Article

# Rome Establishes the Vision - Number Eleven

රෝමය දර්ශනය ස්ථාපිත කරයි - අංක එකොළොස්

Understanding the Triple Application of Prophecy: September 11, 2001, and the Final Testing Process for Laodicean Adventism

භවිෂ්‍යවාණියේ ත්‍රිවිධ යෙදීම අවබෝධ කරගැනීම: 2001 සැප්තැම්බර් 11, සහ ලාඔදිකයානු ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ අවසාන පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලිය

Author

Jeff Pippenger

Published

August 30, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

Just as August 11, 1840, confirmed the rules adopted by Miller, after September 11, 2001 it was seen by those willing to see, that the prophetic principles adopted by Future for America were the true biblical methodology of the latter rain, as set forth in Isaiah chapter twenty-eight. The application of reform line upon reform line as set forth in sacred history established that September 11, 2001, was a repetition of August 11, 1840.

1840 අගෝස්තු 11 දින මිලර් විසින් අනුගමනය කළ නියමයන් තහවුරු කළාක් මෙන්ම, 2001 සැප්තැම්බර් 11 න් පසු, දැකීමට කැමති වූවන්ට, Future for America විසින් අනුගමනය කළ අනාවැකිමය මූලධර්ම, යෙසායා 28 වන පරිච්ඡේදයේ ප්‍රකාශිත පරිදි, අවසාන වර්ෂාවේ සත්‍ය බයිබලානුකූල ක්‍රමවේදය බව පෙනී ගියේය. ශුද්ධ ඉතිහාසයේ ප්‍රකාශිත පරිදි, ප්‍රතිසංස්කරණ රේඛාව මත ප්‍රතිසංස්කරණ රේඛාව යෙදවීම, 2001 සැප්තැම්බර් 11 යනු 1840 අගෝස්තු 11 දින නැවත සිදු වීමක් බව ස්ථාපිත කළේය.

They saw that as the mighty angel of Revelation ten descended in 1840, He typified His descent in 2001. Both angels descended as a prophecy of Islam was fulfilled. The movement then grew as men and women responded to the effectiveness of the methodology. The leadership of Laodicean Seventh-day Adventism was passed by at the time of the end in 1989, and now that church entered into its final testing process, as the Lord began to select the movement of the third angel to be His last-day spokesmen.

1840 දී එළිදරව් 10හි බලවන්ත දූතයා අවතීර්ණ වූ ලෙසම, 2001 දීද ඔහුගේ අවතරණය එහි ප්‍රතිරූපයක් වූ බව ඔවුහු දුටහ. ඉස්ලාමය පිළිබඳ අනාවැකියක් සම්පූර්ණ වූ අවස්ථාවලදී දූතයන් දෙදෙනාම අවතීර්ණ වූහ. එවිට ක්‍රමවේදයේ කාර්යක්ෂමතාවයට පිරිමි හා කාන්තාවන් ප්‍රතිචාර දැක්වූ බැවින් එම ව්‍යාපාරය වර්ධනය විය. 1989 දී, එනම් අවසාන කාලයේදී, ලාඔදිකියානු සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ නායකත්වය මඟහැර දමනු ලැබීය; දැන් ස්වාමීන්වහන්සේ තුන්වන දූතයාගේ ව්‍යාපාරය තම අවසාන දිනවල ප්‍රකාශකයන් ලෙස තෝරාගැනීමට ආරම්භ කළ බැවින්, එම සභාව ද තම අවසාන පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියට ඇතුල් විය.

A premier rule of the rules given for the last days was the triple application of prophecy. Especially so at that time was the triple application of the three woes, which so clearly upheld the event of September 11, 2001. When that truth was honestly investigated, those who were then being led to Jeremiah’s “old paths,” by hearts seeking for the truth, the prophetic fulfillment, along with the validity of the rules of prophetic interpretation adopted by the movement of the third angel.

අවසන් දවස් සඳහා දෙන ලද නියමයන් අතර ප්‍රධානතම නියමයක් වූයේ අනාවැකියේ ත්‍රිවිධ ප්‍රයෝගයයි. විශේෂයෙන්ම ඒ කාලයේදී, 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින සිදුවීම ඉතා පැහැදිලිව තහවුරු කළ තුන් අභාග්‍යයන්ගේ ත්‍රිවිධ ප්‍රයෝගය එසේ විය. ඒ සත්‍යය අවංකව විමර්ශනය කරන ලද විට, සත්‍යය සොයන හෘදයන් විසින් යෙරෙමියාගේ “පුරාණ මාර්ග” වෙත එදා මඟ පෙන්වනු ලැබූ අය, අනාවැකිමය ඉෂ්ටවීමත්, තෙවැනි දූතයාගේ ව්‍යාපාරය විසින් අනුමත කරන ලද අනාවැකි විවරණ නියමයන්ගේ වලංගුභාවයත් දැක ගත්හ.

It was seen that the correct pioneer understanding of the history of the first woe of Revelation chapter nine represented Islam. The false prophet Mohammed was seen to be the king of that history. In that history Islam would attack the Roman Empire, and their mode of warfare was specifically identified as striking suddenly and unexpectedly. In that regard it was understood that the very mode of warfare of Islam provided the etymological roots of the word “assassin.” In that history Islam would hurt the armies of Rome, and the period concluded under the line of a one-hundred-and-fifty-year time prophecy. When that time prophecy ended on July 27, 1449, the time prophecy and history of the second woe began.

එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ පළමු අභාග්‍යයේ ඉතිහාසය පිළිබඳ නිවැරදි පුරෝගාමී අවබෝධය ඉස්ලාමය නියෝජනය කළ බව දක්නට ලැබුණි. එම ඉතිහාසයේ රජු අසත්‍ය අනාගතවක්තෘ වූ මොහොමඩ් බව ද දක්නට ලැබුණි. එම ඉතිහාසයේ ඉස්ලාමය රෝම අධිරාජ්‍යයට ප්‍රහාර එල්ල කරනු ඇති අතර, ඔවුන්ගේ යුද්ධ ක්‍රමය විශේෂයෙන් හදිසියේ සහ අනපේක්ෂිත ලෙස පහර දීම ලෙස හඳුනාගනු ලැබීය. ඒ සම්බන්ධයෙන්, ඉස්ලාමයේ යුද්ධ ක්‍රමයම “assassin” යන වචනයේ ව්‍යුත්පත්තිමය මූලයන් සපයන බව අවබෝධ කරගනු ලැබීය. එම ඉතිහාසයේ ඉස්ලාමය රෝමයේ හමුදාවන්ට හානි කරනු ඇති අතර, එම කාලය අවුරුදු එකසිය පනහක කාල අනාවැකියක රේඛාව යටතේ අවසන් විය. එම කාල අනාවැකිය 1449 ජූලි 27 දින අවසන් වූ විට, දෙවන අභාග්‍යයේ කාල අනාවැකිය හා ඉතිහාසය ආරම්භ විය.

It began another time-prophecy of three hundred and ninety-one years and fifteen days, that ended on August 11, 1840. In that history the ruler that represented the prophetic work of Islam was Ottman, who had been typified by Mohammed in the history of the first woe. Chapter nine says that in the history of the second woe, Islam would kill the armies of Rome. They would still exercise the mode of warfare, attacking suddenly and unexpectedly, but in that history gunpowder was first invented and employed, so the second woe represented a mode of warfare represented by the assassin’s sudden attack, plus it included explosives.

එය නැවතත් වසර තුන්සිය අනූ එක්කින් සහ දින පහළොවක කාල-අනාවැකියක් ආරම්භ කළේය; එය 1840 අගෝස්තු 11 දිනින් අවසන් විය. එම ඉතිහාසයේ ඉස්ලාමයේ අනාවැකිමය ක්‍රියාව නියෝජනය කළ පාලකයා වූයේ ඔට්මන්ය; පළමු විපතේ ඉතිහාසය තුළ මොහම්මද් විසින් ඔහුට පූර්ව රූපකත්වයක් දක්වා තිබුණි. නවවන අධ්‍යාය පවසන්නේ, දෙවන විපතේ ඉතිහාසය තුළ ඉස්ලාමය රෝමයේ හමුදාවන් මරා දමන බවය. ඔවුහු තවදුරටත් හදිසියේම හා අනපේක්ෂිත ලෙස ප්‍රහාර එල්ල කරන යුද්ධ ක්‍රමයම අනුගමනය කරනු ඇත; නමුත් එම ඉතිහාසයේ තුවක්කුදූවිලි පළමු වරට සොයාගන්නා ලද අතර භාවිතයට ගන්නා ලදී. එබැවින්, දෙවන විපතෙන් නියෝජනය වූයේ ඝාතකයාගේ හදිසි ප්‍රහාරයෙන් නිරූපිත යුද්ධ ක්‍රමයක් වූ අතර, ඊට අමතරව පුපුරණ ද්‍රව්‍යද එයට ඇතුළත් විය.

On September 11, 2001 the third woe of Islam suddenly struck the spiritual armies of Rome with explosives. That event marked the beginning of several lines of prophetic truth, but it had clearly been established upon the two previous witnesses of the first and second woe. The event clearly demonstrated that just as the empowerment of the Millerite history of August 11, 1840, when the prophecy of Islam of the second woe was fulfilled and the angel of Revelation ten descended, that when the prophecy of Islam of the third woe arrived, it marked the descent of the angel of Revelation eighteen on that date.

2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ඉස්ලාමයේ තුන්වන විපත්තිය හදිසියේම විස්ෆෝටකයන් සමඟ රෝමයේ ආත්මික සෙනාවන්ට පහර දුන්නේය. එම සිද්ධිය අනාවැකිමය සත්‍යයේ රේඛා කිහිපයක ආරම්භය සනිටුහන් කළේය, නමුත් එය පැහැදිලිවම පළමු හා දෙවන විපත්තියේ පෙර සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා මත ස්ථාපිත වී තිබුණේය. එම සිද්ධිය පැහැදිලිව පෙන්නුම් කළේ, දෙවන විපත්තියේ ඉස්ලාමය පිළිබඳ අනාවැකිය සම්පූර්ණ වී එළිදරව් දහවන පරිච්ඡේදයේ දේවදූතයා බැස ආවේ වූ 1840 අගෝස්තු 11 දින මිලර්වාදී ඉතිහාසයේ බලගැන්වීම සිදු වූ ආකාරයටම, තුන්වන විපත්තියේ ඉස්ලාමය පිළිබඳ අනාවැකිය පැමිණි විට, එය එම දිනයේ එළිදරව් දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දේවදූතයාගේ අවතරණය සනිටුහන් කළ බවය.

> “Now comes the word that I have declared that New York is to be swept away by a tidal wave? This I have never said. I have said, as I looked at the great buildings going up there, story after story, ‘What terrible scenes will take place when the Lord shall arise to shake terribly the earth! Then the words of Revelation 18:1–3 will be fulfilled.’ The whole of the eighteenth chapter of Revelation is a warning of what is coming on the earth. But I have no light in particular in regard to what is coming on New York, only that I know that one day the great buildings there will be thrown down by the turning and overturning of God’s power. From the light given me, I know that destruction is in the world. One word from the Lord, one touch of his mighty power, and these massive structures will fall. Scenes will take place the fearfulness of which we cannot imagine.” Review and Herald, July 5, 1906.

> “මම ප්‍රකාශ කර ඇත්තේ නිව්යෝර්ක් නගරය මහාලොල් තරංගයකින් ගසාගෙන යනු ඇති බව යන වචනය දැන් පැමිණෙන්නේද? මෙය මම කිසිදා පවසා නැත. එහි මහත් ගොඩනැගිලි මහලෙන් මහලට ඉහළ යන අයුරු මම නරඹද්දී, ‘ස්වාමින්වහන්සේ භූමිය භයානක ලෙස කම්පා කරවීමට නැඟී සිටින විට කොපමණ භයංකර දර්ශන සිදු වේද! එවිට එළිදරව් 18:1–3 හි වචන සම්පූර්ණ වනු ඇත’ යැයි මම පවසා ඇත්තෙමි. එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදය සම්පූර්ණයෙන්ම පෘථිවිය මත පැමිණෙන්නට තිබෙන දේ පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවීමකි. එහෙත් නිව්යෝර්ක් මත පැමිණෙන්නට තිබෙන දේ සම්බන්ධයෙන් විශේෂයෙන් මට දී ඇති ආලෝකයක් නැත; මම දන්නේ එහි ඇති මහත් ගොඩනැගිලි දෙවියන්වහන්සේගේ බලයේ හැරවීමෙන් හා පෙරළීමෙන් යම් දිනක බිඳ දමනු ලබන බව පමණි. මට දී ඇති ආලෝකයෙන් මම දනිමි, විනාශය ලෝකයේ තිබේ. ස්වාමින්වහන්සේගෙන් එක වචනයක්, උන්වහන්සේගේ බලවත් බලයේ එක ස්පර්ශයක් පමණක්, එවිට මේ දැවැන්ත ව්‍යුහයන් වැටී යනු ඇත. අපට සිතාගත නොහැකි භීතියක දර්ශන සිදු වනු ඇත.” Review and Herald, July 5, 1906.

The movement of Future for America was then seen, by those willing to see, as the parallel of the Millerite movement. Islam of the third woe became a primary element of the message from that point onward. Inspiration plainly taught that when the angel of Revelation descended the latter rain would arrive.

ඊට පසු, දැකීමට කැමැත්ත වූවන් විසින්, Future for America ව්‍යාපාරය Millerite ව්‍යාපාරයට සමාන්තර එකක් ලෙස දක්නට ලැබුණි. තුන්වන අයෝග්‍යාවේ ඉස්ලාමය, එම අවස්ථාවෙන් ඉදිරියට, පණිවිඩයේ ප්‍රධාන අංගයක් බවට පත් විය. එළිදරව්ව 18 හි දූතයා බැස ආ විට පසු වැස්ස පැමිණෙන බව ප්‍රේරණය පැහැදිලිව ඉගැන්වීය.

> “The latter rain is to fall upon the people of God. A mighty angel is to come down from heaven, and the whole earth is to be lighted with his glory.” Review and Herald, April 21, 1891.

> “අවසාන වර්ෂාව දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව මත වැටීමට නියමිතය. බලවත් දූතයෙකු ස්වර්ගයෙන් බැස එන්නට නියමිතය, ඔහුගේ තේජසින් මුළු පොළොවම ආලෝකමත් වීමට නියමිතය.” Review and Herald, April 21, 1891.

As the Lion of the tribe of Judah began to open the broader understanding of the latter rain, He led His people to the book of Joel, which is a primary point of reference of the latter rain. At that point some of those men who had joined the movement post September 11, 2001, determined that the insects of Joel that destroy God’s vine, leading up to the awakening of the Midnight Cry, represented Islam. They could not or would not see that the insects represented Rome.

යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා අග්‍ර වර්ෂාව පිළිබඳ වඩා විස්තීර්ණ අවබෝධය විවෘත කිරීමට ආරම්භ කළ කල, උන්වහන්සේ තම ජනතාව අග්‍ර වර්ෂාව පිළිබඳ ප්‍රධාන යොමුස්ථානයක් වන යෝවෙල්ගේ පොත වෙත මෙහෙයවූ සේක. එම අවස්ථාවේදී, 2001 සැප්තැම්බර් 11 න් පසුව මෙම ව්‍යාපාරයට එක්වූ එම පුරුෂයන්ගෙන් සමහරෙක්, මධ්‍යරාත්‍රි හඬේ අවදිවීම දක්වා ගෙන යමින් දෙවියන්වහන්සේගේ වැල විනාශ කරන යෝවෙල්ගේ කෘමීන් ඉස්ලාමය නියෝජනය කරයි යැයි තීරණය කළහ. එම කෘමීන් රෝමය නියෝජනය කළ බව ඔවුන්ට දැක ගත නොහැකි වූයේය, නැතහොත් දැකීමට ඔවුහු කැමති නොවූහ.

The powerful light that had been brought about by recognizing the triple application of prophecy in regards to the three woes added an unsanctified logical support to their claim that the insects represented Islam. As is always the case, once a private interpretation is entertained a wresting of the Scriptures takes place in an attempt to uphold the false premise. In their work to uphold their view they demonstrated that they did not understand the principle of type and antitype.

වෙරළ තුන සම්බන්ධයෙන් අනාවැකියේ ත්‍රිවිධ අදාළකම හඳුනාගැනීමෙන් ඇති වූ බලවත් ආලෝකය, ඒ පළඟැටියන් ඉස්ලාමය නිරූපණය කරන්නේ යැයි ඔවුන් කළ ප්‍රකාශයට ශුද්ධීකරණය නොලද තාර්කික ආධාරයක් එක් කළේය. සෑම විටම සිදුවන්නේ යම් පුද්ගලික අර්ථකථනයක් පිළිගනු ලැබූ පසු, එම අසත්‍ය පූර්වප්‍රතිපත්තිය තහවුරු කිරීමට උත්සාහ කිරීමේදී ශුද්ධ ලියවිල්ල විකෘති කිරීමක් සිදුවීමයි. තම මතය තහවුරු කිරීමට කළ ඔවුන්ගේ කාර්යය තුළින්, ඔවුන් ආදර්ශය හා ප්‍රතිආදර්ශය යන මූලධර්මය අවබෝධ කර නොසිටි බව ප්‍රදර්ශනය කළහ.

In theological and biblical studies, the terms “type” and “antitype” are used to describe a relationship between two elements, where one prefigures or foreshadows the other. This concept often falls under the broader categories of “shadow” and “substance.”

ධර්මශාස්ත්‍රීය හා බයිබලීය අධ්‍යයනවලදී, “type” සහ “antitype” යන පද දෙක යොදාගන්නේ අංග දෙකක් අතර ඇති එවැනි සම්බන්ධතාවයක් විස්තර කිරීමටය; එහි එක් අංගයක් අනෙක පෙරදැක්වීමක් හෝ පූර්වසූචනයක් කරයි. මෙම සංකල්පය බොහෝවිට “shadow” සහ “substance” යන විශාලතම කාණ්ඩ යටතට වැටෙයි.

A type is an event, person, or institution in the Old Testament that prefigures or foreshadows a corresponding event, person, or institution in the New Testament. It serves as a symbolic precursor. The antitype is the fulfillment or actualization of the type. It is the reality that was foreshadowed by the type. The concept of “shadow” and “substance” parallels the relationship between type and antitype. The “shadow” represents the (type), whereas the “substance” represents the (antitype).

“ආදර්ශයක්” යනු පරණ ගිවිසුමේ නව ගිවිසුමේ එයට අනුරූප වන සිද්ධියක්, පුද්ගලයෙක් හෝ ආයතනයක් පෙරදී දක්වන හෝ පූර්ව සංඥා කරන සිද්ධියක්, පුද්ගලයෙක් හෝ ආයතනයක් වේ. එය සංකේතාත්මක පූර්වගාමියෙකු ලෙස ක්‍රියා කරයි. “ප්‍රතිආදර්ශය” යනු එම ආදර්ශයේ ඉටුවීම හෝ සත්‍යකරණය වේ. එය ආදර්ශය මඟින් පූර්ව සංඥා කරන ලද යථාර්ථයයි. “සෙවණැල්ල” සහ “සාරය” යන සංකල්පය ආදර්ශය හා ප්‍රතිආදර්ශය අතර ඇති සම්බන්ධතාවයට සමාන්තර වේ. “සෙවණැල්ල” (ආදර්ශය) නියෝජනය කරන අතර, “සාරය” (ප්‍රතිආදර්ශය) නියෝජනය කරයි.

> Let no man therefore judge you in meat, or in drink, or in respect of an holyday, or of the new moon, or of the sabbath days: Which are a shadow of things to come; but the body is of Christ. Colossians 2:16, 17.

> එබැවින් ආහාරය ගැන හෝ පානය ගැන හෝ උත්සව දවසක් ගැන හෝ අමාවක ගැන හෝ සබත් දින ගැන කිසිවෙකු ඔබ සැමට විනිශ්චය නොකරත්වා. මේවා පැමිණීමට නියමිත දේවල ඡායාවකි; නමුත් සත්‍ය ස්වරූපය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේය. කොලොස්සි 2:16, 17.

> For the law having a shadow of good things to come, and not the very image of the things, can never with those sacrifices which they offered year by year continually make the comers thereunto perfect. Hebrews 10:1.

> ව්‍යවස්ථාවට පැමිණෙන්නාවූ යහපත් දේවල සෙවණක් ඇති නමුත් ඒ දේවල සත්‍ය ස්වරූපය නොමැති බැවින්, අවුරුද්දෙන් අවුරුද්ද නොනවත්වා පූජා කළාවූ ඒ පූජා මඟින් එයට ළඟා වන අය කිසි කලෙකත් සම්පූර්ණ කළ නොහැක. හෙබ්‍රෙව් 10:1.

In the post September 11, 2001 controversy over Joel, and the correct identification of papal Rome as symbolized by four insects, thus outlining the progressive destruction of Laodicean Adventism, those arguing that the insects were Islam, not only placed an unsanctified emphasis upon the triple application of the three woes, but they also pointed to types which pointed to the antitype of Rome, and claimed those types actually identified Islam. In doing so, they gave evidence that they either did not truly understand the principle of type and antitype, or they believed misrepresenting the types was a worthy means to justify the end.

2001 සැප්තැම්බර් 11 න් පසු කාලයේ යෝවෙල් පිළිබඳව ඇති වූ වාදවිවාදයේදී, සහ කෘමීන් සිව්දෙනෙකු මඟින් සංකේතවත් කළ පරිදි පෝප්පාධිපති රෝමය නිවැරදිව හඳුනාගැනීමේදී—එමගින් ලාඔදිකියා අඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ ක්‍රමික විනාශය සටහන් කරමින්—එම කෘමීන් රෝමය නොව ඉස්ලාම්ය යැයි තර්ක කළ අය, තුන් ආපදාවන්ගේ ත්‍රිත්ව අයදුම මත අශුද්ධ වූ අවධාරණයක් තැබූවා පමණක් නොව, රෝමය නම් ප්‍රතිරූපය වෙත යොමු කළ ආදර්ශ ද පෙන්වා, ඒ ආදර්ශ සැබවින්ම ඉස්ලාම්ව හඳුනාදක්වන බව ද ප්‍රකාශ කළහ. මෙසේ කරමින්, ඔවුන් ආදර්ශ හා ප්‍රතිරූප යන මූලධර්මය සැබෑවටම නොතේරුම් ගත් බවට, නැතහොත් අවසානය සාධාරණ කිරීමට ආදර්ශවල වැරදි නිරූපණය සුදුසු මාධ්‍යයක් යැයි විශ්වාස කළ බවට සාක්ෂි දුන්නෝය.

In the current controversy over Rome, there is once again evidence that those holding to the flawed idea that the “robbers” of Daniel chapter eleven, verse fourteen is the United States do not correctly understand both the triple application of prophecy, or the principle of type and antitype.

රෝමය පිළිබඳ වර්තමාන විවාදය තුළ, දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ දහහතරවන වචනයෙහි සඳහන් “කොල්ලකාරයන්” යනු එක්සත් ජනපදය බව කියන දෝෂ සහිත අදහසට ඇලී සිටින අය, අනාගතවාණියේ ත්‍රිවිධ යෙදවීමද, ආදර්ශය හා ප්‍රතිආදර්ශය යන මූලධර්මයද නිවැරදිව අවබෝධ කර නොගන්නා බවට නැවත වරක් සාක්ෂියක් ඇත.

When those who hold the view that the “robbers” are the United States seek to uphold their position they employ an application of a triple application of the three Rome’s, to supposedly prove that modern Rome, the third manifestation of Rome is the United States. Trusting that they are not purposely bearing false witness, and that they are only manifesting a blind ignorance of the rules of a triple application of prophecy, they employ a prophetic characteristic of the first two Rome’s and argue that a characteristic of Rome’s history identifies modern Rome.

“කොල්ලකරුවන්” යනු එක්සත් ජනපදය බව දරන මතය රැකගැනීමට උත්සාහ කරන අය, රෝම තුන පිළිබඳ ත්‍රිත්ව යෙදුමක යෙදුමක් භාවිත කරමින්, නූතන රෝමය වන රෝමයේ තෙවැනි ප්‍රකාශනය එක්සත් ජනපදය බවට කියාපෑමෙන් ඔවුන්ගේ ස්ථාවරය සනාථ කිරීමට යෙදෙති. ඔවුන් සජානිතව අසත්‍ය සාක්ෂි දරන අය නොව, අනාවැකියේ ත්‍රිත්ව යෙදුමකට අදාළ නියමයන් පිළිබඳ අන්ධ අඥානතාවයක් පමණක් ප්‍රදර්ශනය කරන අය බව විශ්වාස කරමින්, ඔවුහු පළමු රෝම දෙකෙහි දක්නට ලැබෙන අනාවැකිමය ලක්ෂණයක් ගෙන, රෝම ඉතිහාසයේ ඇති එම ලක්ෂණයක් නූතන රෝමය හඳුනා දක්වයි යනුවෙන් තර්ක කරති.

Pagan Rome is the first of three prophetic fulfillments of Rome. In Daniel chapter eight pagan Rome is the masculine little horn. In chapter two pagan Rome is statecraft. In Daniel seven pagan Rome divides into a ten-fold kingdom.

අනාගාමික රෝමය යනු රෝමය සම්බන්ධ අනාවැකිමය සම්පූර්ණවීම් තුනෙන් පළමුවැන්නයි. දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ අනාගාමික රෝමය පුරුෂ ලිංගීය කුඩා අඟය වේ. දෙවන පරිච්ඡේදයේ අනාගාමික රෝමය රාජ්‍යකලාව වේ. දානියෙල් හත්වන පරිච්ඡේදයේ අනාගාමික රෝමය දසගුණ රාජ්‍යයකට බෙදී යයි.

The second manifestation of Rome is papal Rome, who in chapter eight is the feminine little horn, and who is churchcraft in chapter two, and who is the horn speaking blasphemies and plucks up three horns in chapter seven. Pagan Rome is a singular power, but papal Rome is a twofold power, representing the papal church as ruling over the statecraft of the previous political structures of pagan Rome. In 1798, the papal power received its deadly wound, but it did not cease to be a church, it only ceased to be a beast of Bible prophecy for the civil power it had previously controlled was removed.

රෝමයේ දෙවන ප්‍රකාශනය වන්නේ පෝප්වර රෝමයයි. අටවන පරිච්ඡේදයේදී එය ස්ත්‍රීලිංග සුළු අඟය වන අතර, දෙවන පරිච්ඡේදයේදී එය ආගමික-සභා බලය ද, සත්වන පරිච්ඡේදයේදී අපහාසක වචන කථා කරන සහ අඟ තුනක් උදුරා දමන අඟය ද වේ. අනාගමික රෝමය එකම බලයකි; එහෙත් පෝප්වර රෝමය ද්විත්ව බලයකි. එය පෝප්වර සභාව අනාගමික රෝමයේ පෙර පැවති දේශපාලන ව්‍යුහයන්ගේ රාජ්‍යබලය මත ආධිපත්‍යය කරනු ලබන බව නියෝජනය කරයි. 1798 දී පෝප්වර බලය එහි මාරාන්තික තුවාලය ලැබුවේය; එහෙත් එය සභාවක් වීම නවතා නොදමා, බයිබල් අනාවැකිවල මෘගයෙකු වීම පමණක් නවතා දැමීය, මක්නිසාද එය පෙර පාලනය කළ සිවිල් බලය ඉවත් කරනු ලැබීය.

The second Rome is papal Rome and it only functioned as a power (beast) of Bible prophecy when it had the ability to control the power of the state to carry out its blasphemous plans. The first Rome was a singular power, the second Rome was a twofold power and the third Rome is a threefold power. The three manifestations of Rome are governed by the same principles as every triple application of prophecy. Prophetically there are three woes, three Babylon’s, three Rome’s and three Elijah’s. In terms of type and antitype the first two manifestation of any of the triple applications are types which provide the shadow of the third fulfillment, which is the antitype and substance of the triple application of prophecy.

දෙවන රෝමය පාප්මය රෝමය වන අතර, එය බයිබල් අනාවැකිවල බලයක් (මෘගයක්) ලෙස ක්‍රියා කළේ, තම නින්දාසහගත සැලසුම් ක්‍රියාවට නැංවීම සඳහා රාජ්‍ය බලය පාලනය කිරීමේ හැකියාව එයට තිබූ විට පමණි. පළමු රෝමය එකම බලයක් වූ අතර, දෙවන රෝමය ද්විත්ව බලයක් වූය; තෙවන රෝමය ත්‍රිත්ව බලයකි. රෝමයේ මෙම ප්‍රකාශන තුන, අනාවැකියේ සෑම ත්‍රිත්ව යෙදවීමක්ම පාලනය කරන එකම මූලධර්මයන් විසින් පාලනය කරනු ලැබේ. අනාවැකිමය අර්ථයෙන් වනාහි, විපත් තුනක්, බබිලෝන තුනක්, රෝම තුනක් සහ එලියා තුනක් ඇත. ආකෘතිය හා ප්‍රතිආකෘතිය යන සම්බන්ධතාවය අනුව, ත්‍රිත්ව යෙදවීම්වලින් ඕනෑම එකක පළමු ප්‍රකාශන දෙක ආකෘති වන අතර, ඒවා තුන්වන ඉටුකිරීමේ සෙවනැල්ල සපයයි; එම තුන්වන ඉටුකිරීම අනාවැකියේ ත්‍රිත්ව යෙදවීමේ ප්‍රතිආකෘතිය හා සාරය වේ.

With Rome the characteristics of the first two Rome’s identify that both pagan and papal Rome gave the title of Pontifex Maximus to their ruler. Therefore, the title of the ruler of modern Rome would be Pontifex Maximus, a title never attributed to any president of the United States. The first two Rome’s would overcome three geographical obstacles in order to establish the authority upon the throne of their specific period of history. There is no evidence of the United States overcoming three geographical obstacles leading up to 1798.

රෝමය සම්බන්ධයෙන්, පළමු රෝම දෙකෙහි ලක්ෂණ අනුව, පූජක රෝමයද පාප් රෝමයද තම පාලකයාට Pontifex Maximus යන පදවිය ප්‍රදානය කළ බව හඳුනාගත හැක. එබැවින්, නූතන රෝමයේ පාලකයාගේ පදවිය Pontifex Maximus විය යුතුය; එය එක්සත් ජනපදයේ කිසිදු ජනාධිපතිවරයෙකුට කිසිදා ආරෝපණය කරන ලද පදවියක් නොවේ. පළමු රෝම දෙක තමන්ගේ විශේෂිත ඓතිහාසික කාලපරිච්ඡේදයේ සිංහාසනය මත අධිකාරය ස්ථාපිත කිරීම පිණිස භූගෝලීය බාධක තුනක් ජයගත්තේය. 1798 වර්ෂයට පෙර එමෙන් භූගෝලීය බාධක තුනක් ජයගත් බවට එක්සත් ජනපදය පිළිබඳ කිසිදු සාක්ෂියක් නොමැත.

The first two Rome’s had a specific period of time identified when they would rule supremely. In verse twenty-four of Daniel eleven pagan Rome is identified ruling for a “time,” or three hundred and sixty years, which it did from the Battle of Actium in 31 BC, until the year 330 AD. Repeatedly papal Rome is identified as ruling for twelve hundred and sixty years after the three horns were removed, from 538 until 1798. In Isaiah chapter twenty-three the United States is identified as reigning for seventy symbolic years, as the days of one king, but it never removed three geographical obstacles in advance of its ruling for seventy symbolic years.

පළමු රෝම දෙකට ඔවුන් අතිශය ප්‍රභූත්වයෙන් ආණ්ඩු කරන නිශ්චිත කාල පරාසයක් හඳුනා දී තිබුණි. දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ 24 වන වාක්‍යයේ, ජාතික රෝමය “කාලයක්” සඳහා, එනම් අවුරුදු තුන්සිය හැටක් සඳහා ආණ්ඩු කරන ලෙස හඳුනා දක්වා ඇත; එය ක්‍රි.පූ. 31 දී ඇක්ටියම් සටනෙන් ආරම්භ වී ක්‍රි.ව. 330 වසර දක්වා එසේ කළේය. නැවත නැවතත්, අඟ තුන ඉවත් කරනු ලැබූ පසු, 538 සිට 1798 දක්වා අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැටක් සඳහා පාප් රෝමය ආණ්ඩු කළ බව හඳුනා දක්වා ඇත. යෙසායා 23 වන පරිච්ඡේදයේ, එක් රජෙකුගේ දවස් මෙන් සංකේතාත්මක අවුරුදු හැත්තෑවක් සඳහා ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය රාජ්‍ය කරනු ලබන ලෙස හඳුනා දක්වා ඇත; එහෙත් එය සංකේතාත්මක අවුරුදු හැත්තෑවක් සඳහා තම ආණ්ඩුකාරිත්වයට පෙර භූගෝලීය බාධක තුනක් කිසි විටෙක ඉවත් නොකළේය.

Modern Rome is represented as overcoming the three geographical obstacles of the king of the south, the glorious land and Egypt in Daniel chapter eleven, verses forty to forty-two, and when those three obstacles are defeated and brought into the submission of Rome they then form the threefold union of the dragon, the beast and false prophet. John also informs us that the papal beast’s deadly wound is healed and that it then rules for forty-two symbolic months.

නූතන රෝමය දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්වන සිට හතළිස්දෙවන දක්වා පදවල දකුණේ රජු, මහත් තේජස්වන්ත දේශය සහ මිසරය යන භූගෝලීය බාධක තුන ජයගන්නා ලෙස නිරූපණය කර ඇත; එම බාධක තුන පරාජය කර රෝමයේ අධිපත්‍යයට යටත් කරනු ලැබූ විට, ඒවා එවිට අජගරයා, මෘගයා සහ බොරු අනාගතවක්තෘයා යන ත්‍රිත්ව සංයෝගය සෑදෙයි. පාලක මෘගයාගේ මාරාන්තික තුවාලය සුව කරනු ලැබූ බවත්, එවිට එය සංකේතාත්මක මාස හතළිස්දෙකක් පාලනය කරන බවත් යොහන්ද අපට දන්වයි.

> And I saw one of his heads as it were wounded to death; and his deadly wound was healed: and all the world wondered after the beast. And they worshipped the dragon which gave power unto the beast: and they worshipped the beast, saying, Who is like unto the beast? who is able to make war with him? And there was given unto him a mouth speaking great things and blasphemies; and power was given unto him to continue forty and two months. Revelation 13:3–5.

> ඔහුගේ හිස්වලින් එකක් මරණයට පත් කළාක් මෙන් තුවාලව තිබෙන බව මම දුටුවෙමි; එහෙත් ඔහුගේ මාරක තුවාලය සුව විය. එවිට මුළු ලෝකයම මෘගයාගේ පසුපසින් විස්මයට පත් වී ගියේය. තවද මෘගයාට බලය දුන් නාගයාට ඔවුහු නමස්කාර කළහ; මෘගයාටද නමස්කාර කරමින්, “මෘගයාට සමානවූවෙකු කවරෙක්ද? ඔහු සමඟ යුද්ධ කළ හැක්කේ කාටද?”යි කීහ. තවද මහත් දේවල්ද නින්දාකාර වචනද කථා කරන මුඛයක් ඔහුට දෙන ලදි; දෙමස හතළිස් දෙකක් පවතින පිණිසද බලය ඔහුට දෙන ලදි. එළිදරව් 13:3–5.

The beast that rules for forty-two symbolic months after its deadly wound is healed is the Roman power.

ඝාතක තුවාලය සුව කිරීමෙන් පසු සංකේතාත්මක මාස හතළිස් දෙකක් පාලනය කරන මෘගයා රෝම බලයයි.

> The prophecy of Revelation 13 declares that the power represented by the beast with lamblike horns shall cause ‘the earth and them which dwell therein’ to worship the papacy—there symbolized by the beast ‘like unto a leopard.’ . .. In both the Old and the New World, the papacy will receive homage in the honor paid to the Sunday institution, that rests solely upon the authority of the Roman Church.” The Great Controversy, 578.

> එළිදරව් 13හි අනාවැකිය ප්‍රකාශ කරන්නේ බැටළු-සමාන අං ඇති මෘගයා විසින් නිරූපිත බලය ‘පොළොවද එහි වාසය කරන්නෝද’ පාප්තන්ත්‍රයට නමස්කාර කිරීමට සලස්වන බවයි—එහිදී එය ‘කොටියෙකුට සමාන’ මෘගයා මගින් සංකේතවත් කර ඇත. ... පැරණි ලෝකයෙහිත් නව ලෝකයෙහිත්, රෝම සභාවේ අධිකාරිය මත පමණක් රැඳී පවතින ඉරිදා ආයතනයට දක්වන ගෞරවය තුළ පාප්තන්ත්‍රයට ගෞරවාදරය ලැබෙනු ඇත.” The Great Controversy, 578.

Pagan, the first Rome, ruled supremely for three hundred and sixty years in fulfillment of Daniel chapter eleven, verse twenty-four, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter eight, verse nine.

අන්‍යදේවවාදී පළමු රෝමය, දානියෙල් 11:24 ඉටු කිරීම ලෙස, අවුරුදු තුන්සිය හැටක් පුරා සර්වෝච්ච ආධිපත්‍යයෙන් පාලනය කළේය; එය එසේ කළේ දානියෙල් 8:9 ඉටු කිරීම ලෙස භූගෝලීය බාධක තුනක් ඉවත් කළ පසුය.

Papal, the second Rome ruled supremely for twelve hundred and sixty years in fulfillment of several passages of Scripture, and it did so after it removed three geographical obstacles in fulfillment of Daniel chapter seven, verses eight and twenty.

පාප්කීය, දෙවැනි රෝමය, ශුද්ධ ලියවිල්ලේ පද කිහිපයක් ඉටු කරමින් වසර දහස් දෙසිය හැටක් සර්වෝත්කෘෂ්ට ලෙස පාලනය කළේය; එසේ කළේ දානියෙල් පොතේ සත්වන පරිච්ඡේදයේ අටවන හා විසිවන පද ඉටු වීම සඳහා භූගෝලීය බාධක තුනක් ඉවත් කළ පසුය.

Modern Rome overcomes the king of the south in verse forty of Daniel eleven, and then in verse forty-one it overcomes the glorious land and in verse forty-two it overcomes Egypt. Modern Rome is the king of the north of Daniel chapter eleven.

දැනිය යුගයේ රෝමය දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්වන පදයේ දකුණේ රජුව ජය ගනියි; එවිට හතළිස්එකවන පදයේ එය මහත් තේජස්වන්ත දේශය ජය ගනියි, සහ හතළිස්දෙවන පදයේ එය මිසරය ජය ගනියි. දැන් යුගයේ රෝමය දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ උතුරේ රජුය.

Pagan, the first Rome, was a persecuting power, and papal, the second Rome, was a persecuting power and therefore modern Rome will be a persecuting power.

පගන් වූ ප්‍රථම රෝමය පීඩාකරන බලයක් වූයේය; පාප්වාදී වූ දෙවන රෝමය ද පීඩාකරන බලයක් වූ බැවින්, එබැවින් නවීන රෝමය ද පීඩාකරන බලයක් වනු ඇත.

The United States will participate in the third persecution accomplished by modern Rome, but this doesn’t identify the United States as the papal power, it simply identifies a characteristic of the United States’ relationship to the papal power in the last days.

එක්සත් ජනපදය නූතන රෝමය විසින් සිදු කරනු ලබන තුන්වන හිංසනයට සහභාගි වනු ඇත; එහෙත් මෙයින් එක්සත් ජනපදය පාප්ප බලය බව හඳුනාගනු නොලැබේ. එය සරලවම අවසාන දිනවලදී පාප්ප බලය සමඟ එක්සත් ජනපදයේ සම්බන්ධතාවයේ එක් ලක්ෂණයක් පමණක් හඳුනා දක්වයි.

Those who wish to argue that the United States is the “robbers of thy people” in the last days employ the triple application of the three Rome’s to incorrectly identify the United States. The flawed method they employ in the context of a triple application is based upon identifying a characteristic of the first two Rome’s, and insisting that a prophetic characteristic of Rome, and not Rome itself, is the third Rome.

අවසාන දවස්වල එක්සත් ජනපදය “නුඹගේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයෝ” යැයි තර්ක කිරීමට කැමතිවන්නෝ, එක්සත් ජනපදය වැරදි ලෙස හඳුනාගැනීම සඳහා රෝම තුනේ ත්‍රිත්ව අදාළකරණය භාවිතා කරති. ඔවුන් ත්‍රිත්ව අදාළකරණයක සන්දර්භය තුළ භාවිතා කරන දෝෂසහගත ක්‍රමය පදනම් වන්නේ, පළමු රෝම දෙකෙහි ලක්ෂණයක් හඳුනාගෙන, රෝමයම නොව, රෝමයේ අනාගතවාදී ලක්ෂණයක් ම තෙවන රෝමය බව අවධාරණය කිරීම මතය.

They identify Constantine’s first historical Sunday law in 321 AD, and then papal Rome’s Sunday law in 538 AD, to claim the soon-coming Sunday law in the United States defines the United States as modern Rome, and they also mix their flawed application by associating Jesus’ warning to flee when the “abominations of desolation” spoken of by Daniel, as the Sunday law. The “abomination of desolation” Jesus spoke of, points to two Sunday laws in the last days, but it is a very different symbolism in that it is a warning to flee, not the warning to shun the mark of the beast. Their flawed idea doesn’t even address that there are two specific Sunday laws in the last days.

ඔවුහු ක්‍රි.ව. 321 දී කොන්ස්ටන්ටයින්ගේ ඉතිහාසයේ පළමු ඉරිදා නීතියද, එසේම ක්‍රි.ව. 538 දී පාප් රෝමයේ ඉරිදා නීතියද හඳුනාගෙන, ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතිය හේතුවෙන් එක්සත් ජනපදය නූතන රෝමය ලෙස නිර්වචනය වන බව ප්‍රකාශ කරති. එමෙන්ම, දානියෙල් විසින් කථා කරනු ලැබූ “විනාශයේ පිළිකුල” දක්නට ලැබෙන විට පලා යන්නැයි යේසුස් දුන් අනතුරු ඇඟවීම ඉරිදා නීතිය සමඟ සම්බන්ධ කරමින්, ඔවුහු තම දෝෂ සහිත යෙදුම එකට මිශ්‍ර කරති. යේසුස් වහන්සේ කථා කළ “විනාශයේ පිළිකුල” අවසාන දිනවල ඉරිදා නීති දෙකක් වෙත ඉඟි කරයි; නමුත් එය අතිශයින් වෙනස් සංකේතයකි, මන්ද එය මෘගයාගේ ලකුණ වළකින්නැයි දෙන අනතුරු ඇඟවීම නොව, පලා යන්නැයි දෙන අනතුරු ඇඟවීමකි. ඔවුන්ගේ දෝෂ සහිත අදහස අවසාන දිනවල නිශ්චිත ඉරිදා නීති දෙකක් තිබෙන බවට පවා කිසිසේත් ආමන්ත්‍රණය නොකරයි.

> When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains: Let him which is on the housetop not come down to take any thing out of his house: Neither let him which is in the field return back to take his clothes. And woe unto them that are with child, and to them that give suck in those days! But pray ye that your flight be not in the winter, neither on the sabbath day. Matthew 24:15–20.

> එබැවින් දානියෙල් ප්‍රොපේතයා විසින් කියන ලද පාළුකිරීමේ පිළිකුල ශුද්ධ ස්ථානයෙහි සිටින බව ඔබ දකින කල, (කියවන්නා තේරුම් ගනිත්වා:) එවිට යුදයෙහි සිටින අය කඳුකරයට පලා යත්වා. ගෘහයේ වහලමත සිටින තැනැත්තා තම ගෙයින් කිසිවක් ගෙනයනු පිණිස පහළට නොබසිත්වා. කෙතෙහි සිටින තැනැත්තාද තම වස්ත්‍ර ගෙනයනු පිණිස ආපසු නොහැරෙත්වා. ඒ දවස්වල ගැබිනි අයටත් කිරි දෙන අයටත් අහෝ! නමුත් ඔබගේ පලා යාම ශීත කාලයේවත් සබත් දවසේවත් නොවනු පිණිස යාච්ඤා කරන්න. මතෙව් 24:15–20.

“The abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet,” was a sign which Jesus gave to His people that identified when they should flee from the coming destruction of Jerusalem as pagan Rome besieged and thereafter destroyed the sanctuary and city from the year 66 to the year 70 AD.

“දිවැසි දානියෙල් විසින් ප්‍රකාශ කරන ලද පාළුවීමේ අපවිත්‍රකම,” යනුවෙන් යේසුස්වහන්සේ තම ජනතාවට දුන් ලකුණක් වූයේ, ක්‍රි.ව. 66 සිට ක්‍රි.ව. 70 දක්වා කාලයේදී අනාගමික රෝමය යෙරුසලම වටලා අනතුරුව ශුද්ධස්ථානයත් නගරයත් විනාශ කළ විට, පැමිණෙමින් තිබූ යෙරුසලමේ විනාශයෙන් ඔවුන් පලා යා යුත්තේ කවදාද යන්න හඳුනාගැනීමටය.

> “Jesus declared to the listening disciples the judgments that were to fall upon apostate Israel, and especially the retributive vengeance that would come upon them for their rejection and crucifixion of the Messiah. Unmistakable signs would precede the awful climax. The dreaded hour would come suddenly and swiftly. And the Saviour warned His followers: ‘When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) then let them which be in Judea flee into the mountains.’ Matthew 24:15, 16; Luke 21:20, 21. When the idolatrous standards of the Romans should be set up in the holy ground, which extended some furlongs outside the city walls, then the followers of Christ were to find safety in flight. When the warning sign should be seen, those who would escape must make no delay. . ..

> යේසුස්වහන්සේ සවන් දුන් ගෝලයන්ට ධර්මභ്രഷ്ട ඉශ්‍රායෙලය මත වැටීමට නියම වූ විනිශ්චයන් ප්‍රකාශ කළ සේක; විශේෂයෙන්ම මෙසියස්ව ප්‍රතික්ෂේප කිරීමත් උන්වහන්සේව කුරුසියේ ඇණ ගැසීමත් නිසා ඔවුන් මත පැමිණෙන ප්‍රතිප්‍රාප්තික පළිගැනීම පිළිබඳවද සඳහන් කළ සේක. එම භයානක උච්චාවස්ථාවට පෙර ව්‍යක්තව හඳුනාගත හැකි ලකුණු පැමිණෙන්නට යෙදී තිබිණි. භීතිය ජනක ඒ පැය හදිසියේත් ශීඝ්‍ර ලෙසත් පැමිණෙනු ඇත. තවද ගැළවුම්කරු තම අනුගාමිකයන්ට මෙසේ අනතුරු ඇඟවූ සේක: ‘එබැවින් දානියෙල් අනාගතවක්තෘවරයා විසින් කියන ලද පාළුවේ පිළිකුල ශුද්ධ ස්ථානයෙහි සිටින බව ඔබ දකින්නාහු නම්, (කියවන්නා එය තේරුම් ගනීවා:) එවිට යුදයේ සිටිනෝ කඳුකරයට පලා යත්වා.’ මතෙව් 24:15, 16; ලූක් 21:20, 21. රෝමවරුන්ගේ රූපවන්දනාකාර ප්‍රමිතධජ ශුද්ධ භූමියෙහි, එනම් නගරයේ පවුරුවලින් පිටත ස්ටේඩියා කිහිපයක් දක්වා විහිදී තිබූ භූමියෙහි, පිහිටුවනු ලබන කල, එවිට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අනුගාමිකයන් පලා යාම තුළ ආරක්ෂාව සොයාගත යුතු විය. අනතුරු ඇඟවීමේ ලකුණ දැකගත් කල, ගැලවෙන්න කැමති වූවෝ කිසිදු ප්‍රමාදයක් නොකළ යුතුය....

> “Not one Christian perished in the destruction of Jerusalem. Christ had given His disciples warning, and all who believed His words watched for the promised sign. . . . Without delay they fled to a place of safety—the city of Pella, in the land of Perea, beyond Jordan.” The Great Controversy, 25, 30.

> “යෙරුසලමේ විනාශයේදී එක් ක්‍රිස්තියානියෙකු වත් නාශ නොවීය. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ගෝලයන්ට අනතුරු ඇඟවීම දී තිබූහ, එතුමාගේ වචන විශ්වාස කළ සියල්ලෝද පොරොන්දු කළ ලකුණ සඳහා අවධානයෙන් බලා සිටියෝය.... ප්‍රමාදයකින් තොරව ඔවුහු ආරක්ෂිත ස්ථානයක් වූ—යොර්දානයෙන් එහා, පේරියා දේශයේ පිහිටි පෙල්ලා නගරයට—පලා ගියෝය.” The Great Controversy, 25, 30.

As the year 538 approached, the Christians of that era recognized that the church had been corrupted by a compromise with the religion of paganism, and based upon the warning of Christ, and in conjunction with the light given through the apostle Paul’s testimony in Second Thessalonians chapter two, they fled into the prophetic wilderness of the twelve hundred and sixty years.

ක්‍රි.ව. 538 වසර සමීප වත්මන් වන විට, එම යුගයේ ක්‍රිස්තියානින් හඳුනාගත්තේ, බහුදේවවාදී ආගමේ ආගමිකත්වය සමඟ කළ සම්මුතියක් නිසා සභාව දූෂිත වී ඇති බවය; එබැවින් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ අනතුරු ඇඟවීම මත පදනම්වද, දෙවන තෙසලෝනික 2වන පරිච්ඡේදයේ අපෝස්තල පාවුල්ගේ සාක්ෂිය තුළින් දෙන ලද ආලෝකය සමඟ සම්බන්ධවද, ඔවුහු එක්දහස් දෙසිය හැට අවුරුදු වූ අනාවැකිමය කාන්තාරයට පලා ගියහ.

> “But before the coming of Christ, important developments in the religious world, foretold in prophecy, were to take place. The apostle declared: ‘Be not soon shaken in mind, or be troubled, neither by spirit, nor by word, nor by letter as from us, as that the day of Christ is at hand. Let no man deceive you by any means: for that day shall not come, except there come a falling away first, and that man of sin be revealed, the son of perdition; who opposeth and exalteth himself above all that is called God, or that is worshiped; so that he as God sitteth in the temple of God, showing himself that he is God.’

> “එහෙත් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීමට පෙර, අනාවැකියේ පෙර කියනු ලැබූ පරිදි, ආගමික ලෝකය තුළ වැදගත් වර්ධන කිහිපයක් සිදුවිය යුතු විය. ප්‍රේරිතයා මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: ‘සිතෙහි ඉක්මනින් කම්පා නොවන්න, නොහොත් කලබල නොවන්න; ආත්මයකින් හෝ වචනයකින් හෝ අපෙන් යැයි කියනු ලබන ලිපියකින් හෝ, ක්‍රිස්තුස්ගේ දවස අත ළඟයයි කියා නොවන්න. කිසිවෙකු කිසිම ආකාරයකින් ඔබ සැම වංචා නොකරවන්න; මක්නිසාද පළමුව විශ්වාසයෙන් වැටී යාමක් සිදුවීමත්, පාපයේ මනුෂ්‍යයා, විනාශයේ පුත්‍රයා, ප්‍රකාශ වීමත් නොවී නම්, ඒ දවස නොඑන්නේය. ඔහු දෙවියන් යැයි කියනු ලබන සියල්ලටද, නමස්කාර කරනු ලබන සියල්ලටද විරුද්ධවී තමන්ව උසස් කරගන්නේය; එසේ වන තරමට ඔහු දෙවියන් ලෙස දෙවියන්වහන්සේගේ මාලිගාවේ හිඳ, තමන් දෙවියන් බව පෙන්වන්නේය.’”

> “Paul’s words were not to be misinterpreted. It was not to be taught that he, by special revelation, had warned the Thessalonians of the immediate coming of Christ. Such a position would cause confusion of faith; for disappointment often leads to unbelief. The apostle therefore cautioned the brethren to receive no such message as coming from him, and he proceeded to emphasize the fact that the papal power, so clearly described by the prophet Daniel, was yet to rise and wage war against God’s people. Until this power should have performed its deadly and blasphemous work, it would be in vain for the church to look for the coming of their Lord. ‘Remember ye not,’ Paul inquired, ‘that, when I was yet with you, I told you these things?’

> “පාවුල්ගේ වචන වැරදි අර්ථකථනයකට ලක් නොවිය යුතුය. ඔහු විශේෂ ප්‍රකාශනයක් මඟින් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ආසන්න පැමිණීම පිළිබඳව තෙසලෝනිකාවරුන්ට අනතුරු ඇඟවූ බව උගන්වනු නොලැබිය යුතුය. එවැනි ස්ථාවරයක් විශ්වාසය තුළ ගැටලු හා අවුල් ඇති කරනු ඇත; මක්නිසාද, බලාපොරොත්තු භංගවීම බොහෝ විට අවිශ්වාසයට ගෙනයයි. එබැවින්, ප්‍රේරිතයා සහෝදරයන්ට තමන්ගෙන් පැමිණෙන එකක් ලෙස එවැනි පණිවුඩයක් නොපිළිගන්නා ලෙස අවවාද කළේය; තවද, අනාගතවක්තෘ දානියෙල් විසින් ඉතා පැහැදිලිව විස්තර කරන ලද පාප් පදවියේ බලය තවමත් උදාවී, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට විරුද්ධව යුද්ධ කරන බව ඔහු අවධාරණය කරමින් පැවසුවේය. මේ බලය තම මාරාන්තික හා දේවනින්දිත ක්‍රියාව ඉටු කරන තුරු, ඔවුන්ගේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ පැමිණීම පිළිබඳව සභාව බලා සිටීම නිෂ්ඵල වන්නේය. ‘මම තවමත් ඔබ සමඟ සිටි කල, මේ දේවල් ඔබට කී බව ඔබට මතක නැද්ද?’යි පාවුල් විමසා සිටියේය.”

> “Terrible were the trials that were to beset the true church. Even at the time when the apostle was writing, the ‘mystery of iniquity’ had already begun to work. The developments that were to take place in the future were to be ‘after the working of Satan with all power and signs and lying wonders, and with all deceivableness of unrighteousness in them that perish.’

> “සැබෑ සභාව වටලීමට නියමිත වූ පරීක්ෂාවන් භයානක විය. ප්‍රේරිතයා ලියමින් සිටි ඒ කාලයෙහි ද ‘අධර්මයේ රහස’ දැනටමත් ක්‍රියා කරන්නට ආරම්භ වී තිබුණි. අනාගතයේ සිදුවීමට නියමිත වූ වර්ධනයන් ‘සියලු බලයද ලකුණුද බොරු අද්භූත ක්‍රියාද සමඟ සතන්ගේ ක්‍රියාකාරිත්වය අනුවද, විනාශ වන්නන් තුළ අධර්මිෂ්ඨකමේ සියලු රැවටිලි සහිතවද’ සිදුවීමට නියමිත විය.”

> “Especially solemn is the apostle’s statement regarding those who should refuse to receive ‘the love of the truth.’ ‘For this cause,’ he declared of all who should deliberately reject the messages of truth, ‘God shall send them strong delusion, that they should believe a lie: that they all might be damned who believed not the truth, but had pleasure in unrighteousness.’ Men cannot with impunity reject the warnings that God in mercy sends them. From those who persist in turning from these warnings, God withdraws His Spirit, leaving them to the deceptions that they love.” Acts of the Apostles, 265, 266.

> “‘සත්‍යයට ඇති ප්‍රේමය’ පිළිගැනීමට ප්‍රතික්ෂේප කරන අය පිළිබඳව ප්‍රේරිතයා කළ ප්‍රකාශය විශේෂයෙන්ම ගාම්භීරය. සත්‍යයේ පණිවිඩයන් හිතාමතා ප්‍රතික්ෂේප කරන සියල්ලන් ගැන ඔහු මෙසේ ප්‍රකාශ කළේය: ‘එබැවින් ඔවුන් බොරුව විශ්වාස කරනු පිණිස, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන් වෙත බලවත් මුළාවක් එවනු ඇත: එසේ සත්‍යය විශ්වාස නොකළ, අධර්මිෂ්ඨකම තුළ සතුටු වූ සියල්ලෝ දණ්ඩනයට පත් වන පිණිසය.’ දෙවියන්වහන්සේ තම කරුණාවෙන් ඔවුන් වෙත එවන අනතුරු ඇඟවීම් මනුෂ්‍යයන්ට දඬුවමකින් තොරව ප්‍රතික්ෂේප කළ නොහැක. මේ අනතුරු ඇඟවීම්වලින් හැරී යාමට අඛණ්ඩව සිටින අයගෙන් දෙවියන්වහන්සේ තම ආත්මය ඉවත් කරගනිමින්, ඔවුන් ආදරය කරන රැවටීම්වලට ඔවුන් භාර කර තබන සේක.” ප්‍රේරිතයන්ගේ ක්‍රියා, 265, 266.

The compromise between paganism and the church was the warning sign that led the Christians of that era to separate from papal Rome, but it should be noted that the light that Paul contributed to Jesus’ warning to flee, is the same passage that William Miller came to understand that “the daily” of the book of Daniel represented pagan Rome. The prophetic relationship between pagan Rome restraining, and then falling away in order for papal Rome to ascend to the throne was a truth that must be understood, for the consequences of not recognizing that the prophetic relationship would bring strong delusion upon those who did not love that truth. Sister White addresses the same history:

පෞරාණික ආගමිකතාවය සහ සභාව අතර ඇතිවූ සම්මුතිය, එම යුගයේ ක්‍රිස්තියානීන්ට පාප්වාදී රෝමයෙන් වෙන්වීමට නායකත්වය දුන් අනතුරු ඇඟවීමේ ලකුණ විය. එහෙත්, පාවුල් යේසුස්ගේ පලා යන ලෙස වූ අනතුරු ඇඟවීමට එක් කළ ආලෝකය, දානියෙල් පොතෙහි සඳහන් “දෛනිකය” යන්න පෞරාණික රෝමය නියෝජනය කරන බව විලියම් මිලර් අවබෝධ කරගත් එම ඡේදයම බව සලකා බැලිය යුතුය. පෞරාණික රෝමය අත්හිටුවමින් සිටිමත්, එවිට පාප්වාදී රෝමය සිංහාසනයට නැඟී එන්නාක් සඳහා එය පසුව පහව යාමත් අතර ඇති අනාවැකිමය සම්බන්ධතාවය, අවබෝධ කළ යුතු සත්‍යයක් විය. මන්ද, එම අනාවැකිමය සම්බන්ධතාවය හඳුනා නොගැනීමේ ප්‍රතිවිපාකය වූයේ, ඒ සත්‍යයට ප්‍රේම නොකළ අය මත බලවත් මායාවක් පැමිණීමය. සොහොයුරිය වයිට් එම ඉතිහාසයම මෙසේ ආමන්ත්‍රණය කරයි:

> “It required a desperate struggle for those who would be faithful to stand firm against the deceptions and abominations which were disguised in sacerdotal garments and introduced into the church. The Bible was not accepted as the standard of faith. The doctrine of religious freedom was termed heresy, and its upholders were hated and proscribed.

> යාජක වස්ත්‍රවලින් වසන් කර සභාව තුළට ගෙන ආ වංචාවන්ටත් අභිචාරක දූෂණයන්ටත් විරුද්ධව ස්ථිරව සිටීමට විශ්වාසවන්තව සිටීමට කැමති වූ අය හට අතිශය දුෂ්කර අරගලයක් අවශ්‍ය විය. බයිබලය විශ්වාසයේ ප්‍රමිතිය ලෙස පිළිගනු ලැබුවේ නැත. ආගමික නිදහස පිළිබඳ ධර්මය අපධර්මයක් ලෙස නම් කරන ලදී; එය අනුග්‍රහය කළ අය ද්වේෂයට ලක් කර තහනම් කරන ලද්දෝය.

> “After a long and severe conflict, the faithful few decided to dissolve all union with the apostate church if she still refused to free herself from falsehood and idolatry. They saw that separation was an absolute necessity if they would obey the word of God. They dared not tolerate errors fatal to their own souls, and set an example which would imperil the faith of their children and children’s children. To secure peace and unity they were ready to make any concession consistent with fidelity to God; but they felt that even peace would be too dearly purchased at the sacrifice of principle. If unity could be secured only by the compromise of truth and righteousness, then let there be difference, and even war.” The Great Controversy, 45, 46.

> “දිගු හා දරුණු සටනකින් පසු, විශ්වාසවන්ත සුළු පිරිස, අධර්මයට වැටුණු සභාව තවදුරටත් තමා අසත්‍යයෙන් හා රූපවාහකාරකම්වලින් නිදහස් කරගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළහොත්, ඇය සමඟ වූ සියලු ඒකාබද්ධතාව විසුරුවා හරින ලෙස තීරණය කළහ. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයට කීකරු වීමට නම්, වෙන්වීම අත්‍යවශ්‍ය අවශ්‍යතාවක් බව ඔවුන් දුටුවෝය. තමන්ගේම ආත්මවලට මරණාන්තික වන දෝෂ ඉවසීමට ඔවුහු නොධೈර්ය කළහ; තවද, තම දරුවන්ගේත් දරුවන්ගේ දරුවන්ගේත් ඇදහිල්ල අනතුරට පත් කරන ආදර්ශයක් තැබීමටද ඔවුහු කැමති නොවූහ. සාමයත් එකමුතුකමත් සුරක්ෂිත කරගැනීම සඳහා, දෙවියන්වහන්සේට විශ්වාසවන්තභාවයට අනුකූල වන ඕනෑම සහනයක් දීමට ඔවුහු සූදානම් වූහ; එහෙත්, මූලධර්ම බලිදීමේ මිලට ලැබෙන සාමය අතිශයින්ම වැඩි මිලක් ගෙවා ලබාගත් එකක් වන බව ඔවුහු හැඟුනෝය. එකමුතුකම සුරක්ෂිත කළ හැක්කේ සත්‍යය හා ධර්මිෂ්ඨකම සම්මුතියට පත් කිරීමෙන් පමණක් නම්, එසේ නම් වෙනස පවතින්නට ඉඩ දෙන්න, යුද්ධය පවා ඇතිවන්නට ඉඩ දෙන්න.” The Great Controversy, 45, 46.

The prophetic relationship between the United States and the papacy in the last days has been typified, and emphasized, by Paul’s identification of the relationship between pagan and papal Rome leading up to 538 AD. In the triple application of Rome, pagan Rome fulfilled Jesus words identifying the abomination of desolation as a sign to flee, and papal Rome also fulfilled Jesus’ words. Sister White identifies another fulfillment of Christ’s words.

අවසාන දිනවල එක්සත් ජනපදය හා පාප් පදවිය අතර වන භවिष्यවාණික සම්බන්ධතාවය, ක්‍රි.ව. 538 දක්වා පෞරාණික රෝමය හා පාප් රෝමය අතර සම්බන්ධතාවය පාවුල් විසින් හඳුනාගැනීම මගින් පූර්වරූපිත කරනු ලැබ, තවද අවධාරණය කරනු ලැබ ඇත. රෝමයේ ත්‍රිත්ව යෙදීම තුළ, පෞරාණික රෝමය විනාශයේ පිළිකුල පලායෑමට ලකුණක් ලෙස හඳුන්වා දුන් යේසුස්වහන්සේගේ වචන සම්පූර්ණ කළ අතර, පාප් රෝමයද යේසුස්වහන්සේගේ වචන සම්පූර්ණ කළේය. සහෝදරි වයිට් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වචනවල තවත් සම්පූර්ණවීමක් හඳුනා දෙයි.

> “It is no time now for God’s people to be fixing their affections or laying up their treasure in the world. The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව තමන්ගේ සෙනෙහස සවි කරගැනීමට හෝ තමන්ගේ ධනය ලෝකයේ රැස් කර තැබීමට දැන් කාලය නොවේ. ආරම්භක ගෝලයන් මෙන් අපටත් පාළු වූ, ඒකාන්ත ස්ථානවල රැකවරණයක් සොයා යාමට බල කරනු ලබන කාලය ඉතා දුර නොවේ. රෝම හමුදාවන් විසින් යෙරුසලම වටලා ගැනීම යුදයේ ක්‍රිස්තියානීන්ට පලා යාමේ සංඥාව වූවාක් මෙන්, පාප් සබත බලෙන් ක්‍රියාත්මක කරන ආඥාව තුළ අපගේ ජාතිය බලය අත්පත් කරගැනීමද අපට අනතුරු ඇඟවීමක් වනු ඇත. එවිට මහ නගර අත්හැර, පසුකාලීනව කුඩා නගරද අත්හැර, කඳු අතර වූ හුදකලා ස්ථානවල විශ්‍රාමශීලී නිවාස කරා යාම සඳහා සූදානම් වීමට කාලය වනු ඇත.” Testimonies, volume 5, 464.

For the Christians of Christ’s time period the warning identified when to flee Jerusalem. In the fifth and sixth century the warning for the Christians led them to flee into the wilderness.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාලපරිච්ඡේදයේ ක්‍රිස්තියානීන් සඳහා එම අනතුරු ඇඟවීම යෙරුසලමෙන් පලා යා යුත්තේ කවදාදැයි හඳුනා දුන්නේය. පස්වන සහ හයවන ශතවර්ෂවලදී, ක්‍රිස්තියානීන් සඳහා වූ එම අනතුරු ඇඟවීම ඔවුන්ව වනාන්තරයට පලා යාමට මෙහෙයවීය.

> And the woman fled into the wilderness, where she hath a place prepared of God, that they should feed her there a thousand two hundred and threescore days. . .. And to the woman were given two wings of a great eagle, that she might fly into the wilderness, into her place, where she is nourished for a time, and times, and half a time, from the face of the serpent. And the serpent cast out of his mouth water as a flood after the woman, that he might cause her to be carried away of the flood. And the earth helped the woman, and the earth opened her mouth, and swallowed up the flood which the dragon cast out of his mouth. And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ. Revelation 12:6, 15–17.

> එවිට ස්ත්‍රිය පාළුකරයට පලා ගියාය; එහි දෙවියන්වහන්සේ විසින් ඇයට සූදානම් කරන ලද ස්ථානයක් තිබුණේය, එහිදී ඔවුන් ඇයව දවස් දහස් දෙසිය හැටක් පෝෂණය කරන පිණිසය.... තවද ස්ත්‍රියට මහත් ගෘධ්‍රයෙකුගේ පියාපත් දෙක දෙනු ලැබුවේ, ඇය පාළුකරයට, එනම් ඇගේ ස්ථානයට, සර්පයාගේ මුහුණින් ඈත්ව, කාලයක්ද කාලදෙකක්ද කාල භාගයක්ද පෝෂණය කරනු ලබන ස්ථානයට, පියාසර කර ගොස්වීමටය. තවද සර්පයා, ස්ත්‍රිය ගංවතුරෙන් ගසාගෙන යනු ලැබීමට සලස්වනු පිණිස, ඇය පසුපසින් තම මුඛයෙන් ජලය ගංවතුරක් මෙන් පිට කළේය. නමුත් පොළොව ස්ත්‍රියට උපකාර කළාය; පොළොව තම මුඛය විවෘත කර, නාගයා තම මුඛයෙන් පිට කළ ගංවතුර ගිල දැමුවාය. එවිට නාගයා ස්ත්‍රිය කෙරෙහි උදහස් වී, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පවත්වන, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය ඇති, ඇගේ වංශයේ ඉතිරි අය සමඟ යුද්ධ කිරීමට ගියේය. එළිදරව් 12:6, 15–17.

Jesus always illustrates the end of a thing with the beginning of the thing, for He is Alpha and Omega. The warning of the abomination of desolation in the history of papal Rome was recognized when the papal power was recognized as standing in the holy place.

යේසුස් වහන්සේ සෑමවිටම කිසියම් දෙයක අවසානය එම දෙයෙහි ආරම්භය සමඟ උපමා කර පෙන්වා දෙයි; මන්ද උන්වහන්සේ අල්ෆා සහ ඔමේගා වන බැවිනි. පාප්වරුන්ගේ රෝමයේ ඉතිහාසය තුළ තිබූ විනාශයේ පිළිකුල පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවීම, පාප් ආධිපත්‍යය ශුද්ධ ස්ථානයෙහි සිටින්නේ යයි හඳුනාගත් විට හඳුනාගනු ලැබීය.

The warning is recorded by Matthew, Mark and Luke, and each reference has a slight variation of words. Matthew states, “When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place,” and Mark states, “when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not.” Luke states, “when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains.”

මෙම අනතුරු ඇඟවීම මතෙව්, මාක් සහ ලූක් විසින් ලේඛනගත කර ඇත, එහි එක් එක් සඳහන් කිරීමෙහි වචනවල සුළු වෙනස්කම් දක්නට ලැබේ. මතෙව් මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි: “එබැවින් ඔබ සැම දානියෙල් අනාගතවක්තෘවරයා විසින් කථා කරන ලද විනාශයේ පිළිකුල ශුද්ධස්ථානයෙහි සිටිනු දකින කල,” සහ මාක් මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි: “ඔබ සැම දානියෙල් අනාගතවක්තෘවරයා විසින් කථා කරන ලද විනාශයේ පිළිකුල එය තිබිය නොයුතු ස්ථානයෙහි සිටිනු දකින කල.” ලූක් මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි: “ඔබ සැම යෙරුසලම සෙනඟෙන් වටකරනු ලැබ ඇති බව දකින කල, එවිට එහි විනාශය ළංව තිබෙන බව දැනගන්න. එවිට යූදයේ සිටින අය කඳුවලට පලා යත්වා.”

All three testimonies apply together. I a more specific application Luke’s reference of Jerusalem being compassed with armies identifies the warning that when pagan Rome began its siege against Jerusalem in the year 66 AD, that Christians still in Jerusalem were to immediately flee. Matthew’s reference of “the holy place,” corresponds with Paul identifying the “man of sin” who “sitteth in the temple of God, showing himself that he is God,” thus representing the papal fulfillment of the “abomination of desolation.” Mark identifies the abomination of desolation standing where it ought not, and it corresponds to the warning to flee given to Adventism in the last days. Two of the warnings are associated with the command that whoever reads the warning should understand, and they all address a sign that was to inform the Christians of the era to flee.

සාක්ෂි තුනම එකට අදාළ වේ. තවද වඩාත් නිශ්චිත අදාළකමක් ද ඇත. යෙරුසලම සේනාවලින් වටකරනු ලැබීම පිළිබඳ ලූක්ගේ සඳහන් කිරීමෙන්, ක්‍රි.ව. 66 වර්ෂයේදී ජාතික රෝමය යෙරුසලමට එරෙහි සිය ආක්‍රමණ වටලීම ආරම්භ කළ කල, යෙරුසලමේ තවමත් සිටි ක්‍රිස්තියානීන් වහාම පලා යා යුතු බවට වූ අනතුරු ඇඟවීම හඳුනාගත හැක. “ශුද්ධ ස්ථානය” පිළිබඳ මතෙව්ගේ සඳහන් කිරීම, “දෙවියන්වහන්සේගේ මාලිගාවේ හිඳගෙන, තමන් දෙවියන්වහන්සේ බව පෙන්වමින් සිටින” “පාපයේ මනුෂ්‍යයා” පිළිබඳ පාවුල්ගේ හඳුනාදීමට අනුරූප වන අතර, එසේ “විනාශයේ පිළිකුල” පිළිබඳ පාප්වාදී ඉටුවීම නියෝජනය කරයි. මාර්ක්, එය සිටිය යුතු නොවන ස්ථානයෙහි සිටගෙන ඇති විනාශයේ පිළිකුල හඳුනාදක්වයි; එය අවසාන දවස්වල ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයට දෙන ලද පලා යාම පිළිබඳ අනතුරු ඇඟවීමට අනුරූප වේ. එම අනතුරු ඇඟවීම්වලින් දෙකක්, එය කියවන කවරෙකු වුවද අවබෝධ කරගත යුතුය යන ආඥාව සමඟ සම්බන්ධ වී ඇති අතර, ඒ සියල්ලම ඒ යුගයේ ක්‍රිස්තියානීන්ට පලා යා යුතු බව දැනුම් දීමට තිබූ ලකුණක් පිළිබඳව කතා කරයි.

The false application of a triple application that is misrepresented by those who claim the “robbers of thy people” are the United States, identifies that when the “abomination of desolation” is fulfilled at the Sunday law in the United States, that the Sunday law that then is enforced identifies the United States as Modern Rome, for pagan and papal Rome both previously enforced a Sunday law.

“ඔබගේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයන්” යනු එක්සත් ජනපදය බව ප්‍රකාශ කරන අය විසින් වැරදි ලෙස නිරූපණය කරන ලද තුන්වර යෙදීමක අසත්‍ය යෙදීම, එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියේදී “විනාශකාරී පිළිකුල” ඉටුවන කල, එවිට බලාත්මක කරනු ලබන එම ඉරිදා නීතිය විසින් එක්සත් ජනපදය නූතන රෝමය බව හඳුනා දෙයි, මක්නිසාද යත් අන්‍යාගමික රෝමය සහ පාප්වාදී රෝමය යන දෙකම පෙරදී ඉරිදා නීතියක් බලාත්මක කළ බැවිනි.

The problem with that flawed application is that the Sunday law of pagan Rome took place in the year 321 AD, but pagan Rome’s fulfillment of the “abomination of desolation” was fulfilled in the year 66 AD, 255 years before the Sunday law of 321 AD. So too, the compromise that produced the “man of sin” was already occurring in the time of Paul, who said, “the mystery of iniquity doth already work,” yet the papal Sunday law came over four centuries later. The first two witnesses in a triple application of prophecy establish the characteristics of the third fulfillment of the last days. The “abomination of desolation” in the last days, upon two historical witnesses, and three biblical records of Christ’s words, represents a warning to flee, not the enforcement of a Sunday law.

එම දෝෂපූර්ණ අදාළ කිරීමේ ගැටලුව නම්, ජාතික රෝමයේ ඉරිදා නීතිය ක්‍රි.ව. 321 වර්ෂයේ සිදුවූ නමුත්, ජාතික රෝමය විසින් “විනාශක අශුචිතාව” සම්පූර්ණ කළේ ක්‍රි.ව. 66 වර්ෂයේදීය; එය ක්‍රි.ව. 321 ඉරිදා නීතියට පෙර වසර 255කට පෙරය. එසේම, “පාපයේ මනුෂ්‍යයා” බිහි කළ සම්මුතිය පාවුල්ගේ කාලයෙහි දැනටමත් සිදුවෙමින් තිබුණි; ඔහු, “අධර්මිෂ්ඨකමේ ගුප්තකම දැනටමත් ක්‍රියාකරයි” යයි පැවසීය. එහෙත් පාප්මය ඉරිදා නීතිය පැමිණියේ ඒකට පසු සියවස් හතරකටත් වැඩි කාලයකිනි. අනාවැකියේ ත්‍රිත්ව අදාළ කිරීමක පළමු සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා අන්තිම දවස්වල තුන්වන සම්පූර්ණ කිරීමේ ලක්ෂණ ස්ථාපිත කරති. අන්තිම දවස්වල “විනාශක අශුචිතාව,” ඉතිහාසික සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනෙකු මතද, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වචන අඩංගු බයිබල් වාර්තා තුනක් මතද, ඉරිදා නීතියක් බලගැන්වීම නොව, පලා යාමට දෙන අනතුරු ඇඟවීමක් නියෝජනය කරයි.

In the next article we will break down why the application is flawed in the context of established rules associated with a triple application of prophecy, and why the identification of the Sunday law in the context of the warning given by Christ is a misrepresentation of prophetic history.

ඊළඟ ලිපියේදී, අනාවැකියේ ත්‍රිවිධ යෙදුමකට සම්බන්ධ ස්ථාපිත නීතිවල සන්දර්භය තුළ එම යෙදුම දෝෂපූර්ණ වන්නේ මන්ද යන්නත්, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ විසින් දෙන ලද අනතුරු ඇඟවීමේ සන්දර්භය තුළ ඉරිදා නීතිය හඳුනාගැනීම අනාවැකිමය ඉතිහාසය වැරදි ලෙස නිරූපණය කිරීමක් වන්නේ මන්ද යන්නත්, අපි විශ්ලේෂණය කරමු.

> “This compromise between paganism and Christianity resulted in the development of ‘the man of sin’ foretold in prophecy as opposing and exalting himself above God. That gigantic system of false religion is a masterpiece of Satan’s power—a monument of his efforts to seat himself upon the throne to rule the earth according to his will.” The Great Controversy, 50.

> “අසත්‍ය ආගමිකත්වය හා ක්‍රිස්තියානි ධර්මය අතර ඇති වූ මෙම සම්මුතිය, දේවවචනයේ අනාවැකියෙන් දෙවියන්ට විරුද්ධව සිටමින් තමන්ව දෙවියන්ට ඉහළින් උත්කර්ෂයට පත්කරගන්නා ලෙස පුරෝකථනය කළ ‘පාපයේ මනුෂ්‍යයා’ගේ වර්ධනයට හේතු විය. බොරු ආගමිකත්වයේ එම විශාල පද්ධතිය, සාතන්ගේ බලයේ අතිශය කලාකෘතියකි—තම කැමැත්ත අනුව පොළොව පාලනය කිරීම සඳහා සිංහාසනය මත තමන්වම පිහිටුවා ගැනීමට ඔහු දැරූ ප්‍රයත්නවල ස්මාරකයකි.” The Great Controversy, 50.

Back to Articles