Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Twenty-Five

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය විසි පහවැනිෙത്

Unlocking Prophetic Significance: Deciphering Daniel 11:40 and Its Implications for Modern Christianity

භවिष्यවක්තෘමය වැදගත්කම විවෘත කරමින්: දානියෙල් 11:40 විග්‍රහ කිරීම සහ නවීන ක්‍රිස්තියානිත්වයට ඇති එහි අර්ථභාරයන්

Author

Jeff Pippenger

Published

March 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verse forty of Daniel eleven, begins at the time of the end, but the verse identifies two times of the end, and therefore allows the student of prophecy to align the first time of the end with the second time of the end. When this application is made, the line of Millerite history that began in 1798, runs parallel with the history of the United States in 1989. The two lines identify the line of the true Protestant horn and the line of the Republican horn of the earth beast of Revelation chapter thirteen. Both lines begin at the time of the end in 1798, and the time of the end in 1989 simply complements and provides a second witness of the waymarks of truth that are unsealed in the verse.

දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්වන වාක්‍යය අවසාන කාලයේදී ආරම්භ වුවද, එම වාක්‍යය අවසාන කාල දෙකක් හඳුන්වා දේ; එබැවින් එය දර්ශනවාදය අධ්‍යයනය කරන ශිෂ්‍යයාට පළමු අවසාන කාලය දෙවන අවසාන කාලය සමඟ සරිසම කර බැඳ තැබීමට ඉඩ සලසයි. මෙම යෙදුම ක්‍රියාත්මක කළ විට, 1798 දී ආරම්භ වූ මිලරයිට් ඉතිහාසයේ රේඛාව, 1989 දී එක්සත් ජනපදයේ ඉතිහාසයට සමාන්තරව දිව යයි. මෙම රේඛා දෙක මගින් සැබෑ ප්‍රොතෙස්තන්ත්‍ර අංශයේ රේඛාවද, එළිදරව් 13 වන පරිච්ඡේදයේ භූමි මෘගයාගේ රිපබ්ලිකන් අංශයේ රේඛාවද හඳුන්වා දෙනු ලැබේ. රේඛා දෙකම 1798 හි අවසාන කාලයේදී ආරම්භ වන අතර, 1989 හි අවසාන කාලය, එම වාක්‍යයේ මුද්‍රා ඉවත් කරනු ලැබූ සත්‍යයේ සලකුණු සඳහා සරලව පූරණයක් වී, දෙවන සාක්ෂියක් සපයයි.

The movement of the third angel arrived on October 22, 1844, but was deferred through the seven-year rebellion of 1856 to 1863. The arrival of the third angel was repeated on September 11, 2001. 1863 was typified by ancient Israel’s first encampment at Kadesh and the rebellion of the ten spies, and September 11, 2001 was typified by the last encampment of ancient Israel at Kadesh, and the rebellion of Moses. The rebellion of 1863, represented the first rebellion at Kadesh, which produced a judgment of death in the wilderness. The rebellion of September 11, 2001 represented the last rebellion at Kadesh, which produced the death of the leadership of Laodicean Adventism.

තුන්වන දූතයාගේ චලනය 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණියත්, 1856 සිට 1863 දක්වා වසර හතක කැරැල්ල හේතුවෙන් එය ප්‍රමාද කරනු ලැබීය. තුන්වන දූතයාගේ පැමිණීම 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින නැවත සිදු විය. 1863 වර්ෂය, පුරාණ ඉශ්‍රායෙල් කාදේෂ්හි කළ පළමු කඳවුරු බැඳීම සහ ගවේෂකයන් දසදෙනාගේ කැරැල්ල මගින් පූර්වලක්ෂණය කරනු ලැබූ අතර, 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින, පුරාණ ඉශ්‍රායෙල් කාදේෂ්හි කළ අවසාන කඳවුරු බැඳීම හා මෝසෙස්ගේ කැරැල්ල මගින් පූර්වලක්ෂණය කරනු ලැබීය. 1863 හි කැරැල්ල, කාදේෂ්හි පළමු කැරැල්ල නිරූපණය කළ අතර, එයින් වනයෙහි මරණ දණ්ඩනයක් උත්පන්න විය. 2001 සැප්තැම්බර් 11 හි කැරැල්ල, කාදේෂ්හි අවසාන කැරැල්ල නිරූපණය කළ අතර, එයින් ලාඔදීකීය අඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ නායකත්වයේ මරණය උත්පන්න විය.

The descent of the angel on August 11, 1840, which ushered in the movement of 1840 to 1844, which Sister White called a glorious manifestation of the power of God, typified September 11, 2001 and identified a glorious manifestation of the power of God.

1840 අගෝස්තු 11 දින දූතයාගේ අවතරණය, එය 1840 සිට 1844 දක්වා වූ චලනය ආරම්භ කරවූ අතර, සොහොයුරිය වයිට් විසින් එය දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ මහත් මහිමාන්විත ප්‍රකාශනයක් ලෙස නම් කළාය; එය 2001 සැප්තැම්බර් 11 දිනට ආදර්ශවත් වශයෙන් සංකේතවත් කළ අතර දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ මහත් මහිමාන්විත ප්‍රකාශනයක් හඳුනා දුන්නේය.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.” The Great Controversy, 611.

> “තෙවැනි දූතයාගේ පණිවිඩයේ ප්‍රකාශනයට එක්වන දූතයා තමන්ගේ තේජසින් මුළු පොළොවම ආලෝකවත් කිරීමට නියමිතය. ලෝකව්‍යාප්ත පරාසයක් සහ අසාමාන්‍ය බලයක් ඇති කාර්යයක් මෙහි පෙරදැක්වී ඇත. 1840–44 කාලයේ ආගමන ව්‍යාපාරය දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ මහිමාන්විත ප්‍රකාශනයක් විය; පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය ලෝකයේ සෑම මිෂනාරි මධ්‍යස්ථානයකටම රැගෙන යනු ලැබීය, තවද සමහර රටවල දහසයවන ශතවර්ෂයේ ප්‍රතිසංස්කරණ යුගයෙන් පසු කිසිදු දේශයක දක්නට ලැබූ ඉහළම ආගමික උද්යෝගය එහි දක්නට ලැබුණි; එහෙත් මේ සියල්ල තෙවැනි දූතයාගේ අවසාන අනතුරු ඇඟවීම යටතේ සිදුවන බලවත් ව්‍යාපාරය විසින් ඉක්මවා යාමට නියමිතය.” The Great Controversy, 611.

The first arrival of the third angel on October 22, 1844 (the first Kadesh), was to finish the work, but God’s people chose to select a new leader and return to Egypt. By 1863, they had “rebuilt Jericho”, instead of participating in God’s work in bringing down the walls of Jericho. They were therefore cursed, with the death in the wilderness.

1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින තුන්වන දූතයාගේ ප්‍රථම පැමිණීම (පළමු කාදේශ්) වූයේ කාර්යය අවසන් කිරීම සඳහා ය; එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව නව නායකයෙකු තෝරාගෙන මිසරයට ආපසු යාම තෝරාගත්හ. 1863 වන විට ඔවුන්, යෙරීහෝවේ පවුරු බිඳ හෙළීමෙහි දෙවියන්වහන්සේගේ කාර්යයට සහභාගි වීම වෙනුවට, “යෙරීහෝව නැවත ගොඩනඟා” තිබූහ. එබැවින් ඔවුන් වනයෙහි මරණය නම් ශාපයෙන් ශාපිත කළහ.

> And Joshua adjured them at that time, saying, Cursed be the man before the Lord, that riseth up and buildeth this city Jericho: he shall lay the foundation thereof in his firstborn, and in his youngest son shall he set up the gates of it. Joshua 6:26.

> එකල යෝෂුවා ඔවුන්ට දිවුරවා කියා සිටියේය: “මෙම යෙරිකෝ නගරය නැවත නැගිටුවා ගොඩනඟන මනුෂ්‍යයා සමිඳාණන් වහන්සේ ඉදිරියේ ශාපලත් වේවා. ඔහු එහි පදනම තබන්නේ තම ජ්‍යෙෂ්ඨ පුත්‍රයාගේ මිලෙන්ය; එහි දොරටු පිහිටුවන්නේ තම බාල පුත්‍රයාගේ මිලෙන්ය.” යෝෂුවා 6:26.

As with ancient Israel at the first Kadesh, who had rejected the message of Joshua and Caleb, modern Israel’s rebellion at the first Kadesh (1863), brought upon them the curse of Joshua. When the third angel returned on September 11, 2001 (the last Kadesh), the final work in advance of God bringing down Jericho and its walls began.

පැරණි ඉශ්‍රායෙලය පළමු කාදේශයේදී යෝෂුවා සහ කාලෙබ්ගේ පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කළාක් මෙන්ම, නූතන ඉශ්‍රායෙලයද පළමු කාදේශයේදී (1863) කළ කැරැල්ල නිසා යෝෂුවාගේ ශාපය තමන් මතට ගෙනාවෝය. තෙවන දූතයා 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින (අවසාන කාදේශය) නැවත පැමිණි කල, දෙවියන් වහන්සේ යෙරිකෝවද එහි ප්‍රාකාරද බිඳ දමනු පිණිස ක්‍රියා කරන තැනට පෙර සිදු වන අවසාන කාර්යය ආරම්භ විය.

October 22, 1844 marks the arrival of the third angel, and in so doing it marks the arrival of the soon-coming Sunday in the last days. 1863 marks the end of the testing period of the third angel that commenced on October 22, 1844. 1863 is therefore a symbol of the soon-coming Sunday law, for Jesus always represents the ending with the beginning. In 1863, the nation was divided into two classes, and so too, at the Sunday law, two classes will be manifested.

1844 ඔක්තෝබර් 22 වැනි දින තෙවන දූතයාගේ පැමිණීම සලකුණු කරයි; එසේ කිරීමෙන්ම, අවසාන දිනවල ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා ද එය සලකුණු කරයි. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වැනි දින ආරම්භ වූ තෙවන දූතයාගේ පරීක්ෂාකාරී කාලපරිච්ඡේදයේ අවසානය 1863 සලකුණු කරයි. එබැවින් 1863 ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේ සංකේතයක් වේ; මක්නිසාද යේසුස් සෑම විටම ආරම්භය මගින් අවසානය නිරූපණය කරන බැවිනි. 1863 දී ජාතිය පංති දෙකකට බෙදනු ලැබීය; එලෙසම, ඉරිදා නීතියේදීද පංති දෙකක් ප්‍රකාශයට පැමිණෙනු ඇත.

The testing period of the third angel in Millerite history began in 1844 and ended in 1863, and the beginning and ending, both marked the Sunday law of the last days. In the history between the beginning (1844) and the ending (1863), is the rebellion of the Millerite movement (1856). Thus, the period bears the signature of “Truth.” The return to Kadesh for the second time on September 11, 2001 marks the beginning of the testing process of the third angel, which concludes at the soon-coming Sunday law, as typified by 1863.

මිලර්වාදී ඉතිහාසයේ තෙවන දූතයාගේ පරීක්ෂණ කාලය 1844 දී ආරම්භ වී 1863 දී අවසන් විය; එහි ආරම්භයත් අවසානයත් දෙකම අන්තිම දවස්වල ඉරිදා නීතිය සළකුණු කළේය. ආරම්භය (1844) සහ අවසානය (1863) අතර වූ ඉතිහාසය තුළ මිලර්වාදී චලනයේ කැරැල්ල (1856) දක්නට ලැබේ. එබැවින්, එම කාලය “සත්‍යය” යන අත්සන දරයි. 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින දෙවන වරට කාදේශ් වෙත ආපසු පැමිණීම, 1863 මඟින් පූර්ව සංකේතවත් කරනු ලැබූ, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් නිමාවට පත්වන තෙවන දූතයාගේ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියේ ආරම්භය සනිටුහන් කරයි.

From that Sunday law until human probation closes, Jericho and its walls will be brought down, in agreement with the executive judgment upon the whore of Babylon that is represented in that history. Verse forty begins in 1798, and concludes at the soon-coming Sunday law in verse forty-one. The time of the end in 1798 represents the internal line of God’s church, beginning with the Millerites of the movement of the first angel through to the movement of the third angel and the one hundred and forty-four thousand. All in one verse.

ඒ ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වී මනුෂ්‍යයන්ගේ පරීක්ෂණ කාලය අවසන් වන තුරු, එම ඉතිහාසය තුළ නිරූපිත බැබිලෝනියේ වෛශ්‍යාව මත ක්‍රියාත්මක වන විධායක විනිශ්චයට අනුකූලව, යෙරිකෝව හා එහි ප්‍රාකාර බිඳ දමනු ලැබෙනු ඇත. හතළිස්වන පදය 1798 දී ආරම්භ වී, හතළිස් එක්වන පදයේ ඇති ඉතා ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් අවසන් වේ. 1798 හි අවසාන කාලය දෙවියන්වහන්සේගේ සභාවේ අභ්‍යන්තර රේඛාව නියෝජනය කරයි; එය පළමු දූතයාගේ චලනයෙහි මිලේරීයන් සමඟ ආරම්භ වී, තුන්වන දූතයාගේ චලනයටත් එක ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස දක්වාත් පැමිණේ. මේ සියල්ල එකම පදයක ඇතුළත් වේ.

The war between the king of the north that began with the ascendancy of the king of the south in 1798, was brought to a conclusion in 1989, when the king of the south was defeated by an alliance between the fifth and sixth kingdoms of Bible prophecy. The war of the king of the north and king of the south that began in 1798, was recognized by the Millerites as a warfare against Rome, which they saw as simply the two desolating powers of paganism and papalism. When the war ended in 1989, all three desolating powers were involved, and it marked the beginning of the prophetic illustration of those three powers leading the world to Armageddon, which is geographically represented in verse forty-five of Daniel eleven.

1798දී දකුණේ රජුගේ උද්ධතිය සමඟ ආරම්භ වූ උතුරේ රජු සහිත යුද්ධය, 1989දී දකුණේ රජු බයිබල් අනාවැකිවල පස්වන හා හයවන රාජ්‍යයන් අතර වූ සන්ධානයකින් පරාජයට පත්වූ විට අවසන් කරන ලදී. 1798දී ආරම්භ වූ උතුරේ රජු සහ දකුණේ රජුගේ යුද්ධය, මිලේරයිට්වරුන් විසින් රෝමයට එරෙහි යුද්ධයක් ලෙස හඳුනාගනු ලැබීය; එය ඔවුන් දුටුවේ සරලව පගානවාදය හා පාප්වාදය යන විනාශකාරී බල දෙක ලෙසය. 1989දී එම යුද්ධය අවසන් වූ විට, විනාශකාරී බල තුනම එයට සම්බන්ධව සිටියහ; එය දානියෙල් 11හි හතළිස්පස්වන පදයේ භූගෝලීයව නිරූපණය කරනු ලබන ආර්මගෙද්දෝනය කරා ලෝකය ගෙන යන එම බල තුනේ අනාවැකිමය දෘශ්‍ය නිරූපණයේ ආරම්භය සලකුණු කළේය.

Verses forty to forty-five identify the prophetic dynamics of the three powers bringing the pope to his end between the seas and the glorious holy mountain. Rightly understood, the prophetic history represented in verse forty-one, includes verses forty-one through forty-four.

පද හතළිහෙන් හතළිහ පහ දක්වා ඇති පදයන්, මුහුද දෙක අතරත් මහිමාන්විත ශුද්ධ පර්වතය අසලත් පාප්වහන්සේගේ අවසානයට ගෙන එන බල තුනේ අනාවැකිමය ගතිවිධි හඳුන්වා දෙයි. නිසි ලෙස අවබෝධ කරගන්නා විට, හතළිහ එක්වන පදයෙන් නිරූපිත අනාවැකිමය ඉතිහාසය, හතළිහ එක්වන පදයෙන් හතළිහ හතරවන පදය දක්වා ඇතුළත් කරයි.

Therefore, starting from the time of the end in 1989, with the second witness of 1798, identifying the beginning and ending of the war between the king of the south and the king of the north, verse forty-one through forty-four identifies the threefold union of a papacy whose deadly wound is healed, and verse forty-five is where she comes to her end. The verses, when approached from this perspective present a history that is external to God’s church, as is also represented by the relation between the seven seals and the seven churches in the book of Revelation.

එබැවින්, 1989 දී අවසාන කාලයෙන් ආරම්භ කරමින්, 1798 යන දෙවන සාක්ෂිය සමඟ, දකුණු රජු සහ උතුරු රජු අතර යුද්ධයේ ආරම්භයත් අවසානයත් හඳුනා දක්වමින්, හතළිස් එක්වන පදය සිට හතළිස් හතරවන පදය දක්වා මාරක තුවාලය සුව වී ඇති පාප්ත්වයක තුන්කොණ එකමුතුව හඳුනා දක්වයි, සහ හතළිස් පස්වන පදය ඇය තම අවසානයට පැමිණෙන ස්ථානය වේ. මෙම දෘෂ්ටිකෝණයෙන් මෙම පදයන් අසන්නට ගත් කල, ඒවා දෙවියන්වහන්සේගේ සභාවට බාහිර වූ ඉතිහාසයක් ඉදිරිපත් කරයි; එය ද ප්‍රකාශන පොතේ සත් මුද්‍රා සහ සභා සත්කයේ අතර සම්බන්ධතාවයෙන් නිරූපණය වන පරිදි ය.

The line of prophetic history represented by 1798 represents primarily the investigative judgment, and the line that begins at the same point in 1989 represents primarily the executive judgment. 1798 is primarily emphasizing the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and 1989 is primarily emphasizing the work of the Elijah messenger.

1798 මඟින් නිරූපිත ප්‍රවචන ඉතිහාස රේඛාව ප්‍රධාන වශයෙන් නිරීක්ෂණ විනිශ්චය නිරූපණය කරයි; එමෙන්ම 1989 දී එම අවස්ථාවෙන්ම ආරම්භ වන රේඛාව ප්‍රධාන වශයෙන් ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය නිරූපණය කරයි. 1798 ප්‍රධාන වශයෙන් ගිවිසුමේ දූතයා සඳහා මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයාගේ කාර්යය අවධාරණය කරයි; 1989 ප්‍රධාන වශයෙන් එලියා දූතයාගේ කාර්යය අවධාරණය කරයි.

Starting from 1798, when the book of Daniel was unsealed, we have the increase of knowledge of the prophetic history where Christ leads His people into a covenant relationship that accomplishes the permanent combination of divinity with humanity. That last day covenant is identified repeatedly in the Scriptures.

1798 සිට, දානියෙල්ගේ පොත මුද්‍රාවෙන් විවෘත කරන ලද්දා වූ කාලයේ සිට, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ජනතාව ස්ථිරව දිව్యతාව මානවත්වය සමඟ එක්කරන ගිවිසුම් සබඳතාවයකට නායකත්වය දෙන අනාගතවක්තෘ ඉතිහාසය පිළිබඳ දැනුමේ වර්ධනය අපට ඇත. එම අවසාන දින ගිවිසුම ශුද්ධ ලේඛන තුළ නැවත නැවතත් හඳුන්වා දක්වනු ලැබේ.

> Behold, the days come, saith the Lord, that I will make a new covenant with the house of Israel, and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day that I took them by the hand to bring them out of the land of Egypt; which my covenant they brake, although I was an husband unto them, saith the Lord: But this shall be the covenant that I will make with the house of Israel; After those days, saith the Lord, I will put my law in their inward parts, and write it in their hearts; and will be their God, and they shall be my people. And they shall teach no more every man his neighbour, and every man his brother, saying, Know the Lord: for they shall all know me, from the least of them unto the greatest of them, saith the Lord: for I will forgive their iniquity, and I will remember their sin no more. Jeremiah 31:31–34.

> “බලව, දවස් පැමිණෙන්නේය,” කියා ස්වාමීන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරති, “ඉශ්‍රායෙල්ගේ වංශය සමඟද, යූදාගේ වංශය සමඟද මම අලුත් ගිවිසුමක් කරමි. එය මම ඔවුන්ගේ පියවරුන්ගේ අත අල්ලාගෙන, ඔවුන් මිසර දේශයෙන් පිටතට ගෙනා දවසේදී ඔවුන් සමඟ කළ ගිවිසුමට අනුව නොවේ. මක්නිසාද ඔව්හු මාගේ ගිවිසුම කඩකළෝය, එසේ වුවද මම ඔවුන්ට ස්වාමියෙකු මෙන් සිටියෙමි,” කියා ස්වාමීන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරති. “නමුත් ඒ දවස්වලින් පසු මම ඉශ්‍රායෙල්ගේ වංශය සමඟ කරන ගිවිසුම මෙයය,” කියා ස්වාමීන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරති. “මම මාගේ ව්‍යවස්ථාව ඔවුන්ගේ අභ්‍යන්තරය තුළ තබා, එය ඔවුන්ගේ හෘදයන් මත ලියා දෙමි. මම ඔවුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ වන්නෙමි, ඔව්හු මාගේ ජනතාව වන්නෝය. තවද ඔව්හු තවදුරටත් එක් එක් මනුෂ්‍යයා තම අසල්වැසියාටත්, එක් එක් මනුෂ්‍යයා තම සහෝදරයාටත්, ‘ස්වාමීන්වහන්සේව දැනගන්න’ කියා උගන්වන්නේ නැත. මක්නිසාද ඔවුන් සියල්ලෝම, ඔවුන්ගෙන් අල්පතමයා සිට මහත්මයා දක්වා, මාව දැනගන්නෝය,” කියා ස්වාමීන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරති. “මක්නිසාද මම ඔවුන්ගේ අධර්මිෂ්ඨකම කමාකර, ඔවුන්ගේ පාපය තවත් සිහි නොකරන්නෙමි.” යෙරෙමියා 31:31–34.

All the prophets are identifying the last days, and the expression “last days,” in prophecy represents the time period of the judgment. The first angel arrived in 1798, at the time of the end, to announce the opening of the judgment in 1844, which is also the arrival of the last days. The last days, are Jeremiah’s “days” that will come, when God would “forgive” the “iniquity” and “no more remember” the sins of His people. That work is accomplished by Christ, as the High Priest in the antitypical day of atonement, during “the last days.”

සියලුම අනාගතවක්තෘවරු අවසාන දවස් හඳුන්වා දක්වති; තවද අනාවැකියේ “අවසාන දවස්” යන ප්‍රකාශය විනිශ්චයේ කාලපරිච්ඡේදය නියෝජනය කරයි. පළමු දූතයා 1798 දී, අවසාන කාලයේදී, 1844 දී විනිශ්චය ආරම්භ වීම ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා පැමිණියේය; එය අවසාන දවස් පැමිණීමද වේ. අවසාන දවස් යනු, දෙවියන් වහන්සේ තම ජනතාවගේ “අධර්මය” “කමා” දමා, ඔවුන්ගේ පව් “තවත් නොස্মරන” සේ වන්නා වූ එළඹෙන යෙරෙමියාගේ “දවස්” ය. එම කාර්යය “අවසාන දවස්” තුළ, සත්‍ය ප්‍රායශ්චිත්ත දිනෙහි මහ පූජකයා ලෙස ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ විසින් ඉටු කරනු ලබයි.

Had Millerite Adventism continued by faith to walk in the advancing light of the third angel which arrived on October 22, 1844, they would have already been in their eternal home with Jesus. This is what Jeremiah means when he says, “after those days.” “Those days” are the prophetic periods that led to, and concluded in, 1844. They are the “days” which Daniel chapter twelve references.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණි තුන්වන දූතයාගේ ඉදිරියට වර්ධනය වන ආලෝකය තුළ මිලරිට් අද්වෙන්තිවාදය විශ්වාසයෙන් අඛණ්ඩව ගමන් කළේ නම්, ඔවුන් මේ වන විටත් යේසුස් සමඟ ඔවුන්ගේ සදාකාලික නිවසෙහි සිටින්නට තිබුණි. යෙරෙමියා “ඒ දවස්වලින් පසු” යැයි කියන විට අදහස් කරන්නේ මෙයයි. “ඒ දවස්” යනු 1844 දක්වා ගෙන ගොස්, එහිදී අවසන් වූ අනාගතවාණිමය කාලපරිච්ඡේදයන්ය. දානියෙල් පොතේ දොළොස්වන පරිච්ඡේදය සඳහන් කරන “දවස්” ඒවාය.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> නුමුත් නුඹ අවසානය දක්වා නුඹේ මාර්ගයෙන් යා. මක්නිසාද නුඹ විශ්‍රාම ලැබ, දවස්වල අවසානයේ නුඹේ කොටසෙහි සිටිනු ඇත. දානියෙල් 12:13.

At the “end of the days,” or as Jeremiah says, “after those days,” Christ designed to put His law in the inward parts of His people and write His law upon the hearts. The inward parts being the lower nature, or as Paul calls it the flesh, and the heart being the higher nature. The covenant promises to give His people a new mind at conversion, and a new body at the Second Coming. Man fell with Adam, who was created in God’s image, and who was created with a higher nature and a lower nature. Christ’s covenant is to redeem mankind with their twofold nature from the curse of sin.

“අවසාන දවස්වලදී,” එසේ නැතහොත් යෙරෙමියා පවසන පරිදි, “ඒ දවස්වලින් පසුව,” ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන්ගේ සෙනඟගේ අභ්‍යන්තර කොටස් තුළ තම ව්‍යවස්ථාව තැබීමටත්, ඔවුන්ගේ හෘදයන් මත තම ව්‍යවස්ථාව ලිවීමටත් අරමුණු කළ සේක. අභ්‍යන්තර කොටස් නම් පහළ ස්වභාවය වන අතර, පාවුල් එය මාංසය ලෙස හඳුන්වයි; හෘදය නම් උසස් ස්වභාවයය. ගිවිසුම ඔහුගේ සෙනඟට හැරී එන අවස්ථාවේ නව මනසක්ද, දෙවන පැමිණීමේදී නව ශරීරයක්ද දීමට පොරොන්දු වෙයි. දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වරූපයෙන් මැවූ ආදම් සමඟ මනුෂ්‍යයා වැටුණේය; ඔහු උසස් ස්වභාවයක්ද පහළ ස්වභාවයක්ද ඇතිව මැවුණේය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ගිවිසුම නම්, පාපයේ ශාපයෙන් මනුෂ්‍යවර්ගය ඔවුන්ගේ ද්විත්ව ස්වභාවය සමඟම මුදවා ගැනීමයි.

> “In the last days of this earth’s history, God’s covenant with his commandment-keeping people is to be renewed. ‘In that day I will make a covenant for them with the beasts of the field, and with the fowls of heaven, and with the creeping things of the ground: and I will break the bow and the sword and the battle out of the earth, and I will make them to lie down safely. And I will betroth thee unto me forever; yea, I will betroth thee unto me in righteousness, and in judgment, and in loving-kindness, and in mercies. I will even betroth thee unto me in faithfulness; and thou shalt know the Lord.’

> “මෙම භූමියේ ඉතිහාසයේ අන්තිම දිනවල, දෙවියන්වහන්සේ තම ආඥා පාලනය කරන ජනතාව සමඟ ඇති තම ගිවිසුම අලුත් කරනු ලබන සේක. ‘ඒ දවසේදී මම ඔවුන් සඳහා කෙතේ මෘගයන් සමඟද, අහසේ පක්ෂීන් සමඟද, භූමියේ සරිසරන සත්වයන් සමඟද ගිවිසුමක් කරමි. තවද මම දුන්නද කඩුවද යුද්ධයද භූමියෙන් බිඳ දමමි; ඔවුන් සුරක්ෂිතව නිදා සිටීමට මම සලස්වමි. තවද මම නුඹ මා වෙත සදාකාලයට පාවා දෙමි; එසේය, ධර්මිෂ්ඨකමින්ද විනිශ්චයෙන්ද කරුණාවන්ත ප්‍රේමයෙන්ද දයාවෙන්ද මම නුඹ මා වෙත පාවා දෙමි. එසේම විශ්වාසවන්තකමින් මම නුඹ මා වෙත පාවා දෙමි; එවිට නුඹ සමිඳාණන්වහන්සේ දැනගන්නෙහිය.’”

> “‘And it shall come to pass in that day, I will hear, saith the Lord, I will hear the heavens, and they shall hear the earth; and the earth shall hear the corn, and the wine, and the oil; and they shall hear Jezreel. And I will sow her unto me in the earth; and I will have mercy upon her that had not obtained mercy; and I will say to them which were not my people, Thou art my people; and they shall say, Thou art my God.’ Hosea 2:14-23.

> “‘ඒ දවසෙහි එසේ වන්නේ ය; ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක, මම අසන්නෙමි; මම අහසට අසන්නෙමි, එවිට ඒවා පොළොවට අසනු ඇත; පොළොව ධාන්‍යයටත්, මුද්‍රිකාරසයටත්, තෙල්ටත් අසනු ඇත; ඒවා යෙස්රෙයෙල්ට අසනු ඇත. මම ඇයව පොළොවෙහි මා වෙනුවෙන් වපුරන්නෙමි; දයාව නොලැබූ ඇයට මම දයාව පෙන්වන්නෙමි; මගේ ජනතාව නොවූවන්ට, ඔබ මාගේ ජනතාව යයි මම කියන්නෙමි; එවිට ඔවුහු, ඔබ මාගේ දෙවියන්වහන්සේ යයි කියනු ඇත.’ හෝෂෙයා 2:14-23.”

> “‘In that day, . . . the remnant of Israel, and such as are escaped of the house of Jacob, . . . shall stay upon the Lord, the Holy One of Israel, in truth.’ Isaiah 10:20. From ‘every nation, and kindred, and tongue, and people’ there will be those who will gladly respond to the message, ‘Fear God, and give glory to him; for the hour of his judgment is come.’ They will turn from every idol that binds them to this earth, and will ‘worship him that made heaven, and earth, and the sea, and the fountains of waters.’ They will free themselves from every entanglement, and will stand before the world as monuments of God’s mercy. Obedient to every divine requirement, they will be recognized by angels and by men as those that ‘keep the commandments of God, and the faith of Jesus.’ Revelation 14:6–7, 12.

> “‘ඒ දවසේදී,... ඉශ්‍රායෙලයේ ඉතිරිව සිටින අයද, යාකොබ්ගේ ගෘහයෙන් ගැළවී ගිය අයද,... සත්‍යයෙන් ඉශ්‍රායෙලයේ ශුද්ධවූ තැනන්වහන්සේ වූ ස්වාමීන්වහන්සේ මත රඳා සිටිනු ඇත.’ යෙසායා 10:20. ‘සෑම ජාතියකින්ද, ගෝත්‍රයකින්ද, භාෂාවකින්ද, ජනතාවකින්ද’ ‘දෙවියන්වහන්සේට භයව, උන්වහන්සේට මහිමය දෙන්න; මක්නිසාද උන්වහන්සේගේ විනිශ්චයේ පැය පැමිණ තිබේ’ යන පණිවුඩයට ප්‍රීතියෙන් ප්‍රතිචාර දක්වන අය සිටිනු ඇත. ඔවුන් තමාන් මෙලොවට බැඳ තබන සෑම මූර්තියකින්ම හැරී, ‘අහසද, පොළොවද, මුහුදද, ජල උල්පත්ද සෑදූ තැනන්වහන්සේට නමස්කාර කරනු’ ඇත. ඔවුන් සියලු බැඳීම්වලින් තමන් නිදහස් කරගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාවේ ස්මාරකයන් ලෙස ලෝකය ඉදිරියේ සිටිනු ඇත. දේවීය සෑම අවශ්‍යතාවයකටම කීකරු වූ ඔවුන්, ‘දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා රක්ෂා කරන, යේසුස්වහන්සේගේ ඇදහිල්ලද ඇති’ අය ලෙස දූතයන්ගෙන්ද මනුෂ්‍යයන්ගෙන්ද හඳුනාගනු ලබනු ඇත. එළිදරව් 14:6–7, 12.”

> “‘Behold, the days come, saith the Lord, that the plowman shall overtake the reaper, and the treader of grapes him that soweth seed; and the mountains shall drop sweet wine, and all the hills shall melt. And I will bring again the captivity of my people of Israel, and they shall build the waste cities, and inhabit them; and they shall plant vineyards, and drink the wine thereof; they shall also make gardens, and eat the fruit of them. And I will plant them upon their land, and they shall no more be pulled up out of their land which I have given them, saith the Lord thy God. Amos 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

> “‘බලව, ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක, වියනකයා කපනකයාට අල්ලා ගන්නා දවස් පැමිණෙන්නේය; මිදි මැදිනකයා බීජ වපුරන්නාටද අල්ලා ගන්නා සේක; කඳු මිහිරි ද්‍රাক্ষාරසය වගුරුවන්නේය, සියලු කඳුගැට දියව යන්නේය. තවද මාගේ ඉශ්‍රායෙල් ජනතාවගේ වහල්කම මම ආපසු හැරවන්නෙමි; ඔව්හු නාස්තිවූ නගර ගොඩනඟා ඒවායේ වාසය කරන්නෝය; ඔව්හු මිදිවතු වවා, ඒවායේ ද්‍රাক্ষාරසය පානය කරන්නෝය; ඔව්හු උද්‍යානද සාදා, ඒවායේ ඵල භුක්ති විඳින්නෝය. තවද මම ඔවුන්ගේ දේශයෙහි ඔවුන් රෝපණය කරන්නෙමි; මම ඔවුන්ට දුන් ඔවුන්ගේ දේශයෙන් ඔව්හු නැවත කිසි කලෙක උදුරා නොදමනු ලබන්නෝය, ඔබේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක. ආමොස් 9:13–15.’” Review and Herald, February 26, 1914.

When Jeremiah says “after those days,” the “days” that preceded the work represented by Christ suddenly coming to His temple to cleanse it, were the prophetic periods that ended in 1798 and 1844. The end of those prophetic days (periods), marked the forty-six years in which Christ erected the Millerite temple, and when He suddenly came on October 22, 1844 He was fulfilling Malachi chapter three, which He also fulfilled when He cleansed the temple at the beginning and ending of His ministry.

යෙරෙමියා “ඒ දිනවලට පසු” යැයි පැවසූ විට, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම මාලිගාව පවිත්‍ර කිරීම පිණිස හදිසියේ එයට පැමිණීමෙන් සංකේතවත් වූ ක්‍රියාවට පෙර ගිය “දින” නම්, 1798 හා 1844 දී අවසන් වූ අනාවැකිමය කාලපරිච්ඡේදයන්ය. එම අනාවැකිමය දිනයන්ගේ (කාලපරිච්ඡේදයන්ගේ) අවසානය, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මිලෙරයිට් මාලිගාව ගොඩනැගූ අවුරුදු හතළිස් හය සලකුණු කළේය; එසේම 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින උන්වහන්සේ හදිසියේ පැමිණි විට, උන්වහන්සේ මලාකි තුන්වන පරිච්ඡේදය සම්පූර්ණ කරමින් සිටි සේක; එයම උන්වහන්සේ තම සේවකාරකමේ ආරම්භයේදීත් අවසානයේදීත් මාලිගාව පවිත්‍ර කළ විටද සම්පූර්ණ කළ සේක.

> “In cleansing the temple from the world’s buyers and sellers, Jesus announced His mission to cleanse the heart from the defilement of sin,—from the earthly desires, the selfish lusts, the evil habits, that corrupt the soul. Malachi 3:1–3 quoted.” The Desire of Ages, 161.

> “ලෝකයේ මිලදීගන්නන් සහ විකුණන්නන්ගෙන් දේවමාළිගාව ශුද්ධ කළ විට, යේසුස් පව්වල අපවිත්‍රතාවයෙන් හෘදයය ශුද්ධ කිරීමට තම මෙහෙවර ප්‍රකාශ කළේය,—ආත්මය භ්‍රෂ්ට කරන භූමික ආශාවන්ගෙන්, ස්වයංකාමී කාමවෘත්තීන්ගෙන්, දුෂ්ට පුරුදු වලින් ශුද්ධ කිරීමටය. ‘සෙබළුන්ගේ ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක: බලව, මාගේ දූතයා මා ඉදිරියෙන් මාර්ගය සූදානම් කරන පිණිස මම එවන්නෙමි; එවිට ඔබ සැම සොයන ස්වාමියාණන්වහන්සේ තම දේවමාළිගාවට හදිසියේ පැමිණෙන සේක; ඔබ සැම ප්‍රීතිවන ගිවිසුමේ දූතයාණන්වහන්සේ, බලව, උන්වහන්සේ පැමිණෙන සේක. එහෙත් උන්වහන්සේගේ පැමිණීමේ දවස දරා සිටිය හැක්කේ කවුද? උන්වහන්සේ පෙනී සිටින කල ස්ථිරව සිටිය හැක්කේ කවුද? මක්නිසාද උන්වහන්සේ පිරිපහදුකරන්නාගේ ගින්නක් මෙන්ද, රෙදි සෝදන්නන්ගේ සබන් මෙන්ද වන සේක. උන්වහන්සේ රිදී පිරිපහදුකරන්නෙකු හා පවිත්‍රකරන්නෙකු ලෙස හිඳ, ලෙවීගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කර, රන් හා රිදී මෙන් ඔවුන් පිරිපහදු කරන සේක; එවිට ඔවුහු ධර්මිෂ්ඨකමින් යෙහෝවාට පූජාවක් ඔප්පු කරන සේක.’ මලාකි 3:1–3 උපුටා දක්වා ඇත.” යුගයන්ගේ ආශාව, 161.

And “after those days,” Christ intended to cleanse the temple He had erected, which represented His work in cleansing the hearts of His people from the defilement of sin, or as Jeremiah states writing His law upon the hearts and inward parts.

තවද “ඒ දිනවලින් පසු,” ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තමන් විසින් ගොඩනඟා තිබූ දේවමාළිගාව පවිත්‍ර කිරීමට අදහස් කළසේක; එය පව් අපවිත්‍රතාවයෙන් තම ජනතාවගේ හෘදයන් පවිත්‍ර කිරීමෙහි උන්වහන්සේගේ කාර්යය නිරූපණය කළේය; හෝ යෙරෙමියා ප්‍රකාශ කරන පරිදි, උන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව ඔවුන්ගේ හෘදයන්හිත් අභ්‍යන්තර අංගයන්හිත් ලිවීම යන කාර්යයයි.

> For finding fault with them, he saith, Behold, the days come, saith the Lord, when I will make a new covenant with the house of Israel and with the house of Judah: Not according to the covenant that I made with their fathers in the day when I took them by the hand to lead them out of the land of Egypt; because they continued not in my covenant, and I regarded them not, saith the Lord. For this is the covenant that I will make with the house of Israel after those days, saith the Lord; I will put my laws into their mind, and write them in their hearts: and I will be to them a God, and they shall be to me a people. Hebrews 8:8–10.

> ඔවුන්ගේ දෝෂය දැක, උන්වහන්සේ මෙසේ කියනසේක: “බලව, දවස් පැමිණෙන්නේය, කියා ස්වාමීන්වහන්සේ වදාරනසේක, එවිට මම ඉශ්‍රායෙල් ගෘහයත් යූදා ගෘහයත් සමඟ නව ගිවිසුමක් කරමි. එය ඔවුන්ගේ පියවරුන් මිසර දේශයෙන් පිටතට ගෙන යාම පිණිස මම ඔවුන්ගේ අත අල්ලාගත් දවසේ ඔවුන් සමඟ කළ ගිවිසුමට අනුව නොවේ; මක්නිසාද ඔව්හු මාගේ ගිවිසුම තුළ නොපවතින බැවින් මමද ඔවුන් නොසලකා හැරියෙමි, කියා ස්වාමීන්වහන්සේ වදාරනසේක. මක්නිසාද ඒ දවස්වලින් පසු මම ඉශ්‍රායෙල් ගෘහය සමඟ කරන ගිවිසුම මෙයයි, කියා ස්වාමීන්වහන්සේ වදාරනසේක; මම මාගේ ව්‍යවස්ථාවන් ඔවුන්ගේ සිතට ඇතුළත් කර, ඒවා ඔවුන්ගේ හදවත් මත ලියන්නෙමි. මම ඔවුන්ට දෙවියන්වහන්සේ වන්නෙමි, ඔව්හු මට ජනතාවක් වන්නෝය.” හෙබ්‍රෙව් 8:8–10.

The words “those days” were Daniel’s “end of the days,” that ended in 1798 and 1844. The line of the Protestant horn that begins in 1798, in verse forty of Daniel eleven, is emphasizing the covenant relationship which is established with the one hundred and forty-four thousand. The Hebrew word “lot” is a small stone that was used to determine one’s destiny. Daniel was told to go and rest (in death), until “the end of the days,” when, in 1844, the judgment would begin and his destiny would be determined.

“ඒ දවස්” යන වචන දානියෙල්ගේ “දවස්වල අවසානය” වූ අතර, එය 1798 සහ 1844 දී අවසන් විය. දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්වන පදයේ 1798 දී ආරම්භ වන ප්‍රොතෙස්තන්ත්‍ර අඟේ රේඛාව, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟ ස්ථාපිත කරනු ලබන ගිවිසුම් සම්බන්ධතාවය අවධාරණය කරයි. හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ “lot” යන වචනය, කෙනෙකුගේ ඉරණම තීරණය කිරීමට භාවිත කළ කුඩා ගලකි. දානියෙල්ට “දවස්වල අවසානය” දක්වා ගොස් විවේක ගන්නා ලෙස (මරණයේ) කියනු ලැබීය; එවිට 1844 දී විනිශ්චය ආරම්භ වන අතර ඔහුගේ ඉරණම තීරණය කරනු ලැබේ.

> But go thou thy way till the end be: for thou shalt rest, and stand in thy lot at the end of the days. Daniel 12:13.

> නුඹ නම් අවසානය දක්වා නුඹේ මාර්ගයේ යන්න; මක්නිසාද නුඹ විශ්‍රාම ලබන්නෙහිය, දවස්වල අවසානයේ නුඹේ කොටසෙහි සිටින්නෙහිය. දානියෙල් 12:13.

The “days” of the “end of the days,” represents the time prophecies which ended in 1844, for after then prophetic time would be no longer. The twenty-three hundred years, which was the marah vision, meaning the sudden appearance of Christ in His sanctuary then ended, and the twenty-five hundred and twenty years of the last indignation also ended, just as the days of the first indignation had ended at the time of the end in 1798. “After those days,” as referred to by Jeremiah, was thereafter addressed by Paul. Paul refers to Jeremiah’s “after those days,” twice, for Paul doesn’t simply address the covenant that was to be instituted “after those days,” but more importantly he is identifying the work of Christ as High Priest.

“අවසාන දවස්වල” “දවස්” යනුවෙන් 1844දී අවසන් වූ කාල-අනාවැකි අදහස් කෙරේ; මක්නිසාද ඉන් පසු අනාවැකිමය කාලය තවදුරටත් නොවීය. අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියය, එනම් marah දර්ශනය—ඒ කියන්නේ එවිට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ශුද්ධස්ථානය තුළ හදිසියේ ප්‍රකාශ වීම—එදිනම අවසන් විය; අවසාන උදහසට අයත් අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සද එසේම අවසන් විය, පළමු උදහසේ දවස් 1798 දී අවසාන කාලයේදී අවසන් වූ පරිදිමය. යෙරෙමියා විසින් සඳහන් කරන ලද “ඒ දවස්වලට පසු” යනුවෙන් කියවෙන්නේ, ඉන් පසුව පාවුල් විසින් ආමන්ත්‍රණය කරන ලද්දකි. පාවුල් යෙරෙමියාගේ “ඒ දවස්වලට පසු” යනුවෙන් දෙවරක් සඳහන් කරයි; මක්නිසාද පාවුල් “ඒ දවස්වලට පසු” පිහිටුවනු ලබන ගිවිසුම පමණක් ආමන්ත්‍රණය නොකරයි, එයට වඩා වැදගත් ලෙස ඔහු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මහත් පූජකයාණන් ලෙස කළ සේවය හඳුනා දෙයි.

> For by one offering he hath perfected forever them that are sanctified. Whereof the Holy Ghost also is a witness to us: for after that he had said before, This is the covenant that I will make with them after those days, saith the Lord, I will put my laws into their hearts, and in their minds will I write them; And their sins and iniquities will I remember no more. Now where remission of these is, there is no more offering for sin. Having therefore, brethren, boldness to enter into the holiest by the blood of Jesus, By a new and living way, which he hath consecrated for us, through the veil, that is to say, his flesh; And having an high priest over the house of God. Hebrews 10:14–21.

> එක් පූජාවකින්ම උන්වහන්සේ ශුද්ධ කරනු ලබන අය සදාකාලයටම සම්පූර්ණ කළ සේක. මේ පිළිබඳ ශුද්ධාත්මයාණන් ද අපට සාක්ෂි දරන සේක; මන්ද, පෙර මෙසේ කී පසු, “ඒ දිනවලින් පසු මම ඔවුන් සමඟ කරන ගිවිසුම මෙයයි, ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක, මාගේ නීති ඔවුන්ගේ හදවත් තුළ තබන්නෙමි, ඔවුන්ගේ මනස් තුළ ඒවා ලියන්නෙමි”; තවද, “ඔවුන්ගේ පව් සහ අධර්මිෂ්ඨකම් තවදුරටත් සිහි නොකරන්නෙමි” යයි කියන සේක. දැන් මේවාට ක්ෂමාව ඇති තැන, පව් වෙනුවෙන් තවදුරටත් පූජාවක් නැත. එබැවින්, සහෝදරයෙනි, යේසුස්ගේ රුධිරය කරණකොටගෙන අතිශුද්ධස්ථානයට ඇතුල් වීමට අපට නිර්භයභාවය ඇති බැවින්, උන්වහන්සේ අප උදෙසා කැප කළ නවද ජීවමානද මාර්ගයකින්, එනම්, තිරය හරහා, ඒ කියන්නේ උන්වහන්සේගේ මාංසය හරහාද; තවද දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහය මත මහ පූජකයෙකු අපට ඇති බැවින්. හෙබ්‍රෙව් 10:14–21.

The two hundred and twenty years that link the prophecy of the marah vision of Christ’s appearance, with the twenty-five-hundred and twenty year prophecy of the chazon vision of prophetic history, ties together, or links the beginning of those two prophetic periods, with a symbolic link that represents the combination of humanity with divinity, which is the work Christ accomplishes in the cleansing that occurs during the movement of the third angel, and results in the covenant He makes with the one hundred and forty-four thousand.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ප්‍රකාශනය පිළිබඳ මරා දර්ශනයේ අනාවැකිය හා අනාවැකිමය ඉතිහාසය පිළිබඳ චාසෝන් දර්ශනයේ වර්ෂ දෙදහස් පන්සිය විස්සක අනාවැකිය එකිනෙකට සම්බන්ධ කරන වර්ෂ දෙසිය විස්ස, මානවත්වය දේවත්වය සමඟ එක්වීම නිරූපණය කරන සංකේතාත්මක බැඳීමක් මඟින්, එම අනාවැකිමය කාලපරාස දෙකේ ආරම්භය එකට බැඳ දක්වයි; එය තුන්වන දූතයාගේ චලනය තුළ සිදුවන පවිත්‍ර කිරීමේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ඉටු කරන කාර්යය වන අතර, එහි ප්‍රතිඵලය වන්නේ උන්වහන්සේ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟ ඇතිකරන ගිවිසුමයි.

The vision of the chazon, that illustrates the trampling down of the temple, is the vision of humanity that has been trampled down by sin, since the rebellion of Adam in the Garden of Eden; and the vision of the marah, that illustrates Christ work of restoring and cleansing the temple were both fulfilled on October 22, 1844. There are two twenty-five-hundred and twenty year prophecies of God’s indignation, that represent the trampling down of the host and the sanctuary.

දේව මන්දිරය පාගාදමා පහළට හෙළා දැමීම දර්ශනය කරන chazon දර්ශනය, එදන් උයනේ ආදම්ගේ කැරැල්ලෙන් පටන් පාපය විසින් පාගාදමා පහළට හෙළා දමනු ලැබූ මනුෂ්‍යත්වයේ දර්ශනය වේ; එසේම, මන්දිරය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කර පවිත්‍ර කිරීම පිළිබඳ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාර්යය දර්ශනය කරන marah දර්ශනයද 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දිනදී සම්පූර්ණ විය. සෙනඟ හා ශුද්ධස්ථානය පාගාදමා පහළට හෙළා දැමීම නියෝජනය කරන, දෙවියන්වහන්සේගේ උදහස සම්බන්ධ අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සක අනාවැකි දෙකක් ඇත.

Both of those prophecies represent the trampling down of humanity, that is to be restored by the vision of the marah. Those two indignations of God against His people represent the indignation upon fallen mankind, that would only be rescued and restored by the work of Christ in rebuilding and cleansing the fallen temple.

ඒ අනාවැකි දෙකම මනුෂ්‍ය වර්ගයා පාදතලයෙන් මැඩ දමනු ලැබීම නිරූපණය කරයි; එය මරාහ්ගේ දර්ශනය මඟින් නැවත පිහිටුවනු ලැබීමට නියමිතය. දෙවියන්වහන්සේ තම ජනතාවට එරෙහිව ප්‍රකාශ කළ ඒ උදහස් ප්‍රකාශ දෙකම, පතිත මනුෂ්‍ය වර්ගයා මත පැමිණි උදහස නිරූපණය කරයි; එය ගැලවීම ලබමින් නැවත පිහිටුවනු ලබන්නේ, පතිත මාලිගාව යළි ගොඩනඟා පවිත්‍ර කිරීමෙහි ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ක්‍රියාව මඟින් පමණි.

The two indignations represent the higher nature and lower nature of mankind. At the fall of Adam, the lower nature took the supremacy over the higher nature, and Christ’s design for men was that the higher nature ruled over the lower nature. At the fall of Adam, the higher nature fell to the lusts of the lower nature, and God’s design was reversed. This is what is meant by biblical “conversion.” To be converted means to have the higher nature restored to its ruling position over the lower nature. To convert is to reverse, or turn upside down.

මෙම දෙවිධ කෝපයන් මනුෂ්‍යවර්ගයේ උසස් ස්වභාවයත් පහත් ස්වභාවයත් නියෝජනය කරයි. ආදම්ගේ වැටීමේදී, පහත් ස්වභාවය උසස් ස්වභාවය මත අධිපත්‍යය ගත්තේය; මනුෂ්‍යයන් සඳහා ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අරමුණ වූයේ උසස් ස්වභාවය පහත් ස්වභාවය මත පාලනය කිරීමයි. ආදම්ගේ වැටීමේදී, උසස් ස්වභාවය පහත් ස්වභාවයේ කාමාශාවන්ට වැටී ගියේය, එවිට දෙවියන්වහන්සේගේ සැලැස්ම උඩු යටිකුරු විය. බයිබලීය “හැරීම” යනුවෙන් අදහස් කරන්නේ මෙයයි. හැරී සිටීම යනු උසස් ස්වභාවය නැවත පහත් ස්වභාවය මත පාලනය කරන ස්ථානයට පිහිටුවනු ලැබීමයි. හැරවීම යනු ආපසු හරවීම, හෝ උඩු යටිකුරු කිරීමයි.

The first indignation against the northern kingdom, was the indignation against the lower nature who subjugated the higher nature at the fall. That indignation came first, for Christ took up the work of redemption right where it first began, and it began with the lust of the lower nature, which was the lust of appetite. Christ began His work with forty days of fasting.

උතුරු රාජ්‍යය විරුද්ධව පැමිණි පළමු කෝපය නම්, පතනයේදී උසස් ස්වභාවය යටත් කරගත් පහත් ස්වභාවය විරුද්ධව පැමිණි කෝපයයි. එම කෝපය පළමුවෙන්ම පැමිණියේය; මක්නිසාද ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මිදීමේ කාර්යය එය මුලින්ම ආරම්භ වූ ස්ථානයෙන්ම අරඹා ගත් සේක, එය ආරම්භ වූයේ පහත් ස්වභාවයේ ආශාවෙන්, එනම් භෝගාශාවෙන් ය. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම කාර්යය දින හතළිහක උපවාසයකින් ආරම්භ කළ සේක.

> “Christ knew that in order to successfully carry forward the plan of salvation He must commence the work of redeeming man just where the ruin began. Adam fell by the indulgence of appetite. In order to impress upon man his obligations to obey the law of God, Christ began His work of redemption by reforming the physical habits of man. The declension in virtue and the degeneracy of the race are chiefly attributable to the indulgence of perverted appetite.” Testimonies, volume 3, 486.

> “ගැළවීමේ සැලැස්ම සාර්ථකව ඉදිරියට ගෙන යාම සඳහා, විනාශය ආරම්භ වූ ස්ථානයෙන්ම මනුෂ්‍යයාගේ මිදීමේ කාර්යය ආරම්භ කළ යුතු බව ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ දැන සිටි සේක. ආදම් වැටුණේ ආහාරාශාවේ සතුටට ඉඩ දීමෙන් ය. දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවට කීකරු විය යුතු තම බැඳීම් මනුෂ්‍යයාගේ සිතට තදින් බද්ධ කිරීම පිණිස, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මනුෂ්‍යයාගේ ශාරීරික පුරුදු ප්‍රතිසංස්කරණය කිරීමෙන් තම මිදීමේ කාර්යය ආරම්භ කළ සේක. ගුණධර්මයේ පිරිහීමත්, මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ පරිහානියත් ප්‍රධාන වශයෙන් විකෘත ආහාරාශාවට ඉඩ දීම නිසා ඇති වූවකි.” Testimonies, volume 3, 486.

The second indignation was against the higher nature, represented by the southern kingdom, where Jerusalem is located, which is the city which God chose to place His name. On October 22, 1844 the work Christ intended to do, and the work which He is now accomplishing, is represented by Ezekiel’s two sticks.

දෙවන උදහස යොමු වූයේ උසස් ස්වභාවයට විරුද්ධවය; එය නිරූපණය කරනු ලබන්නේ යෙරුසලම පිහිටි දකුණු රාජධානිය මගිනි; යෙරුසලම යනු දෙවියන් වහන්සේ තම නාමය තැබීමට තෝරාගත් නගරයයි. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කිරීම සඳහා අදහස් කළ කාර්යයත්, ඔහු දැන් ඉටුකරමින් සිටින කාර්යයත්, එසකියෙල්ගේ කෝල් දෙකින් නිරූපණය කරනු ලැබේ.

When Ezekiel’s two sticks are joined together into one stick forever, it is identifying the covenant where Christ removes sin from His people forever, and the higher and lower natures are returned to the proper hierarchical structure, and men are once again whole. In the unconverted state, the lower nature of man, represented by the first indignation, ruled over the higher nature of man represented by the last indignation. Thus, the first indignation was against the northern kingdom, which was geographically “above” the southern kingdom.

එසකියෙල්ගේ දණ්ඩ දෙක සදාකාලයට එක් දණ්ඩක් බවට එකතු කරනු ලබන විට, එය ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම ජනතාවගෙන් පාපය සදාකාලයට ඉවත් කරන ගිවිසුම හඳුනාදක්වයි; තවද උසස් ස්වභාවය සහ පහත් ස්වභාවය යළි නිසි අනුක්‍රමීය ව්‍යුහයට ආපසු පත් කරනු ලබන අතර, මනුෂ්‍යයන් නැවත වරක් සම්පූර්ණවූවෝ වෙති. පරිවර්තනය නොලැබූ තත්ත්වයේදී, පළමු උදහසින් නියෝජනය කරනු ලබන මනුෂ්‍යයාගේ පහත් ස්වභාවය, අවසාන උදහසින් නියෝජනය කරනු ලබන මනුෂ්‍යයාගේ උසස් ස්වභාවය මත පාලනය කළේය. එබැවින්, පළමු උදහස උතුරු රාජ්‍යයට විරුද්ධව තිබුණේ, එය භූගෝලීය වශයෙන් දකුණු රාජ්‍යයට “ඉහළින්” තිබූ බැවිනි.

The two hundred and twenty years that links the two visions of the marah and chazon with divinity and humanity, in their mutual beginnings, both come together into one stick when Christ finalizes the work of the third angel with the one hundred and forty-four thousand. It is the prophecy of the last indignation against the southern kingdom that is joined with the prophecy of the appearance in 1844, for the covenant provides a new mind at conversion, but the new body (the northern kingdom) is only restored at the second coming in a twinkling of an eye.

දෙවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය අතර, ඒවායේ අන්‍යෝන්‍ය ආරම්භයන් තුළ, marah සහ chazon යන දර්ශන දෙක එකිනෙකට සම්බන්ධ කරන අවුරුදු දෙසිය විස්ස, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟ තුන්වන දූතයාගේ කාර්යය අවසන් කරන විට එක දණ්ඩක් තුළට එකට එක්වෙයි. එය 1844 දී සිදුවූ ප්‍රකාශනය පිළිබඳ අනාවැකිය සමඟ එක් කරන ලද දකුණු රාජ්‍යයට විරුද්ධ අවසාන උදහස පිළිබඳ අනාවැකියයි; මන්ද ගිවිසුම හැරීමේදී නව මනසක් සපයන නමුත්, නව ශරීරය (උතුරු රාජ්‍යය) යළි පිහිටුවනු ලබන්නේ දෙවැනි පැමිණීමේදී, ඇසක් ඉමිබිමකින් පමණි.

Verse forty of Daniel eleven, identifies both time’s of the ends, and in so doing emphasizes an internal and external line of prophetic history during the history of the earth beast of Revelation chapter thirteen. The truths that are unsealed in the verse represent both the internal and external lines of truth which Christ came to identify and accomplish within His people. The truth that humanity combined with divinity, does not sin, is represented in the light connected with the effect of the unsealing of knowledge, and represents the internal truth of God’s people in the last days. The light represented by the warfare between the powers that lead the world to Armageddon is the external truth of God’s people in the last days.

දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්වන පදය කාලයේ අවසන් දෙකම හඳුන්වා දෙයි; එසේ කරමින්, එළිදරව් 13 වන පරිච්ඡේදයේ පෘථිවි මෘගයාගේ ඉතිහාසය තුළ අභ්‍යන්තර සහ බාහිර වූ අනාවැකිමය ඉතිහාස රේඛාවක් අවධාරණය කරයි. එම පදයේ මුද්‍රා විවෘත කරනු ලබන සත්‍යයන්, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම සෙනඟ තුළ හඳුනා දීමටත් ඉෂ්ට කිරීමටත් පැමිණි සත්‍යයේ අභ්‍යන්තර සහ බාහිර රේඛා දෙකම නිරූපණය කරයි. දේවත්වය සමඟ ඒකාබද්ධ වූ මනුෂ්‍යත්වය පව් නොකරන බව කියන සත්‍යය, දැනුම මුද්‍රා විවෘත වීමේ ප්‍රතිඵලයට සම්බන්ධ ආලෝකය තුළ නිරූපණය වන අතර, අන්තිම දවස්වල දෙවියන්වහන්සේගේ සෙනඟගේ අභ්‍යන්තර සත්‍යය නියෝජනය කරයි. ලෝකය ආර්මගෙද්දෝන් වෙත ගෙනයන බලවතුන් අතර යුද්ධය මඟින් නිරූපණය වන ආලෝකය, අන්තිම දවස්වල දෙවියන්වහන්සේගේ සෙනඟගේ බාහිර සත්‍යය වේ.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwellingplaces, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. And the heathen shall know that I the Lord do sanctify Israel, when my sanctuary shall be in the midst of them for evermore. Ezekiel 37:15–28.

> නැවතත් ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය මා වෙත පැමිණ මෙසේ කීසේක: “ඉතින්, මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, නුඹ එක දණ්ඩක් ගෙන එහි, ‘යූදාහ් සඳහාත් ඔහුගේ සංගාතයන් වන ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් සඳහාත්’ යයි ලියව. පසුව තවත් දණ්ඩක් ගෙන එහි, ‘යෝසෙප් සඳහා, එප්‍රායිම්ගේ දණ්ඩය, සහ ඔහුගේ සංගාතයන් වන මුළු ඉශ්‍රායෙල් ගෘහය සඳහා’ යයි ලියව. එවිට ඒවා එකිනෙකට එක් කර එක දණ්ඩක් කරව; ඒවා නුඹේ අතෙහි එකක් වන්නේය. නුඹේ ජනතාවගේ පුත්‍රයෝ නුඹට කතා කොට, ‘මේ දේවලින් නුඹ අදහස් කරන්නේ කුමක්දැයි අපට පෙන්වා නොදෙන්නෙහිද?’ යයි කියන කල, ඔවුන්ට මෙසේ කියව: ‘ස්වාමිවූ දෙවිවහන්සේ මෙසේ කියන සේක: බලව, මම එප්‍රායිම්ගේ අතෙහි ඇති යෝසෙප්ගේ දණ්ඩයත්, ඔහුගේ සගයන් වන ඉශ්‍රායෙල්ගේ ගෝත්‍රත් ගෙන, ඒවා ඔහු සමඟ, එනම් යූදාහ්ගේ දණ්ඩය සමඟ එකතු කොට, ඒවා එක දණ්ඩක් කරන්නෙමි; ඒවා මාගේ අතෙහි එකක් වන්නේය.’ නුඹ ලියන ලද දණ්ඩ ඔවුන්ගේ ඇස් ඉදිරියෙහි නුඹේ අතෙහි තිබේවා. “ඔවුන්ට මෙසේද කියව: ‘ස්වාමිවූ දෙවිවහන්සේ මෙසේ කියන සේක: බලව, ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් ගොස් ඇති ජාතීන් අතරින් මම ඔවුන් ගන්නෙමි; සෑම පැත්තකින්ම ඔවුන් රැස් කොට, ඔවුන්ගේම දේශයට ගෙන එන්නෙමි. ඉශ්‍රායෙල් කඳු මත වූ දේශයෙහි මම ඔවුන් එක ජාතියක් කරන්නෙමි; ඔවුන් සියල්ලන්ටම එක රජෙක් රජ වනු ඇත. ඔවුන් තවත් ජාතීන් දෙකක් නොවනු ඇත; තවත් රාජ්‍ය දෙකකට කිසිසේත් බෙදී නොයනු ඇත. තවද ඔවුන් තමන්ගේ රූපයන්ගෙන්වත්, තමන්ගේ පිළිකුල් දේවල්වලින්වත්, තමන්ගේ කිසිම අපරාධයකින්වත් තවත් අපවිත්‍ර නොවනු ඇත. එහෙත් ඔවුන් පව් කළ සියලු වාසස්ථානවලින් මම ඔවුන් ගලවා, ඔවුන් පවිත්‍ර කරන්නෙමි. එවිට ඔවුන් මාගේ ජනතාව වන්නේය, මමද ඔවුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ වන්නෙමි. “මාගේ සේවක දාවිත් ඔවුන් කෙරෙහි රජ වන්නේය; ඔවුන් සියල්ලන්ටම එක එඬේරෙක් වන්නේය. ඔවුන් මාගේ විනිශ්චයන් අනුව ගමන් කරනු ඇත; මාගේ පනත් රැක ඒවා කරනු ඇත. මාගේ සේවක යාකොබ්ට මා දුන් දේශයෙහි, එනම් නුඹලාගේ පියවරුන් වාසය කළ දේශයෙහි, ඔවුන් වාසය කරනු ඇත. ඔවුන් ද, ඔවුන්ගේ දරුවන් ද, ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ දරුවන් ද සදාකාලයට එහි වාසය කරනු ඇත. මාගේ සේවක දාවිත් ඔවුන්ගේ අධිපතියා සදාකාලයට වන්නේය. “තවද මම ඔවුන් සමඟ සමාදානයේ ගිවිසුමක් කරමි; ඒක ඔවුන් සමඟ සදාකාලීන ගිවිසුමක් වන්නේය. මම ඔවුන් ස්ථාපිත කොට, ඔවුන් වැඩි කර, මාගේ ශුද්ධස්ථානය ඔවුන්ගේ මැද සදාකාලයට පිහිටුවන්නෙමි. මාගේ මණ්ඩපයද ඔවුන් සමඟ වන්නේය. එසේය, මම ඔවුන්ගේ දෙවියන්වහන්සේ වන්නෙමි, ඔවුන්ද මාගේ ජනතාව වන්නේය. මාගේ ශුද්ධස්ථානය ඔවුන්ගේ මැද සදාකාලයට තිබෙන කල, මම ස්වාමීන්වහන්සේ ඉශ්‍රායෙල් ශුද්ධ කරන බව ජාතීහු දැනගනු ඇත.’” එසකියෙල් 37:15–28.

Back to Articles