Article

# දානියෙල්ගේ පොත - විසිවන අංකය

දානියෙල් සහ එළිදරව්ව: රාජධානීන්ගේ උදය හා පතනය පිළිබඳ අනාවැකිමය වියමන එළිදරව් කිරීම

Author

Jeff Pippenger

Published

December 15, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

සහෝදරි වයිට් බොහෝවිට පෙන්වා දෙන්නේ අවබෝධ කරගත යුතු අනාවැකිමය පාඩම් රාජ්‍යයන්ගේ උද්භවය සහ පතනය තුළින් නිරූපිත වන බවයි.

> “දානියෙල්ගේත් එළිදරව්ව පොතේත් පැහැදිලි කර දක්වා ඇති ජාතීන්ගේ උද්භවයත් පතනයත් විසින්, බාහිර හා ලෝකීය මහිමය පමණක් කොතරම් අගහිඟ බව අප ඉගෙනගත යුතුය. තම සියලු බලයත් විභවයත් සමඟ, එයට සමාන දෙයක් අපගේ ලෝකය පසුව කිසි කලෙකත් නොදුටු බබිලෝනිය,—එදා ජනතාවට එම බලයත් විභවයත් අතිශයින් ස්ථිරවූද දිගුකාලීනව පවතින්නාවූද ලෙස පෙනී ගිය ඒවා,—කොපමණ සම්පූර්ණයෙන් එය අතුරුදහන් වී ගොස් ඇත්ද! ‘තෘණයේ මල’ මෙන්, එය විනාශ වී ගියේය. යාකොබ් 1:10. එසේම මීදෝ-පර්සියා රාජ්‍යයද, ග්‍රීසියේත් රෝමයේත් රාජ්‍යයන්ද විනාශ වී ගියහ. තවද දෙවියන්වහන්සේ තම පදනම ලෙස නොමැති සියල්ල එලෙසම විනාශ වී යයි. ඔහුගේ අරමුණ සමඟ බැඳී තිබෙන, ඔහුගේ චරිතය ප්‍රකාශ කරන දේ පමණක් පවතිනු ඇත. අපගේ ලෝකය දන්නා එකම අචල දේවල් වන්නේ ඔහුගේ සිද්ධාන්තයන්ය.” Prophets and Kings, 548.

දානියෙල් සහ එළිදරව් පොත්වල නිරූපිත රාජධානීන්ගේ “උදය හා පතනය” අනාවැකි අධ්‍යයනයට නිවැරදි ප්‍රවේශයක මූලික කේන්ද්‍රස්ථානය වේ. බබිලෝනියේ පතනය උත්පත්ති එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ නිම්රෝද්ගේ බාබෙල්ගේ පතනයෙන් ප්‍රතිරූපිත වේ. අනතුරුව දානියෙල් පස්වන පරිච්ඡේදයේදී බබිලෝනිය නැවත වරක් පතනය වේ. 538 වර්ෂයේ බලයට උදාවීමත්, ඉන් අනතුරුව 1798දී එහි පතනයත් ඇතුළත් පාප්තන්ත්‍රයේ ඉතිහාසයද බබිලෝනියේ අවසාන පතනයට ප්‍රතිරූපයක් වේ, මක්නිසාද පාප්තන්ත්‍ර බලය අනාවැකිමය අර්ථයෙන් ආත්මික බබිලෝනිය වේ. පාප්තන්ත්‍රය 1798දී පතනය වූ අතර, එළිදරව් දහඅටවන පරිච්ඡේදය එහි අවසාන පතනය සටහන් කරයි. දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ, හතළිස්පස්වන පදයේ, එහි උතුරේ රජු ලෙස නිරූපිත පාප්තන්ත්‍රය, උපකාර කිරීමට කිසිවෙකු නොමැතිව, තම අවසානයට පැමිණේ. මෙය කරුණාවේ කාලය අවසන් වන විට සිදුවේ; මක්නිසාද එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්පස්වන පදයත්, දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ පළමු පදයත්, එකම ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි.

> ඔහු තමාගේ රාජ මාලිගාවේ කුඩාරම් මුහුදු දෙක අතර තිබෙන තේජෝමත් ශුද්ධ කන්දෙහි පැළඳෙනු ඇත; එහෙත් ඔහු තම අවසානයට පැමිණෙනු ඇත, ඔහුට උපකාර කරන කිසිවෙකුත් නොසිටිනු ඇත. එම කාලයේදී ඔබගේ ජනතාව උදෙසා සිටින මහා අධිපතියා වූ මීකායෙල් නැඟී සිටිනු ඇත; එවිට ජාතියක් ඇති වූ දා සිට ඒ කාලය දක්වා කිසිදා නොවූ විපත්තියක කාලයක් ඇතිවනු ඇත; එම කාලයේදී ඔබගේ ජනතාව, එනම් පොතෙහි ලියා තිබෙන බවට සොයාගන්නා සියල්ලෝම, ගැළවෙනු ඇත. දානියෙල් 11:45, 12:1.

දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය බබිලෝනය දෙවරක් වැටී ඇති බව යන සත්‍යය මත ගොඩනැගී ඇත. නිම්රෝද් හා බෙල්ෂසර් විසින් නිරූපිත වචනාර්ථ බබිලෝනය දෙවරක් වැටුණි; ආත්මික බබිලෝනය 1798 දී වැටුණු අතර, මනුෂ්‍යයන්ගේ කරුණාකාලය අවසන් වන විට නැවතත් එසේ කරයි.

> තවද තවත් දූතයෙක් පසුපසින් එමින් මෙසේ කීවේය: “මහත් නුවර වන බබිලෝනිය වැටී ඇත, වැටී ඇත; මක්නිසාද ඇය තම විශ්‍යාචාරයේ උදහස් වයින් සියලු ජාතීන්ට බොන්නට සලස්වා ඇත.” එළිදරව් 14:8.

දෙවෙනි දූතයා තුළ බබිලෝනියාවේ වැටීම නැවත නැවත සඳහන් වීම, ශුද්ධ ලියවිලි තුළ වචන හා වාක්‍ය ඛණ්ඩ ද්විගුණ කිරීම දෙවෙනි දූතයාගේ පණිවිඩය හා මධ්‍යම රාත්‍රී හඬ යන ඒකාබද්ධ පණිවිඩවල සංකේතයක් ලෙස හඳුනා ගැනීමට භවිත අනාවැකිමය සාධකය සපයයි. එය දානියෙල් සහ එළිදරව් පොත්වල නිරූපණය කර ඇති රාජ්‍යයන්ගේ උදය හා පತನය මත පදනම්ව අනාවැකි අධ්‍යයනය කළ යුතු බව පිළිබඳව සහෝදරී වයිට් හඳුනා දුන් මූලධර්මයද ස්ථිර කරයි. බබිලෝනියාවේ වැටීම අවබෝධ කරගැනීම සඳහා, අනාවැකි අධ්‍යයනකරු බබිලෝනියාවේ සියලු වැටීම් “පේළිය මත පේළිය” ලෙස එකට ගෙන, බබිලෝනියාවේ අවසාන වැටීම පිළිබඳ නිවැරදි අනාවැකිමය පණිවිඩය ස්ථාපිත කළ යුතු බව යන සංකල්පයද එය නිරූපණය කරයි.

දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩයේ බබිලෝනිය දෙවරක් වැටීම, සත්‍යය සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකුගේ සාක්ෂිය මත ස්ථාපිත වන බව හඳුන්වන අනාවැකිමය නියමය මත පදනම් වේ. එම පණිවිඩය තුළ බබිලෝනියේ වැටීම දෙගුණ වීම, බයිබලයේ අවසාන වර්ෂාව ලෙස හඳුන්වන අනාවැකිමය ක්‍රමවේදය නිරූපණය කරයි. අවසාන වර්ෂාව වන එම ශුද්ධ ක්‍රමවේදය යනු, විවිධ අනාවැකි රේඛා “රේඛාව මත රේඛාව” ලෙස එකට ගෙන ඒමේ යෙදවීමයි. අනාවැකි ශිෂ්‍යයා විසින් එය භාවිතයට ගනු ලබන කල, එම ක්‍රමවේදය අවසාන වර්ෂාවේ “පණිවිඩය” ස්ථාපිත කරයි. එම ශුද්ධ ක්‍රමවේදයේ යෙදවීම තුළින් ස්ථාපිත කරනු ලබන අවසාන වර්ෂාවේ පණිවිඩය, අනතුරුව දෙවන දූතයාගේ සහ මධ්‍යම රාත්‍රි කෑගැසීමේ එකමුතු අනාවැකිමය ඉතිහාසයන් තුළ ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ. මෙය පළමු දූතයාගේ චලනයේ ඉතිහාසය තුළ සත්‍ය වූ අතර, අද දිනද, තුන්වන දූතයාගේ චලනයේ ඉතිහාසය තුළ එය සත්‍ය වේ.

දානියෙල් පොතේ සතරවන හා පස්වන පරිච්ඡේද දෙක, සතරවන පරිච්ඡේදයේ නෙබුකද්නෙශර් විසින් නිරූපිත බබිලෝනියේ උද්භවය හා ආරම්භයත්, පස්වන පරිච්ඡේදයේ බෙල්ෂස්සර් විසින් නිරූපිත බබිලෝනියේ පතනය හා අවසානයත් ආවරණය කරන ඉතිහාස රේඛාව නියෝජනය කරයි. ඒ දෙක එකට ගත් කල, ඒවා එක් අනාවැකිමය රේඛාවක් නිර්මාණය කරයි. එම පරිච්ඡේද දෙකෙන් නිර්මාණය වන අනාවැකිමය රේඛාව, පසුවූ වැස්ස පිළිබඳ පණිවිඩය ස්ථාපිත කිරීම පිණිස, දානියෙල් පරිච්ඡේද එකේ සිට තුන දක්වා වූ කොටස මත අතිරේකව තැබිය යුතුය.

මෙම අධ්‍යාය දෙකෙහි නෙබුකද්නෙෂර්ගේ වැටීමත් නැවත උත්ථානයත්, බෙල්ෂස්සර්ගේ වැටීමත් විනාශයත් ඉදිරිපත් කරනු ලබන අතර, එබැවින් පරම්පරාවේ ආරම්භයත් අවසානයත් තුළ බබිලෝනියේ වැටීමද ඉදිරිපත් කරනු ලබයි. මෙම අධ්‍යාය දෙක මඟින් ගොඩනඟනු ලබන අනාගතවාණි රේඛාව බබිලෝනිය වැටීම, නැගී සිටීම, අනතුරුව නැවත වැටීම යන ආකෘතිය මත ව්‍යුහගත වී ඇත. එම කරුණ පමණක්ම මෙම අධ්‍යාය දෙක දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය නියෝජනය කරන බව හඳුන්වා දෙයි. මෙම අධ්‍යාය දෙක හෙළිදරව්ව 13 හි භූමි මෘගයාගේ ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි, එම ඉතිහාසය තුළ දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය සහ මධ්‍යම රාත්‍රී හඬ දෙවරක් ප්‍රකාශ කරනු ලැබේ.

එබැවින්, දානියෙල්ගේ හතරවන සහ පස්වන අධ්‍යායයන් පිළිබඳ අපගේ සැලකිල්ල ආරම්භ කිරීමට පෙර, අපි පසු වර්ෂාව වන ශුද්ධ ක්‍රමවේදය හඳුනාගන්නෙමු; අනතුරුව, එම ක්‍රමවේදය භාවිතා කරමින්, පසු වර්ෂාවේ පණිවිඩය හඳුනාගන්නෙමු.

පළමු සහ දෙවන දේවදූතයාගේ ඉතිහාසයේ ප්‍රමුඛ සලකුණක් වූයේ විලියම් මිලර්ගේ අනාගතවාණි අර්ථකථන නියමයන් මගින් නිරූපිත ක්‍රමවේදයයි. මධ්‍යරාත්‍රී හඬේ පණිවිඩය හඳුනාගැනීම සඳහා මනුෂ්‍යයන් විසින් එම නියමයන් භාවිත කරන ලදී; එම පණිවිඩය එම ඉතිහාසය සඳහා අග වැස්සේ පණිවිඩය විය. තෙවන දේවදූතයාගේ ඉතිහාසයේ ප්‍රමුඛ සලකුණක් වන්නේ “Prophetic Keys” ලෙස නිරූපිත ක්‍රමවේදයයි. අපගේ වර්තමාන ඉතිහාසයේ මධ්‍යරාත්‍රී හඬේ පණිවිඩය හඳුනාගැනීම සඳහා, එම නියමයන් විලියම් මිලර්ගේ නියමයන් සමඟ ඒකාබද්ධව භාවිත කළ යුතුය; තවද දැන් එම නියමයන් මඟින් ස්ථාපිත කරමින් සිටින පණිවිඩය අවසාන දවස්වල අග වැස්සේ පණිවිඩයයි. මිලර්ගේ නියමයන් පෘථිවි මෘගයාගේ අනාගතවාණි ඉතිහාසයේ මුල් වැස්ස නිරූපණය කරයි; එම නියමයන් “Prophetic Keys” සමඟ ඒකාබද්ධ වූ විට, ඒවා පෘථිවි මෘගයාගේ අනාගතවාණි ඉතිහාසයේ අග වැස්ස නිරූපණය කරයි.

අවසාන වැස්ස යනු පණිවිඩය උපදවීම සඳහා භාවිතා කරන ක්‍රමවේදයයි. පළමුව එම අත්දැකීම උපදවන පණිවිඩය සොයා නොබලා, අවසාන වැස්සේ අත්දැකීම සොයන බැවින් මුළා වූ අය ඇත. ක්‍රිස්තියානි පෙන්තකොස්ත සභා එම මුළාවේ පැහැදිලි උදාහරණයකි. අවසාන වැස්සේ පණිවිඩය සොයන නමුත්, එය හඳුනාගෙන ස්ථාපිත කරන ක්‍රමවේදය සොයා යෑම ප්‍රතික්ෂේප කරන අයටද, එම වර්ගයේම වැරදි මඟපෙන්වීම ලබාගත හැක. නිවැරදි ක්‍රමවේදය නොමැතිව, නිවැරදි පණිවිඩය හඳුනාගත නොහැක. නිවැරදි පණිවිඩය නොමැතිව, නිවැරදි අත්දැකීමක් අසම්භවය.

මෙම බයිබලීය සත්‍යයේ වැදගත්කම බොහෝදෙනා විසින් හඳුනා නොගනු ලැබේ, මක්නිසාද ඔවුන් බයිබලය අධ්‍යයනය කිරීමට නිවැරදි එක් මාර්ගයක් ඇති බවත්, බයිබලය අධ්‍යයනය කිරීමට වැරදි බොහෝ මාර්ග ඇති බවත් යන හැකියාව කිසිදා සලකා බැලී නොමැති බැවිනි. බයිබලය අධ්‍යයනය කිරීමේ වැරදි ක්‍රමය, එනම් බොහෝ දුරට වැඩියෙන් තෝරාගනු ලබන්නේ, බයිබලය කුමක් උගන්වයිද යන්න පිළිබඳ වෙනත් මිනිසුන්ගේ අදහස් විශ්වාස කිරීමයි. මෙය මිනිසුන් අතර එතරම් සාමාන්‍ය ප්‍රශ්නයක් වී ඇති බැවින්, සෑම සභාවක්ම තම රැළවල මෙම ව්‍යාජ ලෙස අවබෝධ කරගත් අවශ්‍යතාවයට පිළිතුරු දීමට පද්ධතියක් සංවිධානය කරයි. එම ව්‍යාජ අවශ්‍යතාවය, නිසි පුහුණුවක් නොලැබූ රැළගේ අවබෝධය නිවැරදිව මෙහෙයවනු ඇතැයි හඳුනාගනු ලබන, බයිබලීය අවබෝධයේ ආත්මික විශේෂඥයන් ලෙස සලකනු ලබන නායකයන්ගේ පද්ධතියක් ස්ථාපිත කිරීමේ ව්‍යාජ කාර්යය උපදවයි. බයිබලය සභාවක ව්‍යුහය සඳහා, වැඩිහිටියන්, අනාගතවක්තෘවරුන් සහ ගුරුවරුන් ද ඇතුළත්, ඉතා සංවිධානාත්මක පද්ධතියක් සැබවින්ම හඳුන්වා දෙයි; එහෙත්, සත්‍යය කුමක්ද හෝ කුමක් නොවේද යන්නද, එයින් පසුව කවරෙකු විශ්වාසභ්‍රෂ්ටයෙක්ද හෝ කවරෙකු විශ්වාසභ්‍රෂ්ටයෙක් නොවේද යන්නද තීරණය කිරීමට අනුමත කර පැවිදි කරන ලද නායකයන්ගේ පද්ධතියක් උපදවන සභා සංවිධානයේ දූෂණය බයිබලය කිසිවිටෙකත් අනුමත නොකරයි.

> සත්‍යයේ වචනය යථාර්ථ ලෙස බෙදා දක්වමින්, ලජ්ජා නොවිය යුතු කම්කරුවෙකු ලෙස දෙවියන්වහන්සේ අනුමත කරන ලද්දෙකු වශයෙන් තමා පෙන්වීමට උත්සාහ කරව. 2 තිමෝති 2:15.

සභා නායකයෙකු විසින් අවවාද කළ යුතුය, තරවටු කළ යුතුය, ඉගැන්විය යුතුය, එසේම බොරු ධර්මෝපදේශයන්ටත් ඒ බොරු ධර්මෝපදේශ ප්‍රචාරය කරන අයටත් විරුද්ධව රැකවරණය කළ යුතුය. එහෙත් අපි එක් එක් කෙනාම “සත්‍ය වචනය නිවැරදි ලෙස බෙදා වෙන් කරමින්,” අපම “දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි අනුමත වූවන් ලෙස පෙන්වීමට” “අධ්‍යයනය කළ” යුතුය. එසේ කරන විට, සත්‍ය වචනය නිවැරදි ලෙස බෙදා වෙන් කිරීමට නිවැරදි මාර්ගය ලෙස බයිබලය හඳුන්වා දෙන ක්‍රමවේදය අපි දැන සිටිය යුතුය. යෙසායාගේ පොත මෙම කරුණු අග වර්ෂාවෙහි සන්දර්භය තුළ ඉදිරිපත් කරන බැවින්, අපි ආරම්භ කරන්නේ එතැනිනි.

> ඒ දවසේ යෙහෝවා තමන්ගේ තීක්ෂ්ණ, මහත්, බලවත් කඩුවෙන් ලෙවියාථාන් නම් විදින සර්පයාට දඬුවම් කරන්නේය; ඔහු එම වංගු වූ සර්පයා වන ලෙවියාථාන්ට ද දඬුවම් කරන්නේය; ඔහු මුහුදෙහි ඇති මකරා මරා දමන්නේය. ඒ දවසේ ඔබ සැම ඇය ගැන ගී ගයන්න: රතු වයින් දුන් මිදිවත්තක්. මම, යෙහෝවා, එය රකිමි; මම එයට සෑම මොහොතකම ජලය දෙමි. කවුරුන් හෝ එයට හානි නොකරන පිණිස, මම එය රෑ දවල් දෙකෙහිම රකිමි. උග්‍රකම මා තුළ නැත. යුද්ධයේදී කවුරුන් මාට විරුද්ධව කටු පඳුරුද කටුද පිහිටුවන්නේද? මම ඒවා මැදින් ගොස්, ඒවා එකටම දවා දමන්නෙමි. නැතහොත් ඔහු මාගේ ශක්තිය අල්ලාගන්නා ලෙස, මා සමඟ සමාදානය කරගනු පිණිස; එසේය, ඔහු මා සමඟ සමාදානය කරගන්නේය. යාකොබ්ගෙන් පැමිණෙන්නන්ට ඔහු මූල ඇල්ලවන්නේය; ඉශ්‍රායෙල් මල් පිපී අංකුර දමා, ලෝකයේ මුහුණ පලවලින් පුරවන්නේය. ඔහුට පහර දුන් අයට ඔහු පහර දුන් පරිදි, ඔහු ඔහුටත් පහර දුන්නේද? නැතහොත් ඔහු විසින් ඝාතනය කරන ලද්දන්ගේ ඝාතනයේ ප්‍රමාණයට අනුව ඔහු ද ඝාතනය කරනු ලැබුවේද? මැනවින්, එය පැන නඟින කල, ඔබ එය සමඟ විවාද කරනු ඇත; නැගෙනහිර සුළඟේ දවසේ ඔහු තමන්ගේ කටුක සුළඟ නවත්වන්නේය. එබැවින් මේ මඟින් යාකොබ්ගේ අයුතුකම පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේය; ඔහුගේ පාපය ඉවත් කිරීමේ සියලු ඵලය මෙයයි: ඔහු පූජාසනයේ සියලු ගල් කඩාවැටූ හුණුගල් මෙන් කරද්දී, අශේරා වෘක්ෂද රූපද නැවත සිටිනු නොලබන්නේය. එහෙත් ආරක්ෂිත නුවර පාළු වන්නේය, වාසස්ථානය අත්හැර දමා කාන්තාරයක් මෙන් ඉතිරි කරනු ලබන්නේය. එහි ගව පැටවා ආහාර ගන්නේය, එහිම ඔහු වැතිරෙන්නේය, එහි ශාඛාද කා දමන්නේය. එහි අතු වියළුණු විට, ඒවා කපා ඉවත් කරනු ලබන්නේය; ස්ත්‍රීහු පැමිණ ඒවා ගිනි දමන්නෝය. මක්නිසාද එය අවබෝධයක් නැති ජනතාවකි. එබැවින් ඔවුන් සෑදූ තැනැත්තා ඔවුන්ට කරුණා නොදක්වන්නේය, ඔවුන් ගොඩනැගූ තැනැත්තා ඔවුන්ට අනුග්‍රහ නොදක්වන්නේය. තවද ඒ දවසේදී, යෙහෝවා ගඟේ නාලයෙන් මිසරයේ නාලය දක්වා අස්වැන්න කොල්ලයි; ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයෙනි, ඔබ සැම එක් එක්කෙනා වශයෙන් රැස් කරනු ලබන්නහුය. තවද ඒ දවසේදී මහත් කහළය හඬවනු ලබන්නේය; අෂ්ෂූර් දේශයේ විනාශ වීමට ආසන්නව සිටින්නෝද, මිසර දේශයේ තල්ලා දමන ලද්දෝද පැමිණ, යෙරුසලමේ ශුද්ධ කන්දේ යෙහෝවාට නමස්කාර කරනු ලබන්නෝය. යෙසායා 27:1–13.

පෙර ලිපිවලදී, දෙවියන්වහන්සේගේ අනෙක් දරුවන් බබිලෝනියෙන් පිටතට කැඳවීම සඳහා ඔසවා තැබෙන “ලකුණ” පිළිබඳව අපි නැවත නැවතත් සලකා බැලුවෙමු. යෙසායාගේ විසි හත්වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පදය, “මහා කහළය නාද කරනු ලැබේ; එවිට අසිරියාවේ දේශයේ විනාශ වීමට සූදානම්ව සිටියෝ පැමිණෙන්නෝය” යැයි පවසමින්, එම ලකුණේ ක්‍රියාකාරකම පිළිබඳ සඳහන් කරයි. අවසාන දවස්වලදී අසිරියාව බබිලෝනියේ සංකේතයකි; එම පදයේ බබිලෝනියෙන් පිටතට එන ලෙස වන අනතුරු ඇඟවීමේ පණිවිඩය අසන අය, “යෙරුසලමේ ශුද්ධ කන්ද” මත ප්‍රවචනාත්මකව පිහිටුවනු ලැබූ එකලක්ෂ හතළිස් හතරදහස ලෙස නිරූපිත අය සමඟ පැමිණ නමස්කාර කරති.

මෙම වාක්‍යය මෙසේ කියයි: “ඒ දවසේදී එය සිදුවන්නේය.” එළිදරව් පොතේ දහඅටවන අධ්‍යායයේ දෙවන හඬ දෙවියන්ගේ අනෙකුත් දරුවන් බබිලෝනියෙන් පිටතට කැඳවන දවස වන “ඒ දවස,” සම්පූර්ණ අධ්‍යායය සඳහා පසුබිම වේ. එළිදරව් පොතේ දහඅටවන අධ්‍යායයේ දෙවන හඬ, ටයර්හි වේශ්‍යාව සිහිපත් කරනු ලබන සබත් දින නීතියේදී මොරගසයි.

> තවද මම ස්වර්ගයෙන් තවත් හඬක් ඇසුවෙමි; එය මෙසේ කීය: “මගේ ජනතාවෙනි, ඇයගේ පාපවලට ඔබ පංගුකරුවන් නොවනු පිණිසත්, ඇයගේ පීඩා ඔබට නොලැබෙන පිණිසත්, ඇය වෙතින් පිටතට එන්න. මක්නිසාද ඇයගේ පාප ස්වර්ගය දක්වා ළඟා වී තිබේ; දෙවියන් වහන්සේ ඇයගේ අධර්මිෂ්ඨකම් සිහි කර තිබේ.” එළිදරව් 18:4, 5.

යෙසායා විසි හත්වන පරිච්ඡේදය ආරම්භ වන්නේ එය අවසන් වන දිනයම හඳුන්වා දෙමිනි. එහි මෙසේ කියනු ලැබේ: “එදින යෙහෝවා තමන්ගේ කටුක, මහත් හා බලවත් කඩුවෙන් වේගයෙන් සරන සර්පයා වන ලෙවියාථාන්ට දඬුවම් කරනු ඇත; එසේම වක්‍ර සර්පයා වන ලෙවියාථාන්ට ද දඬුවම් කරනු ඇත; ඔහු මුහුදෙහි සිටින මකරා මරා දමනු ඇත.”

ඉරිදා නීතියේදී, දෙවියන්වහන්සේගේ ක්‍රියාත්මක, ප්‍රතිඵලදායක විනිශ්චය ද්‍රාගෝනයාගේ රාජධානಿಗಳ (එක්සත් ජාතීන්), මෘගයාගේ (පාප් වහන්සේගේ පද්ධතිය) සහ බොරු අනාගතවක්තෘගේ (එක්සත් ජනපදය) මත ආරම්භ වේ. ඉරිදා නීතියේදී, බයිබල් අනාගතවාදයේ හයවන රාජධානිය ලෙස බොරු අනාගතවක්තෘ පරාජය කරනු ලබන අතර, ජාතික අපොස්තසිය ජාතික විනාශය උපදවයි. ඉරිදා නීතිය නම්, සාතන් වන ද්‍රාගෝනයා (සහ ඔහුගේ භූමික රාජධානිය ද්‍රාගෝනයා ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ), මෘගයා සහ බොරු අනාගතවක්තෘ මත දෙවියන්වහන්සේගේ ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයන් වැටෙන්නට ආරම්භ වන ස්ථානයයි. එය ඉරිදා නීතියේදී ආරම්භ වන, ක්‍රමයෙන් ඉදිරියට යන දඬුවමකි. යෙසායාගේ විසිහත්වන පරිච්ඡේදයේ ආරම්භයත් අවසානයත් ඉරිදා නීතිය වන අතර, එම පරිච්ඡේදය ඉරිදා නීතියට පෙරටු වී එයට පසු පැමිණෙන ඉතිහාසයට සෘජුව සම්බන්ධ වූ විශේෂිත කරුණු නිරූපණය කරයි.

අපි විසිහත්වන පරිච්ඡේදය සලකා බලමින් සිටිමු, මක්නිසාද එය විසිඅටවන හා විසිනවවන පරිච්ඡේද සඳහා භවिष्यවाणीමය පසුබිම ස්ථාපිත කරන බැවිනි. එම පරිච්ඡේදයන්හි, “අන්තිම වර්ෂාව” ක්‍රමවේදයක් ලෙස අර්ථදැක්වීම අපට හමුවනු ඇත; එය දානියෙල්ගේ පළමුවන පරිච්ඡේදය සිට තුන්වන පරිච්ඡේදය දක්වා වූ පරිච්ඡේද මත දානියෙල්ගේ සිව්වන හා පස්වන පරිච්ඡේද යොදා බැලීමේ වැදගත්කම අපට අවබෝධ කරගැනීමට ඉඩ සලසනු ඇත. යෙසායා විසිහත්වන පරිච්ඡේදය, අජගරයාගේ රාජ්‍යය පිළිබඳ ක්‍රමික දඬුවම ආරම්භ වන බව හඳුනා දෙන පසු, එම කාල පරිච්ඡේදය තුළ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට “ඇයට ගී ගයන්න” යන අණ දී ඇති බව ඔහු සටහන් කරයි. කාට ගී ගයන්නද?

කාට ගායනා කළ යුතුද යන්න පිළිබඳ පිළිතුර ගීතයේ ශීර්ෂකයේම ඇත; මන්ද ඔවුන් “ස්වාමීන්වහන්සේ රැකබලාගන්නා රතු ද්‍රාක්ෂාරසයේ මිදිවත්තක්” ගැන ගායනා කළ යුතුය. එම මිදිවත්තේ කථාව දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවගේ කථාව වන අතර, එය ප්‍රථමයෙන් යෙසායා විසින් පස්වන පරිච්ඡේදයේ සඳහන් කරයි.

> දැන් මම මාගේ අතිප්‍රියයා ගැන, ඔහුගේ මිදිවතු සම්බන්ධයෙන්, මාගේ ප්‍රියයාගේ ගීතයක් ගායනා කරන්නෙමි. මාගේ අතිප්‍රියයාට අතිසරු කන්දක් මත මිදිවත්තක් තිබුණේය. ඔහු එය වටකොට වැට බැඳ, එහි ගල් ඉවත්කොට, ඉතා තෝරාගත් මිදිවැලින් එය රෝපණය කළේය; එහි මැද කුළුණක් ගොඩනඟා, එහි මිදිපැණි මිරිකන තැනක්ද සකසා තැබුවේය. එවිට එය යහපත් මිදි දරනු ඇතැයි ඔහු බලාපොරොත්තු විය; නමුත් එය වල් මිදි දරා ඇත. එබැවින් දැන්, යෙරුසලමේ වැසියෙනි, යූදාහි මනුෂ්‍යයෙනි, මම ඔබෙන් ඉල්ලමි, මා සහ මාගේ මිදිවතු අතර විනිශ්චය කරන්න. මාගේ මිදිවතු වෙනුවෙන් මම නොකළ දේ තවත් කුමක් කළ හැකිව තිබුණේද? එය යහපත් මිදි දරනු ඇතැයි මම බලාපොරොත්තු වූ විට, එය වල් මිදි දරා ඇත්තේ මක්නිසාද? එබැවින් දැන්, මාගේ මිදිවතුට මම කරනු ලබන දේ ඔබට කියන්නෙමි: එහි වැට ඉවත්කරන්නෙමි, එවිට එය කාදමනු ලබන්නේය; එහි පවුර කඩාදමන්නෙමි, එවිට එය පාගාදමනු ලබන්නේය. මම එය පාලුකර දමන්නෙමි; එය නොකපනු ලබන්නේය, නොඋළුනු ලබන්නේය; නමුත් එහි කටුපඳුරු සහ ගොකටු උගාවනු ඇත. තවද ඒ මත වැසි නොවැටෙන ලෙස මම වලාකුළුට අණ කරන්නෙමි. මක්නිසාද සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේගේ මිදිවත්ත නම් ඉශ්‍රායෙල්ගේ ගෘහයය, යූදාහි මනුෂ්‍යයෝ උන්වහන්සේගේ ප්‍රියතම රෝපණයය. උන්වහන්සේ යුක්තිය බලාපොරොත්තු වූ සේක; නමුත් බලව, පීඩනයය; ධර්මිෂ්ඨකම බලාපොරොත්තු වූ සේක; නමුත් බලව, කෑගැසීමක්ය. යෙසායා 5:1–5.

ඉරිදා නීති අර්බුදයේ ඉතිහාසයේ, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට දාහකාවේ ගීතය ගායනා කළ යුතුය; මන්ද එම ගීතය මෙසේ පවසයි: “දැන් යෙරුසලමේ වාසීනි, යූදාහි මනුෂ්‍යයෙනි, මා සහ මාගේ දාහකාව අතර විනිශ්චය කරන්නැයි ඔබගෙන් ඉල්ලමි.” දාහකාවේ ගීතය යනු පෙර තිබූ ගිවිසුම් ජනතාවක් පසෙකින් ඉක්මවා යෑම හඳුනාදෙන ගීතය වන අතර, ඒ අතරම දෙවියන්වහන්සේ පේත්‍රැස් පවසන පරිදි “පෙර කාලයේ ජනතාවක් නොවූ නමුත් දැන් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වූ” අය සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළුවන සේක. එය දාහකාව මත වැසි වැටී නැති බව හඳුනාදක්වයි; එමගින් එම කාලපරිච්ඡේදයේ පැමිණෙන එලියාගේ කාර්යය හඳුනාදක්වයි, තවද එම කාලයේ වැසි උත්පාදනය කළ හැක්කේ ඔහුට පමණි. අපි දනිමු, මේ ගීතය ගිවිසුම් ජනතාවක් පසෙකින් ඉක්මවා යෑම පිළිබඳව බව; මන්ද දාහකාවේ ගීතය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයට ගායනා කරන ලද්දේ, පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය පසෙකින් ඉක්මවා යමින් සිටි කාලයේදීය; ඒ අතරම දෙවියන්වහන්සේ ආත්මික ඉශ්‍රායෙලය සමඟ එකවර ගිවිසුමකට ඇතුළුවෙමින් සිටිසේක.

> තවත් උපමාකථාවක් අසන්න: එක් ගෘහස්වාමියෙකු ද්‍රාක්ෂාවත්තක් රෝපණය කළේය; එය වටා වැටක් බැඳ, එහි ද්‍රාක්ෂාරස පීඩනයක් කපා සකසා, මුරගොපුරක් ගොඩනඟා, එය ගොවීන්ට බදු දී, දුර රටකට ගියේය. පලලැබීමේ කාලය ළං වූ කල, එහි පල ලබාගැනීම පිණිස ඔහු තම සේවකයන් ගොවීන් වෙත යැවීය. එවිට ගොවීහු ඔහුගේ සේවකයන් අල්ලා, එක්කෙනෙකුට පහර දී, තවත් එක්කෙනෙකු මරා, තවත් එක්කෙනෙකුට ගල් ගැසූහ. නැවතත් ඔහු පළමුවරට වඩා බොහෝ සේවකයන් යැවීය; ඔවුහු ඔවුන්ටත් එසේම කළහ. එහෙත් අන්තිමේදී ඔහු තම පුත්‍රයා ඔවුන් වෙත යවා, ‘ඔවුහු මගේ පුත්‍රයා ගෞරව කරනු ඇත’ කියා කීවේය. නමුත් ගොවීහු පුත්‍රයා දුටු විට, ඔවුහු තමන් අතර කතා කරමින්, ‘මේ උරුමක්කාරයාය; එන්න, අපි ඔහු මරා, ඔහුගේ උරුමය අල්ලාගමු’ යයි කීවෝය. එවිට ඔවුහු ඔහු අල්ලා, ද්‍රාක්ෂාවත්තෙන් පිටතට දමා, ඔහු මරා දැමූහ. එබැවින් ද්‍රාක්ෂාවත්තේ ස්වාමියා පැමිණෙන කල, ඔහු ඒ ගොවීන්ට කුමක් කරන්නේද?” ඔවුහු ඔහුට කීවෝය, “ඔහු ඒ දුෂ්ට මිනිසුන් දරුණු ලෙස විනාශ කර, තම ද්‍රාක්ෂාවත්ත නියම කාලවලදී එහි පල ඔහුට දෙන වෙනත් ගොවීන්ට බදු දෙනු ඇත.” යේසුස් ඔවුන්ට කීවේය, “ශුද්ධ ලියවිලිවල, ‘ගොඩනඟන්නෝ ප්‍රතික්ෂේප කළ ගලම කොණේ ප්‍රධාන ගල වී තිබේ; මෙය ස්වාමීන්වහන්සේගේ කාර්යයය, අපගේ ඇස්වලට එය අද්භූතය’ යන්න ඔබ කිසි කලෙකත් කියවා නැද්ද? එබැවින් මම ඔබට කියමි, දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යය ඔබගෙන් ඉවත් කර, එහි පල ගෙනෙන ජාතියකට දෙනු ලබන්නේය. මේ ගල මත වැටෙන කවුරුන් වුවද බිඳී යනු ඇත; නමුත් එය කා මත වැටේද, ඔහු කුඩු කර දමනු ඇත.” ප්‍රධාන පූජකයන්ද පරිසිවරුන්ද උන්වහන්සේගේ උපමාකථා ඇසූ කල, උන්වහන්සේ ඔවුන් ගැන කතා කළ බව ඔවුහු තේරුම්ගත්හ. මතෙව් 21:33–45.

යේසුස්වහන්සේ පුරාතන ඉශ්‍රායෙල්ට දෙවියන්ගේ මිදිවත්ත පිළිබඳ ගීතය ගැයූ විට, එහි පණිවිඩයේ තර්කයත් බලයත් ඔවුන් එතරම් ගැඹුරින් ආකර්ෂණය කළ බැවින්, යේසුස්වහන්සේ වාදවිවාදක යුදෙව්වරුන්ගෙන්, පුත්‍රයා මරා දැමූ අයට මිදිවත්තේ ස්වාමියා කුමක් කරනු ඇද්දැයි ඇසූ කල, ඔවුන් “ඒ දුෂ්ට මනුෂ්‍යයන් දුක්ඛිත ලෙස විනාශ කර දමනු ඇත; තම කාලවලදී ඔහුට පල දෙන වෙනත් ගොවියන්ට තම මිදිවත්ත භාර දෙනු ඇත” යයි කියමින් නිවැරදි පිළිතුර දීමට නොහැකි නොවූහ.

එවිට යේසුස් වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේපිත ගල ගැන ගායනා කළ විට, ඒ ගීතයට තවත් පදයක් වහාම එක් කළ සේක; එසේම, “එබැවින් මම ඔබට කියමි, දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යය ඔබගෙන් ඉවත් කර, එහි ඵල ගෙනෙන ජාතියකට දෙනු ලැබේ. තවද මේ ගල මත වැටෙන කවරෙක් වූවත් බිඳී යන්නේය; නමුත් එය කවරෙකු මත වැටුණත්, ඔහු කුඩු කර දමන්නේය” යයි ප්‍රකාශ කළ විට, ඔවුන්ගේ පිළිතුර අවසාන පදය සමඟ එකට බැඳ සේක. “ඔහු කුඩු කර දමන්නේය” යන ප්‍රකාශය, යෙසායා විසිහතෙහි “පූජාසනයේ සියලු ගල් කඩා දැමූ හුණුගල් මෙන් කරන ලදුව, වනයන් හා රූප පිළිම නැවත නොනැඟී සිටිනු ඇත” යන වචන ප්‍රතිධ්වනි කරයි. මේ දෙකම යොෂියා විසින් ඉටු කරන ලද පුනර්ජීවන කාර්යයට සම්බන්ධ සූචකයන්ය; ඔහු අවසාන දවස්වල “සත් වර” නැවත සොයාගන්නා අයගේ සංකේතයක් වූයේය. එය වටිනාකමකින් යුක්ත ලෙස සොයාගැනීමට අකැමැති අයව කුඩු කර දමන අඩවැටීමේ ගලය.

යෙසායාගේ විසි හත්වන පරිච්ඡේදයේ නිරූපණය කර ඇති පරිදි, ඉරිදා නීතියේ දවසේ, “අතීත කාලයේ ජනතාවක් නොවූ” අය ස්වාමීන්වහන්සේගේ රතු මිදිවතු ගීතය ගායනා කළ යුතුය. පළමු සහ දෙවන පණිවිඩයක් නොමැතිව තුන්වන පණිවිඩයක් නොමැති බව මෙම ලිපි බොහෝ වාරයක් හඳුන්වා දී ඇත. ඉරිදා නීතිය තුන්වන පණිවිඩය වන අතර, ඉරිදා නීතියේ දවස තුළ පළමු හා දෙවන පණිවිඩයන්ගේ ඉතිහාසය ඇතුළත් වේ. යෙසායාගේ විසි හත්වන පරිච්ඡේදයේ, ඉරිදා නීතිය දානියෙල්ගේ පළමු පරිච්ඡේදයෙන් නිරූපිත කාල පරිච්ඡේදය හඳුන්වා දෙයි; එසේම නැවත දානියෙල්ගේ පළමු සිට තුන්වන පරිච්ඡේද දක්වාද එය හඳුන්වා දෙයි. අනාවැකිමය ලෙස, විසි හත්වන පරිච්ඡේදයේ ඉරිදා නීතියේ දවස, 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින පළමු පණිවිඩය බලගැන්වූ ඉතිහාසය හඳුන්වා දෙයි; එතැන් සිට ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය දක්වාය.

රෝමයේ වේශ්‍යා ස්ත්‍රිය තම ගීතය ගායනා කිරීමට ආරම්භ කරන අවස්ථාවට පෙර කාලයේ මුදාගනු ලැබූවෝ ප්‍රකාශ කළ යුතු ගීතය පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීම ඊළඟ ලිපියේදී අපි තවදුරටත් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> මම බැලූ විට, මෙන්න, සියොන් කන්ද මත බැටළු පැටවාණන් සිටින සේක; උන්වහන්සේ සමඟ එකලක්ෂ හතළිස්හතර දහසක් සිටියෝය, ඔවුන්ගේ නළල්වල උන්වහන්සේගේ පියාණන්ගේ නාමය ලියා තිබුණේය. එවිට මම ස්වර්ගයෙන් හඬක් ඇසුවෙමි; එය බොහෝ ජලධාරාවල හඬ මෙන්ද, මහ ගිගිරුම් හඬක මෙන්ද විය. තවද වීණා වාදකයෝ තම වීණා වාදනය කරමින් සිටින හඬ මම ඇසුවෙමි. ඔව්හු සිහසුන ඉදිරියෙහිද, සත්ත්ව සතරදෙනා ඉදිරියෙහිද, වැඩිහිටියන් ඉදිරියෙහිද, නව ගීතයක් මෙන් ගායනා කළෝය. පොළොවෙන් මිදවනු ලැබූ ඒ එකලක්ෂ හතළිස්හතර දහස හැර, එම ගීතය ඉගෙනගැනීමට කිසිවෙකුට නොහැකි විය. මොවුහු ස්ත්‍රීන් සමඟ අපවිත්‍ර නොවූවෝය; මක්නිසාද ඔව්හු කන්‍යායෝය. මොවුහු බැටළු පැටවාණන් යන යම් තැනකටද උන්වහන්සේ අනුව යනවෝය. මොවුහු මනුෂ්‍යයන් අතරින් මිදවනු ලැබ, දෙවියන්වහන්සේටත් බැටළු පැටවාණන්ටත් පළමුඵල වූවෝය. ඔවුන්ගේ මුඛය තුළ කිසි වංචාවක් සම්බ නොවීය; මක්නිසාද ඔව්හු දෙවියන්වහන්සේගේ සිහසුන ඉදිරියෙහි දෝෂරහිතව සිටිති. එළිදරව් 14:1–5.

Back to Articles