Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Five

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය පහවැනි ඉගැන්වීම

The Progressive Rejection of the Gospel: From Christ’s Birth to Stephen’s Stoning

සුභාරංචිය ක්‍රමයෙන් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම: ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උපත සිට ස්තේපනොස්ගේ ගල් ගැසී මරණයට පත්වීම දක්වා

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we noted that inspiration identified that the Jews “sealed their rejection” of the gospel at the cross, and then confirmed their rejection again at the stoning of Stephen. How can this be? Of course, the rejection of the gospel by the quibbling Jews of that history was accomplished progressively. They had already been passed by at His birth. Christ’s birth to the stoning of Stephen illustrates a progressive rejection of the gospel.

පසුගිය ලිපියෙහි, යුදෙව්වන් කුරුසියේදී සුභාරංචිය පිළිනොගැනීම “මුද්‍රාබද්ධ කළ” බවත්, ඉන්පසු ස්තේපන් ගල්ගසා මරාදැමීමේදී ඔවුන්ගේ එම ප්‍රතික්ෂේපය නැවත තහවුරු කළ බවත්, දේවානුප්‍රේරණය හඳුනාදැක්වූ බව අපි සටහන් කළෙමු. මෙය කෙසේ විය හැකිද? නියතවම, එම ඉතිහාසයේ තර්කානුකූල වාදවල නිරත වූ යුදෙව්වන් විසින් සුභාරංචිය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ක්‍රමයෙන් සිදුවූ දෙයකි. ඔහුගේ උපතේදීම ඔවුන් දැනටමත් අත්හැර දමා තිබුණෝය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උපතේ සිට ස්තේපන් ගල්ගසා මරාදැමීම දක්වා වූ කාලය, සුභාරංචිය ක්‍රමයෙන් ප්‍රතික්ෂේප කිරීමක් දර්ශනය කරයි.

> “Men know it not, but the tidings fill heaven with rejoicing. With a deeper and more tender interest the holy beings from the world of light are drawn to the earth. The whole world is brighter for His presence. Above the hills of Bethlehem are gathered an innumerable throng of angels. They wait the signal to declare the glad news to the world. Had the leaders in Israel been true to their trust, they might have shared the joy of heralding the birth of Jesus. But now they are passed by.” The Desire of Ages, 47.

> “මනුෂ්‍යයන් එය නොදනිති; එහෙත් එම සුභාරංචිය ස්වර්ගය ප්‍රීතියෙන් පුරවාලයි. වඩා ගැඹුරුද, වඩා මෘදුද වූ උනන්දුවකින්, ආලෝකයේ ලෝකයෙන් පැමිණෙන ශුද්ධ සත්වයෝ පොළොව වෙත ඇදී එති. ඔහුගේ සන්නිධානය නිසා මුළු ලෝකයම වඩා දීප්තිමත් වී ඇත. බෙත්ලෙහෙම්හි කඳු මතින් ඉහළ, ගණන් කළ නොහැකි දූත සමූහයක් එක්රැස් වී සිටිති. ඔවුහු ලෝකයට එම ප්‍රීතිමත් ආරංචිය ප්‍රකාශ කිරීමට ලකුණ ලැබෙන තුරු බලා සිටිති. ඉශ්‍රායෙල්හි නායකයන් තමන්ට භාර කළ විශ්වාසයට විශ්වාසවන්තව සිටියා නම්, යේසුස්ගේ උපත ප්‍රකාශ කරමින් ඇති ප්‍රීතිය ඔවුන්ටද හවුල් වීමට හැකිව තිබුණි. එහෙත් දැන් ඔවුන් පසුකර යනු ලැබ සිටිති.” The Desire of Ages, 47.

From the birth of Jesus to the death of Stephen the progressive rejection of the gospel by ancient Israel is illustrated. Acknowledging the Jews rejection of Christ as progressive allows an identification of “sealing their rejection,” at both the cross, where the veil of the temple was rent, and at Stephen’s death. The rending of the veil was a symbol that they were no longer God’s covenant people, and when Stephen was stoned, Stephen saw Jesus standing on the right hand of God, which in Daniel chapter twelve, verse one is a symbol of the close of probation. The destruction of Jerusalem is also a symbol of the close of probation.

යේසුස්ගේ උපතෙන් ස්තේපන්ගේ මරණය දක්වා, පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය විසින් ශුභාරංචිය ක්‍රමානුකූලව ප්‍රතික්ෂේප කළ ආකාරය නිරූපිත වේ. යුදෙව්වරුන් විසින් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ක්‍රමානුකූල වූවක් බව පිළිගැනීමෙන්, “ඔවුන්ගේ ප්‍රතික්ෂේපය මුද්‍රා තැබීම” යන දෙය හඳුනාගැනීමට ඉඩ ලැබේ—දේවමාළිගාවේ තිරය ඉරී ගිය කුරුසිය මතදීත්, ස්තේපන්ගේ මරණයේදීත්. තිරය ඉරී යාම ඔවුන් තවදුරටත් දෙවියන්වහන්සේගේ ගිවිසුම් ජනතාව නොවන බවට සංකේතයක් වූ අතර, ස්තේපන්ට ගල් ගසා මරා දැමූ විට, ස්තේපන් දෙවියන්වහන්සේගේ දකුණු පැත්තෙහි යේසුස්වහන්සේ සිටිනු දැක්කේය; එය දානියෙල් පොතේ දොළොස්වන අධ්‍යායයේ පළමු පදයේ, කරුණාකාලය අවසන් වීමේ සංකේතයක් වේ. යෙරුසලම විනාශ වීමද කරුණාකාලය අවසන් වීමේ සංකේතයක් වේ.

> “The retribution to come upon Jerusalem could be delayed only a short time; and as Christ’s eye rested upon the doomed city, he saw not merely its destruction, but the destruction of a world. He saw that as Jerusalem was given up to destruction, so the world will be given up to its doom. He saw the retribution that will be visited on the adversaries of God. The scenes that were transacted at the destruction of Jerusalem will be repeated at the great and terrible day of the Lord, but in a more fearful manner.” Review and Herald, December 7, 1897.

> “යෙරුසලම පිට පැමිණීමට නියමිත වූ දඬුවම තවත් කෙටි කාලයක් පමණක් ප්‍රමාද කළ හැකි විය; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නෙත් විනාශයට නියමිත වූ එම නගරය මත රැඳී සිටියදී, උන්වහන්සේ එහි විනාශය පමණක් නොව, ලෝකයක්ම විනාශයට පත්වීමද දුටුවහ. යෙරුසලම විනාශයට අත්හරින ලද ලෙසම, ලෝකයද තම විනාශ නියමය වෙත අත්හරිනු ලබන බව උන්වහන්සේ දුටුවහ. දෙවියන්වහන්සේගේ විරුද්ධවාදීන් මත පැමිණෙන දඬුවම උන්වහන්සේ දුටුවහ. යෙරුසලමේ විනාශයේදී සිදු වූ දර්ශන, සමිඳාණන්වහන්සේගේ මහත් හා භයානක දවසේදී නැවත සිදුවනු ඇත; නමුත් එය වඩාත් භයානක ආකාරයකින් වනු ඇත.” Review and Herald, December 7, 1897.

It was only God’s mercy that prevented Jerusalem from being destroyed at the cross.

යෙරුසලම කුරුසිය අසලදී විනාශයට පත් වීමෙන් වැළැක්වූයේ දෙවියන්වහන්සේගේ දයාව පමණක්ය.

> “In the Jews’ crucifixion of Christ was involved the destruction of Jerusalem. The blood shed upon Calvary was the weight that sank them to ruin for this world and for the world to come. So it will be in the great final day, when judgment shall fall upon the rejecters of God’s grace. Christ, their rock of offense, will then appear to them as an avenging mountain. The glory of His countenance, which to the righteous is life, will be to the wicked a consuming fire. Because of love rejected, grace despised, the sinner will be destroyed.” The Desire of Ages, 600.

> “යුදෙව්වන් විසින් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කුරුසියෙහි ඇණගැසීම තුළ යෙරුසලම විනාශය ඇතුළත් වී තිබුණි. කැල්වරි මත වැගිරුණ ඒ ලේ, මෙලොවද එන්නා වූ ලොවද ඔවුන් විනාශයට ගිළවූ බර විය. එසේම, දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව ප්‍රතික්ෂේප කරන්නන් මත විනිශ්චය වැටෙන මහත් අවසාන දවසේද එය එලෙසම වන්නේය. ඔවුන්ගේ පැකිළීමේ පර්වතය වූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, එවිට ඔවුන්ට පළිගන්නා කන්දක් ලෙස ප්‍රකාශ වන්නේය. ධර්මිෂ්ඨයන්ට ජීවනය වන උන්වහන්සේගේ මුහුණේ තේජස, දුෂ්ටයන්ට දාහක ගින්නක් වනු ඇත. ප්‍රතික්ෂේප කරන ලද ප්‍රේමය නිසාත්, හෙළාදමන ලද කරුණාව නිසාත්, පව්කාරයා විනාශ කරනු ලබන්නේය.” The Desire of Ages, 600.

It was only God’s mercy that lingered in not bringing Jerusalem’s destruction at the time of the cross.

කුරුසියේ කාලයේදී යෙරුසලමේ විනාශය ගෙන නොආවෙන් තැවී සිටියේ දෙවියන්වහන්සේගේ කරුණාව පමණක්ය.

> “For nearly forty years after the doom of Jerusalem had been pronounced by Christ Himself, the Lord delayed His judgments upon the city and the nation. Wonderful was the long-suffering of God toward the rejectors of His gospel and the murderers of His Son.” The Great Controversy, 27.

> “යේරුසලමේ විනාශය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින්ම ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ පසු වසර හතළිහකට ආසන්න කාලයක් පුරා, ස්වාමින්වහන්සේ එම නගරයත් ජාතියත් මත තම විනිශ්චයන් ප්‍රමාද කළ සේක. තම සුභාරංචිය ප්‍රතික්ෂේප කළවුන්ටත් තම පුත්‍රයා ඝාතනය කළවුන්ටත් දෙවියන්වහන්සේ දැක්වූ දිගු ඉවසීම අතිවිශ්මයජනක විය.” The Great Controversy, 27.

At the time of His last temple cleansing Jesus had set forth the warning to flee Jerusalem when the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, was seen by His followers. The first time He cleansed the temple He had stated that the Jews had made His father’s house a den of thieves, but the last time He said “your house” is left unto you desolate. Even before the cross, which was just about to take place, the temple where the veil was to be rent at the crucifixion had already been identified as the Jew’s house, not God’s house. Sister White addresses when Christ made that declaration, and as her testimony proceeds she also addresses the forty years of extended mercy.

ඔහුගේ අවසාන දේවමාළිගා පවිත්‍රීකරණයේ වේලාවේදී, දානියෙල් ප්‍රොෆෙතා විසින් කියනු ලැබූ විනාශයේ පිළිකුල ඔහුගේ අනුගාමිකයන් විසින් දැකින විට යෙරුසලමෙන් පලා යා යුතු බවට වූ අනතුරු ඇඟවීම යේසුස් ඉදිරිපත් කර තිබුණි. ඔහු දේවමාළිගාව පළමු වරට පවිත්‍ර කළ අවස්ථාවේදී, යුදෙව්වරුන් ඔහුගේ පියාගේ ගෘහය සොරයන්ගේ ගුහාවක් කර තිබෙන බව ඔහු ප්‍රකාශ කළේය; එහෙත් අවසාන වරට ඔහු, “ඔබගේ ගෘහය ඔබට පාළුකර දමා තිබේ” යයි කීවේය. සිදුවීමට ආසන්නව තිබූ කුරුසියේ මරණයටත් පෙර, ශූලාරෝපණයේදී පර්දාව ඉරී යාමට නියමිතව තිබූ දේවමාළිගාව, දැනටමත් දෙවියන්වහන්සේගේ ගෘහය නොව යුදෙව්වරුන්ගේ ගෘහය ලෙස හඳුනාගෙන තිබුණි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ එම ප්‍රකාශය කළේ කවදාද යන්න සහෝදරී වයිට් සඳහන් කරයි; ඇයගේ සාක්ෂිය ඉදිරියට යන විට, දිගු කර දුන් අවුරුදු හතළිහක කරුණාවද ඇය විසින් ආලෝකයට ගෙන එයි.

> “Christ’s words to the priests and rulers, ‘Behold, your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38), had struck terror to their hearts. They affected indifference, but the question kept rising in their minds as to the import of these words. An unseen danger seemed to threaten them. Could it be that the magnificent temple, which was the nation’s glory, was soon to be a heap of ruins? . . .

> “‘බලන්න, ඔබගේ ගෙය ඔබට පාලු කර දමා ඇත’ (මතෙව් 23:38) යන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වචන පූජකයන්ගේද ආණ්ඩුකාරයන්ගේද හෘදයන් තුළ භීතිය ඇති කළේය. ඔවුහු උදාසීනත්වයක් පෙන්වූ නමුත්, මේ වචනවල අර්ථය කුමක්ද යන ප්‍රශ්නය ඔවුන්ගේ සිත්වල නැවත නැවතත් උද්ගත විය. නොපෙනෙන යම් අන්තරායක් ඔවුන්ට තර්ජනය කරන බවක් පෙනුණි. ජාතියේ මහිමාව වූ එම විභවශ්‍රීමත් දේවමාළිගාව ඉක්මනින් නටබුන් ගොඩක් බවට පත්වන්නට යන්නේද?...”

> “Christ gave His disciples a sign of the ruin to come on Jerusalem, and He told them how to escape: ‘When ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled.’ This warning was given to be heeded forty years after, at the destruction of Jerusalem. The Christians obeyed the warning, and not a Christian perished in the fall of the city.” The Desire of Ages, 628, 630.

> “ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ යෙරුසලමේට පැමිණෙන්නට තිබූ විනාශය පිළිබඳව තම ගෝලයන්ට ලකුණක් දුන් අතර, එයින් ගැළවී යා යුතු ආකාරයද ඔවුන්ට පැවසූ සේක: ‘යෙරුසලම සൈന්‍යවලින් වටකරනු ලැබූ බව ඔබ දැක්කවිට, එහි විනාශය ළංවී ඇති බව දැනගන්න. එවිට යුදාවේ සිටින අය කඳුකරයට පලා යන්න; එහි මැද සිටින අය පිටතට නික්ම යන්න; ගම්පළාත්වල සිටින අය එතුළට නොපැමිණෙත්වා. මක්නිසාද ලියා තිබෙන සියල්ල සම්පූර්ණ වන පිණිස, මේවා පළිගැනීමේ දවස් වන බැවිනි.’ මෙම අනතුරු ඇඟවීම යෙරුසලමේ විනාශය සිදුවූ විට, වසර හතළිහකට පසු, සැලකිල්ලට ගෙන කීකරු වීමට දෙන ලද්දකි. ක්‍රිස්තියානින් මෙම අනතුරු ඇඟවීමට කීකරු වූහ; නගරය වැටුණු කල කිසිම ක්‍රිස්තියානියෙකු නාශ නොවීය.” The Desire of Ages, 628, 630.

Christ was crucified in the year 31, and nearly forty years later in the year 70, Jerusalem was destroyed after a three-and-a-half-year siege. How could Jerusalem have been destroyed at the cross in the year 31, if there was still three and a half years of probationary time identified as seventy weeks in Daniel chapter nine, verse twenty-four? How can these seeming inconsistencies be resolved? The easiest resolution is to simply identify the fact that when it comes to the close of the probationary time represented by the seventy weeks, that it must be understood as a progressive close of probation. This is true, but it removes any prophetic specificity when applying the waymarks of that history. I will try to explain.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ක්‍රිස්තු වර්ෂ 31 දී ශූලයෙහි ඇණ ගසනු ලැබූහ, එයට ආසන්න වශයෙන් අවුරුදු හතළිහකට පසු ක්‍රිස්තු වර්ෂ 70 දී අවුරුදු තුනහමාරක වටලෑමක් අනතුරුව යෙරුසලම විනාශ කරන ලදී. දානියෙල් 9:24 හි සති හැත්තෑව ලෙස හඳුන්වා දී ඇති පරීක්ෂණ කාලයෙන් තවමත් අවුරුදු තුනහමාරක් ඉතිරිව තිබියදී, ක්‍රිස්තු වර්ෂ 31 දී ශූලියේදී යෙරුසලම විනාශ කරන ලද්දේ කෙසේද? මේ පෙනෙන අසංගතිකතා විසඳිය හැක්කේ කෙසේද? ඉතා සරල විසඳුම වන්නේ, සති හැත්තෑවෙන් නිරූපිත පරීක්ෂණ කාලය අවසන් වීම සම්බන්ධයෙන් එය පියවරෙන් පියවර සිදුවන පරීක්ෂණ අවසානයක් ලෙස තේරුම් ගත යුතු බව සරලව හඳුනා ගැනීමයි. එය සත්‍යයකි, නමුත් එම ඉතිහාසයේ ලකුණු-සීමා යොදාගැනීමේදී එය ඕනෑම අනාගතවාදී නිශ්චිතභාවයක් ඉවත් කරයි. මම එය පැහැදිලි කිරීමට උත්සාහ කරමි.

If Pentecost represents the soon-coming Sunday law where the other flock in Babylon is called out, why was it three and a half years after Pentecost that the gospel went to the Gentiles? Is the death of Christ or the death of Stephen a sign of the close of probation for ancient Israel? If Laodicean Adventism ceases to be a church at the soon-coming Sunday law, did the destruction of the temple in the year 70, represent the end of the temple of Laodicean Adventism at the Sunday law? What might appear as seeming inconsistencies is resolved by the application of “line upon line,” and when that application is employed the testimony of the waymarks we are identifying become very clear and concise.

පෙන්තකොස්තය බබිලෝනියේ ඇති අනෙක් බැටළු රැළ කැඳවා පිටතට ඇද ගන්නා ළඟදීම පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය නියෝජනය කරන්නේ නම්, පෙන්තකොස්තයෙන් අවුරුදු තුනහමාරකට පසු ශුභාරංචිය අන්‍යජාතිකයන් වෙත ගියේ මන්ද? ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණයද, නැතහොත් ස්තේපනස්ගේ මරණයද, පුරාතන ඉශ්‍රායෙලය සඳහා කරුණාවේ කාලය අවසන් වීමේ ලකුණක්ද? ලාඔදිකීය අඩ්වෙන්ටිසම ළඟදීම පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී සභාවක් වීම නවත්වන්නේ නම්, ක්‍රිස්තු වර්ෂ 70 දී මාලිගාව විනාශ වීම, ඉරිදා නීතියේදී ලාඔදිකීය අඩ්වෙන්ටිසමයේ මාලිගාවේ අවසානය නියෝජනය කළේද? පෙනෙන පරිදි අසංගතතා ලෙස දිස්විය හැකි දේ “line upon line” යන ප්‍රතිපත්තිය යෙදීමෙන් විසඳාගනු ලබයි; එම යෙදුම භාවිත කරන විට, අප හඳුනාගනිමින් සිටින මංසලකුණු පිළිබඳ සාක්ෂිය අතිශය පැහැදිලිව හා සංක්ෂිප්තව ප්‍රකාශ වේ.

The week that Christ confirmed the covenant is broken up into two equal periods of three and a half years. The first three and a half years begins at Christ’s baptism and ends with His death. Baptism is the symbol of His death and resurrection, so the beginning of that period of three and a half years is identical to the ending. In that period Christ presented the gospel exclusively to the Jews. The end of that three and a half years marks the beginning of the following three and a half years. The beginning of the second period of three and a half years begins with the death of Christ, and it ends with the death of Stephen. In that period the disciples presented the gospel exclusively to the Jews.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ගිවිසුම ස්ථිර කළ සතිය, අවුරුදු තුනහමාර බැගින් වූ සමාන කාල දෙකකට බෙදී තිබේ. පළමු අවුරුදු තුනහමාර ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ බව්තීස්මයෙන් ආරම්භ වී, උන්වහන්සේගේ මරණයෙන් අවසන් වේ. බව්තීස්මය උන්වහන්සේගේ මරණය හා පුනරුත්ථානයේ සංකේතය වන බැවින්, එම අවුරුදු තුනහමාර කාලයේ ආරම්භය අවසානයට සමාන වේ. එම කාලය තුළ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සුවිශේෂය යුදෙව්වරුන්ට පමණක් ඉදිරිපත් කළ සේක. එම අවුරුදු තුනහමාරයේ අවසානය, අනතුරුව එන අවුරුදු තුනහමාරයේ ආරම්භය සනිටුහන් කරයි. දෙවන අවුරුදු තුනහමාර කාලයේ ආරම්භය ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ මරණයෙන් වන අතර, එය ස්තේපන්ගේ මරණයෙන් අවසන් වේ. එම කාලය තුළ ගෝලයන් සුවිශේෂය යුදෙව්වරුන්ට පමණක් ඉදිරිපත් කළෝය.

Those two periods, which are separate prophetic lines, are to be brought together “line upon line.” Both beginnings and endings possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending histories are the same. Both periods of duration are identical, and the work that is carried out during each period is identical. Christ who is the First and the Last, is also the creator of all things, and in that regard He is the Creator of Truth. The Hebrew word “truth” was created by three Hebrew letters. The first letter, followed by the thirteenth letter, followed by the last letter of the Hebrew alphabet are combined to make the Hebrew word “truth.”

එකිනෙකට වෙන් වූ අනාගතවාණි රේඛා වන ඒ කාලපරිච්ඡේද දෙක “පේළිය මත පේළිය” ලෙස එකට ගෙන ඒමට නියමිතය. ආරම්භක හා අවසාන දෙකම Alpha සහ Omega හි ලාංඡනය දරයි, මක්නිසාද ආරම්භක හා අවසාන ඉතිහාස එකම වන බැවිනි. කාලය පවතින ඒ කාලපරිච්ඡේද දෙකම සමාන වන අතර, එක් එක් කාලපරිච්ඡේදය තුළ සිදුකරනු ලබන කාර්යයද සමාන වේ. පළමුවැන්නා හා අන්තිමයා වන ක්‍රිස්තුස්, සියල්ලේම මැවුම්කරුද වන අතර, ඒ අර්ථයෙන් ඔහු සත්‍යයේ මැවුම්කරුය. හෙබ්‍රෙව් “සත්‍ය” යන වචනය හෙබ්‍රෙව් අක්ෂර තුනකින් නිර්මාණය කර ඇත. පළමු අක්ෂරය, දහතුන්වැනි අක්ෂරය, ඉන්පසු හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරමාලාවේ අවසාන අක්ෂරය යන මේවා එකට එක්කොට හෙබ්‍රෙව් “සත්‍ය” යන වචනය සෑදෙයි.

Both of the periods of three and a half years have Christ as the first and the last, for Christ is at the beginning of the first period at His baptism, as He is at the ending at His death in the first period. And Christ is at His death in the beginning of the second period and He is standing at the right hand of God at the ending of the second period. The number thirteen is the symbol of rebellion, and in both periods whether the gospel was presented in person by Christ, or in the second period by His disciples, the quibbling Jews rebelled against the message of the gospel.

අවුරුදු තුනහමාර බැගින් වූ කාලපරිච්ඡේද දෙකෙහිම ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ආරම්භයත් අවසානයත් ලෙස සිටින සේය; මන්ද, පළමු කාලපරිච්ඡේදයේ ආරම්භයේදී තම බෞතීස්මයේදී උන්වහන්සේ සිටින සේම, එම පළමු කාලපරිච්ඡේදයේ අවසානයේ තම මරණයේදීද උන්වහන්සේ සිටින බැවිනි. තවද, දෙවන කාලපරිච්ඡේදයේ ආරම්භයේදී තම මරණයේදී ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සිටින අතර, එම දෙවන කාලපරිච්ඡේදයේ අවසානයේදී දෙවියන්වහන්සේගේ දකුණු පැත්තෙහි නැගි සිටින සේක. දහතුන යන සංඛ්‍යාව කැරැල්ලේ සංකේතය වන අතර, ශුභාරංචියේ පණිවිඩය ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ විසින් ස්වයංපෞරුෂයෙන් ඉදිරිපත් කරන ලද පළමු කාලපරිච්ඡේදයේදී හෝ, එසේ නොමැති නම්, උන්වහන්සේගේ ගෝලයන් විසින් ඉදිරිපත් කරන ලද දෙවන කාලපරිච්ඡේදයේදී හෝ, වාග්විවාදप्रिय යුදෙව්වෝ ශුභාරංචියේ පණිවිඩයට විරුද්ධව කැරළි කළෝය.

Both periods are the same duration, possess the signature of Alpha and Omega, and identify the same gospel message. Those two periods are to be brought together “line upon line.” The methodology of “line upon line,” is the testing methodology of the latter rain. It is the methodology of the last days, and the truths which are identified and established by that methodology in the last days are what purges or purifies the sons of Levi during the sealing of the one hundred and forty-four thousand.

එම කාල පරිච්ඡේද දෙකම එකම දිගකින් යුක්ත වන අතර, අල්ෆා සහ ඔමේගාගේ ලාංඡනය දරාගෙන, එකම සුභාරංචි පණිවිඩය හඳුනා දක්වයි. එම කාල පරිච්ඡේද දෙක “පේළිය මත පේළිය” ලෙස එකට ගෙන ආ යුතුය. “පේළිය මත පේළිය” යන ක්‍රමවේදය, පසු වර්ෂාවෙහි පරීක්ෂා කිරීමේ ක්‍රමවේදයයි. එය අවසාන දවස්වල ක්‍රමවේදය වන අතර, අවසාන දවස්වල ඒ ක්‍රමවේදය මඟින් හඳුනාගෙන ස්ථාපිත කරනු ලබන සත්‍යයන්, එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා තැබීම අතරතුර ලෙවිගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කරන හෝ ශුද්ධ කරන දේවල්ය.

> Whom shall he teach knowledge? and whom shall he make to understand doctrine? them that are weaned from the milk, and drawn from the breasts. For precept must be upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little: For with stammering lips and another tongue will he speak to this people. To whom he said, This is the rest wherewith ye may cause the weary to rest; and this is the refreshing: yet they would not hear. But the word of the Lord was unto them precept upon precept, precept upon precept; line upon line, line upon line; here a little, and there a little; that they might go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken. Isaiah 28:9–13.

> ඔහු දැනුම උගන්වන්නේ කාටද? ඔහු ධර්මය තේරුම්ගන්වන්නේ කාටද? කිරිවලින් වෙන්කරනු ලැබූවන්ටද, ස්තනවලින් ඉවතට ගෙන යනු ලැබූවන්ටද? මන්ද නියෝගය මත නියෝගය, නියෝගය මත නියෝගය; රේඛාව මත රේඛාව, රේඛාව මත රේඛාව; මෙහි ටිකක්, එහි ටිකක් විය යුතුය. මන්ද ඔහු තැතැන්ම කියන තොල්වලින් හා වෙනත් භාෂාවකින් මේ ජනතාවට කතා කරනසේක. ඔහු ඔවුන්ට කීයේ, “මෙයයි ඔබ සැලවෙන්නන්ට විශ්‍රාම දීමට හැකි විශ්‍රාමය; මෙයයි ප්‍රබෝධය” යනුවෙනි. එහෙත් ඔවුන් සවන් දෙන්නට කැමති නොවූහ. එබැවින් සමිඳාණන්වහන්සේගේ වචනය ඔවුන්ට නියෝගය මත නියෝගය, නියෝගය මත නියෝගය; රේඛාව මත රේඛාව, රේඛාව මත රේඛාව; මෙහි ටිකක්, එහි ටිකක් විය; ඔවුන් ගොස්, පසුපසට වැටී, බිඳී, උගුලට අසු වී, අල්ලාගනු ලබන පිණිසය. යෙසායා 28:9–13.

The next verse in Isaiah addresses the scornful men that rule the people of Jerusalem. For those scornful men, the “rest and the refreshing” (the latter rain), which they refused to “hear,” is what causes them to “go, and fall backward, and be broken, and snared, and taken.” That test was presented to them from another tongue, for Elijah, John the Baptist and William Miller were not trained in the theological schools of their respective histories. The latter rain message that tests Laodicean Adventism, is the message that is produced by the application of “line upon line.”

යෙසායාහි ඊළඟ පදය යෙරුසලමේ ජනතාව පාලනය කරන උපහාසක මිනිසුන් අමතයි. ඒ උපහාසක මිනිසුන් සම්බන්ධයෙන්, ඔවුන් “ඇසීමට” ප්‍රතික්ෂේප කළ “විවේකයත් ප්‍රබෝධයත්” (අන්තිම වැස්ස) ඔවුන් “ගොස්, පසුපසට වැටී, බිඳී, උගුලට අසු වී, අල්ලාගනු” ලබන බවට හේතුව වන දෙයයි. ඒ පරීක්ෂාව ඔවුන්ට වෙනත් දිවකින් ඉදිරිපත් කරන ලදී, මන්ද එලියා, යොහන් ස්නාපකයා, සහ විලියම් මිලර් යන අය තම තමන්ගේ ඉතිහාසයන්ට අදාළ දේවශාස්ත්‍රීය පාසල්වල පුහුණු කරනු ලැබූ අය නොවූ බැවිනි. ලාඕදිකේයානු ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය පරීක්ෂා කරන අන්තිම වැස්සේ පණිවිඩය වන්නේ “පේළිය පිට පේළිය” යන ක්‍රමය යොදාගැනීමෙන් උත්පාදනය වන පණිවිඩයයි.

When the first three and a half years of the week in which Christ confirmed the covenant is laid over the second three and a half years, we find prophetic light that clarifies any seeming inconsistencies that might arise in an inquiring mind. The week was when the Messenger of the Covenant was to confirm the covenant, and a biblical covenant must be confirmed with blood. The baptism and crucifixion of Christ and the stoning of Stephen all identify blood. Both lines represent the blood of the covenant, and those lines are confirming the covenant.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ගිවිසුම ස්ථිර කළ සතියේ පළමු අවුරුදු තුනහමාර දෙවන අවුරුදු තුනහමාර මත අතුරා බැලූ විට, විමසන මනසක මතු විය හැකි ඕනෑම පෙනෙන අසංගතතාවයක් පැහැදිලි කරන අනාගතවාදී ආලෝකය අපට සොයාගත හැක. එම සතිය වනාහි ගිවිසුමේ දූතයා ගිවිසුම ස්ථිර කළ යුතු කාලය වූ අතර, බයිබලීය ගිවිසුමක් රුධිරයෙන් ස්ථිර කළ යුතුය. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ බෞතීස්මය, කුරුසියේ ඇණ ගැසීම, සහ ස්තේපනස්ට ගල් ගසා මරා දැමීම යන සියල්ලම රුධිරය හඳුනා දෙයි. රේඛා දෙකම ගිවිසුමේ රුධිරය නිරූපණය කරයි, සහ ඒ රේඛා ගිවිසුම ස්ථිර කරමින් සිටියි.

When brought together “line upon line,” the baptism and crucifixion are the first waymark, and the crucifixion and stoning of Stephen are the last waymark. When brought together into one line we find the cross and Michael standing up at the death of Stephen as two witnesses of the Jews sealing their rejection of the gospel. The death of Christ, is also the death of His disciple Stephen, which is Passover when the two lines are combined. Three days later Christ is resurrected as the First Fruit offering.

“පේළිය මත පේළිය” ලෙස එකට ගෙන එන විට, බෞතීස්මය සහ කුරුසියේ ඇණ ගැසීම පළමු සලකුණ වන අතර, කුරුසියේ ඇණ ගැසීම සහ ස්තේපන්ට ගල් ගසා මරණයට පත් කිරීම අවසාන සලකුණ වේ. ඒවා එක් පේළියකට එකට ගෙන එන විට, යුදෙව්වන් ශුභාරංචිය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම මුද්‍රා තැබූ කරුණට සාක්ෂි දෙකක් ලෙස කුරුසිය හා ස්තේපන්ගේ මරණයේදී මීකායෙල් නැඟී සිටීම අපට දැකගත හැක. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණය, ඔහුගේ ශිෂ්‍යයා වූ ස්තේපන්ගේ මරණයද වේ; පේළි දෙක එකට සංයෝජනය කරන විට එය පාස්කුව වේ. දින තුනකට පසු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ප්‍රථමඵල පූජාව ලෙස නැවත උත්ථාන කරනු ලැබේ.

> But now is Christ risen from the dead, and become the first fruits of them that slept. 1 Corinthians 15:20.

> නමුත් දැන් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මළවුන්ගෙන් උත්ථානය කරනු ලැබ, නිදාගිය අයගේ පළමු පල වී සිටින සේක. 1 කොරින්ති 15:20.

In between Passover and the feast of First Fruits on the third day is the beginning of the feast of Unleavened Bread. Unleavened bread does not “rise”, and Christ did not rise on the second day, He rose on the third day. Christ and Stephen die together in the “line upon line” application, but Stephen is resurrected after Christ for there is an order to the first fruit resurrection.

පාස්කුව සහ තුන්වන දින පළමු ඵලවල මංගල්‍යය අතර වන්නේ අකමීර රොටි මංගල්‍යයේ ආරම්භයයි. අකමීර රොටි “නැගී” නොයයි; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ද දෙවන දින නැගී සිටියේ නැත, උන්වහන්සේ තුන්වන දින නැගී සිටියහ. “පේළිය මත පේළිය” යන අදාළකරණයේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ හා ස්තේපන් එකට මරණයට පත්වෙති; එහෙත් පළමු ඵල නැවත නැගිටීමෙහි පිළිවෙළක් ඇති බැවින් ස්තේපන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට පසු නැවත නැගිටුවනු ලැබේ.

> But every man in his own order: Christ the first fruits; afterward they that are Christ’s at his coming. 1 Corinthians 15:22.

> එහෙත් සෑම මනුෂ්‍යයෙක්ම තම තමන්ගේ පිළිවෙළ අනුවය: පළමු ඵලය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය; ඉන්පසු උන්වහන්සේගේ පැමිණීමේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට අයත් අය. 1 කොරින්ති 15:22.

The Spring feasts cannot be separated from each other, for they are directly related to one another. In this sense, Pentecost represents the soon-coming Sunday law, when there will be a repetition of the pouring out of the Holy Spirit, and the second voice of Revelation chapter eighteen will then call those that do not currently know the gospel, to come out of Babylon. The word “Babylon,” is based upon the word, “Babel,” which means confusion, for it was in the fall of Babel that God confused the languages, and it was at Pentecost that God reverses the confusion of the languages in order to carry the gospel to the world. Thus Pentecost and the Sunday law align.

වසන්ත උත්සව එකිනෙකාගෙන් වෙන් කළ නොහැක; මක්නිසාද ඒවා එකිනෙකා සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වී ඇත. මෙම අර්ථයෙන්, පෙන්තෙකොස්තය ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය නියෝජනය කරයි; එවිට ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වැගිරීම නැවත සිදුවනු ඇත, සහ එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දෙවන හඬ එවිට වර්තමානයේ සුභාරංචිය නොදන්නා අය බබිලෝනයෙන් පිටතට පැමිණෙන ලෙස කැඳවනු ඇත. “බබිලෝනය” යන වචනය “බාබෙල්” යන වචනය මත පදනම් වී ඇත; එහි අර්ථය වන්නේ ව්‍යාකූලතාවයයි. මක්නිසාද බාබෙල්ගේ වැටීමේදී දෙවියන්වහන්සේ භාෂා ව්‍යාකූල කළ සේක, සහ ලෝකයට සුභාරංචිය ගෙන යාම පිණිස භාෂාවල ව්‍යාකූලතාවය දෙවියන්වහන්සේ ආපසු හරවන ලද්දේ පෙන්තෙකොස්තයේදීය. එබැවින්, පෙන්තෙකොස්තය හා ඉරිදා නීතිය එකිනෙකට ගැළපේ.

At Pentecost the gift of languages was given to the disciples, but their message then was still restricted to the Jews. When both lines are brought together Pentecost occurs in the year 34, when Stephen was stoned and the gospel was then carried to those who do not currently know the gospel.

පෙන්තකොස්තේ දින භාෂා දීමනාව ශිෂ්‍යයන්ට දෙන ලද්දේය; එහෙත් එවකට ඔවුන්ගේ පණිවිඩය තවමත් යුදෙව්වරුන්ට පමණක් සීමා වී තිබුණි. මේ රේඛා දෙක එකට ගෙන එන විට, පෙන්තකොස්තේ සිදුවන්නේ ක්‍රි.ව. 34 වර්ෂයේදීය; එවිට ස්තේපනෝස් ගල් ගසා මරා දමන ලද අතර, එවකට සුභාරංචිය දැනට සුභාරංචිය නොදන්නා අය වෙත ගෙන යන ලද්දේය.

Stephen represents those who are resurrected “at His coming,” but who have died with Him. The First Fruit offering marks the resurrection of Christ on the third day, and it also marks the beginning of the Feast of Weeks, which is also the feast of Pentecost, and which commemorates the giving of the Ten Commandments at Sinai.

ස්තේපන් නියෝජනය කරන්නේ “ඔහුගේ පැමිණීමේදී” උත්ථාන කරනු ලබන, එහෙත් ඔහු සමඟ මියගොස් ඇති අයයි. ප්‍රථම ඵල පූජාව තෙවන දින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උත්ථානය සලකුණු කරන අතර, එය සති මංගල්‍යයේ ආරම්භයද සලකුණු කරයි; එය පෙන්තකොස්ත මංගල්‍යයද වන අතර, සීනායිහි දස ආඥා දෙනු ලැබීම සිහිපත් කරයි.

October 22, 1844, aligns with the cross, for among other proofs Sister White aligns the disappointment of the disciples after the cross with the disappointment that followed October 22, 1844. Both the cross and October 22, 1844, prefigure the soon-coming Sunday law. Pentecost also typifies the soon coming Sunday law, but Pentecost came fifty-two days after the cross. The cross, which was typified by Passover, ushers in a series of feasts which commemorate the old paths of ancient Israel from the night the angel of death passed over Egypt, through to the giving of the law. Though the feasts possess their own distinctions, they are inseparably linked to each other. It is therefore accurate to apply the complete fifty-two days from Passover to Pentecost as one singular waymark.

1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින කුරුසිය සමඟ අනුකූල වේ; මක්නිසාද, අනෙක් සාක්ෂි අතර, සහෝදරි වයිට් කුරුසියෙන් පසු ගෝලයන්ට ඇති වූ බලාපොරොත්තු බිඳ වැටීම 1844 ඔක්තෝබර් 22 ට පසුව ඇති වූ බලාපොරොත්තු බිඳ වැටීම සමඟ අනුකූල කරයි. කුරුසියද, 1844 ඔක්තෝබර් 22 ද, ළඟාවන ඉරිදා නීතියට පෙරනිමිති දක්වයි. පෙන්තකොස්තයද ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේ රූපලක්ෂණයක් වේ, එහෙත් පෙන්තකොස්තය කුරුසියෙන් දින පනස් දෙකකට පසු පැමිණියේය. පාස්කුවෙන් පෙරනිමිති දක්වනු ලැබූ කුරුසිය, මරණ දූතයා මිසරය මතෙන් පසුකර ගිය රාත්‍රියේ සිට ව්‍යවස්ථාව දෙන ලද අවස්ථාව දක්වා පුරාණ ඉශ්‍රායෙල්ගේ පැරණි මාර්ග සිහිපත් කරන මංගල්‍ය මාලාවක් ආරම්භ කරයි. එම මංගල්‍යයන්ට ඒවායේම විශේෂත්වයන් තිබුණත්, ඒවා එකිනෙකට වෙන් කළ නොහැකි ලෙස බැඳී ඇත. එබැවින්, පාස්කුවෙන් පෙන්තකොස්තය දක්වා සම්පූර්ණ දින පනස් දෙක එක්කොට, එය එකම ඒකීය waymark එකක් ලෙස යොදවා ගැනීම නිවැරදි ය.

For this reason, the cross, the death of Stephen, and Pentecost all prefigure the soon coming Sunday law, when the progressive executive judgment upon Modern Babylon begins, as the second voice of Revelation chapter eighteen begins to call God’s other flock out of Babylon. It is at that waymark that the executive judgment upon Jerusalem arrived, though God in His mercy deferred the actual destruction of the temple and city nearly forty years after the cross to the year 70. The destruction of ancient Jerusalem represents the beginning of the progressive executive judgment that begins in the United States when “national apostasy is followed by national ruin.”

මේ හේතුව නිසා, කුරුසිය, ස්තේපනුවරයාගේ මරණය, සහ පෙන්තකොස්තය යන සියල්ලම ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියට පෙරලකුණක් වන්නේය; එවිට නූතන බබිලෝනිය මත ක්‍රමෝන්නතිමය ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය ආරම්භ වෙයි, එළිදරව් පොතේ දහඅටවන අධ್ಯಾಯයේ දෙවන හඬ දෙවියන්වහන්සේගේ අනෙකුත් රැළ බබිලෝනියෙන් පිටතට කැඳවීම ආරම්භ කරන විටය. එම මාර්ගලකුණේදී යෙරුසලම මත ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය පැමිණියේය, නමුත් දෙවියන්වහන්සේ තම කරුණාවෙන්, කුරුසියෙන් පසු සැබෑ විනාශය සිදු වීම සම්පූර්ණයෙන්ම ප්‍රමාද කරමින් දේවමාළිගාව සහ නගරය විනාශ වීමට අවුරුදු හතළිහකට ආසන්න කාලයක්, ක්‍රිස්තු වර්ෂ 70 වන තෙක්, ඉඩ දුන්නාය. පුරාතන යෙරුසලමේ විනාශය, “ජාතික අපස්ථානයට පසුව ජාතික විනාශය පැමිණේ” යන විට, එක්සත් ජනපදය තුළ ආරම්භ වන ක්‍රමෝන්නතිමය ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයේ ආරම්භය නියෝජනය කරයි.

Truth is established upon the testimony of two, and in the two lines of three and a half years that Christ confirmed the covenant we find two witnesses of a death and resurrection that is associated with the history that identifies the soon-coming Sunday law. That Sunday law in Revelation chapter eleven, is identified as the “hour of the great earthquake.” That “hour” is directly connected to two witnesses that gave a testimony of three and a half years. Their testimony ends with their death and resurrection.

සත්‍යය සාක්ෂි දෙදෙනෙකුගේ සාක්ෂිය මත ස්ථාපිත කරනු ලැබේ; ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ගිවිසුම ස්ථිර කළ අවුරුදු තුනහමාර බැගින් වූ රේඛා දෙක තුළ, ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත ඉරිදා නීතිය හඳුනා දක්වන ඉතිහාසයට සම්බන්ධ වූ මරණයක් සහ පුනරුත්ථානයක් පිළිබඳ සාක්ෂි දෙකක් අපට හමුවේ. එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ එම ඉරිදා නීතිය “මහා භූකම්පාවේ පැය” ලෙස හඳුනා ගනු ලබයි. එම “පැය” අවුරුදු තුනහමාරක සාක්ෂියක් දුන් සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකු සමඟ සෘජුව සම්බන්ධය. ඔවුන්ගේ සාක්ෂිය ඔවුන්ගේ මරණයෙන් හා පුනරුත්ථානයෙන් අවසන් වේ.

Their testimony of three and a half years, followed by their death and resurrection has been represented by the death and resurrection of both Jesus and Stephen, for “line upon line,” Stephen is represented as being resurrected with Christ. In the feast of First Fruits, two primary offerings were presented.

ඔවුන්ගේ අවුරුදු තුනහමාරක සාක්ෂිය, එයට අනුව ඔවුන්ගේ මරණය හා නැවත නැඟිටීම, යේසුස් සහ ස්තේපනොස් යන දෙදෙනාගේම මරණය හා නැවත නැඟිටීම මගින් නිරූපණය කර ඇත; මන්ද “line upon line” අනුව, ස්තේපනොස් ක්‍රිස්තුස් සමඟ නැවත නැඟිටුවනු ලැබූ ලෙස නිරූපණය කරයි. පළමු ඵල මංගල්‍යයේදී ප්‍රධාන පූජා දෙකක් ඉදිරිපත් කරන ලදී.

One was a lamb without blemish, and the other an offering of barley. The barley represented the crop to follow, and the lamb represented Christ. Christ was resurrected on the third day, and Stephen represented those that follow, and the barley represented the crop that was to follow. The two witnesses in Revelation eleven testified for three and a half years, after which they were then slain and then were resurrected three and a half days later. Those two witnesses had been typified by Christ, who was the First Fruits, for they represent the one hundred and forty-four thousand, who are also first fruits.

එකක් කැළලක් නොමැති බැටළුවෙකු වූ අතර, අනෙක යව අර්පණයක් විය. යව, පසුව පැමිණෙන අස්වැන්න නිරූපණය කළේය; බැටළුවා ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ නිරූපණය කළේය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුන්වන දින උත්ථාන වූ සේක; ස්තේපන් පසුව පැමිණෙන අය නිරූපණය කළේය; යව, පසුව පැමිණීමට තිබූ අස්වැන්න නිරූපණය කළේය. එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා අවුරුදු තුනහමාරක් සාක්ෂි දුන්හ; ඉන්පසු ඔවුන් මරා දමනු ලැබ, දින තුනහමාරකට පසු නැවත උත්ථාන කරනු ලැබූහ. එම සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා, පළමු ඵල වූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් පූර්වරූපිත කරනු ලැබූහ; මක්නිසාද ඔවුන් ද පළමු ඵල වන එක්ලක්ෂ හතළිස්හතරදහස නිරූපණය කරන බැවිනි.

> And I looked, and, lo, a Lamb stood on the mount Sion, and with him an hundred forty and four thousand, having his Father’s name written in their foreheads. And I heard a voice from heaven, as the voice of many waters, and as the voice of a great thunder: and I heard the voice of harpers harping with their harps: And they sung as it were a new song before the throne, and before the four beasts, and the elders: and no man could learn that song but the hundred and forty and four thousand, which were redeemed from the earth. These are they which were not defiled with women; for they are virgins. These are they which follow the Lamb whithersoever he goeth. These were redeemed from among men, being the first fruits unto God and to the Lamb. And in their mouth was found no guile: for they are without fault before the throne of God. Revelation 14:1–5.

> මම බැලුවෙමි; බලව, සියොන් කන්ද මත බැටළු පැටවාණන් සිටියහ; උන්වහන්සේ සමඟ එක්ලක්ෂ හතළිස්හතර දහසක්ද සිටියෝය; ඔවුන්ගේ නළල්වල උන්වහන්සේගේ පියාණන්ගේ නාමය ලියා තිබුණේය. එවිට මම ස්වර්ගයෙන් බොහෝ ජලධාරාවල හඬක් මෙන්ද මහ ගර්ජනයක හඬක් මෙන්ද වූ හඬක් ඇසුවෙමි. තවද වීණා වාදකයන් තම වීණා වාදනය කරමින් සිටින හඬද මම ඇසුවෙමි. ඔව්හු සිංහාසනය ඉදිරියෙහිද, සතර ජීවමාන සත්ත්වයන් ඉදිරියෙහිද, වැඩිහිටියන් ඉදිරියෙහිද, අලුත් ගීතයක් මෙන් ගායනා කළෝය. පොළොවෙන් මිදවනු ලැබූ ඒ එක්ලක්ෂ හතළිස්හතර දහස හැර අන් කිසිවෙකුටත් ඒ ගීතය ඉගෙනගැනීමට නොහැකි විය. මොවුහු ස්ත්‍රීන් සමඟ අපවිත්‍ර නොවූ අයය; මක්නිසාද ඔව්හු කන්‍යාවෝය. බැටළු පැටවාණන් කොතැනට ගියත් උන්වහන්සේ අනුව යන්නේ මොවුහුය. දෙවියන්වහන්සේටත් බැටළු පැටවාණන්ටත් පළමු ඵල ලෙස, මනුෂ්‍යයන් අතරින් මිදවනු ලැබුවෝ මොවුහුය. ඔවුන්ගේ මුඛයේ වංචාවක් සොයාගනු නොලැබීය; මක්නිසාද ඔව්හු දෙවියන්වහන්සේගේ සිංහාසනය ඉදිරියෙහි දෝෂරහිතය. එළිදරව් 14:1–5.

The barley offering on the feast of First Fruits represented the crop that was to follow, and Stephen in the year 34, followed Christ’s death in the year 31, though “line upon line,” they died at the same waymark. In relation to the first fruit offerings, Christ was the lamb that was slain and Stephen was the barley. According to Paul “Christ” is “the first fruits of them that slept,” and then “afterward they that are Christ’s at his coming.” The one hundred and forty-four thousand are first fruits, and they are those “which follow the Lamb whithersoever he goeth.”

පළමු ඵල මංගල්‍යයේ යව පූජාව ඉදිරියට පැමිණීමට නියමිත අස්වැන්න නියෝජනය කළේය; තවද ක්‍රි.ව. 34 වර්ෂයේ ස්තේපන, ක්‍රි.ව. 31 වර්ෂයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මරණයෙන් පසුව අනුගමනය කළේය, එහෙත් “පේළිය මත පේළිය” අනුව ඔවුහු එකම සලකුණෙහි මරණයට පත් වූහ. පළමු ඵල පූජා සම්බන්ධයෙන්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ඝාතනය කරන ලද බැටළුවා වූ අතර, ස්තේපන යවය විය. පාවුල් අනුව “ක්‍රිස්තුස්” යනු “නිදා සිටින්නන්ගේ ප්‍රථමඵල” වන අතර, ඉන් පසු “උන්වහන්සේගේ පැමිණීමේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට අයිති වන්නෝ” ය. එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස ප්‍රථමඵලයෝ වෙති, තවද ඔව්හු “බැටළු පැටවා යන යම් තැනකට හෝ ඔහු අනුගමනය කරන්නෝ” ය.

In the “hour” of the “great earthquake” of Revelation chapter eleven, the two witnesses that have prophesied for three and a half years, only to be slain and lie in the streets for three and a half days, are resurrected. They are those represented by Stephen who prophetically was resurrected with Jesus, but also after Jesus. They are therefore resurrected “three and a half days,” after they are murdered by the beast that ascended from the bottomless pit. The same “hour,” that they are resurrected they ascend to heaven as an ensign. The process of their resurrection and ascension is carefully outlined in God’s prophetic Word, and it includes that they were typified by the literal death of Stephen, thus representing a spiritual death that is accomplished upon the two witnesses as they are transformed from the Laodicean movement of the third angel unto the Philadelphian movement of the third angel.

එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ “මහා භූකම්පනයේ” “පැයෙහි,” වසර තුනහමාරක් දක්වා අනාවැකි ප්‍රකාශ කළත්, මරා දමා දින තුනහමාරක් වීදිවල පඩිවී සිටි සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා නැවත ජීවිතයට පත් කරනු ලබති. ඔවුන් වන්නේ අනාවැකිමය වශයෙන් යේසුස් සමඟද, එහෙත් යේසුස්ට පසුවද, නැවත ජීවිතයට පත් වූ ස්තේපන් විසින් නියෝජනය කරනු ලැබූ අයයි. එබැවින්, අගාධයෙන් නැගී ආ මෘගයා විසින් ඔවුන් මරා දැමූ පසු, “දින තුනහමාරකට” පසුව ඔවුහු නැවත ජීවිතයට පත් කරනු ලබති. ඔවුන් නැවත ජීවිතයට පත් කරනු ලබන ඒම “පැයෙහි”ම, ලකුණක් ලෙස ඔවුහු ස්වර්ගයට නැඟී යති. ඔවුන්ගේ නැවත ජීවිතයට පත්වීමේත් ස්වර්ගාරෝහණයේත් ක්‍රියාවලිය දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනය තුළ ඉතා සැලකිල්ලෙන් සටහන් කර ඇත; එයට, ස්තේපන්ගේ වාස්තවික මරණය මඟින් ඔවුන් පූර්වරූපී කරනු ලැබූ බවත්, එසේම තුන්වන දූතයාගේ ලායොදිකීය ව්‍යාපාරයෙන් තුන්වන දූතයාගේ ෆිලඩෙල්ෆියානු ව්‍යාපාරය වෙත ඔවුන් පරිවර්තනය කරනු ලබන විට, එම සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා මත සිදු කරනු ලබන ආත්මික මරණයක් එයින් නිරූපණය වන බවත් ඇතුළත් වේ.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී තවදුරටත් කරගෙන යන්නෙමු.

> “One thing is certain: those Seventh-day Adventists who take their stand under Satan’s banner will first give up their faith in the warnings and reproofs contained in the Testimonies of God’s spirit.

> “එක් දෙයක් නිශ්චිතය: සාතන්ගේ ධජය යටතේ තම ස්ථාවරය ගන්නා ඒ සත්වන-දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරු පළමුවෙන්ම දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයේ සාක්ෂි තුළ අඩංගු අවවාදයන් සහ තරවටු කිරීම් පිළිබඳ තමන්ගේ විශ්වාසය අත්හරිති.

> “The call to greater consecration and holier service is being made, and will continue to be made. Some who are now voicing Satan’s suggestions will come to their senses. There are those in important positions of trust who do not understand the truth for this time. To them the message must be given. If they receive it, Christ will accept them, and will make them workers together with him. But if they refuse to hear the message, they will take their stand under the black banner of the Prince of Darkness.

> උතුම් වඩාත් කැපවීමකටත් අතිශුද්ධ සේවයකටත් වූ කැඳවීම ප්‍රකාශ කරනු ලැබෙමින් පවතී, තවද එය ඉදිරියටත් ප්‍රකාශ කරනු ලැබෙනු ඇත. දැන් සාතන්ගේ යෝජනා උච්චාරණය කරමින් සිටින සමහරු සන්සුන් බුද්ධියට නැවත පැමිණෙන්නෝය. වැදගත් භාරකාර තනතුරු දරන, මේ කාලයට අදාළ සත්‍යය අවබෝධ නොකරන අය ද සිටිති. ඔවුන් වෙත මේ පණිවිඩය දිය යුතුය. ඔවුන් එය පිළිගත්තොත්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ඔවුන් පිළිගෙන, ඔවුන්ව තමන් සමඟ එක්ව ක්‍රියාකරන සේවකයන් බවට පත් කරනු ඇත. නමුත් ඔවුන් මේ පණිවිඩයට සවන් දීමට ප්‍රතික්ෂේප කළහොත්, ඔවුන් අන්ධකාරයේ අධිපතියාගේ කළු ධජය යටතේ තම ස්ථානය ගන්නෝය.

> “I am instructed to say that the precious truth for this time is open more and more clearly to human minds. In a special sense men and women are to eat of Christ’s flesh and drink of his blood. There will be a development of the understanding, for the truth is capable of constant expansion. The divine originator of truth will come into closer and still closer communion with those who follow on to know him. As God’s people receive his word as the bread of heaven, they will know that his goings forth are prepared as the morning. They will receive spiritual strength, as the body receives physical strength when food is eaten.

> “මෙම කාලය සඳහා වටිනා සත්‍යය මනුෂ්‍ය මනස්වලට තව තවත් පැහැදිලිව විවෘත වෙමින් පවතින බව පවසන ලෙස මට උපදෙස් දී ඇත. විශේෂ අර්ථයකින් පුරුෂයන් හා ස්ත්‍රීන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මාංසය භුක්ති කොට, ඔහුගේ රුධිරය පානය කළ යුතුය. අවබෝධයේ වර්ධනයක් ඇති වන්නේය, මක්නිසාද සත්‍යය නිරන්තර විස්තාරණයට සමත්ය. සත්‍යයේ දේවීය ආරම්භකයා ඔහුව දැනගැනීමට ඉදිරියට යන අය සමඟ වඩා සමීප සහ තව තවත් සමීප සංගමයකට පැමිණෙන්නේය. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ඔහුගේ වචනය ස්වර්ගයේ ආහාරය ලෙස පිළිගන්නා කල, ඔවුහු ඔහුගේ ප්‍රකාශය උදය මෙන් සූදානම් කර ඇති බව දැනගන්නෝය. ශරීරය ආහාර ගන්නා විට ශාරීරික ශක්තිය ලබන ලෙසම, ඔවුහු ආත්මික ශක්තියද ලබන්නෝය.

> “We do not half understand the Lord’s plan in taking the children of Israel from Egyptian bondage, and leading them through the wilderness into Canaan.

> ඊශ්‍රායෙල්ගේ දරුවන් මිසරයේ වහල්කමෙන් ගෙන, ඔවුන් කානානයට පාළුකරය හරහා නායකත්වයෙන් ගෙන ගියේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ සැලැස්ම යැයි අපි ඒ සැලැස්ම අර්ධයෙන්වත් සම්පූර්ණයෙන් වටහාගෙන නැත.

> “As we gather up the divine rays shining from the gospel, we shall have a clearer insight into the Jewish economy, and a deeper appreciation of its important truths. Our exploration of truth is yet incomplete. We have gathered up only a few rays of light. Those who are not daily students of the Word will not solve the problems of the Jewish economy. They will not understand the truths taught by the temple service. The work of God is hindered by a worldly understanding of his great plan. The future life will unfold the meaning of the laws that Christ, enshrouded in the pillar of cloud, gave to his people.” Spalding and Magan, 305, 306.

> “අපි ශුභාරංචියෙන් ප්‍රකාශමත්ව බැබළෙන දේවික කිරණ එකතු කර ගන්නා කල, යුදෙව් ආර්ථිකය පිළිබඳව අපට වඩා පැහැදිලි අවබෝධයක්ද, එහි වැදගත් සත්‍යයන් පිළිබඳව වඩා ගැඹුරු අගය කිරීමක්ද ලැබෙනු ඇත. සත්‍යය පිළිබඳ අපගේ අනවේෂණය තවමත් අසම්පූර්ණය. අපි එක්රැස් කරගෙන ඇත්තේ ආලෝක කිරණ කිහිපයක් පමණි. දිනපතා වචනය අධ්‍යයනය නොකරන්නෝ යුදෙව් ආර්ථිකයේ ගැටලු විසඳා ගන්නේ නැත. ඔව්හු දේවමාළිගා සේවයෙන් උගන්වනු ලැබූ සත්‍යයන් නොතේරුම් ගන්නෝය. උන්වහන්සේගේ මහත් සැලැස්ම පිළිබඳ ලෝකීය අවබෝධයක් නිසා දෙවියන්වහන්සේගේ කාර්යයට බාධා පැමිණෙයි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, වලාකුළු ස්තම්භය තුළ වැසී සිටිමින්, තම ජනතාවට දුන් ව්‍යවස්ථාවන්ගේ අර්ථය අනාගත ජීවිතය විසින් හෙළි කරනු ඇත.” Spalding and Magan, 305, 306.

Back to Articles