Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Thirty-Nine

යෝවෙල්ගේ පොත සහ ලාඔදිකෙයානු සබත් දින හත්වන දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ත සභාව - අංක තිස් නවය

Number Thirty-Nine

අංක තිස් නවය

Author

Jeff Pippenger

Published

February 2, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The internal omega capstone test that follows the external alpha foundation test of 2024, requires a definition of the “storehouse,” and of the “meat” that is kept in the storehouse. The test is prophetic, and has an internal and external line of truth. Are the jewels James White’s remnant, or are they the truths if God’s Word? They are both.

2024 බාහිර අල්ෆා පදනම් පරීක්ෂණයට පසු පැමිණෙන අභ්‍යන්තර ඔමේගා කපුරුගල පරීක්ෂණය, “ගබඩාව” යන්නත්, ගබඩාවේ තබා ඇති “ආහාරය” යන්නත් නිර්වචනය කිරීමක් අවශ්‍ය කරයි. එම පරීක්ෂණය අනාවැකිමය වන අතර, එයට අභ්‍යන්තර සත්‍ය රේඛාවක්ද බාහිර සත්‍ය රේඛාවක්ද ඇත. මැණික් ජේම්ස් වයිට්ගේ ඉතිරිවු ජනතාවද, නැතහොත් ඒවා දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ සත්‍යයන් ද? ඒවා දෙකමය.

At 9/11, God’s people were called to eat the little book and return to Jeremiah’s old paths, where the foundations were then laid. At 9/11, it was seen that when John, in Revelation chapter eleven was told to measure, he was told to measure two things. He was told to measure both the temple, and the worshippers therein. He was told to leave off the courtyard of the 1,260 years of the Gentiles trampling down the sanctuary and host. The sanctuary and the host are the temple and the worshippers therein.

9/11 හිදී, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට කුඩා පොත කෑමටත්, පදනම් එහි තැබුණු යෙරෙමියාගේ පැරණි මාර්ග වෙත නැවත පැමිණීමටත් කැඳවනු ලැබීය. 9/11 හිදී, එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායයේ යොහන්ට මිනුම් කිරීමට කියනු ලැබූ විට, ඔහුට දෙකක් මිනීමට කියනු ලැබූ බව දක්නට ලැබුණි. ඔහුට දේවමාළිගාවද, එහි නමස්කාරකරන්නන්වද, යන දෙකම මිනීමට කියනු ලැබීය. අන්‍යජාතීන් විසින් ශුද්ධස්ථානය හා සේනාව පාගාදමනු ලැබූ අවුරුදු 1,260 ක අංගණය අත්හැර දමන ලෙස ඔහුට කියනු ලැබීය. ශුද්ධස්ථානය හා සේනාව යනු දේවමාළිගාවත්, එහි නමස්කාරකරන්නන්වත් ය.

In 2023, the same angel that had descended at 9/11 descended again, unsealing the message of the Midnight Cry, and then in 2024 the external foundational test of whether the symbol of Rome still establishes the vision as it had for the Millerites.

2023 දී, 9/11 දිනෙහි බැස ආව ඒකම දූතයා නැවතත් බැස ආවේය; මධ්‍යරාත්‍රියේ හඬෙහි පණිවිඩය අමෝචනය කරමින්, පසුව 2024 දී, රෝමයේ සංකේතය තවදුරටත් මිලේරයිට්වරුන් සඳහා එය කළාක් මෙන් දර්ශනය ස්ථාපිත කරන්නේද යන බාහිර මූලික පරීක්ෂණයද විය.

The “open windows” of heaven identify the arrival of the internal omega test of the temple and the call to “return.” The test requires identifying two symbols. When the third angel arrived in 1844, and then again at 9/11, John is told to measure the temple and the worshippers therein, thus identifying a prophetic work of measuring the temple and worshippers in 2023. Malachi raises the question of what is the “storehouse,” and what is the “meat?” These same questions in Miller’s dream would be, what is “the casket,” and what is “the jewels.”

ස්වර්ගයේ “විවෘත කවුළු” යනු දේවමාළිගාවේ අභ්‍යන්තර ඔමේගා පරීක්ෂණය පැමිණීමත් “ආපසු හැරීම” සඳහා වන කැඳවීමත් හඳුන්වා දෙයි. එම පරීක්ෂණය සඳහා සංකේත දෙකක් හඳුනාගැනීම අවශ්‍ය වේ. තුන්වන දූතයා 1844 දී පැමිණි විටත්, නැවත 9/11 දීත්, යොහන්ට දේවමාළිගාවද එහි නමස්කාරකයන්වත් මැන බලන්නැයි පවසනු ලැබේ; එමගින් 2023 දී දේවමාළිගාව සහ නමස්කාරකයන් මැන බැලීමේ ප්‍රකාශනමය කාර්යයක් හඳුනාගනු ලැබේ. මලාකි “ගබඩාව” යනු කුමක්ද, “භෝජනය” යනු කුමක්ද යන ප්‍රශ්නය උතුම් කරයි. මිලර්ගේ සිහිනයෙහි එම ප්‍රශ්නම වන්නේ, “පෙට්ටිය” යනු කුමක්ද, “මැණික්” යනු කුමක්ද යන්නය.

Miller’s dream identifies the open windows of heaven as the point where the church triumphant in Revelation nineteen is raised up in white linen to ride upon the white horses of the army of the Lord of hosts. The open windows are where Malachi’s blessing or curse is poured out. Miller’s open window is where the rubbish is removed and the jewels are gathered into the casket.

මිලර්ගේ සිහිනයෙන්, එළිදරව් 19හි ජයග්‍රාහක සභාව සුදු ලිනන්වලින් උසස් කරනු ලබමින්, සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේගේ සෙනඟට අයත් සුදු අශ්වයන් මත නැඟී යාම සඳහා ස්වර්ගයේ විවෘත කවුළු හඳුනාගනු ලැබේ. විවෘත කවුළු යනු මලාකිගේ ආශීර්වාදය හෝ ශාපය වගුරුවනු ලබන ස්ථානයයි. මිලර්ගේ විවෘත කවුළුව යනු කසළ ඉවත් කර, මැණික් කොටුව තුළට රැස් කරනු ලබන ස්ථානයයි.

The first reference to the windows of heaven is in the story of Noah, and when those windows were opened, there was rain for forty days and forty nights. When the windows are opened eight souls are on the ark. The baptism at the Red Sea introduced forty years of wandering until the Jordan was crossed. When Christ was later baptized at that very spot, He was driven into the wilderness for forty days. When He was resurrected, as typified by His baptism He taught the disciples for forty days before He ascended to heaven.

ස්වර්ගයේ කවුළුවලට ලැබෙන පළමු සඳහන නෝවාගේ කථාවේය; එම කවුළු විවෘත කළ විට දින හතළිහක් හා රාත්‍රී හතළිහක් වර්ෂාව පැවතිණි. කවුළු විවෘත වන විට නැවෙහි ප්‍රාණ අටක් සිටියෝය. රතු මුහුදේදී සිදු වූ බව්තීස්මය, යොර්දානය තරණය කරන තුරු වසර හතළිහක සැරිසැරීමකට ආරම්භයක් කළේය. පසුව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ එම ස්ථානයේම බව්තීස්ම වූ කල, උන්වහන්සේ දින හතළිහක් සඳහා වනාන්තරයට එළවා ගෙන යන ලද්දේය. උන්වහන්සේගේ බව්තීස්මයෙන් සංකේතවත් කළ පරිදි, උන්වහන්සේ නැවත උත්ථාන වූ කල, ස්වර්ගයට ආරෝහණය වීමට පෙර දින හතළිහක් ගෝලයන්ට ඉගැන්වූ සේක.

When the church changes from the church militant unto the church triumphant, thirty-year-old king David will reign for forty years. The church triumphant is represented with a prophet, a priest and a king. The prophet who was thirty years old when he began his ministry of twenty-two years was Ezekiel, and he began that ministry, when the heavens were opened.

සටන්කාරී සභාව ජයග්‍රාහක සභාව බවට පරිවර්තනය වන විට, තිස් අවුරුදු වයස් වූ දාවිත් රජු වසර හතළිහක් රාජ්‍ය කරනු ඇත. ජයග්‍රාහක සභාව නියෝජනය කරනු ලබන්නේ අනාගතවක්තෘවරයෙකු, පූජකවරයෙකු හා රජෙකු මඟිනි. අවුරුදු විසිදෙකක තම සේවය ආරම්භ කළ විට තිස් අවුරුදු වයස් වූ අනාගතවක්තෘ එසකියෙල්ය; තවද ඔහු එම සේවය ආරම්භ කළේ, ස්වර්ගය විවෘත වූ කලය.

> Now it came to pass in the thirtieth year, in the fourth month, in the fifth day of the month, as I was among the captives by the river of Chebar, that the heavens were opened, and I saw visions of God. Ezekiel 1:1.

> තිස්වන අවුරුද්දේ, සිව්වන මාසයේ, මාසයේ පස්වන දින, මම කෙබාර් ගඟ අසල වහල්කරුවන් අතර සිටියදී, ආකාශය විවෘත විය; එවිට මම දෙවියන්වහන්සේගේ දර්ශන දුටුවෙමි. එසකියෙල් 1:1.

At thirty years old Joseph began to reign as priest and he was confronted with the east wind of Islam bringing an escalating crisis that allowed Egypt, the dragon that lieth in the sea, to implement a one-world government. In that crisis Joseph gathered the meat into the storehouses.

වයස අවුරුදු තිහේදී යෝසෙප් පූජකයෙකු ලෙස රාජ්‍ය පාලනය ආරම්භ කළේය. ඉස්ලාමයේ නැගෙනහිර සුළඟ විසින් ගෙනා වර්ධමාන අර්බුදය ඔහු ඉදිරියට පැමිණි අතර, එමඟින් සමුද්‍රයේ වැතිර සිටින අජගරයා වන මිසරයට එක්-ලෝක ආණ්ඩුවක් ක්‍රියාත්මක කිරීමට ඉඩ ලැබුණි. එම අර්බුදයේදී යෝසෙප් ආහාර ගබඩාගෙවලට රැස් කළේය.

In July of 2023, a voice was heard in the wilderness, then the Lion of the tribe of Judah began to unseal the message of the Midnight Cry. In 2024, the foundational external alpha test separated two classes, and the process of unsealing continued. Now in 2026, the temple internal omega test that will once again separate two classes has arrived.

2023 ජූලි මාසයේදී, වනයෙහි හඬක් ඇසුණි; එවිට යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා මධ්‍යරාත්‍රි හඬෙහි පණිවිඩය මුද්‍රාභංග කිරීමට ආරම්භ කළේය. 2024 දී, බාහිර මූලික අල්ෆා පරීක්ෂාව පන්තීන් දෙකක් වෙන් කළ අතර, මුද්‍රාභංග කිරීමේ ක්‍රියාවලිය දිගටම පැවතුණි. දැන් 2026 දී, නැවත වරක් පන්තීන් දෙකක් වෙන් කරන දේවමාළිගාවේ අභ්‍යන්තර ඔමේගා පරීක්ෂාව පැමිණ ඇත.

The sacred week that Christ, as the Messenger of the Covenant, confirmed the covenant with many is the courtyard, and the holy place. October 22, 1844 until Michael stands up (as He did at the end of that sacred week when Stephen was stoned) is the Most Holy Place. The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and are the alpha of the feasts, and the fall feasts of the trumpets on the first day, the day of Atonement on the tenth day, and then the feast of tabernacles from the fifteenth to twenty-second day are the omega of the feasts.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ, ගිවිසුමේ දූතයා ලෙස, බොහෝ දෙනා සමඟ ගිවිසුම ස්ථිර කළ එම පවිත්‍ර සතිය ආංගනයද, ශුද්ධස්ථානයද වේ. 1844 ඔක්තෝබර් 22 සිට මීකායෙල් නැඟී සිටින තෙක් (ස්තේපන් ගල් ගසා මරා දැමූ විට, එම පවිත්‍ර සතියේ අවසානයේදී උන්වහන්සේ කළාක් මෙන්) එය අතිශුද්ධස්ථානය වේ. වසන්ත මංගල්‍යයන් එම පවිත්‍ර සතිය තුළ සම්පූර්ණ කරනු ලැබූ අතර, ඒවා මංගල්‍යයන්ගේ අල්ෆාය; තවද, පළමු දිනෙහි හොරණෑ මංගල්‍යය, දසවැනි දිනෙහි ප්‍රායශ්චිත්ත දිනය, සහ පසළොස්වැනි දින සිට විසිදෙවැනි දින දක්වා කූඩාරම් මංගල්‍යය යන ශරත් මංගල්‍යයන් මංගල්‍යයන්ගේ ඔමේගාවය.

> “In like manner the types which relate to the second advent must be fulfilled at the time pointed out in the symbolic service. Under the Mosaic system the cleansing of the sanctuary, or the great Day of Atonement, occurred on the tenth day of the seventh Jewish month (Leviticus 16:29–34), when the high priest, having made an atonement for all Israel, and thus removed their sins from the sanctuary, came forth and blessed the people. So it was believed that Christ, our great High Priest, would appear to purify the earth by the destruction of sin and sinners, and to bless His waiting people with immortality. The tenth day of the seventh month, the great Day of Atonement, the time of the cleansing of the sanctuary, which in the year 1844 fell upon the twenty-second of October, was regarded as the time of the Lord’s coming. This was in harmony with the proofs already presented that the 2300 days would terminate in the autumn, and the conclusion seemed irresistible.

> “එම ආකාරයෙන්ම දෙවන පැමිණීමට අදාළ සංකේතාත්මක ප්‍රතිරූප ද සංකේතාත්මක සේවාවේ දක්වා ඇති කාලයේදී සම්පූර්ණ විය යුතුය. මෝසෙස්ගේ ක්‍රමය යටතේ ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම, එනම් මහා සමඟි කිරීමේ දිනය, යුදෙව් හත්වන මාසයේ දසවන දින (ලෙවී කථාව 16:29–34) සිදු විය. එදා මහත් පූජකයා මුළු ඉශ්‍රායෙලය වෙනුවෙන් සමඟි කිරීම සිදු කොට, ඒ ආකාරයෙන් ඔවුන්ගේ පාප ශුද්ධස්ථානයෙන් ඉවත් කළ පසු, පිටතට පැමිණ ජනතාවට ආශීර්වාද කළේය. එබැවින්, අපගේ මහා මහත් පූජකයා වන ක්‍රිස්තුස්, පාපය හා පාපීන් විනාශ කිරීම මගින් පොළොව පවිත්‍ර කිරීමටත්, තමන්ගේ බලාසිටිමින් සිටින ජනතාවට අමරණීයත්වය ආශීර්වාද ලෙස දීමටත් ප්‍රකාශ වන්නේයැයි විශ්වාස කරනු ලැබීය. ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීමේ කාලය වන හත්වන මාසයේ දසවන දින, එනම් මහා සමඟි කිරීමේ දිනය, 1844 වර්ෂයේ ඔක්තෝබර් විසි දෙවන දිනට යෙදී තිබූ බැවින්, එය ස්වාමීන්වහන්සේගේ පැමිණීමේ කාලය ලෙස සලකනු ලැබීය. මෙය දැනටමත් ඉදිරිපත් කර තිබූ 2300 දින ශරත් ඍතුවේදී අවසන් වන බවට ඇති සාක්ෂි සමඟ සම්පූර්ණ එකඟතාවයක තිබූ අතර, එම නිගමනයට ප්‍රතිරෝධ කළ නොහැකි බව පෙනුණි.”

> “In the parable of Matthew 25 the time of waiting and slumber is followed by the coming of the bridegroom. This was in accordance with the arguments just presented, both from prophecy and from the types. They carried strong conviction of their truthfulness; and the ‘midnight cry’ was heralded by thousands of believers.

> මතෙව් 25 හි උපමාවේ, බලාසිටීමේ සහ නිදාසිටීමේ කාලය පසුකර මනාලයාගේ පැමිණීම අනුගමනය වේ. මෙය අලුතෙන් ඉදිරිපත් කරන ලද තර්කයන්ට—අනාවැකියෙන්ද, ආදර්ශයන්ගෙන්ද—අනුකූල වූ දෙයකි. ඒවායේ සත්‍යතාව පිළිබඳ දැඩි විශ්වාසයක් ඔවුන් දරාගෙන සිටියහ; සහ ‘මධ්‍යම රාත්‍රියේ හඬ’ විශ්වාසවන්තයන් දහස් ගණනකින් ප්‍රකාශ කරනු ලැබීය.

> “Like a tidal wave the movement swept over the land. From city to city, from village to village, and into remote country places it went, until the waiting people of God were fully aroused. Fanaticism disappeared before this proclamation like early frost before the rising sun. Believers saw their doubt and perplexity removed, and hope and courage animated their hearts. The work was free from those extremes which are ever manifested when there is human excitement without the controlling influence of the word and Spirit of God. It was similar in character to those seasons of humiliation and returning unto the Lord which among ancient Israel followed messages of reproof from His servants. It bore the characteristics that mark the work of God in every age. There was little ecstatic joy, but rather deep searching of heart, confession of sin, and forsaking of the world. A preparation to meet the Lord was the burden of agonizing spirits. There was persevering prayer and unreserved consecration to God.” The Great Controversy, 400.

> “මුහුදු ගැළි රැල්ලක් මෙන් එම චලනය දේශය පුරා විහිදී ගියේ ය. නගරයෙන් නගරයට, ගමින් ගමට, සහ දුරස්ථ ග්‍රාමීය ප්‍රදේශවලට ද එය පැමිණියේ ය, දෙවියන්වහන්සේගේ බලාසිටි ජනතාව සම්පූර්ණයෙන්ම අවදි වන තුරුය. මෙම ප්‍රකාශනය ඉදිරියේ උදෑසනේ හිම සූර්යයා උදාවන විට දියවී යන්නාක් මෙන් උද්වේගවාදය අතුරුදහන් විය. ඇදහිලිවන්තයෝ තම සැකයත් ව්‍යාකූලතාවත් ඉවත් කරනු ලැබූ බව දැක, බලාපොරොත්තුවත් ධෛර්යයත් ඔවුන්ගේ හෘදයන් සජීවී කළේය. මෙම කාර්යය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේත් ආත්මයාණන්ගේත් පාලනීය බලපෑම නොමැතිව මානව උද්දීපනය පමණක් ඇති විට සෑමවිටම ප්‍රකාශ වන අතිරික්තයන්ගෙන් නිදහස් විය. එය, පුරාතන ඉශ්‍රායෙල් අතර උන්වහන්සේගේ සේවකයන්ගෙන් ලැබුණු තරවටු පණිවිඩයන් අනුව සිදු වූ, තමන් පහත් කරගෙන ස්වාමීන්වහන්සේ වෙත නැවත හැරී යෑමේ කාලයන්ට ස්වභාවයෙන් සමාන විය. එය සෑම යුගයකම දෙවියන්වහන්සේගේ කාර්යය සලකුණු කරන ලක්ෂණ දරා සිටියේය. එහි උද්දාමමත් ප්‍රීතිය අල්ප වූ අතර, ඒ වෙනුවට හදවතේ ගැඹුරු සෝදිසිය, පාපය පිළිගැනීම, සහ ලෝකය අත්හැර දැමීම තිබුණේය. ස්වාමීන්වහන්සේ හමුවීමට සූදානම් වීම වේදනාවෙන් පීඩිත ආත්මයන්ගේ බර විය. එහි නොනවතින යාච්ඤාවත් දෙවියන්වහන්සේට කිසිවක් රඳවා නොගෙන වූ කැපවීමත් තිබුණේය.” The Great Controversy, 400.

The spring feasts were fulfilled in the sacred week, and the early or alpha rain was then poured out at Pentecost, thus typifying the outpouring of the latter rain in the fall feasts. Those spring feasts are set forth in Leviticus 23, verses one through twenty-two. The fall feasts are in verses 23 to 44. 2300 years brings you to 1844. Twenty-two verses for the spring feasts and twenty-two verses for the fall feasts. Two sets of twenty-two in chapter twenty-three.

වසන්ත මංගල්‍යයෝ ශුද්ධ සතිය තුළ ඉටුකරන ලදහ, එවිට පෙන්තකොස්ත දිනයෙහි මුල් හෝ ඇල්ෆා වර්ෂාව වත්කරනු ලැබීය; එමගින් ශරත් මංගල්‍යයන්හි පසුවැසි වර්ෂාව වත්කරනු ලැබීමේ ආදර්ශය දක්වනු ලැබේ. එම වසන්ත මංගල්‍යයන් ලෙවී කථාව 23 වන පරිච්ඡේදයේ 1 සිට 22 දක්වා පදවල සඳහන් කර ඇත. ශරත් මංගල්‍යයන් 23 සිට 44 දක්වා පදවල ඇත. අවුරුදු 2300 ඔබව 1844 දක්වා ගෙන යයි. වසන්ත මංගල්‍යයන් සඳහා පද විසි දෙකක් සහ ශරත් මංගල්‍යයන් සඳහා පද විසි දෙකක් ඇත. විසි තුන වන පරිච්ඡේදයේ විසි දෙක බැගින් වූ කොටස් දෙකක් ඇත.

The feast of trumpets was a warning that judgment would occur in ten days, and the feast of tabernacles was a celebration of joy for sins that were forgiven on the Day of Atonement. The Sabbath and eighth day after the feast represent the earth’s thousand-year Sabbath rest.

ශංඛ නාද උත්සවය දින දහයකින් විනිශ්චය සිදුවනු ඇති බව පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවීමක් වූ අතර, කූඩාරම් උත්සවය ප්‍රායශ්චිත්ත දිනයේදී කමා කරන ලද පව් සම්බන්ධයෙන් ප්‍රීතිමත් සැමරුමක් විය. උත්සවයෙන් පසු පැමිණෙන සබත් දිනය සහ අටවන දිනය, පොළොවේ අවුරුදු දහසක සබත් විවේකය නියෝජනය කරයි.

> But, beloved, be not ignorant of this one thing, that one day is with the Lord as a thousand years, and a thousand years as one day. 2 Peter 3:8.

> එහෙත්, ප්‍රේමවන්තයෙනි, මේ එක කාරණය ගැන අජානව නොසිටින්න: ස්වාමීන්වහන්සේ සමඟ එක් දවසක් අවුරුදු දහසක් මෙන්ය, අවුරුදු දහසක් ද එක් දවසක් මෙන්ය. 2 පේතෘස් 3:8.

The first angel announced the opening of the judgment, and at that prophetic level, 1798, which was Daniel’s “time of the end,” is the fulfillment of the feast of trumpets, but on August 11, 1840, the unsealed message of the first angel of 1798, was empowered with the fulfillment of the prophecy of the second woe. Islam is part of the warning of the feast of trumpets, that announces the approaching day of judgment.

පළමු දූතයා විනිශ්චය ආරම්භ වීම ප්‍රකාශ කළේය; එමෙන්ම, එම ප්‍රවාදමය මට්ටමේදී, දානියෙල්ගේ “අවසාන කාලය” වූ 1798 හොරණෑ මංගල්‍යයේ සම්පූර්ණවීමය. එහෙත් 1840 අගෝස්තු 11 දින, 1798හි පළමු දූතයාගේ මුද්‍රා නොතැබූ පණිවිඩය දෙවන ශාපයේ ප්‍රවාදය සම්පූර්ණ වීමෙන් බලගන්වනු ලැබීය. ඉස්ලාම් යනු, ළඟාවන විනිශ්චය දවස ප්‍රකාශ කරන හොරණෑ මංගල්‍යයේ අනතුරු ඇඟවීමේ කොටසකි.

For those who are willing to see, the fall feasts of trumpets and tabernacles represent alpha and omega feasts, with judgment in the middle. It is not an accident that these feasts are identified in Leviticus twenty-three. Twenty-three is the symbol of the atonement. It is not an accident that the first feast is on the first day of the seventh month and that the last feast ends on the twenty-second day. The feast of trumpets is the first letter of the Hebrew alphabet, the day of Atonement is middle letter and the feast of tabernacles is the twenty-second letter of the Hebrew alphabet.

දැකීමට කැමති අය සඳහා, ශරත් ඍතුයේ නළා හා මණ්ඩප මංගල්‍යයන් මධ්‍යයේ විනිශ්චය සහිත අල්ෆා සහ ඔමේගා මංගල්‍යයන් නියෝජනය කරයි. මෙම මංගල්‍යයන් ලෙවී කථාව විසිතුනේ හඳුනා දක්වා තිබීම අහඹුවක් නොවේ. විසිතුන සමාවිමෝචනයේ සංකේතයයි. පළමු මංගල්‍යය සත්වන මාසයේ පළමු දිනට යෙදී තිබීමත්, අවසාන මංගල්‍යය විසිදෙවැනි දිනෙන් අවසන් වීමත් අහඹුවක් නොවේ. නළා මංගල්‍යය හෙබ්‍රෙව් අක්ෂර මාලාවේ පළමු අක්ෂරයයි, සමාවිමෝචන දිනය මධ්‍ය අක්ෂරයයි, සහ මණ්ඩප මංගල්‍යය හෙබ්‍රෙව් අක්ෂර මාලාවේ විසිදෙවැනි අක්ෂරයයි.

Chapter twenty-three, verses 23 through 44 of Leviticus is twenty-two verses set within the “framework of truth.” The tenth day in the middle identifies a test, for ten is a symbol of a test, and the day of Atonement is where the rebellion of the lost is registered and resolved, and that rebellion is represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet. The middle letter of the Hebrew word truth is the thirteenth, and it aligns with the tenth day of the seventh month, and as a waymark it possesses the prophetic attributes of the Hebrew alphabet and specific day. Ten plus thirteen is twenty-three. Seventy is the sum of 10 times 7, and the tenth day of the seventh month also equates to seventy, which is a symbol of the end of probation.

ලෙවී කථාවෙහි විසි තුන්වන පරිච්ඡේදයේ 23 සිට 44 දක්වා වාක්‍ය විසි දෙකක් “සත්‍යයේ රාමුව” තුළ පිහිටුවා ඇත. මධ්‍යයේ පිහිටි දසවන දවස පරීක්ෂාවක් හඳුන්වයි, මන්ද දහය යනු පරීක්ෂාවක සංකේතයක් වන බැවිනි; සමාව දීමේ දවසෙහි නාස්තිවූවන්ගේ කැරැල්ල ලියාපදිංචි කර නිරාකරණය කරනු ලැබේ, එම කැරැල්ල හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරමාලාවේ දහතුන්වන අකුරින් නිරූපණය වේ. හෙබ්‍රෙව් “සත්‍ය” යන වචනයේ මධ්‍ය අකුර දහතුන්වන අකුර වන අතර, එය හත්වන මාසයේ දසවන දවස සමඟ සමානව පිහිටයි; මාර්ගලකුණක් ලෙස එය හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරමාලාවේත් එම නිශ්චිත දවසේත් අනාගතවාචක ගුණාංග දරයි. දහය හා දහතුන එකතු කළ විට විසි තුන වේ. හැත්තෑව යනු 10 ගුණිත 7 යන එකතුව වන අතර, හත්වන මාසයේ දසවන දවසද හැත්තෑවට සමාන වන අතර, එය අනුග්‍රහකාලයේ අවසානයේ සංකේතයකි.

> Then came Peter to him, and said, Lord, how oft shall my brother sin against me, and I forgive him? till seven times? Jesus saith unto him, I say not unto thee, Until seven times: but, Until seventy times seven. Matthew 18:21, 22.

> එවිට පේතෘස් උන්වහන්සේ වෙත පැමිණ, “ස්වාමිනී, මාගේ සහෝදරයා මාට විරුද්ධව පව් කළහොත්, මම ඔහුට කොපමණ වාර ගණනක් සමාව දිය යුතුද? සත් වරක් දක්වාද?”යි කීවේය. යේසුස් ඔහුට, “මම ඔබට කියන්නේ සත් වරක් දක්වා නොව, සැත්තෑ වර සත් දක්වාය”යි වදාරන සේක. මතෙව් 18:21, 22.

Four hundred and ninety years were cut off for ancient Israel. Those years were cut off from the twenty-three hundred years and were represented as seventy weeks, so Jesus identified that the limit of probationary time is four hundred and ninety, that is represented by “seventy” weeks in Daniel nine.

පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය සඳහා අවුරුදු හාරසිය අනූවක් වෙන්කර කපනු ලැබීය. එම අවුරුදු, අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයෙන් වෙන්කර කපා ගනු ලැබූ අතර, සති හැත්තෑවක් ලෙස නිරූපණය කරන ලදී; එබැවින්, දානියෙල් 9හි “සති හැත්තෑව” ලෙස නිරූපණය කර ඇති පරීක්ෂණ කාලයේ සීමාව හාරසිය අනූවක් බව යේසුස් හඳුනා දුන්නේය.

> Seventy weeks are determined upon thy people and upon thy holy city, to finish the transgression, and to make an end of sins, and to make reconciliation for iniquity, and to bring in everlasting righteousness, and to seal up the vision and prophecy, and to anoint the most Holy. Daniel 9:24.

> ඔබගේ ජනතාව පිටද ඔබගේ ශුද්ධ නගරය පිටද සති හැත්තෑවක් නියම කර ඇත; එනම් අක්‍රමිකතාව අවසන් කිරීමටද, පාපයන්ට අවසානයක් ගෙන ඒමටද, අපරාධය උදෙසා සමගි කිරීම සිදු කිරීමටද, සදාකාල ධර්මිෂ්ඨකම ගෙන ඒමටද, දර්ශනයත් අනාවැකියත් මුද්‍රා කිරීමටද, අතිශුද්ධස්ථානය අභිෂේක කිරීමටද ය. දානියෙල් 9:24.

The Hebrew word translated as “cut off” is only used in this verse in the Old Testament, and it means “determined or decreed.” It is different than the word typically employed that is translated as “cut off,” which is based on Abram cutting the offerings in the first step of the covenant in Genesis fifteen. It was “determined” and “decreed” that Israel would have four hundred and ninety years of probationary time, and then they would be cut off as God’s covenant people. Two different “cut offs;” one that represents the period as a probationary period that was “cut off” of a larger number by the number seventy, and when Joel’s “new wine” is “cut off” from their mouths, probation closes. Seventy represents the close of probation.

“කපා දමන ලද” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති හෙබ්‍රෙව් වචනය පරණ ගිවිසුමේ මෙම පදයේ පමණක් භාවිතා වී ඇති අතර, එහි අර්ථය “නියම කරන ලද” හෝ “ප්‍රකාශිතව නියෝග කරන ලද” යන්නයි. එය සාමාන්‍යයෙන් “කපා දමන ලද” ලෙස පරිවර්තනය කරනු ලබන වචනයට වඩා වෙනස්ය; එම සාමාන්‍ය වචනය ආදිකාණ්ඩය පහළොස්වන පරිච්ඡේදයේ ගිවිසුමේ පළමු පියවරේදී අබ්‍රාම් විසින් පූජා ද්‍රව්‍ය කපා වෙන් කළ දේ මත පදනම් වූවකි. ඉශ්‍රායෙලයට පරීක්ෂාකාරී කාලයක් ලෙස අවුරුදු හාරසිය අනූවක් ලැබෙන බවත්, එවිට ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාව ලෙස කපා දමනු ලබන බවත් “නියම කරන ලද” අතර “ප්‍රකාශිතව නියෝග කරන ලද” විය. “කපා දමීම්” දෙකක් ඇත; එකක් නම් එම කාල පරිච්ඡේදය විශාල සංඛ්‍යාවකින් හැත්තෑ යන සංඛ්‍යාව මඟින් “කපා දමන ලද” පරීක්ෂාකාරී කාලයක් බව නිරූපණය කරයි; තවත් එකක් නම් යෝයෙල්ගේ “නව මුද්‍රිකා රసం” ඔවුන්ගේ මුඛවලින් “කපා දමන” විට, පරීක්ෂාකාලය අවසන් වේ. හැත්තෑය පරීක්ෂාකාලයේ අවසානය නියෝජනය කරයි.

The fall feasts possess the three steps of the Hebrew word “truth.” The fall feasts begin in Leviticus 23:23, the middle waymark of the Day of Atonement is the tenth day and the thirteenth letter, equating to 23, and the feast of Tabernacles ends on the twenty-second day, and then a high Sabbath that follows the feast, and the passage ends at 23:44.

ශරත් උත්සවවලට හෙබ්‍රෙව් වචනය වන “සත්‍යය” හි පියවර තුන අයත් වේ. ශරත් උත්සව ලෙවී කථාව 23:23 හි ආරම්භ වේ; ප්‍රායශ්චිත්ත දිනයේ මධ්‍යම සලකුණ දසවන දිනය වන අතර, දහතුන්වන අකුර 23 ට සමාන වන ලෙසින් පිහිටා ඇත; තවද, කූඩාරම් උත්සවය විසිදෙවන දින අවසන් වන අතර, එයට අනතුරුව උත්සවය පසුපසින් උසස් සබත් දිනක් ඇත; එවිට එම කොටස 23:44 හි අවසන් වේ.

Leviticus means the Levitical priesthood. The spring feasts are represented in chapter 23:1–22, then the fall feasts are represented in 23:23–44. The spring feasts are represented by twenty-two verses, and the Hebrew alphabet is twenty-two letters. The fall feasts are also set forth in twenty-two verses. The feast of trumpets announces the approach of judgment at the Day of Atonement. Then the feast of Tabernacles lasts for seven days, that ends on the twenty-second day of the seventh month. The first of the seven days was a ceremonial Sabbath, as was the eighth day, which was the day after the seven-day feast. The first and eighth day make the eighth day a symbol of the eighth that is of the seven.

ලෙවිකස් යනු ලෙවී පූජකත්වයයි. වසන්ත උත්සව 23:1–22 පරිච්ඡේදයේ නිරූපණය කර ඇත; අනතුරුව ශරත් උත්සව 23:23–44 හි නිරූපණය කර ඇත. වසන්ත උත්සව පදවිසි දෙකකින් නිරූපණය කර ඇති අතර, හෙබ්‍රෙව් අකාරාදිය අකුරු විසි දෙකකි. ශරත් උත්සව ද පදවිසි දෙකකින්ම ප්‍රකාශ කර ඇත. හොරණෑ උත්සවය ප්‍රායශ්චිත්ත දිනයේ විනිශ්චය ළඟා වීම ප්‍රකාශ කරයි. එවිට කුඩාරම් උත්සවය දින හතක් පවතින අතර, එය සත්වන මාසයේ විසි දෙවන දිනෙන් අවසන් වේ. එම දින හතෙන් පළමු දිනුවද, දින හතක උත්සවයෙන් පසු දින වූ අටවන දිනුවද, චාරිත්‍රානුකූල සබතක් විය. පළමු දින සහ අටවන දින එකට ගත් කල, අටවන දින හත තුළ අයත් අටවන දේගේ සංකේතයක් බවට පත්වේ.

> Speak unto the children of Israel, saying, The fifteenth day of this seventh month shall be the feast of tabernacles for seven days unto the Lord. On the first day shall be an holy convocation: ye shall do no servile work therein. Seven days ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: on the eighth day shall be an holy convocation unto you; and ye shall offer an offering made by fire unto the Lord: it is a solemn assembly; and ye shall do no servile work therein. … Also in the fifteenth day of the seventh month, when ye have gathered in the fruit of the land, ye shall keep a feast unto the Lord seven days: on the first day shall be a sabbath, and on the eighth day shall be a sabbath. Leviticus 23:34–36, 39.

> ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ට කථා කොට මෙසේ කියන්න: මේ සත්වන මාසයේ පහළොස්වන දින, ස්වාමීන්වහන්සේ උදෙසා දින හතක් පවත්වන කූඩාරම් මංගල්‍යය වන්නේය. පළමු දින ශුද්ධ රැස්වීමක් වන්නේය; එහිදී ඔබ සැවකාර වැඩ කිසිවක් නොකළ යුතුය. දින හතක් ඔබ ස්වාමීන්වහන්සේ උදෙසා ගින්නෙන් ඔප්පු කරන පූජාවක් ඔප්පු කළ යුතුය; අටවන දින ඔබට ශුද්ධ රැස්වීමක් වන්නේය; ඔබ ස්වාමීන්වහන්සේ උදෙසා ගින්නෙන් ඔප්පු කරන පූජාවක් ඔප්පු කළ යුතුය; එය ගාම්භීර සභා රැස්වීමක්ය; එහිදී ඔබ සැවකාර වැඩ කිසිවක් නොකළ යුතුය. … තවද, සත්වන මාසයේ පහළොස්වන දින, ඔබ දේශයේ පලදාව එකතු කරගත් පසු, ඔබ ස්වාමීන්වහන්සේ උදෙසා දින හතක් මංගල්‍යයක් පැවැත්විය යුතුය: පළමු දින සබතක් වන්නේය, අටවන දිනද සබතක් වන්නේය. ලෙවී කථාව 23:34–36, 39.

The eighth-day ceremonial Sabbath, represents the Sabbath of the millennium, which follows the feast of Tabernacles. Ancient Israel’s wandering in the wilderness for forty years is commemorated by living in booths during the days of the feast of Tabernacles, and it represents not only the outpouring of the latter rain, but the time of Jacob’s trouble, when angels have led God’s faithful into the hills and mountains for protection.

අටවැනි දිනට අයත් උත්සවාත්මක සබත, කූඩාරම් මංගල්‍යය අනුගමනය කරන සහස්‍ර වර්ෂයේ සබත නියෝජනය කරයි. පුරාණ ඉශ්‍රායෙල් ජනතාව අවුරුදු හතළිහක් කාන්තාරයේ සංචාරය කළ අයුරු, කූඩාරම් මංගල්‍යයේ දිනවල කූඩාරම්වල වාසය කිරීමෙන් සිහිකරනු ලබයි; එය පසු වැස්සේ වැගිරීම පමණක් නොව, දෙවියන්වහන්සේගේ විශ්වාසවන්තයන් ආරක්ෂාව සඳහා කඳු හා පර්වත වෙත දේවදූතයන් විසින් ගෙන ගොස් ඇති යාකොබ්ගේ පීඩාකාලයද නියෝජනය කරයි.

> “In the time of trouble, we all fled from the cities and villages, but were pursued by the wicked, who entered the houses of the saints with the sword. They raised the sword to kill us, but it broke, and fell as powerless as a straw. Then we all cried day and night for deliverance, and the cry came up before God. The sun came up, and the moon stood still. The streams ceased to flow. Dark heavy clouds came up, and clashed against each other. But there was one clear place of settled glory, from whence came the voice of God like many waters, which shook the heavens, and the earth. The sky opened and shut, and was in commotion. The mountains shook like a reed in the wind, and cast out ragged rocks all around. The sea boiled like a pot, and cast out stones upon the land. And as God spake the day and hour of Jesus’ coming, and delivered the everlasting covenant to his people, he spake one sentence, and then paused, while the words were rolling through the earth. The Israel of God stood with their eyes fixed upwards, listening to the words as they came from the mouth of Jehovah, and rolled through the earth like peals of loudest thunder. It was awfully solemn. At the end of every sentence, the saints shouted, Glory! Hallelujah! Their countenances were lighted up with the glory of God; and they shone with the glory as Moses’ face did when he came down from Sinai. The wicked could not look on them for the glory. And when the never-ending blessing was pronounced on those who had honored God, in keeping his Sabbath holy, there was a mighty shout of victory over the Beast, and over his Image.

> “පීඩාවේ කාලයේදී අප සියල්ලෝම නගරවලින් හා ගම්වලින් පලා ගියෙමු; නමුත් ශුද්ධවන්තයන්ගේ ගෙවල් තුළට කඩුව රැගෙන ඇතුල් වූ දුෂ්ටයන් විසින් අප හඹා යන ලද්දෙමු. ඔවුහු අපව මරනු පිණිස කඩුව ඔසවාගත්හ; එහෙත් එය කැඩී ගොස්, පිදුරු තිනක මෙන් බලහීනව බිම වැටුණේය. එවිට අප සියල්ලෝම මුදාගැනීම පිණිස දවල් රෑ දෙකෙහිම හඬා කෑ ගැසුවෙමු, ඒ හඬ දෙවියන් ඉදිරියට නැඟ ගියේය. හිරු උදා විය, සඳ නතරව සිටියේය. දිය පහරවල් ගැලීම නවතා දැමුවේය. අඳුරු බර වලාකුළු නැඟී ආවෝය, එකිනෙකාට ගැටුණෝය. එහෙත් ස්ථිර කළ මහිමය පිරුණු එක් පැහැදිලි ස්ථානයක් තිබුණේය; එයින් බොහෝ ජලධාරාවන්ගේ නාදය මෙන් වූ දෙවියන්ගේ හඬ පැමිණ, ස්වර්ගයන් හා පොළොව කම්පා කළේය. අහස විවෘත වී වැසුණේය, හා වික්ෂෝභයෙන් පිරුණේය. කඳු සුළඟෙහි රීඩ් දණ්ඩක් සේ කම්පා වී, වටපිටාවට කැඩී ගිය ගල් කැබලි පිටතට විසි කළේය. මුහුද භාජනයක් මෙන් උතුරා, ගොඩබිම මතට ගල් විසි කළේය. දෙවියන් යේසුස්ගේ පැමිණීමේ දවසත් පැයත් ප්‍රකාශ කර, තම සෙනඟට සදාකාල ගිවිසුම ප්‍රදානය කළ විට, උන්වහන්සේ එක් වාක්‍යයක් ප්‍රකාශ කළ සේක, අනතුරුව ඒ වචන පොළොව පුරා ගලා යමින් තිබියදී මඳක් නවතී සිටි සේක. දෙවියන්ගේ ඉශ්‍රායෙලය තම ඇස් ඉහළට ස්ථිර කරගෙන, යෙහෝවාගේ මුඛයෙන් නික්මී පොළොව පුරා මහ ගිගුරුම් නාදයන් මෙන් ගලා යන ඒ වචන අසා සිටියෝය. එය භයානක ලෙස ගම්භීර වූයේය. සෑම වාක්‍යයක අවසානයේදීම ශුද්ධවන්තයෝ, “මහිමය! හලෙලූයා!” යයි හඬ නැඟුවෝය. ඔවුන්ගේ මුහුණු දෙවියන්ගේ මහිමයෙන් ආලෝකමත් වූයේය; සිනයි කන්දෙන් බැස ආ විට මෝසෙස්ගේ මුහුණ බැබළුණු ලෙසම ඔවුහු ද මහිමයෙන් බැබළුණෝය. ඒ මහිමය නිසා දුෂ්ටයන්ට ඔවුන් දෙස බැලීමට නොහැකි වූයේය. තවද, දෙවියන්ගේ සබත් දවස ශුද්ධ ලෙස පවත්වමින් උන්වහන්සේට ගෞරව කළ අය මත කිසිදා අවසන් නොවන ආශීර්වාදය ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ විට, මෘගයා කෙරෙහිත් එහි රූපය කෙරෙහිත් ජයග්‍රහණයේ මහත් හඬක් නැඟුණේය.”

> “Then commenced the jubilee, when the land should rest.” Review and Herald, July 21, 1851.

> “එවිට භූමිය විවේක කළ යුතු කාලය වූ ජුබිලිය ආරම්භ විය.” Review and Herald, July 21, 1851.

Jesus returns and the earth rests for one thousand years, as typified by the seventh-year Sabbath of the land and the jubilee. In verse three, of Leviticus twenty-three the seventh-day Sabbath for man is identified as the introduction of the chapter that ends with the eighth, that is of the seven, and represents the seventh-year-Sabbath for the land resting.

යේසුස්වහන්සේ නැවත පැමිණෙති, එවිට භූමිය දහස් අවුරුද්දක් විවේක ගනියි; එය භූමියේ සත්වැනි අවුරුද්දේ සබත් විවේකය සහ ජූබිලිය විසින් පූර්වචිත්‍රණය කරනු ලැබූ දෙයකි. ලෙවී කථාව විසිතුන්වන පරිච්ඡේදයේ තුන්වන පදයේදී, මනුෂ්‍යයා සඳහා වූ සත්වැනි දින සබත, සත්කයේ අටවැනියෙන් අවසන් වන එම පරිච්ඡේදයේ ආරම්භය ලෙස හඳුනා දක්වනු ලැබේ; එය භූමිය විවේක ගන්නා සත්වැනි අවුරුද්දේ සබත නියෝජනය කරයි.

> And the Lord spake unto Moses, saying, Speak unto the children of Israel, and say unto them, Concerning the feasts of the Lord, which ye shall proclaim to be holy convocations, even these are my feasts. Six days shall work be done: but the seventh day is the sabbath of rest, an holy convocation; ye shall do no work therein: it is the sabbath of the Lord in all your dwellings. Leviticus 23:1–3.

> තවද ස්වාමීන් වහන්සේ මෝසෙස්ට කථා කරමින් මෙසේ වදාළ සේක: ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ට කතා කොට ඔවුන්ට මෙසේ කියන්න: ඔබ සැම ශුද්ධ රැස්වීම් ලෙස ප්‍රකාශ කළ යුතු ස්වාමීන් වහන්සේගේ උත්සවයන් ගැන, එනම් මේවා මගේ උත්සවයෝය. දින හයක් වැඩ කරනු ලැබිය යුතුය; නමුත් හත්වන දවස විශ්‍රාමයේ සබත් දවසක්ය, ශුද්ධ රැස්වීමක්ය; එහි ඔබ සැම කිසි වැඩක් නොකළ යුතුය. එය ඔබ සැමගේ සියලු වාසස්ථානවල ස්වාමීන් වහන්සේගේ සබත් දවසය. ලෙවී කථාව 23:1–3.

The alpha of chapter twenty-three is the seventh-day Sabbath, and the omega of the chapter is the thousand years of the earth being empty, which has been typified by the seventh-year Sabbath for the land and the jubilee. The alpha of the chapter is the spring feasts that begins with the seventh-day Sabbath and ends in verse twenty-two; whereas, the omega of the chapter ends on the twenty-second day of the seventh month, followed by the eighth day ceremonial Sabbath that represents the seventh-year Sabbath of the land.

විසිතුන්වන පරිච්ඡේදයේ අල්ෆාව යනු හත්වන දින සබත්ය; එම පරිච්ඡේදයේ ඔමේගාව යනු පෘථිවිය හිස්ව පවතින අවුරුදු දහසය, එය භූමිය සඳහා වූ හත්වන අවුරුද්දේ සබතත් යුබිලියත් මඟින් පූර්වලක්ෂණගත කර ඇත. එම පරිච්ඡේදයේ අල්ෆාව යනු හත්වන දින සබතෙන් ආරම්භ වී විසි දෙවන වචනයෙන් අවසන් වන වසන්ත උත්සවයෝය; එහෙත්, එම පරිච්ඡේදයේ ඔමේගාව හත්වන මාසයේ විසි දෙවන දිනින් අවසන් වන අතර, ඒ අනුව පැමිණෙන අටවන දින චාරිත්‍රානුකූල සබත භූමිය සඳහා වූ හත්වන අවුරුද්දේ සබත නියෝජනය කරයි.

Verses one to twenty-two represent Christ’s work as the Heavenly High Priest in the holy place; verses twenty-three to forty-four represent His work in the Most Holy Place. Leviticus is a symbol of the priests, and it represents Christ High Priestly ministry. The alpha Sabbath of the seventh-day reaches back to creation, and the omega seventh-year Sabbath reaches to the Earth made new. Leviticus twenty-three historically spans from creation to re-creation.

එක සිට විසි දෙක දක්වා වූ වචන ස්වර්ගීය මහායාජකයාණන් වශයෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානයෙහි සිදුකරන සේවය නිරූපණය කරයි; විසි තුන සිට හතළිස් හතර දක්වා වූ වචන අතිශුද්ධස්ථානයෙහි ඔහුගේ සේවය නිරූපණය කරයි. ලෙවී කථාව යාජකයන්ගේ සංකේතයකි, එය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මහායාජක සේවය නිරූපණය කරයි. සත්වන දින සබත්ගේ ආල්ෆා සබත මැවීම දක්වා පසුපසට විහිදෙයි, සහ ඔමේගා සත්වන වර්ෂ සබත අලුතින් කරන ලද පෘථිවිය දක්වා ඉදිරියට විහිදෙයි. ලෙවී කථාව විසි තුන ඉතිහාසමය වශයෙන් මැවීමෙන් නැවත මැවීම දක්වා විහිදෙයි.

The joy or shame of the prophetic message is a symbol of those who have the message of the Midnight Cry or a counterfeit. Until this truth is factored into the narrative, the issue that produces the shame is missed. Those who possess the genuine oil, will not miss this point. The joy is represented by those whose sins have been removed, and they are presented by those who are celebrating the feast of tabernacles.

අනාගතවාණිමය පණිවිඩයේ ප්‍රීතිය හෝ ලජ්ජාව, මධ්‍යරාත්‍රී හඬේ පණිවිඩය හෝ එහි ව්‍යාජ අනුරූපයක් ඇති අයගේ සංකේතයකි. මෙම සත්‍යය කථානායක වාර්තාවට ඇතුළත් කර ගන්නා තුරු, එම ලජ්ජාව උපදවන ප්‍රශ්නය නොපෙනී යයි. සැබෑ තෙල් අත්පත් කරගෙන සිටින අය, මෙම කරුණ මඟ නොහරිනු ඇත. ප්‍රීතිය නිරූපණය කරනු ලබන්නේ, තම පව් ඉවත් කරනු ලැබූ අය විසිනි; ඔවුන් නියෝජනය කරනු ලබන්නේ කූඩාරම් මංගල්‍යය සමරමින් සිටින අය විසිනි.

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> වචනය මාංසවත් වී අප අතර වාසය කළේය; (අපි උන්වහන්සේගේ තේජස දුටුවෙමු, එනම් පියාණන්ගෙන් උපන් ඒකජාත පුත්‍රයාගේ තේජස මෙන් වූ තේජසය;) උන්වහන්සේ අනුග්‍රහයෙන් හා සත්‍යයෙන් සම්පූර්ණ වූ සේක. යොහන් 1:14.

The Greek word translated as “dwelt” means “to tabernacle.” Jesus became flesh and tabernacled with us. He took our human nature, our tabernacle, our tent, our booth, our flesh. Peter said it this way:

“වාසය කළේය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති ග්‍රීක වචනයේ අර්ථය “මණ්ඩපගත වීම” යන්නයි. යේසුස් මාංසය බවට පත් වී අප සමඟ මණ්ඩපගත විය. ඔහු අපගේ මනුෂ්‍ය ස්වභාවය, අපගේ මණ්ඩපය, අපගේ කූඩාරම, අපගේ පැළය, අපගේ මාංසය තමන් වෙත ගත්තේය. පේතෘස් එය මේ ආකාරයෙන් පැවසීය:

> Yea, I think it meet, as long as I am in this tabernacle, to stir you up by putting you in remembrance; Knowing that shortly I must put off this my tabernacle, even as our Lord Jesus Christ hath shewed me. 2 Peter 1:13, 14.

> එසේය, මා මේ කූඩාරම තුළ සිටින තුරු, ඔබ සැමට සිහිපත් කරවා ඔබව උද්දීපනය කිරීම සුදුසුයැයි මම සිතමි; මක්නිසාද, අපගේ ස්වාමීන්වහන්සේ වූ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මට පෙන්වා දුන් පරිදි, ඉක්මනින්ම මා මේ මාගේ කූඩාරම අත්හැර දමන බව දනිමි. 2 පේතෘස් 1:13, 14.

Paul said it this way:

පාවුල් මෙය මෙසේ පැවසීය:

> For we know that if our earthly house of this tabernacle were dissolved, we have a building of God, an house not made with hands, eternal in the heavens. For in this we groan, earnestly desiring to be clothed upon with our house which is from heaven: If so be that being clothed we shall not be found naked. For we that are in this tabernacle do groan, being burdened: not for that we would be unclothed, but clothed upon, that mortality might be swallowed up of life. 2 Corinthians 5:1–4.

> මක්නිසාද, මේ මණ්ඩපයට සමාන වූ අපගේ භූමික ගෘහය බිඳ වැටුණහොත්, දෙවියන්වහන්සේගෙන් වූ ගොඩනැඟිල්ලක්, අතින් සාදනු නොලැබූ, ස්වර්ගයන්හි සදාකාලික ගෘහයක් අපට ඇති බව අපි දනිමු. මක්නිසාද, මෙහි අපි අඬමු, ස්වර්ගයෙන් වූ අපගේ ගෘහය අඳිනු ලැබීමට ඉතා ආශාවෙන් සිටිමින්ය; එසේ නම්, එය අඳිනු ලැබූ පසු අපි නිරාවරණව සිටින අය ලෙස නොපෙනෙන්නෙමු. මක්නිසාද, මේ මණ්ඩපය තුළ සිටින අපි බරපතළ කරනු ලැබී අඬමු; එය අපි ඇඳුම ඉවත්කරනු කැමති නිසා නොව, ඉහළින් තවත් අඳිනු කැමති නිසාය, එවිට මරණීයභාවය ජීවනය විසින් ගිලිනු ලැබේ. 2 කොරින්ති 5:1–4.

The feast of tabernacles is symbolic of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, which is accomplished when the windows of heaven are opened. When the sins of the one hundred and forty-four thousand are removed, the Holy Spirit will be poured out without measure upon the church triumphant. Judgment is finished for the one hundred and forty-four thousand and they that are sealed go forth to proclaim the loud cry of the third angel under the power of the Holy Spirit as represented with the feast of Tabernacle’s.

කූඩාරම් මංගල්‍යය ස්වර්ගයේ කවුළු විවෘත කරනු ලබන කාලයේදී සම්පූර්ණ කරනු ලබන එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මුද්‍රා තැබීමේ සංකේතයකි. එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ පාප ඉවත් කරනු ලබන විට, ජයග්‍රාහී සභාව මත ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ ප්‍රමාණ රහිතව වගුරුවනු ලබන සේක. එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස සඳහා විනිශ්චය අවසන් වී ඇති අතර, මුද්‍රා තබනු ලැබූවෝ කූඩාරම් මංගල්‍යයෙන් නිරූපිත පරිදි ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේගේ බලය යටතේ තුන්වන දූතයාගේ මහත් හඬ ප්‍රකාශ කිරීමට පිටත් වෙති.

Our body is a temple, and a tent, which is a tabernacle. Those who gathered to Jerusalem to celebrate the feast of tabernacles, were celebrating that their sins had been blotted out. Moses was used to raise the tabernacle in the wilderness, and the feast of tabernacles at the end was celebrated by living in booths in the wilderness, for Jesus always illustrates the end with the beginning.

අපගේ ශරීරය මන්දිරයකි, එසේම කූඩාරමකි; එනම් මණ්ඩපයකි. මණ්ඩප මංගල්‍යය පවත්වනු පිණිස යෙරුසලමට රැස් වූවෝ, තමන්ගේ පව් මකා දමා ඇති බව උත්සව කළහ. වනාන්තරයේ මණ්ඩපය නඟා සිටුවීම සඳහා මෝසෙස් භාවිත කරනු ලැබීය; අවසානයේ පැවැත්වූ මණ්ඩප මංගල්‍යයද වනාන්තරයේ කූඩාරම්වල වාසය කිරීමෙන් සැමරුණේය, මක්නිසාද යේසුස් සෑමවිටම අවසානය ආරම්භය මඟින් නිරූපණය කරන බැවිනි.

> Wherefore, holy brethren, partakers of the heavenly calling, consider the Apostle and High Priest of our profession, Christ Jesus; Who was faithful to him that appointed him, as also Moses was faithful in all his house. For this man was counted worthy of more glory than Moses, inasmuch as he who hath builded the house hath more honour than the house. For every house is builded by some man; but he that built all things is God. And Moses verily was faithful in all his house, as a servant, for a testimony of those things which were to be spoken after; But Christ as a son over his own house; whose house are we, if we hold fast the confidence and the rejoicing of the hope firm unto the end. Hebrews 3:1–6.

> එබැවින්, ශුද්ධ සහෝදරයෙනි, ස්වර්ගීය කැඳවීමට සහභාගී වූ ඔබ සැවොම, අපගේ ප්‍රකාශිත විශ්වාසයේ අපෝස්තුලයාද මහ යාජකයාද වන ක්‍රිස්තුස් යේසුස් වහන්සේ ගැන සලකා බලන්න. තමන්ව පත් කළ තැනැන් වහන්සේට උන්වහන්සේ විශ්වාසවන්ත වූ සේම, මෝසෙස්ද ඔහුගේ මුළු ගෘහයේම විශ්වාසවන්ත විය. මන්ද, ගෘහයට වඩා එය ගොඩනැගූ තැනැත්තාට වැඩි ගෞරවයක් ඇති බැවින්, මේ තැනැත්තා මෝසෙස්ට වඩා වැඩි මහිමයට සුදුස්සෙකු ලෙස ගණන් කරනු ලැබීය. මක්නිසාද සෑම ගෘහයක්ම යමෙකු විසින් ගොඩනඟනු ලබයි; නමුත් සියල්ල ගොඩනැගූ තැනැන් වහන්සේ දෙවියන් වහන්සේය. තවද මෝසෙස්, පසුව ප්‍රකාශ කරනු ලබන දේවලට සාක්ෂියක් වශයෙන්, සේවකයෙකු ලෙස ඔහුගේ මුළු ගෘහයේම ඇත්තෙන්ම විශ්වාසවන්ත විය. නමුත් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තමන්ගේම ගෘහය මත පුත්‍රයෙකු ලෙස සිටින සේක; අවසානය දක්වා අපගේ නිර්භීතකමද බලාපොරොත්තුවේ ප්‍රීතියද ස්ථිරව අල්ලාගෙන සිටිමු නම්, උන්වහන්සේගේ ගෘහය අපි වෙමු. හෙබ්‍රෙව් 3:1–6.

Moses was the faithful servant that God used to erect the tabernacle temple, but Christ as the High Priest and Apostle hath more honor than the servant Moses. Every house, from Moses’ tabernacle temple, to Solomon’s temple, to Herod’s forty-six-year remodeled temple, the human temple with its 46 chromosomes and the Millerite temple of 1798 unto 1844 were all built by God. In the prophetic line of the various manifestations of temples, that would begin in the Garden of Eden, then after sin, at the gate of the Garden, then after the flood at altars unto Moses; the three primary waymarks are Moses, Christ and the one hundred and forty-four thousand.

දෙවියන් විසින් මණ්ඩප-දේවමාළිගාව ගොඩනැගීමට භාවිත කළ විශ්වාසවන්ත සේවකයා මෝසෙස්ය; එහෙත් උත්තම පූජකයා සහ ප්‍රේරිතයා වන ක්‍රිස්තුස්ට, සේවකයා වන මෝසෙස්ට වඩා වැඩි ගෞරවයක් ඇත. මෝසෙස්ගේ මණ්ඩප-දේවමාළිගාවෙන් ආරම්භ කර සොලමොන්ගේ දේවමාළිගාව දක්වාත්, හෙරෝද් විසින් අවුරුදු හතළිස් හයක් පුරා ප්‍රතිසංස්කරණය කරන ලද දේවමාළිගාව දක්වාත්, එහි වර්ණදේහ 46 ක් ඇති මානව දේවමාළිගාවද, 1798 සිට 1844 දක්වා වූ මිලර්වාදී දේවමාළිගාවද—මේ සියල්ල දෙවියන් විසින් ගොඩනගන ලද්දේය. දේවමාළිගා ප්‍රකාශයන්ගේ විවිධ ප්‍රකාශනවල අනාවැකිමය පෙළපත තුළ, එය එදෙන් උයනේ ආරම්භ වී, පසුව පාපයෙන් අනතුරුව උයනේ දොරටුව අසලද, ඉන්පසු ජලප්‍රලයෙන් පසුව පූජාසන වෙතත් මෝසෙස් දක්වාත් පැමිණෙයි; ප්‍රධාන මාර්ගලකුණු තුන වන්නේ මෝසෙස්, ක්‍රිස්තුස් සහ එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසයි.

Moses and Christ represent the alpha and omega of ancient Israel, and together they represent the combination of humanity and Divinity, which is also represented by the one hundred and forty-four thousand. At the arrival of the third angel, in Revelation chapter eleven, John is told to measure the temple, and at the arrival of that same angel at 9/11, John is told to measure the temple again. In both cases he is told to leave off the courtyard of 1,260 days. In 2023, the same angel arrived, and God’s people are now called to measure the temple. The 1,260 days, or three days and a half ended in 2023, and from that point until just before the Sunday law the temple is to be raised. 2024 marked the laying of the foundations, and it saw the rebellion manifested as a group which “despised the day of small things,” protesting Miller’s identification of the symbol that establishes the vision.

මෝසෙස් සහ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ පුරාතන ඉශ්‍රායෙල්හි ආල්ෆා සහ ඔමේගාව නියෝජනය කරති; ඔවුන් එක්ව, එක්ලක්ෂ සතළිස් හතර දහසෙන් ද නියෝජනය කරනු ලබන මනුෂ්‍යත්වය සහ දේවත්වය යන සංයෝගය නියෝජනය කරති. එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ තුන්වන දූතයාගේ පැමිණීමේදී, යොහන්ට දේවමාළිගාව මැන බලන ලෙස කියනු ලැබේ; එම දූතයාම 9/11 දී පැමිණි විට, යොහන්ට නැවතත් දේවමාළිගාව මැන බලන ලෙස කියනු ලැබේ. මේ අවස්ථා දෙකේදීම, ඔහුට දින 1,260 ක පිටත මළුව අත්හැර දමන ලෙස කියනු ලැබේ. 2023 දී, එම දූතයාම පැමිණියේය, දැන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව දේවමාළිගාව මැන බලන ලෙස කැඳවනු ලැබ සිටිති. දින 1,260, එනම් දින තුනහමාර, 2023 දී අවසන් විය; එම අවස්ථාවෙන් ආරම්භ කොට ඉරිදා නීතියට ටික කලකට පෙර දක්වා දේවමාළිගාව ගොඩනැගිය යුතුය. 2024 වර්ෂය අත්තිවාරම් තැබීම සලකුණු කළ අතර, දර්ශනය ස්ථාපිත කරන සංකේතය පිළිබඳ මිලර්ගේ හඳුනාගැනීම විරෝධය දක්වමින්, “සුළු දේවල දවස හෙළාදුටු” කණ්ඩායමක් ලෙස ප්‍රකාශ වූ කැරැල්ලද එය දුටුවේය.

> Moreover the word of the Lord came unto me, saying, The hands of Zerubbabel have laid the foundation of this house; his hands shall also finish it; and thou shalt know that the Lord of hosts hath sent me unto you. For who hath despised the day of small things? for they shall rejoice, and shall see the plummet in the hand of Zerubbabel with those seven; they are the eyes of the Lord, which run to and fro through the whole earth. Zechariah 4:8–10.

> තවද යෙහෝවාගේ වචනය මා වෙත පැමිණ මෙසේ කී ය: සෙරුබ්බාබෙල්ගේ අත් මෙම ගෘහයේ පදනම තැබූහ; ඔහුගේ අත් ඒක සම්පූර්ණ කරනු ඇත; එවිට සේනාවන්ගේ යෙහෝවා මාව ඔබ වෙත එවා ඇති බව ඔබ දැනගන්නෙහිය. මක්නිසාද සුළු දේවල දවස අගෞරව කළේ කවුද? මක්නිසාද ඒ හත් දෙනා සමඟ සෙරුබ්බාබෙල්ගේ අතෙහි තිබෙන පම්බර ලණුව දැක ඔවුහු ප්‍රීති වන්නෝය; ඒවා යෙහෝවාගේ ඇස්ය, ඒවා මුළු පොළොව පුරා එහා මෙහා දිවයන්නීය. සෙකරියා 4:8–10.

To reject Miller’s identification that it is Rome that establishes the vision, is to reject the foundations, and it is “to despise the day of small things.” The Millerite movement was the alpha movement of the first and second angels’ and the movement of the one hundred and forty-four thousand is the omega movement of the third angel. It is twenty-two times more powerful than the alpha. In this prophetic sense the foundations of the Millerite movement is “the day of small things.” To despise any foundational truth represented upon Habakkuk’s two tables, is to die, for the vision that is established in verse fourteen of Daniel eleven is the same vision Solomon identified.

දර්ශනය පිහිටුවන්නේ රෝමය බව මිලර් විසින් කළ හඳුනාගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යනු අත්තිවාරම් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම වන අතර, එය “කුඩා දේවල දවස හෙළාදැකීම” ය. මිලරයිට් ව්‍යාපාරය පළමු හා දෙවන දූතයන්ගේ අල්ෆා ව්‍යාපාරය වූ අතර, එක් ලක්ෂ සතළිස් හතර දහසගේ ව්‍යාපාරය තුන්වන දූතයාගේ ඔමේගා ව්‍යාපාරය වේ. එය අල්ෆාවට වඩා විසි දෙවරක් බලවත්ය. මෙම අනාගතවාදී අර්ථයෙන්, මිලරයිට් ව්‍යාපාරයේ අත්තිවාරම් “කුඩා දේවල දවස” ය. හබක්කුක්ගේ පුවරු දෙක මත නිරූපිත කිසියම් අත්තිවාරම් සත්‍යයක් හෙළාදැකීම යනු මරණය වීමය; මක්නිසාද දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දහහතරවන පදයේ පිහිටුවනු ලබන දර්ශනය සොලමොන් විසින් හඳුනාගත් ඒ දර්ශනයම වේ.

> Where there is no vision, the people perish: but he that keepeth the law, happy is he. Proverbs 29:18.

> දර්ශනයක් නොමැති තැන ජනතාව විනාශ වෙති; එහෙත් ව්‍යවස්ථාව රක්ෂා කරන තැනැත්තා භාග්‍යවන්තය. හිතෝපදේශ 29:18.

The capstone vision is marvelous, for it identifies that the foundational cornerstone is also the capstone, but with twenty-two times more power. The alpha foundational test of 2024 was the external intellectual sealing message and the omega temple test of 2026 is the internal spiritual sealing message. One identifies the image and mark of the beast and the other the image and mark of God. That omega internal test is represented by the two symbols of Miller’s dream that must be defined in the context of the events of the latter days. What is the storehouse? and what is the meat?

ශිඛරශිලාවේ දර්ශනය අතිශය විශ්මයජනකය, මන්ද එය පෙන්වා දෙන්නේ අත්තිවාරම් කෝණශිලාවම ශිඛරශිලාවද වන බවය, එසේ වුවද විසි දෙගුණයකින් අධික බලයකින් සමන්විතව. 2024 වර්ෂයේ අල්ෆා අත්තිවාරම් පරීක්ෂාව බාහිර බුද්ධිමය මුද්‍රාතැබීමේ පණිවුඩය වූ අතර, 2026 වර්ෂයේ ඔමේගා මාලිගා පරීක්ෂාව අභ්‍යන්තර ආත්මික මුද්‍රාතැබීමේ පණිවුඩය වේ. එකක් මෘගයාගේ රූපය සහ ලකුණ හඳුනා දෙයි, අනෙක දෙවියන්වහන්සේගේ රූපය සහ ලකුණ හඳුනා දෙයි. එම ඔමේගා අභ්‍යන්තර පරීක්ෂාව, අවසාන දවස්වල සිදුවීම්වල සන්දර්භය තුළ නිර්වචනය කළ යුතු මිලර්ගේ සිහිනයේ සංකේත දෙකින් නිරූපණය කරනු ලැබේ. ගබඩාව කුමක්ද? සහ ආහාරය කුමක්ද?

We will continue these things in the next article.

අපි මෙම කරුණු ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් කරගෙන යන්නෙමු.

A Jewish marriage in Jesus’ time unfolded in three major phases, often spread over months or a year. The first step was the legal marriage, called the betrothal, at which point the marriage is legally established, but the bride and groom remain separated, while the groom returned to his father’s house to prepare a place for his bride. This is why Mary, Joseph’s wife was called his wife, even before they lived together. Unfaithfulness in this period of time was considered adultery.

යේසුස්ගේ කාලයේ යුදෙව් විවාහයක් ප්‍රධාන අවධි තුනකින් යුතුව සිදු වූ අතර, ඒවා බොහෝ විට මාස කිහිපයක් හෝ වසරක් පුරා විහිදී තිබුණි. පළමු පියවර වූයේ විවාහ නීතිමය වශයෙන් ස්ථාපිත වන නීතිමය විවාහයයි; එය නියමිත විවාහය ලෙස හැඳින්වූහ. එම අවස්ථාවේදී විවාහය නීතිමය වශයෙන් පිහිටුවනු ලැබූ නමුත්, මනාලිය සහ මනාලයා වෙන්ව සිටි අතර, මනාලයා තම මනාලිය සඳහා ස්ථානයක් සූදානම් කිරීමට තම පියාගේ ගෘහයට ආපසු ගියේය. යෝසෙප්ගේ භාර්යාව වූ මරියා, ඔවුන් එකට වාසය කිරීමට පෙර පවා ඔහුගේ භාර්යාව ලෙස හැඳින්වූයේ මේ හේතුවෙනි. මෙම කාලපරිච්ඡේදය තුළ අවිශ්වාසභාවය කාමමිථ්‍යාචාරය ලෙස සලකනු ලැබීය.

The waiting period was uncertain and could be days, weeks or months. The uncertainty is an essential element of the parable. The father might wait for up to a year, to confirm the brides celibacy. The groom did not announce the exact day or hour of his return, for it was his father’s decision to decide when, so the bride knew the wedding was coming—but not when. This uncertainty was intentional, and until the father commanded the groom to go and get his bride everything involved tarried.

බලාසිටීමේ කාලය අනියත වූ අතර එය දින කිහිපයක්, සති කිහිපයක් හෝ මාස කිහිපයක් විය හැකි විය. මෙම අනියතභාවය උපමාවේ අත්‍යවශ්‍ය අංගයකි. මනාලියගේ කන්‍යාවස්ථාව තහවුරු කරනු පිණිස පියා වසරක් දක්වා බලා සිටිය හැකි විය. මනමාලයා තම පැමිණීමේ නිශ්චිත දිනය හෝ පැය ප්‍රකාශ නොකළේය, මක්නිසාද කවදාද යන්න තීරණය කිරීම ඔහුගේ පියාගේ තීරණය වූ බැවින්ය; එබැවින් විවාහය පැමිණෙමින් තිබෙන බව මනාලිය දැන සිටියාය—එහෙත් කවදාදැයි නොව. මෙම අනියතභාවය චේතනාන්විත එකක් වූ අතර, මනමාලයා ගොස් තම මනාලිය ගෙන එන ලෙස පියා අණ කරන තුරු, සම්බන්ධ වූ සෑම දෙයක්ම ප්‍රමාද වී තිබුණි.

When the father said, “go and get your bride,” the groom would come at night, with friends, shouting and blowing a trumpet. It would always occur at night to avoid travelling long distances in the heat of the day, which can be oppressive in land of Israel. Torches and oil were required, for there were no street lights, and the procession could last hours. The actual ritual expression in the ancient Hebrew marriages that was proclaimed during the processions was, “Behold the bridegroom cometh!”

පියා “ගොස් ඔබගේ මනාලිය රැගෙන එන්න” යැයි පැවසූ විට, මනාලයා රාත්‍රියේ මිතුරන් සමඟ, හඬ නඟමින් සහ तुरියයක් පිඹිමින් පැමිණෙයි. එය සැමවිටම රාත්‍රියේ සිදුවූයේ, ඉශ්‍රායෙල් දේශයේ දිවා උෂ්ණත්වය දැඩි හා පීඩක විය හැකි බැවින්, දිවා කාලයේ දුර ගමන් කිරීම වැළැක්වීමටය. වීදි ආලෝක නොතිබූ බැවින්, දැල් සහ තෙල් අවශ්‍ය විය; තවද එම පෙරහැර පැය ගණනාවක් දිග හැරිය හැකි විය. එම පෙරහැරවලදී ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ ප්‍රාචීන හෙබ්‍රෙව් විවාහයන්හි යථාර්ථ චාරිත්‍රානුකූල ප්‍රකාශය වූයේ, “බලව, මනාලයා පැමිණෙයි!” යන්නය.

The virgins (bridesmaids) in the parable were not random women, they were the bride’s attendants, waiting with her, expected to join the procession, and responsible to be ready at any hour and to carry their own oil to light the path to the groom’s house. The torches burned fast, so it was a necessity to bring extra oil, in case of a long journey. There was no communal sharing of the oil.

දෘෂ්ටාන්තයේ සිටින කන්‍යාවන් (මනාලියගේ සේවිකාවන්) අහඹු ස්ත්‍රීන් නොවිය; ඔවුන් මනාලියගේ සේවිකාවන් වූ අතර, ඇය සමඟ බලා සිටිමින්, පෙරහැරට එක්වනු ඇතැයි අපේක්ෂිත වූ අතර, ඕනෑම පැයක සූදානමින් සිටීමටත් මනාලයාගේ ගෙදර වෙත යන මාර්ගය ආලෝකමත් කිරීම සඳහා තම තමන්ගේම තෙල් රැගෙන යාමටත් වගකීම් සහිත වූහ. පන්දම් ඉක්මනින් දැවී යන බැවින්, ගමන දිගු විය හැකි අවස්ථාවක් සඳහා අමතර තෙල් රැගෙන ඒම අත්‍යවශ්‍ය කාරණයක් විය. එම තෙල් සම්බන්ධයෙන් සාමූහික බෙදාගැනීමක් නොතිබුණි.

The delay is normal in the ancient procession and marriage and was not a problem culturally. Delays were expected, and falling asleep was normal. The distinction is not in the sleeping, but in the preparation, not the wakefulness. The foolish virgins didn’t plan for a delay as the wise ones did. Everyone would sleep for the period from the legal betrothal to the consummation may take a year.

පුරාතන පෙරහැර හා විවාහ සම්ප්‍රදාය තුළ ප්‍රමාදය සාමාන්‍ය දෙයක් වූ අතර සංස්කෘතික වශයෙන් එය ගැටලුවක් නොවීය. ප්‍රමාදයන් අපේක්ෂා කරනු ලැබූ අතර නින්දට වැටීමද සාමාන්‍ය දෙයක් විය. වෙනස ඇත්තේ නිදාසිටීම තුළ නොව, අවදිව සිටීම තුළද නොව, සූදානම් වීම තුළය. මෝඩ කන්‍යාවෝ ප්‍රඥාවන්තයන් කළාක් මෙන් ප්‍රමාදයක් සඳහා සැලසුම් නොකළහ. නීතිමය විවාහ නියමය සිට විවාහය සම්පූර්ණ වීම දක්වා කාලය වසරක් දක්වා දිග හැරිය හැකි බැවින්, ඒ කාලය තුළ සියල්ලෝම නිදාසිටිනු ඇත.

Once the procession reached the groom’s house, the marriage feast began and the door was shut permanently and late arrivals were not admitted. This was not cruelty—it was custom, for anyone knocking later after the door was shut meant they were not part of the procession.

වරයාගේ ගෙදරට පෙරහැර ළඟා වූ පසු, විවාහ මංගල්‍ය භෝජනය ආරම්භ වූ අතර දොර සදාකාලිකවම වසා දමා, ප්‍රමාදයෙන් පැමිණි අයට ඇතුල්වීමට ඉඩ නොදුනි. මෙය ක්‍රූරත්වයක් නොවීය—එය චාරිත්‍රයක් විය; මක්නිසාද දොර වසා දැමීමෙන් පසු පසුව තට්ටු කරන කිසිවෙකුත් එම පෙරහැරේ කොටසක් නොවූ බව එයින් අදහස් විය.

Jesus wasn’t inventing imagery, and He provided no explanation of this parable as He often did. He did not need to provide an explanation, for all these cultural details were fully understood by His audience. Jesus was identifying a literal Eastern marriage, not abstraction.

යේසුස්වහන්සේ රූපකයක් නිර්මාණය කරමින් නොසිටි අතර, බොහෝ අවස්ථාවලදී කළාක් මෙන් මෙම උපමාව පිළිබඳ කිසිදු විස්තරයක්ද උන්වහන්සේ ලබා දුන්නේ නැත. ඒ සඳහා විස්තරයක් දීමට උන්වහන්සේට අවශ්‍ය නොවීය, මක්නිසාද මෙම සංස්කෘතික විස්තර සියල්ලම උන්වහන්සේගේ ශ්‍රෝතෘවරුන්ට සම්පූර්ණයෙන්ම අවබෝධ වූවක් බැවිනි. යේසුස්වහන්සේ හඳුන්වා දුන්නේ යථාර්ථ නැගෙනහිර විවාහයක් මිස අභිධාර්ථමය සංකල්පයක් නොවේ.

The details are upheld fully from the Hebrew testimony, as well as the historians of the Roman and Greek periods.

විස්තර හෙබ්‍රෙව් සාක්ෂියෙන්ද, එසේම රෝම හා ග්‍රීක යුගයන්හි ඉතිහාසකරුවන්ගෙන්ද සම්පූර්ණයෙන්ම ස්ථිර කරනු ලැබේ.

The Mishnah (2nd century AD, but preserving pre-70 AD Temple-era customs)

මිශ්නාහ් (ක්‍රි.ව. 2වන ශතවර්ෂය, එහෙත් ක්‍රි.ව. 70ට පෙර මාලිගා-යුගයේ චාරිත්‍ර ආරක්ෂා කරමින්)

The Talmud (later compilation, but quoting earlier practice)

තල්මුද් (පසුකාලීන සංග්‍රහයක්, එහෙත් පෙර පැවති ආචාරය උපුටා දක්වමින්)

Josephus (1st century Jewish historian)

ජෝසීෆස් (ක්‍රි.ව. පළමු සියවසේ යුදෙව් ඉතිහාසඥයා)

Rabbinic wedding liturgy and legal discussions

රබ්බීන් විවාහ පූජාව හා නීතිමය සාකච්ඡා

Greco-Roman observers of Judea

යුදයාව පිළිබඳ ග්‍රීක-රෝමානු නිරීක්ෂකයන්

Josephus does not give a neat “wedding manual,” but the legal and cultural details he assumes align exactly with the Mishnah/Talmud descriptions. The Mishnah is the key source.

ජෝසෙෆස් විසින් පිළිවෙළින් සකස් කළ “විවාහ අත්පොතක්” ඉදිරිපත් නොකරන නමුත්, ඔහු පූර්වකල්පිත ලෙස උපකල්පනය කරන නීතිමය හා සංස්කෘතික විස්තර මිෂ්නා/තල්මුද් විස්තර සමඟ සම්පූර්ණයෙන්ම අනුකූල වේ. ප්‍රධාන මූලාශ්‍රය වන්නේ මිෂ්නාය.

The parable landed so hard on a 1st-century Jewish listener, for nothing in Matthew 25 needed explaining. The midnight arrival was normal, the lamps and oil were obvious necessities, and a delay between the legal marriage betrothal and the midnight procession was expected, and the shut door was standard operating procedure! The virgins who were excluded, were ashamed, and to the Jewish audience of Jesus’ period, the foolish virgin’s shame was absolutely deserved. Fully knowing the ritual, Jesus’ audience would have no sympathy for the foolish virgins, for everyone knew the preparation was an absolute responsibility for any virgin that was asked to be in the procession. These truths were so obvious to the Jewish audience that Jesus never needed to provide any explanation of the parable.

මෙම උපමාව පළමු ශතවර්ෂයේ යුදෙව් ශ්‍රෝතෘවරයෙකුට ඉතා බලවත් ලෙස වැදුණේ, මන්ද මතෙව් 25හි කිසිවක් විස්තර කිරීමට අවශ්‍ය නොවූ බැවිනි. මධ්‍යරാത്രියේ පැමිණීම සාමාන්‍ය දෙයක් වූ අතර, පහන් සහ තෙල් පැහැදිලිවම අවශ්‍යතාවයන් වූයේය; තවද නීත්‍යානුකූල විවාහ නిశ්චිතාර්ථය සහ මධ්‍යරಾತ್ರಿ පෙරහැර අතර ප්‍රමාදයක් ඇති වීම අපේක්ෂිත දෙයක් වූ අතර, වසා දැමූ දොරද සාමාන්‍ය ක්‍රියා පටිපාටියක් වූයේය! බැහැර කරන ලද කන්‍යාවෝ ලජ්ජාවට පත්වූහ; යේසුස්වහන්සේගේ කාලයේ යුදෙව් ප්‍රේක්ෂකයන්ට අනුව, මෝඩ කන්‍යාවන්ගේ එම ලජ්ජාව සම්පූර්ණයෙන්ම අර්හ වූවකි. එම චාරිත්‍රය සම්පූර්ණයෙන්ම දැන සිටි බැවින්, යේසුස්වහන්සේගේ ප්‍රේක්ෂකයන්ට මෝඩ කන්‍යාවන් පිළිබඳ කිසිදු අනුකම්පාවක් නොතිබුණේය; මන්ද පෙරහැරට සහභාගි වීමට කැඳවනු ලැබූ කිසිම කන්‍යාවක් සඳහා සූදානම නිරපේක්ෂ වගකීමක් බව සැම දෙනාම දැන සිටියහ. මෙම සත්‍යයන් යුදෙව් ප්‍රේක්ෂකයන්ට එතරම්ම පැහැදිලි වූ බැවින්, යේසුස්වහන්සේට මෙම උපමාව පිළිබඳ කිසිදු පැහැදිලි කිරීමක් දීමට කිසිසේත් අවශ්‍ය නොවීය.

Back to Articles