph* තුළ ප්‍රථම වරට විධිමත් කරනු ලැබූ මිලර්ගේ පණිවුඩයද, ස්වර්ගයෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ පණිවුඩය ප්‍රේෂණය කළේය. එම පණිවුඩය වන්නේ 1798 දී “අවසාන කාලයේදී” විවෘත කරන ලද “දැනුමේ වැඩිවීම” වූ අතර, එය පසුව එම පරම්පරාව සඳහා පියවර තුනකින් යුත් පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියක් උපදවා දුන්නේය. එම ඉතිහාසය *Future for America* හි ඉතිහාසයට ආදර්ශවත් විය.

The Declaration of Independence in 1776, represents the beginning of the earth beast of Revelation thirteen. It represents the beginning of the United States, and in so doing identifies the restriction of independence at the end of the United States. The message of Future for America (as the name suggests), identifies the ending that is typified in the beginning with the publication of the Declaration of Independence. Two hundred and twenty years later in 1996, the ministry that had produced The Time of the End magazine, received the legal entity that had previously been named, Future for America. That year, The Time of the End magazine, that was made up of articles that had been run in the publication called Our Firm Foundation, was published.

1776 දී නිදහස් ප්‍රකාශනය, එළිදරව් පොතේ දහතුන්වන පරිච්ඡේදයේ භූමිමෘගයාගේ ආරම්භය නියෝජනය කරයි. එය එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භය නියෝජනය කරන අතර, එසේ කිරීමෙන් එක්සත් ජනපදයේ අවසානයේ නිදහසට පනවන සීමාකරණය හඳුන්වා දෙයි. Future for America යන පණිවිඩය (එහි නාමය ඇඟවෙන පරිදි), නිදහස් ප්‍රකාශනය ප්‍රකාශයට පත් කිරීම සමඟ ආරම්භයේ පූර්ව රූපක ලෙස දක්වා ඇති අවසානය හඳුන්වා දෙයි. අවුරුදු දෙසිය විසි කට පසු, 1996 දී, The Time of the End සඟරාව නිෂ්පාදනය කර තිබූ සේවය, පෙරදී Future for America ලෙස නම් කර තිබූ නීතිමය ආයතනය ලබා ගත්තේය. එම වසරේදී, Our Firm Foundation නම් ප්‍රකාශනයෙහි පළව තිබූ ලිපිවලින් සමන්විත වූ The Time of the End සඟරාව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී.

The name of the ministry Future for America, addresses the history of the Declaration of Independence, for that publication marked the beginning of the United States, and Jesus always illustrates the end with the beginning. The title of the publication being The Time of the End, addresses both “the time of the end” in 1989, but also the end of probationary time when Michael stands up. The formalized message in the publication (Daniel eleven, verse forty through forty-five), was unsealed with the collapse of the Soviet Union in 1989 (the time of the end), and the verses that were unsealed present a sequence of history that moves forward from 1989 until verse one of chapter twelve, identifies Michael standing up, and human probation closing.

Future for America යන සේවාවේ නාමය, නිදහස් ප්‍රකාශනයේ ඉතිහාසය අමතයි; මක්නිසාද, එම ප්‍රකාශනය එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භය සලකුණු කළේය; තවද, යේසුස් සෑම විටම අවසානය ආරම්භය මඟින් නිරූපණය කරයි. එම ප්‍රකාශනයේ ශීර්ෂය වූයේ The Time of the End ය; එය 1989 දී “අවසානයේ කාලය” යන්නත්, එසේම මිකායෙල් නැගී සිටින විට අත්හදා බැලීමේ කාලය අවසන් වීමත් දෙකම අමතයි. එම ප්‍රකාශනය තුළ නිල වශයෙන් සකස් කළ පණිවිඩය (දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය, හතළිස්වන පදය සිට හතළිස්පස්වන පදය දක්වා), 1989 දී (අවසානයේ කාලය) සෝවියට් සංගමය බිඳ වැටීම සමඟ මුද්‍රා විවෘත කරන ලදී; එසේ මුද්‍රා විවෘත කරන ලද පදයන්, 1989 සිට ඉදිරියට ගමන් කරන ඉතිහාසයේ අනුක්‍රමයක් ඉදිරිපත් කරමින්, දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ පළමු පදය දක්වා පැමිණ, එහි මිකායෙල් නැගී සිටීමත්, මනුෂ්‍ය අත්හදා බැලීම අවසන් වීමත් හඳුන්වා දෙයි.

From the publication of Declaration of Independence, in 1776, unto the publication of The Time of the End magazine, equates to two hundred and twenty years, and the beginning and ending are addressing the same prophetic subjects. The publication of The Time of the End, was compiled with the chapters which had first being published as articles in the publication Our Firm Foundation, and represents the prophetic truth that without holding to the foundational truths of the Millerite movement (which is “our firm foundation”), it is impossible to understand the “increase of knowledge” at the “time of the end” in 1989.

1776 දී නිදහස් ප්‍රකාශනය ප්‍රකාශයට පත් කළ දින සිට The Time of the End සඟරාව ප්‍රකාශයට පත් කළ කාලය දක්වා ගණනය කළ විට, එය අවුරුදු දෙසිය විස්සකට සමාන වේ; ආරම්භයත් අවසානයත් එකම අනාවැකිමය විෂයයන් අමතයි. The Time of the End ප්‍රකාශනය, මුලින්ම Our Firm Foundation ප්‍රකාශනයේ ලිපි ලෙස පළ කරන ලද පරිච්ඡේදයන් එකතු කර සම්පාදනය කරනු ලැබූ එකක් වන අතර, Millerite ව්‍යාපාරයේ මූලික සත්‍යයන්ට (“our firm foundation” වන) අනුගත නොවී සිටින විට, 1989 දී “අවසන් කාලයේ” ඇති “දැනුමේ වැඩිවීම” තේරුම් ගැනීම අසම්භවය යන අනාවැකිමය සත්‍යය නියෝජනය කරයි.

The waymark represented as “the time of the end,” and the waymark representing the “formalizing” of the message in the parallel histories of the first and third angel’s movements both contain the prophetic elements of the “seven times” of Leviticus twenty-six. The next waymark in the parallel histories is the empowerment of the message as marked by the descent of either the angel of Revelation ten, on August 11, 1840, or the angel of Revelation eighteen, on September 11, 2001. The fulfillment of the second woe of Revelation chapter nine, brought the angel of Revelation ten down, and the fulfillment of the third woe of Revelation chapter ten, brought the angel of Revelation chapter eighteen down.

“අවසාන කාලය” ලෙස නිරූපිත මාර්ග ලකුණද, පළමු සහ තුන්වන දූතයාගේ චලනවල සමාන්තර ඉතිහාසයන්හි පණිවිඩයේ “විධිමත් කිරීම” නියෝජනය කරන මාර්ග ලකුණද, යන දෙකම ලෙවී කථාව විසිහයේ “සත් වාර” යන අනාගතවාදී අංගයන් අඩංගු කරයි. එම සමාන්තර ඉතිහාසයන්හි ඊළඟ මාර්ග ලකුණ වන්නේ, 1840 අගෝස්තු 11 දින ප්‍රකාශනය දසවන පරිච්ඡේදයේ දූතයාගේ අවතරණය මගින් හෝ 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ප්‍රකාශනය දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දූතයාගේ අවතරණය මගින් සලකුණු කරන ලද පණිවිඩයේ බලගැන්වීමය. ප්‍රකාශනය නවවන පරිච්ඡේදයේ දෙවන අහෝව ඉටුවීමෙන් ප්‍රකාශනය දසවන පරිච්ඡේදයේ දූතයා පහළට ගෙන ආවේය; ප්‍රකාශනය දසවන පරිච්ඡේදයේ තෙවන අහෝව ඉටුවීමෙන් ප්‍රකාශනය දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දූතයා පහළට ගෙන ආවේය.

In the parallel histories the latter rain begins to “sprinkle” at the point when the angel descends. At that point the message is “empowered” by the confirmation of the predicted event. For the Millerites it was the cessation of the Ottoman supremacy in fulfillment of the time prophecy of Islam of the second Woe in Revelation chapter nine, verse fifteen. For the movement of the one hundred and forty-four thousand it was the “angering of the nations,” a prophecy of Islam of the third Woe which is in the time of the seventh trumpet in Revelation ten, verse seven, that was fulfilled when the great buildings of New York City were brought down.

සමාන්තර ඉතිහාසවලදී, දේවදූතයා අවතීර්ණ වන අවස්ථාවේදී පසු වැස්ස “ඉසිලිමෙන් වැටීමට” ආරම්භ වෙයි. එම අවස්ථාවේදී, පුරෝකථිත සිද්ධිය සනාථ වීම මඟින් පණිවිඩය “බලගන්වනු” ලැබේ. මිලර්වරුන් සඳහා එය, එළිදරව් පොතේ නවවැනි පරිච්ඡේදයේ පහළොස්වන පදයේ සඳහන් දෙවන අයෝගේ ඉස්ලාමීය කාල පුරෝකථනය ඉටු වීම අනුව ඔටෝමාන් ආධිපත්‍යය අවසන් වීම විය. එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ ව්‍යාපාරය සඳහා එය, එළිදරව් දහවැනි පරිච්ඡේදයේ හත්වැනි පදයේ සඳහන් සත්වන හඬනළාවේ කාලයට අයත් තුන්වන අයෝගේ ඉස්ලාමීය පුරෝකථනයක් වන “ජාතීන් කෝපයට පත්වීම” යන්න වූ අතර, නිව්යෝර්ක් නගරයේ මහත් ගොඩනැගිලි බිඳ හෙලන ලද විට එය ඉටු විය.

Each of the major waymarks of the parallel histories have direct links to the work of the Wonderful Numberer, who places His signature on the relationship of the two visions that represent twenty-three hundred years and twenty-five hundred and twenty years. The prophetic watchmen who are raised up at the descent of the angel blow a warning trumpet that includes the message to Laodicea, that in 1856, was directly linked to the unsealing of the greater light of the “seven times.” The waymark of Habakkuk’s two tables, represented by the 1843 and the 1850 pioneer charts, which both graphically represent the “seven times,” arrived between the descent of the angel and the “first disappointment” in each parallel history.

සමාන්තර ඉතිහාසවල ප්‍රධාන සන්ධිලකුණු එක් එක්කම අතිශය අද්භුත ගණන්කරුගේ ක්‍රියාව සමඟ සෘජු සම්බන්ධතා ඇත; උන්වහන්සේ, අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයක් සහ අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සක් නිරූපණය කරන දර්ශන දෙක අතර ඇති සම්බන්ධතාවය මත තමන්ගේ අත්සන තබන සේක. දූතයාගේ අවතරණයේදී නැඟිටුවනු ලබන අනාවැකිමය මුරකරුවන්, 1856 දී “සත් වාර” පිළිබඳ විශාල ප්‍රභාවයේ මුද්‍රාව ඉවත් කිරීම සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වූ ලාඔදිසෙයා වෙත වූ පණිවිඩයද ඇතුළත් අනතුරු ඇඟවීමේ හොරණෑවක් හඹා යවති. “සත් වාර” දෘශ්‍යමය ලෙස නිරූපණය කරන 1843 හා 1850 පුරෝගාමී චාට් දෙකින් නිරූපිත හබක්කුක්ගේ පුවරු දෙකේ සන්ධිලකුණ, සෑම සමාන්තර ඉතිහාසයකම දූතයාගේ අවතරණය සහ “පළමු බලාපොරොත්තු භංගය” අතර පැමිණියේය.

The waymark of the “tarrying time” is directly linked to the failed prediction of 1843, which was a prediction of the fulfillment of both the twenty-three hundred years, and also the twenty-five hundred and twenty years. The message of the Midnight Cry was the identification of the soon-coming fulfillment of those two periods of prophetic time. The closed dispensational “door” at the last waymark identifies the fulfillment of those two prophetic periods, and marks where the seventh or Jubilee trumpet begins to sound. Every waymark in each history is directly linked to the “seven times,” and the “seven times” represents the thread that ties both histories together, and both histories represent the message of the latter rain.

“ප්‍රමාද කාලය” යන මාර්ගලකුණ 1843 දී සිදු වූ අසාර්ථක පූර්වකථනය සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වී ඇත; එය දෙදහස් තුන්සිය වසරවල සම්පූර්ණත්වයත්, තවද දෙදහස් පන්සිය විසි වසරවල සම්පූර්ණත්වයත් පිළිබඳ වූ පූර්වකථනයක් විය. “මධ්‍යරාත්‍රි හඬ” යන පණිවිඩය වූයේ අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේද දෙකෙහි ඉක්මනින් පැමිණෙන සම්පූර්ණත්වය හඳුනාගැනීමය. අවසාන මාර්ගලකුණෙහි වසා දැමූ විධානකාලීන “දොර” එම අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේද දෙකෙහි සම්පූර්ණත්වය හඳුනාදක්වයි, සහ හත්වන හෝ ජුබිලි तुरිය නාද වීම ආරම්භ වන ස්ථානය ලකුණු කරයි. එක් එක් ඉතිහාසය තුළ ඇති සෑම මාර්ගලකුණක්ම “හත් වාර” සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වී ඇති අතර, “හත් වාර” යනුවෙන් ඉතිහාස දෙකම එකට බැඳ තබන දාරය නියෝජනය කරයි; එමෙන්ම ඉතිහාස දෙකම අන්තිම වැසි පිළිබඳ පණිවිඩය නියෝජනය කරයි.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී දිගටම කරගෙන යන්නෙමු.

> “‘To them which stumble at the word, being disobedient,’ Christ is a rock of offense. But ‘the stone which the builders disallowed, the same is made the head of the corner.’ Like the rejected stone, Christ in His earthly mission had borne neglect and abuse. He was ‘despised and rejected of men; a man of sorrows, and acquainted with grief: . . . He was despised, and we esteemed Him not.’ Isaiah 53:3. But the time was near when He would be glorified. By the resurrection from the dead He would be declared ‘the Son of God with power.’ Romans 1:4. At His second coming He would be revealed as Lord of heaven and earth. Those who were now about to crucify Him would recognize His greatness. Before the universe the rejected stone would become the head of the corner.

> “වචනයෙහි ඇදවැටෙමින්, අකීකරු වන්නන්ට” ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ බාධාවක් වන පර්වතයකි. එහෙත් “ගොඩනගන්නන් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කළ ගලම කෝණස්ථානයේ ප්‍රධාන ශිලාව කරණ ලද්දේය.” ප්‍රතික්ෂේප කළ එම ගල මෙන්, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේද තම භූමික සේවාවේදී නොසලකා හැරීමත් අපහාසත් උසුලනු ලැබූහ. උන්වහන්සේ “මනුෂ්‍යයන් විසින් අගෞරවයට ලක්ව, ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබූ, දුක්වලින් පිරුණු, ශෝකය හඳුනන මනුෂ්‍යයෙකි:... ඔහු අගෞරවයට ලක්විය, අපි ඔහු ගණන් නොගත්තෙමු.” යෙසායා 53:3. එහෙත් උන්වහන්සේ මහත් ගෞරවයට පත් වන කාලය ආසන්නව තිබිණ. මළවුන්ගෙන් උත්ථානය වීම මඟින් උන්වහන්සේ “බලයෙන් යුත් දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා” ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලබන සේක. රෝම 1:4. උන්වහන්සේගේ දෙවන පැමිණීමේදී, උන්වහන්සේ ස්වර්ගයේත් පොළොවේත් ස්වාමීන්වහන්සේ ලෙස ප්‍රකාශිත වන සේක. දැන් උන්වහන්සේ කුරුසියේ ඇණ ගැසීමට සැරසී සිටින්නෝ උන්වහන්සේගේ මහත්කම හඳුනාගන්නෝය. විශ්වය ඉදිරියේ, ප්‍රතික්ෂේප කළ ගල කෝණස්ථානයේ ප්‍රධාන ශිලාව වනු ඇත.

> “And on ‘whomsoever it shall fall, it will grind him to powder.’ The people who rejected Christ were soon to see their city and their nation destroyed. Their glory would be broken, and scattered as the dust before the wind. And what was it that destroyed the Jews? It was the rock which, had they built upon it, would have been their security. It was the goodness of God despised, the righteousness spurned, the mercy slighted. Men set themselves in opposition to God, and all that would have been their salvation was turned to their destruction. All that God ordained unto life they found to be unto death. In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.

> “එය ‘කවරෙකු මත වැටුණත්, ඔහු කුඩුකර දමන්නේය.’ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප කළ ජනතාව ඉක්මනින්ම තම නගරයත් තම ජාතියත් විනාශ කරනු ලැබෙනු දැකීමට නියමව සිටියහ. ඔවුන්ගේ තේජස බිඳී, සුළඟ ඉදිරියේ දූවිල්ල මෙන් විසිරී යන්නේය. එසේ නම් යුදෙව්වන් විනාශ කළේ කුමක්ද? ඔවුන් ඒ මත ගොඩනඟා තිබුණේ නම් ඔවුන්ගේ ආරක්ෂාව විය යුතු වූ පර්වතයමය. එය අගෞරවයට ලක් කළ දෙවියන්වහන්සේගේ යහපත්කමය, ප්‍රතික්ෂේප කළ ධර්මිෂ්ඨකමය, සුළුකොට සැලකූ කරුණාවය. මිනිසුන් තමන්ම දෙවියන්වහන්සේට විරුද්ධව සිටගත්හ; එවිට ඔවුන්ගේ ගැළවීම විය යුතු වූ සියල්ල ඔවුන්ගේ විනාශය බවට පත්විය. ජීවනය පිණිස දෙවියන්වහන්සේ නියම කළ සියල්ල ඔවුන්ට මරණය පිණිස වූ බව ඔවුන් සොයාගත්හ. යුදෙව්වන් විසින් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේව කුරුසියේ ඇණ ගැසීම තුළම යෙරුසලමේ විනාශය අන්තර්ගතව තිබුණේය. කල්වාරිය මත වැගිරූ ලේය, මේ ලෝකය සඳහාත් එන්නා වූ ලෝකය සඳහාත් ඔවුන් විනාශයට ගිලවූ බර වූයේ. දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් මත විනිශ්චය වැටෙන මහත් අවසාන දවසේද එසේම වන්නේය. ඔවුන්ගේ අපරාධකාරී පර්වතය වූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, එවිට ඔවුන්ට පළිගන්නා කන්දක් මෙන් ප්‍රකාශ වන්නේය. ධර්මිෂ්ඨයන්ට ජීවනය වන උන්වහන්සේගේ මුහුණේ තේජස, දුෂ්ටයන්ට දවන ගින්නක් වන්නේය. ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද ප්‍රේමය නිසාත්, අගෞරවයට ලක් කළ කරුණාව නිසාත්, පාපියා විනාශ කරනු ලැබේ.”

> “By many illustrations and repeated warnings, Jesus showed what would be the result to the Jews of rejecting the Son of God. In these words He was addressing all in every age who refuse to receive Him as their Redeemer. Every warning is for them. The desecrated temple, the disobedient son, the false husbandmen, the contemptuous builders, have their counterpart in the experience of every sinner. Unless he repent, the doom which they foreshadowed will be his.” The Desire of Ages, 599, 600.

> “දේවපුත්‍රයා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් යුදෙව්වන්ට ඇති වන ප්‍රතිඵලය කුමක් වන්නේදැයි බොහෝ උපමා හා නැවත නැවත දෙන ලද අනතුරු ඇඟවීම් මගින් යේසුස් ප්‍රකාශ කළ සේක. මෙම වචනවලින් උන්වහන්සේ තමන්ව මිදුම්කරුවා ලෙස පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කරන සෑම යුගයකම සියලු දෙනාට අමතා කතා කළ සේක. සෑම අනතුරු ඇඟවීමක්ම ඔවුන් සඳහාය. අපවිත්‍ර කරන ලද දේවමාළිගාව, අකීකරු පුත්‍රයා, වංචනික ගොවීන්, අපහාසාත්මක ගොඩනගන්නෝ—මේ සියල්ලට සෑම පව්කාරයෙකුගේම අත්දැකීම තුළ සමානකමක් ඇත. ඔහු පශ්චාත්තාප නොකරන්නේ නම්, ඒවා විසින් පෙර සංකේතවත් කළ විනාශය ඔහුගේ වන්නේය.” The Desire of Ages, 599, 600.

Back to Articles