Article

# දානියෙල්ගේ පොත - විසි එකවැනි සංඛ්‍යාව

මිනුම අනුව

Author

Jeff Pippenger

Published

December 16, 2023

Formats

PDF
Word
Song MP3

අපි යෙසායා පොතේ විසිහත්වන පරිච්ඡේදය අධ්‍යයනය කරමින් සිටිමු, මක්නිසාද එය යෙසායාහි අනුව එන පරිච්ඡේදයන් සඳහා පසුබිම ස්ථාපිත කරයි. අනතුරුව එන ඒ පරිච්ඡේදයන්, අවසාන වර්ෂාව නිවැරදි බයිබලානුකුල ක්‍රමවේදය බව හඳුනා දක්වයි. ඒ ක්‍රමවේදය, හඳුනාගෙන භාවිතයට ගනු ලැබූ විට, පිළිගනු ලැබුවහොත් ඊට අනුරූප අත්දැකීමක් උපදවන භවिष्यවාණිමය පණිවිඩය එළිදරව් කරයි.

2001 සැප්තැම්බර් 11 දින, දෙවියන්වහන්සේගේ පෙර ගිවිසුම් ජනතාව වන සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් ජනතාවට ගායනා කළ යුතු ගීතය මෙයයි: දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ලෙස ඔවුන් අතහැර පසෙක යනු ලබන්නේය; මක්නිසාද, දෙවියන්වහන්සේගේ මිදිවත්ත විසින් උපදවනු ලැබිය යුතු යැයි අදහස් කළ ඵල ඔවුන් ගෙනායේ නැති බැවිනි. එම ගීතය, දෙවියන්වහන්සේ රෝපණය කළ මිදිවත්තෙන් නිරූපිත වූ ගිවිසුම් සම්බන්ධතාවය මතද, 1863 දී ඔවුන් විසින් බාධාකාරී ගල ප්‍රතික්ෂේප කළ කරුණ මතද පදනම් විය යුතු විය. ඔවුහු 1856 දී ලාඔදිකියා බවට පත් වූහ; එවිට වසර හතක්, හෙවත් “සත් වාරයක්”, හෙවත් දින දෙදහස් පන්සිය විස්සක් පුරා, දෙවියන්වහන්සේ ඇතුල්වීම සෙවූ නමුත්, 1863 දී ඔවුහු උන්වහන්සේට එරෙහිව දොර වසා දැමූහ.

2001 සැප්තැම්බර් 11 දින සිට, ඉරිදා නීතියේදී ඔහුගේ මුඛයෙන් සම්පූර්ණයෙන් වමනය කර දමනු ලැබීමට පෙර, ඔවුන් කටුළුවලට බැඳ තබනු ලබමින් සිටිති. 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින සිට ඇඩ්වෙන්ටිස්මයට ගායනා කළ යුතු පණිවිඩය වන්නේ ලාඕදීකීය පණිවිඩයයි; එය මිදිවත්තේ පණිවිඩය වන අතර, “දැකීමට” සහ “රස බැලීමට” අගනා ගල ප්‍රතික්ෂේප කරන ඕනෑම අයෙකු කුඩුකර දමන පැකිළීමේ ගලද එහි අඩංගුය. යෙසායාගේ ඡේදයේ ලාඕදීකීයන්ට දී ඇති පොරොන්දුව නම්, මෙම අවසාන අනතුරු ඇඟවීම පිළිගැනීමට තෝරා ගන්නා ඕනෑම ඇඩ්වෙන්ටිස්වරයෙකුට තවමත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ “බලය අල්ලා ගන්නට,” එමගින් ඔවුන්ට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ “සමාදානය කරගැනීමට” කාලය ඇති බවය, මන්ද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේද තවමත් ඔවුන් සමඟ “සමාදානය කරගැනීමට” කැමැත්තෙන් සිටින බැවිනි. එහෙත්, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියට ටිකක් පෙර, මධ්‍යම රාත්‍රියේ හඬ නැඟෙන අවස්ථාවේදී, එම අවස්ථාව සදහටම අවසන් වේ.

2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ආරම්භ වූ කාලපරිච්ඡේදය තුළ, දෙවියන් වහන්සේ “කලින් කාලවලදී ජනතාවක් නොවූවන්” වන අය “වියළි භූමියකින් ඇති වූ මූලයක්” ලෙස “මූල බැඳ,” “මල් පිපි, කොළ අංකුර වී, ලෝකයේ මුහුණත පළතුරින් පිරවීමට” පොරොන්දු වූ සේක. යෙස්සේගේ මූලය මල් පිපි අංකුර වීමට හේතු වන්නේ අන්තිම වර්ෂාවය; මක්නිසාද, මල් පිපි අංකුර වීමට නියමිත එම මූලය අනාවැකිමය වශයෙන් උසට ඔසවා තැබෙන ධජය වීමට නියමිතය, එම ධජය යෙස්සේගේ මූලයම ය.

> ඒ දවසේ යෙසේගේ මුලක් ජනතාවට ධජයක් ලෙස නිශ්චලව සිටිනු ඇත; එය කරා ජාතීන් සොයමින් පැමිණෙනු ඇත; ඔහුගේ විශ්‍රාමය මහිමාන්විත වනු ඇත. යෙසායා 11:10.

පසු වැසි යෙස්සේගේ මුල 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින සිට මල් පිපෙමින් අංකුර දමන්නට සැලැස්වූ අතර, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී එම මුල මුළු පොළොවම ඵලයෙන් පුරවනු ඇත. යෙසායාගේ විසිහත්වන අධ්‍යායයේ සඳහන් ඉරිදා නීතිය දානියෙල් පොතේ පළමු සිට තෙවන අධ්‍යායයන් දක්වාද නිරූපිතව ඇති එම ක්‍රමෝන්නතිමය ඉතිහාසයමය. තෙවන අවාසනාවේ ඉස්ලාමය මුදාහැරීමත්, එය වහාම වළක්වා තැබීමත් සමඟ 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින ජාතීන් කෝපයට පත් වූ විට, පසු වැසි ඉසිනු ආරම්භ විය.

> “මෙහි සඳහන් කර ඇති ‘එම අභියෝගකාරී කාලයේ ආරම්භය’ යනු වසංගතයන් වැගිරීම ආරම්භ වන කාලය අර්ථ නොදක්වයි; එය ඒවා වැගිරීමට සුළු කාලයකට පෙර, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ශුද්ධස්ථානය තුළ සිටින අතරතුර වන කාලයකි. එම කාලයේදී, ගැළවීමේ ක්‍රියාව අවසන් වෙමින් තිබියදී, පොළොව මත අභියෝග පැමිණෙමින් තිබෙනු ඇත, ජාතීහු කෝපයට පත්වනු ඇත, එහෙත් තුන්වන දූතයාගේ කාර්යයට බාධා නොවන ලෙස ඔවුන් පාලනය කරනු ලබනු ඇත. එම කාලයේදී ‘පසුවැසි වර්ෂාව,’ එනම් ස්වාමින්වහන්සේගේ සන්නිධානයෙන් එන ප්‍රබෝධය, තුන්වන දූතයාගේ මහත් හඬට බලය දීම සඳහාත්, අවසාන වසංගත හත වැගිරෙන කාලයේදී ශුද්ධවන්තයන්ට ස්ථිරව සිටීමට සූදානම් කිරීම සඳහාත් පැමිණෙනු ඇත.” Early Writings, 85.

මෙම ඡේදයේදී සහෝදරී වයිට් ගැළවීම තවමත් විවෘතව පවතින කෙටි කාල පරිච්ඡේදයක් ඇති බව පැහැදිලි කරයි. ඇය මෙහි සඳහන් කරන “පීඩා කාලය” යනු කෘපාවේ කාලය සම්පූර්ණයෙන්ම අවසන් වන විට ආරම්භ වන මහා පීඩා කාලයෙන් වෙනස් වූ එකකි. ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සම්ප්‍රදාය තුළ, මයිකල් උත්ථාන වන විට ආරම්භ වන මහා පීඩා කාලයට අදාළව එය නිවැරදිව “සුළු පීඩා කාලය” ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ. මෙම “සුළු පීඩා කාලය” යනු ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය සමඟ ජාතික විනාශය ආරම්භ වන කාල පරිච්ඡේදය නිරූපණය කරන අතර, කෘපාවේ කාලය අවසන් වන තුරු එය දිගටම පවතී.

2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දිනෙන් ඉරිදා නීතිය දක්වා පවතින ඉතිහාසයේ, අවසාන පවිත්‍ර කිරීමත් ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ විනිශ්චයත් අග වැස්සේ “ඉසීම” සිදුවන කාලය තුළ සිදුවන ලෙස දර්ශනය කරනු ලැබේ. එය, “ප්‍රබෝධය” ද වන අග වැස්ස “ඉසීමක්” ලෙස ආරම්භ වන නමුත්, ඉරිදා නීතියේදී පූර්ණ වගුරුවා හැරීමට දක්වා ඉදිරියට ගමන් කරන කාලයයි. තුන්වන අවාසනාවේ ඉස්ලාමය ජාතීන් කෝපයට පත් කරන අවස්ථාවේ ආරම්භ වන එම කාලයේදී, අග වැස්ස වැටෙන්නට පටන් ගනී; සමහරු අග වැස්ස හඳුනාගෙන එය ලබති, සමහරු එය හඳුනා නොගනිති. සමහරු යම් දෙයක් සිදුවෙමින් පවතින බව හඳුනාගනිති, නමුත් එය කුමක්දැයි ඔවුහු තේරුම් නොගනිති; එයට එරෙහිව තමන් සූදානම් කරගනිති.

> “බොහෝ දෙනෙක් මහත් ප්‍රමාණයකින් පෙර වැස්ස ලැබීමට අසමත් වී ඇත. දෙවියන්වහන්සේ මේ ප්‍රකාරයෙන් ඔවුන් සඳහා සපයා දී ඇති සියලු ආශීර්වාද ඔවුන් ලබාගෙන නැත. එම හිඟය පසු වැස්සෙන් පිරවනු ලැබේ යයි ඔවුහු බලාපොරොත්තු වෙති. කරුණාවේ අතිශය සම්පූර්ණ බහුලතාව දානය කරනු ලබන කල, එය ලබාගැනීමට තම සිත් විවෘත කිරීමට ඔවුහු අදහස් කරති. ඔවුහු භයානක වැරැද්දක් කරමින් සිටිති. දෙවියන්වහන්සේ තමන්ගේ ආලෝකය සහ දැනුම දීමෙන් මනුෂ්‍ය හෘදය තුළ ආරම්භ කර ඇති කාර්යය අඛණ්ඩව ඉදිරියට යා යුතුය. සෑම පුද්ගලයෙකුම තමන්ගේම අවශ්‍යතාව අවබෝධ කරගත යුතුය. සෑම අපවිත්‍රතාවකින්ම හෘදය හිස් කර, ආත්මයාණන්ගේ වාසය සඳහා එය පවිත්‍ර කළ යුතුය. පෙන්තකොස්ත දින ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වැගිරීම සඳහා මුල් ගෝලයන් සූදානම් වූයේ පව් පිළිගැනීමෙන් හා ඒවා අත්හැරීමෙන්, උද්යෝගිමත් යාච්ඤාවෙන්, සහ තමන්ව දෙවියන්වහන්සේට කැප කිරීමෙන්ය. දැන්ද, එම කාර්යයම, නමුත් වඩා මහත් ප්‍රමාණයකින්, සිදු කළ යුතුය. එවිට මනුෂ්‍ය උපකරණයාට කළ යුතුව තිබුණේ ආශීර්වාදය ඉල්ලීමත්, තමන් සම්බන්ධයෙන් කාර්යය සම්පූර්ණ කරන පිණිස ස්වාමීන්වහන්සේ බලා සිටීමත් පමණි. කාර්යය ආරම්භ කළේ දෙවියන්වහන්සේය, මනුෂ්‍යයා යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තුළ සම්පූර්ණ කරමින්, තමන්ගේ කාර්යය අවසන් කරනු ලබන්නේද උන්වහන්සේමය. එහෙත් පෙර වැස්සෙන් නිරූපිත කරුණාව නොසලකා හැරීමක් කිසිසේත් නොවිය යුතුය. තමන්ට ලැබී ඇති ආලෝකයට අනුව ජීවත් වන අය පමණක් වැඩි ආලෝකය ලබනු ඇත. ක්‍රියාශීලී ක්‍රිස්තියානි ගුණාංග ප්‍රකාශ කරමින් අපි දිනපතා ඉදිරියට නොයන්නේ නම්, පසු වැස්සේ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ප්‍රකාශනයන් අපි හඳුනා නොගන්නෙමු. එය අප අවට සෑම තැනකම ඇති හෘදයන් මත වැටෙමින් තිබිය හැකි නමුත්, අපි එය වටහා නොගන්නෙමු, නොලබන්නෙමු.” Testimonies to Ministers, 506, 507.

පසු වැසි දැන් වැටෙමින් පවතී; එය හඳුනාගන්නෝ සිටිති, එබැවින් ඔව්හු එය ලබති; එය හඳුනා නොගන්නෝද සිටිති, එබැවින් ඔව්හු එය නොලබති. පසු වැසි ලැබීමට නම් එය හඳුනාගත යුතුය. පසු වැසි යනු පමණක් අත්දැකීමක් නොව, එය පණිවිඩයක් මඟින් උපදවන අත්දැකීමකි; එහෙත් එම පණිවිඩය ස්ථාපිත කිරීම සඳහා නිවැරදි ක්‍රමවේදය යොදාගනු ලැබූ විට පමණක් එම පණිවිඩය පිළිගත හැකිය. පසු වැසි පිළිබඳ පණිවිඩය ස්ථාපිත කරන ක්‍රමවේදය හඳුනා නොගෙන, දානියෙල් සහ එළිදරව් පොත්වල ප්‍රකාශ කර ඇති රාජ්‍යයන්ගේ උද්යෝගය හා පතනය තුළ නිරූපිත වූ අනාවැකිමය පාඩම් අවබෝධ කරගැනීම සැබවින්ම අතිශයින් දුෂ්කරය.

ලෝකයට උස් කරනු ලබන ධජය යෙසායා විසින් “යෙස්සේගේ මූලය” ලෙස හඳුන්වනු ලැබේ; තවද විසිහත් වන පරිච්ඡේදයේ “යාකොබ්ගෙන් පැමිණෙන” අය “මූල බැසගනිති.” “යෙස්සේගේ මූලය” වන අය එහිම “ඉශ්‍රායෙල්” ලෙසද හඳුනාගනු ලබති; ඔවුන්ම පළමුව මල්කැකුළු දමා අංකුර දමන අයවූවෝ ය, එයින් අනතුරුව ලෝකය ඵලයෙන් පුරවති. ස්වභාවධර්මයේ නීති අනාවැකිගේ නීතිවලට විරුද්ධ නොවන්නේය, මක්නිසාද ස්වභාවයත් අනාවැකියත් දෙකම ප්‍රකාශ කළේ එකම ව්‍යවස්ථාදායකයා බැවිනි. ශාකයක් ඵල දරන්නට පෙර, පළමුව අංකුර මඟින් දක්නට ලැබෙන පරිදි නිද්‍රා තත්ත්වයෙන් පිටතට පැමිණිය යුතුය; එයින් අනතුරුව මල් පිපීම සිදුවේ. “යෙස්සේගේ මූලය” වන ආත්මික ඉශ්‍රායෙල්, වර්ධනාත්මක ලෙස වැසි වගුරුවීමක් ලබයි. එය “ඉසීමකින්” ආරම්භ වී, ධජය විසින් ඉදිරිපත් කරන ඵලයෙන් ලෝකය පිරෙන විට සම්පූර්ණ වගුරුවීමක් දක්වා උත්කර්ෂයට පත්වේ.

යෙසායාගේ විසිහත්වන පරිච්ඡේදයේ, වර්ෂාවේ ඉසීම ආරම්භ වන ස්ථානය “කොඳ ඉදිරියට පැළවෙන්නේ” යන අවස්ථාවේ සිදුවන ලෙස නිරූපණය කර ඇත. ඒවා පළමුව “ඉදිරියට පැළවන” විට, වර්ෂාව “ප්‍රමාණයෙන්” වගුරුවනු ලබන බව හඳුන්වා දී ඇත. “එය ඉදිරියට පැළවන විට, ප්‍රමාණයෙන්.” 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින, අවසාන වර්ෂාවේ ඉසීම “ප්‍රමාණයෙන්” වගුරුවනු ලැබීම ආරම්භ විය; මක්නිසාද එම කාලයේදී තිරිඟු සහ කඩල, හෝ ප්‍රඥාවන්තයෝ සහ මෝඩයෝ, තවමත් එකට මිශ්‍රව සිටියහ.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයේ මහත් වැගිරීම, එහි උතුම් මහිමයෙන් මුළු පොළොවම ආලෝකවත් කරනු ලබන එය, අපි දෙවියන්වහන්සේ සමඟ එකට වැඩකරන්නන් වීම යනු අත්දැකීමෙන් දැනගන්නා, ප්‍රබෝධමත් වූ ජනතාවක් වන තුරු නොපැමිණෙනු ඇත. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සේවයට අප සම්පූර්ණ, මුළු-හදවත් කැපවීමක් ඇති විට, දෙවියන්වහන්සේ තම ආත්මය මාපරිමාණයකින් තොරව වැගිරවීමෙන් ඒ සත්‍යය පිළිගනු ඇත; එහෙත් සභාවේ විශාලතම කොටස දෙවියන්වහන්සේ සමඟ එකට වැඩකරන්නන් නොවන තුරු මෙය සිදු නොවනු ඇත. ස්වයංප්‍රේමය සහ ස්වයං-සුඛවිහරණය මෙතරම් ප්‍රකාශිතව පවතින කල දෙවියන්වහන්සේ තම ආත්මය වැගිරවිය නොහැක; වචනවලට නැගුවහොත් කායින්ගේ ඒ පිළිතුර ප්‍රකාශ කරනු ඇති ආකාරයේ ස්වභාවයක් ප්‍රබල වන කල,—‘මම මාගේ සහෝදරයාගේ භාරකාරයාද?’ මේ කාලයට අදාළ සත්‍යය, සෑම පැත්තකින්ම ඝනවී එන ලකුණු, සියලු දේවල අවසානය අතළඟ බව සක්ෂිදරමින් පවතින ඒවා, සත්‍යය දන්නා බව ප්‍රකාශ කරන අයගේ නිදාසිටි ශක්තිය අවදි කිරීමට ප්‍රමාණවත් නොවන්නේ නම්, එවිට බැබළෙමින් තිබූ ආලෝකයට සමානුපාතික අන්ධකාරය මේ ආත්මයන් අල්ලාගනු ඇත. අවසාන ගණන් බැලීමේ මහත් දවසේදී දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ඉදිරිපත් කළ හැකි ඔවුන්ගේ උදාසීනත්වයට යම් හේතුකාරණයක සෙවනැල්ලක්වත් නොමැත. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ ශුද්ධ සත්‍යයේ ආලෝකය තුළ ඔවුන් ජීවත්ව නොසිටින්නේ මන්ද, ඇවිද නොසිටින්නේ මන්ද, වැඩ නොකළේ මන්ද යන කාරණයට ඉදිරිපත් කිරීමට කිසිම හේතුවක් නොතිබේ; එසේ කරමින්, තම හැසිරීම, තම අනුකම්පාව, සහ තම උද්‍යෝගය මඟින්, පව්-අඳුරෙන් වැසුණු ලෝකයකට ශුභාරංචියේ බලය සහ යථාර්ථය ප්‍රතිවාදයට ලක් කළ නොහැකි බව ඔවුන් හෙළි කළ යුතුව තිබුණි.” Review and Herald, July 21, 1896.

යෙසායා විසිහතවන පරිච්ඡේදය, වියළි භූමියකින් මුල් අංකුරිත වන්නා වූ අවස්ථාවේ අග වැස්සේ වෑහීම ආරම්භ වන ඉතිහාසය හඳුනා දෙයි; එතැන් සිට පොළොව සම්පූර්ණයෙන්ම ඵලයෙන් පිරෙන තුරු ද එය අනාවරණය කරයි. එම පරිච්ඡේදය, “එය අංකුරිත විය යන විට, ප්‍රමාණයෙන්, ඔබ එය සමඟ විවාද කරන්නෙහිය” යැයි හඳුන්වයි. අග වැස්ස “ඉසීමක්” ලෙස මැනෙන විට, සහෝදරි වයිට් ප්‍රකාශ කරන්නේ, අග වැස්ස, “අප වටා ඇති හදවත් මත වැටෙමින් තිබිය හැකිය, නමුත් අපි එය හඳුනා නොගන්නෙමු, හෝ එය නොපිළිගන්නෙමු” යනුවෙනි.

එසේ කිරීමෙන් ඇය වර්ෂාව වැටීම හඳුනාගන්නා අය සහ එය හඳුනා නොගන්නා අය සමඟ මිශ්‍ර වී ඇති සභාවක් හඳුන්වා දෙයි. පෙර උපුටා දැක්වීමේදී, දෙවියන් වහන්සේ පසු වර්ෂාව මිනුමකින් තොරව වගුරුවන විට ප්‍රඥාවන්ත සහ මෝඩ කන්‍යාවන්ගේ මිශ්‍රතාවයක් තවදුරටත් නොපවතින කාලය එයින් සලකුණු වන බව ඇය හඳුන්වා දෙයි. ඒ සඳහා ඇය මෙසේ පවසයි: “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සේවයට අප සම්පූර්ණ, සර්වහෘද කැපවීමක් ඇති කරගත් විට, දෙවියන් වහන්සේ තම ආත්මය මිනුමකින් තොරව වගුරුවීමකින් එම සත්‍යය පිළිගනු ඇත; නමුත් සභාවේ විශාලතම කොටස දෙවියන් වහන්සේ සමඟ එක්ව කම්කරුවන් නොවන තුරු මෙය සිදු නොවනු ඇත.”

සභාවේ විශාල කොටස, එනම් සභාවේ බහුතරය, මතෙව් විසිපහේ මෝඩ කන්‍යාවන් ලෙස නිරූපිතය; මන්ද ශුද්ධ ලියවිල්ල අනුව “බොහෝ දෙනෙක්” කැඳවනු ලැබුවද “ස්වල්ප දෙනෙක්” තෝරාගනු ලබති. නුවණැතිවූවෝද මෝඩවූවෝද, ඉතා ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියට පෙරවන මධ්‍යරාත්‍රියේ අර්බුදයේදී, දෛවික ප්‍රබන්ධය අනුව වෙන් කරනු ලබති. එම වෙන් කිරීම, පසුව අවසාන වැස්සේදී ආත්මයාණන්ගේ සම්පූර්ණ වත් කිරීම ලබාගැනීමටත්, “එක් දවසක උපන් ජාතිය” බවට පත්වීමටත් හැකි වන ජනතාවක් ඇති කරයි. එවිට යෙස්සේගේ මුල්කඳ ධජයක් ලෙස උස් කරනු ලබන අතර, ලෝකය ඵලයෙන් පිරවනු ඇත.

යෙසායා විසිහතෙන් හඳුන්වා දෙන්නේ, 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින අන්තිම වැසි “ප්‍රමාණයෙන්” වැගිරෙන්නට ආරම්භ වූ විට, “නුඹ එය සමඟ වාද කරනු ඇත” යන බවය. “ප්‍රමාණයෙන්, එය උද්ගත වන කල, නුඹ එය සමඟ වාද කරනු ඇත.” 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින සිදුවීම ලෝකයෙහිද සභාවෙහිද වහාම වාදයකට හේතු විය. අද දක්වාම—වසර විස්සකට අධික කාලයකට පසුවත්—එම සිදුවීම් ඉස්ලාමීය ක්‍රියාවක් ලෙස නියම කිරීමට විරුද්ධ තර්ක තවමත් පවතී; එය යම් ආකාරයක ගෝලීයවාදී කුමන්ත්‍රණයක් බවට පමණක් නොවෙයි. අන්තිම වැසි ඉසිනු ලැබීමේ පැමිණීම සමඟ සම්බන්ධ වූ වාදය 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ආරම්භ විය; නමුත් ලෝකය තුළ පවත්වාගෙන යන වාදයන්, දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනයෙහි හඳුන්වා දී ඇති “වාදය” නොවේ. එම වාදය පහත එන එක මෙන් වූ අනාවැකි පිළිබඳය.

> “එක් අවස්ථාවක, නිව්යෝර්ක් නගරයේ සිටියදී, රාත්‍රි කාලයේ මට අහස දෙසට තට්ටුවෙන් තට්ටුව නැඟී යන ගොඩනැගිලි දැකීමට කැඳවනු ලැබිණි. මේ ගොඩනැගිලි ගිනි නොඅල්ලන බවට සහතික කරනු ලැබූ අතර, ඒවා ඉදිකරනු ලැබුවේ ඒවායේ හිමියන් සහ ඉදිකරන්නන්ගේ මහිමය සඳහාය. මේ ගොඩනැගිලි තව තවත් උසට නැඟී ගිය අතර, ඒවා තුළ අතිශයින් වියදම්කාර ද්‍රව්‍ය භාවිත කරනු ලැබිණි. මේ ගොඩනැගිලි අයිති වූ අය තමන්ගෙන් මෙසේ අසමින් නොසිටියෝය: ‘අප විසින් දෙවියන්වහන්සේට වඩාත් මහිමය දිය හැක්කේ කෙසේද?’ ස්වාමින්වහන්සේ ඔවුන්ගේ සිතුවිලි තුළ නොසිටිය සේක.”

> “මම සිතීමි: ‘අහෝ, මෙසේ තම සම්පත් නියෝජනය කරමින් සිටින අය දෙවියන් වහන්සේ එය දක්නාවූ පරිදි තමන්ගේ ක්‍රියාමාර්ගය දැකිය හැකි නම් කොපමණ යහපත්ද! ඔවුහු අතිවිශිෂ්ට ගොඩනැගිලි ගොඩනඟමින් සිටිති; එහෙත් සර්වවිශ්වයේ පාලකයාණන්ගේ දෘෂ්ටියේ ඔවුන්ගේ සැලසුම් කිරීමත් උපක්‍රම යෙදීමත් කොපමණ මෝඩද! ඔවුහු දෙවියන් වහන්සේව මහිමයට පත් කළ හැක්කේ කෙසේදැයි හෘදයේත් මනසේත් සියලු බලයෙන් අධ්‍යයනය නොකරති. මනුෂ්‍යයාගේ පළමු යුතුකම වන මේ කාරණය ඔවුන්ගේ දෘෂ්ටියෙන් අතුරුදහන් වී ඇත.’”

> මෙම උසස් ගොඩනැගිලි ඉදිවෙමින් යද්දී, ඒවායේ හිමිකරුවන් ස්වයං තෘප්තිය පුරවා ගැනීමත්, තම අසල්වාසීන්ගේ ඊර්ෂ්‍යාව උද්දීපනය කිරීමත් සඳහා භාවිත කිරීමට මුදල් තමන් සතුව තිබීම ගැන අභිලාෂාකී අහංකාරයෙන් ප්‍රීති වූහ. ඔවුන් මෙසේ ආයෝජනය කළ මුදලින් බොහොමයක් උපයාගෙන තිබුණේ අධික ලෙස අය කරගැනීමෙන්, දුප්පතුන් දැඩි ලෙස පීඩනයට ලක් කිරීමෙන්ය. ස්වර්ගයෙහි සෑම ව්‍යාපාරික ගනුදෙනුවකම ගිණුමක් තබා ගන්නා බව ඔවුහු අමතක කළහ; සෑම අසාධාරණ ගනුදෙනුවක්ම, සෑම වංචනික ක්‍රියාවක්ම, එහි ලියාපදිංචි කර ඇත. ඔවුන්ගේ වංචාව හා අහංකාර ධිෂ්ටකම තුළ මනුෂ්‍යයෝ ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන්ට ඉක්මවා යාමට ඉඩ නොදෙන සීමාවකට පැමිණෙන කාලය ආසන්න වෙමින් ඇත; එවිට යෙහෝවාගේ දීර්ඝසහනයට සීමාවක් ඇති බව ඔවුහු දැනගන්නෝය.

> “ඊළඟට මා ඉදිරියෙන් ගමන් කළ දර්ශනය වූයේ ගිනි අනතුරු ඇඟවීමකි. මනුෂ්‍යයෝ උසස්වූ, ගිනි වැළැක්විය හැකි යැයි සිතනු ලැබූ ගොඩනැගිලි දෙස බලා මෙසේ කීහ: ‘ඒවා සම්පූර්ණයෙන්ම ආරක්ෂිතය.’ එහෙත් එම ගොඩනැගිලි දියගුළු වලින් සාදන ලද්දාක් මෙන් දහනය විය. විනාශය නතර කිරීමට ගිනි නිවන යන්ත්‍රවලට කිසිවක් කළ නොහැකි විය. ගිනි නිවන්නන්ට එම යන්ත්‍ර ක්‍රියාත්මක කිරීමට නොහැකි විය.” Testimonies, volume 9, 12, 13.

2001 සැප්තැම්බර් 11 දිනෙන් වහාම පසුව, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව මෙවැනි ඡේද ලෝකයෙන් සඟවා තැබීමට උත්සාහ කළේය. මෙය නිව්යෝර්ක් නගරයත්, ගිනි නිවන රථවලට පසුව ඇතිවූ ගිනිජ్వාලා නවතා දැමිය නොහැකි වූ අතිශයින් උස ගොඩනැගිලිත් පිළිබඳ නොවන්නේ කෙසේද? ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව විසින් භවදර්ශිනියක විසින් ලියා තිබෙන බව ප්‍රකාශ කරන ලේඛනවලින් මෙවැනි ඡේදයක්, එවැනි ඉටුවීමකින් පසුව, ගෙවල්වල වහල මත සිට ප්‍රකාශ කරනු නොලැබුණේ කෙසේද?

අන්තිම වැස්සේ ඉසිවීමේ පැමිණීම—අනාගතවාණිමය “විවාදයේ” පැමිණීම සලකුණු කරන එයම—ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ අවසාන කැරැල්ලද හඳුනා දක්වයි; මක්නිසාද ඔවුන් ඉතිරිවූවන් සඳහා අනාගතවක්ත්‍රිය ලෙස හඳුන්වන තැනැත්තියගේ පැහැදිලි හා සරල වචන සම්පූර්ණයෙන් ප්‍රතික්ෂේප කරන්නේ එහිදීය.

> “සාතන් යනු... අසත්‍ය වූ දේ නිරන්තරයෙන් ඉදිරිපත් කරමින්—සත්‍යයෙන් ඉවතට නොයෑමට මෙහෙයවන්නෙකි. දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයේ සාක්ෂිය නිෂ්ඵල කර දැමීම සාතන්ගේ අති අවසාන රැවටීම වනු ඇත. ‘දර්ශනයක් නැති තැන ජනයා විනාශ වෙති’ (හිතෝපදේශ 29:18). සත්‍ය සාක්ෂිය කෙරෙහි දෙවියන්වහන්සේගේ ශේෂ ජනතාවට ඇති විශ්වාසය කම්පා කරවීමට, සාතන් විවිධ ක්‍රමවලින් සහ විවිධ මෙවලම් මඟින්, අති දක්ෂ ලෙස ක්‍රියා කරනු ඇත.

> “සාතනීය වූ ද්වේෂයක් සාක්ෂිවලට විරුද්ධව දැල්වෙනු ඇත. සාතන්ගේ ක්‍රියාකාරකම් වන්නේ, ඒවා පිළිබඳව සභාවල විශ්වාසය අස්ථාවර කිරීමය; මන්ද මෙයයි: දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයේ අනතුරු ඇඟවීම්ද, තරවටු කිරීම්ද, උපදේශනද සැලකිල්ලට ගනු ලබන්නේ නම්, තම රැවටීම් ඇතුළුවීමටත් තම මෝහයන් තුළ ආත්මයන් බැඳ තැබීමටත් සාතන්ට එතරම් පැහැදිලි මඟක් නොලැබේ.” Selected Messages, book 1, 48.

ගොයම්ද කුකුළද දෙකම බැඳ තැබීමේ අනාවැකිමය ක්‍රියාවලිය, 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින, අනාවැකි ආත්මයට එරෙහි වූ කැරැල්ල සමඟ ආරම්භ වූ අතර, එය 1863 දී බයිබලයට එරෙහිව ආරම්භ වූ ක්‍රමානුකූල කැරැල්ලක නිමාව සලකුණු කළේය.

> “අපි ජනතාවක් ලෙස පෘථිවියේ අනෙක් සියලු ජනතාවට පෙර සත්‍යය අපට ඇති බව ප්‍රකාශ කරමු. එසේ නම්, අපගේ ජීවිතයත් චරිතයත් එවැනි ඇදහිල්ලකට සමානතාවයෙන් යුක්ත විය යුතුය. ධර්මිෂ්ඨයන් ස්වර්ගීය අස්වැන්න ගබඩාව සඳහා වටිනා ධාන්‍ය මෙන් පොදිවලට බැඳගනු ලබන අතර, දුෂ්ටයන් අවසාන මහා දවසේ ගින්න සඳහා කුළුබඩු මෙන් රැස්කරනු ලබන දවස දැන් අප මතම පැමිණ තිබේ. නමුත් ගෝධූමත් කුළුබඩුත් ‘අස්වැන්න දක්වා එකට වැඩෙති.’” Testimonies, volume 5, 100.

මෙම ගොඩනැගිලි කඩා වැටුණු විට එළිදරව් 18:1–3 ඉටු වන බව සෘජුවම ප්‍රකාශ කරන පහත සඳහන් කොටස ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය කෙසේ නොසලකා හැරිය හැකිද?

> “දැන් මා නව යෝර්ක් නගරය ජලතරංග විපතකින් අතුගා දමනු ලබන බව ප්‍රකාශ කර ඇතැයි කියන වචනය පැමිණෙන්නේද? මෙය මා කිසිදාකත් පවසා නැත. එහි තට්ටුවෙන් තට්ටුව නැඟී යන මහත් ගොඩනැගිලි දෙස මා බැලූ විට, ‘පෘථිවිය භයානක ලෙස කම්පා කිරීමට ස්වාමීන්වහන්සේ නැඟී සිටින විට කොපමණ භයානක දර්ශන සිදුවනු ඇත්ද! එවිට එළිදරව් 18:1–3 හි වචන ඉටු වනු ඇත’ යැයි මා පවසා ඇත්තෙමි. එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදය මුළුමනින්ම පෘථිවිය මත පැමිණෙමින් තිබෙන දේ පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවීමක් වේ. නමුත් නව යෝර්ක් පිළිබඳව විශේෂයෙන් පැමිණෙන්නේ කුමක්ද යන්න සම්බන්ධයෙන් මට විශේෂ ආලෝකයක් නොමැත; එහි ඇති මහා ගොඩනැගිලි කිසියම් දිනක දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ හැරවීමත් පෙරළීමත් මගින් බිම හෙළනු ලබන බව පමණක් මා දනිමි. මට දෙන ලද ආලෝකය අනුව, විනාශය ලෝකයේ ඇත. ස්වාමීන්වහන්සේගෙන් එක වචනයක්, උන්වහන්සේගේ මහත් බලයේ එක් ස්පර්ශයක්, එවිට මේ මහත් ව්‍යුහයන් කඩා වැටෙනු ඇත. අපට සිතාගත නොහැකි තරම් භයානක දර්ශන සිදුවනු ඇත.” Review and Herald, July 5, 1906.

අප මෙහි සලකා බලන ප්‍රශ්නය නම් මෙම පාඨ 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින සම්පූර්ණ වූවාද යන්න නොවේ; මක්නිසාද ඒවා නියත වශයෙන්ම සම්පූර්ණ විය. එහෙත් අප විසින් සලකා බැලීමට යත්න දරන ප්‍රශ්නය නම් එම කාලයේ ආරම්භ වූ “විතණ්ඩාව” ය. එම විතණ්ඩාව නිවැරදි හෝ වැරදි ක්‍රමවේදය පිළිබඳව විය. ඇඩ්වෙන්ටිස්ත සභාව විසින් විලියම් මිලර්ගේ අනාවැකි අර්ථකථනයේ නියම දහහතර 1863 දී ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ආරම්භ කළ අතර, අද වන විට ඔවුන් එතරම් දුරට ඉදිරියට ගොස් ඇත; ඇඩ්වෙන්ටිස්ත දේවවේදඥයන් විසින් රචිත බයිබල් අධ්‍යයන ග්‍රන්ථයක්, ද්‍රෝහි ප්‍රොටස්තන්තවාදයේ හා රෝමානු කතෝලිකත්වයේ දේවවේදඥයන් විසින් නැවත නැවතත් අනුමත නොකළ එකක් ඔබට මිලදී ගැනීමට නොහැකි වන තත්ත්වයට ඔවුන් පැමිණ ඇත. 1863 සිට 2001 දක්වාත්, අද දක්වාත්, මුලින්ම විලියම් මිලර්ගේ අනාවැකි අර්ථකථන නියම මඟින් නිරූපිත වූ ක්‍රමවේදය, රෝමානු කතෝලිකත්වයේ සහ ද්‍රෝහි ප්‍රොටස්තන්තවාදයේ ක්‍රමවේදය සඳහා පසෙකට තබන ලදී. එළිදරව් 18 වන පරිච්ඡේදයේ 1 සිට 3 දක්වා පද සම්පූර්ණ වූ විට ආරම්භ වූ අනාවැකික “විතණ්ඩාව” සත්‍ය හෝ අසත්‍ය ක්‍රමවේදය පිළිබඳව විය.

අපි යෙසායාගේ විසිහත්වන පරිච්ඡේදයේ “විවාදය” පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීම මීළඟ ලිපියේදී ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> “ක්‍රිස්තියානි ධර්මය යනු කුමක්ද, සත්‍යය යනු කුමක්ද, අප ලැබූ ඇදහිල්ල කුමක්ද, බයිබලීය නීති මොනවාද—ඉහළම අධිකාරියෙන් අපට දී ඇති එම නීති මොනවාද යන්න අපි ස්වයංවම දැනගත යුතුය.” The 1888 Materials, 403.

Back to Articles