Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Eighty-Two

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය අසූ දෙකයි

Prophetic Alliances and Battles: From Ancient Seleucus to Modern Geopolitics

අනාගතවාචක සන්ධාන හා යුද්ධ: පුරාණ සෙලූකස් සිට නූතන භූ-දේශපාලනය දක්වා

Author

Jeff Pippenger

Published

April 12, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Verses thirteen and fourteen, identify a history where Seleucus and Philip of Macedon were forming an alliance, and they typify the United States, which is the first proxy army of Rome, and Macedon (Greece) is a symbol of the United Nations. In that early history, an alliance of the king of the north (Seleucus) and Philip (Greece), represents the history that leads into the Battle of Panium, which, two centuries later, had the name of the town changed from Panium, into the town of Caesarea Philippi. The twofold name of the town was not commemorating the alliance of Seleucus and Philip of Macedon.

දහතුන්වන සහ දාහතරවන පද, සෙලේඋකස් සහ මැසිඩෝනියේ ෆිලිප් සන්ධානයක් ගොඩනඟමින් සිටි ඉතිහාසයක් හඳුන්වා දෙයි; ඔවුහු රෝමයේ පළමු නියෝජිත හමුදාව වන එක්සත් ජනපදයට ආදර්ශවත් රූපක වෙති, සහ මැසිඩෝනියාව (ග්‍රීසිය) එක්සත් ජාතීන්ගේ සංකේතයකි. එම ආරම්භක ඉතිහාසයේ, උතුරේ රජුගේ (සෙලේඋකස්) සහ ෆිලිප්ගේ (ග්‍රීසිය) සන්ධානය, පානියුම් සටනට ගෙනයන ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි; එම සටනෙන් ශතවර්ෂ දෙකකට පසු, නගරයේ නාමය පානියුම් සිට කේසරියා ෆිලිප්පි නගරය ලෙස වෙනස් කරනු ලැබීය. නගරයේ ද්විත්ව නාමය, සෙලේඋකස් සහ මැසිඩෝනියේ ෆිලිප්ගේ සන්ධානය සිහිපත් කිරීමක් නොවීය.

The name “Caesarea Philippi” derives from the historical transformation of the ancient city known as Paneas or Panium. The city was originally named Paneas due to its proximity to a prominent spring dedicated to the Greek god Pan. The spring, which was a significant religious site in antiquity, fed into the Jordan River.

“කෙසරියා පිලිප්පි” යන නාමය, පැනාස් හෝ පැනියුම් ලෙස හැඳින්වූ පුරාණ නගරයේ ඓතිහාසික පරිවර්තනයෙන් උද්භව වී ඇත. එම නගරය මුලින් “පැනාස්” ලෙස නම් කරනු ලැබුවේ ග්‍රීක දෙවියා වූ පෑන්ට කැප වූ ප්‍රමුඛ උල්පතක් අසල පිහිටා තිබීම නිසාය. පුරාතන යුගයේ වැදගත් ආගමික ස්ථානයක් වූ එම උල්පත යොර්දාන් ගඟට එක්ව ගලා ගියේය.

During the reign of King Herod the Great, around the 1st century BC, the city underwent significant renovations and was expanded and beautified. Caesarea Philippi was named by Herod Philip, a son of Herod the Great. He named the city Caesarea in honor of the Roman Emperor Caesar Augustus, and Philippi after himself, thus Caesarea Philippi. Therefore, “Caesarea Philippi” is a combination of “Caesarea,” reflecting Herod’s homage to Caesar Augustus, and "Philippi," honoring Herod Philip.

ක්‍රිස්තු පූර්ව 1වන සියවස අවට, මහා හෙරෝද් රජුගේ රාජ්‍යකාලයේදී, මෙම නගරය විශාල ප්‍රතිසංස්කරණවලට ලක්කෙරී, පුළුල් කර අලංකාරවත් කරනු ලැබීය. කේසරියා පිලිප්පි යන නාමය මහා හෙරෝද්ගේ පුත්‍රයෙකු වූ හෙරෝද් පිලිප් විසින් තබන ලදී. ඔහු රෝම අධිරාජ්‍යයා වූ කේසර ඔගස්තුස්ට ගෞරවය පිණිස නගරයට කේසරියා යන නාමය තැබූ අතර, තමන්ගේ නාමයෙන් පිලිප්පි යන්නද එක් කළේය; එබැවින් කේසරියා පිලිප්පි යන නාමය ඇතිවිය. එහෙයින්, “කේසරියා පිලිප්පි” යනු, හෙරෝද් විසින් කේසර ඔගස්තුස්ට පුද කළ ගෞරවය ප්‍රකාශ කරන “කේසරියා” යන අංගයත්, හෙරෝද් පිලිප්ට ගෞරවය දක්වන “පිලිප්පි” යන අංගයත් එකතු වූ සංයෝජනයකි.

Prophetically Panium is associated with a confederacy between Seleucus and Philip of Macedon, and also the alliance between Caesar and Herod Philip. Those two alliances address the alliance between the United States and the United Nations that follows the collapse of Putin’s Russia as represented by Seleucus and Philip. They also represent the alliance between the Papacy, who is the mother, and the United States, who is the daughter, as represented by Caesar and Philip, who were both representatives of Rome. Together they identify the United States reaching “across the gulf to grasp the hand of the Roman power,” and reaching “over the abyss to clasp hands with Spiritualism.” Before the Sunday law of verse sixteen, the threefold union is already put in place.

භාවිතානුකූලව Panium යනු ප්‍රකාශනාත්මක අර්ථයෙන් Seleucus හා Macedonහි Philip අතර ඇතිවූ සන්ධානයටද, Caesar හා Herod Philip අතර ඇතිවූ සන්ධානයටද සම්බන්ධ වේ. එම සන්ධාන දෙකම, Seleucus හා Philip මඟින් නිරූපිත Putinගේ Russia බිඳ වැටීමෙන් අනතුරුව ඇතිවන එක්සත් ජනපදය හා එක්සත් ජාතීන්ගේ සංවිධානය අතර සන්ධානය පිළිබඳව කථා කරයි. එමෙන්ම, Romeගේ නියෝජිතයන් වූ Caesar හා Philip මඟින් නිරූපිත, මව වන Papacy හා දියණිය වන එක්සත් ජනපදය අතර සන්ධානයද ඒවා නිරූපණය කරයි. එකට ගත් කල, ඒවා එක්සත් ජනපදය “රෝමානු බලයේ අත අල්ලා ගැනීම පිණිස අගාධය හරහා අත දිගු කිරීම” සහ “Spiritualism සමඟ අත් බැඳ ගැනීම පිණිස අබිසින්සාව මතින් අත් දිගු කිරීම” යන තත්වය හඳුනා දෙයි. දහසය වන පදයේ Sunday lawට පෙර, ත්‍රිත්ව සන්ධානය දැනටමත් ස්ථාපිත කර ඇත.

Panium represents the center of Greek worship of the god Pan. The spring that was dedicated to the Greek god Pan, was also known at that time as the “Gates of Hell,” and when Jesus visited there, His statement about the “Gates of Hell,” identifies a struggle between the political and religious attributes of Greece (globalism), and apostate Protestantism that takes place in the last days. It is the battle that was first initiated by the rich President that stirred up the realm of Grecia in verse two. It is a worldwide external battle and also an internal battle with the United States.

පැනියම් යනු ග්‍රීක දෙවියන් වන පෑන්ගේ නමස්කාරයේ මධ්‍යස්ථානය නියෝජනය කරයි. ග්‍රීක දෙවියන් වන පෑන්ට කැප කළ උල්පත එම කාලයේ “නිරයේ දොරටු” ලෙසද හැඳින්වුණු අතර, යේසුස් එහි පැමිණි විට, “නිරයේ දොරටු” පිළිබඳ උන්වහන්සේගේ ප්‍රකාශය අවසාන දිනවල සිදුවන ග්‍රීසියේ (ගෝලීයවාදයේ) දේශපාලනික හා ආගමික ලක්ෂණ සහ මාර්ගභ්‍රෂ්ට වූ ප්‍රොටස්තන්තවාදය අතර ඇති අරගලයක් හඳුන්වා දෙයි. එය දෙවන වාක්‍යයේ ග්‍රීසියාවේ රාජ්‍යය උද්දීපනය කළ ධනවත් ජනාධිපතිවරයා විසින් ප්‍රථමයෙන් ආරම්භ කරන ලද සටනයි. එය ලොවපුරා පැතිරුණු බාහිර සටනක් වන අතර, එක්සත් ජනපදය සමඟ අභ්‍යන්තර සටනක්ද වේ.

The religion of globalism, is the religion of the dragon, which in our modern setting is the religion of woke-ism. In 2020, the beast from the bottomless pit, identified in Revelation chapter eleven, manifested its political and religious power and slew both horns of the earth beast. That bottomless pit, among other things, is represented by the “Spring of Pan,” that fed the Jordan River.

ගෝලීයවාදයේ ආගම වන්නේ මකරාගේ ආගමය; එය අපගේ නූතන පරිසරය තුළ නම් woke-ism නමැති ආගමය වේ. 2020 දී, එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වැනි පරිච්ඡේදයේ හඳුනාගත් අගාධ කුහරයෙන් නැගී එන මෘගයා තම දේශපාලනික හා ආගමික බලය ප්‍රකාශ කර, පෘථිවියේ මෘගයාගේ අං දෙකම මරා දැමීය. එම අගාධ කුහරය, වෙනත් දේවල් අතර, යොර්දාන් ගංගාව පෝෂණය කළ “Panගේ උල්පත” මගින් නිරූපිත වේ.

In Greek mythology, Pan was associated with nature, wilderness, and rustic music, and the presence of a spring dedicated to him, and held religious importance for worshippers. The god Pan is often depicted with the legs, horns, and ears of a goat. Pan was considered the god of shepherds and flocks, and was often portrayed as a playful and mischievous deity who frolicked in the forests and mountains. The imagery of Pan as a goat-legged deity agrees with Daniel chapter eight, where Greece is represented by a he-goat. Goats are a common domestic animal in ancient Greece, and were often found in mountainous regions where Pan was believed to roam. This depiction became a prominent feature of Pan’s iconography and persisted in Greek art and literature depicting the god, including the national currency.

ග්‍රීක පුරාණ කථාවලදී, පෑන් ස්වභාවය, වනමැදියාව සහ ගැමි සංගීතය සමඟ සම්බන්ධ කරනු ලැබූ අතර, ඔහුට කැප කළ උල්පතක් පැවතීමද ඔහුගේ භක්තිකයන්ට නමස්කාරය සඳහා ආගමික වැදගත්කමක් දරන ලදී. පෑන් දේවයා බොහෝ විට එළු කකුල්, අං සහ කන් ඇති රූපයෙන් නිරූපණය කරනු ලැබේ. පෑන් එඬේරුන්ගේ හා රැළිවල දේවයා ලෙස සැලකුණු අතර, වනාන්තර සහ කඳු අතර විහිළුකාර, කෙළිලොල් දේවත්වයක් ලෙසද බහුලව නිරූපිත විය. එළු-කකුල් ඇති දේවත්වයක් ලෙස පෑන්ගේ රූපකත්වය, ග්‍රීසිය පුරුෂ එළුවෙකු මඟින් නිරූපණය කරන දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයට අනුකූල වේ. එළුවන් පුරාණ ග්‍රීසියේ සාමාන්‍ය ගෘහස්ථ සත්වයන් වූ අතර, පෑන් සංචාරය කරන බව විශ්වාස කෙරුණු කඳුකර ප්‍රදේශවල බොහෝ විට දක්නට ලැබුණි. මෙම නිරූපණය පෑන්ගේ රූපලක්ෂණ විද්‍යාවේ ප්‍රමුඛ ලක්ෂණයක් බවට පත්වී, ජාතික මුදල්ද ඇතුළුව, එම දේවයා නිරූපණය කරන ග්‍රීක කලා හා සාහිත්‍යයේ දිගටම පවතින්නට විය.

When Jesus visited Caesarea Philippi, He identified that the “Gates of Hell” would not prevail against the church. What Peter had stated in answer to Jesus’ question is understood in Christian history and tradition as the “Christian Confession.”

යේසුස් කෙසරියා පිලිප්පියට පැමිණි විට, “නිරයේ දොරටු” සභාවට විරුද්ධව ජය නොගන්නා බව උන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කළ සේක. යේසුස්වහන්සේගේ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු වශයෙන් පේතෘස් ප්‍රකාශ කළ දේ ක්‍රිස්තියානි ඉතිහාසයෙහි හා සම්ප්‍රදායෙහි “ක්‍රිස්තියානි පාපොච්චාරණය” ලෙස අවබෝධ කරනු ලැබේ.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi, he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. Matthew 16:13–20.

> යේසුස් සීසර්යා ෆිලිප්පි ප්‍රදේශයට පැමිණි කල, තම ශ්‍රාවකයන්ගෙන් අසා මෙසේ කීසේක: “මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා වන මම කවුරුන් යැයි මිනිසුන් කියන්නෝද?” ඔව්හු උත්තර දෙමින් කීහ: “සමහරු ඔබ යොහන් බප්තිස්තුවන් යැයි කියති; සමහරු එලියාස් යැයිද; අනෙක් අය ජෙරෙමියාස් හෝ අනාගතවක්තෘවරුන්ගෙන් එක් කෙනෙකු යැයිද කියති.” උන්වහන්සේ ඔවුන්ට මෙසේ කීසේක: “එහෙත් ඔබ මම කවුරුන් යැයි කියන්නහුද?” එවිට ශිමොන් පේත්‍රස් උත්තර දෙමින් කී ය: “ඔබ ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය.” එවිට යේසුස් ඔහුට උත්තර දෙමින් මෙසේ කීසේක: “ශිමොන් බර්යෝනා, ඔබ භාග්‍යවන්තයෙහිය; මක්නිසාද මාංසයත් ලේත් මේ කාරණය ඔබට එළිදරව් කළේ නැත, නමුත් ස්වර්ගයෙහි සිටින මාගේ පියාණන්වහන්සේය. තවද මම ඔබට කියමි, ඔබ පේත්‍රස්ය, මේ පර්වතය මත මම මාගේ සභාව ගොඩනඟන්නෙමි; පාතාලයේ දොරටු එයට විරුද්ධව ජය නොගන්නෝය. තවද ස්වර්ගරාජ්‍යයේ යතුරු මම ඔබට දෙන්නෙමි; ඔබ පොළොවෙහි බැඳ තබන සියල්ල ස්වර්ගයෙහි බැඳ තබනු ලබන්නේය; ඔබ පොළොවෙහි ලිහා හරින සියල්ල ස්වර්ගයෙහි ලිහා හරිනු ලබන්නේය.” ඉන්පසු උන්වහන්සේ තමන් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ බව කිසිවෙකුට නොකියන ලෙස තම ශ්‍රාවකයන්ට තදින් අණ කළසේක. මතෙව් 16:13–20.

This passage is significant because it represents a pivotal moment in Jesus’ ministry and the development of Christian theology. Peter’s confession of Jesus as the Messiah, the Son of the living God, is seen as the foundation of Christian faith and the cornerstone upon which the church is built. The phrase “on this rock I will build my church” is interpreted in Catholic tradition as a reference to Peter himself, whom Jesus identifies as the “rock” upon which the church will be built. This interpretation serves as the basis for the papal primacy and authority in Catholic theology.

මෙම ඡේදය විශේෂ වැදගත්කමක් දරන්නේ, එය යේසුස්වහන්සේගේ සේවකත්වයේද ක්‍රිස්තියානි දේවශාස්ත්‍රයේ වර්ධනයේද තීරණාත්මක අවස්ථාවක් නියෝජනය කරන බැවිනි. ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වන මෙසියාස් ලෙස යේසුස්වහන්සේ පිළිබඳ පේත්‍රුස්ගේ ප්‍රකාශය, ක්‍රිස්තියානි විශ්වාසයේ අත්තිවාරම ලෙසත්, සභාව ගොඩනැඟී ඇති මූලික කෝණශිලාව ලෙසත් සැලකේ. “මේ පර්වතය මත මම මාගේ සභාව ගොඩනඟන්නෙමි” යන වාක්‍යය, කතෝලික සම්ප්‍රදාය තුළ සභාව ගොඩනැඟෙන “පර්වතය” ලෙස යේසුස්වහන්සේ විසින් හඳුන්වා දෙන ලද පේත්‍රුස් තමාටම යොමු වන සඳහනක් ලෙස අර්ථකථනය කරනු ලැබේ. මෙම අර්ථකථනය, කතෝලික දේවශාස්ත්‍රය තුළ පාප් මහාධිකාරිත්වයේ ප්‍රමුඛත්වය සහ අධිකාරය සඳහා පදනම ලෙස ක්‍රියා කරයි.

In Protestant theology, the “rock” is not understood to refer to Peter personally, but to Peter’s confession of faith in Jesus as the Messiah and the Son of God. In this view, the foundation of the church is not Peter, but the confession that Jesus is the Christ and the Son of God. Regardless of theological interpretation, the Confession of Peter in Matthew 16:13–20 is considered a central and foundational passage in Christian belief, emphasizing the identity of Jesus as the Messiah and the Son of God, and affirming the mission and purpose of the church.

ප්‍රොටස්ටන්ට් ධර්මවේදය තුළ, “පර්වතය” යන්න පේතෘස්ගේ පුද්ගලයාටම යොමු වන දෙයක් ලෙස නොව, යේසුස් මෙසියස්වහන්සේ සහ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා බවට පේතෘස් කළ ඇදහිල්ලේ ප්‍රකාශනයට යොමු වන දෙයක් ලෙස තේරුම් ගනු ලැබේ. මෙම දෘෂ්ටිකෝණය අනුව, සභාවේ පදනම පේතෘස් නොව, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ වන අතර දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වන බවට වූ එම ප්‍රකාශනයය. ධර්මවේදී අර්ථකථනය කුමක් වුවද, මතෙව් 16:13–20 හි පේතෘස්ගේ ප්‍රකාශනය ක්‍රිස්තියානි විශ්වාසයේ මධ්‍යස්ථ සහ පදනම්මය ඡේදයක් ලෙස සලකනු ලබන අතර, යේසුස්වහන්සේගේ අනන්‍යතාවය මෙසියස්වහන්සේ සහ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ලෙස අවධාරණය කරමින්, සභාවේ මෙහෙවර සහ අරමුණ ස්ථිර කරයි.

In the previous article we presented a passage from The Desire of Ages, where Sister White identifies some of the issues associated with Christ’s visit to Caesarea Philippi. One of the points she notes is that Christ had taken the disciples away from the influence of the Jews for the purpose of setting forth the lessons of Caesarea Philippi.

පෙර ලිපියේදී, ක්‍රිස්තුන් වහන්සේගේ කයිසාරියා පිලිප්පියට පැමිණීම සමඟ සම්බන්ධ වූ කරුණු කිහිපයක් සොයුරිය වයිට් විසින් හඳුනා දක්වන *The Desire of Ages* කෘතියෙන් අපි එක් උද්ධෘතයක් ඉදිරිපත් කළෙමු. ඇය සටහන් කරන කරුණු අතර එකක් නම්, කයිසාරියා පිලිප්පියේ පාඩම් ප්‍රකාශ කරනු පිණිස ක්‍රිස්තුන් වහන්සේ ගෝලයන් යුදෙව්වරුන්ගේ බලපෑමෙන් වෙන් කරගෙන ගිය බවයි.

> “Jesus and His disciples had now come into one of the towns about Caesarea Philippi. They were beyond the limits of Galilee, in a region where idolatry prevailed. Here the disciples were withdrawn from the controlling influence of Judaism, and brought into closer contact with the heathen worship. Around them were represented forms of superstition that existed in all parts of the world. Jesus desired that a view of these things might lead them to feel their responsibility to the heathen. During His stay in this region, He endeavored to withdraw from teaching the people, and to devote Himself more fully to His disciples.” The Desire of Ages, 411.

> “යේසුස්වහන්සේ හා ඔහුගේ ශ්‍රාවකයෝ දැන් කයිසර්යා ෆිලිප්පි අසල තිබූ නගරවලින් එකකට පැමිණ සිටියහ. ඔවුහු ගලීලයේ සීමාවන් ඉක්මවා, පිළිමාරාධනය ප්‍රබලව පැවති ප්‍රදේශයක සිටියහ. මෙහිදී ශ්‍රාවකයෝ යුදෙව් ධර්මයේ පාලක බලපෑමෙන් ඉවත් කරනු ලැබ, අන්‍යජාතික පූජාචාරයන් සමඟ වඩාත් සමීප සම්බන්ධතාවයකට ගෙන එනු ලැබූහ. ඔවුන් වටා ලෝකයේ සෑම කොටසකම පැවති අන්ධවිශ්වාසයේ විවිධ ආකාර ප්‍රකාශ වී තිබුණි. මේ දේවල් පිළිබඳ දැක්මක් ඔවුන්ට අන්‍යජාතිකයන් පිළිබඳ තම වගකීම අනුභව කිරීමට හේතු වේවායි යේසුස්වහන්සේ කැමතිව සිටියහ. මේ ප්‍රදේශයේ තමා වාසය කළ කාලය තුළ, ජනතාවට ඉගැන්වීමෙන් ඉවත් වී, තමන්වහන්සේ වඩාත් සම්පූර්ණයෙන් තම ශ්‍රාවකයන්ට කැප කිරීමට ඔහු උත්සාහ කළසේක.” The Desire of Ages, 411.

On July 18, 2020, Christ removed the disciples of September 11, 2001 from the influence of Laodicean Adventism. The first disappointment in the parable of the ten virgins produced a separation of the movement from the assembly of mockers that was in the process of being passed by. This truth was fulfilled in Millerite history on April 19, 1844, and again on July 18, 2020. The history of the tarrying time then began, and it possesses the signature of “Truth” in both the movement of the first and third angels.

2020 ජූලි 18 වන දින, ක්‍රිස්තුස් 2001 සැප්තැම්බර් 11 දිනට අයත් ශ්‍රාවකයන් ලාඕදිකියානු අඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ බලපෑමෙන් ඉවත් කළේය. දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවේ පළමු බලාපොරොත්තු භංගය, පසුකර යාම සිදුවෙමින් තිබූ උපහාසකයන්ගේ සභාවෙන් එම ව්‍යාපාරය වෙන්වීමක් ඇති කළේය. මෙම සත්‍යය 1844 අප්‍රේල් 19 වන දින මිලර්වරුන්ගේ ඉතිහාසයේ ඉටු විය, නැවතත් 2020 ජූලි 18 වන දිනද එසේම ඉටු විය. අනතුරුව ප්‍රමාද කාලයේ ඉතිහාසය ආරම්භ වූ අතර, එය පළමු හා තුන්වන දූතයන්ගේ ව්‍යාපාර දෙකෙහිම “සත්‍යය” යන අත්සන දරයි.

The first disappointment is the first of three waymarks, and the history concludes with the Great Disappointment of October 22, 1844, that typifies the “great earthquake” of Revelation chapter eleven. The beginning, first letter of the Hebrew alphabet represents a disappointment, and the ending, twenty-second letter of the Hebrew alphabet also represents a disappointment. The thirteenth letter, representing rebellion, identifies the disappointment of the foolish virgins who manifest their lost condition when the call at Midnight identifies who has and who has not prepared for the crisis. The twenty-two letters of the Hebrew alphabet represent the symbol of the combination of Divinity with humanity that is accomplished within that history, though the Millerite history represents the first Kadesh, and our history today represents the last Kadesh.

පළමු බලාපොරොත්තු භංගත්වය ලකුණු සීමා තුනෙන් පළමුවැන්න වන අතර, එම ඉතිහාසය එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායයේ “මහා භූචලනය”ට ආදර්ශ වන 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින සිදු වූ මහා බලාපොරොත්තු භංගත්වයෙන් අවසන් වේ. හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරමාලාවේ ආරම්භය වන පළමු අක්ෂරය බලාපොරොත්තු භංගත්වයක් නියෝජනය කරයි; අවසානය වන විසිදෙවන අක්ෂරයද බලාපොරොත්තු භංගත්වයක්ම නියෝජනය කරයි. කැරලිකම නියෝජනය කරන දහතුන්වන අක්ෂරය, මධ්‍යම රාත්‍රියේ හඬ අර්බුදය සඳහා කවුරුන් සූදානම් වූයේද කවුරුන් සූදානම් නොවූයේද යන්න හඳුනා දෙන විට, තමන්ගේ නැතිවූ තත්ත්වය ප්‍රකාශ කරන අඥාන කන්‍යාවන්ගේ බලාපොරොත්තු භංගත්වය හඳුන්වා දෙයි. හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරමාලාවේ අක්ෂර විසි දෙක, එම ඉතිහාසය තුළ සම්පූර්ණ කරනු ලබන දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය එකට එක්වීමේ සංකේතය නියෝජනය කරයි; එසේ වුවද මිලර්වාදී ඉතිහාසය පළමු කාදෙෂ් නියෝජනය කරන අතර, අද අපගේ ඉතිහාසය අවසාන කාදෙෂ් නියෝජනය කරයි.

The two lines are parallel, but one represents the failure of God’s people and the other the victory of God’s people. Just before the cross, Jesus brought His disciples to Panium, just as He has brought His last-day disciples to Panium, and in doing so He allowed a disappointment to remove His last day disciples from the “controlling influence” of Laodicean Adventism, represented by “Judaism” in the history of Matthew chapter sixteen. In doing so, He also simultaneously brought His disciples into a closer contact with heathenism, thus representing the working environment of His last-day disciples who are now living in the full-blown manifestation of satanic power represented by the modern communication systems that are being employed to lead the entire world into receiving the mark of the beast.

රේඛා දෙක සමාන්තරය; එහෙත් එකක් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ අසාර්ථකත්වය නියෝජනය කරන අතර, අනෙක දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ ජයග්‍රහණය නියෝජනය කරයි. කුරුසියට තත්පරයකට පෙර යේසුස්වහන්සේ තම ගෝලයන් පානියම් වෙත ගෙන ගිය ලෙසම, උන්වහන්සේ තම අවසාන දිනවල ගෝලයන් ද පානියම් වෙත ගෙන ගොස් ඇත; එසේ කිරීමෙන්, මතෙව් අධ්‍යාය දහසයෙහි ඉතිහාසයේ “යුදෙව් ආගම” මඟින් නියෝජනය කරන ලද ලාඔදිකේයානු ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ “පාලන බලපෑමෙන්” තම අවසාන දිනවල ගෝලයන් ඉවත් කර දමනු පිණිස, උන්වහන්සේ බලාපොරොත්තුභංගයක් භාවිත කළසේක. එසේ කිරීමේදී, ඒ සමගමම උන්වහන්සේ තම ගෝලයන් අජාතිකත්වය සමඟ වඩා සමීප සම්බන්ධතාවයකටද ගෙන ආසේක; එමගින් දැන් මෘගයාගේ සලකුණ පිළිගැනීමට මුළු ලෝකයම පෙළඹවීම සඳහා යොදාගනු ලබන ආධුනික සන්නිවේදන පද්ධති මඟින් නියෝජනය වන සාතන්ගේ බලයේ පූර්ණ ප්‍රකාශනය තුළ ජීවත් වන උන්වහන්සේගේ අවසාන දිනවල ගෝලයන්ගේ සේවා පරිසරය නියෝජනය කරයි.

The history of Caesarea Philippi aligns with the history of the Battle of Panium, and verses thirteen through fifteen. Christ and His disciples, were standing in the shadow of the cross, typifying His last-day disciples standing in the shadow of the Sunday law. There, in verses thirteen through fifteen, which was Caesarea Philippi, and also the Battle of Panium, which is where we stand today, Christ began to teach His disciples about what was about to happen in verse sixteen.

කෙසරියා පිලිප්පිගේ ඉතිහාසය පැනියම් යුද්ධයේ ඉතිහාසය සමඟ, සහ දහතුන සිට පහළොව දක්වා වාක්‍යයන් සමඟ, ගැළපෙයි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සහ උන්වහන්සේගේ ශිෂ්‍යයෝ කුරුසියේ සෙවණෙහි සිටිමින්, ඉරිදා නීතියේ සෙවණෙහි සිටින උන්වහන්සේගේ අවසාන දින ශිෂ්‍යයන්ට ප්‍රතිරූප විය. එහිදී, දහතුන සිට පහළොව දක්වා වාක්‍යයන්හි, එනම් කෙසරියා පිලිප්පියේදී, සහ පැනියම් යුද්ධයේදීද, එය අද අපි සිටින ස්ථානය වන අතර, දහසයවන වාක්‍යයේ සිදුවීමට ආසන්නව තිබූ දේ පිළිබඳව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ශිෂ්‍යයන්ට උගන්වන්නට ආරම්භ කළසේක.

> “He was about to tell them of the suffering that awaited Him. But first He went away alone, and prayed that their hearts might be prepared to receive His words.” The Desire of Ages, 411.

> “උන්වහන්සේට බලාපොරොත්තුවෙන් තිබූ දුක්වේදනා ගැන ඔවුන්ට පැවසීමට උන්වහන්සේ සූදානම් වූසේක. නමුත් පළමුව උන්වහන්සේ තනිව ඉවතට ගොස්, උන්වහන්සේගේ වචන පිළිගැනීමට ඔවුන්ගේ හෘදයන් සූදානම් කරනු ලබන ලෙස යාච්ඤා කළසේක.” The Desire of Ages, 411.

Before Christ told His disciples of the cross, He first went away, or He tarried, thus marking the tarrying time in the parable and the history from July 18, 2020 to July 2023.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම ගෝලයන්ට කුරුසිය පිළිබඳව පැවසීමට පෙර, උන්වහන්සේ පළමුව ඉවත්ව ගියහ, එසේ නොවහොත් ප්‍රමාදව සිටියහ; එමගින් දෘෂ්ටාන්තයේ ප්‍රමාද කාලයත් 2020 ජූලි 18 සිට 2023 ජූලි දක්වා වූ ඉතිහාස කාලයත් සලකුණු කළහ.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial.” The Desire of Ages, 411.

> “ඔවුන් සමඟ එකතු වූ විට, තමන් ප්‍රකාශ කිරීමට අභිප්‍රේත කළ දේ ඔවුන්ට ඔහු වහාම දැනුම් නොදුන්නේය. එය කිරීමට පෙර, ඉදිරි පරීක්ෂණය සඳහා ඔවුන් ශක්තිමත් කරනු ලබන පිණිස, ඔහු පිළිබඳ තමන්ගේ ඇදහිල්ල ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුන්ට අවස්ථාවක් දුන්නේය.” The Desire of Ages, 411.

In July 2023, the Lord began to give opportunity for those involved with the disappointment, to express their faith. He did so by opening up the message of Ezekiel thirty-seven, which was a confirmation of the message of September 11, 2001. It was the thread that tied the sealing time from September 11, 2001 to the soon coming Sunday law together. It did so by placing the disappointment of July 18, 2020 in the structure of truth, for, those who were willing to see, could recognize that every reformatory movement has a theme that runs through their peculiar sacred history.

2023 ජූලි මාසයේදී, බලාපොරොත්තු භංගයට සම්බන්ධ වූවන්ට තමන්ගේ ඇදහිල්ල ප්‍රකාශ කිරීමට ස්වාමීන්වහන්සේ අවස්ථාව දීමට ආරම්භ කළසේක. එය සිදු කළේ, 2001 සැප්තැම්බර් 11 පණිවිඩයේ තහවුරු කිරීමක් වූ එසකියෙල් තිස්හත් වන පරිච්ඡේදයේ පණිවිඩය විවෘත කිරීමෙනි. එය 2001 සැප්තැම්බර් 11 සිට ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය දක්වා මුද්‍රා තැබීමේ කාලය එකට බැඳ තැබූ නූල විය. එසේ කළේ, 2020 ජූලි 18 බලාපොරොත්තු භංගය සත්‍යයේ ව්‍යුහය තුළ ස්ථානගත කිරීමෙනි; මක්නිසාද, දැකීමට කැමති වූවන්ට, සෑම ප්‍රතිසංස්කරණාත්මක චලනයකටම ඔවුන්ගේ විශේෂිත පූජනීය ඉතිහාසය පුරා දිවෙන තේමාවක් ඇති බව හඳුනාගත හැකිව තිබුණි.

In the last days, the message of the third woe arrived on September 11, 2001, then a false message of the third woe was proclaimed that produced a disappointment, but the message that brought them back to life after three and a half days of being dead, dry and scattered bones was the message of the four winds, that is also the third woe.

අන්තිම දවස්වල තුන්වන අහෝවේ පණිවුඩය 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින පැමිණියේය; අනතුරුව තුන්වන අහෝවේ ව්‍යාජ පණිවුඩයක් ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ අතර එය බලාපොරොත්තු කඩවීමක් ඇති කළේය. එහෙත් මළ, වියළි, විසිර ගිය අස්ථි ලෙස දින තුනහමාරක් පසුකර නැවත ඔවුන්ට ජීවනය ගෙන ආ පණිවුඩය වන්නේ සුළං හතරේ පණිවුඩය වන අතර, එයද තුන්වන අහෝවම වේ.

The last-day disciples can see, if they choose to see, that the three waymarks of the sealing of the one hundred and forty-four thousand are the same theme at each step, and that at the second step, the rebellion represented by the thirteenth letter of the Hebrew alphabet confirmed the message as “Truth.” A second witness the Lord provided was in the fact that the first disappointment of prior reformatory movements was based upon rebellion against God’s revealed will, whether it was Moses not circumcising his son, or Uzzah touching that ark, or Martha and Mary doubting Jesus’ word concerning the death of Lazarus. The only reform line that did not uphold the fact that the first disappointment was based upon disobedience was the reform movement of the Millerites, but it was also shown at that time that the history of the Millerites possessed internal waymarks that were based upon the truth of the eighth, being of the seven.

අන්තිම දින ගෝලයන්, දකින්නට තෝරාගන්නේ නම්, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මුද්‍රා තැබීමේ මාර්ගලකුණු තුන සෑම පියවරකදීම එකම තේමාව බවත්, දෙවන පියවරේදී හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරමාලාවේ දහතුන්වන අකුරෙන් නිරූපිත කැරැල්ල එම පණිවුඩය “සත්‍යය” ලෙස තහවුරු කළ බවත් දැකගත හැක. ස්වාමින්වහන්සේ සපයා දුන් දෙවන සාක්ෂිය වූයේ, පෙර පැවති ප්‍රතිසංස්කරණාත්මක චලනවල පළමු බලාපොරොත්තු කඩවීම දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රකාශිත කැමැත්තට විරුද්ධ වූ කැරැල්ල මත පදනම්ව තිබූ බවය; එය මෝසෙස් තම පුත්‍රයාට චර්මච්ඡේදනය නොකළා වුවද, හෝ උස්සා එම ගිවිසුම් පෙට්ටියට අත තැබුවා වුවද, හෝ මාර්තා සහ මරියා ලාසරස්ගේ මරණය සම්බන්ධයෙන් යේසුස්වහන්සේගේ වචනය සැක කළා වුවද එසේමය. පළමු බලාපොරොත්තු කඩවීම අකීකරුකම මත පදනම්ව තිබූ බව නොපවත්වාගත් එකම ප්‍රතිසංස්කරණ රේඛාව වූයේ මිලර්වරුන්ගේ ප්‍රතිසංස්කරණ චලනයය; එහෙත් එම කාලයේදීම මිලර්වරුන්ගේ ඉතිහාසය අටවන එක, සත්වරුන්ගෙන් වූ එක, යන සත්‍යය මත පදනම් වූ අභ්‍යන්තර මාර්ගලකුණු ඇති බවද පෙන්වා දෙන ලදී.

The fact that the eighth is of the seven is a major element of the Revelation of Jesus Christ which is now being unsealed, and the transition of the Philadelphian Millerite movement unto the Laodicean church was a waymark that identified when the Laodicean movement of the third angel would transition unto the Philadelphian movement of the one hundred and forty-four thousand. Thus, the fact that the first Millerite disappointment was accomplished without their movement manifesting disobedience, provided the contrast for the same waymark in the last days where the Laodicean movement of the third angel would disobey and produce a disappointment, and in so doing would align with the Millerite waymark, and produce the logic to see the movement of the one hundred and forty-four thousand is the eighth, that is of the seven.

අටවැනියා සත් දෙනාගෙන් වන බව යන සත්‍යය, දැන් මුද්‍රා විවෘත කරනු ලබන යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වෙහි ප්‍රධාන අංගයකි; ෆිලඩෙල්ෆියානු මිලරයිට් ව්‍යාපාරය ලාඔදිසියා සභාව වෙත සංක්‍රමණය වීම, තෙවන දූතයාගේ ලාඔදිසියානු ව්‍යාපාරය එක් ලක්ෂ හතළිස් හාර දහසේ ෆිලඩෙල්ෆියානු ව්‍යාපාරය වෙත සංක්‍රමණය වන කාලය හඳුනා දුන් මාර්ග-සලකුණක් විය. එබැවින්, පළමු මිලරයිට් බලාපොරොත්තුභංගය ඔවුන්ගේ ව්‍යාපාරය අකීකරුකම ප්‍රකාශ නොකරම සම්පූර්ණ කරන ලද බව යන සත්‍යය, අන්තිම දවස්වල එම මාර්ග-සලකුණ සඳහා විරුද්ධ-සම්බන්ධකය සැපයීය; එහි තෙවන දූතයාගේ ලාඔදිසියානු ව්‍යාපාරය අකීකරු වී බලාපොරොත්තුභංගයක් උපදවනු ඇත, එසේ කිරීමෙන් මිලරයිට් මාර්ග-සලකුණ සමඟ සරලවනු ඇත, සහ එක් ලක්ෂ හතළිස් හාර දහසේ ව්‍යාපාරය අටවැනියා වන අතර, එනම් සත් දෙනාගෙන් වන බව දැකීමට යෝග්‍ය තර්කය නිපදවනු ඇත.

On July 2023, the Lord raised up a “voice in the wilderness” in order to prepare His last-day people for the crisis of the Sunday law, and once He returned from tarrying in prayer unto the disciples, He gave them opportunity to express their faith. In Christ’s day the message was His baptism, the point where Jesus, became Jesus Christ. That waymark aligns with September 11, 2001, and His disciples were asked what men thought, and then asked what the disciples themselves thought about Christ.

2023 ජූලියේදී, ඉරිදා නීතියේ අර්බුදය සඳහා උන්වහන්සේගේ අවසාන-දින සෙනඟ සූදානම් කිරීම පිණිස, ස්වාමීන්වහන්සේ “වනයේ හඬක්” නැඟී සිටුවූ සේක; තවද යාච්ඤාවේ රැඳී සිටීමෙන් ආපසු ගෝලයන් වෙත පැමිණි කල, ඔවුන්ගේ විශ්වාසය ප්‍රකාශ කිරීමට උන්වහන්සේ ඔවුන්ට අවස්ථාව දුන් සේක. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දවස්වල, එම පණිවුඩය වූයේ උන්වහන්සේගේ බව්තීස්මයයි; එය යේසුස්, යේසුස් ක්‍රිස්තුස් බවට පත්වූ ස්ථානයයි. එම මාර්ග-ලකුණ 2001 සැප්තැම්බර් 11 සමඟ සමාන්තර වන අතර, මනුෂ්‍යයන් ක්‍රිස්තුස් ගැන කුමක් සිතන්නේදැයි උන්වහන්සේගේ ගෝලයන්ගෙන් විමසනු ලැබූ අතර, අනಂತರ ගෝලයන්ම ක්‍රිස්තුස් ගැන කුමක් සිතන්නේදැයිද ඔවුන්ගෙන් විමසනු ලැබීය.

> “Upon joining them, He did not at once communicate that which He desired to impart. Before doing this, He gave them an opportunity of confessing their faith in Him that they might be strengthened for the coming trial. He asked, ‘Whom do men say that I the Son of man am?’

> “ඔවුන් සමඟ එක්වූ විට, ඔවුන්ට දීමට ඔහු කැමති වූ දේ ඔහු එකවරම ප්‍රකාශ නොකළේය. එය කිරීමට පෙර, ඉදිරියට එන පරීක්ෂාව සඳහා ඔවුන් ශක්තිමත් වන පිණිස, ඔහු කෙරෙහි තමන්ගේ ඇදහිල්ල ප්‍රකාශ කිරීමට ඔවුන්ට අවස්ථාවක් දුන්නේය. ඔහු මෙසේ ඇසීය: ‘මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා වූ මා කවුදැයි මනුෂ්‍යයෝ කියන්නේ කවරෙකුද?’”

> “Sadly the disciples were forced to acknowledge that Israel had failed to recognize their Messiah. Some indeed, when they saw His miracles, had declared Him to be the Son of David. The multitudes that had been fed at Bethsaida had desired to proclaim Him king of Israel. Many were ready to accept Him as a prophet; but they did not believe Him to be the Messiah.” The Desire of Ages, 411.

> “දුක්ඛිත ලෙස, ඉශ්‍රායෙල් තමන්ගේ මෙසියාහ්ව හඳුනාගැනීමට අසමත් වූ බව පිළිගැනීමට ශිෂ්‍යයන්ට බල කෙරුණි. ඇතැම්හු සැබවින්ම, උන්වහන්සේගේ අද්භූත ක්‍රියා දුටු විට, උන්වහන්සේ දාවිද්ගේ පුත්‍රයා බව ප්‍රකාශ කළහ. බෙත්සායිදාහි ආහාර ලබා දෙන ලද ජන සමූහය උන්වහන්සේ ඉශ්‍රායෙලයේ රජු ලෙස ප්‍රකාශ කිරීමට කැමති වූහ. බොහෝ දෙනෙක් උන්වහන්සේ අනාගතවක්තෘවරයෙකු ලෙස පිළිගැනීමට සූදානම් වූහ; නමුත් ඔවුහු උන්වහන්සේ මෙසියාහ් බව විශ්වාස නොකළහ.” The Desire of Ages, 411.

The majority of Adventism did not believe in the third woe of September 11, 2001. They believed some of the miracles of the prophetic Word that had been presented in the movement, and some understood that the message of September 11, 2001 had elements of truth, but they did not truly believe the claims of September 11, 2001.

ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් වාදයේ බහුතරය 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දිනට අදාළ තුන්වන අභාග්‍යය විශ්වාස කළේ නැත. ඔවුන් එම චලනය තුළ ඉදිරිපත් කර තිබූ අනාවැකිමය වචනයේ අද්භූත කරුණු කිහිපයක් විශ්වාස කළහ; තවද සමහරු 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින පිළිබඳ පණිවිඩයේ සත්‍යයේ අංග තිබෙන බව අවබෝධ කරගත්හ. එහෙත් ඔවුන් 2001 සැප්තැම්බර් 11 සම්බන්ධ ප්‍රකාශයන් සැබෑ ලෙසම විශ්වාස කළේ නැත.

The claim of September 11, 2001 had been typified by the claim of August 11, 1840, and that claim was expressed by Sister White when commenting upon the fulfillment of August 11, 1840. She stated:

2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින පිළිබඳ ප්‍රකාශය 1840 අගෝස්තු 11 වන දින පිළිබඳ ප්‍රකාශයෙන් ප්‍රතිරූපී කර තිබුණි; තවද 1840 අගෝස්තු 11 වන දින සිද්ධ වූ ඉටුවීම පිළිබඳ විවරණය කරමින් සිස්ටර් වයිට් විසින් එම ප්‍රකාශය ප්‍රකාශ කරන ලදී. ඇය මෙසේ ප්‍රකාශ කළාය:

> “At the very time specified, Turkey, through her ambassadors, accepted the protection of the allied powers of Europe, and thus placed herself under the control of Christian nations. The event exactly fulfilled the prediction. When it became known, multitudes were convinced of the correctness of the principles of prophetic interpretation adopted by Miller and his associates, and a wonderful impetus was given to the advent movement. Men of learning and position united with Miller, both in preaching and in publishing his views, and from 1840 to 1844 the work rapidly extended.” The Great Controversy, 334, 335.

> “නියම කර තිබූ ඒම වේලාවේම, තුර්කිය, ඇයගේ තානාපතිවරුන් මාර්ගයෙන්, යුරෝපයේ සන්ධානගත බලවතුන්ගේ ආරක්ෂාව පිළිගත්තේය; එමගින් ඇය ක්‍රිස්තියානි ජාතීන්ගේ පාලනය යටතට තමා පත් කළාය. එම සිදුවීම අනාවැකිය නිවැරදිව ඉටු කළේය. මෙය ප්‍රසිද්ධ වූ විට, මිලර් සහ ඔහුගේ සහායකයන් අනුගමනය කළ අනාවැකි-අර්ථකථන මූලධර්මවල නිවැරදිභාවය ගැන බොහෝ ජන සමූහයන් විශ්වාසයට පැමිණියෝය; තවද අද්වෙන්ත ව්‍යාපාරයට අතිවිශිෂ්ට ප්‍රේරණයක් ලැබුණි. ශාස්ත්‍රෝපෙත දැනුම හා සමාජ ස්ථානය ඇති පුද්ගලයෝ, මිලර් සමඟ, ඔහුගේ අදහස් ප්‍රකාශ කිරීමෙහිද ඒවා ප්‍රකාශනයට පත් කිරීමෙහිද එක්වූහ; 1840 සිට 1844 දක්වා මෙම කාර්යය ශීඝ්‍රයෙන් ව්‍යාප්ත විය.” The Great Controversy, 334, 335.

What was confirmed on August 11, 1840 was that Miller’s prophetic views were accurate, and the claim of September 11, 2001 is the confirmation that Future for America’s prophetic views are accurate. The unrepentant multitude in July of 2023 could not and would not accept the premise that the methodology designed by Christ, and entrusted to Future for America is actually the methodology of the latter rain. But then Christ asked His disciples what they, not the multitude thought.

1840 අගෝස්තු 11 දින තහවුරු කරන ලද්දේ මිලර්ගේ අනාගතවාණිජ දෘෂ්ටිකෝණ නිවැරදි බවය; 2001 සැප්තැම්බර් 11 සම්බන්ධ ප්‍රකාශය වනාහි Future for America හි අනාගතවාණිජ දෘෂ්ටිකෝණ නිවැරදි බව තහවුරු කිරීමයි. 2023 ජූලි මාසයේ පසුතැවිලි නොවූ ජන සමූහයට, ක්‍රිස්තුස් විසින් සැලසුම් කර Future for America වෙත භාර දෙන ලද ක්‍රමවේදය සැබවින්ම අගහිරි වැස්සේ ක්‍රමවේදය බව යන පූර්වාධාරය පිළිගැනීමට නොහැකි විය; එය පිළිගැනීමට ඔවුන් කැමතිද නොවීය. එහෙත් අනතුරුව ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම ගෝලයන්ගෙන්, ජන සමූහය නොව, ඔවුන් සිතන්නේ කුමක්දැයි විමසූ සේක.

> “Jesus now put a second question, relating to the disciples themselves: ‘But whom say ye that I am?’ Peter answered, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’

> දැන් යේසුස්වහන්සේ, ගෝලයන් තමන්ම පිළිබඳ වූ දෙවන ප්‍රශ්නයක් ඇසූසේක: ‘එහෙත් නුඹලා මම කවුරුන් යයි කියන්නහු ද?’ පේතෘස් පිළිතුරු දෙමින් කීවේය: ‘ඔබ වහන්සේ ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන් වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය.’

> “From the first, Peter had believed Jesus to be the Messiah. Many others who had been convicted by the preaching of John the Baptist, and had accepted Christ, began to doubt as to John’s mission when he was imprisoned and put to death; and they now doubted that Jesus was the Messiah, for whom they had looked so long. Many of the disciples who had ardently expected Jesus to take His place on David’s throne left Him when they perceived that He had no such intention. But Peter and his companions turned not from their allegiance. The vacillating course of those who praised yesterday and condemned today did not destroy the faith of the true follower of the Saviour. Peter declared, ‘Thou art the Christ, the Son of the living God.’ He waited not for kingly honors to crown his Lord, but accepted Him in His humiliation.

> “ආරම්භයේ සිටම, පේත්‍රැස් යේසුස්ව මෙසියස් බව විශ්වාස කර තිබුණේය. යොහන් බප්තිස්තගේ දේශනා කිරීමෙන් වරදකරු බවට පත් වී, ක්‍රිස්තුස්ව පිළිගෙන සිටි බොහෝ අය, ඔහු සිරගත කර මරණයට පත් කළ විට, යොහන්ගේ මෙහෙවර පිළිබඳ සැක කිරීමට පටන් ගත්හ; එවිට ඔවුහු ද තවදුරටත්, තමන් මෙතරම් කාලයක් බලාපොරොත්තු වී සිටි යේසුස් මෙසියස් ද යන කරුණ පිළිබඳ සැක කළහ. යේසුස් තමන්ගේ ස්ථානය දාවිත්ගේ සිංහාසනයෙහි අල්ලාගනු ඇතැයි උද්යෝගයෙන් බලාපොරොත්තු වී සිටි ශිෂ්‍යයන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක්, උන්වහන්සේට එවැනි අදහසක් නොමැති බව තේරුම් ගත් කල, උන්වහන්සේ අත්හැර ගියහ. එහෙත් පේත්‍රැස් සහ ඔහුගේ සහචරයෝ තමන්ගේ පක්ෂපාතභාවයෙන් ඉවත් නොවූහ. ඊයේ ප්‍රශංසා කර අද හෙළාදකින අයගේ චංචල හැසිරීම ගැළවුම්කරුවාණන්ගේ සැබෑ අනුගාමිකයාගේ ඇදහිල්ල විනාශ නොකළේය. පේත්‍රැස් ප්‍රකාශ කළේය, ‘නුඹ වහන්සේ ජීවමාන දෙවියන් වහන්සේගේ පුත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ය.’ තම ස්වාමියාණන්ට රාජකීය ගෞරවයන් කිරුළු පළඳවනු ඇතැයි ඔහු බලා නොසිටියේය; එහෙත් උන්වහන්සේගේ අවමානයෙහි දී උන්වහන්සේව පිළිගත්තේය.”

> “Peter had expressed the faith of the twelve. Yet the disciples were still far from understanding Christ’s mission. The opposition and misrepresentation of the priests and rulers, while it could not turn them away from Christ, still caused them great perplexity. They did not see their way clearly. The influence of their early training, the teaching of the rabbis, the power of tradition, still intercepted their view of truth. From time to time precious rays of light from Jesus shone upon them, yet often they were like men groping among shadows. But on this day, before they were brought face to face with the great trial of their faith, the Holy Spirit rested upon them in power. For a little time their eyes were turned away from ‘the things which are seen,’ to behold ‘the things which are not seen.’ 2 Corinthians 4:18. Beneath the guise of humanity they discerned the glory of the Son of God.

> “පේත්‍රැස් දොළොස්දෙනාගේ ඇදහිල්ල ප්‍රකාශ කර තිබුණේය. එහෙත් ශිෂ්‍යයෝ තවමත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මෙහෙවර අවබෝධ කරගැනීමෙන් බොහෝ දුර සිටියෝය. පූජකයන් හා ප්‍රධානීන්ගේ විරුද්ධතාවත් වැරදි නිරූපණයත්, ඔවුන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගෙන් ඉවතට හරවා දැමීමට නොහැකි වූ නමුත්, තවද ඔවුන්ට මහත් ව්‍යාකූලත්වයක් ඇති කළේය. ඔවුහු තමන්ගේ මාර්ගය පැහැදිලිව නොදුටුවෝය. තමන්ගේ මුල් පුහුණුවේ බලපෑම, රබ්බීන්ගේ ඉගැන්වීම, සම්ප්‍රදායේ බලය, තවමත් සත්‍යය පිළිබඳ ඔවුන්ගේ දර්ශනයට බාධා කළේය. කලින් කලට යේසුස්වහන්සේගෙන් අගනා ආලෝක කිරණ ඔවුන් මත බැබළුණත්, බොහෝ විට ඔවුහු සෙවණැලි අතර අතපත ගෑ මිනිසුන් මෙන් වූහ. එහෙත් මේ දිනෙහි, ඔවුන්ගේ ඇදහිල්ලේ මහත් පරීක්ෂාවට මුහුණට මුහුණ ලාමට පෙර, ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ බලයෙන් ඔවුන් මත විරාජමාන වූසේක. සුළු කාලයකට ඔවුන්ගේ ඇස් ‘පෙනෙන දේවල්’ වෙතින් ඉවතට හැරී, ‘නොපෙනෙන දේවල්’ දැකීමට යොමු විය. 2 කොරින්ති 4:18. මනුෂ්‍යත්වයේ ආවරණය යටින් ඔවුහු දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන්ගේ මහිමය හඳුනාගත්තෝය.”

> “Jesus answered Peter, saying, ‘Blessed art thou, Simon Bar-jona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but My Father which is in heaven.’” The Desire of Ages, 412.

> “යේසුස් පේතෘස්ට පිළිතුරු දෙමින් මෙසේ කී සේක, ‘සිමොන් බර්-යෝනා, ඔබ ආශීර්වාදලත් ය; මක්නිසාද මාංසය හා රුධිරය මෙය ඔබට ප්‍රකාශ කර නොතිබුණද, ස්වර්ගවල සිටින මාගේ පියාණන්වහන්සේය.’” The Desire of Ages, 412.

Peter’s confession in identifying that Christ is the son of God, spoke directly to the testing question of that history. The time had come for the Messiah to appear, as set forth by God’s prophetic Word, and only those who accepted that truth would be included with those represented by Peter’s statement. Peter represents those who accept the message established on September 11, 2001, and that confess that Jesus is the Son of God. “Peter had expressed the faith of the twelve,” and the twelve he represented were the one hundred and forty-four thousand. For this reason, Christ changed Peter’s name from Simon Bar-jona unto Peter in the passage.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන් බව හඳුනාගනිමින් පේතුරු කළ පාපොච්චාරණය, එම ඉතිහාසයේ පරීක්ෂාකාරී ප්‍රශ්නයට සෘජුවම උත්තර දුන්නේය. දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනයෙන් නියම කර ඇති පරිදි, මෙසියාණන් ප්‍රකාශ වීමට කාලය පැමිණ තිබුණි; එම සත්‍යය පිළිගත් අය පමණක් පේතුරුගේ ප්‍රකාශයෙන් නිරූපිත වූවන් සමඟ ඇතුළත් කරනු ලැබූහ. 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ස්ථාපිත කරන ලද පණිවිඩය පිළිගන්නා, සහ යේසුස්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන් බව පාපොච්චාරණය කරන අය පේතුරු නියෝජනය කරයි. “පේතුරු දොළොස්දෙනාගේ ඇදහිල්ල ප්‍රකාශ කර තිබුණේය,” එසේ ඔහු නියෝජනය කළ දොළොස්දෙනා වූයේ එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසය. මේ හේතුව නිසා, එම ඡේදයේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සීමොන් බාර්-යෝනා යන පේතුරුගේ නාමය පේතුරු ලෙස වෙනස් කළසේක.

“Simon” means “he who hears,” and “bar” means “son of,” and Jonah means “dove.” Simon represented those who heard the message of the dove, which represented the truths associated with the baptism of Jesus, when He became the Christ, anointed with power, as was symbolically represented by the descent of the Holy Spirit in the form of a dove.

“සිමොන්” යන්නෙහි අර්ථය “ඇසෙන තැනැත්තා” වන අතර, “බාර්” යන්නෙහි අර්ථය “පුත්‍රයා” යන්නයි; “යෝනා” යන්නෙහි අර්ථය “පරෙවියා” යන්නයි. සිමොන් නියෝජනය කළේ පරෙවියාගේ පණිවිඩය ඇසූ අයයි; එම පරෙවියා නියෝජනය කළේ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ බලයෙන් අභිෂේක ලැබ, ක්‍රිස්තුස් බවට පත් වූ අවස්ථාවේ, උන්වහන්සේගේ බව්තිස්මය සමඟ සම්බන්ධ සත්‍යයන්ය. එය සංකේතාත්මක ලෙස නියෝජනය කරනු ලැබුවේ ශුද්ධාත්මයාණන් පරෙවියෙකුගේ ස්වරූපයෙන් අවතීරණ වූයේය.

The reform lines parallel each other and John represents the Millerites, who on August 11, 1840, ate the little book. Jeremiah aligns with that event, and when he ate the little book, he was then called by God’s name.

ප්‍රතිසංස්කරණ රේඛා එකිනෙකට සමාන්තර වන අතර, යොහන් 1840 අගෝස්තු 11 වන දින කුඩා පොත අනුභව කළ මිලරයිට්වරුන් නියෝජනය කරයි. යෙරෙමියා එම සිද්ධියට අනුකූල වන අතර, ඔහු කුඩා පොත අනුභව කළ විට, එවිට ඔහු දෙවියන්වහන්සේගේ නාමයෙන් කැඳවනු ලැබීය.

> Thy words were found, and I did eat them; and thy word was unto me the joy and rejoicing of mine heart: for I am called by thy name, O Lord God of hosts. Jeremiah 15:16.

> ඔබගේ වචන හමුවූ කල මම ඒවා භුක්ති විඳිමි; ඔබගේ වචනය මාගේ හදවතේ ප්‍රීතියද උල්ලాసයද විය; මක්නිසාද, සේනාවල ස්වාමිවූ දෙවියන් වහන්ස, මම ඔබගේ නාමයෙන් කැඳවනු ලබමි. යෙරෙමියා 15:16.

When the Lord entered into covenant with Abram, He changed his name to Abraham, as He did with Sarai and Jacob. The changing of a name represents a covenant relationship, and at the waymark where the Divine symbol descends God’s people are to eat the message, enter into covenant, and their name is then changed. As a representative of the disciples of Christ’s time, Simon Bar-jona represented those who “heard” the message of the “dove.”

ස්වාමින්වහන්සේ අබ්‍රාම් සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළුවූ විට, සාරයි සහ යාකොබ් සමඟ කළාක් මෙන්ම, ඔහුගේ නාමය අබ්‍රාහම් ලෙස වෙනස් කළසේක. නාමයක් වෙනස් කිරීම ගිවිසුම්මය සම්බන්ධතාවයක් නිරූපණය කරයි; එසේම දේවීය සංකේතය අවතීර්ණ වන මාර්ගලකුණෙහිදී දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව එම පණිවිඩය භුජනය කළ යුතුය, ගිවිසුමකට ඇතුළු විය යුතුය, එවිට ඔවුන්ගේ නාමයද වෙනස් කරනු ලැබේ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාලයේ ගෝලයන්ගේ නියෝජිතයෙකු ලෙස, සීමොන් බාර්-යෝනා “පරෙවියාගේ” පණිවිඩය “ඇසූ” අය නියෝජනය කළේය.

When he gave testimony that he recognized that at that waymark Jesus became the Christ, and that He was the Son of God, and all which that entails, Christ then changed his name to Peter. He had expressed the message that Christ’s covenant people of that history accepted, and in so doing he also typified the one hundred and forty-four thousand of the last days.

එම මාර්ගලකුණෙහිදී යේසුස් ක්‍රිස්තුස් බවට පත් වූ බවත්, උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා බවත්, එයින් අර්ථගත වන සියල්ලත් තමා හඳුනාගත් බවට ඔහු සාක්ෂි දුන් විට, ක්‍රිස්තුස් උන්වහන්සේ එවිට ඔහුගේ නාමය පේතුරු ලෙස වෙනස් කළ සේක. එම ඉතිහාස කාලයේ ක්‍රිස්තුස්ගේ ගිවිසුම් ජනතාව විසින් පිළිගත් පණිවිඩය ඔහු ප්‍රකාශ කළේය; එසේ කිරීමෙන් ඔහු අවසාන දිනවල එක්ලක්ෂ හතළිස්හතර දහසද පූර්වලක්ෂණවත් කළේය.

The letter “P” is the sixteenth letter in the English alphabet, and the letter “E” is the fifth letter in the alphabet, and the letter “T” is the twentieth letter, the letter “E” is repeated, and the name ends with the letter “R” which is the eighteenth letter. Sixteen “times” five, “times” twenty, “times” five, “times” eighteen equals one hundred and forty-four thousand. The Wonderful Linguist spoke to Peter in Hebrew, and the New Testament was written in the Greek, and the translators of the King James Version produced the New Testament in English.

“P” අකුර ඉංග්‍රීසි අක්ෂරමාලාවේ දහසයවන අකුර වන අතර, “E” අකුර අක්ෂරමාලාවේ පස්වන අකුරය, “T” අකුර විසිවන අකුරය, “E” අකුර නැවතත් පෙනී යයි, සහ එම නාමය අවසන් වන්නේ දහඅටවන අකුර වන “R” අකුරිනි. දහසය “ගුණ” පහ, “ගුණ” විස්ස, “ගුණ” පහ, “ගුණ” දහඅට යන ගුණිතය එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසකට සමාන වේ. අද්භූත භාෂාශාස්ත්‍රවේදියා පේතෘස් සමඟ හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් කථා කළේය, නව ගිවිසුම ග්‍රීක භාෂාවෙන් ලියන ලද්දේය, සහ කින්ග් ජේම්ස් අනුවාදයේ පරිවර්තකයෝ නව ගිවිසුම ඉංග්‍රීසි භාෂාවෙන් නිෂ්පාදනය කළහ.

In spite of the three steps of differing languages, Christ, who is the Son of God, the Wonderful Linguist, and the Wonderful Numberer, placed an illustration of the sealing of the one hundred and forty-four thousand in Matthew chapter sixteen, that aligns with the Battle of Panium, and His visit to Caesarea Philippi. He did so by employing His control of language and numbers, for He is both Palmoni (the Wonderful Numberer), and the Word (the Wonderful Linguist).

භාෂා තුනක වෙනස් පියවරයන් තිබිය ද, දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, අද්භූත භාෂාශාස්ත්‍රඥයාත්, අද්භූත සංඛ්‍යාකාරයාත් වන තැනැන්වහන්සේ, පානියුම් සංග්‍රාමය හා උන්වහන්සේගේ කයිසාරියා ෆිලිප්පි වෙත ගමන සමඟ සමානව ගැළපෙන අයුරින්, මත්තෙව් පොතේ දහසයවන පරිච්ඡේදයේ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා තැබීම පිළිබඳ උපමාදර්ශනයක් තැබූ සේක. උන්වහන්සේ එය කළේ භාෂාව හා සංඛ්‍යා පිළිබඳ තම ආධිපත්‍යය භාවිත කළමනාකාරයෙන් ය; මක්නිසාද උන්වහන්සේ Palmoni (අද්භූත සංඛ්‍යාකාරයා) ද, වචනය (අද්භූත භාෂාශාස්ත්‍රඥයා) ද වන බැවිනි.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> “Nearly two thousand years ago, a voice of mysterious import was heard in heaven, from the throne of God, ‘Lo, I come.’ ‘Sacrifice and offering Thou wouldest not, but a body hast Thou prepared Me…. Lo, I come (in the volume of the Book it is written of Me,) to do Thy will, O God.’ Hebrews 10:5–7. In these words is announced the fulfillment of the purpose that had been hidden from eternal ages. Christ was about to visit our world, and to become incarnate. He says, ‘A body hast Thou prepared Me.’ Had He appeared with the glory that was His with the Father before the world was, we could not have endured the light of His presence. That we might behold it and not be destroyed, the manifestation of His glory was shrouded. His divinity was veiled with humanity,—the invisible glory in the visible human form.

> “අවුරුදු දෙදහසකට ආසන්න කාලයකට පෙර, අද්භූත අර්ථභාරයකින් යුත් හඬක් දෙවියන්වහන්සේගේ සිංහාසනයෙන් ස්වර්ගයේදී ඇසුණි: ‘බලන්න, මම එමි.’ ‘ඔබ පූජාවද නైవේද්‍යයද කැමති නොවූ සේක; එහෙත් මට ශරීරයක් සූදානම් කළ සේක.... බලන්න, මම එමි (පොතේ පරිමාණය තුළ මා ගැන ලියා තිබේ), දෙවියනි, ඔබගේ කැමැත්ත ඉටු කිරීමටය.’ හෙබ්‍රෙව් 10:5–7. මේ වචන තුළ, අනන්ත යුගයන් පුරා සැඟවී තිබූ අරමුණේ ඉටුවීම ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අපගේ ලෝකයට පැමිණ, මාංසධාරී වීමට ආසන්නව සිටියේය. උන්වහන්සේ කියනසේක, ‘මට ශරීරයක් සූදානම් කළ සේක.’ ලෝකය ඇතිවීමට පෙර පියාණන්වහන්සේ සමඟ උන්වහන්සේට තිබූ මහිමයෙන් උන්වහන්සේ පෙනී සිටියේ නම්, අපට උන්වහන්සේගේ සන්නිධානයේ ආලෝකය දරාගත නොහැකි වන්නේය. අප එය දැක විනාශ නොවනු පිණිස, උන්වහන්සේගේ මහිමයේ ප්‍රකාශනය ආවරණය කරනු ලැබීය. උන්වහන්සේගේ දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වයෙන් වැසී ගියේය,—අදෘශ්‍ය මහිමය දෘශ්‍ය මනුෂ්‍ය ස්වරූපය තුළය.”

> “This great purpose had been shadowed forth in types and symbols. The burning bush, in which Christ appeared to Moses, revealed God. The symbol chosen for the representation of the Deity was a lowly shrub, that seemingly had no attractions. This enshrined the Infinite. The all-merciful God shrouded His glory in a most humble type, that Moses could look upon it and live. So in the pillar of cloud by day and the pillar of fire by night, God communicated with Israel, revealing to men His will, and imparting to them His grace. God’s glory was subdued, and His majesty veiled, that the weak vision of finite men might behold it. So Christ was to come in ‘the body of our humiliation’ (Philippians 3:21, R. V.), ‘in the likeness of men.’ In the eyes of the world He possessed no beauty that they should desire Him; yet He was the incarnate God, the light of heaven and earth. His glory was veiled, His greatness and majesty were hidden, that He might draw near to sorrowful, tempted men.

> “මෙම මහත් අරමුණ ප්‍රතිරූප හා සංකේත මඟින් පූර්වයෙන්ම සෙවනැලි කොට දක්වා තිබුණි. ක්‍රිස්තුස් මෝසෙස්ට ප්‍රකාශ වූ දහන වැටිය තුළ දෙවියන් වහන්සේ ප්‍රකාශ විය. දේවත්වය නිරූපණය කිරීම සඳහා තෝරාගත් සංකේතය නම්, පෙනුමෙන් කිසි ආකර්ෂණයක් නොමැති යැයි සිතෙන, නීච පඳුරකි. එය අනන්තයාණන් වහන්සේගේ වාසස්ථානය විය. සියලු දයාබර දෙවියන් වහන්සේ තමන්ගේ තේජස අතිශයින්ම නම‍්‍ර ප්‍රතිරූපයකින් ආවරණය කළ සේක; එසේ කළේ මෝසෙස්ට එය දෙස බලා ජීවමානව සිටීමට හැකි වන පිණිසය. එසේම දහවල් වලාකුළු ස්ථම්භයෙහිත් රාත්‍රියේ ගිනි ස්ථම්භයෙහිත් දෙවියන් වහන්සේ ඉශ්‍රායෙල් සමඟ සම්බන්ධ වූ සේක; මනුෂ්‍යයන්ට තමන්ගේ කැමැත්ත ප්‍රකාශ කරමින්, ඔවුන්ට තමන්ගේ අනුග්‍රහය ද පිරිනමමින්ය. දෙවියන් වහන්සේගේ තේජස මෘදු කරනු ලැබුවේය, උන්වහන්සේගේ මහීමය වැසුනු ලද්දේය; එසේ වූයේ සීමිත මනුෂ්‍යයන්ගේ දුර්වල දෘෂ්ටියට එය දැක ගැනීමට හැකි වන පිණිසය. එසේම ක්‍රිස්තුස් වහන්සේද ‘අපගේ නින්දිත ශරීරය’ තුළ (පිලිප්පි 3:21, R. V.), ‘මනුෂ්‍යයන්ගේ සමානත්වයෙන්’ පැමිණීමට නියමිත වූ සේක. ලෝකයේ ඇස්හි උන්වහන්සේ සතු වූයේ ඔවුන් උන්වහන්සේව ආශා කරනු පිණිස යම් රූසිරියක් නොවීය; එහෙත් උන්වහන්සේ මාංසධාරී වූ දෙවියන් වහන්සේ වූ සේක, ස්වර්ගයේ හා පොළොවේ ආලෝකය වූ සේක. උන්වහන්සේගේ තේජස වැසුනු ලැබුවේය, උන්වහන්සේගේ ශ්‍රේෂ්ඨත්වය හා මහීමය සඟවා තබන ලද්දේය; එසේ වූයේ ශෝකිත, පරීක්ෂිත මනුෂ්‍යයන් වෙත උන්වහන්සේ සමීප වීම සඳහාය.”

> “God commanded Moses for Israel, ‘Let them make Me a sanctuary; that I may dwell among them’ (Exodus 25:8), and He abode in the sanctuary, in the midst of His people. Through all their weary wandering in the desert, the symbol of His presence was with them. So Christ set up His tabernacle in the midst of our human encampment. He pitched His tent by the side of the tents of men, that He might dwell among us, and make us familiar with His divine character and life. ‘The Word became flesh, and tabernacled among us (and we beheld His glory, glory as of the Only Begotten from the Father), full of grace and truth.’ John 1:14, R. V., margin.

> “දෙවියන් වහන්සේ ඉශ්රායෙල් වෙනුවෙන් මෝසෙස්ට, ‘මට ශුද්ධස්ථානයක් සාදා දෙන්න; එවිට මම ඔවුන් අතර වාසය කරන්නෙමි’ යයි අණ කළ සේක” (නික්මයාම 25:8), සහ උන්වහන්සේ තම සෙනඟ අතරතුර ශුද්ධස්ථානයෙහි වාසය කළ සේක. කාන්තාරයේ ඔවුන්ගේ සියලු වෙහෙසකර සංචාරය පුරා, උන්වහන්සේගේ සන්නිධානයේ සංකේතය ඔවුන් සමඟ තිබුණේය. එසේම ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ අපගේ මනුෂ්‍ය කඳවුර මධ්‍යයේ තම මණ්ඩපය පිහිටුවා ගත් සේක. උන්වහන්සේ අප අතර වාසය කරමින්, තම දේවීය චරිතය හා ජීවිතය අපට හුරුපුරුදු කරවන පිණිස, මනුෂ්‍යයන්ගේ කූඩාරම් අසළ තම කූඩාරම ගැසූ සේක. “‘වචනය මාංසවත්ව අප අතර මණ්ඩපගත වූයේය (අපි උන්වහන්සේගේ තේජස දුටුවෙමු; එය පියාණන් වහන්සේගෙන් පැමිණෙන ඒකජාතකයාගේ තේජසවූ, කරුණාවෙන් හා සත්‍යයෙන් පූර්ණ තේජසකි).’” යොහන් 1:14, R. V., margin.

> “Since Jesus came to dwell with us, we know that God is acquainted with our trials, and sympathizes with our griefs. Every son and daughter of Adam may understand that our Creator is the friend of sinners. For in every doctrine of grace, every promise of joy, every deed of love, every divine attraction presented in the Saviour’s life on earth, we see ‘God with us.’

> “යේසුස්වහන්සේ අප සමඟ වාසය කිරීමට පැමිණි බැවින්, දෙවියන්වහන්සේ අපගේ පරීක්ෂාවන් පිළිබඳව හොඳින් දන්නා බවත්, අපගේ ශෝකයන් සමඟ අනුකම්පා කරන බවත් අපි දනිමු. ආදම්ගේ සෑම පුත්‍රයෙකුටත් සහ දියණියෙකුටත්, අපගේ මැවුම්කරු පව්කාරයන්ගේ මිත්‍රයා බව තේරුම් ගත හැක. මක්නිසාද කරුණාවේ සෑම ධර්මෝපදේශයකද, ප්‍රීතියේ සෑම පොරොන්දුවකද, ප්‍රේමයේ සෑම ක්‍රියාවකද, ගැළවුම්කරුගේ භූමියෙහි ජීවිතයේ ප්‍රකාශිත සෑම දේවීය ආකර්ෂණයකද, අපි ‘අප සමඟ දෙවියන්වහන්සේ’ දකිමු.”

> “Satan represents God’s law of love as a law of selfishness. He declares that it is impossible for us to obey its precepts. The fall of our first parents, with all the woe that has resulted, he charges upon the Creator, leading men to look upon God as the author of sin, and suffering, and death. Jesus was to unveil this deception. As one of us He was to give an example of obedience. For this He took upon Himself our nature, and passed through our experiences. ‘In all things it behooved Him to be made like unto His brethren.’ Hebrews 2:17. If we had to bear anything which Jesus did not endure, then upon this point Satan would represent the power of God as insufficient for us. Therefore Jesus was ‘in all points tempted like as we are.’ Hebrews 4:15. He endured every trial to which we are subject. And He exercised in His own behalf no power that is not freely offered to us. As man, He met temptation, and overcame in the strength given Him from God. He says, ‘I delight to do Thy will, O My God: yea, Thy law is within My heart.’ Psalm 40:8. As He went about doing good, and healing all who were afflicted by Satan, He made plain to men the character of God’s law and the nature of His service. His life testifies that it is possible for us also to obey the law of God.

> “සාතන් දෙවියන්වහන්සේගේ ප්‍රේමයේ ව්‍යවස්ථාව ආත්මාර්ථකාමීභාවයේ ව්‍යවස්ථාවක් ලෙස නිරූපණය කරයි. එහි ආඥා අපට පිළිපැදීම අසම්භවයැයි ඔහු ප්‍රකාශ කරයි. අපගේ ප්‍රථම දෙමාපියන්ගේ වැටීම සහ එයින් හටගත් සියලු දුක්විපත්, ඔහු මැවුම්කරුගේ පිට පටවා, මනුෂ්‍යයන් දෙවියන්වහන්සේව පාපයේත්, වේදනාවේත්, මරණයේත් කර්තෘවරයා ලෙස දැකීමට යොමු කරයි. යේසුස්වහන්සේ මෙම රැවටිල්ල අනාවරණය කිරීමට නියමිතව සිටියේය. අප අතරින් එක් අයෙකු ලෙස, කීකරුකම පිළිබඳ ආදර්ශයක් දීමට උන්වහන්සේ නියමිතව සිටියේය. ඒ සඳහා උන්වහන්සේ අපගේ ස්වභාවය තමන් මත ගෙන, අපගේ අත්දැකීම්වලින් ගමන් කළසේක. ‘සියලු දේවලදී උන්වහන්සේ තම සහෝදරයන්ට සමාන විය යුතු විය.’ හෙබ්‍රෙව් 2:17. යේසුස්වහන්සේ නොඉවසූ කිසියම් දෙයක් අපට දරාගැනීමට සිදුවනවා නම්, එම කරුණෙහිදී සාතන් දෙවියන්වහන්සේගේ බලය අපට ප්‍රමාණවත් නොවන බව නිරූපණය කරනු ඇත. එබැවින් යේසුස්වහන්සේ ‘අප මෙන් සියලු කරුණුවලදී පරීක්ෂා කරන ලද්දේය.’ හෙබ්‍රෙව් 4:15. අප යටත් වන සෑම පරීක්ෂාවක්ම උන්වහන්සේ ඉවසාගත්සේක. තවද අපට නිදහසේ පිරිනමන නොවන කිසි බලයක් උන්වහන්සේ තමන්ගේ පක්ෂයෙන් භාවිත නොකළසේක. මනුෂ්‍යයෙකු ලෙස, උන්වහන්සේ පරීක්ෂාවට මුහුණ දී, දෙවියන්වහන්සේගෙන් උන්වහන්සේට දෙන ලද ශක්තියෙන් ජය ගත්සේක. උන්වහන්සේ මෙසේ කියනසේක: ‘මාගේ දෙවියනි, ඔබගේ කැමැත්ත ඉටු කිරීමට මම ප්‍රීතිවෙමි; එසේය, ඔබගේ ව්‍යවස්ථාව මාගේ හෘදය තුළ ඇත.’ ගීතාවලිය 40:8. උන්වහන්සේ යහපත කරමින්, සාතන් විසින් පීඩිත වූ සියල්ලන් සුවපත් කරමින් සංචාරය කළ කල, දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවේ චරිතයත්, උන්වහන්සේගේ සේවයේ ස්වභාවයත් මනුෂ්‍යයන්ට පැහැදිලි කළසේක. උන්වහන්සේගේ ජීවිතය, දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව අපටද පිළිපැදීමට හැකි බව සාක්ෂි දෙයි.”

> “By His humanity, Christ touched humanity; by His divinity, He lays hold upon the throne of God. As the Son of man, He gave us an example of obedience; as the Son of God, He gives us power to obey. It was Christ who from the bush on Mount Horeb spoke to Moses saying, ‘I AM THAT I AM…. Thus shalt thou say unto the children of Israel, I AM hath sent me unto you.’ Exodus 3:14. This was the pledge of Israel’s deliverance. So when He came ‘in the likeness of men,’ He declared Himself the I AM. The Child of Bethlehem, the meek and lowly Saviour, is God ‘manifest in the flesh.’ 1 Timothy 3:16. And to us He says: ‘I AM the Good Shepherd.’ ‘I AM the living Bread.’ ‘I AM the Way, the Truth, and the Life.’ ‘All power is given unto Me in heaven and in earth.’ John 10:11; 6:51; 14:6; Matthew 28:18. I AM the assurance of every promise. I AM; be not afraid. ‘God with us’ is the surety of our deliverance from sin, the assurance of our power to obey the law of heaven.” The Desire of Ages, 23, 24.

> “තමාගේ මනුෂ්‍යත්වයෙන් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මනුෂ්‍යත්වය ස්පර්ශ කළ සේක; තමාගේ දේවත්වයෙන් උන්වහන්සේ දෙවියන්වහන්සේගේ සිංහාසනය අල්ලා ගන්නා සේක. මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා වශයෙන් උන්වහන්සේ අපට කීකරුකමේ ආදර්ශයක් දුන් සේක; දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා වශයෙන් උන්වහන්සේ අපට කීකරු වීමට බලය දෙන සේක. හොරෙබ් කන්දේ ගින්නෙන් දැවෙමින් සිටි පඳුරෙන් මෝසෙස්ට කතා කරමින්, ‘මම යහපත් අයෙකු ය; ... මෙසේ ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන්ට කියව: මම යන තැනැත්තා මාව ඔබ වෙත එවීය’ යයි කීවේ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේය. නික්මයාම 3:14. මෙය ඉශ්‍රායෙල්ගේ මිදීම පිළිබඳ පොරොන්දුව විය. එබැවින් උන්වහන්සේ ‘මනුෂ්‍යයන්ගේ සමානත්වයෙන්’ පැමිණි කල, තමාම ‘මම ය’ බව ප්‍රකාශ කළ සේක. බෙත්ලෙහෙමේ කුඩා දරුවා, නිහතමානී හා නම‍්‍ර ගැළවුම්කාරයා, ‘ශරීරයෙන් ප්‍රකාශ වූ’ දෙවියන්වහන්සේය. 1 තිමෝති 3:16. තවද උන්වහන්සේ අපට මෙසේ කියන සේක: ‘මම යහපත් එඬේරාය.’ ‘මම ජීවමාන ආහාරය වෙමි.’ ‘මම මාර්ගයද, සත්‍යයද, ජීවනයද වෙමි.’ ‘ස්වර්ගයේද පොළොවේද සියලු බලය මට දී තිබේ.’ යොහන් 10:11; 6:51; 14:6; මතෙව් 28:18. සෑම පොරොන්දුවකම සහතිකය මමය. මම ය; භය නොවන්න. ‘අප සමඟ දෙවියන්වහන්සේ’ යනු අපගේ පාපයෙන් මිදීමේ ඇපකරයද, ස්වර්ගීය ව්‍යවස්ථාවට කීකරු වීමට අපට ඇති බලය පිළිබඳ සහතිකයද වේ.” The Desire of Ages, 23, 24.

Back to Articles