Article

# The Revelation of Jesus Christ - Number Two

යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ප්‍රකාශනය - අංක දෙකයි

Covenant Names

ගිවිසුම් නාමයන්

Author

Jeff Pippenger

Published

August 10, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

I have placed many things into the previous articles in an attempt to put some basic points of reference out at the beginning. I will now try to be more focused on the subject at hand. Thank you for your patience.

ආරම්භයේදී මූලික සන්දර්භ-බින්දු කිහිපයක් ඉදිරිපත් කිරීමට උත්සාහයක් වශයෙන්, පෙර ලිපි තුළ මම කරුණු බොහෝ දේ ඇතුළත් කළෙමි. දැන් මා අතින් අදාළ විෂයය කෙරෙහි වඩාත් කේන්ද්‍රගත වීමට උත්සාහ කරමි. ඔබගේ ඉවසීම සඳහා ස්තුතිවන්ත වෙමි.

From the very beginning God has been trying to increase our understanding of who and what He is. In that work he has employed several techniques to help men understand what has been revealed of Him, and one of those techniques is his use of “names,” both the many names given to God in the Scriptures, and also the names given to His chosen representatives. He chooses representatives of evil and good.

ආරම්භයේ පටන්ම දෙවියන් වහන්සේ තමන් කවුද, තමන් කෙබඳු ද යන්න පිළිබඳ අපගේ අවබෝධය වර්ධනය කිරීමට උත්සාහ කරමින් සිට ඇත. එම කාර්යයේදී, තමන් පිළිබඳ හෙළි කරනු ලැබූ දේ මනුෂ්‍යයන්ට අවබෝධ කරවා දීමට උපකාරී වන ක්‍රම කිහිපයක් උන් වහන්සේ භාවිත කර ඇත; එම ක්‍රමවලින් එකක් නම් “නාම” භාවිතයයි—ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහි දෙවියන් වහන්සේට දී ඇති බොහෝ නාමද, එසේම උන් වහන්සේගේ තෝරාගත් නියෝජිතයන්ට දී ඇති නාමද. උන් වහන්සේ නපුරේද යහපතේද නියෝජිතයන් තෝරා ගන්නා සේක.

He has also used the dispensational changes of His chosen covenant people to magnify the understanding of His character incrementally through history. Therefore, the histories of covenant dispensational changes in a variety of ways, also speak to the magnification of the truth of His character and nature.

තමන් තෝරාගත් ගිවිසුම් ජනතාව සම්බන්ධ වූ යුගකාලීන පරිවර්තන ද ඔහු ඉතිහාසය පුරා තමාගේ ස්වභාවය පිළිබඳ අවබෝධය ක්‍රමයෙන් විශාල කර පෙන්වීම සඳහා භාවිතා කර ඇත. එබැවින්, ගිවිසුම් යුගකාලීන පරිවර්තනවල ඉතිහාසයන් ද විවිධ ආකාරවලින් ඔහුගේ චරිතය හා ස්වභාවය පිළිබඳ සත්‍යය විශාල කර ප්‍රකාශ කිරීම ගැන කතා කරයි.

If we approach Revelation chapter one as an introduction and a key for the following chapters, we find certain truths in the beginning chapter that impact the rest of the book. One of those truths is involved with who Jesus Christ is, and not simply that He is Alpha and Omega. If a truth is set forth in chapter one of Revelation, it is most certainly a testing present truth for the final generation, the final generation being the “chosen generation” identified by Peter.

අපි එළිදරව් පොතේ පළමු පරිච්ඡේදය පසුව එන පරිච්ඡේදයන් සඳහා හැඳින්වීමක් සහ යතුරක් ලෙස ළඟා වුවහොත්, එම ආරම්භක පරිච්ඡේදයේ පොතේ ඉතිරි සියල්ලට බලපාන ඇතැම් සත්‍යයන් අපට දක්නට ලැබේ. එම සත්‍යයන්ගෙන් එකක් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කවුරුන්ද යන්න සමඟ සම්බන්ධ වේ; ඒ වන්නේ උන්වහන්සේ ආල්ෆා සහ ඔමේගා වන සේක් යන්න පමණක් නොවේ. එළිදරව් පළමු පරිච්ඡේදයේ යම් සත්‍යයක් ප්‍රකාශ කර තිබේ නම්, එය නිසැකවම අවසාන පරම්පරාව සඳහා පරීක්ෂාකාරී වර්තමාන සත්‍යයක් වේ; එම අවසාන පරම්පරාව වන්නේ පේදුරු විසින් හඳුන්වා දෙන ලද “තෝරාගත් පරම්පරාව” ය.

One of the attributes of Christ’s character which we have been exploring is Christ identifying the beginning from the end. The time when Christ confirmed the covenant with many for one week represents a covenant dispensational change from literal to spiritual Israel. The dispensational changes that are identified in Scriptures which all speak to the increase in knowledge concerning the character and being of Christ was Abram, Isaac, Jacob, Joseph, Moses, Christ, William Miller and the one hundred and forty-four thousand. There is another line of dispensational changes that is laid over the top of that line that identifies seven dispensations of God’s church that are represented by the seven churches of Revelation two and three, but we will not touch those yet. There was a dispensational change with Adam and Eve represented by before their fall and after their fall, and of course a change of dispensations from before the flood to after the flood in the time of Noah. All these lines contribute to the light we are dealing with, but we are focusing now upon the chosen people.

අප සොයා බැලූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිතයේ ගුණාංගයන්ගෙන් එකක් නම්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අවසානයෙන් ආරම්භය හඳුනා දක්වන බවය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සති එකක් සඳහා බොහෝ දෙනා සමඟ ගිවිසුම ස්ථිර කළ කාලය, වචනාර්ථමය ඉශ්‍රායෙලයෙන් ආත්මික ඉශ්‍රායෙලයට වූ ගිවිසුමකට අදාළ යුග-විභාගීය වෙනසක් නියෝජනය කරයි. ශුද්ධ ලියවිල්ලේ හඳුනා දක්වා ඇති, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිතය හා ස්වභාවය සම්බන්ධ දැනුමේ වර්ධනය පිළිබඳ සම්පූර්ණයෙන් කතා කරන යුග-විභාගීය වෙනස්කම් වන්නේ අබ්‍රාම්, ඊසාක්, යාකොබ්, යෝසෙප්, මෝසෙස්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, විලියම් මිලර් සහ එකලක්ෂ හතළිස් හතර දහසය. එම රේඛාව මත අතුරා තිබෙන, එයට අමතර වූ තවත් යුග-විභාගීය වෙනස්කම්වල රේඛාවක්ද ඇත; එය දෙවියන්වහන්සේගේ සභාවේ යුග හත හඳුනා දක්වයි, ඒවා එළිදරව්ව දෙක හා තුනහි සඳහන් සභා හත මඟින් නිරූපණය කර ඇත; එහෙත් අපි තවම ඒවා ස්පර්ශ නොකරමු. ආදම් සහ ඒව සම්බන්ධයෙන්ද ඔවුන්ගේ පතනයට පෙර සහ ඔවුන්ගේ පතනයෙන් පසු ලෙස නිරූපිත යුග-විභාගීය වෙනසක් තිබුණි; එසේම, නෝහ්ගේ කාලයේ ජලප්‍රලයයට පෙර සිට ජලප්‍රලයයෙන් පසු දක්වා වූ යුග-විභාගීය වෙනසක්ද තිබුණි. මෙම සියලු රේඛා අප සාකච්ඡා කරන ආලෝකයට දායක වේ, නමුත් අපි දැන් අවධානය යොමු කරන්නේ තෝරාගත් ජනතාව පිළිබඳවය.

When Christ began His ministry at the beginning of the covenant week He was baptized.

ගිවිසුම් සතියේ ආරම්භයේදී ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම සේවාව ආරම්භ කළ කල, උන්වහන්සේ බව්තීස්ම ලැබූ සේක.

> And Jesus, when he was baptized, went up straightway out of the water: and, lo, the heavens were opened unto him, and he saw the Spirit of God descending like a dove, and lighting upon him: And lo a voice from heaven, saying, This is my beloved Son, in whom I am well pleased. Matthew 3:16, 17.

> යේසුස් වහන්සේ බව්තිස්ම ලැබූ විගසම ජලයෙන් ඉහළට ආහ. එවිට, බලව, ස්වර්ගයන් ඔහුට විවෘත කරනු ලැබූ අතර, දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය පරෙවියෙකු මෙන් බැස ඔහු මත නිවහල් වනු ඔහු දුටුවේය. එසේම, බලව, ස්වර්ගයෙන් හඬක් පැමිණ මෙසේ කීවේය: “මේ මාගේ ප්‍රිය පුත්‍රයාය; මා සම්පූර්ණ ප්‍රසාදය ලබන්නේ ඔහු තුළය.” මතෙව් 3:16, 17.

The very first words of God, as Jesus came up out of the water, thus beginning the covenant week, was the announcement by the Father, that Jesus was the Son of God. If we understand the “rule of first mention” that fact is powerful. If we don’t, not so much.

යේසුස් ජලයෙන් ඉහළට පැමිණ, එසේ ගිවිසුම් සතිය ආරම්භ කළ විට, දෙවියන්වහන්සේගේ අති පළමු වචන වූයේ, යේසුස් දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා බව පියාණන්වහන්සේ විසින් ප්‍රකාශ කිරීමයි. අප “පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය” අවබෝධ කරගනිමු නම්, එම සත්‍යය ප්‍රබල ය. එසේ නොවේ නම්, එතරම් නොවේ.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. Genesis 1:1, 2.

> ආදියේදී දෙවියන් වහන්සේ අහසත් පොළොවත් මැවූ සේක. තවද පොළොව ආකාරරහිතවද හිස්වද තිබුණි; ගැඹුරේ මුහුණත මත අන්ධකාරය තිබුණි. දෙවියන් වහන්සේගේ ආත්මය ජලයේ මුහුණත මත සැරිසරමින් සිටියේය. උත්පත්ති 1:1, 2.

As in Genesis, the anointing ceremony has three persons of the godhead identified.

උත්පත්ති පොතේ මෙන්ම, අභිෂේක කිරීමේ උත්සවයේ ද දෙවත්වයේ පුද්ගලයන් තිදෙනා හඳුනාගැනේ.

The truth that Jesus was the Son of God, the Son of David and the Son of Man regularly agitated the scribes and Pharisees during the next three and a half years. Jesus prophetically changed from Jesus to Jesus Christ at His baptism. When Jesus was baptized, He became the “Christ,” which means “anointed one” and is the word “Messiah” in the Hebrew. And of course, the Hebrews expected a Messiah and they knew he would be the Son of David. When He was “anointed” to begin the most sacred three and a half years of earth’s history, He saw the Holy Spirit descending and heard His Father speak.

යේසුස්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාද, දාවිත්ගේ පුත්‍රයාද, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාද වූ බව සම්බන්ධ සත්‍යය, ඊළඟ අවුරුදු තුන හමාර පුරාවට ශාස්ත්‍රියන් හා පරිසිවරුන් නිතර කැළඹවීය. යේසුස්වහන්සේ තම බප්තීස්මයේදී අනාවැකිමය අර්ථයෙන් යේසුස්ගෙන් යේසුස් ක්‍රිස්තුස් බවට පරිවර්තනය වූ සේක. යේසුස්වහන්සේ බප්තීස්ම ගත් කල, උන්වහන්සේ “ක්‍රිස්තුස්” වූ සේක; එහි අර්ථය “අභිෂේකලත් තැනැත්තා” යන්න වන අතර, එය හෙබ්‍රෙව් භාෂාවේ “මෙසියස්” යන වචනයයි. ඇත්තෙන්ම, හෙබ්‍රෙව්වරු මෙසියස් කෙනෙකු බලාපොරොත්තු වූ අතර, ඔහු දාවිත්ගේ පුත්‍රයා වන බව ඔවුහු දැන සිටියහ. භූමියේ ඉතිහාසයේ අතිශුද්ධ වූ අවුරුදු තුන හමාර ආරම්භ කිරීමට උන්වහන්සේ “අභිෂේකලත්” කළ විට, උන්වහන්සේ ශුද්ධාත්මයාණන් අවතරණය වීම දුටු සේක, තම පියාණන් වහන්සේ කථා කරන බව අසනු ලැබූ සේක.

It was a very profound anointing ceremony at which the message that was proclaimed of Him and His work was that, “He was the Son of God”. More alarming for the Jews, was not only that He was the Son of God, but that He claimed, as the Son of God — He was actually God. The Jews could not abide in what they understood to be such a blasphemous claim as that! The dilemma for the Jews, is the dilemma of Abraham—for Abraham was the father of the Jews, the father of the covenant and also the symbol of the faith required to abide by the terms of the covenant.

එය ඉතා ගැඹුරු අභිෂේක උත්සවයක් වූ අතර, එහිදී උන්වහන්සේ සහ උන්වහන්සේගේ ක්‍රියාව ගැන ප්‍රකාශ කරන ලද පණිවිඩය වූයේ, “උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වූ සේක” යන්නයි. යුදෙව්වන්ට තවත් භයානක වූයේ, උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වූ සේක යන කරුණ පමණක් නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වශයෙන් උන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කළේ — උන්වහන්සේ සැබවින්ම දෙවියන්වහන්සේ වූ සේක — යන්නයි. එවැනි නින්දාසහගත ප්‍රකාශයක් ලෙස ඔවුන් අවබෝධ කළ දෙයක තුළ යුදෙව්වන්ට කිසිසේත් ස්ථිරව සිටීමට නොහැකි විය! යුදෙව්වන්ගේ මෙම දුෂ්කරතාවය අබ්‍රහම්ගේ ද දුෂ්කරතාවයයි—මක්නිසාද අබ්‍රහම් යුදෙව්වන්ගේ පියා වූ අතර, ගිවිසුමේ පියාද, එසේම ගිවිසුමේ කොන්දේසිවලට අනුගතව සිටීමට අවශ්‍ය වූ ඇදහිල්ලේ සංකේතයද වූයේ ඔහුය.

Abraham’s illustration of the faith necessary to enter into a covenant relationship with God requires that your faith is tested. Abraham’s test, which would prove whether his faith was real or presumption was premised on demonstrating whether he would follow God’s word—even if it appeared to contradict God’s previous word. Abraham knew that human sacrifice was murder and that it represented the idolatrous practices of the idolatrous peoples he was then living among. The scribes and Pharisees knew from their beginning covenant history that God was only one God, and they also knew Jesus was claiming to be a second God. They were being tested with their final test.

දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ගිවිසුම්මය සම්බන්ධතාවයකට ඇතුළත් වීමට අවශ්‍ය ඇදහිල්ල පිළිබඳ ආබ්‍රහම්ගේ දෘශ්ටාන්තය අනුව, ඔබගේ ඇදහිල්ල පරීක්ෂා කරනු ලැබිය යුතුය. ආබ්‍රහම්ගේ පරීක්ෂාව—ඔහුගේ ඇදහිල්ල සැබෑද, නැතහොත් අධිසංභාවිත උපකල්පනයක්ද යන්න සනාථ කරනු ලබන පරීක්ෂාව—පදනම් වූයේ, දෙවියන්වහන්සේගේ පෙර වචනයට පරස්පරව යැයි පෙනී ගිය දේක පවා, ඔහු දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය අනුගමනය කරනවාද යන්න ප්‍රදර්ශනය කිරීම මතය. මනුෂ්‍ය බලිදීම මිනීමැරුමක් බවත්, එය තමන් එවකට අතර ජීවත් වූ විග්‍රහාරාධක ජනයාගේ මූර්තිපූජක චාරිත්‍ර නියෝජනය කරන බවත් ආබ්‍රහම් දැන සිටියේය. ලේඛකයෝ සහ පරිසිවරු තම ආරම්භක ගිවිසුම් ඉතිහාසය මුළුල්ලේ දෙවියන්වහන්සේ එක් දෙවියන්වහන්සේ පමණක් බව දැන සිටියහ; එසේම, යේසුස්වහන්සේ දෙවන දෙවියෙකු බවට තමන්ම ප්‍රකාශ කරමින් සිටින බවද ඔවුහු දැන සිටියහ. ඔවුහු තම අවසාන පරීක්ෂාවෙන් පරීක්ෂා කරනු ලැබමින් සිටියහ.

> Hear, O Israel: The Lord our God is one Lord. Deuteronomy 6:4.

> ඉශ්‍රායෙල්වරුනි, අසන්න: අපගේ දෙවියන්වහන්සේ වන ස්වාමීන්වහන්සේ එක්ම ස්වාමීන්වහන්සේය. ද්විතීය කථාව 6:4.

In the history where Moses recorded the previous verse, God had already told Moses that He was to be known from that point on as Jehovah. No longer was He only to be the Lord God Almighty, but from that point onward he was to be known as Jehovah. In the very history where He is further magnifying the understanding of His character as represented by His names, He is also straitly informing ancient Israel that God is one God. What were the Jews of Christ day-and-age to think?

මෝසෙස් පෙර පදය ලියා තැබූ එම ඉතිහාසය තුළ, දෙවියන් වහන්සේ එතැන්පටන් තමන් යෙහෝවා ලෙස දැනගනු ලැබිය යුතු බව මෝසෙස්ට දැනටමත් පවසා සිටි සේක. එතැන් සිට උන්වහන්සේ තවදුරටත් පමණක් සර්වබලධාරී ස්වාමි දෙවියන් වහන්සේ ලෙස නොව, යෙහෝවා ලෙස දැනගනු ලැබිය යුතු විය. තමන්ගේ නාමයන් මඟින් නිරූපිත වන තම ස්වභාවය පිළිබඳ අවබෝධය තවදුරටත් විශාල කරමින් සිටින එම ඉතිහාසය තුළම, උන්වහන්සේ පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයට දෙවියන් වහන්සේ එක් දෙවියන් වහන්සේ බවද දැඩි ලෙස දැනුම් දුන් සේක. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ දවසේ යුදෙව්වෝ කුමක් සිතිය යුතුව තිබුණේද?

Later in His ministry as it reached the climax of the Triumphal Entry into Jerusalem the Jews are once again flabbergasted that Jesus is allowing the children to sing His praise.

පසුව, උන්වහන්සේගේ සේවය යෙරුසලමට වූ විජයෝත්සවමය ප්‍රවේශයේ උච්චතම අවස්ථාවට ළඟාවූ කල, යේසුස්වහන්සේ දරුවන්ට උන්වහන්සේගේ ප්‍රශංසාව ගායනා කිරීමට ඉඩදෙමින් සිටින බව ගැන යුදෙව්වෝ නැවත වරක් විස්මයට පත්වෙති.

> And the multitudes that went before, and that followed, cried, saying, Hosanna to the son of David: Blessed is he that cometh in the name of the Lord; Hosanna in the highest. Matthew 21:9.

> ඉදිරියෙන් ගිය සමූහයද, පසුපසින් ආ සමූහයද, “දාවිත්ගේ පුත්‍රයාට හොසාන්නා! ස්වාමීන්ගේ නාමයෙන් පැමිණෙන්නා ආශීර්වාදලත්ය; උතුම් වූ ස්ථානවල හොසාන්නා!” යයි කෑගසමින් සිටියෝය. මතෙව් 21:9.

The lyric of the song that drove the Pharisees crazy was the part identifying Jesus as the Son of David and also identifying that the Son of David was the name of the Lord. At the beginning of His ministry, the triumphal entry and of course the cross, the controversy includes agitation over Jesus’ name.

පරිසිවරුන් උමතු කළ එම ගීතයේ පදය වූයේ යේසුස්ව දාවිත්ගේ පුත්‍රයා ලෙස හඳුන්වා දීමත්, එම දාවිත්ගේ පුත්‍රයා ස්වාමීන්වහන්සේගේ නාමය බවත් හඳුන්වා දීමත්ය. උන්වහන්සේගේ සේවාවේ ආරම්භයේදීද, විජයග්‍රාහී ප්‍රවේශයේදීද, සහ නිසැකවම කුරුසියේදීද, එම විවාදය යේසුස්ගේ නාමය පිළිබඳ උද්වේගයද ඇතුළත් කරයි.

> Then said the chief priests of the Jews to Pilate, Write not, The King of the Jews; but that he said, I am King of the Jews. John 19:21.

> එවිට යුදෙව්වන්ගේ ප්‍රධාන පූජකයෝ පිලාත්ට කීවෝය, “යුදෙව්වන්ගේ රජ” යයි නොලියනු; එහෙත් ඔහු, “මම යුදෙව්වන්ගේ රජ වෙමි” යයි කී බව ලියනු. යොහන් 19:21.

Of course, it would have been essentially correct for Pilate to have changed the writing to say, “I am, King of the Jews,” for “I Am” was the name Jesus set forth of Himself repeatedly. Of course, to apply that flawed logic in order to change God’s Word, particularly when it is the story of the cross is something that men would never do, would they? Jesus was the “King of the Jews,” but He was also “I am,” so the statement “I am, King of the Jews” is accurate in a sense, but this is not the point.

ඇත්ත වශයෙන්ම, “මම වෙමි, යුදෙව්වන්ගේ රජ” යැයි ලිපිය වෙනස් කළේ නම්, පිලාත් විසින් එසේ කිරීම මූලික වශයෙන් නිවැරදි වූවක් විය හැකි ය; මක්නිසාද “මම වෙමි” යනු යේසුස්වහන්සේ තමන් ගැන නැවත නැවත ප්‍රකාශ කළ නාමය වූ බැවිනි. නමුත්, විශේෂයෙන් එය කුරුසියේ කථාව වන විට, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය වෙනස් කිරීම පිණිස එම දෝෂ සහිත තර්කය අදාළ කර ගැනීම යනු මනුෂ්‍යයන් කිසිදා නොකරන දෙයක් ය, එසේ නොවේ ද? යේසුස්වහන්සේ “යුදෙව්වන්ගේ රජ” වූ අතර, ඒ සමඟම උන්වහන්සේ “මම වෙමි” ද වූ බැවින්, “මම වෙමි, යුදෙව්වන්ගේ රජ” යන ප්‍රකාශය එක් අර්ථයකින් නිවැරදි ය; එහෙත් මෙයම ප්‍රධාන කරුණ නොවේ.

From the beginning and throughout the middle and to the end of the three and a half years His name was a point of agitation. There are many things to be understood about the line of covenant names, but here I am wanting to show that there was a shaking at the end of ancient Israel in the Jewish church that had to do with the name of Christ. As the Son of David, He possessed the credentials to be the Messiah, as the Son of God, (in the sense of also being God) and as the Son of Man, Jesus presented a tremendous test for the chosen people. How could this man claim to be God and also God’s son, when Moses at the beginning of their covenant history had been so specific about God being one God?

ආරම්භයේ සිට මැදකාලය පුරාවටත්, තුන් අවුරුදු භාගයේ අවසානය දක්වාත්, උන්වහන්සේගේ නාමය කලබලයකේ කේන්ද්‍රස්ථානයක් විය. ගිවිසුම් නාමයන්ගේ අනුක්‍රමය පිළිබඳව අවබෝධ කරගත යුතු බොහෝ කරුණු ඇත; එහෙත් මෙහි මා පෙන්වීමට අභිප්‍රේත කරන්නේ, පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයේ අවසාන සමයේ යුදෙව් සභාව තුළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නාමය හා සම්බන්ධ වූ කම්පනයක් පැවති බවය. දාවිත්ගේ පුත්‍රයා ලෙස, මෙසියා වීමට අවශ්‍ය ප්‍රමාණපත්‍ර උන්වහන්සේ සතු වූහ; දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ලෙස (එනම් දෙවියන්වහන්සේද වන අර්ථයෙන්), සහ මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා ලෙස, යේසුස්වහන්සේ තෝරාගත් ජනතාව ඉදිරියේ මහත් පරීක්ෂාවක් ඉදිරිපත් කළහ. ඔවුන්ගේ ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ ආරම්භයේදී මෝසෙස් දෙවියන්වහන්සේ එකම දෙවියන්වහන්සේ බව ඉතා නිශ්චිතව ප්‍රකාශ කර තිබියදී, මේ මනුෂ්‍යයා කෙසේද තමන් දෙවියන්වහන්සේද දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාද බව ප්‍රකාශ කළේ?

Yet that was the purpose of Christ walking among men. God was in Him reconciling men unto Himself, and He was doing so by allowing men to see Jesus, who plainly and directly taught that if you have seen Him—you have seen the Father. This history represents the ending of literal Israel as God’s chosen people and at the beginning there was a controversy marked about who and what God is.

එසේවුවද, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මනුෂ්‍යයන් අතර ගමන් කළේ එම අරමුණ නිසාය. දෙවියන්වහන්සේ උන්වහන්සේ තුළ සිට මනුෂ්‍යයන් තමන් වෙත සමගි කරමින් සිටි අතර, එය උන්වහන්සේ කළේ, “ඔබ මාව දැක ඇත්නම්—පියාණන්වහන්සේ දැක ඇත්තේය” යැයි පැහැදිලිව හා සෘජුව ඉගැන්වූ යේසුස්වහන්සේව මනුෂ්‍යයන්ට දැකීමට ඉඩ දීමෙනි. මෙම ඉතිහාසය දෙවියන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ජනතාව ලෙස වචනාර්ථ ඉශ්‍රායෙල්ගේ අවසානය නිරූපණය කරන අතර, එහි ආරම්භයේදී දෙවියන්වහන්සේ කවුද සහ දෙවියන්වහන්සේ කෙසේවූ අයද යන්න පිළිබඳව සලකුණු කළ විවාදයක් තිබුණේය.

> And Pharaoh said, Who is the Lord, that I should obey his voice to let Israel go? I know not the Lord, neither will I let Israel go. Exodus 5:2.

> එවිට පාරාවෝ මෙසේ කීවේය: “ඉශ්‍රායෙල් ජනතාව හැර යාමට ඔහුගේ හඬට මම කීකරු විය යුතු එම ස්වාමීන්වහන්සේ කවුද? මම ස්වාමීන්වහන්සේ නොදනිමි; ඉශ්‍රායෙල් ජනතාව හැර යාමට ද මම ඉඩ නොදෙමි.” නික්මයාම 5:2.

Pharaoh is expressing not only the symbol of atheistic defiance against the knowledge of God, but also expressing the Egyptian understanding concerning the God of Abraham. And repeatedly the Lord has said that His wonderous acts in Egypt were to allow mankind to know who He is. The history of the beginning of literal Israel as God’s chosen people typifies the end.

පාරාවෝ දෙවියන්වහන්සේ පිළිබඳ දැනුමට විරුද්ධ නාස්තික අභියෝගයේ සංකේතය පමණක් ප්‍රකාශ කරන්නේ නොව, ආබ්‍රහම්ගේ දෙවියන්වහන්සේ සම්බන්ධයෙන් මිසරීය අවබෝධය ද ප්‍රකාශ කරයි. එසේම, තමන් කවුදැයි මනුෂ්‍ය වර්ගයාට දැනගැනීමට ඉඩ සලසන පිණිස, මිසරයෙහි තම ආශ්චර්යමත් ක්‍රියා සිදු කළ බව ස්වාමින්වහන්සේ නැවත නැවතත් පවසා ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ජනතාව ලෙස සැබෑ ඉශ්‍රායෙල්ගේ ආරම්භයේ ඉතිහාසය අවසානයට ආදර්ශවත් වේ.

In both histories there is a lack of understanding about who and what God is, that is connected to His various names, but more importantly to our consideration is that the history of Christ at the ending of Israel as the chosen people, identifies that a primary reason the Jews stumbled over accepting their Messiah was that they knew that God’s Word at the beginning of their covenant history identified was that He was one God. What a dilemma!

මෙම ඉතිහාස දෙකෙහිම දෙවියන් වහන්සේ කවුද යන්නත්, උන් වහන්සේ කුමක්ද යන්නත් පිළිබඳ අවබෝධයේ හිඟයක් දක්නට ලැබේ; එය උන් වහන්සේගේ විවිධ නාමයන් සමඟ සම්බන්ධ වූවකි. එහෙත්, අපගේ සලකා බැලීම සඳහා වඩාත් ප්‍රධාන වන්නේ, තෝරාගත් ජනතාව ලෙස ඉශ්‍රායෙල්ගේ අවසානයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉතිහාසය මෙය හඳුන්වා දීමයි: යුදෙව්වෝ තම මෙසියාව පිළිගැනීමේදී අඩපණ වූ ප්‍රධාන හේතුවක් වූයේ, ඔවුන්ගේ ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ ආරම්භයේදී දෙවියන් වහන්සේගේ වචනයෙන් උන් වහන්සේ එක් දෙවි කෙනෙකු බව හඳුන්වා දී තිබූ බව ඔවුන් දැන සිටීමය. කොපමණ දුෂ්කර තත්ත්වයක්ද!

> And after that they durst not ask him any question at all. And he said unto them, How say they that Christ is David’s son? And David himself saith in the book of Psalms, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, Till I make thine enemies thy footstool. David therefore calleth him Lord, how is he then his son? Luke 20:40–44.

> ඉන්පසු ඔව්හු තවදුරටත් ඔහුගෙන් කිසි ප්‍රශ්නයක්වත් අසීමට ධෛර්ය නොකළහ. එවිට ඔහු ඔවුන්ට කීවේ, ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ දාවිත්ගේ පුත්‍රයායැයි ඔවුන් කෙසේ කියත්ද? මක්නිසාද දාවිත්ම ගීතාවලිය පොතෙහි මෙසේ කියයි: “ස්වාමින් වහන්සේ මාගේ ස්වාමීන් වහන්සේට කීසේක: මාගේ දකුණෙහි හිඳින්න, මම ඔබගේ සතුරන් ඔබගේ පාදපීඨය කරන තෙක්ය.” එබැවින් දාවිත් ඔහුට ස්වාමීන් වහන්සේ යැයි කියන්නේ නම්, ඔහු කෙසේද ඔහුගේ පුත්‍රයා වන්නේ? ලූක් 20:40–44.

This is the final question and answer period for the Jews, for after that interaction, “they durst not ask Him any question at all.” He had just answered the final question of his ministry for the lost house (and there is always a lost house in the prophetic narrative), and then He raises the subject of His name as “the Son of David,” and therefore as the Messiah. All through the three and a half years the controversy includes His various names, which represent His character and nature. His name is addressed at the beginning, at His baptism, and then in His final interaction with the lost house at the triumphal entry and at the cross, among other passages in the gospels.

මෙය යුදෙව්වරුන් සඳහා වූ අවසාන ප්‍රශ්න හා පිළිතුරු කාලයයි, මක්නිසාද එම අන්තර්ක්‍රියාවෙන් පසුව, “ඔව්හු උන්වහන්සේගෙන් තවත් කිසිම ප්‍රශ්නයක් අසන්නට දිරවා නොගත්හ.” උන්වහන්සේ ඒ මොහොතේ අහිමි ගෘහය සඳහා වූ තම සේවාවේ අවසාන ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දී තිබුණි (එසේම ප්‍රකාශනමය කථානායකත්වයේ සැමවිටම අහිමි ගෘහයක් පවතී), එවිට උන්වහන්සේ “දාවිද්ගේ පුත්‍රයා” යනුවෙන් තම නාමය පිළිබඳ විෂයය, එබැවින් මෙසියස් ලෙසද, ඉදිරිපත් කරයි. එම අවුරුදු තුනහමාර පුරාම විවාදය උන්වහන්සේගේ ස්වභාවය හා ස්වරුපය නිරූපණය කරන විවිධ නාමයන් ඇතුළත් කරයි. උන්වහන්සේගේ නාමය ආරම්භයේදී, උන්වහන්සේගේ බෞතිස්මයේදී, තවද අහිමි ගෘහය සමඟ වූ උන්වහන්සේගේ අවසාන අන්තර්ක්‍රියාවේදී—ජයෝද්ඝෝෂමය ඇතුල්වීමේදී සහ කුරුසියේදී—ශුභාරංචිවල අනෙක් පරිච්ඡේද අතරද, සම්බෝධනය කරනු ලැබේ.

> “The Pharisees had gathered close about Jesus as He answered the question of the scribe. Now turning He put a question to them: ‘What think ye of Christ? whose son is He?’ This question was designed to test their belief concerning the Messiah,—to show whether they regarded Him simply as a man or as the Son of God. A chorus of voices answered, ‘The Son of David.’ This was the title which prophecy had given to the Messiah. When Jesus revealed His divinity by His mighty miracles, when He healed the sick and raised the dead, the people had inquired among themselves, ‘Is not this the Son of David?’ The Syrophoenician woman, blind Bartimaeus, and many others had cried to Him for help, ‘Have mercy on me, O Lord, Thou Son of David.’ Matthew 15:22. While riding into Jerusalem He had been hailed with the joyful shout, ‘Hosanna to the Son of David: Blessed is He that cometh in the name of the Lord.’ Matthew 21:9. And the little children in the temple had that day echoed the glad ascription. But many who called Jesus the Son of David did not recognize His divinity. They did not understand that the Son of David was also the Son of God.

> යේසුස් සභාවරුන්ගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙන කල, පරිසිවරුන් උන්වහන්සේ වටා සමීපව රැස්ව සිටියහ. එවිට උන්වහන්සේ ඔවුන් දෙස හැරී ඔවුන්ගෙන් ප්‍රශ්නයක් ඇසූ සේක: “ක්‍රිස්තුස් ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ඔහු කාගේ පුත්‍රයාද?” මේ ප්‍රශ්නය ඔවුන්ගේ මෙසියාව පිළිබඳ විශ්වාසය පරීක්ෂා කිරීමට වූවකි,—ඔවුන් ඔහු මනුෂ්‍යයෙකු ලෙස පමණක්ද, නැත්නම් දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ලෙසද සලකන්නේද යන්න පෙන්වීමටය. එක හඬින් පිළිතුරු ලැබුණේ, “දාවිත්ගේ පුත්‍රයා” යනුවෙනි. මෙය අනාවැකිය විසින් මෙසියාවට දී තිබූ නාමයයි. යේසුස්වහන්සේ තම බලවත් අද්භූතකර්මයන් මඟින් තම දේවත්වය ප්‍රකාශ කළ විට, උන්වහන්සේ රෝගීන් සුව කළ විටත් මළවුන් නැගිටුවූ විටත්, ජනතාව තමන් අතර අසමින් සිටියේ, “මොහු දාවිත්ගේ පුත්‍රයා නොවේද?” යනුවෙනි. සිරොෆිනීකිය ස්ත්‍රිය, අන්ධ බර්තිමය, සහ තවත් බොහෝ දෙනෙක්, “ස්වාමිනි, දාවිත්ගේ පුත්‍රයාණෙනි, මට කරුණාව දක්වනු මැනව” යැයි උන්වහන්සේගෙන් උපකාර ඉල්ලා හඬ නැගූහ. මතෙව් 15:22. යෙරුසලමට අසරුව ගමන් කළ විට, “දාවිත්ගේ පුත්‍රයාට හොසන්නා! ස්වාමීන්ගේ නාමයෙන් එන තැනැත්තා ආශීර්වාදලත් වේවා” යන ප්‍රීතිමත් හඬින් උන්වහන්සේ පිළිගනු ලැබූ සේක. මතෙව් 21:9. එදින දේවමාළිගාව තුළ සිටි කුඩා දරුවෝද එම සතුටු ප්‍රශංසා ප්‍රකාශය ප්‍රතිධ්වනි කළහ. එහෙත් යේසුස්වහන්සේ දාවිත්ගේ පුත්‍රයා යැයි කියූ බොහෝ දෙනා උන්වහන්සේගේ දේවත්වය හඳුනා නොගත්හ. දාවිත්ගේ පුත්‍රයා දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාද වන බව ඔවුහු නොතේරුම් ගත්හ.

> “In reply to the statement that Christ was the Son of David, Jesus said, ‘How then doth David in Spirit [the Spirit of Inspiration from God] call Him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit Thou on My right hand, till I make Thine enemies Thy footstool? If David then call Him Lord, how is He his son? And no man was able to answer Him a word, neither durst any man from that day forth ask Him any more questions.’” The Desire of Ages, 609.

> “ක්‍රිස්තුස් දාවිත්ගේ පුත්‍රයා යැයි කළ ප්‍රකාශයට පිළිතුරු වශයෙන්, යේසුස් වහන්සේ මෙසේ පැවසූ සේක: ‘එසේ නම් දාවිත් ආත්මයෙන් [දෙවියන්වහන්සේගෙන් ලැබෙන ප්‍රේරණයේ ආත්මය] ඔහුට ස්වාමීන් යැයි කියන්නේ කෙසේද? ඔහු මෙසේ කියයි: ස්වාමීන්වහන්සේ මාගේ ස්වාමීන්වහන්සේට, “මම ඔබගේ සතුරන් ඔබගේ පාදපීඨය කරවන තුරු, මාගේ දකුණු පැත්තේ හිඳිනුව” කියා වදාරා ඇත. එබැවින් දාවිත් ඔහුට ස්වාමීන් යැයි කියන්නේ නම්, ඔහු දාවිත්ගේ පුත්‍රයා වන්නේ කෙසේද?’ එවිට කිසිවෙකුටත් උන්වහන්සේට එක වචනයක්වත් පිළිතුරු දීමට නොහැකි විය; එදින සිට කිසිවෙකුත් තවත් උන්වහන්සේගෙන් ප්‍රශ්න ඇසීමට ධෛර්ය නොකළේය.” The Desire of Ages, 609.

His anointing as Messiah and His last interaction with those He came to save was over His divinity, the symbolism of His names and of course the rule of first mention. Jesus ends His direct work for the Jews by using the history of literal David to teach about spiritual David. Why would David comment on when the Lord tells the Lord to be seated on the throne with Him? Because king David at the beginning represents the spiritual King David at the end. The only way to rightly understand Jesus’ final statement to the lost house was to be able to apply the rule of first mention, which can’t be done if you don’t know the rule.

මෙසියා ලෙස ඔහුගේ අභිෂේකයත්, ඔහු උදෙසා ගැළවීමට පැමිණි අය සමඟ තිබූ ඔහුගේ අවසාන සම්බන්ධතාවත්, ඔහුගේ දේවත්වය, ඔහුගේ නාමවල සංකේතය, සහ නියතවම ප්‍රථම සඳහන් කිරීමේ නියමය පිළිබඳව විය. යේසුස්, ආත්මික දාවිත් පිළිබඳ ඉගැන්වීමක් දීමට, සත්‍ය දාවිත්ගේ ඉතිහාසය භාවිතා කරමින්, යුදෙව්වන් උදෙසා වූ තම සෘජු ක්‍රියාකාරකම අවසන් කරයි. ස්වාමින්වහන්සේ ස්වාමින්වහන්සේට තමන් සමඟ සිංහාසනයෙහි අසුන් ගන්නා ලෙස පවසන විට, දාවිත් ඒ ගැන ප්‍රකාශ කරන්නේ ඇයි? මන්ද, ආරම්භයේදී රජ දාවිත්, අවසානයේ ආත්මික රජ දාවිත් නියෝජනය කරන බැවිනි. නැතිවූ ගෘහය වෙත යේසුස් කළ අවසාන ප්‍රකාශය නිවැරදිව තේරුම් ගැනීමට ඇති එකම මාර්ගය වූයේ ප්‍රථම සඳහන් කිරීමේ නියමය යෙදවීමට හැකි වීමයි; එම නියමය ඔබ නොදන්නේ නම්, එය කළ නොහැක.

His final statement to the lost house required an understanding of the rule of first mention in order to be understood. Jesus used David and David’s son to present the truth to the lost house for His final statement. They had been the house of David after all. Jesus therefore took the father (David) and turned it to the (Son of David) and He also took the son (of David) and turned him to his father (David). He turned the Father unto the child as Elijah’s message is prophesied to do in the “last days.” That was His final message to ancient literal Israel and it was an Elijah message, for it was based upon the rule of first mention. The rule of first mention therefore, also confirms Jesus’ message as an Elijah message based upon the rule itself. The rule of first mention demands that if the Elijah message of John the Baptist was the first of the last warning message to the lost house of Israel, then the final message given to them would also be the Elijah message. And so it was…

අහිමිවූ ගෘහයට උන්වහන්සේ කළ අවසාන ප්‍රකාශය අවබෝධ කරගැනීමට “පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය” පිළිබඳ අවබෝධයක් අවශ්‍ය විය. යේසුස්වහන්සේ තම අවසාන ප්‍රකාශය තුළ සත්‍යය අහිමිවූ ගෘහයට ඉදිරිපත් කිරීමට දාවිත් සහ දාවිත්ගේ පුත්‍රයා භාවිත කළ සේක. ඔවුන් ඇත්තෙන්ම දාවිත්ගේ ගෘහය වී සිටියෝය. එබැවින් යේසුස්වහන්සේ පියාණන් (දාවිත්) ගෙන එය (දාවිත්ගේ පුත්‍රයා) වෙත හැරවූ සේක; එසේම පුත්‍රයා (දාවිත්ගේ) ගෙන ඔහු තම පියාණන් (දාවිත්) වෙත හැරවූ සේක. “අවසාන දවස්වල” එලියාගේ පණිවිඩය කරන්නට අනාවැකි පළ කර ඇති පරිදි, උන්වහන්සේ පියාණන් දරුවා වෙත හැරවූ සේක. එය පුරාතන සත්‍යාර්ථ ඉශ්‍රායෙලයට උන්වහන්සේගේ අවසාන පණිවිඩය වූ අතර, එය එලියාගේ පණිවිඩයක් විය, මක්නිසාද එය පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය මත පදනම්ව තිබුණි. එබැවින් පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමයම, එම නියමය මත පදනම් වූ එලියාගේ පණිවිඩයක් ලෙස යේසුස්වහන්සේගේ පණිවිඩයද තහවුරු කරයි. පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය ඉල්ලා සිටින්නේ, යොහන් බප්තිස්තගේ එලියාගේ පණිවිඩය ඉශ්‍රායෙල්ගේ අහිමිවූ ගෘහයට දෙන ලද අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩයේ පළමුවැන්න නම්, ඔවුන්ට දෙන ලද අවසාන පණිවිඩයද එලියාගේ පණිවිඩය විය යුතු බවය. එසේම එය එසේම විය…

All of this being said, I would now derive a point from it all that is based upon the rule of first mention—the Alpha and Omega. There was a controversy over the understanding of who and what God is at the beginning of ancient Israel that typified the same controversy at the end of ancient Israel. At the end of ancient Israel, the work of Christ included teaching the lost house of Israel who and what God is. In the history of the end there was a resistance against Christ that was premised on an original truth that was established at the beginning. Modern spiritual Israel will possess the same prophetic characteristics in their history.

මෙය සියල්ල සඳහන් කළ පසු, පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය—ඇල්ෆා සහ ඔමේගා—මත පදනම් වූ කරුණක් දැන් එයින් උපුටා ගැනීමට මම කැමැත්තෙමි. පුරාතන ඉශ්‍රායෙල්හි ආරම්භයේදී දෙවියන් වහන්සේ කවුද, කුමක්ද යන අවබෝධය සම්බන්ධයෙන් ඇති වූ විවාදයක්, පුරාතන ඉශ්‍රායෙල්හි අවසානයේ ඇති වූ එම විවාදයටම ආදර්ශවත් විය. පුරාතන ඉශ්‍රායෙල්හි අවසානයේදී, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ කාර්යයට, මාර්ගය වැරදිගිය ඉශ්‍රායෙල් ගෘහයට දෙවියන් වහන්සේ කවුද, කුමක්ද යන්න උගන්වීම ඇතුළත් විය. අවසානයේ ඉතිහාසයේදී, ආරම්භයේදී ස්ථාපිත කරන ලද මුල් සත්‍යයක් මත පදනම් වූ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේට එරෙහි ප්‍රතිරෝධයක් තිබුණේය. නූතන ආත්මික ඉශ්‍රායෙල් ද තම ඉතිහාසය තුළ එම අනාවැකිමය ලක්ෂණම හිමි කරගනු ඇත.

At the beginning of Adventism, the historians inform us that the Millerites were primarily made up of two Christian denominations; the Methodist and the Christian Connection. Methodism’s primary beliefs were based upon living the correct Christian lifestyle. They had the “method.” The Christian Connection’s primary belief might be summarized as an opposition to the Catholic doctrine of the trinity.

ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ව්‍යාපාරයේ ආරම්භයේදී, ඉතිහාසඥයෝ අපට දන්වන්නේ මිලරයිට්වරුන් ප්‍රධාන වශයෙන් ක්‍රිස්තියානි සභා දෙකකින් සමන්විත වූ බවය; එනම් මෙතොඩිස්ට් සභාව සහ ක්‍රිස්තියාන් කනෙක්ශන් සභාවයි. මෙතොඩිස්ම්හි ප්‍රධාන විශ්වාසයන් නිවැරදි ක්‍රිස්තියානි ජීවන රටාවක් අනුව ජීවත් වීම මත පදනම් වී තිබුණි. ඔවුන්ට තිබුණේ “ක්‍රමය”ය. ක්‍රිස්තියාන් කනෙක්ශන් සභාවේ ප්‍රධාන විශ්වාසය, කතෝලික ත්‍රිත්ව ධර්මෝපදේශයට එරෙහි වීමක් ලෙස සාරාංශ කළ හැකිය.

As far as my research has gone, virtually all the leadership of the Millerites held to that doctrine of the Christian Connection. There are many branches of the Seventh-day Adventist Reform Movement (SDARM), that still hold to and promote the original Millerite understanding of “anti-trinitarianism.” A dilemma (and current source of controversy) for those who retain the pioneer understanding has and always will be, how to respond to the many and various passages where Sister White directly opposes the doctrinal position they hold to and promote?

මගේ පර්යේෂණය පෙනී ගිය තරමට, මිලරයිට්වරුන්ගේ නායකත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම කිසිසේත්ම අඩුවක් නැතිව ක්‍රිස්තියානි කනෙක්‌ෂන්ගේ එම ධර්මයට අනුග්‍රහය දැක්වීය. සෙවන්ත්-ඩේ අඩ්වෙන්ටිස්ට් රිෆෝම් මුව්මන්ට් (SDARM) හි බොහෝ ශාඛා තවමත් “ත්‍රිත්ව-විරෝධීභාවය” පිළිබඳ මුල් මිලරයිට් අවබෝධය දැඩිව පවත්වාගෙන යමින් එය ප්‍රවර්ධනය කරති. පුරෝගාමී අවබෝධය රඳවාගෙන සිටින අය සඳහා ඇති ගැටලුවක් (සහ වර්තමාන විවාදයේ මූලාශ්‍රයක්) එයයි: ඔවුන් අල්ලාගෙන සිටිනද, ප්‍රවර්ධනය කරනද ධර්මමය ස්ථාවරයට සෘජුව විරුද්ධ වන සිස්ටර් වයිට්ගේ බොහෝද විවිධද පාඨයන්ට කෙසේ ප්‍රතිචාර දක්වන්නද යන්න, එය සදාකාලයෙන්ම එසේම පැවති අතර එසේම පවතිනු ඇත.

> “I am instructed to say, The sentiments of those who are searching for advanced scientific ideas are not to be trusted. Such representations as the following are made: ‘The Father is as the light invisible: the Son is as the light embodied; the Spirit is the light shed abroad.’ ‘The Father is like the dew, invisible vapor; the Son is like the dew gathered in beauteous form; the Spirit is like the dew fallen to the seat of life.’ Another representation: ‘The Father is like the invisible vapor; the Son is like the leaden cloud; the Spirit is rain fallen and working in refreshing power.’

> “මට මෙසේ කියනු පිණිස උපදෙස් දී ඇත: උසස් විද්‍යාත්මක අදහස් සොයමින් සිටින අයගේ මතයන් විශ්වාස කළ යුතු නොවේ. පහත සඳහන් වර්ගයේ නිරූපණ ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ: ‘පියාණන් නොපෙනෙන ආලෝකය මෙන් ය; පුත්‍රයා ශරීරගත වූ ආලෝකය මෙන් ය; ආත්මයාණන් සෑම තැනකම විහිදී ගිය ආලෝකය මෙන් ය.’ ‘පියාණන් නොපෙනෙන වාෂ්පය වූ පිනි මෙන් ය; පුත්‍රයා අලංකාර ස්වරූපයකට එක්රැස් වූ පිනි මෙන් ය; ආත්මයාණන් ජීවනයේ ආසනය මත වැටුණු පිනි මෙන් ය.’ තවත් නිරූපණයක් නම්: ‘පියාණන් නොපෙනෙන වාෂ්පය මෙන් ය; පුත්‍රයා සීසම්-පැහැති වලාකුළ මෙන් ය; ආත්මයාණන් වැටී ප්‍රබෝධක බලයෙන් ක්‍රියා කරන වර්ෂාව මෙන් ය.’”

> “All these spiritualistic representations are simply nothingness. They are imperfect, untrue. They weaken and diminish the Majesty which no earthly likeness can be compared to. God cannot be compared with the things His hands have made. These are mere earthly things, suffering under the curse of God because of the sins of man. The Father cannot be described by the things of earth. The Father is all the fullness of the Godhead bodily, and is invisible to mortal sight.

> “මේ සියලු ආත්මවාදී නිරූපණ සම්පූර්ණයෙන්ම නිෂ්ප්‍රයෝජන ශූන්‍යතාවය පමණි. ඒවා අසම්පූර්ණය; අසත්‍යය. භූමියෙහි කිසි සමානත්වයකට සමාන කළ නොහැකි ඒ මහිමය ඒවා දුර්වල කර පහත් කරයි. දෙවියන් වහන්සේව උන්වහන්සේගේ හස්තයන් සෑදූ දේවල් සමඟ සසඳා බැලිය නොහැක. මේවා මනුෂ්‍යයාගේ පාපයන් නිසා දෙවියන් වහන්සේගේ ශාපය යටතේ දුක් විඳින සාමාන්‍ය භූමික දේවල් පමණි. පියාණන්වහන්සේ භූමියේ දේවල් මඟින් විස්තර කළ නොහැක. පියාණන්වහන්සේ ශාරීරිකව දෙවත්වයේ සම්පූර්ණ පූර්ණත්වය සියල්ලම වන අතර, මරණශීලී ඇසට අදෘශ්‍යමානය.”

> “The Son is all the fullness of the Godhead manifested. The Word of God declares Him to be ‘the express image of His person.’ ‘God so loved the world, that He gave His only-begotten Son, that whosoever believeth in Him should not perish, but have everlasting life.’ Here is shown the personality of the Father.

> “පුත්‍රයා යනු දේවත්වයේ සම්පූර්ණ පූර්ණත්වය ප්‍රකාශිත වූ තැනැත්තාය. දේව වචනය ඔහු ‘උන්වහන්සේගේ ස්වභාවයේ නිශ්චිත ප්‍රතිරූපය’ බව ප්‍රකාශ කරයි. ‘දෙවියන් වහන්සේ ලෝකයට මෙතරම් ප්‍රේම කළ බැවින්, උන්වහන්සේ තම එකම උපන් පුත්‍රයා දුන්සේක; එසේ කළේ, ඔහු කෙරෙහි විශ්වාස කරන කවරෙකු නමුත් විනාශ නොවී, සදාකාල ජීවනය ලබන පිණිසය.’ මෙහි පියාණන්වහන්සේගේ පුද්ගලත්වය ප්‍රකාශ කර ඇත.”

> “The Comforter that Christ promised to send after He ascended to heaven, is the Spirit in all the fullness of the Godhead, making manifest the power of divine grace to all who receive and believe in Christ as a personal Saviour. There are three living persons of the heavenly trio; in the name of these three great powers—the Father, the Son, and the Holy Spirit—those who receive Christ by living faith are baptized, and these powers will co-operate with the obedient subjects of heaven in their efforts to live the new life in Christ.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

> “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ස්වර්ගයට උද්ධාරණය වූ පසු එවන බවට පොරොන්දු වූ සැනසිලිදායකයා නම්, දේවත්වයේ සම්පූර්ණ පූර්ණත්වය තුළ පවතින ආත්මයාණන්වහන්සේය. ඔහු, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පුද්ගලික ගැලවුම්කරුවෙකු ලෙස පිළිගෙන ඔහු කෙරෙහි විශ්වාස කරන සියල්ලන්ට දේවීය කරුණාවේ බලය ප්‍රකාශ කරවයි. ස්වර්ගීය ත්‍රිත්වයේ ජීවමාන පුද්ගලයන් තිදෙනෙක් සිටිති; මේ මහා බලයන් තුනගේ—පියාණන්වහන්සේ, පුත්‍රයාණන්වහන්සේ, සහ ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ—නාමයෙන්, ජීවමාන ඇදහිල්ලෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පිළිගන්නෝ බව්තිස්ම කරනු ලබති; තවද, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළ නව ජීවිතය ජීවත්වීමට ඔවුන් කරන ප්‍රයත්නයන්හිදී, මේ බලයන් ඔවුන් වන ස්වර්ගයට කීකරු යටත්වූවන් සමඟ එක්ව ක්‍රියා කරනු ඇත.” Special Testimonies, Series B, number 7, 62, 63.

The passage identifies “sentiments of those” that were defining the Father, the Son and the Spirit with “things of earth.” Then she says, “The Father cannot be described by the things of the earth.” Notice two points that she makes, though one might sound like a contradiction. She is identifying a false description of the Godhead that identifies three gods, if you will. It’s a false description of the Godhead, but she makes no comment about the fact that the false definition of the Godhead is also incorrect because it has the wrong number of gods in the Godhead.

මෙම ඡේදය තුළ “පියාණන්, පුත්‍රයා සහ ආත්මයා” “පෘථිවියේ දේවල්” මඟින් නිර්වචනය කරමින් සිටි “එවන් අයගේ අදහස්” යනුවෙන් හඳුනා දක්වයි. පසුව ඇය කියන්නේ, “පියාණන්ව පෘථිවියේ දේවල් මඟින් විස්තර කළ නොහැක” යනුවෙනි. ඇය ඉදිරිපත් කරන කරුණු දෙකක් සලකන්න; ඒවායින් එකක් විරෝධාභාසයක් මෙන් ශබ්ද විය හැකි වුවද. ඇය දේවත්වය ගැන, ඔබ කැමති නම්, දෙවිවරුන් තිදෙනෙකු හඳුනාගන්නා වැරදි විස්තරයක් හඳුනා දක්වයි. එය දේවත්වය පිළිබඳ වැරදි විස්තරයකි; එහෙත් දේවත්වය පිළිබඳ එම වැරදි නිර්වචනය දේවත්වය තුළ දෙවිවරුන්ගේ සංඛ්‍යාව වැරදි බැවින්ද අසත්‍ය බව පිළිබඳව ඇය කිසිදු සටහනක් කරන්නේ නැත.

Also notice that she says the things of the earth cannot be used to describe the Father. In that very statement, she herself is using the things of the earth. It is human beings that have children and mothers and fathers and aunts and cousins. And Jesus tells us there will be no more marrying in heaven in the earth made new, for we will be like the angels. There are no boy and girl angels. The terms used by human beings that define their relationships with one another have been employed by God to instruct us about His nature and character, but even “the things of the earth” that inspiration has employed to instruct men of God’s character and nature are imperfect.

එසේම, ඇය පවසන්නේ භූමියේ දේවල් පියාණන්ව විස්තර කිරීම සඳහා භාවිත කළ නොහැකි බවය යන්නද සැලකිල්ලට ගන්න. එම ප්‍රකාශය තුළම, ඇය තමාම භූමියේ දේවල් භාවිත කරමින් සිටියි. දරුවන්, මව්වරුන්, පියවරුන්, නැන්දාන් හා සොයුරන්ගේ දරුවන් ඇතිව සිටින්නේ මනුෂ්‍යයන්ය. තවද, අලුත් කරන ලද භූමියේ ස්වර්ගයේ තවදුරටත් විවාහ වීමක් නොමැති වනු ඇතැයි යේසුස් අපට පවසයි, මන්ද අපි දූතයන් මෙන් වන්නෙමු. පිරිමි දූතයන් හෝ ගැහැණු දූතයන් නොමැත. මනුෂ්‍යයන් එකිනෙකා සමඟ ඇති සම්බන්ධතා නිර්වචනය කරන පද God විසින් ඔහුගේ ස්වභාවය හා චරිතය ගැන අපට උපදෙස් දීමට භාවිත කර ඇත; එහෙත්, මනුෂ්‍යයන්ට දෙවියන්වහන්සේගේ චරිතය හා ස්වභාවය ගැන උපදෙස් දීමට ප්‍රේරණය විසින් භාවිත කර ඇති “භූමියේ දේවල්” පවා අපූර්ණය.

We have been informed that, “There are three living persons of the heavenly trio” … “the Father, the Son, and the Holy Spirit.” It is an abomination to attach earthly spiritualist sentiments to these three persons, but it is not an abomination to attach “the name of these three great powers” to the biblical definition of the Godhead.

අපට මෙසේ දැනුම් දී ඇත: “ස්වර්ගීය ත්‍රිත්වයේ ජීවමාන පුද්ගලයන් තිදෙනෙක් සිටිති” … “පියාණන්, පුත්‍රයාණන් සහ ශුද්ධාත්මයාණන්.” මේ පුද්ගලයන් තිදෙනාට භූමික ආත්මවාදී අදහස් සම්බන්ධ කිරීම අප්‍රසන්න අශුභකාරකයක් වන නමුත්, “මෙම මහත් බලයන් තිදෙනාගේ නාමය” දේවත්වය පිළිබඳ බයිබලානුකුල නිර්වචනයට සම්බන්ධ කිරීම අශුභකාරකයක් නොවේ.

The prophetess says “the name” of the three great powers who make up the Godhead is the Father, the Son and Holy Spirit. As with every biblical truth, when brought together line upon line, the complete testimony must consist of every waymark that has been revealed. The prophets’ testimonies are to be combined. Daniel gives the name of Palmoni to Christ (among other names, but this is just an example). John calls Him the Alpha and Omega and Moses calls Him Jehovah. According to Ellen White His name is the Father, the Son and the Holy Spirit.

දෙවියන්ගේ සම්පූර්ණත්වය රචනා කරන මහා බලතුනගේ “නාමය” පියාණන්, පුත්‍රයා සහ ශුද්ධාත්මයා බව භවදායකාව ප්‍රකාශ කරයි. සෑම බයිබල් සත්‍යයක් සමඟම මෙන්, එය රේඛාව මත රේඛාවක් ලෙස එකට ගෙන එන විට, සම්පූර්ණ සාක්ෂිය හෙළි කරනු ලැබූ සෑම සලකුණක්ම අන්තර්ගත විය යුතුය. භවදෘෂ්ටීන්ගේ සාක්ෂි එකට සංයුක්ත කළ යුතුය. දානියෙල් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට Palmoni යන නාමය දෙනවා (වෙනත් නාම අතරද මෙය එකක් වන නමුත්, මෙය උදාහරණයක් පමණි). යොහන් උන්වහන්සේට Alpha and Omega යනුවෙන් ආරාධනා කරන අතර මෝසෙස් උන්වහන්සේට Jehovah යන නාමය පාවිච්චි කරයි. Ellen White අනුව, උන්වහන්සේගේ නාමය පියාණන්, පුත්‍රයා සහ ශුද්ධාත්මයා ය.

> “Satan is . . . constantly pressing in the spurious—to lead away from the truth. The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony.

> “සාතන් යනු... සත්‍යයෙන් ඉවතට ගෙන යාම පිණිස නිරන්තරයෙන් ව්‍යාජ දේ පෙරට තල්ලු කරමින් සිටින අයෙකි. දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ සාක්ෂිය බලරහිත කර දැමීම සාතන්ගේ අති අවසාන රැවටීම වනු ඇත. ‘දර්ශනය නොමැති තැන ජනතාව විනාශ වෙති’ (හිතෝපදේශ 29:18). දෙවියන්වහන්සේගේ ඉතිරි ජනතාවගේ සත්‍ය සාක්ෂිය කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය කම්පා කරවීම සඳහා, සාතන් විවිධ ක්‍රමවලින් හා විවිධ ආයතන මඟින් අතිශය කපටි ලෙස ක්‍රියා කරනු ඇත.”

> “There will be a hatred kindled against the Testimonies which is satanic. The workings of Satan will be to unsettle the faith of the churches in them, for this reason: Satan cannot have so clear a track to bring in his deceptions and bind up souls in his delusions if the warnings and reproofs and counsels of the Spirit of God are heeded.” Selected Messages, book 1, 48.

> “සාක්ෂිවලට විරුද්ධව සෛතානීය වූ ද්වේෂයක් දැල්වෙනු ඇත. සභාවන්ගේ ඒවා කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය කම්පා කර දැමීම සයිතන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් වනු ඇත; මෙයට හේතුව මෙයයි: දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ අනතුරු ඇඟවීම්, තරවටු කිරීම් සහ උපදේශයන් ගෞරවයෙන් පිළිපැදෙන්නේ නම්, සයිතන්ට තම රැවටීම් ඇතුළත් කිරීමටත් තම භ්‍රාන්තයන් තුළ ආත්මයන් බැඳ තැබීමටත් එතරම් පැහැදිලි මාර්ගයක් තිබිය නොහැක.” Selected Messages, book 1, 48.

A quick side point from this passage. John has been banished to Patmos for the Word of God and the testimony of Jesus. There are two target audiences for the third angel’s message. Those outside of Adventism and those inside of Adventism. John represents an Adventist that is not only being persecuted by the world because of his obedience to the Bible, but he is also being persecuted for his obedience to the writings of the Spirit of Prophecy. The persecution that is levelled against the Spirit of Prophecy comes from within, not from the outside.

මෙම පාඨයෙන් ක්ෂිප්‍ර අතුරු කරුණක්. යොහන්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය සහ යේසුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය නිසා පත්මොස් දූපතට නෙරපා හරින ලද්දේය. තෙවන දූතයාගේ පණිවිඩයට ඉලක්ක ප්‍රේක්ෂක සමූහ දෙකක් ඇත: ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයෙන් පිටත සිටින අය සහ ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය ඇතුළත සිටින අය. යොහන් නියෝජනය කරන්නේ, බයිබලයට කීකරු වීම නිසා ලෝකය විසින් පීඩා කරනු ලබන පමණක් නොව, අනාවැකි ආත්මයේ ලේඛනවලට කීකරු වීම නිසාත් පීඩා කරනු ලබන ඇඩ්වෙන්ටිස්වරයෙකි. අනාවැකි ආත්මයට එරෙහිව එල්ල කරනු ලබන පීඩනය පිටතින් නොව, ඇතුළතින් පැමිණෙයි.

At the beginning of ancient Israel, after four hundred years in Egypt, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The ten plagues; the Red Sea deliverance; the heavenly manna; the sanctuary and all its furnishings; the sacred ceremonies; the courtyard, holy place and Most Holy Place; the law of God; the Rock that followed them; the water that came out of the Rock that followed them and even the serpent on the pole were all intended to increase the knowledge of God in His chosen people. It was a progressive education. That progressive education continued until the scribes “durst ask him no more questions” and He then identified the very last subject they would have in an open discussion with Him, and it had to do with the name of David and who and what Christ is.

පුරාණ ඉශ්‍රායෙල් ඉතිහාසයේ ආරම්භයේදී, මිසරයේ වසර හාරසියයකින් පසු, තෝරාගත් ගිවිසුම් ජනතාව වීමට නියමිතව සිටි අය තවත් සබත් දවස රැක නොගත්තෝය. ඔවුහු ක්‍රිස්තුස්ගේ චරිතය හෝ ස්වභාවය දැන නොසිටියෝය. බැඳීව සිටි කාලයේදී තමන් තුළ රෝපණය කරගත් දෙවියන් පිළිබඳ වැරදි අවබෝධයන් ඔවුහු අල්ලාගෙන සිටියෝය. පීඩා දසය; රතු මුහුදෙන් ගැලවීම; ස්වර්ගීය මන්නා; ශුද්ධස්ථානය සහ එහි සියලු උපකරණ; ශුද්ධ වූ ව්‍යවහාර; බාහිර අංගණය, ශුද්ධ ස්ථානය හා අතිශුද්ධ ස්ථානය; දෙවියන්ගේ ව්‍යවස්ථාව; ඔවුන් පසුපස ගිය පර්වතය; ඔවුන් පසුපස ගිය ඒ පර්වතයෙන් පිටතට ආ ජලය, එසේම දණ්ඩය මත එසවූ සර්පයා ද, සියල්ලම උන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ජනතාව තුළ දෙවියන් පිළිබඳ දැනුම වැඩි කිරීමට අදහස් කරනු ලැබූ දේවල්ය. එය ක්‍රමික අධ්‍යාපනයක් විය. එම ක්‍රමික අධ්‍යාපනය ලේඛකයන් “උන්වහන්සේගෙන් තව ප්‍රශ්න අසන්නට ධෛර්ය නොකළ” තෙක්ම දිගටම පැවති අතර, එවිට උන්වහන්සේ ඔවුන් උන්වහන්සේ සමඟ විවෘත සාකච්ඡාවකදී තවමත් පවත්වාගන්නා අන්තිමම විෂය හඳුනා දුන්සේක; එය දාවිත්ගේ නාමයත් ක්‍රිස්තුස් කවුද, කුමක්ද යන්නත් සම්බන්ධ වූවක් විය.

At the beginning of modern spiritual Israel, after 1260 years in spiritual Babylon, those who were to be the chosen covenant people no longer kept the Sabbath. They did not know Christ’s character or nature. They held to misunderstandings about God that they inculcated while in captivity. The history of Adventism with all its waymarks, apostasies, compromises and internal struggles reached a point in the 1880’s when The Desire of Ages was published. Enshrined in that book on page 671, is an understanding of the Godhead that has developed far beyond the understanding that came from the eighteenth century.

නූතන ආත්මික ඉශ්‍රායෙලයේ ආරම්භයේදී, ආත්මික බබිලෝනයේ වසර 1260ක් ගත කළ පසු, තෝරාගත් ගිවිසුම් ජනතාව විය යුතු අය තවදුරටත් සබත පවත්වමින් නොසිටියහ. ඔවුහු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිතය හෝ ස්වභාවය නොදැන සිටියහ. ඔවුහු වහල්කමේ සිටිය කාලය තුළ තමන් තුළ රෝපණය කරගත් දෙවියන්වහන්සේ පිළිබඳ වැරදි අවබෝධයන් අල්ලාගෙන සිටියහ. ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ ඉතිහාසය, එහි සියලු සන්ධිස්ථාන, ධර්මභ්‍රෂ්ටතා, සමථකරණ සහ අභ්‍යන්තර අරගල සමඟ, 1880 දශකයේදී *The Desire of Ages* ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අවස්ථාවෙහි විශේෂ අවධියකට ළඟා විය. එම පොතේ 671 වන පිටුවෙහි සුරක්ෂිත කර ඇති දෙවිකත්වය පිළිබඳ අවබෝධය, අටළොස්වන ශතවර්ෂයෙන් පැමිණි අවබෝධයට වඩා බොහෝ දුරට වර්ධනය වූ එකකි.

Ancient Israel had a controversy at its ending that was brought about by a limited understanding of the Godhead, that was based upon an understanding from their beginning history. The testimony of Jesus says, whether the Father, the Son or the Holy Spirit they are all “the fulness of the Godhead bodily” (Colossians 2:9). The biblical testimony says, “Hear, O Israel: the Lord our God is one Lord” (Deuteronomy 6:4).

පුරාතන ඉශ්‍රායෙලයට එහි අවසානයේදී, ඔවුන්ගේ ආරම්භක ඉතිහාසයෙන් ලැබූ අවබෝධයක් මත පදනම් වූ දෙවත්වය පිළිබඳ සීමිත අවබෝධයකින් උද්භව වූ විවාදයක් තිබුණි. යේසුස්ගේ සාක්ෂිය පවසන්නේ, පියාණන් වහන්සේ හෝ පුත්‍රයාණන් වහන්සේ හෝ ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ හෝ, ඔවුන් සියල්ලෝම “ශරීරයෙන් දෙවත්වයේ පූර්ණත්වය” වන බවය (කොලොස්සි 2:9). බයිබලීය සාක්ෂිය පවසන්නේ, “ඉශ්‍රායෙලයෙනි, අසන්න: අපගේ දෙවි සමිඳාණන් වහන්සේ එකම සමිඳාණන් වහන්සේය” (ද්විතීය ව්‍යවස්ථාව 6:4).

Modern Israel holds to a variety of ideas about the Godhead, and only one is correct. At the end of modern Israel God will finish the work of revealing His character in terms of doing so while probationary time lingers. That is what He did for the Jews, and He never changes. It is certain we will continue to grow in our understanding of God’s nature and character throughout eternity, but there has been a purposeful prophetic line of the truth demonstrating God’s efforts to educate His people about Himself, and that history is part of the education He is seeking to teach now, and the information found in the prophetic word concerning that educational process identifies an end of the discussion that corresponds to the close of probation.

නූතන ඉශ්‍රායෙලය දෙවත්වය පිළිබඳ විවිධ අදහස් රඳා සිටින අතර, ඒවායෙන් නිවැරදි වන්නේ එකක් පමණි. නූතන ඉශ්‍රායෙලයේ අවසානයේදී, කරුණාකාලය තවමත් දිග හැරී සිටින අතරතුර, දෙවියන් වහන්සේ තම ස්වභාවය හෙළිදරව් කිරීමේ කාර්යය සම්පූර්ණ කරනු ඇත. යුදෙව්වන් සඳහා උන්වහන්සේ කළේද එයමය; උන්වහන්සේ කිසිදා වෙනස් නොවන සේක. සදාකාලය පුරාම දෙවියන් වහන්සේගේ ස්වභාවය හා චරිතය පිළිබඳ අපගේ අවබෝධය තුළ අප තවදුරටත් වර්ධනය වන්නෙම යැයි නිසැකය; එහෙත්, දෙවියන් වහන්සේ තම ජනතාවට තමන් පිළිබඳ ඉගැන්වීමට දැරූ උත්සාහයන් ප්‍රදර්ශනය කරන සත්‍යයේ අරමුණු සහිත ප්‍රාක්තනික රේඛාවක් තිබී ඇත, සහ එම ඉතිහාසය දැන් උන්වහන්සේ උගන්වීමට අපේක්ෂා කරන අධ්‍යාපනයේ කොටසක් වේ; එම අධ්‍යාපන ක්‍රියාවලිය සම්බන්ධයෙන් ප්‍රාක්තනික වචනය තුළ සොයාගන්නා තොරතුරු, කරුණාකාලය අවසන් වීම සමඟ අනුරූප වන මෙම සාකච්ඡාවේ අවසානයක් හඳුන්වා දෙයි.

> “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God…. In speaking of his pre-existence, Christ carries the mind back through dateless ages. He assures us that there never was a time when He was not in close fellowship with the eternal God. He to whose voice the Jews were then listening had been with God as one brought up with Him.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> “ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පූර්ව-අස්තිතව ඇති, ස්වයං-අස්තිතව ඇති දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණෝය…. ඔහුගේ පූර්ව-අස්තිතය ගැන කථා කරන විට, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මනස දින-ගණනට අයත් නොවන යුගයන් හරහා පසුපසට ගෙන යයි. ඔහු අපට සහතික කර දෙන්නේ, ඔහු සදාකාලික දෙවියන්වහන්සේ සමඟ අති සමීප සංගතියෙන් නොසිටි කලක් කිසිදා නොතිබූ බවය. එදා යුදෙව්වන් කන්දුන් ඔහුගේ හඬ, ඔහු සමඟ ඇති කර වැඩිවූ කෙනෙකු මෙන් දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියාය.” Signs of the Times, August 29, 1900.

> “He was equal with God, infinite and omnipotent…. He is the eternal, self-existent Son.

> “ඔහු දෙවියන් වහන්සේ සමඟ සමාන වූය; අනන්තද සර්වබලධාරිද වූය…. ඔහු සදාකාලික, ස්වයංභූ පුත්‍රයාණන්ය.”

> “While God’s Word speaks of the humanity of Christ when upon this earth, it also speaks decidedly regarding His pre-existence. The Word existed as a divine being, even as the eternal Son of God, in union and oneness with His Father. From everlasting He was the Mediator of the covenant, the one in whom all nations of the earth, both Jews and Gentiles, if they accepted Him, were to be blessed. ‘The Word was with God, and the Word was God.’ Before men or angels were created, the Word was with God, and was God.” Review and Herald, April 5, 1906.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මේ පෘථිවියෙහි සිටි කල උන්වහන්සේගේ මනුෂ්‍යත්වය ගැන කථා කරන අතරම, උන්වහන්සේගේ පූර්ව-පවතිම පිළිබඳවද නිශ්චිත ලෙස කථා කරයි. වචනය දේවීය සත්ත්වයකු ලෙස, එනම් දෙවියන්වහන්සේගේ සදාකාල පුත්‍රයා ලෙස, තම පියාණන් සමඟ එක්සත්භාවයෙන් හා ඒකත්වයෙන් පැවතුණේය. සදාකාලයෙන්ම උන්වහන්සේ ගිවිසුමේ මැදිහත්කරු වූ සේක; යුදෙව්වන් හා අන්‍යජාතිකයන් යන පෘථිවියේ සියලු ජාතීන්, උන්වහන්සේ පිළිගත්තේ නම්, ආශීර්වාද ලබන්නට නියමිත වූ ඒ තැනැත්තා උන්වහන්සේය. ‘වචනය දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියේය, වචනය දෙවියන්වහන්සේය.’ මනුෂ්‍යයන් හෝ දේවදූතයන් මැවීමට පෙර, වචනය දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියේය, සහ දෙවියන්වහන්සේය.” Review and Herald, April 5, 1906.

In the passage she quotes from John’s very first words.

ඇය උපුටා දක්වන කොටසෙහි, යොහන්ගේ මුල්ම වචනවලින්ම ඇය උපුටා දක්වයි.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. John 1:1–3.

> ආරම්භයේදී වචනය සිටියේය; වචනය දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියේය; වචනය දෙවියන්වහන්සේය. ඒ වචනය ආරම්භයේදී දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියේය. සියල්ලම උන්වහන්සේ කරණකොටගෙන මවනු ලැබීය; උන්වහන්සේ නොමැතිව මවනු ලැබූ කිසිවක්වත් මවනු නොලැබීය. යොහන් 1:1–3.

In the beginning there was at least two Gods, for John just said, “The Word was God and was with God.” In the first verse of Genesis the Hebrew word “Elohim,” is translated as God. Often in God’s word “Elohim” is placed in a grammatic structure to identify a singular God, but it is a plural, none-the-less. John removes the consideration of “Elohim” in the verse being a singular God with his second witness to the subject. His testimony establishes at least two Gods.

ආරම්භයේදී අවම වශයෙන් දෙවිවරුන් දෙදෙනෙක් සිටියහ; මන්ද යොහන් දැන් මෙසේ පවසා ඇත: “වචනය දෙවියන්වහන්සේය; එසේම එය දෙවියන්වහන්සේ සමඟ වූයේය.” උත්පත්තියේ පළමු පදයේ හෙබ්‍රෙව් වචනය වන “Elohim” යන්න දෙවියන්වහන්සේ ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ බොහෝ විට “Elohim” යන්න ඒකවචන දෙවියන්වහන්සේකුව හඳුනා දක්වනු පිණිස ව්‍යාකරණානුකූල ව්‍යුහයක තබා ඇතත්, එය එසේ තිබියදීත් බහුවචනම වේ. මේ විෂය සම්බන්ධයෙන් ඔහුගේ දෙවන සාක්ෂිය මඟින්, එම පදයේ “Elohim” යන්න ඒකවචන දෙවියන්වහන්සේකුවක් විය හැකිය යන සැලකිල්ල යොහන් ඉවත් කරයි. ඔහුගේ සාක්ෂිය අවම වශයෙන් දෙවිවරුන් දෙදෙනෙකු ස්ථාපිත කරයි.

More troubling for anti-trinitarians who profess to uphold the Spirit of Prophecy is that in the beginning “the Spirit of God moved upon the face of the waters.” Is the “Spirit” that moved upon the water the Father or the Son, or was it the third person of the heavenly trio as Sister White addresses Him? John’s first three verses in his gospel are followed by these words.

අනන්‍ය ත්‍රිත්වවාදයට විරුද්ධව සිටිමින්ද අනාවැකියේ ආත්මය අනුමත කරන බව පිළිගන්නාවන්ට වඩාත් කරදරකාරී වන්නේ, ආරම්භයේදී “දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය ජලමතුපිට ගමන් කළේය” යන කරුණයි. ජලය මත ගමන් කළ එම “ආත්මය” පියාණන්වහන්සේ ද, නොහොත් පුත්‍රයාණන්වහන්සේ ද, නැත්නම් සොහොයුරී වයිට් ඇය විසින් ඔහුට ආමන්ත්‍රණය කරන ආකාරයට ස්වර්ගීය තුන්දෙනාගේ තෙවන පුද්ගලයා ද? යොහන්ගේ සුභාරංචියේ පළමු පද තුනට පසුව මෙම වචන පැමිණෙයි.

> In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:4, 5.

> ඔහු තුළ ජීවනය තිබුණේය; එම ජීවනය මනුෂ්‍යයන්ගේ ආලෝකය විය. ආලෝකය අන්ධකාරය තුළ බැබළෙන්නේය; එහෙත් අන්ධකාරය එය වටහා නොගත්තේය. යොහන් 1:4, 5.

The reference to light and dark is in complete agreement with the beginning of Genesis which says.

ආලෝකය සහ අඳුර පිළිබඳ මෙම සඳහන් කිරීම, “උත්පත්තිය” පොතේ ආරම්භයේ සඳහන් කර ඇති දේ සමඟ සම්පූර්ණ එකඟතාවයෙන් පවතී.

> And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:3, 4.

> දෙවියන් වහන්සේ, “ආලෝකය වෙවා” යයි කී සේක; එවිට ආලෝකය විය. දෙවියන් වහන්සේ එම ආලෝකය යහපත් බව දැක, ආලෝකය අන්ධකාරයෙන් වෙන් කළ සේක. උත්පත්ති 1:3, 4.

We will return shortly to these two parallel passages of the light that is the subject in the creation story that follows after the introduction of the Godhead. In the beginning the first truth that is addressed is the make-up or the nature of the Godhead. But the passage does not stop until chapter two verse three where we find the final three words in the creation begin with the three Hebrew letters that together create the word translated as “truth.”

දෙවත්වයේ හැඳින්වීමෙන් පසුව අනුගමනය වන මැවීමේ වෘත්තान्तයේ විෂය වන ආලෝකය පිළිබඳ මේ සමාන්තර අනුච්ඡේද දෙකට අපි ඉක්මනින්ම නැවත පැමිණෙමු. ආරම්භයේදී ප්‍රථමයෙන් විමසනු ලබන සත්‍යය වන්නේ දෙවත්වයේ සංයුතිය හෝ ස්වභාවයයි. එහෙත් එම අනුච්ඡේදය දෙවන පරිච්ඡේදයේ තුන්වන පදය දක්වා නවතින්නේ නැත; එහිදී මැවීමේ අවසාන වචන තුන එකට එක්ව “සත්‍යය” ලෙස පරිවර්තනය කරන වචනය නිර්මාණය කරන හෙබ්‍රෙව් අක්ෂර තුනෙන් ආරම්භ වන බව අපට දක්නට ලැබේ.

The beginning of the account of creation introduces the Godhead, then sets forth the creative power of His word, and then ends the passage with a divine signature representing truth, the third angel’s message and the name of God as represented by Alpha and Omega.

මැවිල්ල පිළිබඳ වාර්තාවේ ආරම්භයෙහි දේවත්වය හඳුන්වා දී, ඉන්පසු උන්වහන්සේගේ වචනයේ මැවීමේ බලය ප්‍රකාශ කරමින්, අවසානයේ සත්‍යය, තෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය, සහ ආල්ෆා හා ඔමේගා මගින් නිරූපිත දෙවියන්වහන්සේගේ නාමය නියෝජනය කරන දේවීය අත්සනකින් එම ඡේදය අවසන් කරයි.

> And on the seventh day God ended his work which he had made; and he rested on the seventh day from all his work which he had made. And God blessed the seventh day, and sanctified it: because that in it he had rested from all his work which God created and made. Genesis 2:2, 3.

> දෙවියන්වහන්සේ තමන් කළ සියලු කාර්යය සත්වන දවසේදී අවසාන කළසේක; තමන් කළ සියලු කාර්යයෙන් සත්වන දවසේදී විශ්‍රාම ගත්සේක. දෙවියන්වහන්සේ සත්වන දවසට ආශීර්වාද කර එය ශුද්ධ කළසේක; මක්නිසාද දෙවියන්වහන්සේ සෘජුවම නිර්මාණය කර සාදන ලද තමන්ගේ සියලු කාර්යයෙන් එදින විශ්‍රාම ගත්සේක. උත්පත්ති 2:2, 3.

The end of the first truths taught in God’s Word are the climax of the passage. It ends with the three words “God,” “created” and “made,” thus emphasizing the beginning of the passage, but just as importantly emphasizing the seventh-day Sabbath. The Sabbath of course is the symbol of creation and the sign between God and His chosen people. “Truth” is represented in the three letters that begin each of those final three words of creation. The testimony is emphasizing how significant and important the Sabbath truth is, but just as profound is that those three letters also represent the three steps of the first, second and third angels’ messages. Thus, in the very first passage of the Bible the Sabbath as the sign of God’s creative power is also identified as the testing issue at the end of time. The last book in the Bible provides a third witness to accompany John’s testimony in his gospel.

දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙහි උගන්වනු ලබන ප්‍රථම සත්‍යයන්හි අවසානය එම ඡේදයේ උච්චස්ථානය වේ. එය “දෙවියන්වහන්සේ,” “මැවූසේක,” සහ “සෑදූසේක” යන වචන තුනෙන් අවසන් වේ; එසේ කිරීමෙන් එම ඡේදයේ ආරම්භය අවධාරණය කරනු ලැබේ, එහෙත් එයට සමාන වැදගත්කමකින් හත්වන දින සබතද අවධාරණය කරනු ලැබේ. නියතවම, සබත මැවීමේ සංකේතය වන අතර දෙවියන්වහන්සේ සහ උන්වහන්සේගේ තෝරාගත් ජනතාව අතර ඇති ලකුණ ද වේ. මැවීම පිළිබඳ එම අවසාන වචන තුන ආරම්භ කරන අකුරු තුන තුළ “සත්‍යය” නිරූපණය කර ඇත. මෙම සාක්ෂිය සබත් සත්‍යය කොපමණ ප්‍රමුඛ හා වැදගත්ද යන්න අවධාරණය කරයි; එහෙත් ඒ තරම්ම ගැඹුරු ලෙස, එම අකුරු තුන පළමුවන, දෙවන, සහ තුන්වන දූතයන්ගේ පණිවුඩයන්හි පියවර තුනද නිරූපණය කරයි. මෙසේ, බයිබලයේ ඉතාම ප්‍රථම ඡේදය තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ මැවුම් බලයේ ලකුණ ලෙස ඇති සබත, කාලාන්තයේදී පරීක්ෂණයේ ප්‍රධාන ප්‍රශ්නය ලෙසද හඳුනාගනු ලැබේ. බයිබලයේ අවසාන පොත යොහන් තම සුභාරංචියේ දී දුන් සාක්ෂියට සමගාමී වීමට තුන්වන සාක්ෂියක් සපයයි.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace, from him which is, and which was, and which is to come; and from the seven Spirits which are before his throne; And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Unto him that loved us, and washed us from our sins in his own blood, And hath made us kings and priests unto God and his Father; to him be glory and dominion for ever and ever. Amen. Behold, he cometh with clouds; and every eye shall see him, and they also which pierced him: and all kindreds of the earth shall wail because of him. Even so, Amen. I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty.

> ආසියාවේ ඇති සභා හතට යොහන් ලියන්නේය: යනුවූද, සිටියාවූද, පැමිණෙන්නාවූද තැනැන්වහන්සේගෙන්ද, උන්වහන්සේගේ සිංහාසනය ඉදිරියෙහි ඇති ආත්ම හතගෙන්ද, විශ්වාසවන්ත සාක්ෂිකරු වූද, මළවුන්ගෙන් පළමුවෙන් උපන්නාවූද, පොළොවේ රජවරුන්ගේ අධිපතියා වූද යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගෙන්ද, කරුණාව සහ සමාදානය ඔබලාට වේවා. අපට ප්‍රේම කළාවූද, තමන්වහන්සේගේම රුධිරයෙන් අපගේ පව්වලින් අපව සෝදා හැරියාවූද, තම දෙවියන්වහන්සේටත් පියාණන්වහන්සේටත් අපව රජවරුන්ද පූජකයන්ද කළාවූද උන්වහන්සේට සදාකාලයටම මහිමයත් ආධිපත්‍යයත් වේවා. ආමෙන්. බලව, උන්වහන්සේ වලාකුළු සමඟ පැමිණෙන්නාහ; සියලු ඇස් උන්වහන්සේ දකින්නෝය, උන්වහන්සේට ඉඳිකටුවෙන් අන්නරම් කළවුන්ද දකින්නෝය; පොළොවේ සියලු ගෝත්‍ර උන්වහන්සේ නිසා විලාප කරනු ඇත. එසේමය, ආමෙන්. “මම ඇල්ෆා සහ ඔමේගා වෙමි, ආරම්භයද අවසානයද වෙමි”යි, යනුවූද, සිටියාවූද, පැමිණෙන්නාවූද, සර්වබලධාරී වූ ස්වාමීන්වහන්සේ කියනසේක.

> I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:4–11.

> ඔබලාගේ සහෝදරයාද, පීඩාවෙහිද, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ රාජ්‍යයෙහිද, ඉවසීමෙහිද ඔබලා සමඟ හවුල්කාරයෙකු වන මම යොහන්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය නිසාත්, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය නිසාත්, පත්මොස් නම් දූපතෙහි සිටියෙමි. ස්වාමීන්වහන්සේගේ දවසේදී මම ආත්මයෙන් සිටියෙමි; එවිට හොරණෑවක මෙන් වූ මහත් හඬක් මා පිටුපසින් ඇසුණේය. එය මෙසේ කීවේය: “මම ආල්ෆා සහ ඔමේගාය, පළමුවෙනියාද අන්තිමයාද වෙමි; තවද, නුඹ දකින දේ පොතක ලියා, ආසියාවේ ඇති සභා සතට යවන්න; එනම්, එපීසයටද, ස්මුරුනාවටද, පෙර්ගමයටද, තියාතිරාවටද, සාර්දිස්ටද, ෆිලදෙල්ෆියාවටද, ලාඔදිකියාවටද යවන්න.” එළිදරව් 1:4–11.

The first three verses of Revelation chapter one identifies the final warning message and how that message is conveyed from God to mankind. It also states that it is the Revelation of Jesus Christ, thus marking a distinction between the book of Revelation and the book of Daniel. One is a prophecy, the other a revelation.

එළිදරව් පොතේ පළමු අධ්‍යায়යේ මුල් පද තුන අවසාන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය කුමක්ද යන්නත්, එම පණිවිඩය දෙවියන්වහන්සේගෙන් මනුෂ්‍ය වර්ගයාට කෙසේ ප්‍රකාශ කරනු ලබන්නේද යන්නත් හඳුනා දෙයි. තවද එය යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව බවද ප්‍රකාශ කරයි; එසේ කරමින් එළිදරව් පොත හා දානියෙල් පොත අතර පැහැදිලි භේදයක් සලකුණු කරයි. එකක් අනාගතවाणीයකි; අනෙක එළිදරව්වකි.

> “In the Revelation all the books of the Bible meet and end. Here is the complement of the book of Daniel. One is a prophecy; the other a revelation. The book that was sealed is not the Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days. The angel commanded, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end.’ Daniel 12:4.” Acts of the Apostles, 585.

> “එළිදරව්වෙහි බයිබලයේ සියලු පොත් එකට හමුවී අවසන් වෙයි. මෙහි දානියෙල්ගේ පොතට පූරකය ඇත. එකක් අනාගතවාක්‍යයකි; අනෙක එළිදරව් කිරීමකි. මුද්‍රා තැබූ පොත එළිදරව්ව නොව, අවසාන දවස් සම්බන්ධ දානියෙල්ගේ අනාගතවාක්‍යයේ එම කොටසය. දූතයා අණ කළේ, ‘නුඹවනාහි, ඕ දානියෙල්, වචන වසා තබා, කාලයේ අවසානය දක්වා පොත මුද්‍රා තබාගනින්.’ දානියෙල් 12:4.” අපෝස්තලයන්ගේ ක්‍රියා, 585.

In the book of Revelation there are lines of prophecy that are to be recognized and brought together line upon line. All those prophetic lines end in the book of Revelation, but the book that was sealed was not the book of Revelation, and it was not simply the book of Daniel that was sealed up, but what was sealed in the book of Daniel was “that portion of the prophecy of Daniel relating to the last days.”

එළිදරව් පොත තුළ හඳුනාගෙන පේළිය පිට පේළිය එකට ගෙන යුතු අනාවැකි මාලාවන් ඇත. ඒ අනාවැකි පේළි සියල්ලම එළිදරව් පොතෙන් අවසන් වුවද, මුද්‍රා තබා තිබූ පොත එළිදරව් පොත නොවීය; තවද මුද්‍රා තබා තිබුණේ සරලව දානියෙල්ගේ පොතම නොව, දානියෙල්ගේ පොත තුළ මුද්‍රා තබා තිබුණේ “අන්තිම දවස්වලට අදාළ දානියෙල්ගේ අනාවැකියේ එම කොටස” ය.

The “last days” can be understood in a general sense, but understanding them as inspired words, (which they are) requires we also evaluate if the expression “last days” has a prophetic symbolism attached to it. The “last days” are a specific period of prophetic history that has many lines of support. I hope to lay out that history in the near future. It is specifically the history of 1798 until the close of probation. One way to recognize this is that in the literal sanctuary service there was one day of the year that represented judgment, and that was the Day of Atonement. That literal ceremony typified what Sister White calls the anti-typical Day of Atonement. The prophetic or spiritual Day of Atonement represents the “last days” of probationary time, it represents the period of the final judgment.

“අන්තිම දවස්” යනුවෙන් සාමාන්‍ය අර්ථයකින් තේරුම් ගත හැකි වුවද, ඒවා ප්‍රේරණාත්මක වචන ලෙස (එය එසේම වන බැවින්) තේරුම් ගැනීම සඳහා “අන්තිම දවස්” යන ප්‍රකාශයට අනාගතවක්තෘමය සංකේතීය අර්ථයක් ද සම්බන්ධ වී තිබේදැයි අප විසින් විමසා බැලිය යුතුය. “අන්තිම දවස්” යනු බොහෝ ආධාරක සාක්ෂි රේඛා ඇති අනාගතවක්තෘමය ඉතිහාසයේ නිශ්චිත කාල පරිච්ඡේදයකි. ඉදිරි කාලයේදී එම ඉතිහාසය පැහැදිලි ලෙස ඉදිරිපත් කිරීමට මා බලාපොරොත්තු වෙමි. එය විශේෂයෙන් 1798 සිට කරුණාවේ කාලය අවසන් වන තෙක් වූ ඉතිහාසයයි. මෙය හඳුනාගැනීමට එක් ක්‍රමයක් නම්, සත්‍ය සන්ක්තුආරි සේවාවේදී විනිශ්චය නියෝජනය කළ වසරේ එක් දිනක් තිබූ අතර, එය පව් සමාවීමේ දවස වූයේය. එම සත්‍ය උත්සවමය ක්‍රියාව සහෝදරි වයිට් anti-typical Day of Atonement ලෙස හඳුන්වන දෙයට ආදර්ශයක් විය. අනාගතවක්තෘමය හෝ ආත්මික පව් සමාවීමේ දවස කරුණාවේ කාලයේ “අන්තිම දවස්” නියෝජනය කරයි; එය අවසාන විනිශ්චයේ කාල පරිච්ඡේදය නියෝජනය කරයි.

The prophecy in Daniel that was sealed up was two-fold. There was a prophecy relating to the last days that the Millerites recognized which announced the opening of the judgment. That passage of Daniel is represented by the Ulai River vision of chapters eight and nine. The other prophecy that was sealed up in Daniel announces the close of the judgment, and the end of Adventism, and the end of the United States, and the end of the world. That vision was represented by the Hiddekel River.

දානියෙල්ගේ මුද්‍රා තබා තිබූ අනාවැකිය ද්විගුණයකින් යුක්ත විය. මිල්ලරයිට්වරුන් හඳුනාගත්, විනිශ්චය ආරම්භවීම ප්‍රකාශ කළ අවසාන දවස්වලට අදාළ වූ අනාවැකියක් තිබුණි. දානියෙල්ගේ එම කොටස අටවන හා නවවන පරිච්ඡේදවල උලයි නදියේ දර්ශනයෙන් නිරූපණය කර ඇත. දානියෙල් තුළ මුද්‍රා තබා තිබූ අනෙක් අනාවැකිය විනිශ්චයේ අවසානය, ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ අවසානය, එක්සත් ජනපදයේ අවසානය, සහ ලෝකයේ අවසානය ප්‍රකාශ කරයි. එම දර්ශනය හිද්දෙකෙල් නදියෙන් නිරූපණය කර තිබුණි.

> “The light that Daniel received from God was given especially for these last days. The visions he saw by the banks of the Ulai and the Hiddekel, the great rivers of Shinar, are now in process of fulfillment, and all the events foretold will soon come to pass.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

> “දෙවියන්වහන්සේගෙන් දානියෙල් ලැබූ ආලෝකය විශේෂයෙන්ම මෙම අවසාන දින සඳහා දෙන ලද්දේය. ෂිනාර්හි මහ නදයන් වූ උලායි සහ හිද්දෙකෙල් ඉවුරුවලදී ඔහු දුටු දර්ශන දැන් ඉටුවෙමින් පවතින අතර, අනාවැකි පවසන ලද සියලු සිදුවීම් ඉක්මනින් සිදුවනු ඇත.” Testimonies to Ministers, 112, 113.

The Ulai vision was unsealed in 1798 and addresses God’s sanctuary and His people. The Hiddekel vision was unsealed in 1989 when, as described in Daniel eleven, verse forty, the countries representing the former Soviet Union were swept away by the papacy and the United States, and addresses the enemies of God’s people. The two visions function as do the seven churches and seven seals in the book of Revelation. One is the internal history of the church and the other is the external history of the church, and they both run the entirety of and are “especially for” “these last days.”

උලායි දර්ශනය 1798 දී මුද්‍රාවෙන් මුදාහරින ලද අතර, එය දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානය සහ උන්වහන්සේගේ ජනතාව පිළිබඳව කථා කරයි. හිද්දෙකෙල් දර්ශනය 1989 දී මුද්‍රාවෙන් මුදාහරින ලදී; දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වැනි පරිච්ඡේදයේ හතළිස්වන පදයේ විස්තර කර ඇති පරිදි, පෙර සෝවියට් සංගමය නියෝජනය කළ රටවල් පාප්තන්ත්‍රය සහ එක්සත් ජනපදය විසින් සෙලවී ඉවත් කරනු ලැබූ කාලයේදීය; එය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ සතුරන් පිළිබඳව කථා කරයි. මෙම දර්ශන දෙක, එළිදරව් පොතේ සභා හත සහ මුද්‍රා හත ක්‍රියාකරන ආකාරයටම ක්‍රියා කරයි. එකක් සභාවේ අභ්‍යන්තර ඉතිහාසය වන අතර අනෙක සභාවේ බාහිර ඉතිහාසයයි; ඒ දෙකම සම්පූර්ණ කාලපරාසය පුරා දිව යන අතර “විශේෂයෙන්” “මෙම අවසාන දින සඳහා” වේ.

But though we are told the book of Revelation is not the sealed book, we are also told that it is a sealed book.

එළිදරව් පොත මුද්‍රා නොකළ පොතක් බව අපට කියනු ලැබුවද, එය මුද්‍රා කළ පොතක් බවද අපට කියනු ලැබේ.

> “Revelation is a sealed book, but it is also an opened book. It records marvelous events that are to take place in the last days of this earth’s history. The teachings of this book are definite, not mystical and unintelligible. In it the same line of prophecy is taken up as in Daniel. Some prophecies God has repeated, thus showing that importance must be given to them. The Lord does not repeat things that are of no great consequence.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

> “එළිදරව්ව මුද්‍රාතැබූ පොතක් වන අතර, එය එකම වේලාවේ විවෘත කළ පොතක්ද වේ. මෙය මේ භූමියේ ඉතිහාසයේ අවසාන දිනවල සිදුවීමට නියමිත අද්භුත සිද්ධීන් වාර්තා කරයි. මෙම පොතේ ඉගැන්වීම් නිශ්චිතය; ඒවා අභිරහස්මය හෝ අවබෝධ කළ නොහැකි ඒවා නොවේ. එහි දානියෙල්හි ඇති එමම අනාවැකි රේඛාවම නැවත අරඹා ඇත. දෙවියන්වහන්සේ සමහර අනාවැකි නැවත පවසා ඇත; එමගින් ඒවාට වැදගත්කම දිය යුතු බව දක්වා ඇත. ස්වාමින්වහන්සේ විශේෂ ප්‍රතිඵලයක් නොමැති දේවල් නැවත නොකියයි.” Manuscript Releases, volume 9, 8.

The book of Revelation is unsealed because the prophecies in Daniel are unsealed, and the very lines of prophecies that have been unsealed in Daniel are the same lines that are found in Revelation. What was sealed up in the book of Revelation was a portion of Revelation especially related to God’s people in the “last days.” When Sister White wrote this statement the “seven thunders” was at the time she wrote it sealed up, so she wrote that “it is a sealed book.” She also said the book of Daniel was the “book that was sealed,” in the past tense. For her it had been unsealed in 1798.

එළිදරව් පොත මුද්‍රා හැරී ඇත, මන්ද දානියෙල්හි අනාගතවාක්‍යයන් මුද්‍රා හැරී ඇති බැවිනි; දානියෙල්හි මුද්‍රා හැරී ඇති අනාගතවාක්‍යවල ඒම රේඛාම එළිදරව් පොතෙහිද දක්නට ලැබේ. එළිදරව් පොතෙහි මුද්‍රා කර තිබුණේ, විශේෂයෙන් “අවසාන දවස්” වල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට සම්බන්ධ එළිදරව් පොතේ කොටසකි. සහෝදරි වයිට් මෙම ප්‍රකාශය ලියූ අවස්ථාවේදී, ඇය එය ලියූ කාලයේ “හත් ගර්ජනා” මුද්‍රා කර තිබූ බැවින්, ඇය “එය මුද්‍රා කළ පොතකි” යැයි ලියා ඇත. ඇය දානියෙල්ගේ පොත “මුද්‍රා කළ පොත” බවද, අතීත කාලයෙන් කියා ඇත. ඇය සඳහා එය 1798 දී මුද්‍රා හැරී තිබුණි.

What was sealed up concerning the seven thunders in her lifetime was not simply the future events represented by the seven thunders, but primarily that the “seven thunders” represent that the beginning of Adventism parallels the end of Adventism. The “seven thunders” is revealing the most important prophetic rule needed to understand the Revelation of Jesus Christ, while also revealing an attribute of God’s nature and character, that He is the beginning and end of all things. Prophecy identifies that there is a purposeful development of the truths connected to God’s nature and character.

ඇගේ ජීවිත කාලය තුළ සත් ගර්ජනා පිළිබඳව මුද්‍රා කර තබන ලද්දේ, සත් ගර්ජනා මඟින් නිරූපිත අනාගත සිදුවීම් පමණක් නොව, ප්‍රධාන වශයෙන් “සත් ගර්ජනා” යනු අඩ්වෙන්ටිසම්හි ආරම්භය අඩ්වෙන්ටිසම්හි අවසානයට සමාන්තර වන බව නිරූපණය කරන බවය. “සත් ගර්ජනා” යනු යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව අවබෝධ කරගැනීමට අවශ්‍ය අතිශය වැදගත් අනාවැකිමය නියමය හෙළිදරව් කරමින්, ඒ සමඟම දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වභාවය හා චරිතයේ එක් ලක්ෂණයක්ද හෙළි කරයි, එනම්, සියලු දේවල ආරම්භයත් අවසානයත් ඔහු වන බවය. අනාවැකිය මඟින් දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වභාවය හා චරිතයට සම්බන්ධ සත්‍යයන්ගේ අරමුණක් ඇති සංවර්ධනයක් තිබෙන බව හඳුනා දෙයි.

Jesus, when represented as the “Lion of the tribe of Judah”, is symbolizing the work He accomplishes as He reveals truth in an incremental and systematic way through history. He seals up the prophetic word, until the point in time when it is to be understood. He seals and unseals truth for the purpose of instruction. As Palmoni, Jesus is the Wonderful Numberer, the Master of time controlling His-story. As Alpha and Omega, He is, among other things, the Master of language. As the Lion of the tribe of Judah He is the one who controls when truth is revealed to men.

“යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා” ලෙස යේසුස් නිරූපිත වන විට, ඉතිහාසය පුරා සත්‍යය ක්‍රමයෙන් හා පද්ධතිමත්ව අනාවරණය කරන අතරතුර ඔහු ඉටු කරන කාර්යය එයින් සංකේතවත් කෙරේ. ඔහු, අනාවැකිමය වචනය, එය අවබෝධ කරගත යුතු කාලබිඳුවට පැමිණෙන තුරු මුද්‍රා කර තබයි. ඔහු උපදේශනයේ අරමුණෙන් සත්‍යය මුද්‍රා කරයිද, මුද්‍රාව විවෘත කරයිද ය. Palmoni ලෙස, යේසුස් අද්භූත ගණන්කාරයා වන අතර, තම His-story පාලනය කරන කාලයේ අධිපතියාය. Alpha සහ Omega ලෙස, අනෙක් බොහෝ දේ අතර, ඔහු භාෂාවේද අධිපතියාය. යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා ලෙස, මනුෂ්‍යයන්ට සත්‍යය අනාවරණය කරනු ලබන්නේ කවදාද යන්න පාලනය කරන තැනැත්තා ඔහුය.

In Revelation chapter one after the first three verses the Godhead is set forth as three distinct entities.

එළිදරව් පොතේ පළමු අධ්‍යායයේ පළමු පද තුනෙන් පසු, දේවත්වය එකිනෙකට වෙනස් සත්ත්ව තුනක් ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ.

> John to the seven churches which are in Asia: Grace be unto you, and peace,

> ආසියාවේ ඇති සභා සතට යොහන්ගෙන්: කරුණාවද ඔබ සැමට වේවා, සාමයද,

> from him which is, and which was, and which is to come;

> සිටින්නා වූද, සිටියා වූද, පැමිණෙන්නට සිටින්නා වූද ඔහුගෙන්;

> and from the seven Spirits which are before his throne;

> ඔහුගේ සිංහාසනය ඉදිරියෙහි තිබෙන ආත්ම සත් දෙනාගෙන් ද,

> And from Jesus Christ, who is the faithful witness, and the first begotten of the dead, and the prince of the kings of the earth. Revelation 1:4, 5.

> යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගෙන්ද — එනම් විශ්වාසවන්ත සාක්ෂිකරු, මළවුන්ගෙන් ප්‍රථමජාතයා, සහ පෘථිවියේ රජවරුන්ගේ අධිපතියා වන තැනැත්තාගෙන්ද ය. එළිදරව් 1:4, 5.

The introduction to the last book of the Bible clearly sends a greeting to God’s church which identifies the Father, the Spirit and the Son. The ending of God’s Word is repeating the beginning, and in so doing is emphasizing the significance of the correct understanding of the Godhead. It is doing so for those who will be Philadelphians and make up the one hundred and forty-four thousand. They are the final covenant people, who have been typified throughout the lines of covenant history. Those witnesses, among other truths, establish that God has been incrementally seeking to increase the knowledge of His nature and character throughout prophetic history.

බයිබලයේ අවසාන පොතට වන උපෝද්ඝාතය, පියාණන්, ආත්මයාණන් සහ පුත්‍රයාණන් හඳුනාදක්වන දෙවියන්වහන්සේගේ සභාවට පැහැදිලිව ආශීර්වාදමය සුභාශිංසනයක් යොමු කරයි. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ අවසානය, ආරම්භය නැවත ප්‍රකාශ කරමින්, එසේ කිරීම තුළ දෙවත්වය පිළිබඳ නිවැරදි අවබෝධයේ වැදගත්කම අවධාරණය කරයි. එය එසේ කරන්නේ ෆිලදෙල්ෆියානුවන් වන්නාවූද, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සම්පූර්ණ කරන්නාවූද අය සඳහාය. ඔවුහු ගිවිසුමේ ඉතිහාසයේ රේඛා පුරාම පූර්වරූපකරණය කරනු ලැබූ අවසාන ගිවිසුම් ජනතාව වෙති. එම සාක්ෂිකරුවන්, අනෙකුත් සත්‍යයන් සමඟ, දෙවියන්වහන්සේ අනාවැකිමය ඉතිහාසය පුරා ක්‍රමයෙන් තම ස්වභාවය හා චරිතය පිළිබඳ දැනුම වැඩි කිරීමට සොයමින් සිට ඇති බව ස්ථාපිත කරති.

The greatest symbol in the Bible of man’s lack of the knowledge of God was Pharaoh who represented Egypt, a symbol of the entire world and therefore all of mankind. That waymark begins the process in the beginning of literal Israel where God was seeking to make known His name. At the end of literal Israel, the controversy over God’s name was repeated. At the end of literal Israel Jesus marked His interaction with the Jews by identifying the history of David and using “the rule of first mention” to represent the final statement concerning the Jews’ Laodicean blindness. They could not understand what He was saying, for they did not know the rule of Alpha and Omega, nor did they know the Alpha and Omega standing before them.

දෙවියන්වහන්සේ පිළිබඳ දැනුම මනුෂ්‍යයා තුළ නොමැතිකමේ බයිබලයේ ඇති අතිශය ශ්‍රේෂ්ඨ සංකේතය වූයේ, ලෝකය සමස්තයක් වශයෙන්ද, එබැවින් සියලු මනුෂ්‍ය වර්ගයාද සංකේතවත් කළ මිසරය නියෝජනය කළ පාරාවෝය. එම මාර්ග-සලකුණ ආරම්භ වන්නේ, දෙවියන්වහන්සේ තම නාමය ප්‍රකාශ කිරීමට සෙව්වාවූ සත්‍ය ඉශ්‍රායෙල්ගේ ආරම්භයේදීය. සත්‍ය ඉශ්‍රායෙල්ගේ අවසානයේ, දෙවියන්වහන්සේගේ නාමය පිළිබඳ වූ විවාදය නැවතත් පුනරාවර්තනය කරන ලදී. සත්‍ය ඉශ්‍රායෙල්ගේ අවසානයේදී, යේසුස්වහන්සේ දාවිත්ගේ ඉතිහාසය හඳුනාගනිමින්ද, යුදෙව්වරුන්ගේ ලාඕදීසියානු අන්ධකම පිළිබඳ අවසාන ප්‍රකාශය නියෝජනය කිරීමට “පළමු සඳහන් කිරීමේ නියමය” භාවිත කරමින්ද, යුදෙව්වරුන් සමඟ තමාගේ අන්තර්ක්‍රියාව සලකුණු කළ සේක. ඔවුන් උන්වහන්සේ කියූ දේ තේරුම්ගත නොහැකි වූයේ, ඔවුන් අල්ෆා සහ ඔමෙගාගේ නියමය නොදැන සිටි බැවින්ද, තමන් ඉදිරියේ සිටි අල්ෆා සහ ඔමෙගාව නොදැන සිටි බැවින්ද ය.

At the beginning of spiritual Israel, the controversy typified in the history of Moses is paralleled. As Adventism has travelled through the history of “the last days,” many opportunities to understand more of Alpha and Omega have been given, just as was the case with ancient Israel. There will be a point where no more questions will be asked at the end of Adventism, as there was in the days of Christ.

ආත්මික ඉශ්‍රායෙලයේ ආරම්භයේදී, මෝසෙස්ගේ ඉතිහාසය තුළ ප්‍රතිරූපිත වූ විවාදය සමග සමාන්තරතාවක් දක්නට ලැබේ. ආඩ්වෙන්ටිස්ම් “අන්තිම දවස්”වල ඉතිහාසය තුළින් ගමන් කර ඇති බැවින්, පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය සම්බන්ධයෙන් වූයේ යම් සේද, ඇල්ෆා හා ඔමේගා පිළිබඳ තවදුරටත් අවබෝධ කරගැනීමට බොහෝ අවස්ථා ලබා දී ඇත. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දවස්වල වූ පරිදිම, ආඩ්වෙන්ටිස්ම්ගේ අවසානයේ තවදුරටත් කිසිදු ප්‍රශ්නයක් නොඅසනු ලබන අවස්ථාවක් පැමිණෙනු ඇත.

Returning to the passage in Revelation chapter one we see that grace and peace are sent from Him which is, and which was, and which is to come, and also from the seven Spirits and also from Jesus. The Godhead is represented as Jesus, the seven Spirits, and Him which is, and which was, and which is to come, thus allowing us to know that it is the Father who possesses the characteristics represented as He who is, was and is to come. These characteristics represent the eternal nature of God. He has always existed, and in verse eight and nine that very attribute is clearly assigned to Jesus.

එළිදරව් පළමු පරිච්ඡේදයේ එම අංශයට නැවත හැරී බැලූ විට, කරුණාවද සමාදානයද “සිටින, සිටියා වූ, එන්නා වූ” ඔහුගෙන්ද, සත් ආත්මයන්ගෙන්ද, යේසුස්ගෙන්ද යවන ලැබෙන බව අපි දකිමු. මෙසේ දේවත්වය නියෝජනය කරනු ලබන්නේ යේසුස්, සත් ආත්මයන්, සහ “සිටින, සිටියා වූ, එන්නා වූ” ඔහු ලෙස වන බැවින්, “සිටින, සිටියා වූ, එන්නා වූ” යනුවෙන් නිරූපිත ලක්ෂණ අයිතිව ඇත්තේ පියාණන්ට බව අපට දැනගැනීමට ඉඩ සලසයි. මේ ලක්ෂණ දෙවියන්වහන්සේගේ සදාකාලික ස්වභාවය නියෝජනය කරයි. උන්වහන්සේ සැමවිටම පවතින්හිටි සේක; එමෙන්ම අටවන සහ නවවන පදවලදී එම විශේෂ ගුණයම පැහැදිලිව යේසුස්ට අදාළ කර දක්වා ඇත.

> I am Alpha and Omega, the beginning and the ending, saith the Lord, which is, and which was, and which is to come, the Almighty. I John, who also am your brother, and companion in tribulation, and in the kingdom and patience of Jesus Christ, was in the isle that is called Patmos, for the word of God, and for the testimony of Jesus Christ. I was in the Spirit on the Lord’s day, and heard behind me a great voice, as of a trumpet, Saying, I am Alpha and Omega, the first and the last: and, What thou seest, write in a book, and send it unto the seven churches which are in Asia; unto Ephesus, and unto Smyrna, and unto Pergamos, and unto Thyatira, and unto Sardis, and unto Philadelphia, and unto Laodicea. Revelation 1:8–11.

> “මම අල්ෆාත් ඔමේගාවත් වෙමි, ආරම්භයත් අවසානයත් වෙමි,” යයි, පවතින, පැවති, එළඹීමට සිටින, සර්ව බලධාරී වූ ස්වාමීන් වහන්සේ කියනසේක. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළ ඇති පීඩාවෙහිද රාජ්‍යයෙහිද ඉවසීමෙහිද ඔබගේ සහෝදරයා හා හවුල්කාරයා වූ මම යොහන්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය නිසාද යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය නිසාද, පත්මොස් නම් දූපතෙහි සිටියෙමි. ස්වාමීන්ගේ දවසේදී මම ආත්මය තුළ සිටියෙමි; එවිට තුරුළේ හඬන නලාවක් මෙන් වූ මහත් හඬක් මා පිටුපසින් ඇසුණේය. එය මෙසේ කීවේය: “මම අල්ෆාත් ඔමේගාවත් වෙමි, පළමුවැනියාවත් අන්තිමයාත් වෙමි. ඔබ දකින දේ පොතක ලියා ආසියාවේ ඇති සභා සත්දෙනා වෙත යවන්න; එනම් එපීසයටත්, ස්මර්ණාවටත්, පර්ගමොන්ටත්, තියාතිරයටත්, සර්දිස්ටත්, ෆිලදෙල්ෆියාවටත්, ලායෝදිකීයාවටත් යවන්න.” එළිදරව්ව 1:8–11.

Those who have a Bible that writes the words of Jesus in the color red, know that in verses eight and eleven it is Jesus that is speaking. In those verses Jesus identifies that He possesses the identical eternal nature as the Father when He identifies Himself as “the Lord, which is, and which was, and which is to come,” and Jesus also adds that He is “the Almighty.”

යේසුස්වහන්සේගේ වචන රතු වර්ණයෙන් මුද්‍රණය කර ඇති බයිබලයක් ඇති අය, අටවන සහ එකොළොස්වන වාක්‍යවල කථා කරන්නේ යේසුස්වහන්සේම බව දනිති. එම වාක්‍යවල, “දැනට සිටින්නාවූද, සිටියේද, පැමිණෙන්ට සිටින්නාවූද වන ස්වාමීන්වහන්සේ” යනුවෙන් තමන්ව හඳුන්වා ගනිමින්, පියාණන්වහන්සේ සමඟ සම්පූර්ණයෙන්ම එකම සදාකාලික ස්වභාවය තමන් සතු බව යේසුස්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරති; තවද, තමන් “සර්ව බලධාරී” වන බවද යේසුස්වහන්සේ එක්කර කියති.

The very first thing Jesus says in the beginning of the book of Revelation, the book that identifies that it is the Revelation of Jesus Christ; is that He is Alpha and Omega, that He too is eternal as the Father is and that He also is God Almighty. The attributes of God’s nature are the very first words in the book of Revelation from Jesus. Those attributes are direct stumbling blocks for Adventists who still defend the original position of the Godhead. They believe there was a time when the Father brought forth His Son.

යෙසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්ව බව එය හඳුන්වා දෙන එළිදරව් පොතේ ආරම්භයේදීම, යේසුස්වහන්සේ පළමුවෙන්ම පවසන්නේ උන්වහන්සේ අල්ෆා සහ ඔමේගා බවත්, පියාණන්වහන්සේ සදාකාලික වන ලෙසම උන්වහන්සේද සදාකාලික බවත්, උන්වහන්සේද සර්වබලධාරී දෙවියන්වහන්සේ බවත්ය. දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වභාවයේ ගුණාංග යේසුස්වහන්සේ විසින් එළිදරව් පොතේ ප්‍රථම වචන ලෙස ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ. එම ගුණාංග තවමත් දෙවත්වයේ මුල් ස්ථාවරය ආරක්ෂා කරන ඇඩ්වෙන්ටිස්වරුන්ට සෘජු බාධකයන් වේ. ඔවුන් විශ්වාස කරන්නේ පියාණන්වහන්සේ තම පුත්‍රයාණන් බිහිකළ කාලයක් තිබූ බවය.

The end of the book of Revelation agrees with the beginning of the book of Revelation.

ප්‍රකාශනයේ පොතෙහි අවසානය, ප්‍රකාශනයේ පොතෙහි ආරම්භය සමඟ එකඟ වේ.

The Second Coming follows the description of the Godhead. In chapter twenty-two we find the end of the book agrees with the beginning of the book and verse twelve parallels verse seven of chapter one by referencing the Second Coming.

දෙවත්වයේ විස්තරයෙන් අනතුරුව දෙවන පැමිණීම සඳහන් වේ. විසි දෙවන පරිච්ඡේදයේදී, පොතේ අවසානය පොතේ ආරම්භය සමඟ සම්මුඛ වන බවත්, දෙවන පැමිණීම සඳහන් කිරීමෙන් දොළොස්වන පදය පළමු පරිච්ඡේදයේ සත්වන පදයට සමාන්තර වන බවත් අපට දැකගත හැක.

> And, behold, I come quickly; and my reward is with me, to give every man according as his work shall be. I am Alpha and Omega, the beginning and the end, the first and the last. Blessed are they that do his commandments, that they may have right to the tree of life, and may enter in through the gates into the city. For without are dogs, and sorcerers, and whoremongers, and murderers, and idolaters, and whosoever loveth and maketh a lie. I Jesus have sent mine angel to testify unto you these things in the churches. I am the root and the offspring of David, and the bright and morning star. And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:12–17.

> “බලව, මම ඉක්මනින් පැමිණෙමි; මාගේ විපාකය මා සමඟ ඇත, එක් එක් මනුෂ්‍යයාට ඔහුගේ ක්‍රියාව අනුව දෙන පිණිසය. මම ආල්ෆා සහ ඕමේගාය, ආරම්භයත් අවසානයත්, පළමුවැන්නාත් අන්තිමයාත් වෙමි. ඔහුගේ ආඥා පවත්වන්නෝ භාග්‍යවන්තයෝය; ඒ නිසා ඔවුන්ට ජීවන වෘක්ෂය වෙත අයිතිය ලැබෙනු ඇත, දොරටු හරහා නගරයට ඇතුල් වනු ඇත. එහෙත් පිටත සිටින්නේ බල්ලෝද, මායාකාරයෝද, වේශ්‍යාචාරිකයෝද, ඝාතකයෝද, රූපවන්දනාකරුවෝද, බොරුවට ප්‍රිය කරමින් එය කරන සෑම කෙනෙකුද ය. මම යේසුස්, මේ කරුණු සභාවලදී ඔබට සාක්ෂි දෙන පිණිස මාගේ දූතයා යවා ඇත්තෙමි. මම දාවිත්ගේ මුලද, වංශජයාද, දීප්තිමත් ප්‍රභාත තරුවද වෙමි. ආත්මයාණන් හා මනාලිය කියති, එන්න. අසන තැනැත්තාද කියවාවා, එන්න. පිපාසිත තැනැත්තා පැමිණේවා. කැමති කවරෙකු වුවද, ඔහු ජීවන ජලය නොමිලේ ගනීවා.” එළිදරව් 22:12–17.

After referencing the Second Coming, Jesus, as in Revelation chapter one, identifies Himself as Alpha and Omega. Then he adds the distinction between those who would hear and those who would not hear what the Spirit said unto the churches. He references the communication process illustrated in verses one through three in chapter one, by identifying that he sent Gabriel with the message to John.

දෙවන පැමිණීම පිළිබඳව සඳහන් කළ පසු, එළිදරව් පොතේ පළමු පරිච්ඡේදයේ මෙන්ම, යේසුස් ස්වයංවහන්සේ අල්ෆා සහ ඔමේගා ලෙස තමන්ව හඳුන්වා දෙයි. අනතුරුව, ආත්මයාණන් විසින් සභාවන්ට කියන දේ අසන අය සහ නොඅසන අය අතර වූ විශේෂ භේදය ඔහු එක් කරයි. පළමු පරිච්ඡේදයේ පළමු සිට තුන්වන දක්වා පදවල දර්ශනය කර ඇති සන්නිවේදන ක්‍රියාවලියට ඔහු යොමු කරමින්, පණිවිඩය සමඟ ගබ්‍රියෙල් යොහන් වෙත යැවූයේ තමන් බව හඳුන්වා දෙයි.

Then He returns to the final statement that He made to the Scribes and Pharisees at the end of ancient Israel. He ties both endings of literal and spiritual Israel together, by answering in Revelation for those in the “last days” what the Jews in their “last days” could not understand. He says that He is the root (beginning) and offspring (ending) of David. The subject of David and his Lord was the last statement Jesus made to the quibbling Jews, and it typifies the final pronouncement for those in the last days that, according to the message to the Philadelphian church, claim to be Jews, but are not.

එවිට ඔහු පුරාතන ඉශ්‍රායෙලයේ අවසානයේදී ලේඛකයන්ටත් පරිසිවරුන්ටත් කළ අවසාන ප්‍රකාශයට නැවත පැමිණෙයි. “අන්තිම දවස්වල” සිටින අය සඳහා, යුදෙව්වෝ තමන්ගේ “අන්තිම දවස්වලදී” තේරුම්ගත නොහැකි වූ දේ එළිදරව් පොත තුළ පිළිතුරු දීමෙන්, ඔහු ශාරීරිකත් ආත්මිකත් ඉශ්‍රායෙලයේ අවසානයන් දෙකම එකට බැඳ දමයි. ඔහු දාවිත්ගේ මුල (ආරම්භය) ද දාවිත්ගේ පරම්පරාව (අවසානය) ද වන බව පවසයි. දාවිත් සහ ඔහුගේ ස්වාමීන් පිළිබඳ විෂයය, තර්කානුකූල විවාදයට පත්වූ යුදෙව්වන්ට යේසුස් කළ අවසාන ප්‍රකාශය වූ අතර, ෆිලදෙල්ෆියා සභාවට දෙන ලද පණිවිඩය අනුව, තමන් යුදෙව්වන් යයි කියාගන්නා නමුත් එසේ නොවන, අන්තිම දවස්වල සිටින අය සඳහා වූ අවසාන ප්‍රකාශයේ ආදර්ශයක්ද වෙයි.

> Behold, I will make them of the synagogue of Satan, which say they are Jews, and are not, but do lie; behold, I will make them to come and worship before thy feet, and to know that I have loved thee. Because thou hast kept the word of my patience, I also will keep thee from the hour of temptation, which shall come upon all the world, to try them that dwell upon the earth. Revelation 3:9, 10.

> බලව, තමන් යුදෙව්වරුන් යැයි කියා සිටින නමුත් එසේ නොවී බොරු කියන්නාවූ සාතන්ගේ සභාවේ අය මම ගෙන, ඔවුන් නුඹේ පාද ඉදිරියට පැමිණ නමස්කාර කරවන්නෙමි; තවද මම නුඹට ප්‍රේම කළෙමි යන්න ඔවුන් දැනගන්නට සලස්වන්නෙමි. නුඹ මාගේ ඉවසීමේ වචනය රක්ෂා කළ බැවින්, ලොව පුරා වාසය කරන්නන් පරීක්ෂා කිරීමට මුළු ලෝකය මත පැමිණෙන්නාවූ පරීක්ෂාවේ පැයයෙන් මමද නුඹ රක්ෂා කරන්නෙමි. එළිදරව් 3:9, 10.

Those who worship at the feet of the saints are Laodicean Adventists who have been spewed out of the mouth of the Lord.

ශුද්ධවන්තයන්ගේ පාදවල නමස්කාර කරන අය යනු ස්වාමීන්වහන්සේගේ මුඛයෙන් වමනය කර දමා ඇති ලාඔදිසීය අද්වෙන්තිස්ට්වරුන්ය.

> “You think, that those who worship before the saint’s feet, (Revelation 3:9), will at last be saved. Here I must differ with you; for God shew me that this class were professed Adventists, who had fallen away, and ‘crucified to themselves the Son of God afresh, and put him to an open shame.’ And in the ‘hour of temptation,’ which is yet to come, to show out everyone’s true character, they will know that they are forever lost; and overwhelmed with anguish of spirit, they will bow at the saint’s feet.” Word to the Little Flock, 12.

> “ශුද්ධවන්තයන්ගේ පාද ඉදිරියේ නමස්කාර කරන අය, (එළිදරව් 3:9), අවසානයේ ගැළවෙති යැයි ඔබ සිතන්නෙහිය. මෙහිදී මම ඔබ සමඟ එකඟ විය නොහැක; මක්නිසාද දෙවියන් වහන්සේ මට පෙන්වූයේ, මේ පන්තිය වූයේ ප්‍රකාශිත ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන් වන අතර, ඔවුහු පසුබැස ගොස්, ‘දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා නැවත තමන්ටම කුරුසියෙහි ඇණ ගසා, ප්‍රසිද්ධ ලජ්ජාවකට පත් කළෝය’ යන්නය. තවද, සෑම කෙනෙකුගේම සැබෑ චරිතය ප්‍රකාශ කිරීමට තවම පැමිණීමට තිබෙන ‘පරීක්ෂාවේ පැයෙහි’ ඔවුහු තමන් සදාකාලිකව නැතිව ගොස් ඇති බව දැනගනිති; එවිට, ආත්මීය වේදනාවෙන් යටවී, ශුද්ධවන්තයන්ගේ පාද ඉදිරියේ නමස්කාර කරති.” Word to the Little Flock, 12.

According to the Bible and the Spirit of Prophecy those who worship at the saints’ feet, are members of the synagogue of Satan. They claim to be Jews, but they are not. The righteous Adventists are being addressed in the church of Philadelphia. The one hundred and forty-four thousand are Philadelphians, and the Jews who say they are, but are not—are Laodiceans. There are two classes of faithful people in the “last days,” the one hundred and forty-four thousand and those that are martyrs. There are only two churches of the seven that lack any criticism. One is Philadelphia representing those that never die, and the other is Smyrna, representing the faithful martyrs. The martyrs and those that do not die, Smyrna and Philadelphia, are the only churches of the seven with no condemnation attached to the message they were given. Yet, both churches had to deal with those who claimed to be Jews, but were not. This is so, for they are all members of the same church in the “last days” dealing with the same circumstances, one class destined to testify with their blood, represented by Moses at the Mount of Transfiguration, and the other class represented by Elijah who never died.

බයිබලය හා අනාවැකියේ ආත්මය අනුව, ශුද්ධවන්තයන්ගේ පාද අභිමුඛයෙන් නමස්කාර කරන අය සතන්ගේ සභාගෘහයේ සාමාජිකයෝ වෙති. ඔව්හු තමන් යුදෙව්වරුන් යැයි කියති, එහෙත් එසේ නොවෙති. ධර්මිෂ්ඨ අද්වෙන්තිස්තයන් අමතනු ලබන්නේ පිලදෙල්පියා සභාව තුළය. එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස පිලදෙල්පියානුය, හා තමන් යුදෙව්වරුන් යැයි කියන නමුත් එසේ නොවන අය—ලාඕදිකියානුයෝ වෙති. “අන්තිම දවස්වල” විශ්වාසවන්ත ජනතාවගේ කාණ්ඩ දෙකක් ඇත, එනම් එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සහ ශහීදයන් වන අයය. සභා හතෙන් කිසිඳු තරවටුවක් නොමැති සභා දෙකක් පමණක් ඇත. එකක් කිසිදා නොමියන අය නියෝජනය කරන පිලදෙල්පියාය; අනෙක විශ්වාසවන්ත ශහීදයන් නියෝජනය කරන ස්මිර්නාය. ශහීදයන් හා නොමියන අය, එනම් ස්මිර්නා හා පිලදෙල්පියා, ඔවුන්ට දෙන ලද පණිවිඩයට කිසිදු දෝෂාරෝපණයක් සම්බන්ධ නොවූ සභා හතෙන් එකම සභා දෙකය. එහෙත්, සභා දෙකම තමන් යුදෙව්වරුන් යැයි ප්‍රකාශ කළ නමුත් එසේ නොවූ අය සමඟ කටයුතු කළ යුතුව තිබුණි. මෙය එසේය, මක්නිසාද ඔවුන් සියල්ලෝම “අන්තිම දවස්වල” එකම තත්ත්වයන්ට මුහුණ දෙන එකම සභාවේ සාමාජිකයෝ වන බැවින්ය; ඒ අතර එක් කාණ්ඩයක් තම ලේ මගින් සාක්ෂි දීමට නියමිතව, රූපාන්තරණ කන්දේ මෝසෙස් විසින් නිරූපිතය; අනෙක් කාණ්ඩය කිසිදා නොමැරුණු එලියා විසින් නිරූපිතය.

> And unto the angel of the church in Smyrna write; These things saith the first and the last, which was dead, and is alive; I know thy works, and tribulation, and poverty, (but thou art rich) and I know the blasphemy of them which say they are Jews, and are not, but are the synagogue of Satan. Fear none of those things which thou shalt suffer: behold, the devil shall cast some of you into prison, that ye may be tried; and ye shall have tribulation ten days: be thou faithful unto death, and I will give thee a crown of life. Revelation 2:8–10.

> ස්මර්නාහි සභාවේ දූතයාට මෙසේ ලියන්න; “පළමුවැන්නාද අන්තිමවැන්නාද වන, මරණයට පත්ව නැවත ජීවමානව සිටින තැනැත්තා මෙසේ කියයි; ‘මම නුඹගේ ක්‍රියාවන්ද, පීඩාවද, දුප්පත්කමද දනිමි, (එහෙත් නුඹ ධනවත්ය) තවද තමන් යුදෙව්වරුන් යැයි කියාත් එසේ නොව, සාතන්ගේ සභාගාරය වන අයගේ අපහාස වචනද මම දනිමි. නුඹ විඳීමට යන කිසිවක් ගැන භය නොවන්න. බලව, නුඹලා පරීක්ෂා කරනු ලැබීමට, යක්ෂයා නුඹලාගෙන් සමහර දෙනෙකු සිරගෙයට දමනු ඇත; නුඹලාට දස දවසක් පීඩාව තිබෙනු ඇත. මරණය දක්වා විශ්වාසවන්තව සිටින්න; එවිට මම නුඹට ජීවනයේ කිරුළ දෙනෙමි.’” එළිදරව් 2:8–10.

As Jesus describes the dire circumstances of the church of Smyrna, he makes but one positive comment when He says, “but thou art rich,” thus contrasting them with the members of the synagogue of Satan who are not rich. Those in Revelation that are Adventist and think they are rich, and are not, are the Jews that say they are Jews, and are not—for they are Laodicean Seventh-day Adventists.

යේසුස් ස්මර්ණා සභාවේ අති දුෂ්කර තත්ත්වයන් විස්තර කරන විට, “එහෙත් නුඹ ධනවත්ව සිටින්නෙහිය” යනුවෙන් වදාරමින්, ඔවුන් පිළිබඳ එක් ධනාත්මක ප්‍රකාශයක් පමණක් කරයි; මෙසේ ඔවුන් ධනවත් නොවන සාතන්ගේ සභාගාරයේ සාමාජිකයන් සමඟ ඔවුන් විරුද්ධ කර දක්වයි. එළිදරව් පොතෙහි ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන් වන අතර තමන් ධනවත් යැයි සිතන නමුත් එසේ නොවන අය, තමන් යුදෙව්වරුන් යැයි කියන නමුත් එසේ නොවන යුදෙව්වරුන්ය—මක්නිසාද ඔවුන් ලාඔදීකියානු සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන්ය.

In the opening of Revelation, the Godhead is presented as three persons and at the end of the book of Revelation Jesus and the Spirit are directly mentioned, but not the Father. It matters not, because the principle of line upon line combined with the first illustrating the last, demands that the Father be recognized in the last verses of Revelation, for He is already identified as being there in the first verses. It is no different than the gospel of John chapter one, where John does not directly identify the Spirit, but the Spirit is understood to be there, for the Spirit was there the very first time the expression “in the beginning” was written. John’s gospel testimony in chapter one begins with the identical phrase “in the beginning.”

එළිදරව් පොතේ ආරම්භයේ දී දේවත්වය පුද්ගලයන් තුනක් ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ; එළිදරව් පොතේ අවසානයේ යේසුස්වහන්සේ සහ ආත්මයාණන් සෘජුවම සඳහන් කරනු ලබන නමුත්, පියාණන් සඳහන් කරනු නොලැබේ. එය ප්‍රශ්නයක් නොවේ; මන්ද “පේළිය මත පේළිය” යන මූලධර්මය, “පළමුවෙන් ඇති දේ අන්තිම දේ පැහැදිලි කරයි” යන කරුණ සමඟ එක්ව, එළිදරව් පොතේ අවසාන පදවල පියාණන් හඳුනාගත යුතු බව ඉල්ලා සිටින බැවිනි; මක්නිසාද, පළමු පදවලම උන්වහන්සේ එහි සිටින බව දැනටමත් හඳුනාගන්නා ලදී. එය යොහන්ගේ සුභාරංචියේ පළමු පරිච්ඡේදය සමඟ වෙනස් නොවේ; එහි යොහන් ආත්මයාණන් සෘජුව හඳුනා නොදක්වන්නේ වුවද, ආත්මයාණන් එහි සිටින බව අවබෝධ කරගනු ලැබේ; මක්නිසාද “ආරම්භයේදී” යන ප්‍රකාශය පළමු වරට ලියා තබන ලද්දේ ආත්මයාණන් එහි සිටියදීය. යොහන්ගේ සුභාරංචියේ පළමු පරිච්ඡේදයේ ඔහුගේ සාක්ෂියද එම සමාන වාක්‍යයෙන්—“ආරම්භයේදී”—ආරම්භ වෙයි.

The “beginning” is a prophetic symbol and is to be evaluated with prophetic rules, including line upon line. Moses’ beginning, is the gospel of John’s beginning, is the beginning of the book of Revelation and it is also the end of Revelation. Of those four lines twice all three persons of the heavenly trio are identified, and in one line (John’s gospel) the Spirit might be missing and in the fourth line the Father is missing, but when brought together all three Divine Persons are represented in all four lines.

“ආරම්භය” යනු අනාවැකිමය සංකේතයක් වන අතර, පේළිය මත පේළිය යන නියමයද ඇතුළුව අනාවැකිමය නීති අනුව එය ඇගයිය යුතුය. මෝසෙස්ගේ ආරම්භය යනු යොහන්ගේ සුභාරංචියේ ආරම්භයද වේ; එයම එළිදරව් පොතේ ආරම්භයද වන අතර, එයම එළිදරව්වේ අවසානයද වේ. එම පේළි හතරෙන්, දෙවරක් ස්වර්ගීය ත්‍රිත්වයේ පුද්ගලයන් තුන්දෙනාම හඳුනාගනු ලබති; එක් පේළියකදී (යොහන්ගේ සුභාරංචියේදී) ආත්මයාණන් නොපෙනී යා හැකි අතර, සිව්වන පේළියෙහි පියාණන් නොපෙනී යයි. එහෙත්, ඒවා එකට ගෙන ආ විට, දේවීය පුද්ගලයන් තුන්දෙනාම පේළි හතරම තුළ නිරූපිත වෙති.

Christ came to make known the Father, and the Holy Spirit came to make known the Son. All three made eternal sacrifices. The Father so loved the world that He gave Jesus, Jesus so loved the world that He agreed to take upon Himself, for eternity, the flesh of those He had created. What kind of giving is represented in the act of the Creator choosing to become part of His creation? The third person of the Godhead gave Himself, for He has accepted the position of living within the created entity called mankind—throughout eternity.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පැමිණියේ පියාණන් ප්‍රකාශ කරවීමටය, ශුද්ධාත්මයාණන් පැමිණියේ පුත්‍රයා ප්‍රකාශ කරවීමටය. තුන්දෙනාම සදාකාලික පරිත්‍යාග කළෝය. පියාණන් ලෝකයට එතරම් ප්‍රේම කළ බැවින් උන්වහන්සේ යේසුස්වහන්සේ දුන්සේක; යේසුස්වහන්සේ ලෝකයට එතරම් ප්‍රේම කළ බැවින් උන්වහන්සේම මැවූ අයගේ මාංසය සදාකාලය පුරා තමන් මත භාරගැනීමට එකඟ වූසේක. මැවුම්කරු තමන්ගේම මැවුමේ කොටසක් වීමට තෝරාගැනීමේ ක්‍රියාව තුළ නිරූපණය වන්නේ කුමන ආකාරයේ දීමක්ද? දේවත්වයේ තුන්වන පුද්ගලයා තමන්ම දුන්නේය; මක්නිසාද උන්වහන්සේ මනුෂ්‍යත්වය නම් කළ මැවූ සත්ත්වත්වය තුළ—සදාකාලය පුරා—වාසය කිරීමේ ස්ථානය පිළිගෙන ඇත.

It is probably for this reason that the Holy Spirit is repeatedly associated with symbols of God’s people. He is the Person of the Godhead that is to abide with the human creation. Therefore, the symbols of the Holy Spirit in the Scriptures are more often than not represented by a symbol that both represents the Holy Spirit or mankind. In the beginning the Spirit moved upon the waters.

සමහරවිට මෙම හේතුව නිසාම ශුද්ධාත්මයාණන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ සංකේතයන් සමඟ නැවත නැවතත් සම්බන්ධ කර දැක්වෙයි. උන්වහන්සේ මනුෂ්‍ය මැවීම සමඟ වාසය කර සිටීමට නියමිත දේවත්වයේ පුද්ගලයාණන්ය. එබැවින්, ශුද්ධ ලේඛනවල ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ සංකේත බොහෝ අවස්ථාවලදී ශුද්ධාත්මයාණන් හෝ මනුෂ්‍ය වර්ගයා නිරූපණය කරන සංකේතයක් මඟින්ම ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ. ආරම්භයේදී ආත්මයාණන් ජලයන් මත සංචාරය කළේය.

> And he saith unto me, The waters which thou sawest, where the whore sitteth, are peoples, and multitudes, and nations, and tongues. Revelation 17:15.

> ඔහු මට කීවේය, “නුඹ දුටු, වේශ්‍යාව හිඳින ඒ ජලයන් ජනයන් ද, සමූහයන් ද, ජාතීන් ද, භාෂා ද ය.” එළිදරව් 17:15.

The only piece of furniture in the sanctuary erected by Moses that did not have a pattern specifically detailed for the workers to follow was the seven branched candlestick. The candlestick represents the combination of humanity with divinity. For this reason, the candlestick’s design was the only item in the sanctuary left for men to contribute to. The seven candlesticks that Christ walks among are identified as the seven churches, yet the candlestick was fueled with oil, representing the Holy Spirit, and the wicks of the candles that supported the flame for light were made from the used white linen garments of the priests, representing the righteousness of Christ that shines as the light of the world. God’s people are the light of the world, but that light is only fueled by the oil of the Holy Spirit. The Holy Spirit is often associated with people in the description of Him in the Scriptures.

මෝසෙස් විසින් පිහිටුවන ලද ශුද්ධස්ථානයේ, කාර්මිකයන් අනුගමනය කළ යුතු ලෙස විශේෂයෙන් විස්තර කළ රටාවක් නොතිබූ එකම උපකරණය සත්ශාඛීය පහන්ස්ථම්භයයි. පහන්ස්ථම්භය මනුෂ්‍යත්වය දේවත්වය සමඟ එක්වීම නිරූපණය කරයි. මේ හේතුවෙන්, ශුද්ධස්ථානයේ මනුෂ්‍යයන්ගේ දායකත්වයට ඉතිරි කරනු ලැබූ එකම අංගය පහන්ස්ථම්භයේ සැලසුම විය. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ගමන් කරන සත් පහන්ස්ථම්භ සත් සභා ලෙස හඳුනාගනු ලැබේ; එහෙත් පහන්ස්ථම්භය ශුද්ධාත්මයාණන් නියෝජනය කරන තෙල්වලින් පෝෂණය කරනු ලැබූ අතර, ආලෝකය සඳහා ජ්වලාව දරා සිටි පහන්වල තීන්ත පූජකයන්ගේ භාවිත කළ සුදු හණ වස්ත්‍රවලින් සාදන ලද්දේ ලෝකයේ ආලෝකය ලෙස බැබළෙන ක්‍රිස්තුස්ගේ ධර්මිෂ්ඨකම නියෝජනය කරමිනි. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ලෝකයේ ආලෝකයය; නමුත් එම ආලෝකය පෝෂණය වන්නේ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ තෙල්වලිනි පමණි. ශුද්ධ ලියවිලි තුළ ඔහු පිළිබඳ විස්තර කිරීමේදී ශුද්ධාත්මයාණන් බොහෝවිට මිනිසුන් සමඟ සම්බන්ධ කරනු ලැබේ.

> And out of the throne proceeded lightnings and thunderings and voices: and there were seven lamps of fire burning before the throne, which are the seven Spirits of God. Revelation 4:5.

> සිංහාසනයෙන් විදුලි කෙරීම්ද ගර්ජනාවන්ද හඬවල්ද නික්ම ආවේය; සිංහාසනය ඉදිරියෙහි ගින්නෙන් දැල්වෙන පහන් සතක් තිබුණේය; ඒවා දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්ම සතය. එළිදරව් 4:5.

Seven lamps are here identified as the “seven Spirits of God,” yet we are told the seven candlesticks are the seven churches.

මෙහි දී දීප හත “දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්ම හත” ලෙස හඳුන්වා දී ඇත; එහෙත් දීපස්ථම්භ හත සභා හත බව අපට කියනු ලැබේ.

> The mystery of the seven stars which thou sawest in my right hand, and the seven golden candlesticks. The seven stars are the angels of the seven churches: and the seven candlesticks which thou sawest are the seven churches. Revelation 1:20.

> ඔබ මාගේ දකුණු අතේ දුටු තාරකා සතේ රහසත්, රන් පහන්ස්ථම්භ සතත් මෙයයි. තාරකා සත නම් සභා සතේ දූතයෝය; ඔබ දුටු පහන්ස්ථම්භ සත නම් සභා සතය. එළිදරව් 1:20.

The seven candlesticks are both the seven Spirits and they are God’s church.

දිවල්පහන් සත යනු ආත්මයන් සත්දෙනාද වන අතර, ඒවා දෙවියන්වහන්සේගේ සභාවද වේ.

> And I beheld, and, lo, in the midst of the throne and of the four beasts, and in the midst of the elders, stood a Lamb as it had been slain, having seven horns and seven eyes, which are the seven Spirits of God sent forth into all the earth. Revelation 5:6.

> මම බැලුවෙමි; එවිට, බලව, සිංහාසනයේ මැදද සත්වයන් හතරද මධ්‍යෙහිත්, වැඩිහිටියන්ගේ මැදද, ඝාතනය කරනු ලැබූ ලෙස පෙනෙන බැටළු පැටවෙකු සිටියේය; ඔහුට අං හතක්ද ඇස් හතක්ද තිබුණේය, එනම් මුළු පොළොවට යවනු ලැබූ දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්ම හතය. එළිදරව් 5:6.

The seven horns and seven eyes are also the Holy Spirit who is sent forth unto all the earth, and when baptized a Christian is sent forth unto all the earth, for he was baptized in the name of the Father, the Son and the Holy Spirit. In the blessing pronounced upon the martyrs of the Sunday law crisis, and all those who died in the faith in modern spiritual Israel since 1844, it is the Spirit that provides the eulogy for their burials’ when He states, “Yea,” “they may rest from their labors,” for he was there during their labors all the way until they laid down their lives.

අං හතද ඇස් හතද යනු මුළු පොළොව පුරා යවනු ලබන ශුද්ධාත්මයාණන්මය; තවද කිතුනුවෙකු බව්තීස්ම කරනු ලබන විට ඔහුද මුළු පොළොව පුරා යවනු ලබන්නේය, මක්නිසාද ඔහු බව්තීස්ම කරනු ලැබුවේ පියාණන්ගේද පුත්‍රයාණන්ගේද ශුද්ධාත්මයාණන්ගේද නාමයෙන්ය. ඉරිදා නීති අර්බුදයේ දිවිපූජා කළ මාර්තිරුවන් පිළිබඳ ප්‍රකාශ කරනු ලබන ආශීර්වාදයෙහිද, 1844 සිට නවීන ආත්මික ඉශ්‍රායෙලයේ ඇදහිල්ල තුළ මියගිය සියල්ලන් පිළිබඳවද, ඔවුන්ගේ අවසන් සංස්කාරයන් සඳහා ප්‍රශස්ති වචනය සපයන්නේ ආත්මයාණන්මය; එනම්, “එසේය,” “ඔවුන්ගේ වැඩවලින් ඔවුන් විවේක ලබන්නට පුළුවනි” යනුවෙන් උන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරන විටය, මක්නිසාද ඔවුන් තම ජීවිත තැබූ තුරුම ඔවුන්ගේ සියලු වැඩකිරීම් අතර උන්වහන්සේ ඔවුන් සමඟ සිටියහ.

> And I heard a voice from heaven saying unto me, Write, Blessed are the dead which die in the Lord from henceforth: Yea, saith the Spirit, that they may rest from their labours; and their works do follow them. Revelation 14:13.

> එවිට ස්වර්ගයෙන් මට කියන හඬක් මම ඇසුවෙමි: ලියන්න, මේ සිට ඉදිරියට ස්වාමීන් තුළ මැරෙන මළවුන් භාග්‍යවන්තයෝය. එසේය, ඔවුන් තම පීඩාවලින් විවේක ලබන පිණිසය; ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවෝ ද ඔවුන් අනුව පැමිණෙති යයි ආත්මයාණන් වහන්සේ කියන සේක. එළිදරව් 14:13.

When considering the end and beginning of the book of Revelation, the beginning of the Bible and the beginning of the gospel of John we find that all three Persons of the Godhead are represented, though the Father is there, based upon the application of line upon line. The Son is there identifying Himself as Alpha and Omega.

එළිදරව් පොතේ අවසානයත් ආරම්භයත්, බයිබලයේ ආරම්භයත්, යොහන් සුවිශේෂයේ ආරම්භයත් සලකා බලන විට, පේළිය මත පේළිය යෙදීමේ මූලධර්මය අනුව පියාණන් එහි සිටින බව පෙනෙන්නේය; එසේම දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වභාවයේ පුද්ගලත්ව තුනම එහි නිරූපිතව ඇත. පුත්‍රයා එහි සිටින අතර, තමන්ම ඇල්ෆා සහ ඔමේගා යයි තමන්ව හඳුන්වා දෙයි.

If we recognize that the combination of humanity with divinity is a combination of the Holy Spirit and mankind, we can then understand why symbols of the Holy Spirit are tied together with symbols of mankind. With this perspective in mind, we return to the two “in the beginnings” we have been addressing so often.

මනුෂ්‍යත්වය දේවත්වය සමඟ එක්වීම යනු ශුද්ධාත්මයාණන් හා මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ සංයෝගයක් බව අප හඳුනාගන්නේ නම්, එවිට ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ සංකේත මනුෂ්‍ය වර්ගයාගේ සංකේත සමඟ එකිනෙකට බැඳී ඇත්තේ මන්දැයි අපට අවබෝධ කරගත හැක. මෙම දෘෂ්ටිකෝණය මනසේ තබාගෙන, අප මෙතෙක් බොහෝ වරක් සාකච්ඡා කරමින් සිටි “ආරම්භයන්හි” දෙකට අපි නැවත හැරෙමු.

> In the beginning God created the heaven and the earth. And the earth was without form, and void; and darkness was upon the face of the deep. And the Spirit of God moved upon the face of the waters. And God said, Let there be light: and there was light. And God saw the light, that it was good: and God divided the light from the darkness. Genesis 1:1–4.

> ආරම්භයේදී දෙවියන්වහන්සේ අහසත් පොළොවත් මැවූසේක. එවිට පොළොව ආකාර රහිතවද හිස්වද තිබුණි; ගැඹුරේ මුහුණත මත අන්ධකාරය තිබුණි. දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය ජලයන්ගේ මුහුණත මත සැරිසරමින් සිටියේය. එවිට දෙවියන්වහන්සේ, “ආලෝකය වේවා” යයි වදාළසේක; එවිට ආලෝකය විය. දෙවියන්වහන්සේ ඒ ආලෝකය යහපත් බව දුටුසේක; දෙවියන්වහන්සේ ආලෝකය අන්ධකාරයෙන් වෙන් කළසේක. උත්පත්ති 1:1–4.

> In the beginning was the Word, and the Word was with God, and the Word was God. The same was in the beginning with God. All things were made by him; and without him was not anything made that was made. In him was life; and the life was the light of men. And the light shineth in darkness; and the darkness comprehended it not. John 1:1–5.

> ආරම්භයේදී වචනය සිටියේය; වචනය දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියේය; වචනය දෙවියන්වහන්සේය. එය ආරම්භයේදී දෙවියන්වහන්සේ සමඟ සිටියේය. සියල්ලම ඔහු කරණකොටගෙන සාදනු ලැබීය; ඔහු නොමැතිව සාදනු ලැබූ කිසිවක්වත් සාදනු නොලැබීය. ඔහු තුළ ජීවනය තිබුණේය; ඒ ජීවනය මනුෂ්‍යයන්ගේ ආලෝකය වූයේය. ඒ ආලෝකය අන්ධකාරයේ බැබළෙයි; අන්ධකාරය එය ග්‍රහණය නොකළේය. යොහන් 1:1–5.

Using these two witnesses of “in the beginning;” God the Word, who made all things, also gave His life, for “in Him was life,” and His life was the “light” of men. The “light” of a created man is the righteousness of the Creator. The righteousness of the Creator is the wick in the candles in the sanctuary.

“ආදියේ” යන මේ සාක්ෂි දෙක භාවිත කරමින්, සියල්ල මැවූ වචනය වන දෙවියන් වහන්සේ, “ඔහු තුළ ජීවනය තිබුණේය” යන නිසා, තම ජීවිතය ද දුන්නේය; තවද ඔහුගේ ජීවිතය මනුෂ්‍යයන්ගේ “ආලෝකය” විය. මැවූ මනුෂ්‍යයෙකුගේ “ආලෝකය” යනු මැවුම්කරුගේ ධර්මිෂ්ඨකමය. මැවුම්කරුගේ ධර්මිෂ්ඨකම යනු ශුද්ධස්ථානයේ පහන්වල ඇති වත්තියය.

> And to her was granted that she should be arrayed in fine linen, clean and white: for the fine linen is the righteousness of saints. Revelation 19:18.

> ඇයට පිරිසිදුද සුදුද වූ සිහින් ලිනන් වස්ත්‍රයෙහි සැරසී සිටීමට දෙන ලද්දේය; මක්නිසාද එම සිහින් ලිනන් නම් ශුද්ධවන්තයන්ගේ ධර්මිෂ්ඨකමය. එළිදරව් 19:18.

The oil that fuels the wick represents the activity of the Holy Spirit in the life of the believer. In the beginning the earth was dark and there was no light. Jesus then gave His life, the life that was in Him, so there could be light for men.

වටියට ඉන්ධනය සපයන තෙල්, විශ්වාසියාගේ ජීවිතය තුළ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වය නිරූපණය කරයි. ආරම්භයේදී පෘථිවිය අන්ධකාරයෙන් වැසී තිබුණි, එහි ආලෝකයක් නොවීය. අනතුරුව යේසුස්වහන්සේ තම ජීවිතය, එනම් ඔහු තුළ තිබූ ජීවිතය, මනුෂ්‍යයන්ට ආලෝකය ඇති වීමට හැකි වන පිණිස දුන් සේක.

> And all that dwell upon the earth shall worship him, whose names are not written in the book of life of the Lamb slain from the foundation of the world. Revelation 13:8.

> ලෝකයේ පදනම තැබූ කල සිට මරාදමනු ලැබූ බැටළු පැටවාගේ ජීවන පොතෙහි නාමයන් ලියා නොමැති සියලු දෙනා ඔහුට නමස්කාර කරනු ඇත. එළිදරව් 13:8.

When Jesus chose to be a sacrifice for mankind, He gave His life so men would have light. As is the case in these two passages, whenever light is introduced, the light produces two classes of worshippers as represented by light and darkness, the children of the day or the children of the night.

යේසුස් මනුෂ්‍යවර්ගය සඳහා පූජාවක් වීමට තෝරාගත් විට, මනුෂ්‍යයන්ට ආලෝකය ලැබෙන ලෙස උන්වහන්සේ තම ජීවිතය දුන්සේක. මෙම ඛණ්ඩ දෙකෙහි දක්නට ලැබෙන පරිදි, ආලෝකය හඳුන්වා දෙන සැමවිටම, එම ආලෝකය ආලෝකයත් අන්ධකාරයත් ලෙස නිරූපිත වන්දනාකරුවන්ගේ පංති දෙකක්—දවාලේ දරුවන් හෝ රාත්‍රියේ දරුවන්—උපදවයි.

> But ye, brethren, are not in darkness, that that day should overtake you as a thief. Ye are all the children of light, and the children of the day: we are not of the night, nor of darkness. 1 Thessalonians 5:4, 5.

> එහෙත්, සහෝදරයෙනි, ඔබ සැම අන්ධකාරයෙහි නොසිටින බැවින්, ඒ දවස සොරෙකු මෙන් ඔබ පිටතට පැන නොපැමිණෙනු ඇත. ඔබ සැම ආලෝකයේ දරුවෝය, දවසේ දරුවෝය. අපි රාත්‍රියේවත් අන්ධකාරයේවත් අය නොවෙමු. 1 තෙසලෝනික 5:4, 5.

When we recognize the close eternal relationship the Holy Spirit has with the children of the day, we can understand why the symbols of both God’s children and the Holy Spirit are so closely related. In the last passage of Revelation, we see Jesus as the Alpha and Omega, we see the Father through the application of line upon line and the Holy Spirit is providing His final symbolic representation of Himself, for holy men of old spake as they were moved by the Holy Spirit. His first statement of Himself in Genesis identifies Him moving upon the waters, or moving upon mankind and His last reference to Himself is as follows.

දිනෙහි දරුවන් සමඟ ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේට තිබෙන සමීප සදාකාලික සම්බන්ධතාවය අප හඳුනාගන්නා විට, දෙවියන්වහන්සේගේ දරුවන්ගේත් ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේගේත් සංකේත එතරම් සමීප ලෙස සම්බන්ධ වන්නේ මන්ද යන්න අපට අවබෝධ කරගත හැක. එළිදරව් පොතේ අවසාන ඡේදයේදී අපි යේසුස්වහන්සේ අල්ෆා සහ ඔමේගා ලෙස දකිමු; පේළිය මත පේළිය යෙදීම තුළින් අපි පියාණන් වහන්සේ දකිමු; තවද ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ තමන්වහන්සේ පිළිබඳ අවසාන සංකේතාත්මක නිරූපණය සපයමින් සිටින සේ දකිමු, මන්ද පැරණි ශුද්ධ මනුෂ්‍යයෝ ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ විසින් උද්දීපනය කරනු ලැබූ ලෙස කථා කළ බැවිනි. උන්වහන්සේ පිළිබඳ උන්වහන්සේගේ පළමු ප්‍රකාශය ආදිකථාවේදී ජලය මත ගමන් කරමින් සිටින බවට, එනම් මනුෂ්‍ය වර්ගයා මත ක්‍රියා කරමින් සිටින බවට, උන්වහන්සේ හඳුන්වා දෙයි; තමන්වහන්සේ පිළිබඳ උන්වහන්සේගේ අවසාන සඳහන මෙසේය.

> And the Spirit and the bride say, Come. And let him that heareth say, Come. And let him that is athirst come. And whosoever will, let him take the water of life freely. Revelation 22:17.

> ආත්මයද මනාලියද කියති: “එන්න.” අසන්නාද කියන්නෙමි: “එන්න.” පිපාසිතයාද එන්න. කැමැත්තැත්තා කවරෙක් වුවද, ජීව ජලය නොමිලේ ගනිත්වා. එළිදරව් 22:17.

From the beginning to the end the Holy Spirit is identified in association with mankind, for the children of the day represent a combination of divinity and humanity. Paul identifies, as does Isaiah, that men are vessels, and the candlesticks in the sanctuary had vessels where the wick was placed, and oil came down to the vessels to supply the fuel necessary to manifest the light that is the righteousness of Christ. We are the vessels of the Holy Spirit, the third Person of the Godhead as identified from the beginning unto the ending of God’s Word, and as straightly identified in the writings of the Spirit of Prophecy.

ආරම්භයෙන් අවසානය දක්වා ශුද්ධාත්මයාණන් මනුෂ්‍යවර්ගය සමඟ සම්බන්ධතාවයෙන් හඳුනාගනු ලැබේ, මක්නිසාද දවාලේ දරුවන් දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය යන දෙකේ සංයෝගයක් නියෝජනය කරන බැවිනි. පාවුල්, යෙසායා කළාක් මෙන්ම, මනුෂ්‍යයන් භාජන බව හඳුන්වා දෙයි; තවද ශුද්ධස්ථානයේ පහන්කඳු වල තිරිය තබනු ලබන භාජන තිබුණි, සහ ක්‍රිස්තුස්ගේ ධර්මිෂ්ඨකම නම් ආලෝකය ප්‍රකාශ කිරීමට අවශ්‍ය ඉන්ධනය සැපයීම සඳහා තෙල් එම භාජන වෙත පහළට ගලා ආවේය. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ ආරම්භයේ සිට අවසානය දක්වාත්, අනාගතවාක්‍යයේ ආත්මයේ ලේඛනවලද සෘජුව හඳුන්වා දී ඇති පරිදි, අපි දේවත්වයේ තුන්වන පුද්ගලයා වන ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ භාජන වෙමු.

In the second angel’s message which was fulfilled in the beginning of Adventism and the end, there are two distinct messages; one for the church and one for the world.

අද්වෙන්තවාදයේ ආරම්භයේදී හා අවසානයේදී සම්පූර්ණ වූ දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය තුළ, පැහැදිලිව වෙනස් වූ පණිවිඩ දෙකක් ඇත; එකක් සභාව සඳහාය, අනෙක ලෝකය සඳහාය.

Back to Articles