Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Three

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය තුන්වනං

Unlocking Prophecy: Understanding the Triple Application of Prophetic Frameworks

අනාගතවාක්‍යය විවර කරමින්: අනාගතවාක්‍යමය රාමුකරණයන්හි ත්‍රිත්ව අදාළකම අවබෝධ කරගැනීම

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been considering triple applications of prophecy. We are doing this for the purpose of identifying that when the Lord unsealed the last six verses of Daniel eleven with the collapse of the Soviet Union at the “time of the end” in 1989, an “increase of knowledge” was produced that was to test that generation of God’s people.

අපි අනාවැකියේ තුන්මට්ටම් යෙදවීම් සලකා බලමින් සිටිමු. මෙය අපි කරන්නේ, 1989 දී “අවසාන කාලයේ” සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීමත් සමඟ ස්වාමීන්වහන්සේ දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හය මුද්‍රා විවෘත කළ විට, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ එම පරම්පරාව පරීක්ෂා කිරීම සඳහා වූ “දැනුමේ වැඩිවීමක්” උපන්න බව හඳුනාගැනීමේ අරමුණෙනි.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> ඒවිට ඔහු මෙසේ කීවේය: දානියෙල්, නුඹගේ මඟ යන්න; මක්නිසාද මෙම වචන අවසාන කාලය දක්වා වසා තබා මුද්‍රාකර ඇත. බොහෝ දෙනෙක් පවිත්‍ර කරනු ලබන්නෝය, සුදු කරනු ලබන්නෝය, සහ පරීක්ෂා කරනු ලබන්නෝය; නමුත් දුෂ්ටයෝ දුෂ්ටකම් කරමින් සිටින්නෝය; දුෂ්ටයන්ගෙන් කිසිවෙක් තේරුම් නොගන්නෝය; නමුත් ප්‍රඥාවන්තයෝ තේරුම් ගන්නෝය. දානියෙල් 12:9, 10.

Whenever a truth is unsealed by the Lion of the tribe of Judah, Satan works to resist the message. The resistance offered against the truths revealed in those final verses of Daniel eleven forced a deeper study of the truths connected with the verses in order that a sanctified defense against the errors which were proposed to undermine the truths revealed would not stand. One of the principles that was brought to light in the midst of that debate, was the triple application of prophecy. It was initially recognized in connection with the necessity to be correct about what “the daily” in the book of Daniel represented (paganism), and the correct history associated with the “taking away of the daily” (508 AD).

යුදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා විසින් යම් සත්‍යයක් මුද්‍රාභංග කරන සෑම අවස්ථාවකදීම, සාතාන් එම පණිවිඩයට විරුද්ධව ක්‍රියා කරයි. දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායේ අවසාන පදයන්හි එළිදරව් කරන ලද සත්‍යයන්ට එරෙහිව ඉදිරිපත් කරන ලද ප්‍රතිරෝධය, එම පදයන්ට සම්බන්ධ සත්‍යයන් පිළිබඳව වඩා ගැඹුරු අධ්‍යයනයකට බල කළේය. එසේ වූයේ, එළිදරව් කරන ලද සත්‍යයන් බිඳ හෙළීම සඳහා යෝජනා කරන ලද භ්‍රාන්තිවලට එරෙහිව ශුද්ධීකෘත ආරක්ෂාවක් ස්ථිරව පවතින පිණිසය. එම විවාදය මධ්‍යයේදී එළිදරව් වූ මූලධර්මයන්ගෙන් එකක් වූයේ, අනාවැකියේ ත්‍රිත්ව යෙදීමය. එය මුලින්ම හඳුනාගනු ලැබුවේ, දානියෙල් පොතේ “දෛනිකය” යන්නෙන් නිරූපණය කරනු ලබන්නේ කුමක්ද යන්න පිළිබඳව නිවැරදි විය යුතු අවශ්‍යතාවය (අනේකදේවවාදය), සහ “දෛනිකය ඉවත් කිරීම” සමඟ සම්බන්ධ නිවැරදි ඉතිහාසය (ක්‍රි.ව. 508) සමඟ සම්බන්ධවය.

The recognition of three desolating powers as the framework of prophecy, paralleled the Millerite framework of prophecy being the first two desolating powers, and the Millerite identification of “the daily” as paganism provided a history consistent with the last six verses of Daniel eleven, as Sister White said it should. Thus, the resistance against the unsealed knowledge at the time of the end in 1989, produced greater light, as the knowledge was increased, and it also identified specific rules for the movement of the third angel, that paralleled the development of certain prophetic rules that had been assembled and employed in the movement of the first angel by William Miller.

අනාවැකිවල රාමුව ලෙස විනාශකාරී බලයන් තුනක් හඳුනාගැනීම, මිලර්වාදී අනාවැකි රාමුවේ පළමු විනාශකාරී බලයන් දෙක සමග සමාන්තර වූ අතර, “දෛනිකය” ලෙස මිලර්වාදීන් විසින් භෞමික ආගමිකත්වය හඳුනාගැනීම, ඩැනියෙල් එකොළොස්වන අධ්‍යායේ අවසාන පද හය සමඟ සංගත වූ ඉතිහාසයක් සැපයීය; සොහොයුරිය වයිට් පැවසූ පරිදි එය එසේ විය යුතුය. එබැවින්, 1989 දී අවසාන කාලයේ මුද්‍රා නොතැබූ දැනුමට එරෙහිවූ ප්‍රතිරෝධය, දැනුම වැඩිවූ බැවින්, වඩා මහත් ආලෝකයක් උපදවා දුන් අතර, එය තෙවන දූතයාගේ චලනය සඳහා විශේෂ නීතිද හඳුනාගැනීමට හේතු විය; එම නීති, විලියම් මිලර් විසින් පළමු දූතයාගේ චලනය තුළ එක්රැස් කොට භාවිත කළ ඇතැම් අනාවැකි නීතිවල වර්ධනයට සමාන්තර විය.

We have considered the triple application of the three Rome’s, the three falls of Babylon, and the three Elijah’s and are now addressing the three messengers who prepare the way for the Messenger of the Covenant. We have identified a close overlap and parallel of the three Rome’s, with the three falls of Babylon, and also a close parallel to the three Elijah’s and the three messengers who prepare the way. In the last days William Miller and Future for America both represent the third Elijah and also the third messenger who prepares the way. Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing, and the movement of the first angel parallels the movement of the third angel.

අපි රෝම තුනෙහි ත්‍රිවිධ අදාළතාවය, බබිලෝනියෙහි වැටීම් තුන, සහ එලියා තුන්දෙනා පිළිබඳ සලකා බැලූ අතර, දැන් ගිවිසුමේ දූතයා සඳහා මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයන් තුන්දෙනා පිළිබඳ කතා කරමින් සිටිමු. රෝම තුන සහ බබිලෝනියෙහි වැටීම් තුන අතර සමීප අතිච්ඡාදනයක් හා සමාන්තරතාවක් තිබෙන බවත්, එලියා තුන්දෙනා සහ මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයන් තුන්දෙනා අතරද සමීප සමාන්තරතාවක් තිබෙන බවත් අපි හඳුනාගෙන ඇත. අවසාන දවස්වල විලියම් මිලර් සහ Future for America යන දෙකම තුන්වන එලියාද, මාර්ගය සූදානම් කරන තුන්වන දූතයාද නියෝජනය කරයි. යේසුස් වහන්සේ සෑම විටම යම් දෙයක අවසානය, එම දෙයක ආරම්භය මඟින් නිදර්ශනය කරන අතර, පළමු දේවදූතයාගේ චලනය තුන්වන දේවදූතයාගේ චලනයට සමාන්තර වේ.

> “God has given the messages of Revelation 14 their place in the line of prophecy, and their work is not to cease till the close of this earth’s history. The first and second angel’s messages are still truth for this time, and are to run parallel with this which follows. The third angel proclaims his warning with a loud voice. ‘After these things,’ said John, ‘I saw another angel come down from heaven, having great power, and the earth was lightened with his glory.’ In this illumination, the light of all the three messages is combined.” The 1888 Materials, 803, 804.

> “දෙවියන්වහන්සේ එළිදරව් 14හි පණිවිඩවලට අනාවැකි පෙළෙහි ඒවාට හිමි ස්ථානය දී ඇත; ඒවායේ කාර්යය මේ පොළොවේ ඉතිහාසයේ අවසානය දක්වා නවතිනු නොලැබිය යුතුය. පළමුදෙවියන්ගේ දූතයාගේ හා දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩ මේ කාලය සඳහා තවදුරටත් සත්‍යය වන අතර, පසුව එන මේ පණිවිඩය සමඟ සමාන්තරව ගමන් කළ යුතුය. තුන්වන දූතයා තම අනතුරු ඇඟවීම මහත් හඬකින් ප්‍රකාශ කරයි. ‘මේ දේවල්වලින් පසු,’ යැයි යොහන් පැවසුවේය, ‘මම ස්වර්ගයෙන් තවත් දූතයෙකු බැස එනු දුටුවෙමි; ඔහුට මහත් බලය තිබුණේය, ඔහුගේ තේජසින් පොළොව ආලෝකමත් විය.’ මේ ආලෝකනය තුළ, දූතයන් තුන්දෙනාගේ සියලු පණිවිඩවල ආලෝකය එකට සංයෝජනය වී ඇත.” The 1888 Materials, 803, 804.

The movement of the first and second angels, was led by William Miller. Sister White identifies Miller as the “chosen messenger.”

පළමු හා දෙවන දේවදූතයන්ගේ චලනය විලියම් මිලර් විසින් නායකත්වය දෙන ලදී. සහෝදරි වයිට් මිලර්ව “තෝරාගනු ලැබූ දූතයා” ලෙස හඳුන්වයි.

> “William Miller was disturbing Satan’s kingdom, and the arch-enemy sought not only to counteract the effect of the message, but to destroy the messenger himself.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

> “විලියම් මිලර් සාතන්ගේ රාජ්‍යය කලඹවමින් සිටියේය; එබැවින් එම මහා-ශත්‍රුවා එම පණිවුඩයේ ප්‍රභාවය ප්‍රතික්‍රියා කරවීමට පමණක් නොව, පණිවිඩකරුම විනාශ කිරීමටද උත්සාහ කළේය.” Spirit of Prophecy, volume 4, 219.

She also identifies that Miller had been typified by both Elijah and John the Baptist.

ඇය තවද, මිලර් එලියා සහ යොහන් බව්තීස්ත යන දෙදෙනාම විසින් පූර්ව සංකේතවත් කරනු ලැබූ බවද හඳුනා ගනියි.

> “Thousands were led to embrace the truth preached by William Miller, and servants of God were raised up in the spirit and power of Elijah to proclaim the message. Like John, the forerunner of Jesus, those who preached this solemn message felt compelled to lay the ax at the root of the tree, and call upon men to bring forth fruits meet for repentance.” Early Writings, 233.

> “විලියම් මිලර් විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද සත්‍යය වැළඳගැනීමට දහස් ගණනක් මෙහෙයවනු ලැබූහ; එළියාගේ ආත්මය හා බලය තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයෝ මෙම පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා උත්ථාපනය කරනු ලැබූහ. යේසුස්වහන්සේගේ පූර්වගාමියා වූ යොහන් මෙන්, මෙම ගම්भीर පණිවිඩය ප්‍රකාශ කළෝ ද වෘක්ෂයේ මුලට කුරුල්ලා තැබීමටත්, පසුතැවිල්ලට සුදුසු පල දරන ලෙස මිනිසුන්ට ආරාධනා කිරීමටත් බලකෙරුණු බව ඔවුන්ට හැඟී ගියේය.” Early Writings, 233.

John the Baptist, who according to Jesus was the second Elijah, was also the first messenger who was to prepare the way for the Messenger of the Covenant. It is therefore evident that the movement of the third angel will have a “chosen messenger.” That messenger will have been typified by Elijah, John the Baptist and William Miller. Together with Miller the two chosen messengers represent the beginning and the ending of the movement of the three angels of Revelation fourteen, and in doing so, together they represent both the third Elijah and also the third messenger who is to prepare the way for the Messenger of the Covenant.

යේසුස්වහන්සේගේ ප්‍රකාශය අනුව දෙවන එලියා වූ බප්තිස්මකාර යොහන්, ගිවිසුමේ දූතයාට මාර්ගය සූදානම් කිරීමට නියමිත වූ පළමු දූතයා ද විය. එබැවින් තුන්වන දේවදූතයාගේ චලනයට “තෝරාගත් දූතයෙකු” සිටින බව පැහැදිලිය. එම දූතයා එලියා, බප්තිස්මකාර යොහන් සහ විලියම් මිලර් විසින් පූර්වදර්ශනය කරනු ලැබ ඇත. මිලර් සමඟ එක්ව, තෝරාගත් දූතයන් දෙදෙනා එළිදරව් පොතේ දහහතරවන පරිච්ඡේදයේ දේවදූතයන් තුන්දෙනාගේ චලනයේ ආරම්භය සහ අවසානය නියෝජනය කරති; එසේ කිරීමෙන්, ඔවුහු එක්ව තුන්වන එලියා ද, ගිවිසුමේ දූතයාට මාර්ගය සූදානම් කිරීමට නියමිත තුන්වන දූතයා ද නියෝජනය කරති.

To reject the message of either the beginning or ending chosen messenger is death, and the message of Future for America is based upon the prophetic application of “line upon line,” which is the methodology of the latter rain. Through the application of “line upon line” it is established that the Millerite movement typified the movement of Future for America. A waymark of the Millerite history is William Miller, the “chosen messenger.” To reject that waymark is to reject the message, so it is established by the beginning and ending of Adventism, that a rejection of the messenger is also a rejection of the message, for the message identifies a chosen messenger. Therefore, to reject the message is to reject the messenger and vise-versa. Without a dancer, there is no dance.

ආරම්භයේ හෝ අවසානයේ තෝරාගනු ලැබූ දූතයාගේ පණිවිඩය දෙකෙන් එකක් හෝ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම මරණයයි; සහ Future for America හි පණිවිඩය “line upon line” යන අනාවැකිමය අදාළකරණය මත පදනම්ව ඇත; එය අග වැස්සේ ක්‍රමවේදයයි. “line upon line” යන අදාළකරණය හරහා, Millerite ව්‍යාපාරය Future for America හි ව්‍යාපාරයට ප්‍රතිරූපයක් වූ බව ස්ථාපිත වේ. Millerite ඉතිහාසයේ එක් මාර්ගලකුණක් වන්නේ “තෝරාගනු ලැබූ දූතයා” වන William Miller ය. එම මාර්ගලකුණ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යනු පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමයි; එබැවින් Adventism හි ආරම්භය සහ අවසානය මගින්, දූතයා ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ද පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් බව ස්ථාපිත වේ, මන්ද පණිවිඩය තෝරාගනු ලැබූ දූතයෙකු හඳුනා දෙයි. එබැවින්, පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යනු දූතයා ප්‍රතික්ෂේප කිරීමයි, සහ එහි ප්‍රතිවිරුද්ධය ද එසේමය. නර්තකයෙකු නොමැතිව, නර්තනයක් නොමැත.

> “I was pointed back to the proclamation of the first advent of Christ. John was sent in the spirit and power of Elijah to prepare the way of Jesus. Those who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus. Their opposition to the message that foretold His coming placed them where they could not readily receive the strongest evidence that He was the Messiah. Satan led on those who rejected the message of John to go still farther, to reject and crucify Christ. In doing this they placed themselves where they could not receive the blessing on the day of Pentecost, which would have taught them the way into the heavenly sanctuary. The rendering of the veil of the temple showed that the Jewish sacrifices and ordinances would no longer be received. The great Sacrifice had been offered and had been accepted, and the Holy Spirit which descended on the day of Pentecost carried the minds of the disciples from the earthly sanctuary to the heavenly, where Jesus had entered by His own blood, to shed upon His disciples the benefits of His atonement. But the Jews were left in total darkness. They lost all the light which they might have had upon the plan of salvation, and still trusted in their useless sacrifices and offerings. The heavenly sanctuary had taken the place of the earthly, yet they had no knowledge of the change. Therefore they could not be benefited by the mediation of Christ in the holy place.

> “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පළමු ආගමනය ප්‍රකාශ කළ ප්‍රකාශනය වෙත මා නැවත යොමු කරනු ලැබුවෙමි. යේසුස්වහන්සේගේ මාර්ගය සූදානම් කිරීම සඳහා යොහන්, එලියාගේ ආත්මයත් බලයත් සමඟ එවන ලද්දේය. යොහන්ගේ සාක්ෂිය ප්‍රතික්ෂේප කළ අය, යේසුස්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම්වලින් ප්‍රයෝජනයක් නොලැබූහ. උන්වහන්සේගේ පැමිණීම පෙරදැනුම් දුන් පණිවුඩයට ඔවුන් දැක්වූ විරුද්ධතාවය, උන්වහන්සේ මෙසියාණන්වහන්සේ බවට ඇති ඉතා ප්‍රබල සාක්ෂි පහසුවෙන් පිළිගත නොහැකි තත්ත්වයක ඔවුන් තැබීය. යොහන්ගේ පණිවුඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ අය තවදුරටත් ඉදිරියට ගොස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප කර කුරුසියේ ඇණ ගැසීමට සාතන් විසින් මෙහෙයවනු ලැබීය. එසේ කිරීමෙන්, ඔවුහු පෙන්තකොස්ත දවසේ ආශීර්වාදය ලැබිය නොහැකි තත්ත්වයකට තමන්ම පත් කරගත්හ; එම ආශීර්වාදය ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයට පිවිසෙන මාර්ගය ඔවුන්ට උගන්වා දීමට තිබුණි. දේවමාළිගාවේ තිරය ඉරී යෑමෙන්, යුදෙව් පූජා හා චාරිත්‍ර තවදුරටත් පිළිගනු නොලැබෙන බව ප්‍රකාශ විය. මහත් බලිපූජාව ඔප්පු කරනු ලැබ, එය පිළිගනු ලැබ තිබුණි; පෙන්තකොස්ත දවසේ බැස ආ ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ, භූමික ශුද්ධස්ථානයෙන් ගෝලයන්ගේ සිත් ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානය වෙත යොමු කළේය. එහි යේසුස්වහන්සේ තමන්ගේම ලේ මඟින් ඇතුල් වූයේ, තමන්ගේ ප්‍රායශ්චිත්තයේ ප්‍රතිලාභ තම ගෝලයන් මත වැගිරවීම සඳහාය. නමුත් යුදෙව්වෝ සම්පූර්ණ අන්ධකාරයේ තැබී සිටියහ. ගැළවීමේ සැලැස්ම පිළිබඳව ඔවුන්ට ලැබිය හැකිව තිබූ සියලු ආලෝකය ඔවුහු අහිමි කරගත්හ, එසේ තිබියදීත් තමන්ගේ නිෂ්ඵල බලිපූජා හා පූජා ද්‍රව්‍ය කෙරෙහි තවදුරටත් විශ්වාස තැබූහ. ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානය භූමික ශුද්ධස්ථානයේ ස්ථානය ගෙන තිබුණද, එම වෙනස්වීම ගැන ඔවුන්ට කිසිදු දැනුමක් නොතිබුණි. එබැවින්, ශුද්ධස්ථානයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මැදිහත්කමෙන් ඔවුන්ට ප්‍රයෝජනයක් ලැබිය නොහැකි විය.

> “Many look with horror at the course of the Jews in rejecting and crucifying Christ; and as they read the history of His shameful abuse, they think they love Him, and would not have denied Him as did Peter, or crucified Him as did the Jews. But God who reads the hearts of all, has brought to the test that love for Jesus which they professed to feel. All heaven watched with the deepest interest the reception of the first angel’s message. But many who professed to love Jesus, and who shed tears as they read the story of the cross, derided the good news of His coming. Instead of receiving the message with gladness, they declared it to be a delusion. They hated those who loved His appearing and shut them out of the churches. Those who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry, which was to prepare them to enter with Jesus by faith into the most holy place of the heavenly sanctuary. And by rejecting the two former messages, they have so darkened their understanding that they can see no light in the third angel’s message, which shows the way into the most holy place. I saw that as the Jews crucified Jesus, so the nominal churches had crucified these messages, and therefore they have no knowledge of the way into the most holy, and they cannot be benefited by the intercession of Jesus there. Like the Jews, who offered their useless sacrifices, they offer up their useless prayers to the apartment which Jesus has left; and Satan, pleased with the deception, assumes a religious character, and leads the minds of these professed Christians to himself, working with his power, his signs and lying wonders, to fasten them in his snare.” Early Writings, 259–261.

> “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප කර ඔහුව කුරුසියේ ඇණගැසීමට යුදෙව්වරු ගත් මඟ දෙස බොහෝ දෙනෙක් භීතියෙන් බලති; සහ ඔහුට සිදුකළ එම ලජ්ජාසහගත දුර්විනියෝගයේ ඉතිහාසය කියවූ විට, තමන් ඔහුට ප්‍රේම කළේ යයි, පේතෘස් කළාක් මෙන් තමන් ඔහුව ප්‍රතික්ෂේප නොකරනු ඇතැයිද, යුදෙව්වරු කළාක් මෙන් ඔහුව කුරුසියේ ඇණගසනු නොලැබේ යයිද සිතති. එහෙත් සියල්ලන්ගේ හෘදයන් කියවන දෙවියන්වහන්සේ, ඔවුන් තමාට දැනුණේ යයි ප්‍රකාශ කළ යේසුස්වහන්සේ කෙරෙහි ඇති එම ප්‍රේමය පරීක්ෂාවට ගෙන ආ සේක. පළමු දූතයාගේ පණිවුඩය පිළිගත් ආකාරය මුළු ස්වර්ගයම ඉතා ගැඹුරු උනන්දුවෙන් නිරීක්ෂණය කළේය. එහෙත් යේසුස්වහන්සේට ප්‍රේම කරන බව ප්‍රකාශ කළ, සහ කුරුසියේ කතාව කියවූ විට කඳුළු හෙළූ බොහෝ දෙනෙක්, ඔහුගේ පැමිණීමේ සුබ අසාදර පණිවුඩය උපහාසයට ලක් කළෝය. එම පණිවුඩය ප්‍රීතියෙන් පිළිගැනීම වෙනුවට, එය මායාවක් බව ප්‍රකාශ කළෝය. ඔහුගේ ප්‍රකාශනයට ප්‍රේම කළ අය ඔවුහු ද්වේෂ කර, සභාවලින් පිටතට දමා දැමූහ. පළමු පණිවුඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ අයට දෙවැනි පණිවුඩයෙන් ප්‍රයෝජනයක් ලැබිය නොහැකි විය; ඔවුන්ට යේසුස්වහන්සේ සමඟ ඇදහිල්ලෙන් ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයේ අතිශුද්ධස්ථානයට ඇතුල්වීමට සූදානම් කිරීමට තිබූ මධ්‍යරാത്രි හඬින්ද ප්‍රයෝජනයක් නොලැබුණි. තවද, පෙර තිබූ එම පණිවුඩ දෙක ප්‍රතික්ෂේප කිරීමෙන් ඔවුහු තම අවබෝධය එතරම් අඳුරු කරගෙන ඇති බැවින්, අතිශුද්ධස්ථානයට යන මාර්ගය පෙන්වන තුන්වන දූතයාගේ පණිවුඩයේ කිසි ආලෝකයක්ද ඔවුන්ට දැකිය නොහැක. යුදෙව්වරු යේසුස්වහන්සේ කුරුසියේ ඇණගැසූ ආකාරයටම, නාමමාත්‍ර සභාවන් මෙම පණිවුඩ කුරුසියේ ඇණගසා ඇති බව මම දුටුවෙමි; එබැවින් අතිශුද්ධස්ථානයට යන මාර්ගය ගැන ඔවුන්ට කිසි දැනුමක් නැත, එහි යේසුස්වහන්සේ කරමින් සිටින මැදිහත්කමෙන්ද ඔවුන්ට ප්‍රයෝජනයක් ලැබිය නොහැක. නිෂ්ඵල පූජා ඔප්පු කළ යුදෙව්වරුන් මෙන්, ඔවුහුද යේසුස්වහන්සේ ඉවත්ව ගිය ඒ කොටසට තම නිෂ්ඵල යාච්ඤා ඔප්පු කරති; සහ ඒ වංචාව පිළිබඳ සතුටු වන සාතන්, ආගමික ස්වභාවයක් ගෙන, ක්‍රිස්තියානීන් බව ප්‍රකාශ කරන මොවුන්ගේ සිත් තමා වෙත යොමු කරයි; තමාගේ බලයෙන්ද, තම ලකුණු හා බොරු අරුමපුදුම දේවල්වලින්ද ක්‍රියා කරමින්, ඔවුන් තම උගුලෙහි තදින් බැඳ තැබීමට ප්‍රයත්න දරයි.” Early Writings, 259–261.

Those “who rejected the testimony of John were not benefited by the teachings of Jesus,” and those “who rejected the first message could not be benefited by the second; neither were they benefited by the midnight cry.” The ministry of John preceded the baptism of Christ, who shortly thereafter cleansed the temple at the beginning of His ministry. Miller’s ministry prepared for Christ to purify the sons of Levi when He came suddenly on October 22, 1844. In either of those two witnesses, the rejection of the messenger who prepares the way, equates to death.

“යොහන්ගේ සාක්ෂිය ප්‍රතික්ෂේප කළ” අය “යේසුස්වහන්සේගේ ඉගැන්වීම්වලින් ප්‍රයෝජනයක් නොලැබූහ,” එසේම “පළමු පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කළ” අය “දෙවන පණිවිඩයෙන්ද ප්‍රයෝජනයක් නොලැබිය හැකි වූහ; මධ්‍යරාත්‍රියේ හඬින්ද ඔවුන්ට ප්‍රයෝජනයක් නොලැබුණේය.” යොහන්ගේ සේවය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ බෞතිස්මයට පෙර ගොස්, ඉක්බිතිව උන්වහන්සේ සිය සේවයේ ආරම්භයේදී මාලිගාව පවිත්‍ර කළ සේක. මිලර්ගේ සේවය, 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින උන්වහන්සේ හදිසියේ පැමිණි කල ලේවීගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කිරීමට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සූදානම් කළේය. එම සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනාගෙන් කවරෙකුගේ වුවද, මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයා ප්‍රතික්ෂේප කිරීම මරණයට සමාන වේ.

The purging and purification that was accomplished by Christ in His work as the Messenger of the Covenant was for the purpose of raising up a people to accomplish the work of carrying the message of salvation to the world. The work is accomplished in advance of the period of time representing when the executive judgment begins. The destruction of Jerusalem in the history of the disciples represents the executive judgment, and Adventism turned away from their responsibility to accomplish that work, but the Lord had tried to gather them together. He had led His people to publish the 1850 chart as the graphical representation of the message they could have carried to the world.

ගිවිසුමේ දූතයා ලෙස ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම සේවයේදී ඉටු කළ පවිත්‍ර කිරීමත් ශුද්ධිකරණයත් සිදු වූයේ, ගැලවීමේ පණිවිඩය ලෝකයට ගෙන යාමේ කාර්යය ඉටු කිරීමට ජනතාවක් නැඟී සිටුවන අරමුණෙන්ය. විධායක විනිශ්චය ආරම්භ වන කාලපරිච්ඡේදය නියෝජනය කරන අවධියට පෙරම මෙම කාර්යය ඉටු කරනු ලැබේ. ශ්‍රාවකයන්ගේ ඉතිහාසයේ යෙරුසලමේ විනාශය විධායක විනිශ්චය නියෝජනය කරයි; එසේම අඩ්වෙන්ටිස්ථවාදය එම කාර්යය ඉටු කිරීමේ තම වගකීමෙන් හැරී ගියේය, නමුත් ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන් එකට රැස් කිරීමට උත්සාහ කළ සේක. ඔවුන් ලෝකයට ගෙන යා හැකිව තිබූ පණිවිඩයේ දෘශ්‍යමය නිරූපණය ලෙස 1850 ප්‍රස්තාරය ප්‍රකාශයට පත් කිරීමට උන්වහන්සේ තම ජනතාවට මඟ පෙන්වා වදාළ සේක.

> “It was not the will of God that Israel should wander forty years in the wilderness; He desired to lead them directly to the land of Canaan and establish them there, a holy, happy people. But ‘they could not enter in because of unbelief.’ Hebrews 3:19. Because of their backsliding and apostasy they perished in the desert, and others were raised up to enter the Promised Land. In like manner, it was not the will of God that the coming of Christ should be so long delayed and His people should remain so many years in this world of sin and sorrow. But unbelief separated them from God. As they refused to do the work which He had appointed them, others were raised up to proclaim the message. In mercy to the world, Jesus delays His coming, that sinners may have an opportunity to hear the warning and find in Him a shelter before the wrath of God shall be poured out.” The Great Controversy, 458.

> “ඉශ්‍රායෙල් ජනතාව පාළුකරයේ අවුරුදු හතළිහක් තිස්සේ සැරිසැරීම දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත නොවීය; උන්වහන්සේගේ ආශාව වූයේ ඔවුන්ව සෘජුවම කානාන් දේශයට ගෙන ගොස්, එහි ශුද්ධ, සන්තෝෂවත් ජනතාවක් ලෙස ස්ථාපිත කිරීමය. එහෙත් ‘අවිශ්වාසය නිසා ඔවුහු ඇතුළුවන්න නොහැකි වූහ.’ හෙබ්‍රෙව් 3:19. ඔවුන්ගේ පසුබැසීම සහ ධර්මභ්‍රෂ්ටත්වය හේතුවෙන් ඔවුහු පාළුකරයේදී විනාශ වූහ; පොරොන්දු දේශයට ඇතුළුවීම සඳහා අනෙක් අය නැගිටුවනු ලැබූහ. එම ආකාරයෙන්ම, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීම මෙතරම් දීර්ඝ ලෙස ප්‍රමාද වීමත්, උන්වහන්සේගේ ජනතාව පාපය සහ ශෝකය පිරුණු මේ ලෝකයේ මෙතරම් අවුරුදු ගණනාවක් රැඳී සිටීමත් දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත නොවීය. එහෙත් අවිශ්වාසය ඔවුන්ව දෙවියන්වහන්සේගෙන් වෙන් කළේය. උන්වහන්සේ ඔවුන්ට නියම කළ කාර්යය ඉටු කිරීමට ඔවුන් ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින්, පණිවුඩය ප්‍රකාශ කිරීම සඳහා අනෙක් අය නැගිටුවනු ලැබූහ. ලෝකයට කරුණාවෙන්, පව්කාරයන්ට අනතුරු ඇඟවීම අසා, දෙවියන්වහන්සේගේ උදහස වත්කරනු ලැබීමට පෙර උන්වහන්සේ තුළ රැකවරණයක් සොයාගැනීමට අවස්ථාව ලැබෙන පිණිස, යේසුස්වහන්සේ තම පැමිණීම ප්‍රමාද කරයි.” The Great Controversy, 458.

Had Adventism only held fast their faith, “their work would have been completed.”

ඇඩ්වෙන්ටිස්තවාදය තමන්ගේ විශ්වාසය තදින් අල්ලාගෙන සිටියා නම් පමණක්, “ඔවුන්ගේ වැඩ කටයුතු සම්පූර්ණ වී තිබෙනු ඇත.”

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> “1844 දී ඇති වූ මහත් අසාර්ථකභාවයෙන් පසු ඇඩ්වෙන්ටිස්වරුන් තම ඇදහිල්ල දැඩිව අල්ලාගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ විවෘත වෙමින් සිටි විධානය තුළ ඒකාබද්ධව ඉදිරියට ගොස්, තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය පිළිගෙන ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේගේ බලයෙන් එය ලෝකයට ප්‍රකාශ කළා නම්, ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ගැළවීම දුටුවේ ය; ස්වාමින්වහන්සේ ඔවුන්ගේ උත්සාහයන් සමඟ බලවත්ව ක්‍රියා කරනු ඇත; කාර්යය සම්පූර්ණ වී තිබුණේ ය, සහ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මේ වන විටත් තම ජනතාව ඔවුන්ගේ විපාකයට ගෙන යාම සඳහා පැමිණ තිබුණේ ය. එහෙත්, එම අසාර්ථකභාවයෙන් පසු පැමිණි සැක සහ අනిశ්චිතභාවයේ කාලය තුළ, ඇඩ්වෙන්ට් විශ්වාසවන්තයන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තම ඇදහිල්ල අත්හැර දැමූහ.... මෙසේ කාර්යය අවහිර කරනු ලැබීය, සහ ලෝකය අන්ධකාරයේ තබනු ලැබීය. සම්පූර්ණ ඇඩ්වෙන්ටිස් සභාව දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා සහ යේසුස්වහන්සේගේ ඇදහිල්ල මත ඒකාබද්ධ වී සිටියා නම්, අපගේ ඉතිහාසය කොතරම් විශාල ලෙස වෙනස්ව තිබුණේ ද!” Evangelism, 695.

In the Spring of 1844, the Messenger of the Covenant purified the movement of the Millerites, and then in the Fall brought the message of the third angel. Miller, his message and the movement he represented, had fulfilled the parable of the ten virgins. At the Exeter, NH camp meeting the message of the Midnight Cry arrived and in two short months it was demonstrated which of the virgins had the oil. The two classes were manifested, and the third angel arrived with a message in his hand that was to be eaten, but the wise virgins “yielded their faith” in “the period of doubt and uncertainty.”

1844 වර්ෂයේ වසන්ත ඍතුවේදී, ගිවිසුමේ දූතයා මිලේරයිට්වරුන්ගේ ව්‍යාපාරය පවිත්‍ර කළේය; අනතුරුව ශරත් ඍතුවේදී තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය ගෙන ආවේය. මිලර්, ඔහුගේ පණිවිඩය, සහ ඔහු නියෝජනය කළ ව්‍යාපාරය, කන්‍යාවන් දස දෙනාගේ උපමාව සම්පූර්ණ කර තිබුණි. නිව් හැම්ප්ෂයර්හි (NH) එක්සෙටර් කඳවුරු රැස්වීමේදී මධ්‍යරාත්‍රියේ හඬනඟා දෙන පිළිවෙළේ පණිවිඩය පැමිණි අතර, ඉතා කෙටි මාස දෙකක් ඇතුළත ඒ කන්‍යාවන් අතරින් තෙල් තිබුණේ කවර කාන්තාවන්ටද යන්න ප්‍රකාශිත විය. පංති දෙක ප්‍රකට කරන ලදී; තවද තුන්වන දූතයා තම අතෙහි අනුභව කළ යුතු පණිවිඩයක් සමඟ පැමිණියේය; එහෙත් ප්‍රඥාවන්ත කන්‍යාවෝ “සැකය හා අනिश्चितභාවයේ කාලය” තුළ “තමන්ගේ ඇදහිල්ල අත්හැර දුන්හ.”

The “period of doubt and uncertainty” had been represented by the disciples at His death, but on the third day He began to open the message of His resurrection to His disciples, and they did not “yield their faith.” The period of doubt and uncertainty for the wise virgins of the movement of the first and second angels’ messages continued for roughly three years, at which point the Lord revealed to Sister White that He had stretched forth His hand to again gather the remnant of His people. He led His people to begin their publishing work and to produce Habakkuk’s second table, but “many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness.”

“සැකය හා අනిశ্চිතභාවයේ කාලය” උන්වහන්සේගේ මරණයේදී ගෝලයන් මඟින් නිරූපණය කරනු ලැබුවේය; එහෙත් තෙවන දින උන්වහන්සේ තම උත්ථානයේ පණිවිඩය තම ගෝලයන්ට විවෘත කිරීමට ආරම්භ කළ සේක, ඔව්හු තම “විශ්වාසය අත් නොහළෝය.” පළමු හා දෙවන දේවදූතයන්ගේ පණිවිඩවල චලනයේ ප්‍රඥාවන්ත කන්‍යාවන්ට අයත් සැකය හා අනিশ్చිතභාවයේ කාලය ආසන්න වශයෙන් අවුරුදු තුනක් පුරා පැවති අතර, එම අවස්ථාවේදී ස්වාමීන්වහන්සේ තමන් තම ජනතාවගේ ශේෂය නැවත එක්රැස් කිරීම පිණිස තම හස්තය දිගු කළ බව සහෝදරි වයිට්ට ප්‍රකාශ කළ සේක. උන්වහන්සේ තම ජනතාව ඔවුන්ගේ ප්‍රකාශන කාර්යය ආරම්භ කිරීමටත් හබක්කුක්ගේ දෙවන පුවරුව නිෂ්පාදනය කිරීමටත් නායකත්වය දුන් සේක, එහෙත් “අද්වෙන්තිස්ත ඇදහිලිවන්තයන් බොහෝදෙනෙක් තම විශ්වාසය අත්හළෝය.... මෙසේ කාර්යය බාධා කරනු ලැබූ අතර, ලෝකය අන්ධකාරයේ තබන ලද්දේය.”

In 1849, William Miller, the chosen messenger of the first and second angels’ message was laid to rest. Had the wise virgins of October 22, 1844 “held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God,” the Lord would have raised up another messenger in the spirit and power of Elijah. Instead “the coming of Christ” was “delayed and His people” “in like manner” to ancient Israel would “remain” “many years in this world of sin and sorrow.”

1849 දී, පළමුවන හා දෙවන දූතයන්ගේ පණිවුඩයේ තෝරාගනු ලැබූ දූතයා වූ විලියම් මිලර් සදා විරාමයට පත් කරන ලදී. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනෙහි ප්‍රඥාවන්ත කන්‍යාවන් “තමන්ගේ ඇදහිල්ල අත නොහැර රඳවාගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවරණය වෙමින් පවතින ප්‍රවෘත්තියෙහි එක්සත්ව ඉදිරියට ගියා නම්,” ස්වාමීන්වහන්සේ එලියාගේ ආත්මය හා බලයෙන් තවත් දූතයෙකු නැගිටුවනු ඇත. එහෙත් “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීම” “ප්‍රමාද” වූ අතර, “ඔහුගේ ජනතාව” ද පුරාණ ඉශ්‍රායෙල්වරුන් මෙන්ම “ඒ අයුරින්ම” “පාපය හා ශෝකය පිරුණු මේ ලෝකයේ” “බොහෝ අවුරුදු” “රැඳී සිටින” විය.

One hundred and twenty-six years after the rebellion of 1863, the Lord raised up the chosen messenger of the third angel. His work was both to prepare the way for the Messenger of the Covenant to suddenly come into His temple and to enter into a covenant relationship with the one hundred and forty-four thousand, during the closing scenes of the investigative judgment, but also to present a message that confronts the threefold union of Ahab, Jezebel and her prophets in the period of the Executive Judgment, which begins at the soon-coming Sunday law.

1863 විරෝධයෙන් පසු වසර එකසිය විසිහයකට, ස්වාමින්වහන්සේ තුන්වන දූතයාගේ තෝරාගත් දූතයා උද්දීපනය කළේය. ඔහුගේ කාර්යය වූයේ, පරීක්ෂණ විනිශ්චයේ අවසන් දෘශ්‍යමාන දර්ශන අතරතුර, ගිවිසුමේ දූතයා තම මාලිගාවට හදිසියේ පැමිණීමට මාර්ගය සූදානම් කිරීමත්, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සමඟ ගිවිසුම්-සම්බන්ධතාවයකට ඇතුල් වීමත් පමණක් නොව, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වන ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයේ කාලයේදී, අහබ්, යෙසබෙල් සහ ඇයගේ අනාගතවක්තෘවරුන් යන ත්‍රිත්ව එකතුවට මුහුණ දෙන පණිවුඩයක් ඉදිරිපත් කිරීමද විය.

The third messenger who prepares the way represents a work, a message, a messenger, and a movement during the closing scenes of the Investigative Judgment. The third Elijah represents a work, a message, a messenger and a movement during the closing scenes of the Executive Judgment. The message of the messenger who prepares the way, and the message of Elijah, is the message of the third of the three Woes of Revelation chapters eight through eleven.

මාර්ගය සූදානම් කරන තුන්වැනි දූතයා, විමර්ශනාත්මක විනිශ්චයේ අවසාන දර්ශනවලදී සිදුවන කාර්යයක්, පණිවිඩයක්, දූතයෙකු සහ ව්‍යාපාරයක් නියෝජනය කරයි. තුන්වැනි එලියා, ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයේ අවසාන දර්ශනවලදී සිදුවන කාර්යයක්, පණිවිඩයක්, දූතයෙකු සහ ව්‍යාපාරයක් නියෝජනය කරයි. මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයාගේ පණිවිඩයද, එලියාගේ පණිවිඩයද, එළිදරව් පොතේ අටවන සිට එකොළොස්වන පරිච්ඡේද දක්වා සඳහන් වන විපත් තුනෙන් තුන්වැනි විපත පිළිබඳ පණිවිඩයයි.

In the history represented by the messenger who prepares the way, the message of the third Woe, represents the Trumpet which calls Laodicean Adventism to “buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eyesalve, that thou mayest see.” It is the message of God’s love that shows God’s people their transgressions, for “As many as” He loves, He “rebukes and chastens.” It is the message of Christ’s righteousness that calls men to accept His character, which is manifested in the time period when the Messenger of the Covenant is accomplishing the work of cleansing the soul temple, and therefore He calls those whom He loves to manifest His character and be “zealous therefore, and repent,” for He is “at the” dispensation “door,” that represents the close of probation, where He “will spue” Laodicean Adventism “out of” His “mouth.” That dispensational “door” is the door that He “openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth.”

මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයා විසින් නිරූපිත ඉතිහාසය තුළ, තුන්වන “Woe” හි පණිවිඩය, ලාඕදිකේයානු ඇඩ්වෙන්ටිස්මය “ගින්නෙන් පරීක්ෂා කළ රන් මාගෙන් මිලදී ගන්න, ඔබ ධනවත් වීමටත්; ඔබ පැළඳ සිටින ලෙස සුදු වස්ත්‍රත්, ඔබගේ නග්නකමේ ලජ්ජාව ප්‍රකාශ නොවන ලෙසත්; ඔබට පෙනෙන පිණිස ඔබගේ ඇස් ඇස්මලෙන් අභිෂේක කරන්න” යනුවෙන් කැඳවන තුරුම්පුව නියෝජනය කරයි. එය දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමයේ පණිවිඩය වන අතර, එය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට ඔවුන්ගේ අක‍්‍රමිකතා පෙන්වා දෙයි; මක්නිසාද “මම ප්‍රේම කරන සියල්ලන්ට” උන්වහන්සේ “තරවටු කර දඩුවම් කරන” සේක. එය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමේ පණිවිඩය වන අතර, මිනිසුන්ට උන්වහන්සේගේ චරිතය පිළිගැනීමට කැඳවයි; එම චරිතය, ගිවිසුමේ දූතයා ආත්ම මාලිගාව පවිත්‍ර කිරීමේ කාර්යය ඉටු කරමින් සිටින කාල පරිච්ඡේදය තුළ ප්‍රකාශ වන බැවින්, උන්වහන්සේ ප්‍රේම කරන අය උන්වහන්සේගේ චරිතය ප්‍රකාශ කරමින් “එබැවින් උද්යෝගිමත් ව පසුතැවිලි වන්න” යයි කැඳවන සේක; මක්නිසාද උන්වහන්සේ “එම” යුග-විභාගීය “දොර” අසල සිටින බැවින්, එය කරුණාකාලයේ අවසානය නියෝජනය කරයි, එහිදී උන්වහන්සේ ලාඕදිකේයානු ඇඩ්වෙන්ටිස්මය තමන්වහන්සේගේ “මුඛයෙන්” “වමනය කර දමන” සේක. එම යුග-විභාගීය “දොර” යනු උන්වහන්සේ “විවෘත කරන, කිසිවෙකු වසන්නේ නැති; වසන, කිසිවෙකු විවෘත කරන්නේ නැති” දොරය.

There is a seeming contradiction that is resolved by the application of “line upon Line,” but many may not even recognize the seeming contradiction. When resolved it adds clarity to the transition from the Investigative to the Executive Judgment which takes place at the soon coming Sunday law. It is resolved by accepting that Pentecost typifies the soon coming Sunday law in the United States. In order to finalize our consideration of the third messenger who prepares the way as a symbol in the Investigative Judgment, in contrast with the third Elijah being a symbol of the Executive Judgment, we will address this seeming contradiction.

“පේළිය මත පේළිය” යන මූලධර්මය යෙදීමෙන් විසඳා ගත හැකි පෙනෙන විරුද්ධාභාසයක් ඇත; එහෙත් බොහෝ දෙනෙකුට එම පෙනෙන විරුද්ධාභාසය පවා හඳුනා ගැනීමට නොහැකි විය හැක. එය විසඳා ගත් විට, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී සිදුවන විමර්ශන විනිශ්චයෙන් ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය වෙත මාරුවීම පිළිබඳව වැඩි පැහැදිලිතාවක් එකතු කරයි. එය විසඳා ගනු ලබන්නේ පෙන්තකොස්තය එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේ පූර්වරූපයක් බව පිළිගැනීමෙනි. විමර්ශන විනිශ්චය තුළ සංකේතයක් ලෙස මාර්ගය සූදානම් කරන තුන්වන දූතයා පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීම අවසන් කිරීම සඳහාත්, ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයේ සංකේතයක් වන තුන්වන එලියාට එයට විරුද්ධව, අපි මෙම පෙනෙන විරුද්ධාභාසය ආමන්ත්‍රණය කරමු.

We will continue this study in the next article.

අපි ඊළඟ ලිපියෙහි මෙම අධ්‍යයනය තවදුරටත් කරගෙන යන්නෙමු.

> “The angel who unites in the proclamation of the third angel’s message is to lighten the whole earth with his glory. A work of world-wide extent and unwonted power is here foretold. The advent movement of 1840–44 was a glorious manifestation of the power of God; the first angel’s message was carried to every missionary station in the world, and in some countries there was the greatest religious interest which has been witnessed in any land since the Reformation of the sixteenth century; but these are to be exceeded by the mighty movement under the last warning of the third angel.

> “තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමෙහි එක්ව සිටින දූතයා තම මහත් තේජසින් මුළු පොළොවම ආලෝකවත් කළ යුතුය. ලෝකව්‍යාප්ත ප්‍රමාණයකින් හා අසාමාන්‍ය බලයකින් යුත් කාර්යයක් මෙහි පූර්වකථනය කර ඇත. 1840–44 කාලයේ ආගමන ව්‍යාපාරය දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ මහිමාන්විත ප්‍රකාශනයක් විය; පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය ලෝකයේ සෑම මිෂනාරි ස්ථානයකටම ගෙන යනු ලැබීය, සහ සමහර රටවල දහසයවන ශතවර්ෂයේ සංස්කරණ සමයෙන් පසු කිසිදු දේශයක දැක නොමැති අති විශාල ආගමික උනන්දුවක් තිබිණි; එහෙත් මේ සියල්ල තුන්වන දූතයාගේ අවසාන අනතුරු ඇඟවීම යටතේ ඇති ප්‍රබල ව්‍යාපාරය විසින් අතික්‍රමණය කරනු ඇත.”

> “The work will be similar to that of the Day of Pentecost. As the ‘former rain’ was given, in the outpouring of the Holy Spirit at the opening of the gospel, to cause the upspringing of the precious seed, so the ‘latter rain’ will be given at its close for the ripening of the harvest. ‘Then shall we know, if we follow on to know the Lord: His going forth is prepared as the morning; and He shall come unto us as the rain, as the latter and former rain unto the earth.’ Hosea 6:3. ‘Be glad then, ye children of Zion, and rejoice in the Lord your God: for He hath given you the former rain moderately, and He will cause to come down for you the rain, the former rain, and the latter rain.’ Joel 2:23. ‘In the last days, saith God, I will pour out of My Spirit upon all flesh.’ ‘And it shall come to pass, that whosoever shall call on the name of the Lord shall be saved.’ Acts 2:17, 21.

> “මෙම කාර්යය පෙන්තකොස්ත දවසේ ක්‍රියාවට සමාන වනු ඇත. ශුභාරංචියේ ආරම්භයේදී, ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වගුරා දැමීම තුළින්, වටිනා බීජයේ අංකුර වර්ධනය ඇති කරනු පිණිස ‘පළමු වැස්ස’ දෙන ලද්දාක් මෙන්, එසේම එහි අවසානයේ අස්වැන්න පක්ව කරනු පිණිස ‘පසු වැස්ස’ දෙනු ලබන්නේය. ‘එවිට අපි යෙහෝවාව දැනගන්නෙමු, යෙහෝවාව දැනගැනීමට දිගටම අනුව යන්නෙමු නම්; උන්වහන්සේගේ පැමිණීම උදෑසන මෙන් ස්ථිර කොට සකසා තිබේ; උන්වහන්සේ අප වෙත වැස්ස මෙන්, පොළොවට වැටෙන පසු වැස්ස හා පළමු වැස්ස මෙන් පැමිණෙන සේක.’ හෝෂෙයා 6:3. ‘එබැවින්, සියොන්ගේ දරුවෙනි, ප්‍රීති වන්න, ඔබලාගේ දෙවි සමිඳාණන් වහන්සේ තුළ සතුටු වන්න; මක්නිසාද උන්වහන්සේ ඔබට පළමු වැස්ස මිත ලෙස දී ඇත, තවද උන්වහන්සේ ඔබ උදෙසා වැස්ස, එනම් පළමු වැස්ස හා පසු වැස්ස, වගුරවා දෙන සේක.’ යෝවෙල් 2:23. ‘අන්තිම දවස්වලදී,’ දෙවියන්වහන්සේ කියන සේක, ‘මම මාගේ ආත්මයෙන් සෑම මාංසයක් මතම වගුරා දමන්නෙමි.’ ‘තවද එසේ වනු ඇත, සමිඳාණන් වහන්සේගේ නාමය අයදින කවරෙකු හෝ ගැළවීම ලබන්නේය.’ ක්‍රියා 2:17, 21.”

> “The great work of the gospel is not to close with less manifestation of the power of God than marked its opening. The prophecies which were fulfilled in the outpouring of the former rain at the opening of the gospel are again to be fulfilled in the latter rain at its close. Here are ‘the times of refreshing’ to which the apostle Peter looked forward when he said: ‘Repent ye therefore, and be converted, that your sins may be blotted out, when the times of refreshing shall come from the presence of the Lord; and He shall send Jesus.’ Acts 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

> “ශුභාරංචියේ මහත් කාර්යය, එහි ආරම්භය සලකුණු කළ දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ ප්‍රකාශනයට වඩා අඩු ප්‍රකාශනයකින් අවසන් විය යුතු නොවේ. ශුභාරංචියේ ආරම්භයේදී පළමු වර්ෂාවේ වගුරුවීම තුළ ඉටු වූ අනාවැකි, එහි අවසානයේදී පසු වර්ෂාවේදී නැවත ඉටු වීමට ඇත. අපොස්තල පේතෘස් මෙසේ කියූ විට ඉදිරිය බලාපොරොත්තු වූ ‘ප්‍රබෝධයේ කාල’ මෙන්න: ‘එබැවින්, ඔබගේ පව් මකා දමනු ලබන පිණිස පසුතැවී හැරී එන්න; එවිට ස්වාමීන්වහන්සේගේ සන්නිධානයෙන් ප්‍රබෝධයේ කාල පැමිණෙනු ඇත; තවද ඔහු යේසුස්වහන්සේ එවනු ඇත.’ ක්‍රියා 3:19, 20.” The Great Controversy, 611.

Back to Articles