Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Two

යෝයෙල්ගේ පොත සහ ලාඔදිකෙයානු සත්වැනි දින අද්වෙන්තිස්තු සභාව - අංක විසි දෙක

Number Twenty-Two

අංක විසි දෙකයි

Author

Jeff Pippenger

Published

January 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

We were half way through the four references of ancient Israel, as the generation of “vipers” in the previous article. In Matthew, both John and Jesus label the Pharisees and Sadducees as the generation of vipers. John represents the beginning of a testing process that is identified when he taught that Jesus, who would follow him—would thoroughly purge His floor. Jesus added to the testing process of John, by including the judgment process, as He referenced the queen of Sheba and Nineveh. Judgment takes place in the fourth generation, and one class in the judgment manifests as serpents, for their father is the devil. Jesus added the issue of the fourth generation seeking a sign, when the sign was in plain sight.

පෙර ලිපියේ “විෂසර්පයන්ගේ” පරම්පරාව ලෙස සඳහන් වූ පුරාතන ඉශ්‍රායෙල් පිළිබඳ සඳහන් කිරීම් හතරෙන් අපි අර්ධ මාර්ගයෙහි සිටියෙමු. මත්තෙව්හිදී, යොහන්ද යේසුස්වහන්සේද ෆරිසිවරුන් හා සද්දුකිවරුන් විෂසර්පයන්ගේ පරම්පරාව ලෙස නම් කරති. යොහන් නියෝජනය කරන්නේ, ඔහුට පසුපසින් එන්නාවූ යේසුස්වහන්සේ තමන්වහන්සේගේ මැඩිය සම්පූර්ණයෙන් පවිත්‍ර කරන බව ඔහු උගන්වා දුන් විට හඳුනාගනු ලබන පරීක්ෂා කිරීමේ ක්‍රියාවලියක ආරම්භයයි. ශෙබාගේ රැජින සහ නිනිවෙහිය සඳහන් කළ විට, යේසුස්වහන්සේ විනිශ්චය කිරීමේ ක්‍රියාවලියද ඇතුළත් කිරීමෙන් යොහන්ගේ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියට තවදුරටත් එක් කළ සේක. විනිශ්චය සිදුවන්නේ සතරවන පරම්පරාවේදීය; විනිශ්චය තුළ එක් කණ්ඩායමක් සර්පයන් ලෙස ප්‍රකාශ වන්නේ ඔවුන්ගේ පියා යක්ෂයා බැවිනි. ලකුණ පැහැදිලිව පෙනෙමින් තිබියදීත්, සතරවන පරම්පරාව ලකුණක් සොයන බවට වූ කරුණද යේසුස්වහන්සේ එක් කළ සේක.

In Matthew twenty-three the “woes” upon the Pharisees and Sadducees are set forth, and the process of testing and judgment is again associated with the final generation. Chapter twenty-two prepares the setting of the woes of chapter twenty-three.

මතෙව් විසි තුන වන පරිච්ඡේදයේදී, පරිසිවරුන් හා සද්දුකිවරුන් මත පැමිණෙන “අපචාරයන්” ප්‍රකාශ කරනු ලබන අතර, පරීක්ෂාව හා විනිශ්චය කිරීමේ ක්‍රියාවලිය නැවතත් අවසාන පරම්පරාව සමඟ සම්බන්ධ කරනු ලැබේ. විසි දෙවන පරිච්ඡේදය විසි තුන්වන පරිච්ඡේදයේ අපචාරයන් සඳහා පසුබිම සකස් කරයි.

> While the Pharisees were gathered together, Jesus asked them, Saying, What think ye of Christ? whose son is he?

> පරිසිවරු එකට රැස් වී සිටියදී, යේසුස් ඔවුන්ගෙන් අසා මෙසේ කීසේක: ක්‍රිස්තුස් ගැන ඔබ සිතන්නේ කුමක්ද? ඔහු කාගේ පුත්‍රයාද?

> They say unto him, The Son of David.

> ඔව්හු ඔහුට කියති, දාවිත්ගේ පුත්‍රයා ය.

> He saith unto them, How then doth David in spirit call him Lord, saying, The Lord said unto my Lord, Sit thou on my right hand, till I make thine enemies thy footstool? If David then call him Lord, how is he his son?

> ඔවුන්ට උන්වහන්සේ කියා සිටිසේක: එසේ නම් දාවිත් ආත්මයෙන් ඔහුව ස්වාමින් වහන්සේ යැයි හඳුන්වා මෙසේ කියන්නේ කෙසේද? “ස්වාමින් වහන්සේ මාගේ ස්වාමින් වහන්සේට මෙසේ වදාළ සේක: මා විසින් ඔබගේ සතුරන් ඔබගේ පාදපීඨය කරන තුරු, මාගේ දකුණු පසෙහි හිඳින්න.” එසේ දාවිත් ඔහුව ස්වාමින් වහන්සේ යැයි හඳුන්වන්නේ නම්, ඔහු දාවිත්ගේ පුත්‍රයා වන්නේ කෙසේද?

> And no man was able to answer him a word, neither durst any man from that day forth ask him any more questions. Matthew 22:41–46.

> එවිට කිසිවෙකුටත් ඔහුට එක වචනයක්වත් පිළිතුරු දීමට නොහැකි විය; එදිනෙන් පසු කිසිවෙකුත් ඔහුගෙන් තවත් ප්‍රශ්න අසන්නට ද ධෛර්ය නොකළේය. මතෙව් 22:41–46.

When the door closed to any further interaction, Jesus then sets forth eight woes in the following chapter. In verse thirteen the woe is for shutting the doors to the kingdom of heaven. It is from Heaven’s doors that the latter rain is poured out. The eight woes are about those who profess to open the door which no man can open and close the door which no man can close. In vision, Sister White was shown those who did not follow Christ into the Most Holy Place sending their prayers to the empty holy place where Satan, pretending to be Christ, led them to believe everything was OK. They had re-opened the holy place, and closed the Most Holy Place.

තවත් සම්බන්ධතාවයකට දොර වැසුණු කල, යේසුස්වහන්සේ අනතුරුව ඊළඟ පරිච්ඡේදයේ දුක්ඛෝච්චාරණ අටක් ප්‍රකාශ කරයි. දහතුන්වන වගන්තියේ දුක්ඛෝච්චාරණය ස්වර්ග රාජ්‍යයට ඇති දොරවල් වසා දැමීම පිළිබඳය. අන්තිම වැස්ස වගුරුවනු ලබන්නේ ස්වර්ගයේ දොරවලිනි. මෙම දුක්ඛෝච්චාරණ අට අයත් වන්නේ, කිසි මනුෂ්‍යයෙකුට විවෘත කළ නොහැකි දොර විවෘත කරන බවත්, කිසි මනුෂ්‍යයෙකුට වසා දැමිය නොහැකි දොර වසා දමන බවත් ප්‍රකාශ කරන අය පිළිබඳවය. දර්ශනයකදී, බොහෝ ශුද්ධස්ථානය තුළට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පසුපස නොගිය අය තම යාච්ඤා හිස් වූ ශුද්ධස්ථානය වෙත යවනු ලබන අය ලෙස සොයුරිය වයිට්ට පෙන්වනු ලැබීය. එහිදී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ලෙස වංචනික ලෙස පෙනී සිටි සාතාන්, සියල්ල හරි යයි ඔවුන් විශ්වාස කරන ලෙස ඔවුන්ව මෙහෙයවීය. ඔවුන් ශුද්ධස්ථානය නැවත විවෘත කර, බොහෝ ශුද්ධස්ථානය වසා දමා තිබුණි.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 258–261.

> “ක්‍රිස්තුස්ව ප්‍රතික්ෂේප කර කුරුසියේ ඇණගැසූ යුදෙව්වන්ගේ ක්‍රියාමාර්ගය දෙස බොහෝ දෙනා භීතියෙන් බලති; තවද උන්වහන්සේට කළ ලජ්ජාජනක අපචාරයන්ගේ ඉතිහාසය කියවමින්, තමන් උන්වහන්සේට ප්‍රේම කරන බවත්, පේත්‍රුස් කළාක් මෙන් උන්වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප නොකරනු ඇති බවත්, යුදෙව්වන් කළාක් මෙන් උන්වහන්සේ කුරුසියේ ඇණ නොගසනු ඇති බවත් සිතති. එහෙත් සියලු දෙනාගේ හදවත් කියවන දෙවියන්වහන්සේ, ඔවුන් යේසුස්වහන්සේ පිළිබඳව තමන්ට ඇතැයි ප්‍රකාශ කළ එම ප්‍රේමය පරීක්ෂාවට ලක් කළ සේක. පළමු දේවදූතයාගේ පණිවිඩය පිළිගනු ලැබූ ආකාරය මුළු ස්වර්ගයම ගැඹුරු අභිරුචියෙන් නිරීක්ෂණය කළේය. එහෙත් යේසුස්වහන්සේට ප්‍රේම කරන බව ප්‍රකාශ කළ, සහ කුරුසියේ කථාව කියවන විට කඳුළු හෙළූ බොහෝ දෙනා, උන්වහන්සේගේ පැමිණීමේ සුබ ආරංචිය උපහාසයට ලක් කළහ. පණිවිඩය ප්‍රීතියෙන් පිළිගැනීම වෙනුවට, ඔවුහු එය මායාකාරි වංචාවක් බව ප්‍රකාශ කළහ. උන්වහන්සේගේ ප්‍රකාශනයට ප්‍රේම කළ අයව ඔවුහු වෛර කළහ, ඔවුන්ව සභාවලින් පිටතට වැසූහ. පළමු පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ අයට දෙවන පණිවිඩයෙන් ප්‍රයෝජනයක් ලැබිය නොහැකි විය; එමෙන්ම, ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයේ අතිශුද්ධ ස්ථානයට ඇදහිල්ලෙන් යේසුස්වහන්සේ සමඟ ප්‍රවේශ වීමට ඔවුන් සූදානම් කළ යුතු වූ මධ්‍ය රාත්‍රී හඬින්ද ඔවුන්ට ප්‍රයෝජනයක් ලැබුණේ නැත. පෙර තිබූ එම පණිවිඩ දෙකම ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන්, ඔවුහු තම අවබෝධය එතරම් අඳුරු කරගෙන ඇති බැවින්, අතිශුද්ධ ස්ථානයට යන මාර්ගය පෙන්වන තුන්වන දේවදූතයාගේ පණිවිඩයේ කිසිදු ආලෝකයක් ඔවුන්ට පෙනෙන්නේ නැත. යුදෙව්වන් යේසුස්වහන්සේව කුරුසියේ ඇණගැසූ ලෙසම, නාමමාත්‍ර සභාවලින් මෙම පණිවිඩ කුරුසියේ ඇණගසා ඇති බව මම දුටුවෙමි; එබැවින් අතිශුද්ධ ස්ථානයට යන මාර්ගය පිළිබඳ ඔවුන්ට කිසිදු දැනුමක් නැත, තවද එහි යේසුස්වහන්සේගේ මැදිහත්වීමෙන් ඔවුන්ට ප්‍රයෝජනයක් ලැබිය නොහැක. තම නිෂ්ඵල පූජා ඔප්පු කළ යුදෙව්වන් මෙන්, ඔවුහුද යේසුස්වහන්සේ ඉවත්ව ගිය මණ්ඩපය වෙත තම නිෂ්ඵල යාච්ඤාවන් ඔප්පු කරති; වංචාව ගැන ප්‍රීතිවන සාතන්, ආගමික ස්වභාවයක් ගෙන, ක්‍රිස්තියානුවන් යයි ප්‍රකාශ කරන මේ අයගේ සිත් තමන් වෙත ඇදගනිමින්, තම බලය, තම ලකුණු, හා බොරු අරුමපුදුම දේවලින් ක්‍රියා කරමින්, ඔවුන් තම උගුලෙහි දැඩි ලෙස බැඳ තබයි.” Early Writings, 258–261.

Verse fourteen is a woe for devouring widows houses and long prayers. Verse fifteen’s woe is for making their converts twice as mush the children of hell as they were. Verses sixteen through twenty-two the wicked are swearing by the temple.

දහතර වන පදය වන්නේ වැන්දඹුවන්ගේ ගෙවල් ගිලදමමින් දිගු යාච්ඤා කරන අය පිළිබඳ ශාපයකි. පහළොස් වන පදයේ ශාපය නම්, ඔවුන් තමන්ගේ හැරවූවන් තමන් වූවාට වඩා දෙගුණයක් නරක ලෙස නිරයට අයත් දරුවන් බවට පත් කිරීම පිළිබඳය. දහසය වන පදයේ සිට විසි දෙවන පදය දක්වා දුෂ්ටයෝ දේවමාළිගාව මත දිවුරති.

> “These are not the words of Sister White, but the words of the Lord, and His messenger has given them to me to give to you. God calls upon you to no longer work at cross purposes with Him. Much instruction was given in regard to men claiming to be Christian when they are revealing the attributes of Satan, counteracting in spirit, word, and action the advancement of truth, and are surely following the path where Satan is leading them. In their hardness of heart they have grasped authority which in no way belongs to them, and which they should not exercise. Saith the great Teacher, ‘I will overturn, overturn, overturn.’ Men say in Battle Creek, ‘The temple of the Lord, the temple of the Lord are we’ but they are using common fire. Their hearts are not softened and subdued by the grace of God.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

> “මේවා සහෝදරි වයිට්ගේ වචන නොව, ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය; උන්වහන්සේගේ දූතයා ඒවා මට දී ඇත්තේ ඔබට දීමටය. දෙවියන්වහන්සේ ඔබට ආරාධනා කරන්නේ, තවදුරටත් උන්වහන්සේට විරුද්ධ අරමුණු සඳහා ක්‍රියා නොකරන ලෙසය. ක්‍රිස්තියානීන් යයි කියාගන්නා මිනිසුන් සම්බන්ධයෙන් බොහෝ උපදෙස් දෙන ලදී; එසේ කියාගනිමින් ඔවුන් සාතන්ගේ ගුණාංග ප්‍රකාශ කරමින්, ආත්මයෙන්ද, වචනයෙන්ද, ක්‍රියාවෙන්ද සත්‍යයේ ප්‍රගතියට විරුද්ධව ක්‍රියා කරති, එසේම නිසැකවම සාතන් ඔවුන්ට නායකත්වය දෙන මාර්ගය අනුගමනය කරති. ඔවුන්ගේ හදවතේ දැඩිභාවය නිසා, කිසිසේත්ම ඔවුන්ට අයත් නොවන, තවද ඔවුන් විසින් ක්‍රියාත්මක නොකළ යුතු අධිකාරියක් ඔවුහු අල්ලාගෙන ඇත. මහා ගුරුවරයා මෙසේ කියයි: ‘මම පෙරළා දමන්නෙමි, පෙරළා දමන්නෙමි, පෙරළා දමන්නෙමි.’ Battle Creekහි මිනිසුන් කියති, ‘ස්වාමීන්වහන්සේගේ දේවාලය, ස්වාමීන්වහන්සේගේ දේවාලය අපි ය’ එහෙත් ඔවුහු සාමාන්‍ය ගින්න භාවිත කරති. දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව විසින් ඔවුන්ගේ හදවත් මෘදු කරනු ලැබ නැත, යටත් කරනු ලැබ නැත.” Manuscript Releases, volume 13, 222.

In verse twenty-three and twenty-four the woe is for neglecting justice, mercy and faithfulness. Verses twenty-five and twenty-six is about the pretention of cleaning the outside of the cup, but not the inside.

විසි තුන්වන සහ විසි හතරවන පදවලදී, විපත්තිය යුක්තිය, කරුණාව සහ විශ්වාසවන්තකම නොසලකා හැරීම පිළිබඳවය. විසි පස්වන සහ විසි හයවන පදවලදී, කෝප්පයේ පිටත පමණක් පවිත්‍ර කරන බවට මවාපාමින්, ඇතුළත පවිත්‍ර නොකිරීම ගැන කථා කරයි.

> “‘We have this treasure,’ the apostle continued, ‘in earthen vessels, that the excellency of the power may be of God, and not of us.’ God could have proclaimed His truth through sinless angels, but this is not His plan. He chooses human beings, men compassed with infirmity, as instruments in the working out of His designs. The priceless treasure is placed in earthen vessels. Through men His blessings are to be conveyed to the world. Through them His glory is to shine forth into the darkness of sin.” Acts of the Apostles, 330.

> “‘මෙම නිධානය අපට ඇත,’ යයි අපෝස්තලයා තවදුරටත් කීවේය, ‘මැටි භාජනවල, බලයේ උත්කෘෂ්ටත්වය අපෙන් නොව දෙවියන්වහන්සේගෙන් බව පෙනෙන පිණිසය.’ දෙවියන්වහන්සේ තමන්ගේ සත්‍යය පාපරහිත දූතයන් මඟින් ප්‍රකාශ කළ හැකිව තිබුණි, නමුත් මෙය උන්වහන්සේගේ සැලැස්ම නොවේ. උන්වහන්සේ තම අරමුණු ඉටු කිරීමේ කාර්යයේ උපകരണයන් ලෙස, දුර්වලතා වලින් වටවූ මනුෂ්‍යයන් තෝරාගන්නාසේක. අමිල නිධානය මැටි භාජනවල තැන්පත් කරනු ලැබේ. මනුෂ්‍යයන් මඟින් උන්වහන්සේගේ ආශීර්වාද ලෝකයට ප්‍රේෂණය කළ යුතුය. ඔවුන් මඟින් උන්වහන්සේගේ මහත්මය පාපයේ අන්ධකාරයට අළෝකය දල්වා බැබළිය යුතුය.” ක්‍රියාකාරකම් ඔෆ් ද ඇපොස්තලස්, 330.

Then verses twenty-seven and twenty-eight identifies the wicked as whitewashed tombs, connecting with Shebna of Isaiah chapter twenty-two where Shebna was exalting in the wonderful tomb he was making, but would never be in, for God was to cast him out of His mouth into a far field. The far field is represented by the tomb of the lying prophet of Bethel that led the disobedient prophet to be buried in the same tomb. Then the eighth woe says:

එවිට විසිහත්වන සහ විසිඅටවන පද දුෂ්ටයන් සුදු ගා තැවරූ සොහොන් ලෙස හඳුන්වයි; මෙය යෙසායා අධ්‍යාය විසිදෙකෙහි ශෙබ්නා සමඟ සම්බන්ධ වේ. එහි ශෙබ්නා තමන් සාදමින් සිටි අතිවිශිෂ්ට සොහොන ගැන උසස්ව සිටියේය; එහෙත් ඔහු කිසි කලෙක එහි නොසිටිනු ඇත, මක්නිසාද දෙවියන්වහන්සේ ඔහුව තම මුඛයෙන් දුර කෙතකට හෙළා දැමීමට යෙදී සිටි බැවිනි. එම දුර කෙත නියෝජනය කරනු ලබන්නේ බේතෙල්හි බොරු අනාගතවක්තෘවරයාගේ සොහොනෙනි; එය අකීකරු අනාගතවක්තෘවරයාද එම සොහොනෙහිම භූමදාන කරනු ලැබීමට මඟ පෙන්වීය. එවිට අටවන අනතුර මෙසේ කියයි:

> Woe unto you, scribes and Pharisees, hypocrites! because ye build the tombs of the prophets, and garnish the sepulchres of the righteous, And say, If we had been in the days of our fathers, we would not have been partakers with them in the blood of the prophets. Wherefore ye be witnesses unto yourselves, that ye are the children of them which killed the prophets. Fill ye up then the measure of your fathers.

> අහෝ, ඔබලාට දුක්වේ, ලේඛකයෙනි හා පරිසිවරුනි, වංචකයෙනි! මක්නිසාද ඔබලා අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ සොහොන් ගොඩනඟා, ධර්මිෂ්ඨයන්ගේ සොහොන් අලංකාර කරමින්, ‘අපි අපේ පියවරුන්ගේ දවස්වල සිටියානම්, අනාගතවක්තෘවරුන්ගේ ලේ වැගිරීමේදී ඔවුන් සමඟ හවුල් නොවෙමු’යි කියන්නහුය. එබැවින් අනාගතවක්තෘවරුන් මැරූවන්ගේ පුත්‍රයෝ ඔබලාම බවට ඔබලා තමන් ගැනම සාක්ෂි දෙන්නහුය. එසේ නම්, ඔබලාගේ පියවරුන්ගේ මිනුම පිරවුව මැනව.

> Ye serpents, ye generation of vipers, how can ye escape the damnation of hell?

> අහෝ සර්පයෙනි, අහෝ විෂධර සර්පයන්ගේ පරම්පරාවෙනි, නිරයේ දඬුවමෙන් ඔබට කෙසේ ගැළවිය හැකිද?

> Wherefore, behold, I send unto you prophets, and wise men, and scribes: and some of them ye shall kill and crucify; and some of them shall ye scourge in your synagogues, and persecute them from city to city: That upon you may come all the righteous blood shed upon the earth, from the blood of righteous Abel unto the blood of Zacharias son of Barachias, whom ye slew between the temple and the altar.

> එබැවින්, බලව, මම ඔබ වෙත අනාගතවක්තෘවරුන්ද, ප්‍රඥාවන්තයන්දු, ලේඛකයන්දු එවමි; ඔවුන්ගෙන් සමහරෙකු ඔබ මරා කුරුසියේ ඇණ ගසන්නහුය; සමහරෙකු ඔබගේ සභාගෘහයන්හි කසයෙන් තැළා, නගරයෙන් නගරයට ඔවුන්ට හිංසා කරන්නහුය. එසේ වන්නේ, ධර්මිෂ්ඨ ආබෙල්ගේ රුධිරයෙන් පටන්, ඔබ විසින් දේවමාළිගාව සහ පූජාසනය අතර මරා දැමූ බරාකියාගේ පුත් සකාරියාගේ රුධිරය දක්වා, පොළොව මත වැගිරුණු සියලු ධර්මිෂ්ඨ රුධිරය ඔබ පිට පැමිණෙන පිණිසය.

> Verily I say unto you, All these things shall come upon this generation. Matthew 23:29–36.

> සැබැවින්ම මම ඔබට කියමි, මේ සියල්ල මේ පරම්පරාව පිට පැමිණෙන්නේය. මතෙව් 23:29–36.

The serpents, who are the generation of vipers, are being judged in the passage. In the passage the judgment is not based upon the witnesses of the queen of Sheba and Ninevah, but by the blood of Abel to Zacharias. The fourth generation, who are vipers are judged by two witnesses from the external history of ancient Israel and two witnesses from the internal history of ancient Israel. Luke chapter three is the final of the four references to the vipers of the fourth and final generation and it is simply a parallel to Matthew chapter three. Four references that identify that during the final judgment of the house of God, during the fourth generation, one class will manifest their characters, as a sons and daughters of Satan, and the other class, as the sons and daughters of God. The testing process that begins the separation begins when the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant lifts up his voice in the wilderness.

විෂසරප පරම්පරාව වන සර්පයෝ, එම ඡේදයේදී විනිශ්චයට ලක් කරනු ලැබෙති. එම ඡේදයේ විනිශ්චය ශෙබාගේ රැජින හා නිනවෙහි සාක්ෂි මත පදනම් නොවී, ආබෙල්ගේ ලේ සිට සඛරියාස් දක්වා වූ ලේ මත පදනම් වේ. විෂසරපයෝ වන සිව්වන පරම්පරාව, පුරාණ ඉශ්‍රායෙල්ගේ බාහිර ඉතිහාසයෙන් සාක්ෂි දෙකක්ද, පුරාණ ඉශ්‍රායෙල්ගේ අභ්‍යන්තර ඉතිහාසයෙන් සාක්ෂි දෙකක්ද මඟින් විනිශ්චය කරනු ලබති. ලූක් තුන්වන පරිච්ඡේදය, සිව්වන හා අවසාන පරම්පරාවේ විෂසරපයන් පිළිබඳ සඳහන් සතර සම්බන්ධතා අතරින් අවසාන එක වන අතර, එය සරළව මතෙව් තුන්වන පරිච්ඡේදයට සමාන්තරයකි. දෙවියන්ගේ ගෘහයේ අවසාන විනිශ්චය කාලයේදී, එනම් සිව්වන පරම්පරාවේදී, එක් පංතියක් තම ස්වභාවය සාතන්ගේ පුත්‍රයන් හා දූවරුන් ලෙසද, අනෙක් පංතිය දෙවියන්ගේ පුත්‍රයන් හා දූවරුන් ලෙසද ප්‍රකාශ කරනු ඇති බව හඳුන්වා දෙන සම්බන්ධතා සතරක් ඇත. වෙන් කිරීම ආරම්භ කරන පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ වන්නේ, ගිවිසුමේ දූතයා සඳහා මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයා කාන්තාරයේ තම හඬ උස් කරන විටය.

In the sacred weave of Scripture, names are not mere labels but whispered prophecies—second songs sung beneath history’s surface, revealing the heart of redemption. When the meanings of the descendants from Adam to Noah are organized into a statement, it produces a message that corresponds to the history represented by the genealogy. Adam means “man,” and Seth means “appointed.” Enosh means “mortal” (subject to death), and Kenan means “sorrow.” Through “the praise/blessing of God” (Mahalalel), Heaven would “come down” (Jared). Heaven came down as the “dedicated or anointed one” (Enoch), who proclaimed the judgment message through his son Methuselah (“when he dies, it shall be sent”). His death would be the climax of a “powerful” outpouring of the Holy Spirit, represented by Lamech (breath) joining Methuselah as the Midnight Cry joined the second angel. Methuselah was the second angel and Lamech the Midnight Cry that climaxed at the flood of Noah.

ශුද්ධ ලියවිල්ලේ පූජනීය වියමන තුළ, නම් යනු සාමාන්‍ය ලේබල් පමණක් නොව, ඉතිහාසයේ මතුපිටට යටින් ගායනා වන දෙවන ගීත මෙන් නිහඬව කීවීම් කරන අනාගතවාක්‍යයන්ය; ඒවා විමුක්තියේ හෘදයය හෙළිදරව් කරයි. ආදම් සිට නෝවා දක්වා වූ වංශජයන්ගේ නාමයන්හි අර්ථ ප්‍රකාශයක් ලෙස සංවිධානය කරනු ලැබූ විට, එම වංශාවලිය නියෝජනය කරන ඉතිහාසයට අනුරූප වන පණිවිඩයක් එයින් උත්පාදනය වේ. Adam යන්නෙහි අර්ථය “මනුෂ්‍යයා” ය, Seth යන්නෙහි අර්ථය “නියම කරන ලද්දා” ය. Enosh යන්නෙහි අර්ථය “මරණයට යටත්” වන “මරණශීලී” ය, Kenan යන්නෙහි අර්ථය “ශෝකය” ය. “දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රශංසාව/ආශීර්වාදය” (Mahalalel) තුළින්, ස්වර්ගය “පහළට පැමිණෙන්නේය” (Jared). ස්වර්ගය පහළට පැමිණියේ “කැපවූ හෝ අභිෂේක ලත් තැනැත්තා” (Enoch) ලෙසය; ඔහු තම පුත් Methuselah (“ඔහු මැරෙන විට, එය එවනු ලැබේ”) මාර්ගයෙන් විනිශ්චයේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කළේය. ඔහුගේ මරණය, දෙවන දූතයා සමඟ මධ්‍යරാത്രි හඬ එක් වූ පරිදි Methuselah සමඟ Lamech (හුස්ම) එක්වීමෙන් නිරූපණය වන ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ “බලවත්” වත්කිරීමක උච්චතම අවස්ථාව වනු ඇත. Methuselah දෙවන දූතයා වූ අතර, Noahගේ ජලප්‍රලයෙහි උච්චතමයට පැමිණි මධ්‍යරാത്രි හඬ Lamech විය.

Distilled further, the names declare: “Man was appointed mortal, subject to sorrow and death, in consequence of the first Adam; but through the blessing of God, Christ dedicated Himself to come down, proclaiming judgment through His death on the cross, which followed by the powerful outpouring of the Holy Spirit.”

තවදුරටත් සාරාංශ කළ විට, එම නාමයන් මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි: “මනුෂ්‍යයා පළමු ආදම්ගේ ප්‍රතිඵලයක් වශයෙන් මරණයට යටත්, ශෝකය හා මරණය භාරගත් තැනැත්තා ලෙස නියම කරනු ලැබීය; එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ ආශීර්වාදය මාර්ගයෙන්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ස්වයංවම පහළට පැමිණීමට තමන්ව කැපකර ගත් සේක, කුරුසියේ තමන්වහන්සේගේ මරණය මගින් විනිශ්චය ප්‍රකාශ කරමින්, එය අනතුරුව ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ බලවත් වගුරුවා හැරීමෙන් අනුගමනය විය.”

These ten names encapsulate the gospel message while tracing earth’s history from creation to the latter rain, culminating in the Second Coming. This symbolism, hidden in the names finds its counterpart in Revelation. Genesis presents the alpha genealogy, and Revelation 7’s 144,000 presents the omega fulfillment in the sealed remnant.

මෙම නාම දහය, මැවීමේ ආරම්භයෙන් පසු වැසි දක්වා පෘථිවි ඉතිහාසය අනුව ලේඛනය කරමින්, අවසානයේ දෙවන පැමිණීමෙහි සම්පූර්ණත්වයට ළඟා වන අතර, සුවිශේෂ පණිවිඩය සංග්‍රහ කරයි. මෙම නාමයන් තුළ සඟවා ඇති මෙම සංකේතවාදයට එහි සමාන ප්‍රතිරූපය එළිදරව් පොත තුළ හමුවේ. උත්පත්ති පොත අල්ෆා වංශාවලිය ඉදිරිපත් කරන අතර, එළිදරව් 7 හි 144,000 දෙනා මුද්‍රාතැබූ ඉතිරිව සිටින සමූහය තුළ ඔමේගා ඉටුවීම ඉදිරිපත් කරයි.

Judah means “praise,” Reuben means “behold, a son,” Gad means “good fortune/troop,” Asher means “happy/blessed,” and Naphtali means “wrestling.” Manasseh means “causing to forget,” Simeon means “hearing,” Levi means “joined/attached,” Issachar means “reward,” Zebulun means “honor/dwelling,” Joseph means “increase,” and Benjamin means “son of the right hand.”

යූදා යන්නෙහි අර්ථය “ප්‍රශංසාව” ය; රූබෙන් යන්නෙහි අර්ථය “බලන්න, පුත්‍රයෙක්” ය; ගාද් යන්නෙහි අර්ථය “සුභභාග්‍යය/සෙනඟ” ය; ආෂේර් යන්නෙහි අර්ථය “සතුටු/ආශීර්වාදලත්” ය; නප්තාලි යන්නෙහි අර්ථය “පොරබැදීම” ය. මනස්සේ යන්නෙහි අර්ථය “අමතක කරවීම” ය; සිමියොන් යන්නෙහි අර්ථය “ඇසීම” ය; ලේවී යන්නෙහි අර්ථය “එක්කළ/බැඳුණ” ය; ඉස්සාකාර් යන්නෙහි අර්ථය “විපාකය” ය; සෙබුලූන් යන්නෙහි අර්ථය “ගෞරවය/වාසස්ථානය” ය; යෝසෙප් යන්නෙහි අර්ථය “වර්ධනය” ය; බෙන්යමින් යන්නෙහි අර්ථය “දකුණු අතේ පුත්‍රයා” ය.

Those who follow the Lion of the tribe of Judah are the sons of God, blessed with good fortune as they pass through a testing process of wrestling with God as Jacob did. Through this struggle, their sins are forgotten in the sanctification process produced by hearing God’s Word, which in turns attaches them to Christ in a covenant relationship. Their reward is to dwell honorably with Christ on His throne, seated in heavenly places as God uses them to increase His kingdom—calling the great multitude out of Babylon as sons of His right hand.

යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා අනුව යන අය දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයෝ වෙති; යාකෝබ් කළාක් මෙන් දෙවියන්වහන්සේ සමඟ පොරබැදීමේ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියක් ඔස්සේ ගමන් කරමින් සුභභාග්‍යයෙන් ආශීර්වාද ලැබුවෝය. මෙම අරගලය තුළින්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය ඇසීමෙන් උත්පාදනය වන ශුද්ධීකරණ ක්‍රියාවලිය තුළ ඔවුන්ගේ පාප අමතක කරනු ලැබේ; එය අනුව, ඔවුන් ගිවිසුම්මය සම්බන්ධතාවයකින් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට බැඳ දමනු ලබයි. ඔවුන්ගේ විපාකය වන්නේ, දෙවියන්වහන්සේ තම රාජ්‍යය වර්ධනය කිරීම සඳහා ඔවුන් භාවිත කරන අතර, තම දකුණු අතේ පුත්‍රයන් වශයෙන් බැබිලෝනියෙන් මහත් සමූහය කැඳවා පිටතට ගන්නා විට, ස්වර්ගීය ස්ථානවල අසුන් ගැන්වී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ උන්වහන්සේගේ සිංහාසනය මත ගෞරවයෙන් වාසය කිරීමය.

The six sons of Leah were Rueben, Judah, Simeon, Levi, Issachar and Zebulun. Her maid Zilpah, whose names means “a fragrant dropping,” had two sons—Gad and Asher. The two sons of Rachel were Joseph and Benjamin. Rachel’s maid Bilhah means “shy or timid” and her sons were Dan and Naphtali. Prophetically the genealogy here provides several lines to consider. Unlike the alpha and ten generations in Genesis chapter five, the omega has twelve descendants, with its own specific prophetic variables. In the one hundred and forty-four thousand, Dan is not mentioned and Manasseh replaced his brother Ephraim.

ලේයාගේ පුත්‍රයන් හය දෙනා වූයේ රූබෙන්, යූදා, සිමියොන්, ලෙවී, ඉස්සාකර් සහ සෙබුලූන්ය. “සුවඳැති බිඳිමක්” යන අර්ථය ඇති ඇගේ දාසී සිල්පාට පුත්‍රයන් දෙදෙනෙකු සිටියේය—ගාද් සහ ආෂේර්. රාඛේල්ගේ පුත්‍රයන් දෙදෙනා වූයේ යෝසෙප් සහ බෙන්යමින්ය. රාඛේල්ගේ දාසී බිල්හා යනු “ලජ්ජාශීලී හෝ භීරු” යන අර්ථය ඇති නාමයක් වන අතර, ඇගේ පුත්‍රයන් වූයේ දාන් සහ නප්තාලීය. අනාවැකිමය වශයෙන්, මෙහි වංශාවලිය සලකා බැලිය යුතු රේඛා කිහිපයක් සපයයි. උත්පත්ති පොතේ පස්වන පරිච්ඡේදයේ ඇති ඇල්ෆා සහ පරම්පරා දහයට වෙනස්ව, ඔමේගාවට තමන්ගේම විශේෂිත අනාවැකිමය විචල්‍යයන් සමඟ වංශජයන් දොළොස් දෙනෙක් ඇත. එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසේ අතර දාන් සඳහන් නොකෙරේ; ඔහුගේ සහෝදර එප්‍රයිම් වෙනුවට මනස්සේ තැබුණේය.

Genesis’ alpha genealogy aligns with Revelation’s omega genealogy, for Genesis identifies Christ’s divine work in salvation, and Revelation identifies those who in the omega fulfillment of that alpha prophecy, perfectly fulfill the very promise and prophecy set forth in the alpha prophecy.

උත්පත්තියේ ඇල්ෆා වංශාවලිය එළිදරව්වෙහි ඔමේගා වංශාවලිය සමඟ සම්පාත වේ; මක්නිසාද උත්පත්තිය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ගැලවීමේදී වූ දේවීය ක්‍රියාව හඳුනා දක්වන අතර, එළිදරව්ව එම ඇල්ෆා අනාවැකියේ ඔමේගා සම්පූර්ණත්වය තුළ, එම ඇල්ෆා අනාවැකියේ ප්‍රකාශිත වූ එම පොරොන්දුවත් අනාවැකියත් සම්පූර්ණ ලෙස ඉටු කරන අය හඳුනා දක්වයි.

The application of these two lines is often done by the theologians, but never with the perspective of line upon line methodology. The two genealogies in Genesis and Revelation provide two witnesses that God speaks at a secondary level. One language is the written testimony as it is recorded, and a secondary line within that testimony is set forth at a symbolic level. The theologians typically go no further than the surface observations about the message conveyed through the meanings of names in Genesis and Revelation. They treat what they see as a novelty that speaks more about their own human wisdom, as evidenced to by their sanctimonious ability to see the metaphor within the meanings of the names. They never see the message set forth in the twelve sons of Ishmael. They don’t see correctly the genealogies of Jesus in Matthew and Luke. They don’t see the genealogies of the last seven kings of Judah, and the last seven kings of Israel, the first seven kings of Judah or the first seven kings of Israel.

මෙම පේළි දෙකේ අදාළ කිරීම ධර්මවේදීන් විසින් බොහෝවිට කරනු ලැබේ, නමුත් “පේළිය මත පේළිය” යන ක්‍රමවේදයේ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් කිසිදා නොවේ. උත්පත්තියෙහි සහ එළිදරව්වෙහි වංශාවලි දෙක, දෙවියන් වහන්සේ ද්විතීය මට්ටමකින් කථා කරන බවට සාක්ෂිකාරයන් දෙදෙනෙකු සපයයි. එක් භාෂාවක් නම් එය ලියා තබන ලද පරිදි වාර්තාගත ලිඛිත සාක්ෂිය වන අතර, එම සාක්ෂිය අභ්‍යන්තරයේ ද්විතීය පේළියක් සංකේතාත්මක මට්ටමකින් ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ. ධර්මවේදීන් සාමාන්‍යයෙන් උත්පත්තියෙහි සහ එළිදරව්වෙහි නම්වල අර්ථයන් මඟින් ප්‍රකාශිත වන පණිවිඩය ගැන පෘෂ්ඨීය නිරීක්ෂණ ඉක්මවා කිසිවිටෙකත් ඉදිරියට නොයති. ඔවුන් දකින දේ අලුත්කමක් ලෙස සලකා, එය නම්වල අර්ථයන් තුළ ඇති උපමාර්ථය දැකගැනීමේ ඔවුන්ගේ පූජනීය-ආඩම්බර හැකියාවෙන් පැහැදිලි වන පරිදි, ඔවුන්ගේම මානව ප්‍රඥාව ගැන වැඩි වශයෙන් කථා කරන දෙයක් ලෙස ගනියි. ඔවුහු ඉෂ්මායෙල්ගේ පුත්‍රයන් දොළොස් දෙනා තුළ ඉදිරිපත් කර ඇති පණිවිඩය කිසිවිටෙකත් නොදකිති. මත්තෙව් සහ ලූක් තුළ ඇති යේසුස් වහන්සේගේ වංශාවලි ඔවුන් නිවැරදි ලෙස නොදකිති. යූදාහි අවසාන රජවරුන් හත් දෙනාගේත්, ඉශ්‍රායෙලයේ අවසාන රජවරුන් හත් දෙනාගේත්, යූදාහි පළමු රජවරුන් හත් දෙනාගේත්, ඉශ්‍රායෙලයේ පළමු රජවරුන් හත් දෙනාගේත් වංශාවලි ඔවුන් නොදකිති.

When I am saying they don’t see, I mean if you ask Google if there are teachings about these genealogies, the answer is “yes,” to Genesis’s Adam to Noah, and “yes” to the one hundred and forty-four thousand. But do they apply the ten descendants of Abram in Genesis eleven in this fashion? No. Do they apply the genealogy of Cain and the genealogy of Seth? Yes, but so far from the actual meaning, that it is as if they are on another subject. They no doubt address the genealogies of Christ in Matthew and Luke, but once again, they miss the mark by a mile. Why does that matter, you ask? Because I intend to give an overview of these prophetic lines of genealogies, and I want to be clear from the outset that I am trying to identify the significance of the fourth generation as a symbol of biblical prophecy. The overview of these genealogies will help in that regard, but it would be negligence on anyone’s part, if they thought the simple summary of these things which shall follow, is all there is to understand about these lines of genealogies.

මම ඔවුන් නොදකිති යැයි කියන විට, මා අදහස් කරන්නේ මෙයයි: ඔබ Google වෙතින් මෙම වංශාවලි පිළිබඳ ඉගැන්වීම් තිබේදැයි විමසුවහොත්, උත්පත්ති ග්‍රන්ථයේ ආදම් සිට නෝවා දක්වා වූ වංශාවලිය සම්බන්ධයෙන් පිළිතුර “ඔව්” වන අතර, එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සම්බන්ධයෙන්ද “ඔව්” ය. නමුත් ඔවුන් උත්පත්ති එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අබ්‍රාම්ගේ පරම්පරා දසදෙනා මෙවැනි ආකාරයෙන් අදාළ කරගනීද? නැත. ඔවුන් කායින්ගේ වංශාවලිය හා සෙත්ගේ වංශාවලිය අදාළ කරගනීද? ඔව්, නමුත් සැබෑ අර්ථයෙන් එතරම් දුරස්ව, එය ඔවුන් සම්පූර්ණයෙන්ම වෙනත් විෂයයක් පිළිබඳ කථා කරනවාක් මෙන්ය. මැතිව් හා ලූක්හි ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වංශාවලි පිළිබඳවද ඔවුන් නිසැකවම සලකා බලති, නමුත් නැවතත්, ඔවුන් ඉලක්කය මහත් දුරකින් වැරදෙති. “එය වැදගත් වන්නේ මන්ද?” යැයි ඔබ අසනු ඇත. මක්නිසාද මම මෙම අනාවැකිමය වංශාවලි රේඛාවන් පිළිබඳ සමස්ත දළ විහඟ බැලීමක් ඉදිරිපත් කිරීමට අදහස් කරන බැවින්, ආරම්භයේදීම මම බයිබලීය අනාවැකියේ සංකේතයක් ලෙස සිව්වන පරම්පරාවේ වැදගත්කම හඳුනාගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටින බව පැහැදිලි කර තැබීමට කැමැත්තෙමි. මෙම වංශාවලි පිළිබඳ දළ විහඟ බැලීම ඒ අතින් උපකාරී වනු ඇත; එහෙත් ඉදිරියට පැමිණෙන මේ දේවල සරල සාරාංශය පමණක්ම මෙම වංශාවලි රේඛා පිළිබඳ අවබෝධය සඳහා ඇති සියල්ල යැයි යමෙකු සිතන්නේ නම්, එය ඔහුගේ පාර්ශවයෙන් අලස නොසැලකිල්ලක් වනු ඇත.

After the genealogy of Adam to Noah, we find two lines of genealogies in chapters four and five of Genesis. Those two lines are represented by the descendants of Cain and the descendants of Seth. Unlike the genealogy of Adam to Noah which represented ten descendants, the line of Seth and Cain both identify eight descendants. For this reason, they are to be treated as two periods of four. Seth and Cain are covenant symbols, and Cain represents those who in Isaiah twenty-eight and twenty-nine, make a covenant of death, that is to be disannulled at the overflowing scourge. They are those who build their houses upon sand. Those who build upon the Rock, make a covenant of life as represented in first Peter, chapter two as those who have tasted that the Lord is good, and are the “chosen generation.” The “many” build upon the sand, but “few” are chosen.

ආදම් සිට නෝවා දක්වා වූ වංශාවලියට පසු, ආදි කථාවේ හතරවන හා පහවන අධ්‍යායන්හි වංශාවලි රේඛා දෙකක් අපට දක්නට ලැබේ. ඒ රේඛා දෙක කායින්ගේ වංශජයන් හා සෙත්ගේ වංශජයන් විසින් නිරූපණය කරනු ලැබේ. ආදම් සිට නෝවා දක්වා වූ වංශාවලිය දසදෙනෙකු නියෝජනය කළාක් මෙන් නොව, සෙත්ගේ හා කායින්ගේ රේඛා දෙකම අටදෙනෙකු හඳුන්වා දෙයි. මෙම හේතුව නිසා, ඒවා හතරකින් යුත් කාල පරිච්ඡේද දෙකක් ලෙස සැලකිය යුතුය. සෙත් සහ කායින් ගිවිසුම්මය සංකේතයන් වන අතර, කායින් නියෝජනය කරන්නේ යෙසායා විසිඅට හා විසි නවයෙහි මරණයේ ගිවිසුමක් කරන, එනම් ගලා එන දණ්ඩනය පැමිණීමේදී අහෝසි කරනු ලබන ගිවිසුමක් කරන අයයි. ඔවුන් තම නිවාස වැලි මත ගොඩනඟන අය වෙති. පර්වතය මත ගොඩනඟන අය, පළමු පේත්‍රැස් දෙවන අධ්‍යායෙහි ස්වාමීන්වහන්සේ යහපත් බව රසවිඳ ඇති අය ලෙසත්, “තෝරාගත් පරම්පරාව” ලෙසත් නියෝජනය වන ජීවනයේ ගිවිසුමක් කරති. “බොහෝ දෙනා” වැලි මත ගොඩනඟති, එහෙත් “ස්වල්ප දෙනා” තෝරාගනු ලැබූවෝ ය.

Cain’s genealogy is a rebellious chord in the symphony of names, for the names represent human glory that is vain, leading to aimless wandering, after being smitten by heaven. Disregarding the warning Cain’s line professes a false divinity, cloaked in vengeful human power, represented by the arts of humanity, that forges an iron culture; beautiful, but violent, and barren of hope. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Cain that is derived from the names.

කායින්ගේ වංශාවලිය නාමයන්ගේ සංගීතසමූහය තුළ කැරලිගරු ස්වරයකි; මක්නිසාද එම නාම මනුෂ්‍ය ගෞරවය නිරූපණය කරයි, එය නිෂ්ඵල වූවක් බැවින්, ස්වර්ගයෙන් පහර ලැබීමෙන් පසු අරමුණක් නොමැති සංචාරයකට මඟ පෙන්වයි. අවවාදය නොසලකා, කායින්ගේ පෙළපත මනුෂ්‍යත්වයේ කලාවන් මගින් නිරූපිත, පළිගැනීමේ මනුෂ්‍ය බලයෙන් වැසීගත්, ව්‍යාජ දේවත්වයක් ප්‍රකාශ කරයි; එය යකඩ සංස්කෘතියක් ගොඩනඟයි—අලංකාරවත් නමුත් ප්‍රචණ්ඩද, බලාපොරොත්තුවෙන් නිසරුද වූවකි. එම අවසාන ප්‍රකාශය නම් නාමයන්ගෙන් උපුටා ගන්නා ලද කායින්ගේ අට පරම්පරාවන් තුළ අන්තර්ගත පණිවිඩයේ සාරාංශ දර්ශනයකි.

Seth’s line answers Cain’s line with grace. In the human frailty that has been appointed to mankind, those who call on God will have their sorrow turned to praise as heaven descends. Faithfully walking the path that rises to glory, during a probationary period, until the cry of “hope,” brings rest, through waters of deliverance. That last statement is an overview of the message in the eight generations of Seth that is derived from the names.

සෙත්ගේ වංශය, කායින්ගේ වංශයට කරුණාවෙන් ප්‍රතිචාර දක්වයි. මනුෂ්‍ය වර්ගයාට නියම කරනු ලැබූ මනුෂ්‍ය දුර්බලතාවයේ අතර, දෙවියන්වහන්සේට අයැදින අයගේ ශෝකය, ස්වර්ගය බැස එන කල, ප්‍රශංසාවට පරිවර්තනය කරනු ලබන්නේය. “බලාපොරොත්තුව” යන හඬ නැඟෙන තුරු, පරීක්ෂණ කාලයක් තුළ, මහිමයට උසස් වන්නා වූ මාර්ගයේ විශ්වාසවන්තව ගමන් කරමින්, ගැළවීමේ ජලයන් මැදින්, විවේකය ලැබේ. අවසාන වාක්‍යය නම්, නම්වලින් උද්භව වූ සෙත්ගේ පරම්පරා අට තුළ අන්තර්ගත පණිවිඩයේ සාරාංශ දර්ශනයකි.

The reason for dividing the eight generations into two sets of four generations is established in the first step of the covenant, when the prophecy of bondage in Egypt is identified as 400 years and also that the 400 years, would end in the fourth generation. When Paul’s testimony is incorporated into the alpha covenant prophecy, it produces two periods of 215 years that were made up of four generations in each period. The eight generations, in the 430 years represents two periods of 215 years. The first period is represented by the good Pharaoh who knew Joseph. 215 years later, there was a new Pharaoh, that knew not Joseph. Then the next set of four generations began.

පරම්පරා අටක් පරම්පරා හතරක කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදීමේ හේතුව ස්ථාපිත වන්නේ ගිවිසුමේ පළමු පියවරේදීය; එහි මිසරයේ බන්ධකත්වය පිළිබඳ අනාවැකිය අවුරුදු 400ක් ලෙස හඳුනාගනු ලබන අතර, එම අවුරුදු 400 පරම්පරාව හතරවන පරම්පරාවේදී අවසන් වන්නට තිබූ බවද දක්වනු ලැබේ. පාවුල්ගේ සාක්ෂිය අල්ෆා-ගිවිසුම් අනාවැකියට ඇතුළත් කළ විට, එයින් එක් එක් කාලපරිච්ඡේදය තුළ පරම්පරා හතරකින් සමන්විත වූ අවුරුදු 215ක කාලපරිච්ඡේද දෙකක් උත්පාදනය වේ. අවුරුදු 430 තුළ පරම්පරා අට, අවුරුදු 215ක කාලපරිච්ඡේද දෙකක් නියෝජනය කරයි. පළමු කාලපරිච්ඡේදය යෝසෙප්ව දැන සිටි යහපත් පාරාවෝ විසින් නියෝජනය කෙරේ. අවුරුදු 215කට පසු, යෝසෙප්ව නොදැන සිටි අලුත් පාරාවෝ කෙනෙක් සිටියේය. එවිට ඊළඟ පරම්පරා හතරේ කණ්ඩායම ආරම්භ විය.

Eight generations divided equally into two periods, distinctly marked as its own period of four generations, upholds applying the eight generations of Cain and of Seth in the same fashion. When that application is made, you have Seth’s eight generations aligned with Cain’s eight generations. Cain represents the many who receive the mark of the beast, and Seth represents the few who receive the seal of God. Cain is the sign of humanity, and Seth is the sign of humanity combined with Divinity in the context of the covenant of Noah, whereas; the line of Joseph and Moses is in the context of the covenant of Abram.

තමන්ගේම පරම්පරා හතරක කාලපරිච්ඡේදයක් ලෙස පැහැදිලිව සලකුණු කරන ලද, කාලපරිච්ඡේද දෙකකට සමානව බෙදා ඇති පරම්පරා අට, කායින්ගේ සහ සෙත්ගේ පරම්පරා අටද එම ආකාරයෙන්ම අදාළ කරගැනීම තහවුරු කරයි. එම අදාළකිරීම සිදු කරන විට, සෙත්ගේ පරම්පරා අට කායින්ගේ පරම්පරා අට සමඟ සමාන්තරව ගැළපෙයි. කායින් යනු මෘගයාගේ ලකුණ ලබන බොහෝ දෙනාගේ නියෝජනය වන අතර, සෙත් යනු දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ලබන ස්වල්ප දෙනාගේ නියෝජනය වේ. කායින් මනුෂ්‍යත්වයේ ලකුණ වන අතර, සෙත් යනු නෝවාගේ ගිවිසුමේ සන්දර්භය තුළ දේවත්වය සමඟ එක්වූ මනුෂ්‍යත්වයේ ලකුණය; එසේ වුවද, යෝසෙප්ගේ සහ මෝසෙස්ගේ වංශය අබ්‍රාම්ගේ ගිවිසුමේ සන්දර්භය තුළ පවතියි.

Then in chapter eleven, the genealogy of the chosen people is represented by ten names from Shem to Abram. Chapter eleven is the story of the tower of Babel, but also the genealogy of the chosen people, as represented by Abraham. Chapter eleven introduces a chosen people who were to enter into a threefold covenant with God. The third and final step was the sacrifice of Isaac in chapter twenty-two. Chapter “eleven” is the alpha beginning and chapter “twenty-two” is the omega ending. The faith required to hear God’s voice in the meaning of names, is no different than the faith required to hear His voice in the numbering of His Word. An application of a genealogy that is not taken up by the theologians, is the genealogy of Ishmael, the symbol of Islam.

ඉන්පසු එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේදී, තෝරාගත් ජනතාවගේ වංශාවලිය ශේම්ගෙන් අබ්‍රාම් දක්වා නාම දහයකින් නිරූපණය කරනු ලැබේ. එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය බාබෙල් කොටුවේ කතාව වන අතර, එමෙන්ම අබ්‍රාහම් විසින් නිරූපිත තෝරාගත් ජනතාවගේ වංශාවලියද වේ. එකොළොස්වන පරිච්ඡේදය දෙවියන් වහන්සේ සමඟ ත්‍රිත්ව ගිවිසුමකට ඇතුල් වීමට නියමිත වූ තෝරාගත් ජනතාවක් හඳුන්වා දෙයි. තුන්වන සහ අවසාන පියවර වූයේ විසි දෙවන පරිච්ඡේදයේ ඉසහක්ගේ පූජාවය. “එකොළොස්”වන පරිච්ඡේදය අල්ෆා ආරම්භය වන අතර “විසි දෙක”වන පරිච්ඡේදය ඔමේගා අවසානය වේ. නාමවල අර්ථය තුළ දෙවියන් වහන්සේගේ හඬ අසීමට අවශ්‍ය ඇදහිල්ල, උන්වහන්සේගේ වචනයේ සංඛ්‍යාංකනය තුළ උන්වහන්සේගේ හඬ අසීමට අවශ්‍ය ඇදහිල්ලෙන් කිසිසේත් වෙනස් නොවේ. දේවවේදින් විසින් සැලකිල්ලට නොගන්නා වංශාවලියක එක් යෙදුමක් නම්, ඉස්මායෙල්ගේ වංශාවලියයි; එය ඉස්ලාමයේ සංකේතය වේ.

> And these are the names of the sons of Ishmael, by their names, according to their generations: the firstborn of Ishmael, Nebajoth; and Kedar, and Adbeel, and Mibsam, And Mishma, and Dumah, and Massa, Hadar, and Tema, Jetur, Naphish, and Kedemah: These are the sons of Ishmael, and these are their names, by their towns, and by their castles; twelve princes according to their nations. Genesis 25:13–16.

> ඉශ්මායෙල්ගේ පුත්‍රයන්ගේ නම්, ඔවුන්ගේ නම් අනුව, ඔවුන්ගේ පරම්පරා අනුව, මෙසේය: ඉශ්මායෙල්ගේ ජ්‍යෙෂ්ඨපුත්‍රයා නෙබායෝත්ය; තවද කේදාර්ද, අද්බෙයෙල්ද, මිබ්සාම්ද, මිශ්මාද, දූමාද, මස්සාද, හදාර්ද, තේමාද, යේතූර්ද, නාෆීෂ්ද, කෙදේමාදය. මොව්හු ඉශ්මායෙල්ගේ පුත්‍රයෝය; මොවුන්ගේ නම්, ඔවුන්ගේ නගර අනුවද, ඔවුන්ගේ කොටු අනුවද, ඔවුන්ගේ ජාතීන් අනුව කුමාරවරු දොළොසද වූහ. උත්පත්ති 25:13–16.

When the definitions of these twelve names are set forth into a statement, it reads as, “Prophetically the descendants of Ishmael are a fruitful dark-skinned people that are renowned as warriors, but are grieved historically and prophetically on August 11, 1840 and thereafter on September 11, 2001. They are called the children of the east in biblical history. They originated from Arabia where the fragrant spices employed in the Hebrew sanctuary services are grown. The word “assassins” is derived from Islamic history and represents death that is brought about in silence. In the time of the Crusades Islam enclosed, encircled and besieged Catholic Europe, but their subsequent restraint marked the arrival of the refreshing of 1840 through 1844, and also from 9/11 through to the Sunday law crisis. The definitions of the twelve names of Ishmael’s sons are all represented in the previous statement by the bold-faced type.

මෙම නම් දොළහේ අර්ථ ප්‍රකාශයක් ලෙස එක්කළ විට, එය මෙසේ කියවෙයි: “අනාගතවාදී අර්ථයෙන් ඉෂ්මායෙල්ගේ වංශජයෝ ඵලදායී, අඳුරු සම ඇති ජනතාවක් වන අතර, යෝධයන් ලෙස ප්‍රසිද්ධය; එහෙත් ඉතිහාසමය වශයෙන්ද අනාගතවාදී වශයෙන්ද 1840 අගෝස්තු 11 දිනද, එයින් පසුව 2001 සැප්තැම්බර් 11 දිනද ඔව්හු ශෝකයට පත්ව සිටිති. බයිබල් ඉතිහාසයේ ඔවුන් ‘නැගෙනහිරේ දරුවන්’ ලෙස හැඳින්වේ. ඔවුන් උද්භව වූයේ අරාබියෙන්ය; එහි හෙබ්‍රෙව් ශුද්ධස්ථාන සේවාවන්හි භාවිත වූ සුගන්ධවත් ද්‍රව්‍ය වගා කෙරෙයි. “assassins” යන වචනය ඉස්ලාමීය ඉතිහාසයෙන් උපන්න එකක් වන අතර, නිශ්ශබ්දව සිදුකරනු ලබන මරණය නියෝජනය කරයි. ක්‍රූසේඩ් යුගයේදී ඉස්ලාමය කතෝලික යුරෝපය වටකර, පරිවෙෂ්ට කර, වටලීය; එහෙත් ඔවුන්ගේ අනතුරුව පැමිණි වැළැක්වීම 1840 සිට 1844 දක්වා වූ ප්‍රබෝධනය පැමිණීම සලකුණු කළේය; එසේම 9/11 සිට ඉරිදා නීති අර්බුදය දක්වාද එය සලකුණු කරයි. ඉෂ්මායෙල්ගේ පුත්‍රයන්ගේ නම් දොළහේ අර්ථ සියල්ලම පෙර ප්‍රකාශයේ ගාඪ අකුරින් මුද්‍රිත කොටස් මඟින් නිරූපණය කර ඇත.”

The twelve names of the line of Ishmael represent thirteen, if you include Ishmael on the list. Thirteen is the symbolic number of “rebellion,” which is what Hagar did, that brought about Abraham allowing Hagar and Ishmael to be cast out. Paul uses that incident to describe the casting out of ancient Israel as God’s covenant people, at the same time that He was establishing a covenant with His Christian bride.

ඉෂ්මායෙල්ගේ වංශරේඛාවේ නාම දොළොස, ඉෂ්මායෙල්වද එම ලැයිස්තුවට ඇතුළත් කළහොත් දහතුනක් වේ. දහතුන “විද්‍රෝහයේ” සංකේතාත්මක අංකය වන අතර, හාගර් කළේද එයමය; එමඟින් අබ්‍රහම් හට හාගර් සහ ඉෂ්මායෙල් නෙරපා හැරීමට ඉඩ ලැබුණි. පාවුල් එම සිද්ධිය භාවිත කරන්නේ, දෙවියන් වහන්සේ තම ක්‍රිස්තියානි මනාලිය සමඟ ගිවිසුමක් ස්ථාපිත කරමින් සිටි එම කාලයේදීම, පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය දෙවියන් වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාව ලෙසින් නෙරපා හැරීම විස්තර කිරීමටය.

> For it is written, that Abraham had two sons, the one by a bondmaid, the other by a freewoman. But he who was of the bondwoman was born after the flesh; but he of the freewoman was by promise. Which things are an allegory: for these are the two covenants; the one from the mount Sinai, which gendereth to bondage, which is Agar. For this Agar is mount Sinai in Arabia, and answereth to Jerusalem which now is, and is in bondage with her children. But Jerusalem which is above is free, which is the mother of us all. For it is written, Rejoice, thou barren that bearest not; break forth and cry, thou that travailest not: for the desolate hath many more children than she which hath an husband. Now we, brethren, as Isaac was, are the children of promise. But as then he that was born after the flesh persecuted him that was born after the Spirit, even so it is now. Nevertheless what saith the scripture? Cast out the bondwoman and her son: for the son of the bondwoman shall not be heir with the son of the freewoman. So then, brethren, we are not children of the bondwoman, but of the free. Galatians 4:22–31.

> මක්නිසාද ලියා ඇත්තේ, ආබ්‍රහම්ට පුත්‍රයන් දෙදෙනෙක් සිටි බවය; එක්කෙනෙකු දාසියකගෙන්, අනෙකා නිදහස් ස්ත්‍රියකගෙන්ය. එහෙත් දාසියකගෙන් උපන් තැනැත්තා මාංසය අනුව උපන්නෙය; නිදහස් ස්ත්‍රියකගෙන් උපන් තැනැත්තා පොරොන්දුව අනුවය. මේ දේවල් උපමාත්මක අදහසක් දරයි; මන්ද මේ ස්ත්‍රීන් දෙදෙනා ගිවිසුම් දෙකක්ය. එකක් සිනයි කන්දෙන්ය, දාසත්වයට දරුවන් ජනනය කරන එකය; එය හාගර්ය. මක්නිසාද මේ හාගර් අරාබියේ සිනයි කන්දය, දැන් පවතින යෙරුසලමට අනුරූප වෙයි; ඇය තම දරුවන් සමඟ දාසත්වයේ සිටියි. එහෙත් ඉහළින් ඇති යෙරුසලම නිදහස්ය; ඇය අප සැමගේ මවය. මක්නිසාද ලියා ඇත්තේ මෙසේය: “දරුවන් නොබිහිකරන වඳ ස්ත්‍රිය, ප්‍රීතිවෙව; වේදනාවෙන් ප්‍රසව නොකරන තැනැත්තිය, උද්ඝෝෂණයෙන් බිඳී පැන හඬාව; මක්නිසාද පුරුෂයෙකු ඇති ස්ත්‍රියට වඩා අතහැර දමනු ලැබූ ස්ත්‍රියට බොහෝ දරුවන් සිටිති.” දැන් සහෝදරයෙනි, ඊසාක් මෙන් අපිද පොරොන්දුවේ දරුවෝය. එහෙත් එදා මාංසය අනුව උපන් තැනැත්තා ආත්මය අනුව උපන් තැනැත්තාට පීඩා කළාක් මෙන්, දැන්ද එසේමය. එසේවුවද ශුද්ධ ලියවිල්ල කුමක් කියයිද? “දාසියද ඇගේ පුත්‍රයාද පිටතට දමව; මක්නිසාද දාසියගේ පුත්‍රයා නිදහස් ස්ත්‍රියගේ පුත්‍රයා සමඟ උරුමක්කාරයා නොවන්නේය.” එබැවින්, සහෝදරයෙනි, අපි දාසියගේ දරුවෝ නොව, නිදහස් ස්ත්‍රියගේ දරුවෝය. ගලාති 4:22–31.

Ishmael is a symbol of Islam, and Hagar, Ishmael’s mother is the symbol of the church of the covenant of death. Isaac is a symbol of Christianity, and Sarah is the symbol of the church of the covenant of life. For this reason, Ishmael had twelve sons, for twelve is a symbol of God’s covenant people, and Islam is a counterfeit of God’s covenant people.

ඉෂ්මායෙල් ඉස්ලාම් ආගමේ සංකේතයකි; ඉෂ්මායෙල්ගේ මව වූ හාගර් මරණ ගිවිසුමේ සභාවේ සංකේතයයි. ඉසාක් ක්‍රිස්තියානි ධර්මයේ සංකේතයකි; සාරා ජීවිතයේ ගිවිසුමේ සභාවේ සංකේතයයි. මේ හේතුවෙන්, ඉෂ්මායෙල්ට පුත්‍රයන් දොළොස්දෙනෙක් සිටියහ; මක්නිසාද දොළහ දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාවගේ සංකේතයක් වන අතර, ඉස්ලාම් දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාවගේ ව්‍යාජ අනුරූපයකි.

There are two genealogies for Christ in the gospels. One in Matthew and another in Luke.

සුභාරංචිවල ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සඳහා වංශාවලි දෙකක් ඇත. එකක් මත්තෙව්හිද අනෙක ලූක්හිද ඇත.

> And Jacob begat Joseph the husband of Mary, of whom was born Jesus, who is called Christ. So all the generations from Abraham to David are fourteen generations; and from David until the carrying away into Babylon are fourteen generations; and from the carrying away into Babylon unto Christ are fourteen generations. Now the birth of Jesus Christ was on this wise: When as his mother Mary was espoused to Joseph, before they came together, she was found with child of the Holy Ghost. Matthew 1:16–18.

> යාකොබ් මරියගේ සැමියා වූ යෝසෙප් ජනනය කළේය; ඇයගෙන් ක්‍රිස්තුස් යැයි කියනු ලබන යේසුස් උපන්නේය. එබැවින් ආබ්‍රහම් සිට දාවිත් දක්වා සියලු පරම්පරා පරම්පරා දහහතරක්ය; දාවිත් සිට බබිලෝනියට ගෙනයෑම දක්වා පරම්පරා දහහතරක්ය; බබිලෝනියට ගෙනයෑම සිට ක්‍රිස්තුස් දක්වා පරම්පරා දහහතරක්ය. තවද යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ උපත මෙසේ විය: ඔහුගේ මව වූ මරිය යෝසෙප්ට විවාහ වීමට නියම කර සිටියදී, ඔවුන් එක්වීමට පෙර, ඇය ශුද්ධාත්මයාණන්ගෙන් ගැබ්ගෙන සිටින බව දැනගන්නට ලැබුණි. මතෙව් 1:16–18.

Matthew’s genealogy identifies three equal periods of fourteen which make up one period of forty-two. Christ is the omega of covenant history in relation to Moses as the alpha of covenant history. Moses prophesies that Christ would be “like unto himself.” Moses had three periods of forty years in his one-hundred-and-twenty-year life. Each forty-year period of Moses’ life, when placed line upon line, concludes at Kadesh, a symbol of 1863 and the Sunday law. Christ’s three periods end at David, the captivity in Babylon and Christ confirming the covenant with His blood at the cross. David represents the lifting up of the church triumphant at the Sunday law, and the second line identifies the foolish virgins being carried to Babylon, at the Sunday law. The third period ends at the cross, which once again, typifies the Sunday law where Christ confirms Abraham’s covenant with the one hundred and forty-four thousand and Noah’s covenant with the great multitude.

මත්තෙව්ගේ වංශාවලියෙහි, කාල පරිච්ඡේද හතළිස් දෙකක එක් කාල පරිච්ඡේදයක් සම්පූර්ණ කරන, සමාන දහහතරක පරිච්ඡේද තුනක් හඳුනාගනු ලැබේ. ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ අල්ෆාව වන මෝසෙස්ට සම්බන්ධව, ක්‍රිස්තුස් ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ ඔමේගාව වෙයි. මෝසෙස්, ක්‍රිස්තුස් “තමාට සමාන” වන බවට අනාගතවක්තෘකව ප්‍රකාශ කරයි. මෝසෙස්ගේ අවුරුදු එකසිය විස්සක ජීවිතයේ, අවුරුදු හතළිහ බැගින් වූ කාල පරිච්ඡේද තුනක් තිබිණ. මෝසෙස්ගේ ජීවිතයේ එක් එක් අවුරුදු හතළිහක කාල පරිච්ඡේදය, පේළිය මත පේළිය තබා බැලූ විට, 1863 හා ඉරිදා නීතියේ සංකේතයක් වන කාදෙෂ්හිදී අවසන් වේ. ක්‍රිස්තුස්ගේ කාල පරිච්ඡේද තුන දාවිත් අසලත්, බබිලෝනියේ වහල්කම අසලත්, සහ කුරුසියේදී තම රුධිරයෙන් ගිවිසුම ස්ථිර කළ ක්‍රිස්තුස් අසලත් අවසන් වේ. දාවිත්, ඉරිදා නීතියේදී ජයග්‍රාහී සභාව උසස් කරනු ලැබීම නියෝජනය කරයි; දෙවන පේළිය, ඉරිදා නීතියේදී මෝඩ කන්‍යාවන් බබිලෝනියට රැගෙන යනු ලැබීම හඳුන්වා දෙයි. තෙවන කාල පරිච්ඡේදය කුරුසියේදී අවසන් වන අතර, එය නැවත වරක්, ක්‍රිස්තුස් අබ්‍රහම්ගේ ගිවිසුම එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟත්, නෝවාගේ ගිවිසුම මහ ජන සමූහය සමඟත් ස්ථිර කරන ඉරිදා නීතියේ රූපකයක් වෙයි.

What can be understood when these two lines are laid over the top of one another is amazing. Moses’ one hundred and twenty years connects with Noah’s 120 years, and Christ’s forty-two generations connects with the antichrist reigning for forty-two symbolic months at the Sunday law.

මෙම රේඛා දෙක එකිනෙක මත අතුරා සලකා බලන කල තේරුම් ගත හැකි දෙය අතිශය විස්මයජනකය. මෝසෙස්ගේ වසර එකසිය විස්ස නෝහගේ වසර 120 සමඟ සම්බන්ධ වේ; තවද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පරම්පරා හතළිස් දෙක ඉරිදා නීතියේදී ප්‍රතික්‍රිස්තුස් සංකේතාත්මක මාස හතළිස් දෙකක් රාජ්‍ය කරනු ලබන කාලය සමඟ සම්බන්ධ වේ.

> And the Lord said, My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years. Genesis 6:3.

> තවද ස්වාමීන් වහන්සේ මෙසේ පැවසූ සේක: මාගේ ආත්මය මනුෂ්‍යයා සමඟ සැමවිටම විවාද නොකරන්නේය; මක්නිසාද ඔහුද මාංශයය. එහෙත් ඔහුගේ දවස් එකසිය විස්සක් වන්නේය. උත්පත්ති 6:3.

Along with the genealogy of Matthew, which emphasizes the covenant of Abraham, the genealogy of Christ, as set forth by Luke goes all the way to creation, thus emphasizing the covenant of life that Adam broke in Eden. Luke’s genealogy begins with Jesus, and goes backward through His genealogy all the way to Adam, who is identified as the son of God. The line ends with the perfect second Adam, and it begins with the perfect first Adam. From the first Adam unto the second Adam is set forth as 77 generations.

ආබ්‍රහම්ගේ ගිවිසුමට විශේෂ අවධානය යොමු කරන මතෙව්ගේ වංශාවලිය සමඟ, ලූක් විසින් ප්‍රකාශ කළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වංශාවලිය සෘජුවම මැවීම දක්වා පසුබැස යයි; එමගින් ඒදෙන් උයනේදී ආදම් විසින් කඩකරනු ලැබූ ජීවනයේ ගිවිසුම විශේෂයෙන් අවධාරණය කරයි. ලූක්ගේ වංශාවලිය යේසුස්වහන්සේගෙන් ආරම්භ වී, උන්වහන්සේගේ වංශපරම්පරාව ඔස්සේ ආපසුම දෙවියන්ගේ පුත්‍රයා ලෙස හඳුන්වනු ලබන ආදම් දක්වා ගමන් කරයි. එම පෙළපත සම්පූර්ණ දෙවන ආදම්ගෙන් අවසන් වන අතර, එය සම්පූර්ණ පළමු ආදම්ගෙන් ආරම්භ වේ. පළමු ආදම්ගෙන් දෙවන ආදම් දක්වා පරම්පරා හැත්තෑ හතක් ලෙස ඉදිරිපත් කර ඇත.

The genealogies of Scripture represent lines of truth. We have just identified several that far exceed the necessary witnesses needed to establish a truth. The genealogical lines contain the voice of historical fulfillments and future predictions, and they contain the voice of Palmoni, the Wonderful Numberer of secrets, as the numerical enigmas which were placed within the lines provide a second voice. Those two voices are heard with another third voice, the voice of the Wonderful Linguist, who created and controls all things, including the names of people, places and things.

ශුද්ධ ලියවිල්ලේ වංශාවලීන් සත්‍යයේ රේඛා නියෝජනය කරයි. සත්‍යයක් ස්ථාපිත කිරීමට අවශ්‍ය සාක්ෂි ඉක්මවා යන කිහිපයක් අපි දැන් හඳුනාගෙන ඇත්තෙමු. වංශ පරම්පරා රේඛා තුළ ඓතිහාසික ඉටුකිරීම්වල හඬද, අනාගත අනාවැකිවල හඬද අන්තර්ගත වන අතර, එම රේඛා තුළ තබා ඇති සංඛ්‍යාත්මක ගුප්ත ප්‍රශ්න දෙවන හඬක් සපයන බැවින්, රහස්වල අද්භුත සංඛ්‍යාකරු වන Palmoniගේ හඬද ඒවා තුළ අන්තර්ගත වේ. ඒ හඬ දෙක සමඟ තවත් තුන්වන හඬක්ද ඇසෙයි; එනම්, පුද්ගලයන්ගේ, ස්ථානවල හා දේවල්වල නම් ඇතුළුව සියල්ල මැවූද සියල්ල පාලනය කරනද අද්භුත භාෂාඥයාගේ හඬය.

When John turned to see the voice behind him, it was as the voice of many waters, and when Daniel had the same vision, His voice was the voice of a multitude. The surface message of the Scriptures, as well as the names found with the message, and also the numbering within the message are three voices in one passage. When you take a line with the three voices and lay it over the top of a parallel line, three voices become many voices.

යොහන් තම පිටුපසින් ඇසුණු හඬ දකින්නට හැරුණු විට, එය බහු ජලධාරාවන්ගේ හඬක් මෙන් වූයේය; දානියෙල්ටද එම දර්ශනයම ලැබූ කල, උන්වහන්සේගේ හඬ සමූහයක හඬක් විය. ශුද්ධ ලියවිල්ලේ මතුපිට පණිවිඩයද, එම පණිවිඩය සමඟ දක්නට ලැබෙන නම්ද, එමෙන්ම පණිවිඩය තුළ අඩංගු සංඛ්‍යාත්මක අනුපිළිවෙළද—එක පාඨයක තුළ එක්වූ හඬ තුනකි. ඔබ හඬ තුන සමඟ ඇති රේඛාවක් ගෙන එය සමාන්තර රේඛාවක ඉහළින් තැබූ විට, හඬ තුන බහු හඬවල් බවට පත්වේ.

> And a voice came out of the throne, saying, Praise our God, all ye his servants, and ye that fear him, both small and great. And I heard as it were the voice of a great multitude, and as the voice of many waters, and as the voice of mighty thunderings, saying, Alleluia: for the Lord God omnipotent reigneth. Revelation 19:5, 6.

> එවිට සිංහාසනයෙන් හඬක් පිටවී මෙසේ කීය: “අපගේ දෙවියන්වහන්සේට ප්‍රශංසා කරනු මැනව, ඔහුගේ සියලු සේවකයෙනි, ඔහුට භයවන්නෙනි, සුළුද මහත්ද සියල්ලෙනි.” එවිට මම මහත් ජනසමූහයක හඬක් මෙන්ද, බොහෝ ජලධාරාවල හඬක් මෙන්ද, බලවත් ගර්ජනාවල හඬක් මෙන්ද වූ හඬක් අසා සිටියෙමි; එය මෙසේ කීවේය: “හල්ලෙලූයා! මක්නිසාද සර්වබලධාරී ස්වාමී වූ අපගේ දෙවියන්වහන්සේ රාජ්‍යය කරනසේක.” එළිදරව් 19:5, 6.

Some of the most significant genealogies are found in the kings of Israel. The first seven kings of Israel, the northern kingdom, end with Ahab, Jezebel and Elijah, thus representing the Sunday law. The line of the last seven kings of the northern tribes, begins at the Sunday law and ends at the close of human probation, when Michael stands up in Daniel 12. The first seven kings of Judah illustrate the history from the Sunday law until Michael stands up, and the last seven kings identify the history that leads to the Sunday law. Two genealogical lines, both possessing an alpha history and an omega history. The alpha history is the period of 9/11 unto the Sunday law, and the omega period is the Sunday law until the close of probation. The first seven kings of Israel, align with the last seven kings of Judah; and the last seven kings of Israel, align with the first seven kings of Judah.

ඉශ්‍රායෙල් රාජවරුන්ගේ වංශාවලிகளில் අතිශය වැදගත් කිහිපයක් දක්නට ලැබේ. උතුරු රාජ්‍යය වූ ඉශ්‍රායෙල්හි පළමු රාජවරු සත්දෙනා අහබ්, යෙසබෙල් සහ එලියා සමඟ අවසන් වන බැවින්, එය ඉරිදා නීතිය නියෝජනය කරයි. උතුරු ගෝත්‍රවල අවසාන රාජවරු සත්දෙනාගේ වංශරේඛාව ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වී, දානියෙල් 12 හි මිඛායෙල් නැගී සිටින විට, එනම් මනුෂ්‍ය අනුග්‍රහ කාලය අවසන් වන අවස්ථාවෙන් අවසන් වේ. යූදාහි පළමු රාජවරු සත්දෙනා, ඉරිදා නීතියෙන් මිඛායෙල් නැගී සිටින තුරු වූ ඉතිහාසය දර්ශනය කරයි; අවසාන සත්දෙනා ඉරිදා නීතිය වෙත ගෙන යන ඉතිහාසය හඳුන්වා දෙයි. වංශාවලි රේඛා දෙකක් ඇත; දෙකම අල්ෆා ඉතිහාසයක් සහ ඔමෙගා ඉතිහාසයක් දරයි. අල්ෆා ඉතිහාසය 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ කාලය වන අතර, ඔමෙගා කාලය ඉරිදා නීතියෙන් අනුග්‍රහ කාලය අවසන් වන තුරුය. ඉශ්‍රායෙල්හි පළමු රාජවරු සත්දෙනා, යූදාහි අවසාන රාජවරු සත්දෙනා සමඟ සමාන රේඛාවක සිටිති; ඉශ්‍රායෙල්හි අවසාන රාජවරු සත්දෙනා, යූදාහි පළමු රාජවරු සත්දෙනා සමඟ සමාන රේඛාවක සිටිති.

We will continue in the next article.

අපි ඊළඟ ලිපියේදී ඉදිරියට යන්නෙමු.

> “Be Steadfast Unto the End

> “අවසානය දක්වා අචලව සිටින්න”

> “[Revelation 1:1, 2, quoted.] The whole Bible is a revelation; for all revelation to men comes through Christ, and all centers in him. God has spoken unto us by His Son, whose we are by creation and by redemption. Christ came to John exiled on the Isle of Patmos to give him the truth for these last days, to show him that which must shortly come to pass. Jesus Christ is the great trustee of divine revelation. It is through him that we have a knowledge of what we are to look for in the closing scenes of this earth’s history. God gave this revelation to Christ, and Christ communicated the same to John.

> “[එළිදරව් 1:1, 2 උපුටා දක්වා ඇත.] මුළු බයිබලයම එළිදරව්වකි; මක්නිසාද මනුෂ්‍යයන් වෙත පැමිණෙන සියලු එළිදරව්ව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මඟින් පැමිණෙයි, එසේම ඒ සියල්ලම උන්වහන්සේ තුළ මධ්‍යගත වේ. මැවීමෙනුත් මිදීමෙනුත් උන්වහන්සේට අයත් වන අපට දෙවියන්වහන්සේ තම පුත්‍රයා මඟින් කථා කළ සේක. අවසාන දවස් සඳහා වූ සත්‍යය ඔහුට දීමටත්, ඉක්මනින් සිදුවිය යුතු දේ ඔහුට පෙන්වීමටත්, පැත්මොස් දිවයිනෙහි නෙරපා හැර සිටි යොහන් වෙත ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පැමිණි සේක. යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දේවීය එළිදරව්වේ මහ භාරකරුය. මේ භූමියේ ඉතිහාසයේ අවසන් දර්ශනවලදී අප බලාපොරොත්තු විය යුතු දේ පිළිබඳ දැනුම අපට ලැබෙන්නේ උන්වහන්සේ මඟිනි. දෙවියන්වහන්සේ මෙම එළිදරව්ව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට දුන් සේක, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේද එය යොහන්ට දන්වා දුන් සේක.”

> “John, the beloved disciple, was the one chosen to receive this revelation. He was the last survivor of the first chosen disciples. Under the New Testament dispensation he was honored as the prophet Daniel was honored under the Old Testament dispensation.

> “ප්‍රිය ශිෂ්‍යයා වූ යොහන්, මේ එළිදරව්ව ලැබීමට තෝරාගනු ලැබූ තැනැත්තාය. පළමුව තෝරාගනු ලැබූ ශිෂ්‍යයන්ගෙන් අවසානය දක්වා ජීවත්ව සිටි එකම තැනැත්තා ඔහුය. නව ගිවිසුමේ යුගය යටතේ, පැරණි ගිවිසුමේ යුගය යටතේ දානියෙල් අනාගතවක්තෘවරයාට ගෞරව කරනු ලැබූ ලෙසම, ඔහුට ද ගෞරව කරනු ලැබීය.”

> “The instruction to be communicated to John was so important that Christ came from heaven to give it to His servant, telling him to send it to the churches. This instruction is to be the object of our careful and prayerful study; for we are living in a time when men who are not under the teaching of the Holy Spirit will bring in false theories. These men have been standing in high places, and they have ambitious projects to carry out. They seek to exalt themselves, and to revolutionize the whole showing of things. God has given us special instruction to guard us against such ones. He bade John write in a book that which should take place in the closing scenes of this earth’s history.

> යොහන්ට දැනුම් දිය යුතු උපදෙස එතරම් වැදගත් වූ බැවින්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ එය තම සේවකයාට දීමට ස්වර්ගයෙන් පැමිණ, එය සභාවන් වෙත යැවීමට ඔහුට කීවේය. මෙම උපදෙස අපගේ සාවධාන හා යාච්ඤාපූර්වක අධ්‍යයනයේ විෂය විය යුතුය; මක්නිසාද ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ඉගැන්වීම යටතේ නොසිටින මනුෂ්‍යයන් අසත්‍ය න්‍යායන් ගෙන එන කාලයක අපි ජීවත් වෙමින් සිටිමු. මෙම මනුෂ්‍යයෝ උසස් ස්ථානවල සිටිමින්, ඉටු කිරීමට මහත් අභිලාෂාත්මක සැලසුම් රැගෙන සිටියහ. ඔවුහු තමන්ම උසස් කරගැනීමටත්, සම්පූර්ණයෙන්ම දේවල් පෙනෙන ආකාරය විප්ලවගත කිරීමටත් උත්සාහ කරති. එවැනි අයගෙන් අපව ආරක්ෂා කිරීමට දෙවියන්වහන්සේ අපට විශේෂ උපදෙස් දී ඇත. මේ පොළොවේ ඉතිහාසයේ අවසාන දර්ශනවල සිදුවිය යුතු දේ පොතක ලියන ලෙස උන්වහන්සේ යොහන්ට අණ කළ සේක.

> “After the passing of the time, God entrusted to His faithful followers the precious principles of present truth. These principles were not given to those who had had no part in the giving of the first and second angel’s messages. They were given to the workers who had had a part in the cause from the beginning.

> “කාලය ගතවීමෙන් පසු, දෙවියන්වහන්සේ වර්තමාන සත්‍යයේ අගනා මූලධර්ම තම විශ්වාසවන්ත අනුගාමිකයන්ට භාර දුන්සේක. මෙම මූලධර්ම පළමුදෙවෙනි දේවදූතයන්ගේ පණිවිඩ ප්‍රකාශ කිරීමෙහි කිසිදු කොටසක් නොතිබූ අයට දෙනු නොලැබීය. ඒවා ආරම්භයේ සිටම මෙම කාර්යයට කොටස්කරුවන්ව සිටි සේවකයන්ට දෙනු ලැබීය.”

> “Those who passed through these experiences are to be as firm as a rock to the principles that have made us Seventh-day Adventists. They are to be workers together with God, binding up the testimony and sealing the law among His disciples. Those who took part in the establishment of our work upon a foundation of Bible truth, those who know the waymarks that have pointed out the right path, are to be regarded as workers of the highest value. They can speak from personal experience regarding the truths entrusted to them. These men are not to permit their faith to be changed to infidelity; they are not to permit the banner of the third angel to be taken from their hands. They are to hold the beginning of their confidence firm unto the end.

> “මෙම අත්දැකීම් තුළින් ගමන් කළ අය අපව සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරුන් බවට පත් කළ මූලධර්මයන් පිළිබඳ ශිලාවක් මෙන් අචලව සිටිය යුතුය. ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේ සමඟ එකට ක්‍රියා කරන සේවකයන් විය යුතු අතර, උන්වහන්සේගේ ගෝලයන් අතර සාක්ෂිය බැඳ තබමින් ව්‍යවස්ථාව මුද්‍රා තැබිය යුතුය. බයිබල් සත්‍යයේ පදනමක් මත අපගේ කාර්යය පිහිටුවීමෙහි කොටස් ගත් අය, නිවැරදි මාර්ගය පෙන්වා දුන් සලකුණු දන්නා අය, අතිශය වටිනා සේවකයන් ලෙස සැලකිය යුතුය. ඔවුන්ට භාර දෙන ලද සත්‍යයන් සම්බන්ධයෙන් ඔවුන්ගේ පෞද්ගලික අත්දැකීමෙන් කථා කළ හැක. මෙම පුරුෂයන් තමන්ගේ ඇදහිල්ල අවිශ්වාසය බවට වෙනස් වීමට ඉඩ නොදිය යුතුය; තෙවැනි දූතයාගේ ධජය තමන්ගේ අත්වලින් ගෙන යාමට ඉඩ නොදිය යුතුය. ඔවුන් තම විශ්වාසයේ ආරම්භය අවසානය දක්වා ස්ථිරව තබාගත යුතුය.”

> “The Lord has declared that the history of the past shall be rehearsed as we enter upon the closing work. Every truth that He has given for these last days is to be proclaimed to the world. Every pillar that He has established is to be strengthened. We cannot now step off the foundation that God has established. We cannot now enter into any new organization; for this would mean apostasy from the truth.

> “අපි අවසාන කාර්යයට පිවිසෙමින් සිටින විට, අතීතයේ ඉතිහාසය නැවත ප්‍රකාශ කරනු ලබන බව ස්වාමින්වහන්සේ ප්‍රකාශ කර ඇත. මේ අවසාන දවස් සඳහා උන්වහන්සේ දී ඇති සෑම සත්‍යයක්ම ලෝකයට ප්‍රකාශ කළ යුතුය. උන්වහන්සේ පිහිටුවා ඇති සෑම ස්ථම්භයක්ම ශක්තිමත් කළ යුතුය. දෙවියන්වහන්සේ පිහිටුවා ඇති අත්තිවාරමෙන් අපට දැන් ඉවත්ව යා නොහැක. අපට දැන් කිසිදු නව සංවිධානයකට ඇතුල් විය නොහැක; මක්නිසාද එයින් අදහස් වන්නේ සත්‍යයෙන් අපගමනය වීමයි.”

> “The medical missionary work needs to be purified and cleansed from everything that would weaken the faith of believers in the past experience of the people of God. Eden, beautiful Eden, was degraded by the introduction of sin. There is need now to rehearse the experience of the men who acted a part in the establishment of our work at the beginning.

> වෛද්‍ය මැෂනරි සේවය, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ අතීත අත්දැකීම පිළිබඳ විශ්වාසය විශ්වාසීන් තුළ දුර්වල කරනු ලබන සියල්ලෙන් පවිත්‍ර කර ශුද්ධ කරනු ලැබීමට අවශ්‍යය. සොබාදහමින් අලංකාර වූ එදෙන්, එම සුන්දර එදෙන්, පාපය ඇතුල්වීමෙන් අධෝපතනයට පත් විය. දැන්, ආරම්භයේ අපගේ කාර්යය ස්ථාපිත කිරීමෙහි කොටසක් ඉටු කළ මිනිසුන්ගේ අත්දැකීම නැවත ප්‍රකාශ කිරීමට අවශ්‍යතාවයක් තිබේ.

> “From time to time we read the death notices of the great men of the world. Their time came suddenly, as in a moment. Many, supposed to be in good health, die after a feast, or after laying selfish plans for their own exaltation. The word goes forth, ‘He is joined to his idols; let him alone.’ This means that the Lord no longer guards him from harm. Sudden death comes, and what is his lifework worth? His life has been a failure. The tree falls because the power that has sustained it leaves it to its idolatrous sacrifice.

> “කලින් කලට අපි ලෝකයේ මහා පුද්ගලයන්ගේ මරණ නිවේදන කියවන්නෙමු. ඔවුන්ගේ කාලය හදිසියේ, මොහොතකින් මෙන් පැමිණියේය. යහපත් සෞඛ්‍යයෙන් සිටින බව සිතනු ලැබූ බොහෝ දෙනෙක්, භෝජන සංග්‍රහයකින් පසු, හෝ තමන්ගේම උත්කර්ෂණය සඳහා ආත්මාර්ථකාමී සැලසුම් යෙදූ පසු මිය යති. එවිට, ‘ඔහු තම පිළිමයන්ට එක්කරනු ලැබිය; ඔහු තනිව තබනු ලැබේවා’ යන වචනය නිකුත් වේ. මෙහි අර්ථය වන්නේ, ස්වාමීන්වහන්සේ තවදුරටත් ඔහු අනර්ථයෙන් ආරක්ෂා නොකරන බවය. හදිසි මරණය පැමිණෙයි, එවිට ඔහුගේ ජීවිතකාර්යයට ඇති වටිනාකම කුමක්ද? ඔහුගේ ජීවිතය අසාර්ථක වීමක් වී ඇත. වෘක්ෂය වැටෙන්නේ, එය රඳවාගෙන තිබූ බලය එය තම ප්‍රතිමාපූජක පූජාවට අත්හැර දමන බැවිනි.”

> “Men and women are absorbed in searching for something to enjoy. They sell their souls for naught, and God withdraws His longsuffering forbearance. They are left to their choice.

> “පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීහු සතුටු වීමට යමක් සොයමින් මුළුමනින්ම ලීන වී සිටිති. ඔව්හු කිසි වටිනාකමක් නොමැති දේකට තම ආත්මයන් විකුණා දමති, එවිට දෙවියන්වහන්සේ තම දිගු ඉවසීම සහ සංයමය ඉවත් කරගනිති. ඔව්හු තමන්ගේ තෝරාගැනීමටම අත්හැර දමනු ලැබෙති.

> “There are those who, while professing to believe present truth have degraded their faith and refused to walk in the light. Who will now lay aside their selfish, worldly principles? Who will now strive to realize the worth of the soul? What shall it profit a man, if he shall gain the whole world, and lose his own soul? Or what shall a man give in exchange for his soul? Are you hungering and thirsting for the bread of life and the water of salvation? Do you realize the value of the souls for whom Christ died? Are those who are supposed to be Christians living up to their profession of faith? Are they conscious of the worth of the soul? Are they striving to purify their souls through obedience to the truth?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.

> “වර්තමාන සත්‍යය විශ්වාස කරන බව ප්‍රකාශ කරමින් සිටින නමුත්, තමන්ගේ ඇදහිල්ල පහත් කර දමා ආලෝකයේ ගමන් කිරීමට ප්‍රතික්ෂේප කළ අය ඇත. දැන් කවරෙක් තම ස්වාර්ථමය, ලෝකික මූලධර්ම අත්හැර දමන්නේද? දැන් කවරෙක් ආත්මයේ වටිනාකම අවබෝධ කරගැනීමට උත්සාහ කරන්නේද? මනුෂ්‍යයෙකු මුළු ලෝකයම ලබාගෙන තම ආත්මය නැති කරගත්හොත්, එයින් ඔහුට කුමන ලාභයක් වේද? එසේ නොහොත්, මනුෂ්‍යයෙකු තම ආත්මය වෙනුවට හුවමාරුවට කුමක් දෙන්නේද? ඔබ ජීවනයේ රොටිය සහ ගැළවීමේ ජලය පිණිස බඩගිනි ද පිපාසිත ද? ක්‍රිස්තුස් මරණය විඳි ආත්මයන්ගේ වටිනාකම ඔබ අවබෝධ කරගෙන සිටීද? ක්‍රිස්තියානීන් යැයි සැලකෙන අය තම ඇදහිල්ලේ ප්‍රකාශයට සරිලන ලෙස ජීවත්වෙමින් සිටිනවාද? ඔවුන් ආත්මයේ වටිනාකම පිළිබඳ සචේතන ද? ඔවුන් සත්‍යයට කීකරු වීම කරණකොටගෙන තම ආත්මයන් පවිත්‍ර කරගැනීමට උත්සාහ කරමින් සිටිනවාද?” Manuscript Releases, volume 20, 150, 151.

Back to Articles