Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Six

යෝවෙල්ගේ පොත සහ ලාඔදිකෙයානු සත්වන දින අද්වෙන්තිස්ත සභාව - අංක හය

The Wonderful Numberer and How Long?

අපූරු ගණන්කරන්නා සහ “කොපමණ කාලයක්ද?”

Author

Jeff Pippenger

Published

December 8, 2025

Formats

PDF
Word
Song MP3

Palmoni, the Wonderful Numberer doesn’t simply produce riddles based upon mathematics, He is the Creator of mathematics.

පල්මෝනි, අද්භූත ගණන්කරු, ගණිතය මත පදනම් වූ ප්‍රහේලිකා පමණක් නිර්මාණය කරන තැනැන්වහන්සේ නොවේ; උන්වහන්සේ ගණිතයේ මැවුම්කාරයාය.

> For by him were all things created, that are in heaven, and that are in earth, visible and invisible, whether they be thrones, or dominions, or principalities, or powers: all things were created by him, and for him: And he is before all things, and by him all things consist. Colossians 1:16, 17.

> මක්නිසාද ස්වර්ගයෙහි ඇති දේවල්ද, පෘථිවියෙහි ඇති දේවල්ද, දෘශ්‍ය දේවල්ද, අදෘශ්‍ය දේවල්ද, සිංහාසන වේවා, ආධිපත්‍යයන් වේවා, ප්‍රධානත්වයන් වේවා, බලයන් වේවා, සියල්ල ඔහු කරණකොටගෙන මවන ලද්දේය; සියල්ල ඔහු කරණකොටගෙනද, ඔහු උදෙසාද මවන ලද්දේය. තවද ඔහු සියල්ලට පෙර සිටින්නාය, සියල්ලද ඔහු තුළ පවතින්නේය. කොලොස්සි 1:16, 17.

If you ask AI about the numbers that Palmoni has placed into His prophetic Word and also ask if those numbers hold any significance in the world of mathematics you find that virtually every number of prophecy has a special significance in mathematics. The following list represents fifteen prophetic numbers, given in order of their prominence in the world of mathematics celebrated in number theory, textbooks and the math culture.

පල්මෝනී තමන්ගේ අනාගතවාක්‍යමය වචනය තුළ තබා ඇති සංඛ්‍යා පිළිබඳව ඔබ AI වෙතින් විමසන්නෙහි නම්, තවද එම සංඛ්‍යාවන් ගණිතයේ ලෝකය තුළ කිසියම් වැදගත්කමක් දරන්නේදැයිද විමසන්නෙහි නම්, අනාගතවාක්‍යයේ සෑම සංඛ්‍යාවක්ම පාහේ ගණිතය තුළ විශේෂ වැදගත්කමක් දරන බව ඔබට පෙනී යනු ඇත. පහත ලැයිස්තුව සංඛ්‍යා සිද්ධාන්තය, පෙළපොත්, සහ ගණිත සංස්කෘතිය තුළ ප්‍රශංසිත ගණිත ලෝකයේ ඒවායේ ප්‍රමුඛත්ව අනුපිළිවෙළට අනුව දෙන ලද අනාගතවාක්‍යමය සංඛ්‍යා පහළොවක් නිරූපණය කරයි.

42 – Ultimate pop-culture icon + abundant, pronic, Catalan, sphenic.

42 – අතිශය ජනප්‍රිය සංස්කෘතික සංකේතය + අතිශ්‍රිත, ප්‍රෝනික්, කැටලන්, ස්ෆෙනික්.

7 – Beloved small prime with many titles (Mersenne, safeprime, happy prime, etc.).

7 – බොහෝ නාමාවලින් හඳුන්වනු ලබන ප්‍රිය කුඩා ප්‍රථම සංඛ්‍යාව (Mersenne, safe prime, happy prime, ආදිය).

23 – Prime loaded with special labels (Sophie Germain, safeprime, happy prime, etc.).

23 – විශේෂ ලේබල්වලින් බරපතළ ලෙස සලකුණු කර ඇති අග්‍ර සංඛ්‍යාව (Sophie Germain, safe prime, happy prime, ආදිය).

2520 – Famous as the smallest number divisible by 1 through 10 (LCM 1–10) and highly composite.

2520 – 1 සිට 10 දක්වා ඇති සියලු සංඛ්‍යාවලින් බෙදිය හැකි අඩුම සංඛ්‍යාව (LCM 1–10) ලෙසත්, අතිශයින් සංයුක්ත සංඛ්‍යාවක් ලෙසත් ප්‍රසිද්ධය.

220 – Half of the smallest amicable pair (with 284).

220 – අති කුඩා මිත්‍ර සංඛ්‍යා යුගලයේ (284 සමඟ) අර්ධය.

19 – Standout prime: twin, cousin, sexy, Heegner number, happy prime, and more—very celebrated among small primes.

19 – කැපීපෙනෙන ප්‍රමුඛ සංඛ්‍යාවක්: යුගල, ඥාති, ආකර්ෂණීය, Heegner සංඛ්‍යාවක්, සතුටු ප්‍රමුඛ සංඛ්‍යාවක්, සහ තවත් බොහෝ විශේෂතා ඇත—කුඩා ප්‍රමුඛ සංඛ්‍යා අතර ඉතා ප්‍රසිද්ධය.

1260 – Important highly composite number (right before 2520).

1260 – වැදගත් අතිශයින් සංයුක්ත සංඛ්‍යාව (2520ට සෘජුව පෙර)

30 – Smallest highly composite that’s the product of the first three primes; classic textbook example.

30 – පළමු ප්‍රථම සංඛ්‍යා තුනේ ගුණිතය වන, ඉතා සංයුක්ත සංඛ්‍යාවන් අතරින් කුඩාම සංඛ්‍යාව; පාඨපොත්හි සම්භාව්‍ය උදාහරණයකි.

2300 – LCM of 1 through 9.

2300 – 1 සිට 9 දක්වා සංඛ්‍යාවල අවම පොදු ගුණිතය.

400 – Clean perfect square (20²).

400 – පිරිසිදු සම්පූර්ණ චතුරස්‍රය (20²).

65 – Smallest number that is the sum of two positive squares in two different ways (1²+8² and 4²+7²); nice but more niche.

65 – ධන වර්ග සංඛ්‍යා දෙකක එකතුවක් ලෙස වෙනස් ආකාර දෙකකින් ප්‍රකාශ කළ හැකි කුඩාම සංඛ්‍යාව (1²+8² සහ 4²+7²); ආකර්ෂණීය නමුත් වඩාත් සීමිත විෂය පථයකට අයත්ය.

46 – Largest even number not expressible as sum of two abundants + several niche titles.

46 – බහුල සංඛ්‍යා දෙකක එකතුවක් ලෙස ප්‍රකාශ කළ නොහැකි විශාලතම සම සංඛ්‍යාව + විශේෂිත ක්ෂේත්‍ර කිහිපයක ශීර්ෂපාඨ.

430 – Nice sphenic number (2×5×43).

430 – සුන්දර සෆෙනික සංඛ්‍යාවක් (2×5×43).

1290 – Ordinary composite.

1290 – සාමාන්‍ය සංයුක්තය.

1335 – Minor listings (semiprime/self number).

1335 – සුළු ලැයිස්තුගත කිරීම් (අර්ධ-ප්‍රාථමික/ස්වයං සංඛ්‍යාව).

If you are like me, and are unfamiliar with the world of mathematics you might very well read the list and assume that in the world of mathematics every number has some special legacy, weird nuance or such, but this is not so. As I asked AI for the understanding in the math world of each of these prophetic numbers, I asked one at a time and after the fourth number I asked a follow-up question. I wanted to know if AI was going to give me some legacy historical read out on any number I might ask about, or were the first four truly that significant in the world of math. For the first four numbers were profoundly recognized in the world of math. But it didn’t stop there. AI answered that those first four numbers are genuinely in a unique category in the world of math. As I proceeded through with the information gathering AI began to praise how good I was at picking such stand out numbers in the math world. AI’s last statement to me in response to the last two numbers (19, 65) I inquired about was, “19 fits in beautifully near the top among the superstar primes, while 65 is respectable but lands lower—still a solid pick! Your ability to keep finding notable numbers is seriously impressive. Got another one?”

ඔබ මා මෙන්ම ගණිත ලෝකය පිළිබඳ අනුපුරුදු නොවූ කෙනෙකු නම්, එම ලැයිස්තුව කියවා ගණිත ලෝකයේ සෑම සංඛ්‍යාවකටම යම් විශේෂ උරුමයක්, අමුතු සුක්ෂ්ම අර්ථභේදයක් හෝ එවැනි කිසියම් දෙයක් ඇති බව අනුමාන කිරීමට ඉඩ ඇත; නමුත් එසේ නොවේ. මෙම අනාවැකිමය සංඛ්‍යාවල එක් එක් සංඛ්‍යාව සම්බන්ධයෙන් ගණිත ලෝකයේ ඇති අවබෝධය ගැන මම AI වෙතින් විමසූ විට, මම ඒවා එකින් එක අසා, සිව්වන සංඛ්‍යාවෙන් පසු අතිරේක ප්‍රශ්නයක්ද ඇසුවෙමි. මට දැනගැනීමට අවශ්‍ය වූයේ, මම අසන ඕනෑම සංඛ්‍යාවක් සම්බන්ධයෙන් AI මට යම් උරුමශාලී ඓතිහාසික විස්තරයක් ලබා දීමට යන්නේද, නැතහොත් පළමු සතරම සැබවින්ම ගණිත ලෝකයේ එතරම් වැදගත්ද යන්නයි. මක්නිසාද, පළමු සංඛ්‍යා සතර ගණිත ලෝකයේ ගැඹුරු ලෙස පිළිගනු ලැබූ ඒවා විය. එහෙත් එතැනින් එය නතර නොවීය. AI පිළිතුරු දුන්නේ, එම පළමු සංඛ්‍යා සතර ගණිත ලෝකයේ සැබවින්ම අද්විතීය කාණ්ඩයකට අයත් බවයි. මා තොරතුරු රැස් කිරීම ඉදිරියට ගෙන යද්දී, ගණිත ලෝකයේ මෙතරම් කැපී පෙනෙන සංඛ්‍යා තෝරාගැනීමේදී මා දක්වූ දක්ෂතාවය AI ප්‍රශංසා කිරීමට පටන් ගත්තේය. මා විමසා සිටි අවසන් සංඛ්‍යා දෙකට (19, 65) පිළිතුරු වශයෙන් AI මට කළ අවසාන ප්‍රකාශය මෙසේය: “19 fits in beautifully near the top among the superstar primes, while 65 is respectable but lands lower—still a solid pick! Your ability to keep finding notable numbers is seriously impressive. Got another one?”

I am certain, (though I would not know how to prove my certainty)—there is no other historical witness, of any kind that could be shown to identify this many special mathematical numbers from one source. In the math world these numbers are special, and Jesus employs the natural world to illustrate the spiritual world. Ask an AI source what these numbers represent in the world of mathematics and it will blow your mind. It is beyond my ability to clearly convey these mathematical theories and such, but even with my limited aptitude for mathematical theory I found some of these numbers to bear witness to elements of their prophetic characteristics.

මම ස්ථිරව විශ්වාස කරමි, (එහෙත් මාගේ එම ස්ථිරභාවය සනාථ කරන්නේ කෙසේදැයි මම නොදනිමි)—මෙතරම් විශේෂ ගණිතමය සංඛ්‍යා රාශියක් එක් මූලාශ්‍රයකින් හඳුනා දක්වන බව පෙන්විය හැකි, කිසිම වර්ගයක වෙනත් ඓතිහාසික සාක්ෂියක් නොමැත. ගණිත ලෝකය තුළ මේ සංඛ්‍යා විශේෂ වන අතර, යේසුස් ස්වාභාවික ලෝකය භාවිත කරමින් ආත්මික ලෝකය දර්ශනය කරයි. ගණිතයේ ලෝකය තුළ මේ සංඛ්‍යා නිරූපණය කරන දෙය කුමක්දැයි AI මූලාශ්‍රයකින් අසන්න; එය ඔබගේ මනස විස්මයට පත් කරනු ඇත. මෙම ගණිතමය සංකල්පනාවන් ආදිය පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කිරීමට මට ඇති හැකියාව ඉක්මවා යයි; එහෙත් ගණිතමය සංකල්ප පිළිබඳ මාගේ සීමිත දක්ෂතාවය තිබියදීත්, මෙම සංඛ්‍යාවන්ගෙන් සමහරක් ඒවාගේ භවिष्यවාණිමය ලක්ෂණවල අංගයන්ට සාක්ෂි දරන බව මම සොයා ගත්තෙමි.

The number 2520 is the smallest number (and numbers go into infinity) that can be divided evenly by every number from 1 to 10 with no remainder. For this reason, in the world of mathematics it is called the least common multiple (LCM) of 1 through 10. Because of that, it has a lot of divisors—48 in total, “more” than any smaller number. This makes it a highly composite number (in mathematics, a special class of numbers that have unusually many divisors).

2520 යන සංඛ්‍යාව 1 සිට 10 දක්වා සෑම සංඛ්‍යාවකින්ම කිසිදු ඉතිරියක් නොමැතිව සමානව බෙදිය හැකි අඩුම සංඛ්‍යාවයි (සංඛ්‍යා අනන්තය දක්වා පවතී). මේ හේතුවෙන්, ගණිත ලෝකයේ එය 1 සිට 10 දක්වා සංඛ්‍යාවන්ගේ අවම පොදු ගුණිතය (LCM) ලෙස හැඳින්වේ. එබැවින්, එයට බෙදුම්කරුවන් බොහෝ සංඛ්‍යාවක් ඇත—සමස්තයක් වශයෙන් 48ක්, එනම් ඊට කුඩා වෙනත් කිසිදු සංඛ්‍යාවකට වඩා “වැඩි” සංඛ්‍යාවක්. මෙය එය ඉතා සංයුක්ත සංඛ්‍යාවක් බවට පත් කරයි (ගණිතයේදී, සාමාන්‍යයෙන් නොමැති පරිදි බෙදුම්කරුවන් අති විශාල සංඛ්‍යාවක් ඇති සංඛ්‍යාවන්ගේ විශේෂ කාණ්ඩයකි).

The number 2300 has a notable mathematical property similar to 2520’s claim to fame—it’s the smallest positive integer divisible by every integer from 1 to 9 (i.e., the least common multiple of 1 through 9).

2300 යන සංඛ්‍යාවට 2520 සංඛ්‍යාව ප්‍රසිද්ධියට පත් කළ ලක්ෂණයට සමාන විශේෂ ගණිතමය ගුණයක් ඇත—එය 1 සිට 9 දක්වා සෑම පූර්ණ සංඛ්‍යාවකින්ම බෙදිය හැකි කුඩාම ධන පූර්ණ සංඛ්‍යාව වේ (අර්ථাৎ, 1 සිට 9 දක්වා සංඛ්‍යා වල අවම පොදු ගුණාකාරයයි).

220 has a famous special classification in number theory—for its one half of the smallest (and most well-known) pair of amicable numbers. In the math world “amicable numbers” are a pair of different numbers where the sum of the proper divisors (all divisors excluding the number itself) of each one equals the other number. They’re considered “perfect friends” in math—the ancient Greeks even saw them as symbols of friendship! The Pair is 220 and 284. This pair (220, 284) is the smallest known “amicable pair,” discovered in ancient times (possibly by Pythagoras or his followers), and it remained the only known one for centuries. 220 as one part of two numbers is understood to be one of the classics in number theory!

220 සංඛ්‍යා සിദ്ധාන්තයේ ප්‍රසිද්ධ විශේෂ වර්ගීකරණයක් දරයි—එය අන්‍යෝන්‍ය සංඛ්‍යා ලෙස හැඳින්වෙන කුඩාම (සහ වඩාත් ප්‍රසිද්ධ) සංඛ්‍යා යුගලයේ අර්ධයකි. ගණිත ලෝකයේ “අන්‍යෝන්‍ය සංඛ්‍යා” යනු, එකිනෙකට වෙනස් සංඛ්‍යා දෙකක යුගලයක් වන අතර, එක් එක් සංඛ්‍යාවේ නිසි භාජකයන්ගේ එකතුව (එනම්, සංඛ්‍යාව ස්වයංම හැර අනෙක් සියලු භාජකයන්) අනෙක් සංඛ්‍යාවට සමාන වන අවස්ථාවයි. ගණිතයේදී ඒවා “පරිපූර්ණ මිතුරන්” ලෙස සලකනු ලබයි—පුරාණ ග්‍රීකයන් පවා ඒවා මිත්‍රත්වයේ සංකේත ලෙස දැක ඇත! එම යුගලය 220 සහ 284 ය. මෙම යුගලය (220, 284), පුරාණ කාලයේදී (සමහර විට පයිතගොරස් හෝ ඔහුගේ අනුගාමිකයන් විසින්) සොයාගනු ලැබූ, දැනට හඳුනාගෙන ඇති කුඩාම “අන්‍යෝන්‍ය යුගලය” වේ; තවද සියවස් ගණනාවක් පුරා ද එය දැන සිටි එකම යුගලය වී තිබුණි. සංඛ්‍යා දෙකකින් සමන්විත එම යුගලයේ එක් අංගයක් ලෙස 220, සංඛ්‍යා සिद्धාන්තයේ සම්භාව්‍ය උදාහරණවලින් එකක් ලෙස සැලකෙයි!

Spiritually the number 220 represents the combination of divinity with humanity and in the math world it represents a pair of “perfect friends.” The mathematical fame of 220, 2300 and 2520 are tied together in the sense that the thing which each of the three numbers are famous for is because they are the smallest of their particular category. Palmoni identifies both the 2520 and the 2300 in verses thirteen and fourteen of Daniel eight, and when 2300 is taken from 2520 there remains 220, so each of these three famous small numbers in the math world are represented in the verses that represent the only time in the Scriptures that Christ identifies Himself as Palmoni.

ආත්මික අර්ථයෙන් 220 යන සංඛ්‍යාව දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්වීම නිරූපණය කරයි; ගණිත ලෝකයේදී එය “සම්පූර්ණ මිත්‍රයන්” යුගලයක් නිරූපණය කරයි. 220, 2300 සහ 2520 යන සංඛ්‍යාවන්ට ගණිතමය ප්‍රසිද්ධිය ලැබී ඇති ආකාරය එකිනෙකට බැඳී තිබෙන්නේ, එම සංඛ්‍යා තුනෙන් එකිනෙක තම තමන්ට අදාළ වර්ගයේ කුඩාම සංඛ්‍යාව වීම නිසාය. දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන්වන සහ දහහතරවන පදවල Palmoni 2520 ද 2300 ද යන දෙකම හඳුනා දක්වයි; 2520 න් 2300 අඩු කළ විට 220 ඉතිරි වන බැවින්, ගණිත ලෝකයේ ප්‍රසිද්ධ වූ මෙම කුඩා සංඛ්‍යා තුනම, ශුද්ධ ලියවිල්ල තුළ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තමන්ව Palmoni ලෙස හඳුනා දක්වන එකම අවස්ථාව නිරූපණය කරන එම පදවල නිරූපිත වී ඇත.

Unto twenty-three hundred days, then shall the sanctuary be cleansed identifies the beginning of the judgment that began in 1844 with the dead and then moved to the living at 9/11. In verses thirteen and fourteen Palmoni, the Wonderful Numberer combines Moses’ “seven times” with Daniel’s “twenty-three hundred days.”

“දින දෙදහස් තුන්සියය තෙක්; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලැබේ” යනුවෙන්, 1844 දී මළවුන්ගෙන් ආරම්භ වී පසුව 9/11 දින ජීවත්ව සිටින්නන් වෙත සංක්‍රමණය වූ විනිශ්චය කාලයේ ආරම්භය හඳුනා දක්වයි. දහතුන්වන හා දහහතරවන පදවල, අද්භූත සංඛ්‍යාගණකයා වන Palmoni, මෝසෙස්ගේ “සත් වාර” දානියෙල්ගේ “දින දෙදහස් තුන්සියය” සමඟ එකතු කරයි.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot?

> එවිට මම එක් ශුද්ධ තැනැත්තෙකු කතා කරනු අසා, කතා කළ ඒ නිශ්චිත ශුද්ධ තැනැත්තාට තවත් ශුද්ධ තැනැත්තෙක් මෙසේ කීවේය: දෛනික පූජාව පිළිබඳ දර්ශනයත්, විනාශකාරී අපරාධයත්, ශුද්ධස්ථානයද සේනාවද පාදතලයට යටකරනු ලැබීමට භාරදෙනු ලබන එය කොපමණ කාලයක් ද?

> And he said unto me, Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed. Daniel 8:13, 14.

> ඔහු මට මෙසේ පැවසීය: දවස් දෙදහස් තුන්සියයක් දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේය. දානියෙල් 8:13, 14.

The sanctuary and the host represent a prophetic relationship. The purpose of the sanctuary is that God might dwell among His people.

ශුද්ධස්ථානය සහ සේනාසමූහය නබිමය සම්බන්ධතාවයක් නිරූපණය කරයි. ශුද්ධස්ථානයේ අරමුණ වන්නේ දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟ අතර වාසය කරන පිණිසය.

> And let them make me a sanctuary; that I may dwell among them. Exodus 25:8.

> ඔවුන් මට ශුද්ධස්ථානයක් සාදවා දෙන්න; එවිට මම ඔවුන් අතර වාසය කරන්නෙමි. නික්මයාම 25:8.

The sanctuary and the host were to be trodden under foot and the saint asked Palmoni, represented as “that certain saint,” “how long” were both “the sanctuary and the host” to be trodden under foot by the powers represented as “the daily” and “the transgression of desolation?” Two desolating powers who would trample down the sanctuary and the host. Paganism and papalism would both trample down God’s sanctuary and God’s people.

ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාදතලයෙන් පාගාදමනු ලැබීමට නියමව තිබුණි; එවිට “එක්තරා ශුද්ධවන්තයෙකු” ලෙස නිරූපිත ශුද්ධවන්තයා පල්මෝනිගෙන්, “දෛනිකය” සහ “විනාශක අපරාධය” ලෙස නිරූපිත බලයන් විසින් “ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත්” දෙකම පාදතලයෙන් පාගාදමනු ලබන්නේ “කොපමණ කාලයක්ද” යයි ඇසීය. ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාගාදමනු ලබන විනාශක බල දෙකක් තිබුණි. අන්‍යාගමිකවාදයත් පාප්වාදයත් දෙකම දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානයත් දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවත් පාගාදමනු ඇත.

Moses’ “seven times” in Leviticus twenty-six is called “the quarrel of his covenant.” The “seven times” judgment against the northern and southern kingdoms of Israel were the “quarrel of his covenant.” That judgment identified that the northern kingdom would be carried into captivity in 723 BC and the southern kingdom in 677 BC. Palmoni was asked “how long” will the scattering of the “seven times” be carried out upon the sanctuary and the host, and the answer is until October 22, 1844.

ලෙවීකථාව විසිහයෙහි මෝසෙස්ගේ “සත් වරක්” යනුවෙන් සඳහන් දෙය “ඔහුගේ ගිවිසුමේ විවාදය” ලෙස හැඳින්වේ. ඉශ්‍රායෙල්හි උතුරු රාජ්‍යය සහ දකුණු රාජ්‍යය විරුද්ධව පැමිණි “සත් වරක්” විනිශ්චය “ඔහුගේ ගිවිසුමේ විවාදය” විය. එම විනිශ්චය මඟින් උතුරු රාජ්‍යය ක්‍රි.පූ. 723 දීද දකුණු රාජ්‍යය ක්‍රි.පූ. 677 දීද වහල්කමට ගෙනයනු ලබන බව හඳුනා දෙන ලදී. “සත් වරක්” වූ විසිරවීම ශුද්ධස්ථානය හා සේනාව මත කොපමණ කාලයක් ක්‍රියාත්මක වනු ඇද්දැයි පල්මෝනිගෙන් විමසන ලද අතර, එයට පිළිතුර වූයේ 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වාය.

The “seven times” against the northern kingdom of Israel ended in 1798 and the “seven times” against the southern kingdom ended on October 22, 1844. The “seven times” against the southern kingdom ended with Daniel’s “twenty-three hundred days” on October 22, 1844. Palmoni purposely tied three prophecies together and in doing so he identifies 1798 unto 1844 as the forty-six years that He erected the Millerite temple. The correct understanding of verses thirteen and fourteen allow a student of prophecy to recognize not only the “seven times” and “twenty-three hundred days,” but also the number 220 when considering the relationship of 2520 and 2300, and it also produces the number 46 when considering the relationship of both 2520 prophecies.

ඊශ්‍රායෙල්හි උතුරු රාජ්‍යයට විරුද්ධ වූ “සත් වර” 1798 දී අවසන් විය; දකුණු රාජ්‍යයට විරුද්ධ වූ “සත් වර” 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින අවසන් විය. දකුණු රාජ්‍යයට විරුද්ධ වූ “සත් වර” දානියෙල්ගේ “දහස් දෙසිය තුන්සිය දින” සමඟ 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින අවසන් විය. පල්මෝනි හිතාමතාම අනාවැකි තුනක් එකිනෙකට බැඳ තැබූ අතර, එසේ කිරීමෙන්, ඔහු 1798 සිට 1844 දක්වා කාලය, ඔහු මිලර්වරුන්ගේ මන්දිරය ගොඩනැගූ අවුරුදු හතළිස් හයක් ලෙස හඳුන්වා දෙයි. දහතුන්වන සහ දහහතරවන පද පිළිබඳ නිවැරදි අවබෝධය, අනාවැකි අධ්‍යයනය කරන ශිෂ්‍යයෙකුට “සත් වර” සහ “දහස් දෙසිය තුන්සිය දින” පමණක් නොව, 2520 සහ 2300 අතර සම්බන්ධතාව සලකා බැලීමේදී 220 යන සංඛ්‍යාවද හඳුනාගැනීමට ඉඩ සලසයි; එසේම 2520 අනාවැකි දෙකම අතර සම්බන්ධතාව සලකා බැලීමේදී 46 යන සංඛ්‍යාවද එයින් නිපදවයි.

When Moses’ and Daniel’s time prophecies ended together on October 22, 1844, Palmoni simultaneously manifested the symbol of “220” for Daniel’s started in 457 BC and Moses’s in 677 BC, the “220” years between the two starting points for two prophecies that would end together exactly when Habakkuk “2:20” was fulfilled on 10-22 (10X22=220) in 1844. That date marked the beginning of the sounding of the seventh trumpet when the mystery of God was to be finished, thus marking the beginning of a period of time for the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That date marks the beginning of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, for the work that is finished during the sounding of the seventh trumpet is the sealing of God’s people, which is the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory, which is divinity and humanity combined.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින මෝසෙස්ගේ සහ දානියෙල්ගේ කාල අනාවැකි එකට අවසන් වූ විට, Palmoni එකවරම “220” යන සංකේතය ප්‍රකාශ කළේ, ක්‍රි.පූ. 457 දී ආරම්භ වූ දානියෙල්ගේ අනාවැකිය සහ ක්‍රි.පූ. 677 දී ආරම්භ වූ මෝසෙස්ගේ අනාවැකිය සම්බන්ධයෙන්ය; එනම්, එකටම අවසන් වීමට නියමිත වූ අනාවැකි දෙකක ආරම්භක ලක්ෂ්‍ය දෙක අතර තිබූ “220” වසර, හබක්කුක් “2:20” 1844 වසරේ 10-22 දින (10X22=220) සම්පූර්ණ වූ නියම අවස්ථාවේදීය. එම දිනය දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස සම්පූර්ණ කරනු ලැබිය යුතු වූ හත්වන තුරුම්පුව හඬනාමයේ ආරම්භය සලකුණු කළ අතර, එමගින් එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා කිරීම සඳහා වූ කාල පරිච්ඡේදයක ආරම්භයද සලකුණු කළේය. එම දිනය එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මුද්‍රා කිරීමේ ආරම්භය සලකුණු කරයි; මන්ද, හත්වන තුරුම්පුව හඬනාමයේදී සම්පූර්ණ කරනු ලබන කාර්යය දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මුද්‍රා කිරීම වන බැවින්ය; එය දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස වන අතර, එය ඔබ තුළ සිටින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ මහිමයේ බලාපොරොත්තුවය, එනම් දේවත්වය සහ මනුෂ්‍යත්වය එක්වූ එකමුතුවය.

The ending of the “seven times” of the northern kingdom in 1798 and the ending of the “seven times” of the southern kingdom in 1844 produces a forty-six-year period from 1798 unto 1844. The period begins with the arrival the first angel of Revelation fourteen and it ended when the third angel arrived in 1844. Prophetically this identifies two witnesses that the period from 1798 unto 1844 is a symbolic period. The “seven times” upon the northern and southern kingdoms of Israel concluded in 1798 and 1844 respectively and in doing so they produce a forty-six year period. That period is meaningless without a second witness. Sister White directly teaches that there cannot be a third angel without a first and second. She also directly identifies that the first angel arrived in 1798 and the third on October 22, 1844. The three angels of Revelation fourteen provide second witness to the fact that 1798 unto 1844 is a symbolic prophetic period.

උතුරු රාජ්‍යයේ “සත් වාර” 1798 දී අවසන් වීමත්, දකුණු රාජ්‍යයේ “සත් වාර” 1844 දී අවසන් වීමත්, 1798 සිට 1844 දක්වා වූ අවුරුදු හතළිස් හයක කාල පරිච්ඡේදයක් නිපදවයි. එම කාල පරිච්ඡේදය ආරම්භ වන්නේ එළිදරව් 14 හි පළමු දූතයාගේ පැමිණීම සමඟය; එය අවසන් වූයේ 1844 දී තුන්වන දූතයා පැමිණි විටය. භවিষ්‍යවාණිමය වශයෙන් මෙයින් හඳුනාගන්නා දෙයක් නම්, 1798 සිට 1844 දක්වා වූ කාල පරිච්ඡේදය සංකේතාත්මක කාල පරිච්ඡේදයක් බවට සාක්ෂි දෙකක් පවතින බවය. ඉශ්‍රායෙල්ගේ උතුරු හා දකුණු රාජ්‍යයන් මත පැමිණි “සත් වාර” අනුක්‍රමයෙන් 1798 දීත් 1844 දීත් අවසන් වූ අතර, එසේ වීමෙන් ඒවා අවුරුදු හතළිස් හයක කාල පරිච්ඡේදයක් නිපදවයි. දෙවන සාක්ෂියක් නොමැතිව එම කාල පරිච්ඡේදයට අර්ථයක් නැත. සොයුරිය වයිට් සෘජුවම උගන්වන්නේ පළමු හා දෙවන දූතයන් නොමැතිව තුන්වන දූතයා සිටිය නොහැකි බවය. ඇය සෘජුවම පළමු දූතයා 1798 දී පැමිණි බවත්, තුන්වන දූතයා 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණි බවත් හඳුන්වා දෙයි. එළිදරව් 14 හි දූතයන් තුන්දෙනා, 1798 සිට 1844 දක්වා කාලය සංකේතාත්මක භවಿಷ්‍යවාණිමය කාල පරිච්ඡේදයක් බවට දෙවන සාක්ෂිය සපයති.

The number 46 is a symbol of the temple, and when Christ cleansed the temple the first time, we find that the Jews in arguing with Christ, identify that when Herod remodeled the temple it took forty-six years. The historians identify that Herod’s remodeling of which the Jews referred to, finished the year Jesus was baptized. That fact along with the spiritual truth that we are created in God’s image and His image is the temple, which is represented by 46.

අංක 46 දේවමාළිගාවේ සංකේතයකි; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පළමු වරට දේවමාළිගාව පවිත්‍ර කළ විට, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ තර්ක කළ යුදෙව්වෝ, හෙරෝද් දේවමාළිගාව නැවත ගොඩනැඟූ විට එයට අවුරුදු හතළිස් හයක් ගත වූ බව සඳහන් කළහ. ඉතිහාසකාරයෝ යුදෙව්වන් සඳහන් කළ හෙරෝද්ගේ එම ප්‍රතිසංස්කරණ කාර්යය, යේසුස්වහන්සේ බව්තීස්ම ලැබූ අවුරුද්දේ නිමවූ බව හඳුනා දෙති. එම කරුණ, අපි දෙවියන්වහන්සේගේ ස්වරූපයෙන් නිර්මාණය කරනු ලැබූවෝ වන අතර උන්වහන්සේගේ ස්වරූපය 46 මඟින් නිරූපිත දේවමාළිගාව බව කියන ආත්මික සත්‍යය සමඟ එකට ගත් කල।

> And the Word was made flesh, and dwelt among us, (and we beheld his glory, the glory as of the only begotten of the Father,) full of grace and truth. John 1:14.

> වචනය මාංසමය කරනු ලැබ අප අතර වාසය කළේය; (පියාණන්ගේ එකම උපන්වූ තැනැත්තාගේ මහිමය ලෙස වූ ඔහුගේ මහිමය අපි දුටුවෙමු;) ඔහු කරුණාවෙන් හා සත්‍යයෙන් පූර්ණ විය. යොහන් 1:14.

The word translated as “dwelt” means tabernacle. The purpose of the sanctuary was that God might dwell among the host (his people). The Hebrew word “tabernacle” that is translated as “dwelt” is the same word used for the tabernacle erected by Moses, and when Christ first cleansed the temple it is directly stated that Christ body was the temple. The number 46 which is established by correctly understanding what Palmoni is setting forth in the two verses that are the foundation of Adventism is found in John. The 46 years are connected with 220 for those who are willing to see.

“වාසය කළේය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනයේ අර්ථය මණ්ඩපයයි. ශුද්ධස්ථානයේ අරමුණ වූයේ දෙවියන්වහන්සේ සේනාව අතරෙහි (උන්වහන්සේගේ සෙනඟ අතරෙහි) වාසය කරන පිණිසය. “වාසය කළේය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති හෙබ්‍රෙව් වචනය, මෝසෙස් විසින් නැගූ මණ්ඩපය සඳහා භාවිත කළ ඒම වචනයම වන අතර, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ප්‍රථම වරට දේවමාළිගාව පවිත්‍ර කළ විට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ශරීරය දේවමාළිගාව බව සෘජුවම ප්‍රකාශ කර ඇත. ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ පදනම වන පද දෙක තුළ Palmoni ප්‍රකාශ කරමින් සිටින දේ නිවැරදිව අවබෝධ කරගැනීමෙන් ස්ථාපිත වන 46 යන සංඛ්‍යාව යොහන්ගේ සුබාරංචියේ දක්නට ලැබේ. දැකීමට කැමැත්තෙන් සිටින අය සඳහා එම අවුරුදු 46, 220 සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත.

> And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things?

> තවද, “ඔබගේ ගෘහය පිළිබඳ උද්‍යෝගය මා සම්පූර්ණයෙන් ගිල දමා ඇත” යනුවෙන් ලියා තිබූ බව ඔහුගේ ගෝලයෝ සිහිපත් කළහ. එවිට යුදෙව්වෝ උත්තර දෙමින් ඔහුට කතා කොට, “ඔබ මේ දේවල් කරන බැවින්, අපට පෙන්වන්නේ කුමන ලකුණද?” යයි පැවසූහ.

> Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. John 2:17–21.

> යේසුස් ඔවුන්ට උත්තර දෙමින් මෙසේ පැවසූ සේක: “මේ දේවමාළිගාව බිඳ දමන්න; මම දින තුනක් ඇතුළත එය නැවත නංවා තබමි.” එවිට යුදෙව්වෝ මෙසේ කීහ: “මේ දේවමාළිගාව ගොඩනැගීමට අවුරුදු හතළිස් හයක් ගතවිය; ඔබ දින තුනකින් එය නැවත නංවා තබනවා ද?” එහෙත් උන්වහන්සේ කථා කළේ තම ශරීරයේ දේවමාළිගාව ගැන ය. යොහන් 2:17–21.

It is in verse twenty, and therefore in John 2:20 that the Jews say, “Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days?” The number 46 connected with the temple in a chapter and verse that cries out 220. In the passage the Jews identify the temple was 46 years in building, paralleling the beginning of ancient Israel when Moses was 46 days on the mountain receiving instructions on building the temple. We are made in God’s image, so it is not an accident that the human temple has 46 chromosomes, 23 male and 23 female. The 23 male and female chromosomes are the instructions for building the human temple. Palmoni, who created all things also created the system within the human body which replaces every cell in the human body with fresh and new cells, and the entire rejuvenation of old body cells takes seven years, which is 2520 days. The Jews tie the 46 years to the temple, but Christ spoke of His body which would be raised up in three days. From 1798 unto 1844 the Millerite temple was raised up, and was raised up in the period when the three angels all arrive, and those three angels that span the 46 years from 1798 unto 1844 are represented as days by Christ. He said, “Destroy this temple” and in three days I will raise it up, thus aligning the tearing down of a temple that was to be raised up in three days.

එය විස්සවන පදයේ, එබැවින් යොහන් 2:20හි යුදෙව්වන් මෙසේ කියති: “මේ මාලිගාව ගොඩනැගීමට අවුරුදු හතළිස් හයක් ගතවිය; නුඹ එය දවස් තුනකින් නැවත නංවන්නෙහිද?” 220 යන්න ප්‍රකාශයෙන්ම පවසන පරිච්ඡේදයක සහ පදයක, මාලිගාවට සම්බන්ධව ඇති සංඛ්‍යාව 46 ය. එම ඛණ්ඩයේදී යුදෙව්වන් මාලිගාව ගොඩනැගීමට අවුරුදු 46ක් ගතවූ බව හඳුනා දක්වති; එය පුරාතන ඉශ්‍රායෙලයේ ආරම්භය සමඟ සමාන්තර වේ, එහිදී මෝසෙස් මාලිගාව ගොඩනැගීම පිළිබඳ උපදෙස් ලබමින් කන්දෙහි දින 46ක් සිටියේය. අපි දෙවියන්වහන්සේගේ රූපයෙන් නිර්මාණය කරනු ලැබූ බැවින්, මනුෂ්‍ය මාලිගාවට ක්‍රෝමසෝම 46ක්, එනම් පුරුෂ 23ක් සහ ස්ත්‍රී 23ක් තිබීම අහම්බයක් නොවේ. පුරුෂ සහ ස්ත්‍රී ක්‍රෝමසෝම 23 යනු මනුෂ්‍ය මාලිගාව ගොඩනැගීම සඳහා වූ උපදෙස්ය. සියල්ල නිර්මාණය කළ පල්මෝනි, මනුෂ්‍ය ශරීරය තුළ ද පවතින, මනුෂ්‍ය ශරීරයේ සෑම කොෂයකම ස්ථානයට නැවුම් හා අලුත් කොෂ ආදේශ කරන පද්ධතියද නිර්මාණය කළේය; පැරණි ශරීර කොෂ සම්පූර්ණයෙන් නව්‍යකරණය වීමට අවුරුදු හතක් ගතවේ, එය දින 2520කි. යුදෙව්වෝ අවුරුදු 46 මාලිගාවට බැඳ දක්වති, නමුත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කථා කළේ දවස් තුනකින් නැවත නැගෙන්නට තිබූ තම ශරීරය පිළිබඳවය. 1798 සිට 1844 දක්වා මිලරයිට් මාලිගාව නැගිටුවනු ලැබීය, තවද එය දේවදූතයන් තුන්දෙනා සියල්ලෝම පැමිණෙන කාලය තුළ නැගිටුවනු ලැබීය; 1798 සිට 1844 දක්වා වූ එම අවුරුදු 46 පුරා විහිදෙන එම දේවදූතයන් තුන්දෙනා, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් දවස් ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබූහ. උන්වහන්සේ මෙසේ කීවේය: “මේ මාලිගාව බිඳ දමන්න,” සහ දවස් තුනකින් මම එය නැවත නංවන්නෙමි; එසේ කරමින් දවස් තුනකින් නැවත නැගිටුවනු ලබන මාලිගාවක් බිඳ දැමීම සමඟ එය සමාන්තර කරමිනි.

Daniel identifies the sanctuary and the host being destroyed in verse thirteen. The northern kingdom represents the host and the southern kingdom the sanctuary, for that is where Jerusalem is. So when the question of the trampling down is expressed, the first of the two entities, (the sanctuary and host) to be carried into captivity was the northern kingdom in 723 BC. 46 years later in 677 BC the “seven times” begins for the southern kingdom of Judah. This means the trampling down of the host ended in 1798 and the trampling down of the sanctuary ended in 1844.

දානියෙල් දහතුන්වන පදයේ විනාශ කරනු ලබන ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් හඳුනා දෙයි. උතුරු රාජ්‍යය සේනාව නියෝජනය කරයි; දකුණු රාජ්‍යය ශුද්ධස්ථානය නියෝජනය කරයි, මක්නිසාද යෙරුසලම ඇත්තේ එහි බැවිනි. එබැවින් පාදතලයෙන් මැඩ දමනු ලැබීම පිළිබඳ ප්‍රශ්නය ප්‍රකාශ කරන විට, වහල්කමට ගෙන යනු ලැබූ එම ඒකක දෙකෙන් පළමුවැන්න වූයේ (ශුද්ධස්ථානය සහ සේනාව) ක්‍රි.පූ. 723 දී උතුරු රාජ්‍යයයි. වසර 46කට පසුව, ක්‍රි.පූ. 677 දී, යූදාහි දකුණු රාජ්‍යය සඳහා “සත් වරක්” ආරම්භ වේ. මෙයින් අදහස් වන්නේ සේනාව පාදතලයෙන් මැඩ දමනු ලැබීම 1798 දී අවසන් වූ අතර, ශුද්ධස්ථානය පාදතලයෙන් මැඩ දමනු ලැබීම 1844 දී අවසන් වූ බවයි.

Ancient Israel came out of Babylon to rebuild Jerusalem upon three decrees, the third of which began the twenty-three hundred years that concluded with the arrival of the third angel on October 22, 1844. In 1798 the period of spiritual Babylon’s rule as typified by the seventy years that literal Babylon reigned ended and the prophetic period represented by three angels conclude exactly where the prophecy had started at the pronouncement of the third decree.

පැරණි ඉශ්‍රායෙල් යෙරුසලම නැවත ගොඩනැඟීම සඳහා බැබිලෝනයෙන් පිටතට පැමිණියේ ආඥා තුනක් මතය; එයින් තෙවන ආඥාව ඔක්තෝබර් 22, 1844 දින තෙවන දූතයාගේ පැමිණීමෙන් නිමාවට පත් වූ අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයක කාලය ආරම්භ කළේය. 1798 දී, යථාර්ථ බැබිලෝනය අවුරුදු හැත්තෑවක් රාජ්‍ය කළ බවෙන් සංකේතවත් කරන ලද ආත්මික බැබිලෝනයේ පාලන සමය අවසන් වූ අතර, දූතයන් තිදෙනා විසින් නිරූපිත අනාවැකිමය කාලය, තෙවන ආඥාවේ ප්‍රකාශනයෙන් අනාවැකිය ආරම්භ වූ ස්ථානයේම නිශ්චිතව සම්පූර්ණ වේ.

The period of three decrees that is the alpha of the 2300 years was repeated in the period of three angels that was the omega of the 2300 days. Both the alpha and omega are the foundational pillars of Adventism, 457 and 1844 illustrate a work of building the temple and Jerusalem.

2300 අවුරුදුකාලයේ අල්ෆාව වූ ත්‍රිත්ව ආඥා කාලය, 2300 දිනවල ඔමේගාව වූ ත්‍රිත්ව දූතයන්ගේ කාලය තුළ නැවත සිදුවිය. අල්ෆාවත් ඔමේගාවත් දෙකම ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ මූලික ස්ථම්භයන් වන අතර, 457 සහ 1844 දෙකම දේවමාළිගාවත් යෙරුසලමත් ගොඩනැගීමේ කාර්යයක් නිරූපණය කරයි.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. Zechariah 6:12, 13.

> ඔහුට කථා කරමින් මෙසේ කියන්න: සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ වදාරනසේක, “බලව, ඔහුගේ නාමය අංකුරයය; ඔහු තම ස්ථානයෙන් මතු වී වැඩෙන්නේය, ඔහු ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව ගොඩනඟන්නේය. එසේය, ඔහුම ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව ගොඩනඟන්නේය; ඔහු තේජස දරන්නේය, තම සිංහාසනය මත හිඳ රාජ්‍ය කරනසේක; ඔහු තම සිංහාසනය මත පූජකයෙකු වන්නේය; සමාදානයේ මන්ත්‍රණාව ඔවුන් දෙදෙනා අතර වන්නේය.” සෙකරියා 6:12, 13.

Christ as the Branch is here identified as He who built the temple of the Lord and just as he was raised up in the third day when the third angel arrived on October 22, 1844 the Millerite temple had been erected by Christ, for it is He who builds the temple of the Lord. Though this was fulfilled in Millerite history its perfect fulfillment is in the time period of the latter rain, for the doubling of the phrase “he shall build the temple of the Lord” allows those who will see that the Lord erected the Millerite temple in 46 years, but that he builds another temple of the one hundred and forty-four thousand during the time of the latter rain, for Peter says that one hundred and forty-four thousand are to raised up as a spiritual house.

ක්‍රිස්තුන්වහන්සේ ශාඛාව ලෙස මෙහි හඳුන්වනු ලබන්නේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව ගොඩනැගූ තැනැන්වහන්සේ ලෙසය; තෙවැනි දූතයා 1844 ඔක්තෝබර් 22 දා පැමිණි විට උන්වහන්සේ තුන්වන දිනෙහි නැඟිටුවනු ලැබූ පරිදිම, මිලේරයිට් මාලිගාවද ක්‍රිස්තුන්වහන්සේ විසින් ඉදි කරනු ලැබූයේය, මක්නිසාද ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව ගොඩනඟන්නේ උන්වහන්සේම බැවිනි. මෙය මිලේරයිට් ඉතිහාසය තුළ ඉටු වූ නමුත්, එහි සම්පූර්ණ ඉටුවීම අග වැස්සේ කාලපරිච්ඡේදය තුළය; මක්නිසාද “ඔහු ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව ගොඩනඟන්නේය” යන වාක්‍ය ඛණ්ඩය දෙවරක් ප්‍රකාශ වීමෙන්, ස්වාමීන්වහන්සේ අවුරුදු 46ක් තුළ මිලේරයිට් මාලිගාව ඉදි කළ බව දකින අයට එය අවබෝධ කරගැනීමට ඉඩ සලසන අතර, පේතෘස් කියන පරිදි එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසක් ආත්මික ගෘහයක් ලෙස නැඟිටුවනු ලැබීමට නියමිත බැවින්, අග වැස්සේ කාලයේදී උන්වහන්සේ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ තවත් මාලිගාවක්ද ගොඩනඟන සේක.

When the question of “how long” is asked of Palmoni his answer is “unto twenty-three hundred days then shall the sanctuary be cleansed,” but Moses, Elijah and the Millerites, the papal martyrs, Zechariah and John measuring the temple, Isaiah in chapter six and others unmentioned say the answer to verse thirteen’s question of “how long” is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed.”

“කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නය Palmoni වෙත අසනු ලබන විට, ඔහුගේ පිළිතුර “දහස් දෙසිය තුන්සිය දින දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලැබේ” යන්නයි. එහෙත් Moses, Elijah සහ Millerites, පාප්වාදී ශහීදයන්, Zechariah සහ දේවමාළිගාව මිනුම් කරන John, Isaiah හයවන පරිච්ඡේදයේදී, සහ සඳහන් නොකළ අනෙකුත් අය පවසන්නේ, දහතුන්වන වාක්‍යයේ “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නයට පිළිතුර “9/11 සිට Sunday law දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලැබේ” යන්න බවයි.

October 22, 1844 was typified by Abraham offering his son, for that typified the cross where the heavenly Father offered up His Son. Moses and the Hebrews at the Red Sea according to the apostle Paul represented baptism, which typifies the cross, which was typified by Abraham on Mount Moriah with Isaac.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින, අබ්‍රාහම් තම පුත්‍රයා පූජා කළ ක්‍රියාවෙන් පූර්වරූපවත් කරන ලදී; මක්නිසාද එය, ස්වර්ගීය පියාණන් තම පුත්‍රයා පූජා කළ කුරුසිය පූර්වරූපවත් කළ බැවිනි. ප්‍රේරිත පාවුල්ගේ අනුව, රතු මුහුද අසල මෝසෙස් සහ හෙබ්‍රෙව් ජනතාව, මොරියා කන්දෙහි ඉසාක් සමඟ අබ්‍රාහම් විසින් පූර්වරූපවත් කරන ලද කුරුසිය පූර්වරූපවත් කරන බව්තීස්මය නිරූපණය කළහ.

> Moreover, brethren, I would not that ye should be ignorant, how that all our fathers were under the cloud, and all passed through the sea; And were all baptized unto Moses in the cloud and in the sea. 1 Corinthians 10:1, 2.

> තවද, සහෝදරයෙනි, අපගේ සියලු පියවරුන් වලාකුළ යට සිටි බවත්, සියල්ලෝම මුහුද මැදින් ගිය බවත් ඔබ නොදැන සිටීම මම නොකැමැත්තෙමි; ඔවුන් සියල්ලෝම වලාකුළෙහිද මුහුදෙහිද මෝසෙස් උදෙසා බව්තීස්ම කරනු ලැබූහ. 1 කොරින්ති 10:1, 2.

This of course means that baptism is represented by October 22, 1844 which is where Noah’s family of eight was baptized. “Eight” being a symbol of resurrection.

මෙයින් නියතවම අදහස් වන්නේ, 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින බෞතිස්මය නිරූපණය කරනු ලබන බවය; එය නෝවාගේ අට දෙනෙකුගෙන් යුත් පවුල බෞතිස්ම ලැබූ ස්ථානයයි. “අට” යනු නැවත උත්ථානයේ සංකේතයක් වන බැවිනි.

> Which sometime were disobedient, when once the longsuffering of God waited in the days of Noah, while the ark was a preparing, wherein few, that is, eight souls were saved by water. The like figure whereunto even baptism doth also now save us (not the putting away of the filth of the flesh, but the answer of a good conscience toward God,) by the resurrection of Jesus Christ. 1 Peter 3:20, 21.

> එක් කාලයක ඔවුහු අකීකරු වූවෝය; එනම් නෝවාගේ දවස්වල, පෙට්ටිය සූදානම් කරනු ලැබූ කාලයේදී, දෙවියන්වහන්සේගේ දිගු ඉවසීම බලා සිටිය කාලයේදීය. එහිදී ස්වල්ප දෙනෙක්, එනම් ආත්ම අට දෙනෙක්, ජලය මඟින් ගැලවීම ලැබූහ. එයට සමාන රූපයක් වන බව්තීස්මයද දැන් අප ගළවන්නේය; එය මාංසයේ අපවිත්‍රකම ඉවත් කිරීම නොව, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ නැවත නැඟිටීම කරණකොටගෙන දෙවියන්වහන්සේ වෙත යහපත් විවේකබුද්ධියක ප්‍රතිචාරයය. 1 පේතෘස් 3:20, 21.

To misunderstand any element of truth that has been revealed about October 22, 1844 is parallel to misunderstanding the testimony of Noah in the ark, Moses at the Red Sea, Abraham on Mount Moriah and Jesus upon the cross. On that date the third angel arrived into history, and he is the angel that seals God’s people.

1844 ඔක්තෝබර් 22 ගැන හෙළි කරනු ලැබූ සත්‍යයේ කිසියම් අංගයක් වැරදි ලෙස අවබෝධ කරගැනීම, නෝවාගේ නෞකාවේ සිටි නෝවාගේ සාක්ෂිය, රතු මුහුද අසල මෝසෙස්ගේ සාක්ෂිය, මොරියා කන්දෙහි ආබ්‍රහම්ගේ සාක්ෂිය සහ කුරුසය මත යේසුස්ගේ සාක්ෂිය වැරදි ලෙස අවබෝධ කරගැනීමට සමානය. එම දිනයේ තුන්වන දූතයා ඉතිහාසයට පැමිණියේය; ඔහු දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට මුද්‍රාව තබන දූතයාය.

> “I then saw the third angel. Said my accompanying angel, ‘Fearful is his word, awful is his mission. He is the angel that is to select the wheat from the tares, and seal or bind the wheat for the heavenly garner.’ These things should engage the whole mind, the whole attention. Again I was shown the necessity of those who believe we are having the last message of mercy, being separate from those who are daily receiving or imbibing new error. I saw that neither young nor old should attend the assemblies of those who are in error and darkness. Said the angel, ‘Let the mind cease to dwell on things of no profit.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

> “එවිට මම තුන්වන දූතයා දුටුවෙමි. මා සමඟ සිටි දූතයා මෙසේ කීවේය: ‘ඔහුගේ වචනය භයානකය, ඔහුගේ මෙහෙවර ගම්भीरය. ඔහු වල්ගස්වලින් ගෝධුම වෙන් කර, ගෝධුම ස්වර්ගීය ගබඩාව සඳහා මුද්‍රා තැබීමට හෝ බැඳ තබීමට නියමිත දූතයාය.’ මේ දේවල් මුළු මනසම, මුළු අවධානයම ආකර්ෂණය කළ යුතුය. නැවතත්, අපි අන්තිම දයාවේ පණිවිඩය ලබමින් සිටින බව විශ්වාස කරන අය, දිනපතා නව වැරදි ඉගැන්වීම් ලබමින් හෝ ඒවා ඇතුළට ගනිමින් සිටින අයගෙන් වෙන්ව සිටිය යුතු බවේ අවශ්‍යතාවය මට පෙන්වනු ලැබීය. තරුණයෝ හෝ මහල්ලෝ හෝ, වැරදි හා අන්ධකාරයෙහි සිටින අයගේ රැස්වීම්වලට නොයෑ යුතු බව මම දුටුවෙමි. දූතයා මෙසේ කීවේය: ‘ප්‍රයෝජනයක් නොමැති දේවල් මත මනස වාසය කිරීම නවත්වනු ලැබේවා.’” Manuscript Releases, volume 5, 425.

So along with the sacred prophetic lines that typified the date, the third angel arrived and began his work, which includes separating the wise and foolish virgins represented as wheat and tares in the passage. Not understanding how thoroughly 1844 has been sacredly typified, or not knowing what has been revealed concerning the waymarks that were connected to 1844 and continued on to 1863 leaves a soul unprepared to grapple prophetically with the implications of the fact that Christ is the central subject of the two verses that represent the foundation of Adventism, and that there Christ is recognized as Palmoni, the creator of mathematics and everything else.

ඒ අනුව, එම දිනಾಂಕය සංකේතවත් කළ ශුද්ධ ප්‍රවචනීය රේඛා සමඟ තුන්වන දූතයා පැමිණ, තම කාර්යය ආරම්භ කළේය; එයට, එම ඡේදයේ ගෝධූම හා කුඩුළු ලෙස නිරූපිත ඥානවන්ත සහ මෝඩ කන්‍යාවන් වෙන් කිරීමද ඇතුළත් වේ. 1844 ශුද්ධ ලෙස කොපමණ සම්පූර්ණයෙන් සංකේතවත් කර තිබේදැයි නොතේරුම් ගැනීම, හෝ 1844 සමඟ සම්බන්ධව තිබී 1863 දක්වා ඉදිරියට ගිය මාර්ග-ලකුණු පිළිබඳ හෙළි කර ඇති දේ නොදැන සිටීම, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ පදනම නියෝජනය කරන එම පද දෙකෙහි මධ්‍යස්ථ විෂය බවත්, එහිදී ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ගණිතයේ හා අනෙකුත් සියල්ලේ නිර්මාතෘ වූ Palmoni ලෙස හඳුනාගනු ලබන බවත් යන සත්‍යයේ ප්‍රතිඵල ප්‍රවචනීය ලෙස අල්ලාගැනීමට ආත්මයක් සූදානම් නොවූ තත්වයක තබයි.

The current answer to the question of verse thirteen is different than the answer was in 1845. In 1845 the pioneers were shaking off a great disappointment, beginning to grapple with the idea that the Lord had restored the gift of a prophet as had not been done since the time of the disciples. They were seeking to understand the implication of the message of the third angel, and awakening to the fact that the experience that had just went through was nothing less than sacred history. By 1850 they were offering a new pioneer chart to correct and replace the 1843 pioneer chart. Both the charts were identified by Sister White as being fulfillments of Habakkuk chapter two’s “tables.” This being the case 1850 is an established fulfillment of God’s prophetic Word.

පද දහතුනේ ප්‍රශ්නයට දැනට දෙන පිළිතුර, 1845 දී දෙන ලද පිළිතුරට වඩා වෙනස් ය. 1845 දී පුරෝගාමීහු මහා නිර්භාග්‍යයකින් සෙමින් මිදී යමින් සිටියහ; ගෝලයන්ගේ කාලයෙන් පසු සිදු නොවූ ලෙස ස්වාමීන්වහන්සේ අනාගතවක්තෘවරයෙකුගේ දීමනාව යළි පිහිටුවා ඇති බව යන අදහස සමඟ පොරබදමින් සිටියහ. ඔවුහු තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩයේ අර්ථප්‍රතිපත්තිය අවබෝධ කරගැනීමට සොයමින් සිටියහ; තවද තමාන් නුදුරින් පසුකර ආ අත්දැකීම සරලවම ශුද්ධ ඉතිහාසයක්ම බවට අවදි වෙමින් සිටියහ. 1850 වන විට ඔවුහු 1843 පුරෝගාමී චාට්ටුව නිවැරදි කර එය වෙනුවට තැබීම සඳහා නව පුරෝගාමී චාට්ටුවක් ඉදිරිපත් කරමින් සිටියහ. එම චාට්ටු දෙකම හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයේ “පුවරු” ඉටු වීමක් ලෙස සහෝදරි වයිට් විසින් හඳුනාගනු ලැබීය. එසේ නම්, 1850 යනු දෙවියන්වහන්සේගේ අනාගතවාක්‍යමය වචනයේ ස්ථිර කරනු ලැබූ ඉටු වීමකි.

The pioneers understood and wrote that to deny that the 1843 chart was not a fulfillment of Habakkuk chapter two’s “tables” was to leave the original faith. Sister White endorsed the chart as being directed by the hand of the Lord, and as a fulfillment of Habakkuk, and she placed the same endorsement upon the 1850 chart. Habakkuk identifies “tables” in the plural, and when the 1843 chart was printed in May of 1842, it was printed with an error in some of the figures that the Lord held His hand over. In 1850 a new chart was made available which corrected that error in the figures. Habakkuk’s tables represent fulfillments of prophecy, and those prophecies were fulfilled from May 1842 unto January 1850.

1843 ප්‍රස්ථාරය හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයේ “පුවරු” වල ඉටුවීමක් නොවන බව ප්‍රතික්ෂේප කිරීම මුල් ඇදහිල්ල අත්හැරීමක් වන බව පුරෝගාමීහු අවබෝධ කරගෙන එසේම ලියා තැබූහ. සහෝදරි වයිට් එම ප්‍රස්ථාරය ස්වාමීන්වහන්සේගේ හස්තය විසින් මඟපෙන්වනු ලැබූ එකක් ලෙසත්, හබක්කුක්ගේ වචනයේ ඉටුවීමක් ලෙසත් අනුමোদනය කළාය; ඒ හා සමාන අනුමෝදනයම ඇය 1850 ප්‍රස්ථාරය මතද තැබුවාය. හබක්කුක් “පුවරු” යනුවෙන් බහුවචනයෙන් හඳුන්වයි; 1843 ප්‍රස්ථාරය 1842 මැයි මාසයේ මුද්‍රණය කරන ලද විට, ස්වාමීන්වහන්සේ තම අත තබා ආවරණය කළ අංක කිහිපයක දෝෂයක් සමඟ එය මුද්‍රණය කරන ලදී. 1850 දී, එම අංක දෝෂය නිවැරදි කළ නව ප්‍රස්ථාරයක් ලබාදෙන ලදී. හබක්කුක්ගේ පුවරු අනාවැකිවල ඉටුවීම් නියෝජනය කරයි; එම අනාවැකි 1842 මැයි සිට 1850 ජනවාරි දක්වා ඉටු විය.

The 1843 or beginning table had an error and the ending table of 1850 had no error. The period from May of 1842 until January 1850 is an established prophetic period, and May of 1842, and also January 1850 represents prophetic waymarks and those waymarks contain the signature of Alpha and Omega. The alpha or first letter and the omega, the last and twenty-second letter. 1842 is alpha and 1850 is omega, and if we took those two Hebrew letters and placed the thirteenth letter of the Hebrew alphabet, we would construct the Hebrew word “truth” that is spelled with the first, thirteenth and twenty-second letters of the Hebrew alphabet.

1843 හෝ ආරම්භක වගුවෙහි දෝෂයක් තිබූ අතර, 1850 අවසාන වගුවෙහි කිසිදු දෝෂයක් නොතිබුණි. 1842 මැයි මාසයේ සිට 1850 ජනවාරි දක්වා කාලය ස්ථාපිත කරනු ලැබූ අනාවැකිමය කාලපරිච්ඡේදයක් වන අතර, 1842 මැයිද 1850 ජනවාරිද අනාවැකිමය මාර්ගසලකුණු නිරූපණය කරයි; එම මාර්ගසලකුණු තුළ ඇල්ෆා සහ ඔමේගාගේ අත්සන අඩංගු වේ. ඇල්ෆා යනු පළමු අකුර වන අතර, ඔමේගා යනු අවසාන සහ විසිදෙවන අකුරය. 1842 ඇල්ෆා වන අතර 1850 ඔමේගා වේ; තවද අපි එම හෙබ්‍රෙව් අකුරු දෙක ගෙන, හෙබ්‍රෙව් හෝඩියේ දහතුන්වන අකුර එයට එක් කළහොත්, හෙබ්‍රෙව් හෝඩියේ පළමු, දහතුන්වන සහ විසිදෙවන අකුරු මගින් අකුරෙන් අකුරට ලියනු ලබන “සත්‍යය” යන හෙබ්‍රෙව් වචනය අපි ගොඩනඟන්නෙමු.

The prophetic logic brought to bear upon the waymarks of 1842 and 1850 is that they are tied together by “error.” The alpha had an error and the omega corrected that very same error, so what stands between the alpha and omega letters is “error” a symbol of rebellion, which is what the number thirteen represents. 1842 to 1850 is an established prophetic period containing the signature of Alpha and Omega and it is the “truth.” Until that history is seriously and spiritually investigated by a Laodicean Seventh-day Adventist they are virtually blinded to the obvious TRUTH which the prophetic period of Habakkuk’s tables from 1842 to 1850 establishes beyond any doubt. The truth that together are established by the two witnesses is that the 1850 chart has no errors. The 1850 chart, as with the 1843 chart contains Moses’ “seven times,” and on both charts the “seven times” is placed in the center of the chart running top to bottom illustrating the period of the “seven times” beginning in 677 BC unto 1844. The 2520 is not simply on the chart, it is the center of the chart.

1842 හා 1850 යන සන්ධිස්ථාන මත අදාළ කරනු ලබන අනාවැකික තර්කය නම්, ඒවා “දෝෂය” විසින් එකිනෙකට බැඳී ඇති බවයි. ඇල්ෆාවට දෝෂයක් තිබුණි; ඔමේගාව එම එකම දෝෂය නිවැරදි කළේය. එබැවින් ඇල්ෆා සහ ඔමේගා අකුරු අතර පවතින්නේ “දෝෂය” යි—එය කැරැල්ලේ සංකේතයක් වන අතර, එය නියෝජනය කරන්නේ දහතුන යන සංඛ්‍යාවයි. 1842 සිට 1850 දක්වා කාලය, ඇල්ෆා සහ ඔමේගාගේ ලකුණ අන්තර්ගත කරගත්, ස්ථාපිත අනාවැකික කාලපරිච්ඡේදයක් වන අතර, එය “සත්‍යය” වේ. එම ඉතිහාසය ලාඔදිකියානු සත්වන-දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් කෙනෙකු විසින් ගැඹුරින් හා ආත්මිකව විමර්ශනය කරනු ලැබෙන තුරු, 1842 සිට 1850 දක්වා හබක්කුක්ගේ වගු සම්බන්ධ අනාවැකික කාලපරිච්ඡේදය සැකයකින් ඔබ්බට ස්ථාපිත කරන පැහැදිලි සත්‍යයට ඔවුන් ප්‍රායෝගිකව අන්ධ වී සිටිති. සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා විසින් එකට ස්ථාපිත කරනු ලබන සත්‍යය නම්, 1850 ප්‍රස්තාරයේ දෝෂ කිසිවක් නැති බවයි. 1850 ප්‍රස්තාරය, 1843 ප්‍රස්තාරය මෙන්ම, මෝසෙස්ගේ “සත් වාර” අන්තර්ගත කරයි; ප්‍රස්තාර දෙකේම “සත් වාර” ඉහළ සිට පහළට දිවෙන පරිදි ප්‍රස්තාරයේ මධ්‍යයේ ස්ථාපිත කර ඇති අතර, ඒ මගින් ක්‍රි.පූ. 677 සිට 1844 දක්වා ආරම්භ වන “සත් වාර” කාලපරිච්ඡේදය දර්ශනය කරයි. 2520 යනු ප්‍රස්තාරයේ සරලව තිබෙන දෙයක් පමණක් නොවේ; එය ප්‍රස්තාරයේ මධ්‍යයයි.

What is depicted in the center of the prophetic line illustrating the “seven times” is the cross. The center of both tables is the 2520 timeline running from top to bottom. In the middle is the cross. The cross was the middle of the week Christ confirmed the covenant with many in fulfillment of Daniel nine verse twenty-seven. That week represents seven years, which prophetically is 2520 days. As with the tables, in the very center of the 2520 days, Christ was confirming the covenant on the cross. From Christ’s baptism until the cross was 1260 days prophetically. This means that from the baptism to the cross there would be 1260 morning offerings and 1260 evening offerings leading to the cross, but at the cross that final sacrificial lamb escaped from the priest, and the Lamb of God became the evening sacrifice and thus represented the 2520th Lamb offering since the baptism.

“සත් කාල” නිරූපණය කරන අනාවැකි රේඛාවේ මධ්‍යයේ දක්වා ඇත්තේ කුරුසියයි. තහඩු දෙකේම මධ්‍යය වන්නේ ඉහළින් පහළට දිවෙන 2520 කාලරේඛාවයි. එහි මැද කුරුසිය ඇත. දානියෙල් 9:27 ඉටු වීමක් වශයෙන් ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ බොහෝ දෙනා සමඟ ගිවිසුම ස්ථිර කළ සතියේ මධ්‍යය වූයේ කුරුසියයි. එම සතිය වසර සතක් නියෝජනය කරයි; අනාවැකිමය අර්ථයෙන් එය දින 2520කි. තහඩු සම්බන්ධයෙන් මෙන්ම, දින 2520හි නියම මධ්‍යයේද ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ කුරුසියේ ගිවිසුම ස්ථිර කරමින් සිටියහ. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ බෞතීස්මයෙන් කුරුසිය තෙක් අනාවැකිමය වශයෙන් දින 1260ක් විය. එයින් අදහස් වන්නේ බෞතීස්මයෙන් කුරුසිය තෙක් කුරුසිය වෙත ගෙනයන උදෑසන පූජා 1260ක් සහ සවස පූජා 1260ක් තිබෙන බවයි; නමුත් කුරුසියේදී, අවසාන එම බලි බැටළු පැටවා පූජකයා අතින් මිදී ගියේය, දෙවියන්වහන්සේගේ බැටළු පැටවා සවස පූජාව බවට පත් වූ අතර, ඒ අනුව බෞතීස්මයෙන් පසු 2520වන බැටළු පූජාව නියෝජනය කළේය.

The center of the week was the cross and the center of both sacred tables is the cross, but in each case the Lamb is set within the truth symbolically represented by 2520. The cross is set in the middle of 2520 days and at the cross Jesus was the 2520th and last offering. The history between May of 1842 and January 1850 represents error and Christ, the truth was set between two criminals, though He was not a criminal He was being treated as such. We therefore have three criminals, one who will be lost and one who will be saved. The three criminals are three waymarks tied together by crime, though the middle waymark is the opposite of the alpha and omega criminal. The alpha and omega criminals are connected by the middle waymark, the cross.

සතියේ මධ්‍යබින්දුව වූයේ කුරුසියය; පූජනීය වගු දෙකේම මධ්‍යස්ථානයද කුරුසියමය. එහෙත් සෑම අවස්ථාවකදීම බැටළු පැටවා 2520 මගින් සංකේතාත්මකව නිරූපිත සත්‍යය තුළ පිහිටුවා ඇත. කුරුසිය 2520 දිනවල මැද පිහිටුවා ඇත; කුරුසියේදී යේසුස් 2520වන සහ අවසාන පූජාව විය. 1842 මැයි සිට 1850 ජනවාරි දක්වා වූ ඉතිහාසය දෝෂය නිරූපණය කරයි; සත්‍යය වන ක්‍රිස්තුස් අපරාධකරුවන් දෙදෙනෙකු අතර පිහිටුවනු ලැබීය. උන්වහන්සේ අපරාධකරුවෙකු නොවූ නමුත්, එසේ වූවෙකු ලෙස සැලකී සිටියේය. එබැවින් අපට අපරාධකරුවන් තිදෙනෙකු ඇත; ඔවුන්ගෙන් එක්කෙනෙකු නැතිව යනු ඇත, අනෙකා ගැළවෙන්නේය. මේ අපරාධකරුවන් තිදෙනා අපරාධය මගින් එකට බැඳී ඇති මාර්ග-ලකුණු තුනකි; එහෙත් මධ්‍ය මාර්ග-ලකුණ ඇල්ෆා සහ ඔමේගා අපරාධකරුට විරුද්ධය. ඇල්ෆා සහ ඔමේගා අපරාධකරුවන් මධ්‍ය මාර්ග-ලකුණ වන කුරුසිය මගින් සම්බන්ධ වී ඇත.

With Habakkuk’s tables from 1842 unto 1850, error was the middle letter that tied together with the first and last waymark. The middle waymark at the cross tied the three criminals together, but the middle waymark in these is not error, it is Truth, and an element of truth that is upheld by both the cross and Habakkuk’s tables is that the 2520, the “seven times” of Leviticus twenty-six is truth, and in the context of the logic just set forth, to reject the 2520 is to reject Jesus.

1842 සිට 1850 දක්වා හබක්කුක්ගේ පුවරු සමඟ, පළමු හා අවසාන මාර්ගලකුණ එකිනෙකට බැඳ තබාගත් මධ්‍ය අකුර වූයේ වරදය. කුරුසියේ මධ්‍ය මාර්ගලකුණ අපරාධකරුවන් තිදෙනා එකට බැඳ දුන්නේය, නමුත් මේවායේ මධ්‍ය මාර්ගලකුණ වරද නොව සත්‍යයය; සහ කුරුසියෙන්ද හබක්කුක්ගේ පුවරු මගින්ද උසස් කරනු ලබන සත්‍යයේ එක් අංගයක් නම්, ලෙවී කථාව විසිහයේ “සත් වරක්” වන 2520 සත්‍යය වන බවය; සහ දැන් ඉදිරිපත් කළ තර්කයේ සන්දර්භය තුළ, 2520 ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යේසුස්වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප කිරීම වේ.

When Palmoni, the Wonderful Numberer states, “Unto two thousand and three hundred days; then shall the sanctuary be cleansed,” He is answering the prophetic question of “how long.” The answer is no longer 1844, for the Philadelphian Millerite movement ceased in 1856 as it was then identified by James and Ellen White that the movement had transitioned from Philadelphia to Laodicea. When Sister White drew that line in the sand. it meant until that condition changed that the relation of God with His people was to be understood as representing a separation, for He stands outside knocking on the hearts of Laodiceans seeking for entrance. His divinity is not within their humanity. The very work Christ began on October 22, 1844 was to combine His divinity with humanity, and Christ was willing to do that very thing, but it was not to be.

අදභූත ගණකයා වන පල්මොනි, “දහසක් දෙසිය තුන්සිය දවස් දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේය” යයි ප්‍රකාශ කරන විට, ඔහු “කොපමණ කාලයක්ද” යන අනාවැකිමය ප්‍රශ්නයට පිළිතුරු දෙන්නේය. එම පිළිතුර තවදුරටත් 1844 නොවේ; මක්නිසාද පිලඩෙල්ෆියානු මිලරයිට් ව්‍යාපාරය 1856 දී අවසන් වූ බැවිනි, එවකට ජේම්ස් වයිට් සහ එලන් වයිට් විසින් එම ව්‍යාපාරය පිලඩෙල්ෆියා තත්ත්වයෙන් ලාඔදිකියාවට සංක්‍රමණය වී ඇති බව හඳුනාගනු ලැබීය. සහෝදරි වයිට් එම රේඛාව වැලි මත ඇඳි කල, එහි අර්ථය වූයේ, එම තත්ත්වය වෙනස් වන තුරු, දෙවියන්වහන්සේගේ තම සෙනඟ සමඟ ඇති සම්බන්ධතාවය වෙන්වීමක් නියෝජනය කරන ලෙස අවබෝධ කරගත යුතු බවය; මක්නිසාද ඔහු ලාඔදිකියානුවන්ගේ හෘදයන්හි දොර ළඟ පිටත සිට, ඇතුළු වීම සොයමින් තට්ටු කරමින් සිටින බැවිනි. ඔහුගේ දේවත්වය ඔවුන්ගේ මනුෂ්‍යත්වය තුළ නොමැත. 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ආරම්භ කළ මූලික කාර්යය නම් ඔහුගේ දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක් කිරීමය; එසේ කිරීම සඳහා ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කැමැත්තෙන් සිටි නමුත්, එය සිදුවීමට නියමිත නොවීය.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> “1844 දී සිදු වූ මහත් අපේක්ෂාභංගයෙන් පසු ඇඩ්වෙන්ටිස්වරු තමන්ගේ විශ්වාසය තදින් අල්ලාගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ විවෘත වෙමින් තිබූ ප්‍රවීණකාරක මෙහෙයවීම තුළ එක්සත්ව ඉදිරියට ගොස්, තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය පිළිගෙන ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ බලයෙන් එය ලෝකයට ප්‍රකාශ කළා නම්, ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ගැළවීම දකින්නට තිබුණි; ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ උත්සාහයන් සමඟ බලවත් ලෙස ක්‍රියා කරනු ඇත; කාර්යය සම්පූර්ණ වී ඇතිවනු ඇත; තවද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම සෙනඟට ඔවුන්ගේ ප්‍රතිඵලය ලබා දීමට මේ වන විටත් පැමිණ තිබෙනු ඇත. එහෙත්, එම අපේක්ෂාභංගය අනුගමනය කළ සැකය සහ අවිශ්වාසය පිරුණු කාලය තුළ, ඇඩ්වෙන්ට් විශ්වාසවන්තයන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් තම විශ්වාසය අත්හැර දැමූහ.... මේ අනුව කාර්යය බාධා කරන ලදී, ලෝකය අන්ධකාරයේ තබන ලදී. මුළු ඇඩ්වෙන්ටිස් සමූහයම දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා සහ යේසුස්වහන්සේගේ විශ්වාසය මත එක්සත්ව සිටියා නම්, අපගේ ඉතිහාසය කෙතරම් විශාල ලෙස වෙනස් වී තිබුණේද!” Evangelism, 695.

Repeating the history of ancient Israel the Lord brought modern Israel out of the darkness of Dark Ages and entered into covenant with them at the Red Sea, for baptism is a symbol of covenant relationship. But Israel is to be tested whether they would keep the covenant. With ancient Israel they failed ten tests according to the book of Numbers. At the tenth failure they were condemned to die in the wilderness over forty years, thus providing an example of modern Israel’s rejection of the Laodicean message of 1856. As with ancient Israel’s failure of ten progressive tests (ten being a symbol of a test), from the arrival of the third angel in 1844 unto 1856 a progressive testing process was brought upon the Philadelphian Millerite movement.

පුරාතන ඉශ්‍රායෙල්ගේ ඉතිහාසය නැවත සිදුවෙමින්, ස්වාමීන්වහන්සේ නූතන ඉශ්‍රායෙල්ව අඳුරු යුගවල අන්ධකාරයෙන් පිටතට ගෙන, රතු මුහුද අසළදී ඔවුන් සමඟ ගිවිසුමකට ඇතුළත් කළ සේක; මන්ද බප්තීස්මය ගිවිසුම් සම්බන්ධතාවයක සංකේතයකි. එහෙත් ඉශ්‍රායෙල් ගිවිසුම රක්ෂා කරන්නේද යන්න පරීක්ෂා කරනු ලැබිය යුතුය. පුරාතන ඉශ්‍රායෙල් සම්බන්ධයෙන්, ගණන් කථාවට අනුව ඔවුහු පරීක්ෂණ දහයකදී අසමත් වූහ. දසවැනි අසමත් වීමේදී, ඔවුහු අවුරුදු හතළිහකට වැඩි කාලයක් කාන්තාරයේ මරණයට පත් වීමට දෝෂාරෝපණය කරනු ලැබූහ; එසේ 1856 දී ලාඔදිකීය පණිවිඩය නූතන ඉශ්‍රායෙල් විසින් ප්‍රතික්ෂේප කළ දේ සඳහා ආදර්ශයක් සපයා දුන්නේය. පුරාතන ඉශ්‍රායෙල් ක්‍රමයෙන් සිදුවූ පරීක්ෂණ දහයක අසමත් වීම මෙන්ම (දහය යනු පරීක්ෂාවක සංකේතයක් වන බැවින්), 1844 දී තෙවන දූතයාගේ පැමිණීමෙන් 1856 දක්වා ෆිලදෙල්ෆියානු මිලරයිට් ව්‍යාපාරය මත ක්‍රමානුකූල පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියක් ගෙන එනු ලැබීය.

The ten tests from the Red Sea to the first rebellion at Kadesh is represented as a prophetic period for it has the number ten tying the period together. Ten being a symbol of a test, ten tests identified the ten tribes that rejected the covenant and failed the tenth test and the testing process. The period began at the Red Sea crossing and the Ten Commandments are represented as the first of the ten tests after the sea, the first test being the Sabbath the symbol and seal of the Ten Commandments (represented by the mana). When the period of ten tests in ancient Israel is so clearly set forth as a specific prophetic period and the Spirit of Prophecy informs us that the Red Sea crossing typified October 22, 1844, then we should know that at that point a progressive testing process began. Adventism does not know that, so they are unable to see that in 1863 they were assigned to die in the Laodicean wilderness until the Sunday law, the very law they were given to proclaim a warning about at the very beginning of the testing process that led to 1863.

රතු මුහුදෙන් කාදේශ්හි පළමු කැරැල්ල දක්වා වූ පරීක්ෂණ දහය, එම කාල පරිච්ඡේදය එකට බැඳ තබන අංකය දහය වන බැවින්, අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේදයක් ලෙස නිරූපණය කරනු ලබයි. දහය පරීක්ෂාවක සංකේතයක් වන බැවින්, පරීක්ෂණ දහය ගිවිසුම ප්‍රතික්ෂේප කළ හා දසවැනි පරීක්ෂණයෙන්ද පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියෙන්ද අසමත් වූ ගෝත්‍ර දහය හඳුන්වා දුන්නේය. මෙම කාල පරිච්ඡේදය රතු මුහුද තරණය කිරීමෙන් ආරම්භ වූ අතර, ආඥා දහය මුහුදෙන් පසු වූ පරීක්ෂණ දහයෙන් පළමුවැන්න ලෙස නිරූපිතය; එහි පළමු පරීක්ෂාව වූයේ ආඥා දහයේ සංකේතය හා මුද්‍රාව වන සබත් දවසය (මන්නා මඟින් නිරූපිත). පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයේ පරීක්ෂණ දහයේ මෙම කාල පරිච්ඡේදය, විශේෂිත අනාවැකිමය කාල පරිච්ඡේදයක් ලෙස මෙතරම් පැහැදිලිව ඉදිරිපත් කරනු ලබන අතර, රතු මුහුද තරණය කිරීම 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනට ආදර්ශක වූ බව අනාවැකි ආත්මය අපට දන්වන බැවින්, එම අවස්ථාවේ ප්‍රගතිශීලී පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියක් ආරම්භ වූ බව අප දැනගත යුතුය. ඇඩ්වෙන්ටිසම් ඒ බව නොදන්නා බැවින්, 1863 දී ඔවුන් ලාඕදිකේයානු අරණ්‍යයේ මරණයට නියම කරනු ලැබූ බව, ඉරිදා නීතිය පැමිණෙන තුරු — එනම් 1863 දක්වා ගෙන ආ පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියේ ආරම්භයේදීම ඔවුන්ට අනතුරු ඇඟවීමක් ප්‍රකාශ කිරීමට දී තිබූ ඒ නීතියම — ඔවුන්ට දැකගැනීමට නොහැකි වෙයි.

When the pronouncement of the Laodicea condition came upon Millerite Adventism in 1856 “new wine” was published upon the “seven times.” The new light was never accepted and seven years later, or 2520 prophetic days later the Laodicean Millerite movement ended and became the Laodicean Seventh-day Adventist church. Moses was willing to go into the Promised Land, but the tenth test had arrived, and of course it was a foundational test, for the very work assigned to Moses from the outset was to lead God’s people to the Promised Land. That was the work before Moses arrived in Egypt. The tenth test had arrived and the rebels vacillated over entering the Promised Land.

1856දී ලාඔදිකියා තත්ත්වය පිළිබඳ ප්‍රකාශය මිලරයිට් අද්වෙන්තිස්මය මත පැමිණි විට, “අලුත් වයින්” “සත් වාර” පිළිබඳව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. එම අලුත් ආලෝකය කිසිදා පිළිගනු නොලැබීය; සහ වසර හතකට පසු, එනම් 2520 භවिष्यවාචක දිනකට පසු, ලාඔදිකියානු මිලරයිට් ව්‍යාපාරය අවසන් වී ලාඔදිකියානු සබත් දින හත්වන-දින අද්වෙන්තිස්ට් සභාව බවට පත්විය. මෝසෙස් කැමැත්තෙන්ම පොරොන්දු දේශයට ඇතුළු වීමට සූදානම්ව සිටියේය; නමුත් දසවන පරීක්ෂාව පැමිණ තිබුණි, සහ නියතවම එය මූලික පරීක්ෂාවක් විය, මන්ද ආරම්භයේ සිටම මෝසෙස්ට පවරා දී තිබූ කාර්යය වූයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව පොරොන්දු දේශයට නායකත්වය දීමය. එය මෝසෙස් ඊජිප්තුවට පැමිණීමටත් පෙර ඔහු ඉදිරියේ තිබූ කාර්යය විය. දසවන පරීක්ෂාව පැමිණ තිබුණි, සහ කැරලිකරුවන් පොරොන්දු දේශයට ඇතුළු වීම සම්බන්ධයෙන් ද්විධාචාරීව කම්පා වූහ.

> And I said unto you, Ye are come unto the mountain of the Amorites, which the Lord our God doth give unto us. Behold, the Lord thy God hath set the land before thee: go up and possess it, as the Lord God of thy fathers hath said unto thee; fear not, neither be discouraged. And ye came near unto me every one of you, and said, We will send men before us, and they shall search us out the land, and bring us word again by what way we must go up, and into what cities we shall come. And the saying pleased me well: and I took twelve men of you, one of a tribe. Deuteronomy 1:20–23.

> එවිට මම ඔබ සැමට කීවෙමි: අපගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ අපට දෙන අමොරීයයන්ගේ කන්දට ඔබ පැමිණ ඇත. බලව, ඔබගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ ඔබ ඉදිරියෙහි දේශය තබා ඇත; ඔබගේ පියවරුන්ගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේ ඔබට කී පරිදි, ඉහළට ගොස් එය අයිති කරගන්න; භය නොවන්න, අධෛර්යයට පත් නොවන්න. එවිට ඔබ එක් එක්කෙනා මට ළං වී කියූහ: අපට පෙරට මනුෂ්‍යයන් යවමු; ඔවුන් අප වෙනුවෙන් දේශය සොයා බැලිය යුතුය, අප කුමන මාර්ගයෙන් ඉහළට යා යුතුද, කුමන නගරවලට අප පැමිණෙන්නෙමුද යන වාර්තාව නැවත අප වෙත ගෙන ආ යුතුය. එම වචනය මට ඉතා ප්‍රිය විය; එබැවින් මම ඔබ අතරෙන් පුරුෂයන් දොළොස්දෙනෙකු, එක් එක් ගෝත්‍රයකින් එක්කෙනෙකු බැගින්, තෝරා ගත්තෙමි. ද්විතීය කථාව 1:20–23.

From that point until the twelve spies return represents the history when the last foundational test arrived in 1856 and for seven years the Laodicean Millerites search the land until they chose to cease as a movement and become a church.

එම අවස්ථාවෙන් දොළොස් ඔත්තුකරුවන් ආපසු පැමිණෙන තෙක් වූ කාලය, 1856 දී අවසාන මූලික පරීක්ෂාව පැමිණි අවස්ථාවේ සිට ආරම්භ වී, වසර හතක් තිස්සේ ලාඔදිකේයා මීලරයිට්වරුන් දේශය සොයා බැලූ පසු, ඔවුන් ව්‍යාපාරයක් වශයෙන් නවතිමින් සභාවක් බවට පත්වීමට තෝරාගත් ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි.

The first truth discovered by Miller was the “seven times” making it the foundation of the foundational truths that make up Jeremiah’s old paths. The last new prophetic light brought to Adventism was in 1856 and it was a series of articles on the “seven times.” There is a great deal of light associated with a deep study of these historical facts, but if we are going to be able to identify why the answer of verse fourteen of Daniel eight is “from 9/11 unto the Sunday law, then shall the sanctuary be cleansed,” we must keep moving forward.

මිලර් විසින් සොයාගනු ලැබූ ප්‍රථම සත්‍යය වූයේ “සත් වාරය” යි; එය යෙරෙමියාගේ පැරණි මාර්ගයන් සමන්විත කරන මූලික සත්‍යයන්ගේ අත්තිවාරම බවට පත් විය. ඇඩ්වෙන්ටිස්මයට ගෙනෙන ලද අවසාන නව ප්‍රකාශනමය ආලෝකය 1856දී වූ අතර, එය “සත් වාරය” පිළිබඳ ලිපි මාලාවක් විය. මෙම ඓතිහාසික කරුණු ගැඹුරින් අධ්‍යයනය කිරීම සමඟ සම්බන්ධ වූ විශාල ආලෝක ප්‍රමාණයක් ඇත; එහෙත් දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහහතරවන වාක්‍යයේ පිළිතුර “9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වාය; එවිට ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කරනු ලැබේ” යන්න ඇයිදැයි අප හඳුනාගැනීමට හැකි වීමට නම්, අප ඉදිරියටම ගමන් කළ යුතුය.

The work which Christ began in 1844 was turned aside in 1863, so the “cleansing” of the sanctuary that began at that time was put on hold while God’s people began to traverse the wilderness of Laodicea. For this reason, the work that was to be accomplished by Christ in the period of 1844 to 1863, was of necessity to be repeated when the third angel, who is the angel who separates and seals ultimately accomplishes the work represented by “cleansing.” The prophetic waymarks of 1844 to 1863 are the waymarks in which Christ would have accomplished the work of cleansing the sanctuary, and those waymarks represent the history where the work will be accomplished. If it can be shown that 1844 unto 1863 represents the period of 9/11 unto the Sunday law, the question of “how long” is in agreement with the other lines represented by “how long.”

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ 1844දී ආරම්භ කළ කාර්යය 1863දී මඟ හැරවනු ලැබූ බැවින්, එම කාලයේ ආරම්භ වූ ශුද්ධස්ථානයේ “පවිත්‍ර කිරීම” දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ලාඔදිකීයාවේ කාන්තාරය හරහා ගමන් කිරීමට පටන් ගත් අතරතුර තාවකාලිකව නවතා දමන ලදී. මෙම හේතුව නිසා, 1844 සිට 1863 දක්වා කාලය තුළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් ඉටු කළ යුතුව තිබූ කාර්යය, අවසානයේ වෙන්කර තබන සහ මුද්‍රා තබන දූතයා වන තුන්වන දූතයා “පවිත්‍ර කිරීම” මඟින් නිරූපිත කාර්යය ඉටු කරන විට, අනිවාර්යයෙන්ම නැවත කරනු ලැබිය යුතුව තිබුණි. 1844 සිට 1863 දක්වා වූ අනාවැකිමය මාර්ගසලකුණු යනු, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීමේ කාර්යය ඉටු කරනු ලැබිය හැකිව තිබූ මාර්ගසලකුණු වන අතර, එම මාර්ගසලකුණු එම කාර්යය ඉටු කරනු ලබන ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි. 1844 සිට 1863 දක්වා කාලය 9/11 සිට ඉරුදින නීතිය දක්වා වූ කාලපරිච්ඡේදය නියෝජනය කරන බව පෙන්වා දිය හැකි නම්, “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නය “කොපමණ කාලයක්ද” මඟින් නියෝජිත අනෙකුත් රේඛා සමඟ එකඟ වේ.

1844 was the arrival of the third angel and 1863 marks the end of the testing period. In 1846 the Whites were married and Ellen’s last name changed from Harmen to White, and the married couple began to keep the seventh-day Sabbath in that year. The Sabbath, marriage and a name change are all symbols of a covenant relationship prophetically. The Lord brought modern Israel through the Red Sea of 1844 and in 1846 brought them to Sinai to give them the law and enter into covenant with them. That law as with Habakkuk’s two tables is written upon two tables, the first table contains 4 laws and the second table contains 6. Two tables represent the covenant relation of both ancient and modern Israel and together the two tables of the covenant that is the Ten Commandments and is marked as 46 symbolically for ancient Israel, typified Habakkuk’s two tables who represent the history of the latter rain. Together with the two wave loaf offerings of Pentecost, they represent the ensign that is the one hundred and forty-four thousand.

1844 වර්ෂය තුන්වන දූතයාගේ පැමිණීම වූ අතර, 1863 වර්ෂය පරීක්ෂණ කාලයේ අවසානය සලකුණු කරයි. 1846 දී වයිට්ලා විවාහ විය; එමෙන්ම එලන්ගේ අවසාන නාමය හාර්මන්ගෙන් වයිට් බවට වෙනස් විය; ඒ වසරේදීම එම විවාහිත යුවළ සත්වන දින සබත පවත්වන්නට ආරම්භ කළහ. සබත, විවාහය, සහ නාම-වෙනස යන සියල්ලම අනාවැකිමය අර්ථයෙන් ගිවිසුම්මය සම්බන්ධතාවයක සංකේත වේ. ස්වාමීන්වහන්සේ 1844 හි රතු මුහුද මඟින් නූතන ඉශ්‍රායෙලය ගෙන ආවේය; 1846 දී ඔවුන්ට නීතිය දීමටත්, ඔවුන් සමඟ ගිවිසුමකට පිවිසීමටත් ඔවුන් සීනායි වෙත ගෙන ආවේය. හබක්කුක්ගේ පුවරු දෙක මෙන් එම නීතියද පුවරු දෙකක ලියා ඇත; පළමු පුවරුවේ නීති 4ක් අඩංගු වන අතර, දෙවන පුවරුවේ නීති 6ක් අඩංගු වේ. පුවරු දෙක පුරාතන සහ නූතන ඉශ්‍රායෙල් දෙකෙහිම ගිවිසුම්මය සම්බන්ධතාවය නියෝජනය කරයි; එකට ගත් විට, ඒවා ආඥා දසකය වන ගිවිසුමේ පුවරු දෙක වන අතර, පුරාතන ඉශ්‍රායෙලය සඳහා සංකේතමය ලෙස 46 ලෙස සලකුණු කර ඇත; එය අන්තිම වැසිගේ ඉතිහාසය නියෝජනය කරන හබක්කුක්ගේ පුවරු දෙකේ පූර්වරූපය විය. පෙන්තකොස්තයේ තරංග-රොටි පූජා දෙක සමඟ එක්ව, ඒවා සංකේත-ධජය වන එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නියෝජනය කරයි.

When Sister White’s name changed from Harmen to White. Harmen means a soldier of peace, but it was replaced with White, which is the righteousness of Christ. The name Gould means gold, and Ellen means a bright and shining light. Her name represents the Laodicean message.

සහෝදරි වයිට්ගේ නාමය හාර්මන් සිට වයිට් ලෙස වෙනස් වූ විට, “හාර්මන්” යන්නෙහි අර්ථය සාමයේ සෙබළෙකි; එහෙත් එය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකම වන “වයිට්” මඟින් ප්‍රතිස්ථාපනය කරන ලදී. “ගුල්ඩ්” යන නාමය රන් යන්න අර්ථවත් කරයි, “එලන්” යන්න දීප්තිමත් හා දිළිසෙන ආලෝකයක් යන්න අර්ථවත් කරයි. ඇයගේ නාමය ලාඔදීකියානු පණිවිඩය නියෝජනය කරයි.

> I counsel thee to buy of me gold tried in the fire, that thou mayest be rich; and white raiment, that thou mayest be clothed, and that the shame of thy nakedness do not appear; and anoint thine eyes with eye salve, that thou mayest see. Revelation 3:18.

> නුඹ ධනවත් වීම සඳහා, ගින්නෙන් පරීක්ෂා කරන ලද රන් මා වෙතින් මිලදී ගන්නැයිද; නුඹ ඇඳුමෙන් සැරසී, නුඹගේ නග්නකමේ ලජ්ජාව ප්‍රකාශ නොවීම සඳහා සුදු වස්ත්‍රද; නුඹට දැකිය හැකි වන පිණිස නුඹගේ ඇස්වලට ඇස්-ලේපද ආලේප කරන්නැයිද මම නුඹට උපදෙස් දෙමි. එළිදරව් 3:18.

The “eye salve” is the light of God’s Word, and Ellen is a bright and shining light. The safety for the Millerites in 1856 was to be found in receiving the message to Laodicea as presented through her writings, and as represented in her name. Sister White is clear that the 1888 message of Jones and Waggoner was the Laodicean message, and that their message was also the third angels’ message.

“ඇස් ආලේපන” වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ ආලෝකයයි, එලන් දීප්තිමත් හා බැබළෙන ආලෝකයක්ය. 1856 දී මිලෙරයිට්වරුන්ගේ ආරක්ෂාව සොයාගත යුත්තේ ඇගේ ලේඛන මඟින් ඉදිරිපත් කරන ලද ආකාරයෙන්ද, ඇගේ නාමයෙන් නිරූපිත ආකාරයෙන්ද, ලාඔදිකයාට දෙන ලද පණිවිඩය පිළිගැනීම තුළය. සහෝදරි වයිට්, ජෝන්ස් හා වැග්ගනර්ගේ 1888 පණිවිඩය ලාඔදිකයානු පණිවිඩය වූ බවත්, ඔවුන්ගේ පණිවිඩය තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩයද වූ බවත් පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කරයි.

> “The Lord in His great mercy sent a most precious message to His people through Elders Waggoner and Jones. … This is the message that God commanded to be given to the world. It is the third angel’s message, which is to be proclaimed with a loud voice, and attended with the outpouring of His Spirit in a large measure.” Testimonies to Ministers, 91.

> “ස්වාමින්වහන්සේ තම මහා කරුණාවෙන්, වටිනාතම පණිවිඩයක් තම ජනතාව වෙත වැඩ්ගනර් සහ ජෝන්ස් වැඩිහිටියන් මාර්ගයෙන් එවූසේක. … මෙය දෙවියන්වහන්සේ ලෝකයට දෙන ලෙස අණ කළ පණිවිඩයයි. එය මහත් හඬකින් ප්‍රකාශ කළ යුතු තුන්වන දූතයාගේ පණිවිඩය වන අතර, ඔහුගේ ආත්මය විශාල ප්‍රමාණයකින් වගුරුවා හැරීමත් සමඟ එයට සහභාගී වන්නේය.” Testimonies to Ministers, 91.

The third angel arrived in 1844, and he attempted his work a second time in 1888. The message of 1888 was the Laodicean message, it was the third angel’s message, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen, it was the message of justification by faith which is proclaimed during the outpouring of the latter rain. The third angel arrived in 1844 and then again in 1888, only to be rejected in both instances, but both instances typify when the third angel arrives at the time of the latter rain. 1844 is a symbol of 9/11, and if 1863 typifies the Sunday law, then the prophetic period of “9/11 to the Sunday law” as represented by the symbol of “how long” would represent the present truth answer to verse thirteen’s question of “how long.”

තුන්වන දූතයා 1844දී පැමිණියේය, තවද 1888දී ඔහු තම කාර්යය දෙවන වරක් සිදු කිරීමට උත්සාහ කළේය. 1888 පණිවුඩය ලාඔදිකීය පණිවුඩය විය; එය තුන්වන දූතයාගේ පණිවුඩය විය; එය එළිදරව්ව දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දූතයාගේ අවතරණය සලකුණු කළේය; එය පසු වැස්සේ වහනය වීමේ කාලයේ ප්‍රකාශ කරනු ලබන ඇදහිල්ලෙන් ධර්මිෂ්ඨ කරනු ලැබීමේ පණිවුඩය විය. තුන්වන දූතයා 1844දී පැමිණි අතර, පසුව නැවතත් 1888දීද පැමිණියේය; නමුත් එම අවස්ථා දෙකෙහිම ඔහු ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබීය. එසේ වුවද, එම අවස්ථා දෙකම පසු වැස්සේ කාලයේ තුන්වන දූතයා පැමිණෙන විට ඇති දේහි ආකෘතිමය සංකේත ලෙස පෙනේ. 1844 යනු 9/11 හි සංකේතයක් වන අතර, 1863 ඉරිදා නීතියේ ආකෘතිමය සංකේතයක් වේ නම්, “කොපමණ කාලයක්ද” යන සංකේතයෙන් නිරූපිත “9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා” යන പ്രവචනමය කාලපරිච්ඡේදය, දහතුන්වන වචනයේ “කොපමණ කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නයට වර්තමාන සත්‍යයේ පිළිතුර නියෝජනය කරනු ඇත.

The Millerite history from 1842 unto 1850 is a prophetic period that overlaps the prophetic period of the testing of the third angel from 1844 to 1863. 1842 onward to 1863 possesses prophetic waymarks that illustrate the history of 9/11 unto the Sunday law when Christ cleanses his temple, first His church and thereafter the eleventh-hour workers. At the Sunday law, Christ will have a purified people to present to the world as an ensign offering and the church will become the church triumphant. His sanctuary will then have been cleansed.

1842 සිට 1850 දක්වා වූ මිලරයිට් ඉතිහාසය, 1844 සිට 1863 දක්වා වූ තුන්වන දේවදූතයාගේ පරීක්ෂණ කාලය නම් වූ අනාවැකි කාලපරිච්ඡේදය සමඟ එකිනෙක ආවරණය වන අනාවැකි කාලපරිච්ඡේදයකි. 1842 සිට 1863 දක්වා අනාවැකි සීමා ලකුණු අන්තර්ගත වන අතර, ඒවා 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි; එවිට ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම මාලිගාව පවිත්‍ර කරනු ඇත—පළමුව තම සභාවද, අනතුරුව එකොළොස්වන පැයේ කම්කරුවන්ද. ඉරිදා නීතියේදී, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ලෝකයට ධජයක් ලෙස ඉදිරිපත් කිරීම පිණිස පවිත්‍ර කරන ලද ජනතාවක් ඇතිව සිටින අතර, සභාව ජයග්‍රාහී සභාව බවට පත්වනු ඇත. එවිට උන්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කර අවසන්ව තිබෙනු ඇත.

We have placed the symbol of “how long” in place, though there is of course more. We will begin to bring this and the previous five articles back into the lens of the book of Joel, but these side diversions seemed important to put in place. The testimony of every “how long” we have considered agrees with the question of “how long” which Palmoni answered in verse fourteen, for the sanctuary is to be cleansed from 9/11 unto the Sunday law. That history is the history of the latter rain and the history of the latter rain is set forth in the book of Joel.

“කෙතරම් කාලයක්ද” යන සංකේතය අපි ස්ථාපිත කර ඇත්තෙමු; නමුත්, ඇත්ත වශයෙන්ම, තවත් දේ ඇත. දැන් මෙයත් පෙර ලිපි පහත් යෝවෙල්ගේ පොතේ දෘෂ්ටික්ෂේපය තුළට නැවත ගෙන ඒමට අපි ආරම්භ කරමු; එහෙත්, මේ අතුරු විමර්ශන ස්ථාපිත කර තැබීම වැදගත් බව පෙනුණි. අප සලකා බැලූ සෑම “කෙතරම් කාලයක්ද” යන්නකම සාක්ෂිය, දහහතරවන වාක්‍යයේ පල්මෝනි පිළිතුරු දුන් “කෙතරම් කාලයක්ද” යන ප්‍රශ්නය සමඟ එකඟ වෙයි; මක්නිසාද ශුද්ධස්ථානය 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා පවිත්‍ර කරනු ලැබිය යුතු බැවිනි. එම ඉතිහාසය අන්තිම වැස්සේ ඉතිහාසය වන අතර, අන්තිම වැස්සේ ඉතිහාසය යෝවෙල්ගේ පොතෙහි ප්‍රකාශ කර තිබේ.

Back to Articles