Article

# The Book of Joel and The Laodicean Seventh-day Adventist Church - Number Twenty-Six

යෝයෙල්ගේ පොත සහ ලාඔදිකෙයානු සබත් දින හත්වන දින ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව - අංක විසිහය

Number Twenty-Six

විසිහයවන සංඛ්‍යාව

Author

Jeff Pippenger

Published

January 12, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

The four generations of Joel represent a progressive destruction of God’s vineyard from 1863 unto the Sunday law. The number four also symbolizes four attributes of Christ’s character. The cherubim in the sanctuary have four facial manifestations, and those manifestations align with the fourfold division of ancient Israel as they encamped around the sanctuary. They also represent the four gospels.

යෝයෙල්ගේ පරම්පරා හතර 1863 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා දෙවියන්වහන්සේගේ මිදිවත්තෙහි ක්‍රමික විනාශයක් නියෝජනය කරයි. හතර යන සංඛ්‍යාව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ චරිතයේ ගුණාංග හතරක් ද සංකේතවත් කරයි. ශුද්ධස්ථානයේ කෙරුබිම්වරුන්ට මුහුණු ප්‍රකාශන හතරක් ඇත; එම ප්‍රකාශන ශුද්ධස්ථානය වටා කඳවුරු බැඳ සිටි පුරාතන ඉශ්‍රායෙල්ගේ සිව්කොටස් බෙදීම සමඟ සමාන්තර වෙයි. ඒවා ශුභාරංචි හතරද නියෝජනය කරයි.

> As for the likeness of their faces, they four had the face of a man, and the face of a lion, on the right side: and they four had the face of an ox on the left side; they four also had the face of an eagle. Ezekiel 1:10.

> ඔවුන්ගේ මුහුණුවල සමානත්වය සම්බන්ධයෙන් නම්, ඔවුන් සිව්දෙනාට මනුෂ්‍යයෙකුගේ මුහුණ තිබුණේය; දකුණු පැත්තෙහි සිංහයෙකුගේ මුහුණද තිබුණේය. ඔවුන් සිව්දෙනාට වම් පැත්තෙහි ගොනෙකුගේ මුහුණද තිබුණේය; ඔවුන් සිව්දෙනාට ගරුඩයෙකුගේ මුහුණද තිබුණේය. එසකියෙල් 1:10.

> And the first beast was like a lion, and the second beast like a calf, and the third beast had a face as a man, and the fourth beast was like a flying eagle. Revelation 4:7.

> පළමු සත්වයා සිංහයෙකුට සමාන විය; දෙවන සත්වයා වසුපැටියෙකුට සමාන විය; තෙවන සත්වයා මනුෂ්‍යයෙකුගේ මුහුණක් ඇතිව සිටියේ ය; සිව්වන සත්වයා පියාසර කරන ගරුඩයෙකුට සමාන විය. එළිදරව් 4:7.

The Bible (Numbers 2) describes the 12 tribes (excluding Levi, who camped immediately around the tabernacle) organized into four camps of three tribes each, positioned on the four cardinal directions around the sanctuary, each under a standard, meaning, banner or ensign. The arrangement created a symbolic parallel, where the earthly camp mirrors the heavenly throne guarded by the cherubim.

බයිබලය (ගණන් කථාව 2) තුළ, ගිවිසුම් මණ්ඩපය වටා සෘජුවම කඳවුරු බැඳ සිටි ලේවීවරුන් හැර, ගෝත්‍ර 12 ක් ගෝත්‍ර තුන බැගින් වූ කඳවුරු හතරකට සංවිධානය කර, ශුද්ධස්ථානය වටා ප්‍රධාන දිශා සතරෙහි ස්ථානගත කළ බවත්, එක් එක් කඳවුරක් ධජයක් යටතේ, එනම් පතාකාවක් හෝ ලාංඡනයක් යටතේ සිටි බවත් විස්තර කරයි. එම විධිවිධානයෙන් සංකේතාත්මක සමාන්තරයක් ඇති විය; එහිදී පෘථිවියේ කඳවුර, කේරුබින්වරුන් විසින් රක්ෂිත ස්වර්ගීය සිංහාසනය ප්‍රතිබිම්බනය කරයි.

Judah faced east, toward the rising sun at the entrance of the sanctuary. Judah’s standard was a lion, for it represents the Lion of the tribe of Judah. The two tribes with Judah were Issachar and Zebulun. In the vision of John, the first beast was as a lion, just as Ezekiel’s cherubim had a face of a lion. Rueben, the symbol of man was on the south with Simeon and Gad. On the west was Ephraim, with Benjamin and Manasseh represented by the ox. On the north was Dan, with Asher and Naphtali, represented by the eagle. The tribe’s association with the four faces of the heavenly sanctuary are represented in the four gospels.

යූදා ශුද්ධස්ථානයේ පිවිසුම අසල, උදාවන සූර්යයා දෙසට, නැගෙනහිර දෙස බලා සිටියේය. යූදාගේ ධජය සිංහයෙකු විය; මන්ද එය යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා නියෝජනය කරන බැවිනි. යූදා සමඟ සිටි ගෝත්‍ර දෙක ඉස්සාකර් සහ සෙබුලූන් ය. යොහන්ගේ දර්ශනයෙහි පළමු මෘගයා සිංහයෙකු මෙන් විය; එසේම එසකියෙල්ගේ කෙරුබ්වරුන්ටද සිංහයෙකුගේ මුහුණක් තිබිණි. මනුෂ්‍යයාගේ සංකේතය වූ රූබෙන්, සිමෙයොන් සහ ගාද් සමඟ දකුණෙහි සිටියේය. බටහිරෙහි එප්‍රායිම් සිටියේ, බෙන්ජමින් සහ මනස්සේ සමඟ, ගවයා විසින් නියෝජනය කරනු ලැබීය. උතුරෙහි දාන් සිටියේ, ආෂේර් සහ නප්තාලි සමඟ, ගරුඩයා විසින් නියෝජනය කරනු ලැබීය. ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයේ මුහුණු සතර සමඟ ගෝත්‍රවල සම්බන්ධතාවය, සුභාරංචි සතර තුළ නියෝජනය කරනු ලැබේ.

Matthew is the Lion of the tribe of Judah, Mark is the sacrificial ox, Luke the man and John the high-flying eagle. Christ as the Lion of the tribe of Judah defines Himself as the one who seals and unseals His prophetic Word. The book of Matthew has more direct references to fulfillments of Messianic prophecies (12) as the other three gospels combined. It is not even close.

මතෙව් යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයාය; මාර්ක් යාගික ගොනාය; ලූක් මනුෂ්‍යයාය; යොහන් ඉහළින් පියාසර කරන ගිජු ලිහාය. යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා ලෙස ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, තමන්ගේ අනාගතවාක්‍යමය වචනය මුද්‍රා තබනත්, මුද්‍රා විවෘත කරනත් එම තැනැන්වහන්සේ බව තමන්වහන්සේම නිර්වචනය කරයි. මෙසියස් සම්බන්ධ අනාගතවාක්‍යයන් සම්පූර්ණ වීම පිළිබඳ සෘජු සඳහන් කිරීම් (12) මතෙව්ගේ පොතේ, අනෙක් සුභාරංචි තුන එකට ගත් ප්‍රමාණයටත් වඩා බොහෝය. ඒ දෙක සමාන කිරීමටවත් නොහැක.

The book of Matthew represents God’s prophetic Word. Luke, who was a doctor presents his gospel from the perspective of Christ as the Son of Man, for Luke is the face of the man. Mark presents his gospel of Christ from the perspective of the sacrificial offering which Christ represented, for Mark is the ox. John is the high-flying eagle, who presented the deep things of God in his presentation of the gospel of Christ.

මතෙව්ගේ පොත දෙවියන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනය නියෝජනය කරයි. වෛද්‍යවරයෙකු වූ ලූක්, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා ලෙස ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පිළිබඳ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් තම සුභාරංචිය ඉදිරිපත් කරයි, මක්නිසාද ලූක් මනුෂ්‍යයාගේ මුහුණයයි. මාර්ක්, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ නියෝජනය කළ බලිපූජාමය පූජාව පිළිබඳ දෘෂ්ටිකෝණයෙන් තම ක්‍රිස්තුස්-සුභාරංචිය ඉදිරිපත් කරයි, මක්නිසාද මාර්ක් ගොනාය. යොහන් උසින් පියාසර කරන ගිජු ලිහාය; ඔහු ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සුභාරංචිය ඉදිරිපත් කිරීමේදී දෙවියන්වහන්සේගේ ගැඹුරු දේ ඉදිරිපත් කළේය.

It is important to understand the book of Matthew as it is represented within the prophetic Word. The book of Matthew is the Lion of the tribe of Judah, the master of His prophetic Word, the Wonderful Numberer of secrets, the Wonderful Linguist, the one who seals and unseals His Word. Jesus is the Alpha and Omega, and He is the Word. The first book of the New Testament and the last book of the New Testament are prophetic books. Most know this fact about the book of Revelation, but they might not have recognized that Matthew is the alpha of the New Testament, so it must align with the omega of the New Testament. It must represent the end, which is the book of Revelation.

භාවිතා වූ අනාවැකිමය වචනය තුළ මත්තෙව් පොත නිරූපිත වන ආකාරයෙන් එය අවබෝධ කරගැනීම වැදගත්ය. මත්තෙව් පොත යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයාය; ඔහුගේ අනාවැකිමය වචනයේ ස්වාමියාය; රහස්වල අද්භූත ගණකයාය; අද්භූත භාෂාවිද්‍යාඥයාය; තම වචනය මුද්‍රා තබන්නාද මුද්‍රා විවෘත කරන්නාද වන තැනැත්තාය. යේසුස් අල්ෆා සහ ඔමේගාය, තවද ඔහු වචනයය. අළුත් ගිවිසුමේ පළමු පොතද අළුත් ගිවිසුමේ අවසාන පොතද අනාවැකිමය පොත්ය. එළිදරව් පොත සම්බන්ධයෙන් බොහෝ දෙනෙක් මෙම සත්‍යය දනිති, නමුත් මත්තෙව් අළුත් ගිවිසුමේ අල්ෆා බව ඔවුන් හඳුනාගෙන නොතිබිය හැක; එබැවින් එය අළුත් ගිවිසුමේ ඔමේගාව සමඟ සමපාත විය යුතුය. එය අවසානය නිරූපණය කළ යුතුය; එනම් එළිදරව් පොතය.

Therefore, when we find in Matthew the parallel line of Genesis’ line of covenant history set forth in chapters eleven through twenty-two, it is nothing less than a truth which the Lion of the tribe of Matthew is unsealing. The twelve chapters of covenant history that are represented in Genesis, Matthew and Revelation are now being unsealed and what we are identifying is that chapter twenty-three of Matthew represents the separation of the wise and foolish in the parable of the vineyard. Eight woes upon the former covenant people, that find their prophetic counterpart in the eight souls representing the one hundred and forty-four thousand who get on the ark of safety. 23 is a representation of the work that began in the Heavenly sanctuary when the 2300 days reached its conclusion on October 22, 1844, and will do so again at the soon-coming Sunday law. Chapter 23 is marking this truth.

එබැවින්, උත්පත්තියේ ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ පෙළගැස්මට සමාන්තර වූ රේඛාව මතෙව්හි එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයෙන් විසි දෙවන පරිච්ඡේදය දක්වා ප්‍රකාශිතව ඇති බව අප සොයාගන්නා විට, එය මතෙව් ගෝත්‍රයේ සිංහයා විසින් මුද්‍රාභිදනය කරනු ලබන සත්‍යයකට අඩුවක් නැත. උත්පත්තිය, මතෙව් සහ එළිදරව්වේ නිරූපිත ගිවිසුම් ඉතිහාසයේ පරිච්ඡේද දොළහ දැන් මුද්‍රාභිදනය කරනු ලබන අතර, අප හඳුනාගනිමින් සිටින දෙය නම් මතෙව්ගේ විසිතුන්වන පරිච්ඡේදය මිදිවත්තේ උපමාවේ ප්‍රඥාවන්තයන් සහ මෝඩයන් වෙන්කිරීම නිරූපණය කරන බවය. පූර්ව ගිවිසුම් ජනතාවට විරුද්ධ අට ශාප, ආරක්ෂාවේ නාවට නැඟී යන එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නියෝජනය කරන ආත්ම අට තුළින් ඒවායේ ප්‍රකාශනමය සමානත්වය සොයාගනියි. 23 යනු 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින 2300 දින අවසන් වූ විට ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයේ ආරම්භ වූ ක්‍රියාව නිරූපණය කිරීමක් වන අතර, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී එය නැවතද එසේම කරනු ඇත. 23 වන පරිච්ඡේදය මෙම සත්‍යය සලකුණු කරයි.

Chapter twenty-four takes place as Christ has just ended His dialogue with apostate Israel and left the Jew’s temple for the final time. The number 24 is a symbol of the transition of ancient to modern Israel, the very point in prophetic history where Christ stood, when He presented His message in Matthew twenty-four. The prophetic message of Matthew 24 is a Divine illustration of line upon line methodology, that specifically addresses the history of the Millerites, and therefore the history of the one hundred and forty-four thousand. 24 is represented by the church of Revelation twelve, which stands upon the moon that reflects the light of the sun of righteousness. On her head are twelve stars that represent 24, for she represents the history leading up to the birth of Christ when ancient Israel’s 12 tribes would become modern Israel’s twelve disciples. In chapter twenty-four the Millerite history from 1798 unto the great disappointment are represented. Then comes Matthew 25.

විසි හතරවන අධ්‍යාය සිදුවන්නේ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ භ්‍රഷ്ട ඉශ්‍රායෙලය සමඟ තම සංවාදය අවසන් කර යුදෙව්වරුන්ගේ දේවමාළිගාව අන්තිම වරට අත්හැර ගිය වහාමය. අංක 24 යනු පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයෙන් නූතන ඉශ්‍රායෙලයට සිදුවන සංක්‍රාන්තියේ සංකේතයකි; එය ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ මතෙව් විසි හතරහි තම පණිවිඩය ඉදිරිපත් කළ අවස්ථාවේ උන්වහන්සේ සිටි අනාගතවාදී ඉතිහාසයේ නිරවද්‍යම බින්දුවමය. මතෙව් 24 හි අනාගතවාදී පණිවිඩය යනු රේඛාව මත රේඛාව යන ක්‍රමවේදයේ දේවීය නිදර්ශනයක් වන අතර, එය විශේෂයෙන් මිලෙරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසයද, එබැවින් එකලක්ෂ හතළිස් හාර දහසගේ ඉතිහාසයද, ආමන්ත්‍රණය කරයි. 24 නිරූපණය කරනු ලබන්නේ ධර්මිෂ්ඨකමේ සූර්යයාගේ ආලෝකය පරාවර්තනය කරන සඳ මත සිටින එළිදරව් 12 වන පරිච්ඡේදයේ සභාව විසිනි. ඇයගේ හිස මත 24 නියෝජනය කරන තාරකා දොළහක් ඇත; මක්නිසාද ඇය ක්‍රිස්තුස්ගේ උපතට පෙර ගෙන ආ ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි, එහිදී පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයේ ගෝත්‍ර දොළහ නූතන ඉශ්‍රායෙලයේ ගෝලයන් දොළොස් දෙනා බවට පත්වනු ඇත. විසි හතරවන අධ්‍යායේදී 1798 සිට මහත් බලාපොරොත්තු භංගය දක්වා වූ මිලෙරයිට් ඉතිහාසය නිරූපණය කරනු ලැබේ. ඉන්පසු මතෙව් 25 පැමිණේ.

The number 25 is a symbol of the Levites, whether good or bad, but just as significantly it represents the separation of the wise and wicked Levites. Matthew 25 identifies upon three witnesses, or three parables, the separation process that is represented by the number twenty-five. Of course, the parable of the ten virgins represents the history of the Millerites, and also the history of the one hundred and forty-four thousand. That history is the history of the first angel, the parable of the talents is the second angel and the parable of sheep and goats is the judgment of the third angel.

අංක 25 යනු යහපත් වූවෝ හෝ දුෂ්ට වූවෝ වූ ලෙවීවරුන්ගේ සංකේතයකි; එසේම ඒ ප්‍රමාණයෙන්ම, එය ප්‍රඥාවන්ත හා දුෂ්ට ලෙවීවරුන් වෙන් කිරීමද නියෝජනය කරයි. මතෙව් 25 තුළ, සාක්ෂි තුනක්, එනම් උපමා තුනක් මත, අංක විසිපහෙන් නියෝජනය වන වෙන්කිරීමේ ක්‍රියාවලිය හඳුනා දක්වයි. ඇත්ත වශයෙන්ම, කන්‍යාවන් දසදෙනාගේ උපමාව මිලෙරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසයද, තවද එක්ලක්ෂ සතළිස් හතරදහසගේ ඉතිහාසයද නියෝජනය කරයි. එම ඉතිහාසය පළමු දූතයාගේ ඉතිහාසය වේ; තලන්තු පිළිබඳ උපමාව දෙවැනි දූතයාය, සහ බැටළුවන් හා එළුවන්ගේ උපමාව තුන්වැනි දූතයාගේ විනිශ්චයය වේ.

Chapters twenty-six through twenty-eight identify the history of Passover to the post crucifixion gospel commission.

විසිහයවන පරිච්ඡේදයේ සිට විසිඅටවන පරිච්ඡේදය දක්වා පාස්කුවේ ඉතිහාසයත්, කුරුසියේ ඇණ ගැසීමෙන් පසු දෙන ලද ශුභාරංචි ආඥාවත් හඳුන්වා දෙයි.

> And it came to pass, when Jesus had finished all these sayings, he said unto his disciples, Ye know that after two days is the feast of the passover, and the Son of man is betrayed to be crucified. Matthew 26:1, 2.

> යේසුස් මේ සියලු වචන අවසන් කළ පසු, තම ගෝලයන්ට මෙසේ කීවේය: “පාස්කුවේ මංගල්‍යය දින දෙකකට පසු බව ඔබ දන්නහුය; මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා කුරුසියේ ඇණ ගැසීමට භාර දෙනු ලබන්නේය.” මතෙව් 26:1, 2.

A summary of the various waymarks in chapter 26 is the plot to kill Jesus in verses three through five. Then Jesus is anointed at Bethany in verses six through thirteen. In verses fourteen through sixteen Judas betrays Christ for thirty pieces of silver. Then came Passover with His disciples, in verses seventeen through twenty-five. Verses twenty-six through twenty-nine, Jesus institutes the Lord’s supper, and in verse thirty, Jesus foretells Peter’s denial. In verses thirty-six through forty-six Jesus is in Gethsemane. Verse forty-seven through fifty-six Jesus is arrested, then in verses fifty-seven through sixty-eight, Jesus is before Caiaphas and the Sanhedrin. From verse sixty-nine onward Peter’s denial of Christ is set forth. The chapter contains ten specific waymarks that are to be repeated during the latter days.

26 වන අධ්‍යායයේ විවිධ සන්ධිලකුණු පිළිබඳ සාරාංශය වන්නේ, තුන්වන පදය සිට පහවන පදය දක්වා යේසුස්ව මරාදමනු පිණිස කළ කුමන්ත්‍රණයයි. අනතුරුව, හයවන පදය සිට දහතුන්වන පදය දක්වා බේතානියේදී යේසුස් අභිෂේක කරනු ලැබේ. දහහතරවන පදය සිට දහසයවන පදය දක්වා යූදස් රිදී කැබලි තිහකට ක්‍රිස්තුස්ව පාවාදෙයි. එවිට, දාහතවන පදය සිට විසිපස්වන පදය දක්වා, උන්වහන්සේගේ ගෝලයන් සමඟ පාස්කුව පැමිණේ. විසිහයවන පදය සිට විසි නවවන පදය දක්වා යේසුස් ස්වාමීන්වහන්සේගේ රාත්‍රී භෝජනය ස්ථාපිත කරති, සහ තිස්වන පදයේදී යේසුස් පේත්‍රැස්ගේ ප්‍රතික්ෂේපය පූර්වයෙන් ප්‍රකාශ කරති. තිස්හයවන පදය සිට හතළිස්හයවන පදය දක්වා යේසුස් ගෙත්සෙමනේහි සිටිති. හතළිස්හත්වන පදය සිට පනස්හයවන පදය දක්වා යේසුස් අත්අඩංගුවට ගනු ලැබෙති; එවිට පනස්හත්වන පදය සිට හැටඅටවන පදය දක්වා යේසුස් කායෆස් හා සන්හෙද්‍රිනය ඉදිරියෙහි සිටිති. හැටනවවන පදයෙන් පටන් පේත්‍රැස්ගේ ක්‍රිස්තුස්ව ප්‍රතික්ෂේප කිරීම ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ. මෙම අධ්‍යායය අවසාන දවස්වල නැවත සිදුවීමට නියමිත විශේෂිත සන්ධිලකුණු දහයක් අඩංගු කරයි.

Chapter twenty-seven has ten distinct waymarks as well. Jesus is delivered to Pilate, then Judas hangs himself, then Jesus is taken before Pilate, then Barabbas is chosen, Pilate delivers Jesus to be crucified, then Jesus is mocked, then the crucifixion, then the death of Jesus, then Jesus is buried and then the guard at the tomb testifies.

විසිහත්වන පරිච්ඡේදයද පැහැදිලිව වෙන් කළ හැකි මාර්ගලකුණු දහයක් ඇත. යේසුස් පීලාත් වෙත පවරනු ලැබේ; ඉන්පසු යූදස් තමන්ම එල්ලා ගනියි; එවිට යේසුස් පීලාත් ඉදිරියට ගෙන යනු ලැබේ; අනතුරුව බරබ්බාස් තෝරා ගනු ලැබේ; පීලාත් යේසුස් කුරුසියේ ඇණ ගැසීමට පවරා දෙයි; ඉන්පසු යේසුස් උපහාසයට ලක් කරනු ලැබේ; එවිට කුරුසියේ ඇණ ගැසීම සිදු වේ; අනතුරුව යේසුස්ගේ මරණය පැමිණෙයි; පසුව යේසුස් සොහොනක තැන්පත් කරනු ලැබේ; අවසානයේ සොහොන අසල තැබූ රැකවල්කරුවන් සාක්ෂි දරති.

Chapter twenty-eight has but three waymarks, the first being the resurrection, followed by the lie of the Sanhedrin and then the great commission. Three chapters with twenty-three distinct waymarks of the cross that will be repeated in the history of the one hundred and forty-four thousand.

විසිඅටවන පරිච්ඡේදයේ ඇත්තේ ලකුණුස්ථාන තුනක් පමණි; ප්‍රථමයෙන් උත්ථානය, ඉන්පසු සන්හෙද්‍රිනයේ බොරු ප්‍රකාශය, අනතුරුව මහත් ආඥාව. කුරුසියේ පැහැදිලි ලකුණුස්ථාන විසිතුනක් අඩංගු පරිච්ඡේද තුනක්, එම සියලු දෑ එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ ඉතිහාසය තුළ නැවත සිදු වනු ඇත.

## Matthew 26 – Ten Waymarks

මතෙව් 26 – මාර්ග ලකුණු දහය

- Plot by chief priests and elders to kill Jesus (vv. 3–5)

  යේසුස්ව මරාදැමීමට ප්‍රධාන පූජකයන් හා ප්‍රජා වැඩිහිටියන්ගේ කුමන්ත්‍රණය (පද 3–5)

- Anointing at Bethany by the woman with alabaster box (vv. 6–13)

  ඇලබාස්ටර් කූඩුවක් රැගෙන ආ ස්ත්‍රිය විසින් බෙතනියාවේදී සිදු කළ අභිෂේකය (පද 6–13)

- Judas agrees to betray Jesus for 30 pieces of silver (vv. 14–16)

  යූදාස් රිදී කාසි තිහක් සඳහා යේසුස්ව පාවා දීමට එකඟ වෙයි (පද 14–16)

- Preparation and eating of the Passover with the disciples (vv. 17–25)

  ගෝලයන් සමඟ පාස්කාව පිළියෙළ කිරීම හා භුක්ති විඳීම (පද 17–25)

- Institution of the Lord’s Supper (vv. 26–29)

  ස්වාමීන්වහන්සේගේ රාත්‍රිභෝජනය ස්ථාපිත කිරීම (ව. 26–29)

- Prediction of Peter’s denial (vv. 30–35)

  පේතෘස්ගේ ප්‍රතික්ෂේපය පිළිබඳ පූර්වකථනය (පද 30–35)

- Agony in Gethsemane (vv. 36–46)

  ගෙත්සෙමනේහි වේදනාව (36–46 පද)

- Betrayal and arrest of Jesus (vv. 47–56)

  යේසුස්වහන්සේගේ පාවාදීම සහ අත්අඩංගුවට ගැනීම (පද 47–56)

- Jesus tried before Caiaphas and the Sanhedrin (vv. 57–68)

  කයාෆාස් සහ සන්හෙඩ්‍රිනය ඉදිරියෙහි යේසුස් නඩු විභාගයට ලක් කළහ (පද 57–68)

- Peter’s threefold denial (vv. 69–75)

  පේත්‍රැස්ගේ ත්‍රිවිධ ප්‍රතික්ෂේපය (පද 69–75)

## Matthew 27 – Ten Waymarks

මතෙව් 27 – මාර්ගලකුණු දහයක්

- Jesus delivered to Pilate (vv. 1–2)

  පිලාත් වෙත භාර දෙන ලද යේසුස් (පද 1–2)

- Judas’s remorse and suicide (vv. 3–10)

  යූදාස්ගේ පශ්චාත්තාපය හා සියදිවි නසාගැනීම (පද 3–10)

- Jesus before Pilate – the formal Roman trial (vv. 11–14)

  පිලාත් ඉදිරියෙහි යේසුස් — නිල රෝම විනිශ්චය (පද 11–14)

- Choice of Barabbas over Jesus (vv. 15–26)

  යේසුස්ට වඩා බරබ්බා තේරීම (පද 15–26)

- Pilate delivers Jesus to be crucified (included in the release of Barabbas)

  පිලාත් යේසුස්ව කුරුසියේ ඇණ ගසා මරණයට පත් කරනු පිණිස භාර දෙයි (බරබ්බාස්ව නිදහස් කිරීමද මෙයට ඇතුළත් වේ)

- Mocking and scourging by the soldiers (vv. 27–31)

  සෙබළුන් විසින් කළ උසුළු-විසුළු කිරීම හා කසයෙන් පහර දීම (පද 27–31)

- The crucifixion (vv. 32–44)

  කුරුසියේ ඇණ ගැසීම (ව. 32–44)

- The death of Jesus (vv. 45–50)

  යේසුස්වහන්සේගේ මරණය (ව. 45–50)

- Supernatural signs and burial by Joseph of Arimathea (vv. 51–61)

  අරிமථියාහි යෝසෙප් විසින් භූමදානය කිරීම හා අතිස්වාභාවික ලකුණු (පද 51–61)

- Posting of the guard at the tomb (vv. 62–66)

  සොහොන අසල මුරකරුන් පත් කිරීම (පද 62–66)

## Matthew 28 – Three Waymarks

මතෙව් 28 – සන්ධිස්ථාන තුනක්

- The resurrection and empty tomb (vv. 1–10)

  නැවත නැඟිටීම සහ හිස් සොහොන (පද 1–10)

- The lie of the chief priests and elders to the soldiers (vv. 11–15)

  ප්‍රධාන පූජකයන් හා වැඩිමහල්ලන් විසින් සෙබළුන්ට කී බොරුව (පද 11–15)

- The Great Commission (vv. 16–20)

  මහා පැවරීම (පද 16–20)

Just as Christ’s experience from the anointing at Bethany to the Great Commission marked the close of His earthly ministry and the beginning of the gospel to all nations, so these same waymarks are repeated in the experience of God’s remnant as they approach the close of probation and their final triumph.

බෙතානියේදී ලැබූ අභිෂේකයෙන් ආරම්භ වී මහත් ආඥාව දක්වා ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අත්දැකීම උන්වහන්සේගේ භූමික සේවයේ අවසානයත්, සියලු ජාතීන් වෙත සුවිශේෂයේ ආරම්භයත් සනිටුහන් කළාක් මෙන්, කරුණාකාලය අවසන් වීමටත් ඔවුන්ගේ අවසාන ජයග්‍රහණයටත් ළඟා වන දෙවියන්වහන්සේගේ ඉතිරිව සිටින ජනතාවගේ අත්දැකීම තුළද එම සලකුණු නැවත ප්‍රතිනිර්මාණය වේ.

Chapters twenty-six through twenty-eight represent the Passover history structured upon 23 distinct waymarks that are repeated during the history leading to and following after the Sunday law.

විසිහයවන සිට විසිඅටවන පරිච්ඡේද දක්වා, ඉරිදා නීතියට පෙරට ගෙන යන ඉතිහාසය තුළත් එයට අනුව එහි පසුකාලීන ඉතිහාසය තුළත් නැවත නැවත දක්නට ලැබෙන, පැහැදිලිව වෙනස් වූ මාර්ගසලකුණු 23ක් මත සංවිධානය කරන ලද පාස්කුවේ ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 427.

> අපගේ මහත් යාජකයා ලෙස ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම සඳහා අතිශුද්ධ ස්ථානයට ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ පැමිණීම, දානියෙල් 8:14හි දක්වා ඇති පරිදි; දානියෙල් 7:13හි ඉදිරිපත් කර ඇති පරිදි මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා පුරාණ දිනැති තැනැත්තා වෙත පැමිණීම; මලාකි විසින් පූර්වකථනය කරන ලද පරිදි ස්වාමීන් වහන්සේ තම මාලිගාවට පැමිණීම—මෙවන් සියල්ලම එකම සිද්ධිය පිළිබඳ විස්තරයන්ය; තවද, මෙය මත්තෙව් 25හි දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාකථාවේ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ විසින් විස්තර කරන ලද, මනාලයා විවාහයට පැමිණීම මගින්ද නිරූපණය කර ඇත.” The Great Controversy, 427.

The end of the 2300 days on October 22, 1844 is repeated at the Sunday law. The 23 waymarks located in the last three chapters of Matthew identify the precious blood that is employed to combine Divinity with humanity.

1844 ඔක්තෝබර් 22 දින 2300 දිනවල අවසානය සිදුවීම ඉරිදා නීතියේදී නැවත සිදුවේ. මත්තෙව්ගේ අවසාන අධ්‍යාය තුන තුළ ස්ථානගත කර ඇති මාර්ගසලකුණු 23, දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක් කිරීමට යොදාගනු ලබන අනර්ඝ රුධිරය හඳුනා දෙයි.

> “The intercession of Christ in man’s behalf in the sanctuary above is as essential to the plan of salvation as was His death upon the cross. By His death He began that work which after His resurrection He ascended to complete in heaven. We must by faith enter within the veil, ‘whither the forerunner is for us entered.’ Hebrews 6:20. There the light from the cross of Calvary is reflected. There we may gain a clearer insight into the mysteries of redemption. The salvation of man is accomplished at an infinite expense to heaven; the sacrifice made is equal to the broadest demands of the broken law of God. Jesus has opened the way to the Father’s throne, and through His mediation the sincere desire of all who come to Him in faith may be presented before God.” The Great Controversy, 489.

> “ඉහළ ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානය තුළ මනුෂ්‍යයාගේ පක්ෂයෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ කරන මැදිහත්කම, උන්වහන්සේ කුරුසිය මත ලැබූ මරණය ගැලවීමේ සැලැස්මට කොපමණ අත්‍යවශ්‍ය වූයේද, එසේම අත්‍යවශ්‍යය. උන්වහන්සේ තම මරණයෙන්, නැවත නැඟිටීමෙන් පසු ස්වර්ගයේදී සම්පූර්ණ කිරීමට උන්වහන්සේ උදා වූ එම කාර්යය ආරම්භ කළ සේක. අපි විශ්වාසයෙන් ‘අප වෙනුවෙන් පෙරගමන්කරු ඇතුල් වූ ස්ථානයට’ එනම්, තිරය ඇතුළට ප්‍රවේශ විය යුතුය. හෙබ්‍රෙව් 6:20. එහි කල්වාරියේ කුරුසියේ සිට ආලෝකය ප්‍රතිබිම්බිත වේ. එහිදී අපට මිදීමේ අභිරහස් පිළිබඳ වඩා පැහැදිලි අවබෝධයක් ලැබිය හැක. මනුෂ්‍යයාගේ ගැලවීම ස්වර්ගයට අසීමිත වියදමක් දරා සම්පූර්ණ කරනු ලැබේ; කරන ලද යාගය, දෙවියන්වහන්සේගේ කඩනු ලැබූ ව්‍යවස්ථාවේ විශාලතම ඉල්ලීම්වලට සමාන වේ. යේසුස්වහන්සේ පියාණන්වහන්සේගේ සිංහාසනය වෙත මාර්ගය විවෘත කළ සේක; උන්වහන්සේගේ මැදිහත්කම කරණකොටගෙන, විශ්වාසයෙන් උන්වහන්සේ වෙත එන සියල්ලන්ගේ අවංක ආශාව දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ඉදිරිපත් කරනු ලැබිය හැක.” The Great Controversy, 489.

Chapter 23 of Matthew emphasizes the condemnation upon the counterfeit priesthood. Chapters twenty-six through twenty-eight are the omega to chapter twenty-three. The counterfeit Levites, the old men’s escalating rebellion over four generations produced the waymarks in the last three chapters.

මතෙව් 23 වන පරිච්ඡේදය ව්‍යාජ පූජකත්වය පිළිබඳ විනිශ්චය අවධාරණය කරයි. විසි හයවන පරිච්ඡේදයෙන් විසි අටවන පරිච්ඡේදය දක්වා වූ පරිච්ඡේද, විසි තුන්වන පරිච්ඡේදයට ඔමේගාව වේ. ව්‍යාජ ලෙවීවරුන්ගේ, මහලු පුරුෂයන්ගේ පරම්පරා හතරක් පුරා උද්ධමනය වූ කැරැල්ල, අවසාන පරිච්ඡේද තුන තුළ වූ සලකුණු නිපදවීය.

Chapter twenty-four identifies the line upon line methodology as the methodology of Christ, as He employs the destruction of Jerusalem to describe the things that are, the things that have been and the things that will be.

විසිහතරවන පරිච්ඡේදය, යෙරුසලමේ විනාශය භාවිතා කරමින් තිබෙන දේවල්ද, තිබී ගිය දේවල්ද, ඉදිරියේ ඇති දේවල්ද විස්තර කරන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ක්‍රමවේදය ලෙස “පේළිය මත පේළිය” යන ක්‍රමවේදය හඳුන්වා දෙයි.

The fall of Jerusalem in 70 AD, took place on the same day of the year that Jerusalem was first destroyed by Nebuchadnezzar. The destruction of Jerusalem by Nebuchadnezzar was past history, and Christ’s history, when Titus took Jerusalem, typified the end of the world. Matthew 24 is lifting up the line upon line methodology, thus identifying “methodology” as an element of the prophetic testimony.

ක්‍රි.ව. 70 දී යෙරුසලමේ পতනය සිදු වූයේ, නෙබුකද්නෙෂර් විසින් යෙරුසලම පළමුවෙන් විනාශ කරන ලද වර්ෂයේ එම දිනයේම ය. නෙබුකද්නෙෂර් විසින් යෙරුසලම විනාශ කළේ අතීත ඉතිහාසයකි; තීතස් යෙරුසලම අල්ලා ගත් අවස්ථාවේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඉතිහාසය ලෝකයේ අවසානයට ආදර්ශයක් විය. මතෙව් 24 “පේළිය මත පේළිය” යන ක්‍රමවේදය උද්ධාරණය කරමින්, “ක්‍රමවේදය” ද අනාවැකි සාක්ෂියේ අංගයක් බව එයින් හඳුන්වා දෙයි.

It is in chapter 24 that Christ identifies the necessity of understanding the “abomination of desolation” spoken of by Daniel the prophet, the very foundational understanding of William Miller, and the symbol that establishes the vision in Daniel. It also represents the rebellion of Adventism, as they rejected the Millerite understanding of “the daily” in the book of Daniel, and thus partook of the strong delusion of 2 Thessalonians chapter two. The chapter directly connects with Luke 21, thus identifying August 11, 1840 through October 22, 1844, which typifies 9/11 unto the Sunday law. It also connects with the “times of the Gentiles” in Luke 21:24, which is a primary key in unlocking the “seven times” of Moses, while also aligning with the measuring of the temple in Revelation eleven.

24 වන අධ්‍යායයේදී ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ, දානියෙල් പ്രവක්තයා විසින් කථා කරන ලද “විනාශයේ අපවිත්‍රකම” තේරුම් ගැනීමේ අවශ්‍යතාවය හඳුනා දක්වයි; එය විලියම් මිලර්ගේ අති මූලික අවබෝධය වන අතර, දානියෙල් පොතේ දර්ශනය ස්ථාපිත කරන සංකේතයද වේ. එය එසේම ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ කැරැල්ලද නියෝජනය කරයි, මක්නිසාද ඔවුහු දානියෙල් පොතේ “දෛනිකය” පිළිබඳ මිලෙරයිට් අවබෝධය ප්‍රතික්ෂේප කළහ; එසේම 2 තෙසලෝනික 2 වන අධ්‍යායයේ බලවත් මෝහයටද ඔවුහු හවුල් වූහ. මෙම අධ්‍යායය ලූක් 21 සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ වන බැවින්, 1840 අගෝස්තු 11 සිට 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා කාලය හඳුනා දක්වයි; එය 9/11 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ කාලයට ආදර්ශවත් සංකේතයක් වේ. එය තවදුරටත් ලූක් 21:24 හි සඳහන් “ජාතීන්ගේ කාලයන්” සමඟද සම්බන්ධ වන අතර, එය මෝසෙස්ගේ “සත් වාර” විවෘත කරගැනීමේ ප්‍රධාන යතුරක් වන අතර, ඒ සමගම එළිදරව් පොතේ එකොළොස් වන අධ්‍යායයේ දේවමාළිගාව මැනීම සමඟද සමාන්තර වේ.

Beginning with chapter twenty-three, followed by 24 and 25, and then concluding with chapters 26 through 27, three chapters which possess twenty-three waymarks that are the omega to the alpha of chapter twenty-three. Chapter twenty-six added to twenty-seven and twenty-eight equals “81,” which is a symbol of the priesthood. Upon three witnesses (Genesis, Matthew and Revelation) chapters 11 through 22 are one line. Chapters 23 through 28 are a line of truth which begins with 23 and ends with 23.

විසිතුන්වන පරිච්ඡේදයෙන් ආරම්භ වී, එයට අනුව 24 සහ 25 පැමිණ, ඉන්පසු 26 සිට 27 දක්වා වූ පරිච්ඡේදවලින් නිමාවට පත් වන්නේ, විසිතුන්වන පරිච්ඡේදයේ අල්ෆාවට ඔමේගාව වන, විසිතුන් මාර්ගසලකුණු අඩංගු පරිච්ඡේද තුනකි. විසිහයවන පරිච්ඡේදය, විසිහත්වන හා විසිඅටවන පරිච්ඡේදවලට එකතු කළ විට “81” යන්න ලැබේ; එය පූජකත්වයේ සංකේතයකි. සාක්ෂිකරුවන් තුන්දෙනාගේ මත (උත්පත්ති, මතෙව් සහ එළිදරව්ව) 11 සිට 22 දක්වා වූ පරිච්ඡේද එක පේළියකි. 23 සිට 28 දක්වා වූ පරිච්ඡේද 23 න් ආරම්භ වී 23 න් අවසන් වන සත්‍යයේ පේළියකි.

Chapters one through ten are the first of three prophetic lines in the book of Matthew. Ten chapters, followed by twelve chapters, followed by six chapters. Inspiration informs us that all the books of the Bible meet and end in the Revelation, and therefore all the books of the Bible meet and end in Matthew. Matthew, as the face of the lion of the tribe of Judah identifies twelve distinct Messianic prophecies, and those twelve passages produce the waymarks of the history of the Millerites and the one hundred and forty-four thousand. As the book of Revelation begins with the revelation of Jesus Christ, Matthew chapter one presents a revelation of Jesus Christ which connects with the life and testimony of Moses, with the history of Antichrist while identifying the three elements of the church triumphant as represented by the prophet, the priest and the king.

පළමු සිට දසවැනි පරිච්ඡේදයන් දක්වා මත්තෙව් පොතේ ඇති අනාවැකිමය රේඛා තුනෙන් පළමු රේඛාව වේ. පරිච්ඡේද දහයක්, ඉන් පසු පරිච්ඡේද දොළහක්, ඉන් පසු පරිච්ඡේද හයක්. සියලු බයිබල් පොත් එළිදරව් පොතෙහි එකිනෙකට හමුවී එහිදී අවසන් වන බවත්, එබැවින් සියලු බයිබල් පොත් මත්තෙව් පොතෙහිද එකිනෙකට හමුවී එහිදී අවසන් වන බවත් දේවානුභාවය අපට දන්වා දෙයි. යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයාගේ මුහුණ ලෙස මත්තෙව් විසින් වෙන් වශයෙන් මෙසියානු අනාවැකි දොළහක් හඳුන්වා දෙයි; එම පාඨ දොළහ මගින් මිලරයිට්වරුන්ගේ ඉතිහාසයේද එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේද ඉතිහාසයේ සන්ධිස්ථාන නිපදවයි. එළිදරව් පොත යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වකින් ආරම්භ වන්නාක් මෙන්, මත්තෙව් පළමු පරිච්ඡේදය මෝසෙස්ගේ ජීවිතය හා සාක්ෂිය සමඟ සම්බන්ධ වන, අන්තික්‍රිස්තුස්ගේ ඉතිහාසය සමඟ බැඳෙන, එසේම අනාගතවක්තෘයා, පූජකයා සහ රජු යනුවෙන් නිරූපිත ජයග්‍රාහී සභාවේ අංග තුන හඳුන්වා දෙන යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වක් ඉදිරිපත් කරයි.

Matthew begins with the revelation of Jesus Christ in the context of God’s covenant with a chosen people. From Abraham to David was 14 generations, from David to captivity in Babylon was fourteen generations, and from Babylon to Christ is another fourteen generations. The genealogy of Christ in Matthew aligns with Moses, for Moses is the alpha of Christ the omega. Moses life of one hundred and twenty years, aligns with the one hundred and twenty years of probationary time in the history of Noah. Noah’s covenant is therefore connected with the covenant of a chosen people. The one hundred and twenty years of Moses represents three periods of forty years that concluded with Moses slaying the Egyptian at the end of forty years, and the first born, Pharaoh and his army being slain at the end of the second forty-year period. The second forty-year period ended at a rebellion at Kadesh and the third forty-year period ended at the second rebellion of Kadesh. All of the three prophetic lines of the alpha end at Kadesh and the three prophetic lines of Matthew’s genealogy end at David, captivity in Babylon and the Messenger of the covenant.

මතෙව්, තෝරාගත් ජනතාවක් සමඟ දෙවියන්වහන්සේ කළ ගිවිසුමේ පසුබිම තුළ යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ එළිදරව්වෙන් ආරම්භ කරයි. ආබ්‍රහම්ගෙන් දාවිත් දක්වා පරම්පරා 14ක් විය; දාවිත්ගෙන් බාබිලෝනියේ වහල්කම දක්වා පරම්පරා දාහතරක් විය; බාබිලෝනියෙන් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දක්වා තවත් පරම්පරා දාහතරක් ඇත. මතෙව්හි ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වංශාවලිය මෝසෙස් සමඟ ගැළපෙයි; මන්ද මෝසෙස්, ඔමේගා වන ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඇල්ෆා වන බැවිනි. මෝසෙස්ගේ අවුරුදු එකසිය විස්සක ජීවිතය, නෝවාගේ ඉතිහාසයේ පරීක්ෂණ කාලය වූ අවුරුදු එකසිය විස්සට ගැළපෙයි. එබැවින් නෝවාගේ ගිවිසුම තෝරාගත් ජනතාවකගේ ගිවිසුම සමඟ සම්බන්ධ වේ. මෝසෙස්ගේ අවුරුදු එකසිය විස්ස, අවුරුදු හතළිහ බැගින් වූ කාල පරිච්ඡේද තුනක් නියෝජනය කරයි; එහි පළමු හතළිහ අවුරුදු කාලය අවසානයේ මෝසෙස් විසින් මිසරයෙකු මරනු ලැබීමෙන්ද, දෙවන හතළිහ අවුරුදු කාලය අවසානයේ පළමු උපන් පුත්‍රයා, පාරාවෝ සහ ඔහුගේ හමුදාව මරනු ලැබීමෙන්ද නිමාවට පැමිණියේය. දෙවන හතළිහ අවුරුදු කාලය කාදේශහි කැරැල්ලකින් අවසන් විය; තෙවන හතළිහ අවුරුදු කාලය කාදේශයේ දෙවන කැරැල්ලෙන් අවසන් විය. ඇල්ෆාවේ අනාවැකිමය රේඛා තුනම කාදේශහිදී අවසන් වන අතර, මතෙව්ගේ වංශාවලියේ අනාවැකිමය රේඛා තුන දාවිත්, බාබිලෝනියේ වහල්කම, සහ ගිවිසුමේ දූතයා වෙත අවසන් වේ.

When the alpha of Moses is aligned with the omega of Christ there are six witnesses of Kadesh, which is 1863 and the Sunday law. Matthew’s genealogy places king David at Kadesh, which is where apostate Adventism is taken to Babylon, as Christ confirms the covenant with the one hundred and forty-four thousand. By placing David at the Sunday law a second witness of David is established with David being one of three human representatives that began to serve when they were thirty years old. Christ, David, Joseph and Ezekiel all began their work at thirty years of age. Together the four thirty-year-old’s that began to serve represent the combination of Divinity with humanity, when the church militant is transformed into the church triumphant. That church is made up of a prophet, a priest and a king. The transformation is marked at the Sunday law, which is also Kadesh, so David in the genealogy of Matthew aligns with the thirty year old David.

මෝසෙස්ගේ අල්ෆාව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ඔමෙගාව සමඟ සරිලන විට, කාදේශ්හි සාක්ෂිකරුවන් හයදෙනෙක් පවතිති; එනම් 1863 සහ ඉරිදා නීතියයි. මත්තෙව්ගේ වංශාවලිය තුළ දාවිත් රජු කාදේශ්හි ස්ථානගත කරනු ලැබේ; එම ස්ථානයේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ එක්ලක්ෂ සතළිස්හතර දහස සමඟ ගිවිසුම ස්ථිර කරන බැවින්, විමතයට පත් අද්වෙන්තිසම බබිලෝනයට ගෙනයනු ලැබේ. දාවිත් ඉරිදා නීතියේ ස්ථානගත කිරීමෙන්, දාවිත් පිළිබඳ දෙවන සාක්ෂියක් ස්ථාපිත වේ; දාවිත් වනාහි වයස අවුරුදු තිහේදී සේවයට ඇරඹූ මානව නියෝජිතයින් තුන්දෙනාගෙන් එක් අයෙකි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, දාවිත්, යෝසෙප් සහ එසකියෙල් සියල්ලෝම වයස අවුරුදු තිහේදී තමන්ගේ වැඩ ආරම්භ කළහ. එකට ගත් විට, සේවයට ඇරඹූ මේ වයස අවුරුදු තිහක් වූ සතරදෙනා, සටන්කාරී සභාව ජයග්‍රාහී සභාව බවට පරිවර්තනය වන විට, දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්වීම නියෝජනය කරති. එම සභාව සමන්විත වන්නේ අනාගතවක්තෘවරයෙකුගෙන්, පූජකයෙකුගෙන් සහ රජෙකුගෙන්ය. එම පරිවර්තනය ඉරිදා නීතියේදී සලකුණු කරනු ලබයි; එය කාදේශ්ද වන බැවින්, මත්තෙව්ගේ වංශාවලියේ දාවිත්, වයස අවුරුදු තිහක් වූ දාවිත් සමඟ සරිලයි.

The thirty years of preparation aligns with the four hundred and thirty years of Abraham’s covenant, and also the age of a priest and the 1290 years of Daniel 12:11. In the next article we will consider each of those twelve Messianic prophecies within the book of Matthew. We are first identifying three prophetic lines within Matthew; chapters one through ten, followed by chapters eleven through twenty-two, and then twenty-three through twenty-eight.

සූදානම් වීමේ අවුරුදු තිහය අබ්‍රහම්ගේ ගිවිසුමේ අවුරුදු හාරසිය තිහටද, යාජකයෙකුගේ වයසටද, දානියෙල් 12:11 හි සඳහන් 1290 අවුරුදු වලටද සමානව ගැළපෙයි. ඊළඟ ලිපියේදී මතෙව්ගේ පොත තුළ ඇති එම මෙසියානු අනාවැකි දොළහෙන් එක් එක් අනාවැකිය අපි සලකා බලන්නෙමු. අපි මුලින්ම මතෙව් තුළ ඇති අනාවැකිමය රේඛා තුන හඳුනා ගනිමින් සිටිමු; පළමු පරිච්ඡේදයේ සිට දසවන පරිච්ඡේදය දක්වා, එයට පසුව එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ සිට විසිදෙවන පරිච්ඡේදය දක්වා, අනතුරුව විසිතුන්වන පරිච්ඡේදයේ සිට විසිඅටවන පරිච්ඡේදය දක්වාය.

> “For a time after the disappointment in 1844, I did hold, in common with the advent body, that the door of mercy was then forever closed to the world. This position was taken before my first vision was given me. It was the light given me of God that corrected our error, and enabled us to see the true position.

> “1844 දී වූ බලාපොරොත්තු බිඳවැටීමෙන් පසු යම් කාලයක් තිස්සේ, එවිට දයාවේ දොර ලෝකයට සදාකාලිකව වසා දමනු ලැබී ඇතැයි, අද්වෙන්තික සභා සමූහය සමඟ එකම අදහසින් මම ද සත්‍ය වශයෙන්ම තබා ගත්තෙමි. මෙම ස්ථාවරය මට ප්‍රථම දර්ශනය ලබාදෙනු ලැබීමට පෙර ගනු ලැබූ එකක් ය. අපගේ දෝෂය නිවැරදි කළේත්, සැබෑ තත්ත්වය දැකගැනීමට අපට හැකියාව දුන්නේත්, දෙවියන්වහන්සේගෙන් මට දෙන ලද ආලෝකය ය.”

> “I am still a believer in the shut-door theory, but not in the sense in which we at first employed the term or in which it is employed by my opponents.

> “මම තවමත් වසාදැමූ දොරේ න්‍යාය පිළිබඳ විශ්වාසකරුවෙකි; නමුත් අපි මුලදී එම පදය භාවිත කළ අර්ථයෙන් හෝ මගේ විරුද්ධවාදීන් එය භාවිත කරන අර්ථයෙන් නොවේ.”

> “There was a shut door in Noah’s day. There was at that time a withdrawal of the Spirit of God from the sinful race that perished in the waters of the Flood. God Himself gave the shut-door message to Noah: ‘My spirit shall not always strive with man, for that he also is flesh: yet his days shall be an hundred and twenty years’ (Genesis 6:3).

> “නෝහ්ගේ දිනවල වසා දමන ලද දොරක් තිබුණි. ජලප්‍රලයේ ජලවලින් විනාශ වූ පාපී වංශයෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය එවකට ඉවත් කරගැනීමක් තිබුණි. වසා දමන ලද දොර පිළිබඳ පණිවිඩය දෙවියන්වහන්සේම නෝහ්ට දුන්සේක: ‘මාගේ ආත්මය සදාකාලයට මනුෂ්‍යයා සමඟ විවාද නොකරන්නේය; ඔහු ද මාංසමය බැවිනි. එසේ වුවත් ඔහුගේ දවස් අවුරුදු එකසිය විස්සක් වන්නේය’ (උත්පත්ති 6:3).”

> “There was a shut door in the days of Abraham. Mercy ceased to plead with the inhabitants of Sodom, and all but Lot, with his wife and two daughters, were consumed by the fire sent down from heaven.

> “අබ්‍රහම්ගේ දිනවල වසා දැමූ දොරක් තිබුණි. සොදොම්හි වැසියන් සමඟ දයාව තවදුරටත් අයැද සිටීම නවතා දැමුවාය; ලෝත්, ඔහුගේ භාර්යාව හා දියණියන් දෙදෙනා හැර අන් සියල්ලෝම ස්වර්ගයෙන් පහළ වූ ගින්නෙන් විනාශ වූහ.

> “There was a shut door in Christ’s day. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation, ‘Your house is left unto you desolate’ (Matthew 23:38).

> ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දිනවල වසා තිබූ දොරක් තිබුණේය. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා එම පරම්පරාවේ අවිශ්වාසී යුදෙව්වන්ට මෙසේ ප්‍රකාශ කළසේක: ‘බලව, ඔබගේ ගෘහය ඔබට පාළුවෙන් තබා දමනු ලැබේ’ (මතෙව් 23:38).

> “Looking down the stream of time to the last days, the same infinite power proclaimed through John: ‘These things saith he that is holy, he that is true, he that hath the key of David, he that openeth, and no man shutteth; and shutteth, and no man openeth’ (Revelation 3:7).

> කාලයේ ප්‍රවාහය ඔස්සේ අවසාන දින දෙස බැලූ විට, ඒම අසීමිත බලයම යොහන් මඟින් මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: ‘ශුද්ධවූද, සත්‍යවූද, දාවිත්ගේ යතුර ඇත්තාවූද, විවෘත කරන්නේය, කිසි මනුෂ්‍යයෙකුට වසා දැමිය නොහැක්කේය; වසා දමන්නේය, කිසි මනුෂ්‍යයෙකුට විවෘත කළ නොහැක්කේය යන්න පවසන තැනැත්තා මේ දේවල් කියන්නේය’ (එළිදරව් 3:7).

> “I was shown in vision, and I still believe, that there was a shut door in 1844. All who saw the light of the first and second angels’ messages and rejected that light, were left in darkness. And those who accepted it and received the Holy Spirit which attended the proclamation of the message from heaven, and who afterward renounced their faith and pronounced their experience a delusion, thereby rejected the Spirit of God, and it no longer pleaded with them.

> “මට දර්ශනයකින් පෙන්වනු ලැබූ අතර, තවද මම තවමත් විශ්වාස කරමි, 1844 දී වසා දමන ලද දොරක් තිබූ බව. පළමු හා දෙවන දූතයන්ගේ පණිවිඩවල ආලෝකය දුටු නමුත් එම ආලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කළ සියල්ලෝම අන්ධකාරයෙහි අත්හැර දමනු ලැබූහ. තවද, එය පිළිගෙන, ස්වර්ගයෙන් පැමිණි එම පණිවිඩයේ ප්‍රකාශනය සමඟ සිටි ශුද්ධාත්මයාණන් ලැබූවෝ, පසුව තමන්ගේ ඇදහිල්ල අත්හැර, තමන්ගේ අත්දැකීම මුළාවක් බව ප්‍රකාශ කළහොත්, එමගින් දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය ප්‍රතික්ෂේප කළෝය; එවිට උන්වහන්සේ තවත් ඔවුන් සමඟ ආයාචනා නොකළසේක.”

> “Those who did not see the light, had not the guilt of its rejection. It was only the class who had despised the light from heaven that the Spirit of God could not reach. And this class included, as I have stated, both those who refused to accept the message when it was presented to them, and also those who, having received it, afterward renounced their faith. These might have a form of godliness, and profess to be followers of Christ; but having no living connection with God, they would be taken captive by the delusions of Satan. These two classes are brought to view in the vision—those who declared the light which they had followed a delusion, and the wicked of the world who, having rejected the light, had been rejected of God. No reference is made to those who had not seen the light, and therefore were not guilty of its rejection.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> “ආලෝකය දැක නොසිටියවුන්ට, එය ප්‍රතික්ෂේප කළ දෝෂය නොතිබුණි. දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයට ළඟාවිය නොහැක්කේ ස්වර්ගයෙන් පැමිණි ආලෝකය අවමානයට ලක් කළ පංතිය වෙත පමණි. තවද, මා පවසා ඇති පරිදි, මෙම පංතියට, පණිවිඩය ඔවුන්ට ඉදිරිපත් කළ විට එය පිළිගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළ අයද, එය පිළිගෙන පසුව තමන්ගේ ඇදහිල්ල අත්හැර දැමූ අයද, දෙපිරිසම ඇතුළත් වූහ. ඔවුන්ට භක්තිවන්තකමේ ආකාරයක් තිබිය හැකි අතර, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අනුගාමිකයන් බව ප්‍රකාශ කළ හැකිය; නමුත් දෙවියන්වහන්සේ සමඟ ජීවමාන සම්බන්ධතාවයක් නොතිබූ බැවින්, ඔවුන් සාතන්ගේ මුළාවන්ට වහල්කරගෙන යනු ලබන්නෝය. මෙම පංති දෙක දර්ශනය තුළ ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබේ—තමන් අනුගමනය කළ ආලෝකය මුළාවක් බව ප්‍රකාශ කළ අයත්, ආලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින් දෙවියන්වහන්සේ විසින්ද ප්‍රතික්ෂේප කරනු ලැබූ ලෝකයේ දුෂ්ටයෝත්. ආලෝකය දැක නොසිටිය අතර එබැවින් එය ප්‍රතික්ෂේප කිරීමේ දෝෂයට වරදකර නොවූ අය ගැන කිසිදු සඳහන් කිරීමක් කර නැත.” Selected Messages, book 1, 62, 63.

> “It is those who by faith follow Jesus in the great work of the atonement who receive the benefits of His mediation in their behalf, while those who reject the light which brings to view this work of ministration are not benefited thereby. The Jews who rejected the light given at Christ’s first advent, and refused to believe on Him as the Saviour of the world, could not receive pardon through Him. When Jesus at His ascension entered by His own blood into the heavenly sanctuary to shed upon His disciples the blessings of His mediation, the Jews were left in total darkness to continue their useless sacrifices and offerings. The ministration of types and shadows had ceased. That door by which men had formerly found access to God was no longer open. The Jews had refused to seek Him in the only way whereby He could then be found, through the ministration in the sanctuary in heaven. Therefore they found no communion with God. To them the door was shut. They had no knowledge of Christ as the true sacrifice and the only mediator before God; hence they could not receive the benefits of His mediation.

> “පව්ප්‍රායශ්චිත්තයේ මහත් කාර්යයේදී විශ්වාසයෙන් යේසුස්ව අනුගමනය කරන්නෝ ඔහුගේ මැදිහත්කමේ ප්‍රයෝජන තමන්ගේ පක්ෂයෙන් ලබති; එහෙත් මෙම සේවකකාර්යය දෘශ්‍යමාන කරන ආලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කරන්නෝ එයින් කිසි ප්‍රයෝජනයක් නොලබති. ක්‍රිස්තුස්ගේ පළමු ආගමනයේදී දෙන ලද ආලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කළ යුදෙව්වෝද, ලෝකයේ ගැළවුම්කරු ලෙස ඔහු කෙරෙහි විශ්වාස කිරීමට ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින්, ඔහු තුළින් සමාව ලබාගැනීමට නොහැකි වූහ. යේසුස් තම උද්ධාරණයේදී, තමන්ගේම රුධිරය මඟින්, ස්වර්ගීය ශුද්ධස්ථානයට ඇතුළු වී, තම මැදිහත්කමේ ආශීර්වාද තම ගෝලයන් මත වැගිරවීමට ගිය කල, යුදෙව්වෝ සම්පූර්ණ අන්ධකාරයෙහි තබන ලද්දෝය; ඔවුහු තම නිෂ්ඵල පූජා හා පිරිනැමීම් දිගටම කරගෙන ගියෝය. රූප හා ඡායායන්ගේ සේවකකාර්යය අවසන් වී තිබුණි. මනුෂ්‍යයන් පෙර කාලයේ දෙවියන් වෙත ප්‍රවේශය සොයාගත් දොර තවදුරටත් විවෘතව නොතිබුණි. එවිට ඔහු සොයාගත හැකි වූ එකම මාර්ගය වූ ස්වර්ගයේ ශුද්ධස්ථානයෙහි සිදුවන සේවකකාර්යය තුළින් ඔහු සොයන්නට යුදෙව්වෝ ප්‍රතික්ෂේප කළෝය. එබැවින් ඔවුන් දෙවියන් සමඟ කිසි සංගතියක් නොලැබූහ. ඔවුන්ට එම දොර වසා තිබුණි. සත්‍ය පූජාව ලෙසත්, දෙවියන් ඉදිරියේ ඇති එකම මැදිහත්කරු ලෙසත් ක්‍රිස්තුස් පිළිබඳ දැනුම ඔවුන්ට නොතිබුණි; එබැවින් ඔහුගේ මැදිහත්කමේ ප්‍රයෝජන ඔවුන්ට ලබන්නට නොහැකි විය.”

> “The condition of the unbelieving Jews illustrates the condition of the careless and unbelieving among professed Christians, who are willingly ignorant of the work of our merciful High Priest. In the typical service, when the high priest entered the most holy place, all Israel were required to gather about the sanctuary and in the most solemn manner humble their souls before God, that they might receive the pardon of their sins and not be cut off from the congregation. How much more essential in this antitypical Day of Atonement that we understand the work of our High Priest and know what duties are required of us.

> අවිශ්වාසී යුදෙව්වන්ගේ තත්ත්වය, දයාවෙන් පූර්ණ අපගේ උත්තම පූජකයාගේ කාර්යය පිළිබඳව කැමැත්තෙන්ම නොදැන සිටින, ක්‍රිස්තියානීන් යැයි ප්‍රකාශ කරන අය අතර සිටින නොසැලකිලිමත් හා අවිශ්වාසී අයගේ තත්ත්වය නිරූපණය කරයි. සංකේතාත්මක සේවාවේදී, උත්තම පූජකයා අතිපවිත්‍ර ස්ථානයට ඇතුල් වූ විට, සියලු ඉශ්‍රායෙල්වරුන් ශුද්ධස්ථානය වටා එක්රැස් වී, තම පව්වලට සමාව ලැබ, සභාවෙන් කපා දමනු නොලැබීම පිණිස, ඉතා ගාම්භීර ආකාරයෙන් දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි තම ආත්මයන් යටහත් කරගැනීමට අනිවාර්ය කරනු ලැබූහ. එසේ නම්, මේ ප්‍රතිසංකේතාත්මක සමගි කිරීමේ දිනයේදී අපගේ උත්තම පූජකයාගේ කාර්යය අප විසින් තේරුම් ගැනීමත්, අපගෙන් කවර කර්තව්‍යයන් ඉල්ලා සිටිනු ලබන්නේදැයි දැනගැනීමත් කොපමණ වැඩි වශයෙන් අත්‍යවශ්‍යද!

> “Men cannot with impunity reject the warning which God in mercy sends them. A message was sent from heaven to the world in Noah’s day, and their salvation depended upon the manner in which they treated that message. Because they rejected the warning, the Spirit of God was withdrawn from the sinful race, and they perished in the waters of the Flood. In the time of Abraham, mercy ceased to plead with the guilty inhabitants of Sodom, and all but Lot with his wife and two daughters were consumed by the fire sent down from heaven. So in the days of Christ. The Son of God declared to the unbelieving Jews of that generation: ‘Your house is left unto you desolate.’ Matthew 23:38. Looking down to the last days, the same Infinite Power declares, concerning those who ‘received not the love of the truth, that they might be saved’: ‘For this cause God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ 2 Thessalonians 2:10–12. As they reject the teachings of His word, God withdraws His Spirit and leaves them to the deceptions which they love.” The Great Controversy, 430, 431.

> “දෙවියන්වහන්සේ තම කරුණාවෙන් ඔවුන් වෙත යවන අනතුරු ඇඟවීම මනුෂ්‍යයන්ට දඬුවමකින් තොරව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැක. නෝවාගේ දවස්වල ස්වර්ගයෙන් ලෝකයට පණිවුඩයක් යවන ලදී; ඔවුන්ගේ ගැළවීම රඳා පැවතුණේ ඒ පණිවුඩය ඔවුන් විසින් කෙසේ සැලකුවේද යන්න මතය. ඔවුන් ඒ අනතුරු ඇඟවීම ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින්, දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය පව්කාර වංශයෙන් ඉවත් කරගන්නා ලද අතර, ඔව්හු ජලප්‍රලායයේ ජලයෙන් විනාශ වූහ. ආබ්‍රහම්ගේ කාලයේදී, සොදොම්හි වරදකාරී වැසියන් සමඟ කරුණාව තවදුරටත් ඉල්ලා සිටීම නවතා දැමුවේය; ලෝත්, ඔහුගේ භාර්යාව සහ දූවරුන් දෙදෙනා හැර අන් සියල්ලෝම ස්වර්ගයෙන් පහළ කළ ගින්නෙන් භක්ෂණය වූහ. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දවස්වල ද එලෙසම ය. දෙවියන්වහන්සේගේ පුත්‍රයා ඒ පරම්පරාවේ අවිශ්වාසී යුදෙව්වන්ට මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: ‘බලව, නුඹලාගේ ගෙය නුඹලාට පාළුවෙන් ඉතිරිව තිබේ.’ මතෙව් 23:38. අවසාන දවස් දෙස බලා සිටිමින්, ඒම අසීමිත බලය, ‘ගැළවෙන පිණිස සත්‍යයේ ප්‍රේමය පිළිගත්තේ නැති’ අය ගැන මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි: ‘එබැවින් ඔව්හු බොරුව විශ්වාස කරන පිණිස දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන් වෙත ප්‍රබල මෝහයක් එවන්නේය. එසේ කරන්නේ සත්‍යය විශ්වාස නොකොට අධර්මිෂ්ඨකම ගැන ප්‍රීති වූ සියල්ලෝම දණ්ඩනය ලැබෙන පිණිසය.’ 2 තෙසලෝනික 2:10–12. ඔව්හු උන්වහන්සේගේ වචනයේ ඉගැන්වීම් ප්‍රතික්ෂේප කරන ලෙසට, දෙවියන්වහන්සේ තම ආත්මය ඉවත් කරගනිමින්, ඔවුන් ප්‍රේම කරන රැවටීම්වලට ඔවුන් අත්හැර දමන්නේය.” The Great Controversy, 430, 431.

Back to Articles