Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Seventy-Nine

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය හැත්තෑනවවැනි කොටස

The Midnight Cry and Rome’s Prophetic Role: Unveiling the Last Days in the Book of Daniel

මධ්‍යරാത്രියේ හඬ හා රෝමයේ අනාවැකිමය භූමිකාව: දානියෙල්ගේ පොත තුළ අවසාන දවස් අනාවරණය කිරීම

Author

Jeff Pippenger

Published

April 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We are now on sacred ground, in terms of the book of Daniel, for we have arrived at the verses which represent the Midnight Cry for the one hundred and forty-four thousand. The verses also identify the sealing of the ensign who are lifted up. These are the verses that are the portion from the book of Daniel that relates to the last days that is unsealed, and represent Daniel’s expression of the Revelation of Jesus Christ that is unsealed when the “time is at hand,” just before probation closes in verse sixteen.

දැන්, දානියෙල්ගේ පොත සම්බන්ධයෙන් බලන විට, අපි ශුද්ධ භූමියෙහි සිටින්නෙමු; මක්නිසාද, එකසිය හතළිස් හතර දහස සඳහා වූ මධ්‍යරాత్రි හඬ නිරූපණය කරන පදයන් වෙත අපි පැමිණ තිබේ. එම පදයන් උසස් කරනු ලැබූ ධජධාරීන්ගේ මුද්‍රා තැබීම ද හඳුන්වා දෙයි. මේවා දානියෙල්ගේ පොතෙන් අන්තිම දවස්වලට අදාළව මුද්‍රාව ඉවත් කරන ලද කොටස වන පදයන්ය; තවද, දහසයවන පදයේදී කරුණාකාලය අවසන් වීමට මඳ පෙර, “කාලය සමීපය” වන කල මුද්‍රාව ඉවත් කරනු ලබන යේසුස් ක්‍රිස්තුස්ගේ එළිදරව්ව පිළිබඳ දානියෙල්ගේ ප්‍රකාශය නිරූපණය කරයි.

It is Rome that establishes the vision, as represented in verse fourteen of chapter eleven, and it is therefore important to look closely at Rome as we navigate through verses eleven through fifteen, for where there is “no vision, the people perish,” and if you will not believe Isaiah chapter seven, verses eight and nine, “surely you will not be established.”

දර්ශනය ස්ථාපිත කරන්නේ රෝමයයි; එය අධ්‍යාය එකොළොස්හි දහහතරවන පදයේ නිරූපිත වන බැවින්, අපි එකොළොස්වන පදයෙන් පහළොස්වන පදය දක්වා ගමන් කරන විට රෝමය පිළිබඳව සමීපව සලකා බැලීම අතිශය වැදගත්ය. මක්නිසාද “දර්ශනයක් නොමැති තැන, ජනතාව විනාශ වෙති”; තවද ඔබ යෙසායා අධ්‍යාය හතේ අටවන සහ නවවන පද විශ්වාස නොකරන්නේ නම්, “නියතවම ඔබ ස්ථාපිත නොවන්නෙහිය.”

Uriah Smith references a prophetic rule at least four times in his book, Daniel and the Revelation. That rule identifies that a prophetic power is not identified in prophecy until it becomes “connected” with the people of God. The first reference he addresses it is in connection with the introduction of Babylon into the prophetic testimony.

උරියා ස්මිත් තමන්ගේ *Daniel and the Revelation* නම් ග්‍රන්ථයේ අවම වශයෙන් සිව් වරක්වත් එක් අනාවැකි නියමයක් සඳහන් කරයි. එම නියමය අනුව, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ “සම්බන්ධ” වන තුරු කිසිදු අනාවැකි බලයක් අනාවැකියේ හඳුනා නොදක්වයි. ඔහු එය පළමුවෙන් සාකච්ඡා කරන්නේ අනාවැකි සාක්ෂිය තුළ බැබිලෝනිය හඳුන්වා දීම සම්බන්ධයෙන් ය.

> “It is a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

> “ශුද්ධ ඉතිහාසයේ වාර්තා සම්පූර්ණ වීමට ඔවුන් ගැන සඳහන් කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වන තරමට ජාතීන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ සම්බන්ධ වන්නාක් නම්, අනාවැකිය තුළ ඒ ජාතීන් පිළිබඳ සඳහන් කරනු ලැබෙනු ඇතැයි අපට අපේක්ෂා කළ හැකි බව පැහැදිලි අර්ථකථන නියමයකි.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 46.

At least three other times, Smith addresses the rule, and he points to the “league” of the Jews in each of the three, but in one reference he identifies the league as being fulfilled in 162 BC, but the other two references are in agreement with the modern historians, who identify the fulfillment of the “league” of the Jews and Rome as 161 BC.

අවම වශයෙන් තවත් අවස්ථා තුනකදී ස්මිත් එම නියමය පිළිබඳ කථා කරයි; එම තුනම අවස්ථාවලදී ඔහු යුදෙව්වන්ගේ “සන්ධානය” වෙත යොමු කරයි. එහෙත් එක් සඳහනකදී ඔහු එම සන්ධානය ක්‍රි.පූ. 162 දී ඉටු වූ බව හඳුනා දක්වයි; නමුත් අනෙක් සඳහන් දෙක, යුදෙව්වන් හා රෝමය අතර “සන්ධානය” ඉටු වූයේ ක්‍රි.පූ. 161 දී බව හඳුනා දක්වන නූතන ඉතිහාසඥයන් සමඟ එකඟ වේ.

> “It is unnecessary to remind the reader that earthly governments are not introduced into prophecy till they become in some way connected with the people of God. Rome became connected with the Jews, the people of God at that time, by the famous Jewish League, BC 161. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6; Prideaux, Vol. II, page 166. But seven years before this, that is, in BC 168, Rome had conquered Macedonia, and made that country a part of its empire. Rome is therefore introduced into prophecy just as, from the conquered Macedonian horn of the goat, it is going forth to new conquests in other directions. It therefore appeared to the prophet, or may be properly spoken of in this prophecy, as coming forth from one of the horns of the goat.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

> “භූමික ආණ්ඩු අනාවැකියට හඳුන්වාදෙනු ලබන්නේ ඒවා කෙසේ හෝ දෙවියන්ගේ ජනතාව සමඟ සම්බන්ධ වන තුරු නොවන බව පාඨකයාට මතක් කිරීම අනවශ්‍යය. ක්‍රි.පූ. 161 දී ප්‍රසිද්ධ යුදෙව් සන්ධානය මගින් රෝමය එවකට දෙවියන්ගේ ජනතාව වූ යුදෙව්වන් සමඟ සම්බන්ධ විය. 1 Maccabees 8; Josephus’s Antiquities, පොත 12, පරිච්ඡේදය 10, කොටස 6; Prideaux, වෙළුම II, පිටුව 166. එහෙත් මෙයට අවුරුදු හතකට පෙර, එනම් ක්‍රි.පූ. 168 දී, රෝමය මැසිඩෝනියාව ජයගෙන, එම රට තම අධිරාජ්‍යයේ කොටසක් කරගත්තේය. එබැවින්, ජයගන්නා ලද එළුගේ මැසිඩෝනියානු අංශයෙන් එය වෙනත් දිශාවන්හි නව ජයග්‍රහණ කරා නික්මෙමින් සිටි අවස්ථාවේදී මෙන්ම, රෝමය අනාවැකියට හඳුන්වාදෙනු ලැබේ. එබැවින්, එය එළුගේ අංවලින් එකකින් නික්මෙන එකක් ලෙස අනාගතවක්තෘවරයාට ප්‍රකාශ වූයේය, නැතහොත් මෙම අනාවැකියේ එසේ සඳහන් කිරීම යෝග්‍ය ලෙස කළ හැකිය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 175.

But Smith also states that it was 162 BC.

එහෙත් ස්මිත් ද එය ක්‍රි.පූ. 162 බව ප්‍රකාශ කරයි.

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

> “එම එකම බලය ශුද්ධ දේශයෙහිද ස්ථාපිත වී, එය විනාශ කිරීමටද යෙදී සිටිය යුතු විය. ක්‍රි.පූ. 162 දී, රෝමය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වූ යුදෙව්වන් සමඟ සන්ධානයක් මඟින් සම්බන්ධ විය; එම දිනांकයෙන් එය අනාවැකිමය කාලසටහනෙහි ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් දරයි. කෙසේවෙතත්, ක්‍රි.පූ. 63 දක්වා එය සැබෑ ආක්‍රමණයකින් යුදෙයා මත අධිකාරිය අත්පත් කරගත්තේ නැත; එවිට එය පහත සඳහන් ආකාරයෙන් එසේ කළේය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 259.

And then the third time he references the event, he again says 161 BC.

ඉන්පසු ඔහු එම සිද්ධිය තුන්වන වරට සඳහන් කරන විට ද නැවතත් ක්‍රි.පූ. 161 යැයි පවසයි.

> “Having taken us down through the secular events of the empire to the end of the seventy weeks, the prophet, in verse 23, takes us back to the time when the Romans became directly connected with the people of God by the Jewish league, BC 161: from which point we are then taken down in a direct line of events to the final triumph of the church, and the setting up of God’s everlasting kingdom. The Jews, being grievously oppressed by the Syrian kings, sent an embassy to Rome, to solicit the aid of the Romans, and to join themselves in ‘a league of amity and confederacy with them.’ 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. The Romans listened to the request of the Jews, and granted them a decree, couched in these words:—

> අධිරාජ්‍යයේ ලෞකික සිද්ධි මාර්ගයෙන් අපව සති හැත්තෑවෙහි අවසානය දක්වා ගෙන ආ පසු, අනාවැකිදෘෂ්ටයා 23 වන පදයේදී, ක්‍රි.පූ. 161 දී යුදෙව් ගිවිසුම මගින් රෝමවරුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වූ කාලයට නැවත අපව ගෙන යයි. එම ස්ථානයෙන් පසු, සිද්ධිවල සෘජු පේළියකින්, සභාවේ අවසාන ජයග්‍රහණය දක්වාත්, දෙවියන්වහන්සේගේ සදාකාල රාජ්‍යය ස්ථාපිත කිරීම දක්වාත්, අපව නැවත ගෙන යනු ලැබේ. සිරියානු රජවරුන් විසින් යුදෙව්වරුන් දැඩි ලෙස පීඩිතව සිටි බැවින්, ඔවුහු රෝමයට දූත පිරිසක් යවා, රෝමවරුන්ගේ උපකාරය ඉල්ලා සිටීමටත්, ඔවුන් සමඟ ‘මිත්‍රත්වයේ හා සන්ධානගතභාවයේ ගිවිසුමකට’ එක්වීමටත් කටයුතු කළහ. 1 Maccabees 8; Prideaux, II, 234; Josephus’s Antiquities, book 12, chapter 10, section 6. රෝමවරු යුදෙව්වරුන්ගේ ඉල්ලීම අසා, පහත සඳහන් වචනවලින් සකස් කරන ලද ආඥාවක් ඔවුන්ට ප්‍රදානය කළහ:—

> “‘The decree of the senate concerning a league of assistance and friendship with the nation of the Jews. It shall not be lawful for any that are subject to the Romans, to make war with the nation of the Jews, nor to assist those that do so, either by sending them corn, or ships, or money; and if any attack be made upon the Jews, the Romans shall assist them as far as they are able; and again, if any attack be made upon the Romans, the Jews shall assist them. And if the Jews have a mind to add to, or to take from, this league of assistance, that shall be done with the common consent of the Romans. And whatever addition shall thus be made, it shall be of force.’ ‘This decree,’ says Josephus, ‘was written by Eupolemus, the son of John, and by Jason, the son of Eleazer, when Judas was high priest of the nation, and Simon, his brother, was general of the army. And this was the first league that the Romans made with the Jews, and was managed after this manner.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

> “‘යුදෙව් ජාතිය සමඟ උපකාරය හා මිත්‍රත්වය සඳහා ඇති ගිවිසුමක් පිළිබඳ සෙනෙට් සභාවේ නියෝගය. රෝමවරුන්ට යටත් වූ කිසිවෙකුට යුදෙව් ජාතියට විරුද්ධව යුද්ධ කිරීමටත්, ඔවුන්ට ධාන්‍ය, නැව්, හෝ මුදල් යවා එසේ කරන අයට උපකාර කිරීමටත් නීත්‍යානුකූල නොවන්නේය; යුදෙව්වරුන් මත යම් ප්‍රහාරයක් එල්ල කරනු ලැබුවහොත්, රෝමවරුන්ට හැකි පමණින් ඔවුන්ට උපකාර කළ යුතුය; එසේම, රෝමවරුන් මත යම් ප්‍රහාරයක් එල්ල කරනු ලැබුවහොත්, යුදෙව්වරුන් ඔවුන්ට උපකාර කළ යුතුය. තවද යුදෙව්වරුන්ට මෙම උපකාර ගිවිසුමට යමක් එකතු කිරීමට හෝ එයින් යමක් ඉවත් කිරීමට අදහසක් තිබේ නම්, එය රෝමවරුන්ගේ පොදු එකඟතාවෙන් කළ යුතුය. තවද මෙසේ කරනු ලබන කවර එකතු කිරීමක් වුව ද, එය බලවත් වන්නේය.’ ‘මෙම නියෝගය,’ යෝසීෆුස් පවසයි, ‘ලියන ලද්දේ යොහන්ගේ පුත්‍රයා වූ යූපොලෙමුස් විසින්ද, එලියාසර්ගේ පුත්‍රයා වූ යාසොන් විසින්දය, ජූදස් එම ජාතියේ උත්තම පූජකයා වූ කලද, ඔහුගේ සහෝදරයා වූ සීමොන් හමුදාවේ සේනාපති වූ කලදය. තවද රෝමවරුන් යුදෙව්වරුන් සමඟ කළ පළමු ගිවිසුම මෙය වූ අතර, මෙය මෙසේ ක්‍රියාත්මක කරනු ලැබීය.’” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 271.

It is not my burden to explain why Smith cited 162 BC, other than my assumption it was a typo. My point is in referencing the emphasis he places upon what he identifies as “a manifest rule of interpretation that we may look for nations to be noticed in prophecy when they become so far connected with the people of God that mention of them becomes necessary to make the records of sacred history complete.” When Smith emphasizes that rule, he identifies that Rome became connected with the people of God at the “league,” of verse twenty-three in 161 BC, but Smith identifies that Rome is first introduced into the prophetic narrative in 200 BC, thirty-nine years before 161 BC.

ස්මිත් 162 ක්‍රි.පූ. වර්ෂය උපුටා දැක්වූයේ මන්දැයි පැහැදිලි කිරීම මගේ භාරයක් නොවේ; එය මුද්‍රණ දෝෂයක් වූ බවට මා දරන අනுமானය හැර. මගේ අර්ථය වන්නේ, ඔහු “ජාතීන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ එතරම් සම්බන්ධ වන විට, පවිත්‍ර ඉතිහාසයේ වාර්තා සම්පූර්ණ කිරීමට ඔවුන් පිළිබඳ සඳහන් කිරීම අත්‍යවශ්‍ය වන බැවින්, අනාවැකියේ ඔවුන් සැලකිල්ලට ගනු ලැබීම අප බලාපොරොත්තු විය යුතු බව පෙනෙන විවරණ නියමයක්” ලෙස හඳුන්වන දෙයට ඔහු තබන අවධාරණය සඳහන් කිරීමයි. ස්මිත් එම නියමය අවධාරණය කරන විට, ඔහු 161 ක්‍රි.පූ. වර්ෂයේ විසිතුන්වන වාක්‍යයේ “සන්ධිය” සමඟ රෝමය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ සම්බන්ධ වියැයි හඳුනා දෙයි; එහෙත්, ස්මිත් අනාවැකිමය වෘත්තාන්තයට රෝමය ප්‍රථම වරට හඳුන්වා දෙනු ලබන්නේ 200 ක්‍රි.පූ. වර්ෂයේ බව හඳුනා දෙයි, එනම් 161 ක්‍රි.පූ. වර්ෂයට පෙර වර්ෂ තිස් නවයක් පූර්වයෙන්ය.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> “දැන් අලුත් බලයක් හඳුන්වා දෙනු ලැබේ,—‘ඔබේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයෝ;’ එනම්, බිෂප් නිව්ටන් පවසන පරිදි, ‘ඔබේ ජනතාවගේ බිඳදමන්නෝය.’ ටයිබර් නදියේ තීරයන් අසළ බොහෝ දුරක, රාජ්‍යයක් ආකांක්ෂාභරිත සැලසුම්වලින් හා අඳුරු අරමුණුවලින් තමන්ව පෝෂණය කරමින් තිබුණේය. ආරම්භයේදී කුඩාද දුර්වලද වූ එය, අතිවිස්මිත වේගයෙන් බලයෙන් හා ශක්තියෙන් වර්ධනය වී, මෙතැනත් එතැනත් අවධානයෙන් තම බලපරාක්‍රමය පරීක්ෂා කරමින්, තම යුද්ධකාමී බාහුවේ ශක්තිය අත්හදා බැලුවේය; එසේ තම බලය පිළිබඳ සචේතන වූ කල, එය භූමියේ ජාතීන් අතර නිර්භීතව තම ශිරස උසවා, ඔවුන්ගේ කටයුතු නැවේ තල්ලුව අජේය හස්තයකින් අල්ලාගත්තේය. ඉදින් මෙතැන් පටන් රෝමය යන නාමය ඉතිහාස පිටුව මත ස්ථාපිතව සිටියි; ලෝකයේ කටයුතු දිගු යුග ගණනාවක් පාලනය කිරීමටත්, කාලයේ අවසානය දක්වා පවා ජාතීන් අතර බලවත් බලපෑමක් සිදු කිරීමටත් නියමිතව.”

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

> “රෝමය කතා කළේය; ඉක්මනින්ම සිරියාවත් මැසිඩෝනියාවත් තම සිහිනයේ ස්වරූපය මත වෙනසක් පැමිණෙමින් තිබෙන බව දක්නට ලැබීය. අන්තිඔකස් සහ පිලිප් විසින් සැලසුම් කර තිබූ විනාශයෙන් ඔහු ආරක්ෂා කරනු ලැබිය යුතු බවට අධිෂ්ඨාන කරමින්, රෝමවරු ඊජිප්තුවේ යෞවන රජුගේ පක්ෂයෙන් මැදිහත් වූහ. මෙය ක්‍රි.පූ. 200 වසරය; සිරියාවේ සහ ඊජිප්තුවේ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් රෝමවරුන්ගේ ප්‍රථම වැදගත් මැදිහත්වීම්වලින් එකක් මෙය විය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 256.

Rome is first introduced into the prophetic narrative in the year 200 BC, and that introduction in verse fourteen, is the most significant reference of Rome in all of Daniel, for it is the very verse that defines Rome as the symbol that establishes the vision. Why Smith could emphasize such a rule of prophecy, then cite 161 BC, while also identifying the year 200 BC, as the point where the power of Rome was “introduced,” is not a problem I wish to resolve. If I have a question that needs to be resolved, it would be whether the rule as defined by Smith is valid or not. If it is valid, then I would argue that verse fourteen, must have a connection with the Jews, that occurred before the league of 161 BC.

රෝමය ප්‍රථම වරට പ്രവචනමය කථානායකත්වයට ක්‍රි.පූ. 200 වර්ෂයේදී හඳුන්වා දෙනු ලබයි; සහ දහහතරවන පදයේ ඇති එම හඳුන්වාදීම දානියෙල් පොත මුළුල්ලේම රෝමය පිළිබඳ ඇති අතිශය වැදගත්ම සඳහන වේ, මක්නිසාද එයම දර්ශනය ස්ථාපිත කරන සංකේතය ලෙස රෝමය නිර්වචනය කරන පදය වන බැවිනි. ස්මිත් එවන් പ്രവචන නියමයක් මෙතරම් අවධාරණය කළ පසු, ක්‍රි.පූ. 161 වර්ෂය උපුටා දක්වමින්, ඒ සමගම ක්‍රි.පූ. 200 වර්ෂයද රෝම බලය “හඳුන්වා දෙන” ලද ස්ථානය ලෙස හඳුනාගැනීම, මා විසින් විසඳීමට කැමති ගැටලුවක් නොවේ. මා විසින් විසඳිය යුතු ප්‍රශ්නයක් තිබේ නම්, එය ස්මිත් විසින් නිර්වචනය කර ඇති පරිදි එම නියමය වලංගුද නොවේද යන්න වන්නේය. එය වලංගු නම්, එසේ නම් මම තර්ක කරන්නේ දහහතරවන පදය ක්‍රි.පූ. 161 සන්ධානයට පෙර සිදු වූ යුදෙව්වන් සමඟ වූ සම්බන්ධතාවයකට අනිවාර්යයෙන්ම සම්බන්ධ විය යුතු බවය.

I understand that the history of verses thirteen to fifteen, are identifying a history in the last days when papal Rome intrudes herself into prophetic history, and she does so in connection with the United States, who are God’s people in that history. Because Jesus always illustrates the end with the beginning, the year 200 BC, when pagan Rome came into history, must have a connection with people of God in that history. Therefore, I agree with Smith’s rule, even if he found no direct connection between Rome and the Jews in the year 200 BC.

දහතුන්වන සිට පහළොස්වන දක්වා වූ වචනවල ඉතිහාසය අවසාන දවස්වලදී පාප්වාදී රෝමය අනාවැකිමය ඉතිහාසයට ඇතුළු වන ඉතිහාසයක් හඳුන්වා දෙන්නේයැයි මම අවබෝධ කරමි; ඇය එසේ කරන්නේ එම ඉතිහාසයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වන එක්සත් ජනපදය සමඟ සම්බන්ධතාවයෙන් යුතුවය. යේසුස්වහන්සේ සෑම විටම අවසානය ආරම්භය සමඟ දක්වා පෙන්වන බැවින්, අයථාදේවවාදී රෝමය ඉතිහාසයට පැමිණි ක්‍රි.පූ. 200 වසර, එම ඉතිහාසයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සමඟ සම්බන්ධතාවයක් තිබිය යුතුය. එබැවින්, ක්‍රි.පූ. 200 වසරේදී රෝමය සහ යුදෙව්වන් අතර සෘජු සම්බන්ධතාවයක් ඔහු සොයා නොගත්තත්, මම ස්මිත්ගේ නියමයට එකඟ වෙමි.

Verses eleven and twelve, identify the victory and aftermath of the Battle of Raphia, which occurred in 217 BC, between the Seleucid Empire, led by Antiochus III Magnus, or “The Great”, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy IV Philopator. This battle occurred during the struggle for control over Coele-Syria (southern Syria) and southern Palestine, territories contested between the Ptolemaic and Seleucid kingdoms. Ptolemy IV Philopator’s victory at Raphia allowed him to maintain control over Coele-Syria and southern Palestine for a time.

එකොළොස්වන සහ දොළොස්වන වාක්‍යයන් ක්‍රි.පූ. 217 දී සිදු වූ රෆියා සටනේ ජයග්‍රහණය සහ එහි අනුවර්තී තත්ත්වය හඳුනා දෙයි. එම සටන සිදුවූයේ අන්තියෝකුස් III මැග්නස්, හෙවත් “මහා” යනුවෙන් හැඳින්වූ නායකත්වයෙන් යුත් සෙලූසිඩ් අධිරාජ්‍යය සහ පුරාණ මිසරයේ රජ වූ පටොලෙමි IV ෆිලෝපේටර්ගේ නායකත්වයෙන් යුත් පටොලෙමීය රාජ්‍යය අතරය. මෙම සටන සිදුවූයේ කොය්ලේ-සිරියාව (දකුණු සිරියාව) සහ දකුණු පලස්තීනය යන, පටොලෙමීය හා සෙලූසිඩ් රාජ්‍යයන් අතර තරඟයට ලක්වූ භූමි ප්‍රදේශයන් කෙරෙහි පාලනය සඳහා පැවති අරගලය අතරතුරදීය. රෆියාහි පටොලෙමි IV ෆිලෝපේටර් ලැබූ ජයග්‍රහණය හේතුවෙන් කොය්ලේ-සිරියාව සහ දකුණු පලස්තීනය කෙරෙහි පාලනය කාලයක් පුරා පවත්වා ගැනීමට ඔහුට හැකි විය.

The Battle of Panium, which occurred seventeen years later in 200 BC, also known as the Battle of Mount Panium or the Battle of Paneas, was between the Seleucid Empire, led by King Antiochus III, and the Ptolemaic Kingdom of Egypt, led by King Ptolemy V.

අවුරුදු දහහතකට පසුව ක්‍රි.පූ. 200 දී සිදුවූ පානියම් සටන, මාඋන්ට් පානියම් සටන හෝ පානේයස් සටන ලෙසද හඳුන්වනු ලබන මෙය, අන්තියෝකස් III රජුගේ නායකත්වයෙන් යුත් සෙලෙව්කිඩ් අධිරාජ්‍යය සහ ටොලමි V රජුගේ නායකත්වයෙන් යුත් මිසරයේ ටොලමීය රාජධානිය අතර පැවති සටනකි.

Thirty-one years later, in 167 BC, the Maccabean Revolt, a Jewish rebellion against the Seleucid Empire’s attempts to suppress Jewish religious practices and impose Hellenistic culture, began in the town of Modein, a small town located in the region of Judea, in what is now modern-day Israel.

වසර තිස්එකකට පසුව, ක්‍රි.පූ. 167 දී, යුදෙව් ආගමික චාරිත්‍ර මර්දනය කිරීමටත් හෙලෙනිස්තික සංස්කෘතිය පැනවීමටත් සෙලෙව්කිද් අධිරාජ්‍යය කළ උත්සාහවලට විරුද්ධ වූ යුදෙව් කැරැල්ලක් වූ මක්කාබිය කැරැල්ල, වර්තමානයේ නූතන ඉශ්‍රායෙල් රාජ්‍යයේ පිහිටි යූදය ප්‍රදේශයේ කුඩා නගරයක් වූ මෝදේයින් නගරයේදී ආරම්භ විය.

The event in question involved the infamous Greek Seleucid ruler, Antiochus IV Epiphanes, who had imposed strict Hellenistic practices on the Jewish population, including the prohibition of Jewish religious observances and the desecration of the Temple in Jerusalem. In an effort to enforce his decrees, Antiochus sent representatives to various towns and villages to compel the Jewish inhabitants to comply with his orders.

මෙහි සඳහන් සිද්ධිය සම්බන්ධ වූයේ කුප්‍රසිද්ධ ග්‍රීක සෙලෙව්කිඩ් පාලකයෙකු වූ අන්තියෝකස් IV එපිෆැනීස් සමඟය. ඔහු යුදෙව් ජනතාව මත දැඩි හෙලෙනිස්තික ආචාර පනවා තිබූ අතර, එයට යුදෙව් ආගමික පිළිපැදීම් තහනම් කිරීමත්, යෙරුසලමේ දේවමාළිගාව අපවිත්‍ර කිරීමත් ඇතුළත් විය. තම නියෝග ක්‍රියාත්මක කරවීමේ අරමුණින්, අන්තියෝකස් තම ආදේශකයන් විවිධ නගර හා ගම්මාන වෙත යවා, යුදෙව් වැසියන්ට තම අණවලට අනුකූල වීමට බල කළේය.

In Modein, one of the Seleucid officials arrived to enforce the king’s decree by commanding the Jewish inhabitants to participate in pagan rituals and make offerings to Greek gods. An elderly Jewish priest named Mattathias refused to comply with the order and killed both a Jew who stepped forward to offer the sacrifice and the Seleucid official. This act of defiance by Mattathias and his family marked the beginning of the Maccabean Revolt against Seleucid rule.

මෝදෙයින්හිදී, සෙලූසීද් නිලධාරීන්ගෙන් එක් අයෙකු රජුගේ නියෝගය බලෙන් ක්‍රියාත්මක කිරීම සඳහා, එහි යුදෙව් වැසියන් අනාර්ය ආගමික චාරිත්‍රවලට සහභාගි වී ග්‍රීක දෙවියන්ට පූජා ඔප්පු කරන ලෙස අණ කිරීමට පැමිණියේය. මත්තතියස් නම් වයෝවෘද්ධ යුදෙව් පූජකයෙකු එම නියෝගයට කීකරු වීමට ප්‍රතික්ෂේප කර, එම පූජාව ඔප්පු කිරීමට ඉදිරිපත් වූ යුදෙව්වෙකුද සෙලූසීද් නිලධාරියාද මරා දැමීය. මත්තතියස් සහ ඔහුගේ පවුල විසින් දක්වන ලද මෙම අභියෝගාත්මක ක්‍රියාව, සෙලූසීද් ආධිපත්‍යයට එරෙහි මක්කාබීය කැරැල්ලේ ආරම්භය සලකුණු කළේය.

Mattathias and his five sons, including Judas Maccabee, fled to the hills and began a guerrilla war against the Seleucid forces. The revolt eventually grew in strength and support, leading to a series of military victories against the Seleucids.

යූදාස් මක්කබී ඇතුළු මත්තතියාස් සහ ඔහුගේ පුත්‍රයන් පස්දෙනා කඳුකරයට පලා ගොස්, සෙලෙව්කිඩ් බලකායන්ට විරුද්ධව ගරිල්ලා යුද්ධයක් ආරම්භ කළහ. අවසානයේදී එම කැරැල්ල ශක්තියෙන් සහ සහයෝගයෙන් වර්ධනය වී, සෙලෙව්කිඩ්වරුන්ට එරෙහිව යුද්ධ ජයග්‍රහණ මාලාවකට මඟ පෑදීය.

The events at Modein in 167 BC, were a pivotal moment in Jewish history, marking the beginning of the Maccabean Revolt and the struggle for religious freedom and independence against foreign rule. The rededication of the second temple in Jerusalem, which marks the historical event celebrated during Hanukkah, occurred in 164 BC, three years before the “league” of verse twenty-three.

ක්‍රි.පූ. 167 දී මෝදේයින්හි සිදු වූ සිදුවීම්, යුදෙව් ඉතිහාසයේ තීරණාත්මක මොහොතක් වූ අතර, විදේශීය ආධිපත්‍යයට එරෙහිව ආගමික නිදහස හා ස්වාධීනත්වය සඳහා වූ අරගලය සහ මක්කබීය විප්ලවයේ ආරම්භය සලකුණු කළේය. හනුක්කා සමරන ඓතිහාසික සිදුවීම සලකුණු කරන යෙරුසලමේ දෙවන දේවමාළිගාවේ නැවත කැපකිරීම, විසි තුන්වැනි පදයේ “සන්ධානය”ට වසර තුනකට පෙර වූ ක්‍රි.පූ. 164 දී සිදු විය.

After reclaiming Jerusalem and the Temple, the Maccabees cleansed the Temple of the pagan defilements and restored it to its proper religious use. According to tradition, they found only a single cruse of consecrated oil, enough to light the menorah for only one day. Actually, no contemporary historical witness of that event exists, and it was not until the sixth century that the Jewish fable is found in literature. Sister White compares the apostate Jewish church with the Catholic church, especially emphasizing that both churches base the religion upon human customs and traditions. As with the many various fabricated miracles within the history of the papal Church, the fable of the one days oil lasting for eight days has no historical witness.

යෙරුසලමත් මාලිගාවත් නැවත අත්පත් කරගත් පසු, මක්කබීවරුන් විසින් අජාතික අපවිත්‍රකිරීම්වලින් මාලිගාව පවිත්‍ර කර, එය එයට යෝග්‍ය ආගමික භාවිතය සඳහා නැවත පිහිටුවූහ. පාරම්පරික ප්‍රකාශයට අනුව, ඔවුන්ට කැපකළ තෙල් අඩංගු එකම කුඩා භාජනයක් පමණක් සොයාගත හැකි වූ අතර, එය මෙනෝරාව දින එකක් පමණක් දල්වා තැබීමට ප්‍රමාණවත් විය. ඇත්ත වශයෙන්ම, එම සිද්ධිය පිළිබඳ සමකාලීන ඓතිහාසික සාක්ෂියක් නොපවතින අතර, යුදෙව් ප්‍රබන්ධය සාහිත්‍යයේ දක්නට ලැබෙන්නේ හයවන ශතවර්ෂයේදී පමණි. සහෝදරි වයිට්, ද්‍රෝහී වූ යුදෙව් සභාව කතෝලික සභාව සමඟ සසඳමින්, විශේෂයෙන්ම සභා දෙකම ආගම මනුෂ්‍ය චාරිත්‍ර සහ පාරම්පරික රීති මත පදනම් කරගන්නා බව අවධාරණය කරයි. පාප්මය සභාවේ ඉතිහාසය තුළ ගොඩනැගූ විවිධ බොහෝ අසත්‍ය අද්භූත කරුණු මෙන්ම, එක් දිනකට පමණක් ප්‍රමාණවත් වූ තෙල් දින අටක් පවතින ලද්දේය යන ප්‍රබන්ධයටද ඓතිහාසික සාක්ෂියක් නොමැත.

Verse ten, of Daniel chapter eleven, identifies the first battle of the three battles of verse forty, which I have previously identified as three battles of a cold war, as well as, three proxy wars. A sister questioned my defining the Ukrainian War, which is the second of these three wars as cold wars, for as she correctly pointed out there has been abundant death and destruction. What I have been defining in previous articles as the three battles of the “cold war”, was defined in those terms to draw a distinction between these three battles and the three World Wars that occur during the history of the earth beast of Revelation thirteen. These three wars are proxy wars and have also been defined that way.

දානියෙල්ගේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දසවන පදය, සතළිස්වන පදයේ සඳහන් යුද්ධ තුනෙන් පළමු යුද්ධය හඳුනා දෙයි; එම යුද්ධ තුන මම පෙරදී ශීත යුද්ධයක යුද්ධ තුනක් ලෙසත්, එසේම නියෝජිත යුද්ධ තුනක් ලෙසත් හඳුනා දී ඇත. එක් සහෝදරියක්, මෙම යුද්ධ තුනෙන් දෙවැනි එක වන යුක්‍රේන යුද්ධය ශීත යුද්ධයක් ලෙස මම නිර්වචනය කිරීම පිළිබඳ ප්‍රශ්න කළාය, මන්ද ඇය නිවැරදිව පෙන්වා දුන් පරිදි, එහි බහුල මරණ හා විනාශය ඇති වී තිබේ. “ශීත යුද්ධයේ” යුද්ධ තුන ලෙස මම පෙර ලිපිවල නිර්වචනය කර තිබූ දේ, එම නියමයන්ගෙන් නිර්වචනය කරන ලද්දේ මෙම යුද්ධ තුන හා එළිදරව්ව 13හි භූමි මෘගයාගේ ඉතිහාසය තුළ සිදුවන ලෝක යුද්ධ තුන අතර වෙනසක් දක්වාලීම සඳහාය. මෙම යුද්ධ තුන නියෝජිත යුද්ධ වන අතර, ඒ ආකාරයෙන්ද ඒවා නිර්වචනය කර ඇත.

I intend to identify those three battles as “the three battles of verse forty” or proxy wars, from this point onward in these articles, to remove the discrepancy of identifying a hot war as a cold war. By my definition, the three battles of verse forty, do not include the battle of 1798, which is part of verse forty, but only the three battles from the time of the end in 1989 unto the Sunday law of verse forty-one. The three battles are more correctly identified as proxy wars, that are accomplished within the context of the warfare between the king of the north and the king of the south, which in the history of verse forty, represent the warfare between Catholicism (the king of the north) and Communism (the king of the south).

මෙතැන් පටන්, මෙම ලිපිවලදී, උණුසුම් යුද්ධයක් සීතල යුද්ධයක් ලෙස හඳුනාගැනීමේ විෂමතාවය ඉවත් කිරීම පිණිස, එම යුද්ධ තුන “හතළිස්වන පදයේ යුද්ධ තුන” හෙවත් නියෝජිත යුද්ධ ලෙස හඳුනාගැනීමට මම අදහස් කරමි. මාගේ නිර්වචනය අනුව, හතළිස්වන පදයේ යුද්ධ තුනට, හතළිස්වන පදයේ කොටසක් වන 1798 সালের යුද්ධය ඇතුළත් නොවන්නේය; එයට ඇතුළත් වන්නේ 1989 දී ආරම්භ වූ අවසාන කාලයේ සිට හතළිස් එක්වන පදයේ ඉරිදා නීතිය දක්වා ඇති යුද්ධ තුන පමණි. එම යුද්ධ තුන වඩාත් නිවැරදිව නියෝජිත යුද්ධ ලෙස හඳුනාගත යුතුය; ඒවා සිදුවන්නේ උතුරේ රජු සහ දකුණේ රජු අතර යුද්ධයේ සන්දර්භය තුළය. හතළිස්වන පදයේ ඉතිහාසය තුළ, එය කතෝලිකවාදය (උතුරේ රජු) සහ කොමියුනිස්ට්වාදය (දකුණේ රජු) අතර යුද්ධය නියෝජනය කරයි.

The first of those three battles identifies the victory of Catholicism over Communism in 1989, as the papacy joined with its proxy army, represented by the United States, in sweeping away the Soviet Union in 1989, though Russia, the head (or “fortress”), was left standing. The current Ukrainian War is once again a battle between Catholicism and Communism, with the papacy employing the Ukrainian government as its proxy against Russia, along with the support of the papacy’s previous proxy power, the United States, including the rest of the globalist western world. That war is represented in verses eleven and twelve, and identifies that Communism (Russia), will prevail over Catholicism.

එම යුද්ධ තුනෙන් පළමුවැන්න 1989දී කතෝලිකවාදය කොමියුනිස්ට්වාදය මත ජය ලැබීම හඳුනාදක්වයි; එනම්, පාප් පදවිය 1989දී සෝවියට් සංගමය අතුගාදැමීම සඳහා එක්සත් ජනපදය මගින් නියෝජනය කෙරෙන තම ප්‍රොක්සි හමුදාව සමඟ එක්වූ නමුත්, රුසියාව, එනම් ශීර්ෂය (හෝ “බලකොටුව”), තවමත් පවතින්නට ඉතිරි විය. වර්තමාන යුක්‍රේන යුද්ධයද නැවත වරක් කතෝලිකවාදය සහ කොමියුනිස්ට්වාදය අතර වූ යුද්ධයකි; එහිදී පාප් පදවිය රුසියාවට එරෙහිව තම ප්‍රොක්සි ලෙස යුක්‍රේන රජය යොදාගනිමින්, පාප් පදවියේ පෙර ප්‍රොක්සි බලය වූ එක්සත් ජනපදය ඇතුළුව, ගෝලීයවාදී බටහිර ලෝකයේ අනෙක් කොටස්වල සහයද සමඟ කටයුතු කරයි. එම යුද්ධය එකොළොස්වන හා දොළොස්වන වගන්තිවලින් නිරූපණය කර ඇති අතර, එය කොමියුනිස්ට්වාදය (රුසියාව) කතෝලිකවාදය මත ජයගනු ඇතැයි හඳුනාදක්වයි.

The third of those three proxy battles is represented in verse fifteen, as the Battle of Panium. The battle was between the Ptolemaic kingdom (the king of the south) and the Seleucid kingdom (the king of the north). In that battle the proxy army of Catholicism is once again the United States.

එම නියෝජිත යුද්ධ තුනෙන් තුන්වැන්න පද පහළොවෙහි පානියම් සටන ලෙස නිරූපණය කර ඇත. එම සටන දකුණේ රජු වූ පටොලමීය රාජ්‍යය සහ උතුරේ රජු වූ සෙලූසිද් රාජ්‍යය අතරය. එම සටනේදී කතෝලිකත්වයේ නියෝජිත හමුදාව නැවත වරක් එක්සත් ජනපදයයි.

In the first battle in 1989, the proxy army of the Republican horn of the United States was employed by the papacy to bring down the political structure of the Soviet Union, while leaving intact, its head (Russia). In the second battle, which is the Ukrainian war, the proxy army of the Nazi’s is defeated by Russia. In the third battle the United States, the proxy army of the papacy again defeats the king of the south.

1989 වර්ෂයේ පළමු සටනේදී, එක්සත් ජනපදයේ Republican අඟේ代理 හමුදාව පාප්ධුරය විසින් සෝවියට් සංගමයේ දේශපාලන ව්‍යුහය බිඳ දැමීම සඳහා භාවිත කරන ලදී; එහි ශීර්ෂය (රුසියාව) නම්, අකුණු නොකර තබාගෙනය. දෙවන සටනේදී, එනම් යුක්රේන යුද්ධයේදී, නාසිවරුන්ගේ代理 හමුදාව රුසියාව විසින් පරාජය කරනු ලැබේ. තෙවන සටනේදී එක්සත් ජනපදය, එනම් පාප්ධුරයේ代理 හමුදාව, නැවතත් දකුණු රජු පරාජය කරයි.

The three battles bear the signature of “Truth”, with the first and last battles being carried out by the victorious proxy army of the United States. In the first battle the head of the king of the south was left intact, and in the third battle the proxy army of the United States, becomes the head of the king of the south. The second proxy army was also the proxy army of the papacy in the Second World War. In both instances the proxy army of Nazism was and will be defeated. The papacy fully subdues all her enemies before verse sixteen, when the threefold union is accomplished.

එම සටන් තුනම “සත්‍යයේ” අත්සන දරයි; පළමු හා අවසාන සටන් දෙකම එක්සත් ජනපදයේ ජයග්‍රාහී නියෝජිත හමුදිය විසින් ක්‍රියාත්මක කරනු ලබයි. පළමු සටනේදී දකුණේ රජුගේ හිස අක්ෂුන්නව තබාගනු ලැබූ අතර, තුන්වන සටනේදී එක්සත් ජනපදයේ නියෝජිත හමුදිය දකුණේ රජුගේ හිස බවට පත්වේ. දෙවන නියෝජිත හමුදිය ද දෙවන ලෝක යුද්ධයේදී පාප්වරුත්වයේ නියෝජිත හමුදිය වූවාය. අවස්ථා දෙකේදීම නාසිවාදයේ නියෝජිත හමුදිය පරාජය කරනු ලැබීය; තවද පරාජය කරනු ලබන්නේය. තුන්ගුණ සන්ධානය සම්පූර්ණ කරනු ලබන දහසයවන පදයට පෙර, පාප්වරුත්වය ඇගේ සියලු සතුරන් සම්පූර්ණයෙන් යටත් කරගනී.

> “Ptolemy [Putin] lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> “ප්ටොලමි [පුටින්] තම ජයග්‍රහණය යහපත් ලෙස භාවිත කිරීමට අවශ්‍ය වූ ප්‍රඥාවෙන් වංචිත විය. ඔහු තම සාර්ථකත්වය අනුගමනය කර තිබුණේ නම්, බොහෝවිට අන්තිඔකස්ගේ මුළු රාජ්‍යයේම අධිපතියා වී සිටිනු ඇත; එහෙත්, සුළු භීතිකාවන් කිහිපයක් සහ සුළු තර්ජන කිහිපයක් පමණක් කිරීමෙන් සෑහීමකට පත්ව, තම මෘගීය වාසනාවන්හි නොනවතින සහ අනියන්ත්‍රිත තෘප්තිභോഗයට තමන්ම භාර දිය හැකි වන පිණිස ඔහු සමාදානය කළේය. මෙසේ, තම සතුරන් ජයගෙන සිටියදී, ඔහු තම දුර්ගුණයන් විසින් ජයගනු ලැබීය; තවද, තමන් ස්ථාපිත කළ හැකි වූ මහත් නාමය අමතක කරමින්, ඔහු තම කාලය වැය කළේ භෝජනසංග්‍රහ හා කාමචාරයේ යෙදෙමිනි.”

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> “ඔහුගේ සාර්ථකත්වය නිසා ඔහුගේ හෘදය උඩඟු විය; නමුත් ඒ මගින් ඔහු ශක්තිමත් වූයේ බොහෝ දුරින්ය; මක්නිසාද යත්, එය ඔහු භාවිත කළ අගෞරවනීය ආකාරය ඔහුගේම ප්‍රජාවන් ඔහුට විරුද්ධව කැරලි ගැසීමට හේතු වූ බැවිනි.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

A second witness that the victory of Putin marks his end, is with the southern kingdom of Judah’s king Uzziah, whose heart was also lifted up by his military victories, and thereafter, as with Ptolemy, sought to perform the work of the priests in the sanctuary, and was struck with leprosy and immediately removed from power. Putin’s victory in the Ukrainian war marks the beginning of his end as the king of the south (the king of atheism). His end was typified with the beginning of verse forty’s prophetic king of the south (France), which identified a revolution that overthrew the leadership, as happened with Ptolemy. Putin’s end was also represented with the end of the Soviet Union, where the leader (Gorbachev), dissolved the Soviet Union, and immediately took a job with the United Nations, the last-day globalist symbol of atheism, the king of the south. After Putin’s victory in the Ukraine, he is also typified by Napoleon at Waterloo, and the exile that followed; and also, king Uzziah, with his leprosy, and the exile that followed, as well as Ptolemy’s drunken end and the end of the Soviet Union in 1989.

පුටින්ගේ ජය ඔහුගේ අවසානය සනිටුහන් කරන බවට දෙවන සාක්ෂියක් දකුණු රාජධානිය වූ යූදාගේ රජ උස්සියා සමඟ සම්බන්ධ වේ. ඔහුගේ හෘදය ද ඔහුගේ යුධ ජයග්‍රහණ නිසා උඩඟු කරනු ලැබීය; ඉන් අනතුරුව, පටොලෙමි මෙන්, ශුද්ධස්ථානය තුළ පූජකයන්ගේ කාර්යය කිරීමට ඔහු උත්සාහ කළේය; එවිට ඔහු කුෂ්ඨ රෝගයෙන් පහර ලැබී වහාම බලයෙන් ඉවත් කරන ලදී. යුක්රේන යුද්ධයේ පුටින්ගේ ජය, දකුණු රජු ලෙස (නිරීශ්වරවාදයේ රජු ලෙස) ඔහුගේ අවසානයේ ආරම්භය සනිටුහන් කරයි. ඔහුගේ අවසානය, පටොලෙමි සමඟ සිදු වූ පරිදි, නායකත්වය පෙරළා දැමූ විප්ලවයක් හඳුන්වාදුන්, හතළිස්වන වගන්තියේ අනාවැකිමය දකුණු රජුගේ (ප්‍රංශයේ) ආරම්භය තුළ පූර්වරූපගත කරනු ලැබීය. පුටින්ගේ අවසානය සෝවියට් සංගමයේ අවසානය මඟින්ද නිරූපිත විය; එහිදී නායකයා (ගෝර්බචොව්) සෝවියට් සංගමය විසුරුවා හැර, වහාම නිරීශ්වරවාදයේ අවසාන දවස්වල ගෝලවාදී සංකේතය වන, දකුණු රජු වන එක්සත් ජාතීන් සමඟ රැකියාවක් භාරගත්තේය. යුක්රේනයේ පුටින්ගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු, ඔහු වෝටර්ලූහි නපෝලියන් මඟින්ද, එයට අනුව පැමිණි නිර্বাসනය මඟින්ද; තවද, උස්සියා රජු මඟින්ද, ඔහුගේ කුෂ්ඨ රෝගය සහ ඉන් අනුව පැමිණි නිර্বাসනය මඟින්ද; එසේම පටොලෙමිගේ මත්වූ අවසානය සහ 1989 දී සෝවියට් සංගමයේ අවසානය මඟින්ද පූර්වරූපගත කරනු ලැබේ.

The Battle of Panium occurred in 200 BC, and in that very year Rome openly intercedes into history. Their insertion into the prophetic narrative precedes the conquering of Jerusalem represented in verse sixteen, and fulfilled in 63 BC. at the time she proclaimed that she was the defender of the child king in Egypt. In the third battle of verse forty, involving the kings of the north and south, the papacy will insert itself into history again, pretending to be the protector of Russia. At that same time Seleucus, in the type, defeated Ptolemy in the battle of Panium, thus identifying that the United States, the proxy army of the papacy in the first and last battles of verse forty, defeats “Egypt” (the king of the south).

පානියම් යුද්ධය ක්‍රි.පූ. 200 දී සිදුවිය, එම නිශ්චිත වර්ෂයේදීම රෝමය ඉතිහාසයට ප්‍රකාශ්‍ය ලෙස මැදිහත් වේ. ඔවුන්ගේ මෙම ප්‍රවේශය, දහසයවන පදයේ නිරූපිතව ඇති සහ ක්‍රි.පූ. 63 දී සම්පූර්ණ වූ යෙරුසලම ජයගැනීමට පෙර, දේවදර්ශනමය කතානායකත්වයට ඇතුළත් වේ. එසේ වූයේ ඇය මිසරයේ බාල රජුගේ ආරක්ෂකයා බව ප්‍රකාශ කළ අවස්ථාවේය. උතුරේ සහ දකුණේ රජවරුන් සම්බන්ධ වන හතළිස්වන පදයේ තුන්වන යුද්ධයේදී, පාප්පදවිය නැවතත් ඉතිහාසයට තමන් ඇතුළත් කරගනු ඇත, රුසියාවේ ආරක්ෂකයා බවට පෙනී සිටිමින්. එම කාලයේදීම, ආදර්ශය තුළ, සෙලියූකස් පානියම් යුද්ධයේදී පතොලෙමි පරාජය කළේය; එසේ කරමින්, හතළිස්වන පදයේ පළමු හා අවසාන යුද්ධවල පාප්පදවියේ නියෝජිත හමුදාව වන එක්සත් ජනපදය “මිසරය” (දකුණේ රජු) පරාජය කරන බව හඳුනාගැනේ.

In the year 200 BC, we symbolically find the papacy, as the whore of Tyre begins to sing her songs of fornication in advance of the threefold union at the Sunday law of verse sixteen. At the same time the United States prevails over the United Nations, thus securing its position as the premier king of the ten kings. All the dynamics of the threefold union that are accomplished at the Sunday law, are settled before verse sixteen.

ක්‍රි.පූ. 200 වර්ෂයේදී, අපි සංකේතාත්මක ලෙස පාප් පදවිය දක්නෙමු; මන්ද සූරයේ වේශ්‍යාව දහසයවන පදයේ ඉරිදා නීතියෙහි සිදුවන තුන්වැදෑරුම් එකමුතුවට පෙර සිටම තම වේශ්‍යාකම් ගීත ගායනා කිරීමට පටන් ගන්නා බැවිනි. ඒ සමයේදීම එක්සත් ජනපදය එක්සත් ජාතීන් කෙරෙහි ප්‍රබලත්වය ලබාගනී; එමගින් දස රජුන් අතර ප්‍රමුඛ රජු ලෙස තම ස්ථානය ස්ථිර කරගනියි. ඉරිදා නීතියෙහි සම්පූර්ණ කරනු ලබන තුන්වැදෑරුම් එකමුතුවේ සියලු ගතිවිධාන දහසයවන පදයට පෙර තීරණය වී ඇත.

The dragon power’s political structure, as represented by the United Nations, agrees, in verse sixteen, to give its political structure to the beast, but before it does so the papacy conquers the religion of the dragon. Paganism must once again, be taken away. Protestantism was removed in the Reagan years, in the first battle of verse forty, and in the time of the last Republican president the religion of the dragon will also be placed into subjection to the religion of Catholicism, as it was in the year 508. The process of removing any religious resistance to the papacy being placed upon the throne began in the Reagan years, and it ends in the Trump years. The resistance of apostate Protestantism against Catholicism was removed in the first battle of verse forty, and the resistance of spiritualism will be removed in the last battle of verse forty.

එළිදරව් පොතේ දහසයවන වාක්‍යයේ දැක්වෙන පරිදි, එක්සත් ජාතීන් විසින් නියෝජිත කරනු ලබන නාග බලයේ දේශපාලන ව්‍යුහය, තම දේශපාලන ව්‍යුහය මෘගයාට දීමට එකඟ වේ; එහෙත් එසේ කිරීමට පෙර පාප්පරාජ්‍යය නාගයාගේ ආගම ජය ගනියි. පෞරාණික ආගමිකත්වය නැවත වරක් ඉවත් කරනු ලැබිය යුතුය. හතළිස්වන වාක්‍යයේ පළමු සටනේදී, රේගන් යුගයේ, ප්‍රොටෙස්තන්තවාදය ඉවත් කරනු ලැබූ අතර, අවසාන රිපබ්ලිකන් ජනාධිපතිගේ කාලයේදී නාගයාගේ ආගමද 508 වර්ෂයේ දී සිදු වූ පරිදි කතෝලික ආගමේ ආධිපත්‍යයට යටත් කරනු ලබන්නේය. පාප්පරාජ්‍යය සිහසුන මත පිහිටුවනු ලැබීමට එරෙහිව ඇතිවිය හැකි යම් ආගමික ප්‍රතිරෝධයක් ඉවත් කිරීමේ ක්‍රියාවලිය රේගන් යුගයේදී ආරම්භ වූ අතර, එය ට්‍රම්ප් යුගයේදී අවසන් වේ. කතෝලිකත්වයට එරෙහිව තිබූ ද්‍රෝහී ප්‍රොටෙස්තන්තවාදයේ ප්‍රතිරෝධය හතළිස්වන වාක්‍යයේ පළමු සටනේදී ඉවත් කරනු ලැබූ අතර, ආත්මවාදයේ ප්‍රතිරෝධය හතළිස්වන වාක්‍යයේ අවසාන සටනේදී ඉවත් කරනු ලබන්නේය.

In the same complicated interplay of human events, apostate Protestantism must establish itself as the religious and political authority over the ten kings of Revelation chapter seventeen. Thus, the Battle of Panium is identifying when the United States prevails over the United Nations, just before the Sunday law of verse sixteen.

මනුෂ්‍ය සිදුවීම්වල එම සංකීර්ණ අන්තර්ක්‍රියාව තුළම, අධර්මයට වැටුණු ප්‍රොටෙස්තන්ත්‍රවාදය, එළිදරව්ව පොතේ දහහත්වන පරිච්ඡේදයේ සඳහන් රජුන් දසදෙනා මත ආගමික හා දේශපාලනික අධිකාරිය ලෙස තමා ස්ථාපිත කළ යුතුය. එබැවින්, පානියම් සටන හඳුනා දෙන්නේ, දහසයවන පදයේ සඳහන් ඉරිදා නීතියට අල්ප වශයෙන් පෙර, එක්සත් ජනපදය එක්සත් ජාතීන් සංවිධානය මත ජය ලබන කාලයයි.

It is an established rule of prophecy that the dragon, the beast and the false prophet each have their own peculiar prophetic characteristics. One of those prophetic characteristics is that the beast (Catholicism), is always prophetically located in the city of Rome. The False Prophet is always prophetically located in the United States. But with the dragon, the characteristic of where the dragon is prophetically located is that it always moves. The dragon began in heaven, then came to the Garden of Eden, and eventually the dragon is located in Egypt.

අනාගතවාක්‍යයේ ස්ථාපිත නියමයක් නම්, අජගරයා, මෘගයා සහ බොරු අනාගතවක්තෘ යන එක් එක් අය සතු විශේෂ අනාගතවාක්‍යමය ලක්ෂණ තිබීමය. එම අනාගතවාක්‍යමය ලක්ෂණවලින් එකක් වන්නේ, මෘගයා (කතෝලිකවාදය) සෑම විටම අනාගතවාක්‍යමය ලෙස රෝම නගරයේ පිහිටුවා ඇති බවයි. බොරු අනාගතවක්තෘ සෑම විටම අනාගතවාක්‍යමය ලෙස එක්සත් ජනපදයේ පිහිටුවා ඇත. එහෙත් අජගරයා සම්බන්ධයෙන්, අජගරයා අනාගතවාක්‍යමය ලෙස පිහිටුවා ඇති ස්ථානයට අදාළ ලක්ෂණය නම්, එය සෑම විටම ගමන් කරමින් සිටීමය. අජගරයා ස්වර්ගයේ ආරම්භ වී, පසුව එදෙන් උයනට පැමිණියේය; අවසානයේ අජගරයා මිසරයේ පිහිටුවා ඇත.

> Speak, and say, Thus saith the Lord God; Behold, I am against thee, Pharaoh king of Egypt, the great dragon that lieth in the midst of his rivers, which hath said, My river is mine own, and I have made it for myself. Ezekiel 29:3.

> කතා කරමින් මෙසේ කියන්න: ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ මෙසේ වදාරන සේක; බලව, මිසරයේ රජ වූ පාරාවෝනි, තමාගේ ගංගා මධ්‍යයේ වැතිර සිටින, “මගේ ගංගාව මගේමය, එය මා සඳහා මා විසින් සාදා ගත්තෙමි” යයි කියා ඇති මහත් නාගයාණෙනි, මම ඔබට විරුද්ධව සිටිමි. එසකියෙල් 29:3.

The prophetic location of the dragon moves. In the time of John, the seat of the dragon, which represents its throne, was identified as being in Pergamos.

මකරාගේ අනාගතවාදීමය පිහිටීම මාරු වෙයි. යොහන්ගේ කාලයේ, එහි සිංහාසනය නියෝජනය කරන මකරාගේ ආසනය පෙර්ගමොස්හි තිබෙන බව හඳුනාගනු ලැබීය.

> And to the angel of the church in Pergamos write; These things saith he which hath the sharp sword with two edges; I know thy works and where thou dwellest, even where Satan’s seat is: and thou holdest fast my name, and hast not denied my faith, even in those days wherein Antipas was my faithful martyr, who was slain among you, where Satan dwelleth. Revelation 2:12, 13.

> පර්ගමොස්හි සභාවේ දූතයාට මෙසේ ලියන්න; දෙපසින්ම තීක්ෂ්ණ වූ කඩුව ඇති තැනැත්තා මෙසේ කියයි; මම නුඹේ ක්‍රියාද, නුඹ වාසය කරන ස්ථානයද දනිමි, එනම් සාතන්ගේ සිංහාසනය ඇති තැනමය: නුඹ මාගේ නාමය दृಢව අල්ලාගෙන සිටින්නෙහිය, මාගේ ඇදහිල්ල ප්‍රතික්ෂේප නොකළෙහිය, එසේම අන්තිපාස් නම් මාගේ විශ්වාසවන්ත මරණසාක්ෂිකරු නුඹලා අතරේ මරාදමන ලද ඒ දවස්වල පවා එසේ කළෙහිය; එය සාතන් වාසය කරන ස්ථානයයි. එළිදරව් 2:12, 13.

The practice of pagan Rome was to bring all the pagan deities they became associated with back to the city of Rome, and represent them in the Pantheon Temple. This is why Daniel records that the “place of his sanctuary was cast down.” The place of pagan Rome’s sanctuary was the city of Rome, which was cast down by Constantine in the year 330, but the sanctuary that was “in” Rome was the Pantheon Temple, Pan-Theon meaning, “the temple of all the gods”. The Romans moved the location of Satan’s seat to the Pantheon Temple from Pergamos. Sister White informs us that pagan Rome is the dragon.

අනාගාරික රෝමයේ චාරිත‍්‍රය වූයේ, තමන් සම්බන්ධ වූ සියලු අනාගාරික දෙවිවරුන් රෝම නගරයට ආපසු ගෙනැවිත්, පැන්තියොන් දේවමාළිගාවේ ඔවුන් නිරූපණය කිරීමයි. එබැවින් “ඔහුගේ ශුද්ධස්ථානයේ ස්ථානය බිම හෙළනු ලැබීය” යැයි දානියෙල් ලේඛනගත කරයි. අනාගාරික රෝමයේ ශුද්ධස්ථානයේ ස්ථානය වූයේ රෝම නගරයයි; එය ක්‍රි.ව. 330 වර්ෂයේ කොන්ස්ටන්ටයින් විසින් බිම හෙළනු ලැබීය. එහෙත් රෝමය “තුළ” තිබූ ශුද්ධස්ථානය වූයේ පැන්තියොන් දේවමාළිගාවය; Pan-Theon යනු “සියලු දෙවිවරුන්ගේ දේවමාළිගාව” යන අර්ථය දරයි. රෝමානුවන් සාතන්ගේ ආසනය පිර්ගමොස් සිට පැන්තියොන් දේවමාළිගාවට මාරු කළහ. සොහොයුරිය වයිට් අපට දන්වා සිටින්නේ අනාගාරික රෝමය මකරා බවයි.

> “Thus while the dragon, primarily, represents Satan, it is, in a secondary sense, a symbol of pagan Rome.” The Great Controversy, 439.

> “ඒ අනුව, නාගයා ප්‍රධාන වශයෙන් සාතන්ව නිරූපණය කරන අතර, ද්විතීය අර්ථයෙන් එය අජාතික රෝමයේ සංකේතයකි.” The Great Controversy, 439.

Pagan Rome divided into ten nations, and France became the king of the south when it introduced the atheism of Egypt during the French Revolution. By 1917, the dragon had moved from France to Russia. Verse ten represents 1989, and verses eleven and twelve, represent the battles of “the borderline” (Raphia and Ukraine), and the battle of Panium represents the third step the papacy accomplishes as she secures the threefold union in verse sixteen. It represents the hidden history of verse forty.

පගන් රෝමය ජාතීන් දහයකට බෙදී ගියේය, තවද ප්‍රංශ විප්ලවය අතරතුර එජිප්තුවේ නාස්තිකවාදය හඳුන්වා දුන් විට ප්‍රංශය දකුණේ රජු බවට පත් විය. 1917 වන විට, මකරා ප්‍රංශයෙන් රුසියාවට ගොස් තිබුණි. දසවන පදය 1989 නියෝජනය කරයි; එකොළොස්වන හා දොළොස්වන පද “සීමාභූමියේ” (රැෆියා සහ යුක්රේනය) සටන් නියෝජනය කරයි; තවද පානියම් සටන, දහසයවන පදයේ තුන්ගුණ සන්ධානය ස්ථිර කර ගන්නා විට පාප් පදවිය ඉටු කරන තුන්වන පියවර නියෝජනය කරයි. එය හතළිස්වන පදයේ සැඟවුණු ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියෙන් තවදුරටත් කරගෙන යන්නෙමු.

> When Jesus came into the coasts of Caesarea Philippi [Panium], he asked his disciples, saying, Whom do men say that I the Son of man am? And they said, Some say that thou art John the Baptist: some, Elias; and others, Jeremias, or one of the prophets. He saith unto them, But whom say ye that I am? And Simon Peter answered and said, Thou art the Christ, the Son of the living God. And Jesus answered and said unto him, Blessed art thou, Simon Barjona: for flesh and blood hath not revealed it unto thee, but my Father which is in heaven. And I say also unto thee, That thou art Peter, and upon this rock I will build my church; and the gates of hell shall not prevail against it. And I will give unto thee the keys of the kingdom of heaven: and whatsoever thou shalt bind on earth shall be bound in heaven: and whatsoever thou shalt loose on earth shall be loosed in heaven. Then charged he his disciples that they should tell no man that he was Jesus the Christ. From that time forth began Jesus to show unto his disciples, how that he must go unto Jerusalem, and suffer many things of the elders and chief priests and scribes, and be killed, and be raised again the third day. Matthew 16:13–21.

> යේසුස් කායිසාරියා ෆිලිප්පි [Panium] ප්‍රදේශයන්ට පැමිණි කල, උන්වහන්සේ තම ගෝලයන්ගෙන් අසමින් මෙසේ වදාළසේක: “මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා වන මම කවුරුන් බව මිනිසුන් කියතිද?” ඔව්හු පිළිතුරු දෙමින්, “සමහරුන් ඔබ යොහන් බව්තීස්තයා බව කියති; තවත් සමහරුන් එලියාස් බවත්; අනෙක් අය යෙරෙමියාස් හෝ අනාගතවක්තෘවරුන්ගෙන් එක් අයෙක් බවත් කියති” යැයි කීහ. උන්වහන්සේ ඔවුන්ට, “එහෙත් ඔබ සැම මම කවුරුන් බව කියන්නෙහුද?” යයි වදාළසේක. එවිට සිමොන් පේත්‍රුස් පිළිතුරු දෙමින්, “ඔබ ජීවමාන දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයාණන් වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය” යයි කීය. එවිට යේසුස් උත්තර දෙමින් ඔහුට මෙසේ වදාළසේක: “සිමොන් බාර්යෝනා, ඔබ භාග්‍යවන්තයෙහිය. මන්ද මෙය ඔබට එළිදරව් කරනු ලැබුවේ මාංසයත් රුධිරයත් නොව, ස්වර්ගයෙහි සිටින මාගේ පියාණන්වහන්සේය. තවද මම ඔබට කියමි: ඔබ පේත්‍රුස්ය; මේ පර්වතය මත මම මාගේ සභාව ගොඩනඟන්නෙමි; පාතාලයේ දොරටු එයට විරුද්ධව ජය නොලබන්නේය. තවද මම ඔබට ස්වර්ග රාජ්‍යයේ යතුරු දෙන්නෙමි. ඔබ පොළොවෙහි බැඳ තබන කුමන දෙයක් වේද, එය ස්වර්ගයෙහිද බැඳ තබනු ලැබේ; ඔබ පොළොවෙහි මුදා හරින කුමන දෙයක් වේද, එය ස්වර්ගයෙහිද මුදා හරිනු ලැබේ.” එවිට උන්වහන්සේ තමන් යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ බව කිසිවෙකුට නොකියන ලෙස තම ගෝලයන්ට දැඩි ලෙස අණ කළසේක. ඒ කාලයෙන් පටන් යේසුස් තම ගෝලයන්ට පෙන්වා දීමට ආරම්භ කළේ, තමන් යෙරුසලමට යා යුතු බවත්, වැඩිහිටියන්ගෙන්ද ප්‍රධාන පූජකයන්ගෙන්ද ලියන්නන්ගෙන්ද බොහෝ දේ දුක් විඳිය යුතු බවත්, මරාදමනු ලැබිය යුතු බවත්, තෙවන දින නැවත උත්ථාන කරනු ලැබිය යුතු බවත්ය. මතෙව් 16:13–21.

Back to Articles