Article

# Panium - Number Eighteen

පානියම් - අංක දහඅට

Three Times 250

තුන් වරක් 250

Author

Jeff Pippenger

Published

February 25, 2026

Formats

PDF
Word
Song MP3

We will now address some of the implications of verse twelve of Daniel eleven, and thereafter, bring the three lines of “250” years into the history of verses eleven through fifteen, that was fulfilled at the battle of Panium in 200 BC. The line of “250” years that began in 457 BC ends in 207 BC in the middle of the period that begins with the battle of Raphia and ends with the battle of Panium. The “250” years in the line of Nero ends with the three-step history of Constantine, represented by the years 313, 321 and 330. The “250” years of the United States ends on July 4, 2026.

දැනට අපි දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ දොළොස් වන වාක්‍යයේ සමහර ප්‍රතිඵල සලකා බලමු; ඉන්පසු, ක්‍රි.පූ. 200 දී පානියම් සටනේදී ඉටු වූ එකොළොස් වන වාක්‍යයේ සිට පහළොස් වන වාක්‍යය දක්වා වූ ඉතිහාසයට “250” අවුරුදු තුනේ රේඛා ගෙන එමු. ක්‍රි.පූ. 457 දී ආරම්භ වූ “250” අවුරුදු රේඛාව, රාෆියා සටනෙන් ආරම්භ වී පානියම් සටනෙන් අවසන් වන කාලපරිච්ඡේදයේ මැද භාගයේ, ක්‍රි.පූ. 207 දී අවසන් වේ. නේරෝගේ රේඛාවේ “250” අවුරුදු, 313, 321, හා 330 යන වර්ෂ මඟින් නිරූපිත කොන්ස්තන්තිනුස්ගේ ත්‍රි-පියවර ඉතිහාසය සමඟ අවසන් වේ. එක්සත් ජනපදයේ “250” අවුරුදු 2026 ජූලි 4 දින අවසන් වේ.

Nero’s line represents the history of the image of the beast testing time, first in the United States, and then in the world. The line of 457 BC places Trump at a midpoint militarily between two battles. The period that extends from 1776 also marks a midpoint for Trump’s final presidency. In order to place these lines in their proper place we will first address verse twelve, and the demise of Russia and Putin. Then the three lines of “250” years, then the line of the Hasmonean Dynasty. With those lines in place, we will place Peter in alignment with Panium. When those lines are in place we should be able to recognize how the message of July 18, 2020 is to be corrected and proclaimed, and that it is the message of the book of Joel.

නේරෝගේ රේඛාව මෘගයාගේ රූපය පරීක්ෂා කරනු ලබන කාලයේ ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි; පළමුව එක්සත් ජනපදයේදී, අනතුරුව ලෝකය තුළදීය. ක්‍රි.පූ. 457හි රේඛාව යුධමය අර්ථයෙන් ට්‍රම්ප්ව සටන් දෙකක් අතර මධ්‍යබිඳුවක ස්ථානගත කරයි. 1776 සිට දිගහැරෙන කාල පරිච්ඡේදයද ට්‍රම්ප්ගේ අවසාන ජනාධිපතිත්වය සඳහා මධ්‍යබිඳුවක් සලකුණු කරයි. මෙම රේඛා නිසි ස්ථානයෙහි තැබීම සඳහා, අපි පළමුව දොළොස්වන පදයද, රුසියාවේ සහ පුටින්ගේ විනාශයද විමසමු. ඉන්පසු “250” වසරවල රේඛා තුනද, අනතුරුව හස්මෝනීය රාජවංශයේ රේඛාවද සලකා බලමු. එම රේඛා ස්ථාපිත කළ පසු, අපි පේතෘස්ව පානියම් සමග සමාන්තරතාවයෙන් ස්ථානගත කරමු. එම රේඛා ස්ථාපිත වූ විට, 2020 ජූලි 18 දින පණිවිඩය කෙසේ නිවැරදි කර ප්‍රකාශ කළ යුතුදැයිද, එය යෝවෙල්ගේ පොතේ පණිවිඩය බවද හඳුනාගැනීමට අපට හැකි විය යුතුය.

## King Uzziah of Judah & Ptolemy King of Egypt

යූදාහි රජ වූ උසියා හා මිසරයේ රජ වූ පටොලෙමි

The history that fulfilled verse eleven at the battle of Raphia aligns with the history of king Uzziah. When Isaiah is purified and empowered to proclaim the message of the latter rain, his calling came in the year that Uzziah died.

රාෆියා යුද්ධයේදී එකොළොස්වන වාක්‍යය ඉටු කළ ඉතිහාසය, උසියා රජුගේ ඉතිහාසයට සමාන වේ. යෙසායා පවිත්‍ර කරනු ලැබ, අග වැසිගේ පණිවිඩය ප්‍රකාශ කිරීමට බලගන්වනු ලැබූ විට, ඔහුගේ කැඳවීම උසියා මියගිය එම අවුරුද්දේදී පැමිණියේය.

> In the year that king Uzziah died I saw also the Lord sitting upon a throne, high and lifted up, and his train filled the temple. Isaiah 6:1.

> උස්සියා රජු මියගිය අවුරුද්දේ මම ද ස්වාමින්වහන්සේ උසස්ව හා ඉහළට ඔසවා තබන ලද සිංහාසනයක් මත හිඳ සිටින බව දුටුවෙමි; උන්වහන්සේගේ වස්ත්‍රයේ අග කොටස මන්දිරය පුරවා තිබිණ. යෙසායා 6:1.

Uzziah’s death was preceded by the rebellion he manifested that paralleled and aligned with the rebellion of Ptolemy just after the victory at the battle of Raphia. Uzziah and Ptolemy are symbols of a southern king whose heart has been lifted up, who rebel by seeking to combining their state authority with church authority. When Uzziah attempted to combine church and state, the leprosy on his forehead typified the mark of the beast.

උස්සියාගේ මරණයට පෙර, රාෆියා යුද්ධයේ ජයග්‍රහණයෙන් අනතුරුව වහාම ප්ටොලෙමි ප්‍රකාශ කළ කැරැල්ලට සමාන්තරව හා ඒ සමඟ ගැළපෙන කැරැල්ලක් ඔහු ප්‍රකාශ කළේය. උස්සියා හා ප්ටොලෙමි යන දෙදෙනා, තම සිත උද්ධත වී ඇති දකුණේ රජෙකුගේ සංකේතයෝ වෙති; ඔවුහු රාජ්‍ය අධිකාරිය සභා අධිකාරිය සමඟ ඒකාබද්ධ කිරීමට සොයමින් කැරළි ගසති. උස්සියා සභාව හා රාජ්‍යය ඒකාබද්ධ කිරීමට උත්සාහ කළ විට, ඔහුගේ නළලෙහි තිබූ කුෂ්ඨය මෘගයාගේ ලකුණට ආදර්ශයක් විය.

> And the third angel followed them, saying with a loud voice, If any man worship the beast and his image, and receive his mark in his forehead, or in his hand, The same shall drink of the wine of the wrath of God, which is poured out without mixture into the cup of his indignation; and he shall be tormented with fire and brimstone in the presence of the holy angels, and in the presence of the Lamb: And the smoke of their torment ascendeth up for ever and ever: and they have no rest day nor night, who worship the beast and his image, and whosoever receiveth the mark of his name. Revelation 14:9–11.

> තෙවන දූතයාද ඔවුන් අනුව ගොස්, මහ හඬින් මෙසේ කීවේය: යමෙකු මෘගයාත් ඔහුගේ රූපයත් නමස්කාර කර, තම නළලෙහි හෝ තම අතෙහි ඔහුගේ ලකුණ ලබන්නේ නම්, ඔහුද දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපයේ පාත්‍රයට මිශ්‍රණයක් නොමැතිව වත් කරනු ලැබූ උන්වහන්සේගේ උදහසේ ද්‍රාක්ෂාරසය පානය කරනු ඇත; තවද ඔහු ශුද්ධ දූතයන් ඉදිරියෙහිද, බැටළු පැටවාණන් ඉදිරියෙහිද, ගිනි සහ ගන්ධකයෙන් වධ පීඩා කරනු ලබන්නේය. තවද ඔවුන්ගේ වධ පීඩාවේ දුම සදාකාලයටම නැඟෙයි; මෘගයාත් ඔහුගේ රූපයත් නමස්කාර කරන අයද, ඔහුගේ නාමයේ ලකුණ ලබන කිසිවෙකුද, දහවලෙහි හෝ රාත්‍රියේ හෝ විවේකයක් නොලබති. එළිදරව් 14:9–11.

Uzziah then represents a progressive death from the time of his rebellious attempt to combine church and state. He then represents a lame-duck co-regency with his son for eleven years. Uzziah lived for eleven years after his rebellion. The beginning of his rebellion symbolizes the Sunday law, where church and state are combined and the mark of the beast is enforced. Eleven years later he died, representing the end of his reign as king of the southern kingdom of Judah, which was the glorious land, which is the United States.

උස්සියා එවිට සභාව හා රාජ්‍යය ඒකාබද්ධ කිරීමට කළ ඔහුගේ විද්‍රෝහී උත්සාහයේ කාලයෙන් ආරම්භ වන ක්‍රමික මරණයක් නියෝජනය කරයි. එවිට ඔහු අවුරුදු එකොළහක් තිස්සේ තම පුත්‍රයා සමඟ බලහීන සහරාජ්‍ය පාලනයක් නියෝජනය කරයි. උස්සියා තම විද්‍රෝහයෙන් පසු අවුරුදු එකොළහක් ජීවත්විය. ඔහුගේ විද්‍රෝහයේ ආරම්භය සභාව හා රාජ්‍යය ඒකාබද්ධ කරනු ලබන අතර මෘගයාගේ ලකුණ බලපවත්වනු ලබන ඉරිදා නීතිය සංකේතවත් කරයි. අවුරුදු එකොළහකට පසු ඔහු මිය ගියේය; එය තේජසවත් දේශය වූ දකුණු රාජ්‍යය යුදාහි රජු වශයෙන් ඔහුගේ රාජ්‍යකාලයේ අවසානය නියෝජනය කරයි, එම තේජසවත් දේශය එක්සත් ජනපදය වේ.

In prophetic relation to Ptolemy, Uzziah represents Judah, the glorious land and apostate Protestantism, whereas; Ptolemy represents Egypt, which is the dragon power, whose religion is spiritualism. When the two kings are considered as parallel lines, Uzziah ceases to be an illustration of the glorious land and together they become a symbol of two nations. Egypt and Judah are symbols of the religions of spiritualism and apostate Protestantism. They are a symbol of the state and the church. The statecraft and the churchcraft they represent when they are aligned as one symbol contain two nations, as was the Medes and Persians, as was France’s Egypt and Sodom, as is the United States Republican and Protestant horns, as were the northern and southern kingdoms of Israel and Judah, as well as pagan Rome and papal Rome. As a symbol of two kingdoms, they are prophetically tied together by the temple in Jerusalem where both Uzziah and Ptolemy sought to sacrifice at the temple in Jerusalem. Two nations who both rebel at the same sanctuary.

අනාගතවාදී සම්බන්ධතාවයේදී පටොලමි සම්බන්ධයෙන්, උස්සියා යූදාද, මහිමාන්විත දේශයද, පථභ්‍රෂ්ට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදයද නියෝජනය කරන අතර; පටොලමි මිසරය නියෝජනය කරයි, එය ඩ්‍රැගන් බලය වන අතර, එහි ආගම ආත්මවාදයයි. මෙම රජුන් දෙදෙනා සමාන්තර රේඛා ලෙස සලකන කල, උස්සියා මහිමාන්විත දේශය පිළිබඳ නිදර්ශනයක් වීම නවතයි; එවිට ඔවුන් එකට ජාතීන් දෙකක සංකේතයක් වෙති. මිසරය සහ යූදා ආත්මවාදය සහ පථභ්‍රෂ්ට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදය යන ආගම්වල සංකේතයන්ය. ඔවුන් රාජ්‍යය සහ සභාව යන දෙකේ සංකේතයකි. ඔවුන් එක් සංකේතයක් ලෙස පෙළගැස්වූ විට ඔවුන් නියෝජනය කරන රාජ්‍ය-කෞශල්‍යය සහ සභා-කෞශල්‍යය, මේද සහ පර්සියානුවන් වූ ලෙසම, ප්‍රංශයේ මිසරය සහ සොදොම් වූ ලෙසම, එක්සත් ජනපදයේ රිපබ්ලිකන් සහ ප්‍රොටස්ටන්ට් අඟ දෙක ඇති ලෙසම, ඉශ්‍රායෙල් සහ යූදාහි උතුරු සහ දකුණු රාජධානීන් වූ ලෙසම, එසේම අජාතික රෝමය සහ පාප් රෝමය වූ ලෙසම, ජාතීන් දෙකක් අන්තර්ගත කරයි. රාජධානීන් දෙකක සංකේතයක් ලෙස, ඔවුන් දෙදෙනාම යෙරුසලමේ දේවමාළිගාවේ පූජා කිරීමට සෙවූ ස්ථානය වූ යෙරුසලමේ දේවමාළිගාව මගින් අනාවැකිමය ලෙස එකට බැඳී සිටිති. එකම ශුද්ධස්ථානයට විරුද්ධව කැරලි ගසන ජාතීන් දෙකකි.

It is important to notice that the rebellion of both kings was in relation to the temple at Jerusalem, which is a symbol of the temple where Daniel saw Christ in chapter ten. Both these king’s histories align at the Ukrainian War, and in so doing they begin their testimony in 2014. They both were lifted up with military victories represented by the battle of Raphia in verse eleven. Raphia marks the borderland of the sixth kingdom of Bible prophecy and the threefold union of the Sunday law. It is also the border of the transition of the church militant unto the church triumphant.

මෙම රාජාවරුන් දෙදෙනාගේ කැරළිය යෙරුසලමේ දේවමාළිගාවට සම්බන්ධව තිබූ බව සැලකිල්ලට ගැනීම වැදගත්ය; එය දානියෙල් දසවන පරිච්ඡේදයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දුටු දේවමාළිගාවේ සංකේතයකි. මේ රාජාවරුන් දෙදෙනාගේ ඉතිහාස උක්රේනියානු යුද්ධයේදී එකිනෙකට ගැළපෙන අතර, එසේ කරමින් ඔවුන් 2014 වර්ෂයේ තම සාක්ෂිය ආරම්භ කරති. ඔවුන් දෙදෙනාම එකොළොස්වන පදයේ රාෆියා සටන මගින් නිරූපණය කරනු ලබන යුධ ජයග්‍රහණවලින් උසස් කරනු ලැබූහ. රාෆියා බයිබල් අනාවැකියේ හයවන රාජ්‍යයේ සීමා ප්‍රදේශයද, ඉරිදා නීතියේ ත්‍රිත්ව එක්සත්භාවයද සනිටුහන් කරයි. එය සටන්කාමී සභාව ජයග්‍රාහී සභාව වෙත සංක්‍රමණය වීමේ සීමාවද වේ.

After 2014, the richest king announced his intention to run for the presidency in 2015. In 2020 the richest king, representing the Republican horn received its deadly wound that would later be healed. In 2022 the Ukrainian War escalated. Trump then returned in fulfillment of verse thirteen, in the election of 2024. In July of 2023, a voice in the wilderness was sounded. December 31, 2023 the Protestant horn was resurrected, as was the Republican horn in the election of 2024, when Trump returned and then in 2025 the foundation test ended with the arrival of the temple test.

2014 න් පසු, අතිධනවත් රජු 2015 දී ජනාධිපති ධුරයට තරඟ කිරීමට තම අභිප්‍රාය ප්‍රකාශ කළේය. 2020 දී, රිපබ්ලිකන් අංශය නියෝජනය කළ අතිධනවත් රජු පසුව සුව කරනු ලබන මාරාන්තික තුවාලය ලැබීය. 2022 දී, යුක්රේන යුද්ධය උත්සන්න විය. එවිට ට්‍රම්ප් 2024 මැතිවරණයේදී, දහතුන්වන වාක්‍යයේ ඉටුවීමක් ලෙස, නැවත පැමිණියේය. 2023 ජූලි මාසයේදී, මරුබිමේ හඬක් නාද කරන ලදී. 2023 දෙසැම්බර් 31 දින, ප්‍රොටස්ටන්ට් අංශය නැවත නැගිටුවනු ලැබීය; එසේම 2024 මැතිවරණයේදී ට්‍රම්ප් නැවත පැමිණි විට රිපබ්ලිකන් අංශයද නැවත නැගිටුවනු ලැබීය; ඉන්පසු 2025 දී දේවමාළිගා පරීක්ෂණය පැමිණීමත් සමඟ පදනම් පරීක්ෂණය අවසන් විය.

## 1989

1989

The truths which were unsealed in 1989 was twofold. The prophetic parallels of the reform movements and the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the same time. There are certain prophetic rules that were employed to establish the initial message of verse forty. Some of those very truths are now the key to the hidden history of the very same verse where those prophetic gems were discovered. I’ll give you an example.

1989 දී මුද්‍රා ඉවත් කරන ලද්දේ ද්විත්ව සත්‍යයන්ය. ප්‍රතිසංස්කරණ චලනවල අනාවැකිමය සමාන්තරතා සහ දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හය එකම කාලයේ මුද්‍රා ඉවත් කරන ලදී. හතළිස්වන පදයේ ආරම්භක පණිවිඩය ස්ථාපිත කිරීමට යොදාගන්නා ලද නිශ්චිත අනාවැකිමය නීති ඇත. එම අනාවැකිමය මැණික් සොයාගනු ලැබූ එම පදයම අඩංගු සැඟවුණු ඉතිහාසය සඳහා දැන් එම සත්‍යයන්ගෙන් සමහරක් ප්‍රධාන යතුර වී ඇත. මම ඔබට උදාහරණයක් දෙන්නෙමි.

In 1989, there was no unified understanding in Adventism as to what the last six verses of Daniel represented. That lack of unification was twofold. There was no consensus of the meaning of the verses. Those who professed to have understanding of the verses presented human ideas mixed the theology of apostate Protestantism and Catholicism, the birthright heritage they received from their forefathers of the rebellion of 1863, when they fulfilled the role of the disobedient prophet at Jeroboam’s foundational rebellion. Those individual ideas of what the verses were private interpretations, at best. Their ideas of the verses were either contradictory to basic prophetic application, and often contrary to the very premise they themselves identified of the verses.

1989 දී, දානියෙල්ගේ අවසාන පද හය කුමක් නියෝජනය කළේද යන්න පිළිබඳ අද්වෙන්තිස්ට්වාදය තුළ ඒකාබද්ධ අවබෝධයක් නොතිබුණි. එම ඒකාබද්ධභාවයේ හිඟය දෙයාකාර වූයේය. එනම්, එම පදවල අර්ථය පිළිබඳ එකඟතාවයක් නොතිබුණි. එම පද පිළිබඳ අවබෝධයක් ඇති බව ප්‍රකාශ කළ අය, 1863 කැරැල්ලේදී ඔවුන්ගේ පූර්වජයන්ගෙන් ලැබූ උපන්හිමිකම් උරුමය වූ, භ්‍රෂ්ට ප්‍රොටෙස්තන්තවාදයේ හා කතෝලිකවාදයේ ධර්මවේදය සමඟ මිශ්‍ර කළ මනුෂ්‍ය අදහස් ඉදිරිපත් කළහ; එය යෙරොබොවම්ගේ පදනම්කාරක කැරැල්ලේදී ඔවුන් අනවශ්‍ය විරෝධී අනාගතවක්තෘයාගේ භූමිකාව සම්පූර්ණ කළ අවස්ථාවකි. එම පද කුමක්දැයි පිළිබඳ වූ ඒ ඒ පුද්ගල අදහස්, උපරිම වශයෙන්, පෞද්ගලික අර්ථකථන පමණක් වූහ. එම පද පිළිබඳ ඔවුන්ගේ අදහස් මූලික අනාවැකිමය යෙදුමට විරුද්ධ වූ අතර, බොහෝ විට එම පද පිළිබඳ ඔවුන්ම හඳුනාගත් මූලික පූර්වකල්පනාවට පවා ප්‍රතිවිරුද්ධ වූහ.

What we saw in the verses was a consistent understanding of all six verses. It was the consistency of the message we saw that encouraged me to present my understanding, even when I knew all of Adventism rejected what I understood. What we understood of those verses was published first in 1996, and the understanding there set forth has only grown stronger as time has marched out over thirty years!

අපි එම පදවල දුටුවේ, එම පද හයම පිළිබඳ සංගත වූ අවබෝධයකි. අප දුටු පණිවිඩයේ එම සංගතියම, ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදය මුළුල්ලම මා අවබෝධ කළ දේ ප්‍රතික්ෂේප කරන බව මා දැන සිටියද, මගේ අවබෝධය ඉදිරිපත් කිරීමට මා උනන්දු කළේය. එම පද පිළිබඳ අප අවබෝධ කළ දේ ප්‍රථමයෙන් 1996 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, එහි ඉදිරිපත් කළ එම අවබෝධය, වසර තිහක් පුරා කාලය ගමන් කළ පරිදි, තව තවත් ශක්තිමත් වී තිබේ!

If you consider the very first reference in the magazine The Time of the End, you find Testimonies, volume 9, page 11. Five years before 9/11, the magazine starts with 9/11. One of those understandings that encouraged me was in understanding that at “the time of the end” in verse forty, the kings of the north and south were spiritual, not literal powers. At that time, I already knew that Sister White said that the books of Daniel and Revelation are the same book, and that the same line of prophecy that is in Daniel, is taken up by John in the Revelation. I had found that in Revelation eleven, which was fulfilled in the history surrounding the time of the end in 1798; Sister White’s commentary upon the chapter clearly teaches that France was spiritual Egypt, and she was just as clear that in Revelation seventeen, the whore upon the beast was spiritual Babylon.

ඔබ **The Time of the End** නම් සඟරාවේ තිබෙන මුල්ම සන්දර්භය සලකා බලන්නේ නම්, **Testimonies**, volume 9, page 11 යන්න ඔබට හමුවේ. 9/11 ට වසර පහකට පෙර, එම සඟරාව 9/11 න් ආරම්භ වෙයි. මට උනන්දුව හා ප්‍රෝത്സාහනය දුන් එවන් අවබෝධයන්ගෙන් එකක් වූයේ, හතළිස්වන පදයේ “අවසාන කාලයේදී” උතුරේ රජු හා දකුණේ රජු යනු ශාබ්දික බලයන් නොව, ආත්මික බලයන් බව අවබෝධ කරගැනීමයි. එම කාලයේදී, දැනියෙල් සහ එළිදරව් පොත් එකම පොත බවත්, දැනියෙල්හි ඇති අනාවැකි රේඛාවම යොහන් විසින් එළිදරව් පොතෙහි නැවත අතට ගන්නා බවත් Sister White පැවසූ බව මම දැනගෙන සිටියෙමි. 1798 දී අවසාන කාලය ආශ්‍රිත ඉතිහාසයේ ඉටු වූ Revelation eleven හි, එම පරිච්ඡේදය පිළිබඳ Sister White ගේ විවරණය ප්‍රංශය ආත්මික මිසරය වූ බව පැහැදිලිව උගන්වන බවත්, Revelation seventeen හි මෘගයා මත හිඳින වේශ්‍යාව ආත්මික බබිලෝනය බවත් ඇය එතරම්ම පැහැදිලිව පෙන්වා දුන්නාය.

Sister White’s identification of those two powers is in The Great Controversy, and those comments tie together John and Daniel’s testimony. The definition of the king of the south in Daniel chapter eleven is the power that controls Egypt, and the king of the north is the power who controls Babylon. When the Bible and Spirit of Prophecy worked in tandem to establish a truth by bringing Daniel and Revelation together to prove the point, was something I could never surrender to any misguided theologian, or misguided self-appointed leader of a self-supporting ministry.

ඒ බලයන් දෙක හඳුනාගැනීම සම්බන්ධයෙන් සහෝදරි වයිට්ගේ ප්‍රකාශනය *The Great Controversy* නම් කෘතිය තුළ ඇත; එම අදහස් යොහන්ගේත් දානියෙල්ගේත් සාක්ෂිය එකට බැඳ තබයි. දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායේ “දකුණු දිශාවේ රජු” යනුවෙන් අර්ථ දක්වන්නේ මිසරය පාලනය කරන බලය වන අතර, “උතුරු දිශාවේ රජු” යනුවෙන් අර්ථ දක්වන්නේ බබිලෝනිය පාලනය කරන බලයයි. යම් කරුණක් සනාථ කිරීම සඳහා දානියෙල් සහ එළිදරව්ව එකට ගෙනවිත්, සත්‍යයක් පිහිටුවීමෙහි බයිබලයත් අනාවැකි ආත්මයත් එකිනෙකට සමගාමීව ක්‍රියා කළ විට, එය වැරදි මඟ ගිය කිසිදු දේවවේදියාටවත්, ස්වයංපෝෂිත සේවයක වැරදි මඟ ගිය ස්වයං-නියමිත කිසිදු නායකයෙකුටවත් මම කිසිසේත්ම අත්හැර දිය නොහැකි දෙයක් විය.

To understand Ptolemy and Uzziah as symbols of the battle of Raphia and the fallout that occurs after their hearts are lifted up, is to be governed by the fact that Ptolemy represents the dragon power who defeats the proxy power of Rome, only to lose to the proxy power who had defeated Ptolemy in verse ten and in 1989. The historical distinctions are purposeful and important.

රාෆියා සටනේ සංකේතයන් ලෙසත්, ඔවුන්ගේ හදවත් උදාර වූ පසු සිදුවන ප්‍රතිඵලයේ සංකේතයන් ලෙසත් පටොලෙමි හා උස්සියාහ් අවබෝධ කරගැනීම යනු, පටොලෙමි නියෝජිත බලයක් වූ රෝමය පරාජය කරන සර්ප බලය නියෝජනය කරන්නේය යන සත්‍යය මගින් පාලනය වීමයි; එහෙත්, දසවන පදයේද 1989 දීද පටොලෙමි පරාජය කළ එම නියෝජිත බලය විසින් අවසානයේ ඔහු පරාජය කරනු ලැබේ. ඓතිහාසික වෙනස්කම් උದ್ದేశ්‍යමය වන අතර වැදගත්ය.

Uzziah receives the mark of the beast when he attempts to bring church and state together, Uzziah is the glorious land, and the glorious land was a major argument in the beginning of the message in 1989. Is the glorious land the United States, or is it the Seventh-day Adventist church? Those who then held to the erroneous idea that the glorious land is the Adventist church, along with any who still do—would argue that the glorious holy mountain of verse forty-five was clearly God’s church, so that meant to them, that a mountain and a land were the same symbol. Standard human reasoning, I suppose.

උස්සියා සභාව හා රාජ්‍යය එකට ගෙන එන්නට උත්සාහ කරන විට සත්වයාගේ ලකුණ ලබයි; උස්සියා වනාහි මහිමවත් දේශයයි, සහ මහිමවත් දේශය 1989 දී පණිවිඩයේ ආරම්භයේදී ප්‍රධාන තර්කයක් විය. මහිමවත් දේශය එක්සත් ජනපදය ද, නැතහොත් සෙවන්ත්-ඩේ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව ද? ඒ කාලයේ මහිමවත් දේශය ඇඩ්වෙන්ටිස්ට් සභාව බව යන වැරදි අදහස දැරූ අය—තවද තවමත් එසේ දරන කවරෙක් හෝ සමඟ—පද හතළිස් පහේ මහිමවත් ශුද්ධ කන්ද පැහැදිලිවම දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව බව තර්ක කරනු ඇත; එබැවින් ඔවුන්ට අදහස් වූයේ, කන්දක් සහ දේශයක් එකම සංකේතය බවය. සාමාන්‍ය මනුෂ්‍ය තර්කානුකූල භාවය, මම සිතමි.

Uzziah is the glorious land, and Ptolemy is Egypt. Uzziah, as the glorious land has the two horns of Protestantism and Republicanism. The political manifestation of Ptolemy is communism and its varied forms, and the religious manifestation of Ptolemy is spiritualism and its varied forms. A characteristic of the dragon power is that it is a confederacy, but the false prophet, who is the glorious land is a single nation with two horns.

උස්සියා යනු මහිමාන්විත දේශය වන අතර, ටොලෙමි යනු මිසරය වේ. මහිමාන්විත දේශය ලෙස උස්සියාට ප්‍රොටස්ටන්ට්වාදය සහ ජනරජවාදය යන කොම්භ දෙක ඇත. ටොලෙමියේ දේශපාලනික ප්‍රකාශනය කොමියුනිස්ට්වාදය සහ එහි විවිධ ආකාරයන් වන අතර, ටොලෙමියේ ආගමික ප්‍රකාශනය ආත්මවාදය සහ එහි විවිධ ආකාරයන් වේ. ඩ්‍රැගන් බලයේ ලක්ෂණයක් වන්නේ එය සන්ධානයක් වීමය; එහෙත් මහිමාන්විත දේශය වන බොරු අනාගතවක්තෘවරයා කොම්භ දෙකක් ඇති එක් ජාතියකි.

Daniel eleven verse forty established that the United States was the proxy power of the papacy when the Soviet Union was swept away in 1989. This truth aligns with the role of the two-horned earth beast of Revelation thirteen, for the two books are the same.

1989 දී සෝවියට් සංගමය පිහිනී ගිය අවස්ථාවේ, දානියෙල් 11:40 විසින් එක්සත් ජනපදය පාප් පදවියේ නියෝජිත බලය වූ බව ස්ථාපිත කළේය. මෙම සත්‍යය හෙළිදරව් 13හි අං දෙකක් ඇති පොළොවේ මෘගයාගේ භූමිකාව සමඟ සමපාත වේ, මක්නිසාද මේ පොත් දෙක එකම ය.

> And I beheld another beast coming up out of the earth; and he had two horns like a lamb, and he spake as a dragon. And he exerciseth all the power of the first beast before him, and causeth the earth and them which dwell therein to worship the first beast, whose deadly wound was healed. Revelation 13:11, 12.

> ඉන්පසු මම පොළොවෙන් නැගී එන තවත් මෘගයෙකු දුටුවෙමි; ඔහුට බැටළුවෙකුගේ මෙන් අඟ දෙකක් තිබුණේය, එහෙත් ඔහු මකරා මෙන් කථා කළේය. තවද ඔහු පළමු මෘගයාගේ සියලු බලය ඔහු ඉදිරියේ ක්‍රියාත්මක කරයි; මරණාන්තික තුවාලය සුව වූ ඒ පළමු මෘගයාට නමස්කාර කරන ලෙස පොළොවද, එහි වාසය කරන අයද කරවයි. එළිදරව් 13:11, 12.

Revelation thirteen identifies the United States as the proxy power of the Papacy, for the earth beast “exerciseth al the power of the” beast out of the sea that came “before him.” In verse two the dragon of pagan Rome had given the Papacy its power, seat and great authority. The word translated as “power” means power, but in verse twelve it is a different word that is translated as “power,” meaning “delegated authority.”

ප්‍රකාශන පොතේ දහතුන්වන පරිච්ඡේදය, පාප්ත්වයේ ප්‍රතිනිධි බලය ලෙස එක්සත් ජනපදය හඳුනා දෙයි; මක්නිසාද, පොළොවෙන් නැඟී ආ මෘගයා, “ඔහු ඉදිරියේ” පැමිණි මුහුදෙන් නැඟී ආ මෘගයාගේ “සියලු බලය ක්‍රියාත්මක කරයි.” දෙවන වචනයෙහි, අනේකදේවවාදී රෝමයේ නාගයා පාප්ත්වයට එහි බලය, ආසනය සහ මහත් අධිකාරය දී තිබුණේය. “බලය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති වචනයේ අර්ථය බලය යන්නම වේ; එහෙත් දොළොස්වන වචනයෙහි “බලය” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත්තේ වෙනස් වචනයකි; එහි අර්ථය “පවරා දෙන ලද අධිකාරය” යන්නයි.

The United States is the proxy power of the papacy, who has been typified by pagan Rome, who gave its military and economic support to the papacy as set forth in verse two. In doing so pagan Rome typified the United States who would also give its “chariots, ships and horsemen” to do the dirty-work of the papal power.

එක්සත් ජනපදය වන්නේ පාප්පදවියේ ප්‍රතිනිධි බලයයි. දෙවන වාක්‍යයේ ප්‍රකාශ කර ඇති පරිදි, පාප්පදවියට තම යුධමය හා ආර්ථික සහාය දුන් අජාතක රෝමය එහි ප්‍රතිරූපයක් විය. එසේ කිරීමෙන්, පාප්පදවියේ බලය වෙනුවෙන් අපවිත්‍ර කාර්යය ඉටු කිරීමට තම “රථ, නැව් සහ අශ්ව සൈനිකයන්” ද ලබා දෙන එක්සත් ජනපදය අජාතක රෝමය විසින් පෙර නිරූපණය කරන ලදී.

When the three battles of verse ten, eleven and fifteen were fulfilled in history, Antiochus Magnus was at each battle. This fact identifies that the power represented in the three battles is a proxy power of the beast, for it is always Antiochus, and Antiochus in 1989 was the proxy power of the United States.

දහවන, එකොළොස්වන සහ පහළොස්වන පදවල සඳහන් වූ යුද්ධ තුන ඉතිහාසයේ සම්පූර්ණ වූ කල, ඒ ඒ යුද්ධයෙහි සෑම අවස්ථාවකදීම ඇන්ටියෝකස් මැග්නස් සිටියේය. මෙම සත්‍යය මගින් එම යුද්ධ තුනෙන් නිරූපිත බලය මෘගයාගේ නියෝජිත බලයක් බව හඳුනාගත හැක; මක්නිසාද සෑම විටම ඇන්ටියෝකස්ම වන අතර, 1989දී ඇන්ටියෝකස් වූයේ එක්සත් ජනපදයේ නියෝජිත බලයයි.

The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen bear the signature of Alpha and Omega, and also the structure of truth. It is the United States in the first battle and the third battle, identifying an alpha and omega in the first and last battle. The three battles that lead to the Sunday law of verse sixteen also bear the signature of truth. The proxy power of Nazi Ukraine is the battle in the middle that represents the rebellion of the middle waymark in the framework of the Hebrew word truth. The three battles represent 1989 unto the Sunday law, which means they represent the “hidden history” of verse forty.

දහසයවන පදයේ සඳහන් ඉරුදින නීතිය වෙත ගෙන යන සටන් තුන අල්ෆා සහ ඔමේගාගේ ලාංඡනයද, එසේම සත්‍යයේ ව්‍යුහයද දරයි. පළමු සටනෙහිත් තුන්වන සටනෙහිත් සිටින්නේ එක්සත් ජනපදයය; එමගින් පළමු සහ අවසාන සටන්වල අල්ෆා සහ ඔමේගාව හඳුන්වා දෙනු ලැබේ. දහසයවන පදයේ ඉරුදින නීතිය වෙත ගෙන යන සටන් තුන සත්‍යයේ ලාංඡනයද දරයි. නාසි යුක්‍රේනයේ ප්‍රොක්සි බලය මධ්‍යයේ පිහිටි සටන වන අතර, එය හෙබ්‍රෙව් වචනය වන “සත්‍ය” යන වචනයේ ව්‍යුහය තුළ මධ්‍ය මාර්ග-ලකුණේ කැරැල්ල නියෝජනය කරයි. එම සටන් තුන 1989 සිට ඉරුදින නීතිය දක්වා වූ ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි; එනම්, ඒවා හතළිස්වන පදයේ “සැඟවුණු ඉතිහාසය” නියෝජනය කරයි.

Verse eleven of Revelation eleven identifies 2023, as the point where both horns are resurrected. Daniel eleven, verse eleven identifies the very same period of history. The internal line of prophecy and the external line of prophecy align in 2023. The internal line is the “thing” Daniel understood and the external line is the “vision” he understood.

එළිදරව් 11 වන පරිච්ඡේදයේ 11 වන පදය, අං දෙකම නැවත ජීවමාන කරනු ලබන ස්ථානය වශයෙන් 2023 වර්ෂය හඳුන්වා දෙයි. දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ 11 වන පදයද එම ඉතිහාස කාලපරිච්ඡේදයම හඳුන්වා දෙයි. අභ්‍යන්තර අනාවැකි රේඛාව සහ බාහිර අනාවැකි රේඛාව 2023 දී එකිනෙකට ගැළපෙයි. අභ්‍යන්තර රේඛාව යනු දානියෙල් තේරුම්ගත් “දේ” වන අතර, බාහිර රේඛාව යනු ඔහු තේරුම්ගත් “දර්ශනය” වේ.

The temple test that Daniel illustrates began at the twenty-second day, and twenty-two years after 9/11, which is the point that Isaiah entered the temple brings you to 2023. Isaiah identifies the death of Uzziah after living with leprosy for eleven years at 9/11. The work of erecting the temple consists of first laying the foundation, and thereafter erecting the temple and placing the cap stone which then leads to the third litmus test, represented by the feast of trumpets in the line of Leviticus twenty-three. The internal work of the everlasting gospel is accomplished during the history of the external line. In verse eleven Putin has been typified by Ptolemy, and king Uzziah provides a second witness to the illustration of the king of the south who is lifted up through military success, who thereafter attempts to insert themselves into the realm of religion.

දානියෙල් නිදර්ශනය කරන මාලිගා පරීක්ෂණය ආරම්භ වූයේ විසි දෙවන දිනයේදීය; එසේම 9/11 න් වසර විසි දෙකකට පසුව, යෙසායා මාලිගාවට පිවිසි අවස්ථාව ලෙස සඳහන් වන ස්ථානය ඔබව 2023 වසරට ගෙන යයි. යෙසායා, අවුරුදු එකොළහක් කුෂ්ඨ රෝගය සමඟ ජීවත් වූ පසු උස්සියාගේ මරණය 9/11 දී හඳුන්වා දෙයි. මාලිගාව ගොඩනැගීමේ කාර්යය මුලින්ම පදනම තැබීමෙන් සමන්විත වන අතර, ඉන්පසු මාලිගාව ගොඩනඟා අග්‍රශිලාව ස්ථාපිත කරනු ලබයි; එය පසුව ලෙවී කථාව විසි තුනේ රේඛාවේ ශබ්ද නාද මංගල්‍යයෙන් නිරූපණය වන තුන්වන ලිට්මස් පරීක්ෂණයට මඟ පාදයි. සදාකාල සුභාරංචියේ අභ්‍යන්තර කාර්යය බාහිර රේඛාවේ ඉතිහාසය තුළ ඉටු කරනු ලබයි. එකොළොස්වන පදයේදී පුටින්, ටොලමි විසින් ආදර්ශක ලෙස නිරූපිත වී ඇති අතර, උස්සියා රජ ද, යුද්ධමය ජයග්‍රහණ මඟින් උසස් කරනු ලබන දකුණේ රජුගේ නිදර්ශනයට දෙවන සාක්ෂියක් සපයයි; ඉන්පසු ඔහු ආගමික ක්ෂේත්‍රයට තමන්ම ඇතුල් කිරීමට උත්සාහ කරයි.

> And the king of the south shall be moved with choler, and shall come forth and fight with him, even with the king of the north: and he shall set forth a great multitude; but the multitude shall be given into his hand. And when he hath taken away the multitude, his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it. Daniel 11:11, 12.

> තෙරැන් රාජ්‍යයේ රජු කෝපයෙන් උද්දීපිතව පිටත්ව ගොස් ඔහු සමඟ, එනම් උතුරු රාජ්‍යයේ රජු සමඟ, යුද්ධ කරනු ඇත; ඔහු මහත් සෙනඟක් පිහිටුවනු ඇත; එහෙත් එම සෙනඟ ඔහුගේ අතට පත් කරනු ලැබේ. තවද ඔහු එම සෙනඟ ඉවත් කළ පසු, ඔහුගේ සිත උඩඟුවට ලක් වනු ඇත; ඔහු දහස් දහස් ගණනාවක් බිම හෙළනු ඇත; එහෙත් ඒ මඟින් ඔහු ශක්තිමත් නොවනු ඇත. දානියෙල් 11:11, 12.

Uriah Smith addresses Ptolemy Philopator’s history and his attempt to offer sacrifices in Jerusalem’s temple.

උරියා ස්මිත් ටොලමි ෆිලෝපාටර්ගේ ඉතිහාසයත්, යෙරුසලමේ මාලිගාවේ බලි පූජා ඉදිරිපත් කිරීමට ඔහු කළ උත්සාහයත් සාකච්ඡා කරයි.

> “Ptolemy lacked the prudence to make a good use of his victory. Had he followed up his success, he would probably have become master of the whole kingdom of Antiochus; but content with making only a few menaces and a few threats, he made peace that he might be able to give himself up to the uninterrupted and uncontrolled indulgence of his brutish passions. Thus, having conquered his enemies, he was overcome by his vices, and, forgetful of the great name which he might have established, he spent his time in feasting and lewdness.

> “තමාගේ ජයග්‍රහණය යහපත් ලෙස ප්‍රයෝජනයට ගැනීමට අවශ්‍ය වූ විචක්ෂණභාවය පtoලෙමිට නොතිබුණි. ඔහු තමාගේ සාර්ථකත්වය තවදුරටත් අනුගමනය කළේ නම්, බොහෝ විට අන්තියොකස්ගේ සම්පූර්ණ රාජ්‍යයේ ස්වාමියා බවට පත්වෙන්නට ඉඩ තිබුණි; එහෙත් සුළු බියවැද්දීම් කිහිපයක් හා තර්ජන කිහිපයක් පමණක් කිරීමෙන් තෘප්තිමත් වූ ඔහු, තමාගේ පශුසදෘශ කාමවසනා නොබිඳී හා අයත් නොවන ලෙස සන්තර්පණය කිරීමට හැකි වන පිණිස සාමය ඇති කළේය. මෙසේ, තමාගේ සතුරන් ජයගත් පසු, ඔහු තමාගේ දුර්ගුණයන් විසින් ජයගනු ලැබූයේය; තවද, තමා ස්ථාපිත කරගත හැකිව තිබූ මහත් නාමය අමතක කරමින්, ඔහු තමාගේ කාලය භෝජනෝත්සවවල හා කාමචාරිතාවේ ගත කළේය.”

> “His heart was lifted up by his success, but he was far from being strengthened by it; for the inglorious use he made of it caused his own subjects to rebel against him. But the lifting up of his heart was more especially manifested in his transactions with the Jews. Coming to Jerusalem, he there offered sacrifices, and was very desirous of entering into the most holy place of the temple, contrary to the law and religion of that place; but being, though with great difficulty, restrained, he left the place burning with anger against the whole nation of the Jews, and immediately commenced against them a terrible and relentless persecution. In Alexandria, where the Jews had resided since the days of Alexander, and enjoyed the privileges of the most favored citizens, forty thousand according to Eusebius, sixty thousand according to Jerome, were slain in this persecution. The rebellion of the Egyptians, and the massacre of the Jews, certainly were not calculated to strengthen him in his kingdom, but were sufficient rather almost totally to ruin it.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

> “ඔහුගේ ජයග්‍රහණය නිසා ඔහුගේ සිත උද්ධත වූයේය, එහෙත් එයින් ඔහු ශක්තිමත් වූයේ නැත; මන්ද, එය ඔහු භාවිත කළ නින්දාසහගත ආකාරය හේතුවෙන් ඔහුගේම යටත්වැසියෝ ඔහුට විරුද්ධව කැරලි ගැසූහ. නමුත් ඔහුගේ සිත උද්ධතවීම විශේෂයෙන් ප්‍රකාශ වූයේ යුදෙව්වරුන් සමඟ ඔහු කළ කටයුතුවලදීය. යෙරුසලමේට පැමිණ, ඔහු එහි පූජා ඔප්පු කළේය, තවද එම ස්ථානයේ ව්‍යවස්ථාවටත් ආගමටත් විරුද්ධව දේවමාළිගාවේ අතිශුද්ධස්ථානයට ඇතුල් වීමට මහත් ආශාවක් දැක්වීය; එහෙත්, මහත් අපහසුවෙන් වුවද, ඔහු වැළැක්වනු ලැබූ බැවින්, යුදෙව් මුළු ජාතියටම විරුද්ධ කෝපයෙන් දැවෙමින් ඔහු එම ස්ථානයෙන් පිටත්ව ගොස්, වහාම ඔවුන්ට විරුද්ධව භයානක හා කරුණාවිරහිත පීඩනයක් ආරම්භ කළේය. ඇලෙක්සැන්ඩ්‍රියාවේදී, ඇලෙක්සැන්ඩර්ගේ දවස්වල සිට යුදෙව්වරුන් වාසය කළ අතර අතිශයින් අනුග්‍රහ ලැබූ පුරවැසියන්ගේ වරප්‍රසාද භුක්ති විඳිමින් සිටියෝය; මෙම පීඩනයේදී, යූසීබියස්ට අනුව හතළිස් දහසක්, ජෙරෝම්ට අනුව හැට දහසක්, මරනු ලැබූහ. මිසරවරුන්ගේ කැරැල්ලත්, යුදෙව්වරුන්ගේ සමූල ඝාතනයත්, ඔහුගේ රාජ්‍යයේ ඔහු ශක්තිමත් කිරීමට කිසිසේත් උපකාරී වන ලෙස ගණනය කළ නොහැකි වූ අතර, ඒ වෙනුවට එය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ විනාශ කිරීමට ප්‍රමාණවත් වූයේය.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 254.

Ptolemy Philopator’s military victory at Raphia in 217 BC, did not strengthen Ptolemy, but it caused “his heart to be lifted up.” Victory in the Ukrainian War will not strengthen Putin, but it will “lift up his heart,” as did military success cause king Uzziah to lift up his heart.

ක්‍රි.පූ. 217 දී රාෆියාහිදී පටොලෙමි ෆිලොපේටර් ලැබූ යුද්ධ ජයග්‍රහණය පටොලෙමිය ශක්තිමත් කළේ නැත; එහෙත් එය “ඔහුගේ සිත උසස්වීමට” හේතු විය. යුක්රේන යුද්ධයේ ජයග්‍රහණය පුටින්ව ශක්තිමත් නොකරනු ඇත; එහෙත් එය “ඔහුගේ සිත උසස් කරනු” ඇත, යුද්ධ ජයග්‍රහණය උස්සියා රජුගේ සිත උසස් කළාක් මෙන්.

> And Uzziah prepared for them throughout all the host shields, and spears, and helmets, and habergeons, and bows, and slings to cast stones. And he made in Jerusalem engines, invented by cunning men, to be on the towers and upon the bulwarks, to shoot arrows and great stones withal. And his name spread far abroad; for he was marvellously helped, till he was strong. But when he was strong, his heart was lifted up to his destruction: for he transgressed against the Lord his God, and went into the temple of the Lord to burn incense upon the altar of incense. 2 Chronicles 26:14–16.

> උස්සියාද මුළු සේනාව සඳහා පලිස්, හෙල්ල, හිස්වැසුම්, කවච, දුනු සහ ගල් විසි කිරීමට පටා සූදානම් කළේය. ඔහු යෙරුසලමේ කපටි ශිල්පීන් විසින් නිර්මාණය කරන ලද යන්ත්‍ර සාදා, ඒවා කොටු මතද ප්‍රාකාර මතද තබා, ඒවා මගින් ඊතල සහ මහත් ගල් විදිමට කළේය. ඔහුගේ නාමය දුර දුරට පැතිර ගියේය; මක්නිසාද ඔහු බලවත් වන තෙක් විශ්මයජනක ලෙස උපකාර ලැබුවේය. එහෙත් ඔහු බලවත් වූ කල, ඔහුගේ සිත ඔහුගේ විනාශයට උසස් විය; මක්නිසාද ඔහු ස්වකීය දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේට විරුද්ධව අපරාධ කර, ධූප පූජාසනය මත ධූප දල්වනු පිණිස ස්වාමීන්වහන්සේගේ දේවමාළිගාවට ඇතුළු වූයේය. 2 ලේකම් 26:14–16.

Two southern kings whose hearts were lifted up from military victories, attempted to enter the same temple and offer and offering, which only a priest was allowed to do. In both cases, the priests resisted the proud kings attempts to do so. One king then initiated a retaliation upon the Jews, and the other was struck in the forehead with leprosy.

යුද්ධ ජයග්‍රහණවලින් ඔවුන්ගේ සිත් උඩඟුකමින් උසස්ව ගිය දකුණු දෙරජු, එකම මාලිගාවට ඇතුළු වී, පූජකයෙකුට පමණක් කිරීමට අවසර තිබූ පූජා ඔප්පුවක් පිරිනැමීමට උත්සාහ කළහ. එම අවස්ථා දෙකමහි, එසේ කිරීමට උඩඟු රජවරුන් කළ උත්සාහයට පූජකයෝ ප්‍රතිරෝධය දැක්වූහ. එවිට එක් රජෙකු යුදෙව්වන්ට එරෙහි ප්‍රතිප්‍රහාරයක් ආරම්භ කළේය, අනෙකාගේ නළල කුෂ්ඨරෝගයෙන් පහර ලැබීය.

> And Azariah the priest went in after him, and with him fourscore priests of the Lord, that were valiant men: And they withstood Uzziah the king, and said unto him, It appertaineth not unto thee, Uzziah, to burn incense unto the Lord, but to the priests the sons of Aaron, that are consecrated to burn incense: go out of the sanctuary; for thou hast trespassed; neither shall it be for thine honour from the Lord God. Then Uzziah was wroth, and had a censer in his hand to burn incense: and while he was wroth with the priests, the leprosy even rose up in his forehead before the priests in the house of the Lord, from beside the incense altar. And Azariah the chief priest, and all the priests, looked upon him, and, behold, he was leprous in his forehead, and they thrust him out from thence; yea, himself hasted also to go out, because the Lord had smitten him. And Uzziah the king was a leper unto the day of his death, and dwelt in a several house, being a leper; for he was cut off from the house of the Lord: and Jotham his son was over the king’s house, judging the people of the land. Now the rest of the acts of Uzziah, first and last, did Isaiah the prophet, the son of Amoz, write. 2 Chronicles 26:17–22.

> එවිට අසර්යා නම් පූජකයා ඔහු පසුපසට ඇතුල් විය; ඔහු සමඟ සමිඳාණන්වහන්සේගේ වීර පුරුෂයන්වූ පූජකයන් අසූදෙනෙකුද සිටියහ. ඔව්හු උස්සියා රජුට විරුද්ධව නැඟී සිට ඔහුට මෙසේ කීවෝය: “උස්සියා, සමිඳාණන්වහන්සේට සුවඳ දුම් ඔප්පු කිරීම ඔබට අයිති කාරණයක් නොවේ; එය සුවඳ දුම් ඔප්පු කිරීමට විශේෂයෙන් කැප කරනු ලැබූ ආරෝන්ගේ පුත්‍රයන්වූ පූජකයන්ට අයත්ය. ශුද්ධස්ථානයෙන් පිටතට යන්න; මක්නිසාද ඔබ අකාරුණික ලෙස පව් කළෙහිය; එයද සමිඳාණන්වහන්සේ දෙවියන්ගෙන් ඔබට ගෞරවයක් නොවන්නේය.” එවිට උස්සියා කෝපයට පත් විය; සුවඳ දුම් ඔප්පු කිරීම සඳහා ඔහුගේ අතේ ධූප භාජනයක් තිබුණේය. ඔහු පූජකයන් සමඟ කෝපයෙන් සිටියදීම, සමිඳාණන්වහන්සේගේ ගෘහයේ, ධූප පූජාසනය අසලදී, පූජකයන් ඉදිරියේම, ඔහුගේ නළලෙහි කුෂ්ඨය මතු විය. ප්‍රධාන පූජකයා වූ අසර්යාද, සියලු පූජකයෝද, ඔහු දෙස බැලූ කල, බලව, ඔහුගේ නළලෙහි කුෂ්ඨය තිබුණේය; එවිට ඔව්හු ඔහුව එතැනින් තල්ලුකර පිටතට දැමූහ. එසේය, සමිඳාණන්වහන්සේ ඔහුට පහර දී තිබූ බැවින්, ඔහුමද ඉක්මනින් පිටතට යෑමට අතුරුදහන් විය. උස්සියා රජු තම මරණ දවස දක්වාම කුෂ්ඨරෝගියෙකු ව සිටියේය; කුෂ්ඨරෝගියෙකු බැවින් ඔහු වෙන් කළ ගෘහයක වාසය කළේය; මන්ද ඔහු සමිඳාණන්වහන්සේගේ ගෘහයෙන් වෙන්කරනු ලැබ සිටියේය. ඔහුගේ පුත් ජෝථාම් රජුගේ ගෘහය පිළිබඳ වගකීම දැරූ අතර, දේශයේ ජනතාව විනිශ්චය කළේය. උස්සියාගේ අනෙක් ක්‍රියා, මුලින් පටන් අග දක්වා, ආමෝස්ගේ පුත් ප්‍රොෆෙට් ඉසයියා විසින් ලියා තබන ලදී. 2 ලේකම් 26:17–22.

In 2014, the globalists of Europe and the Obama regime initiated a color revolution upon the nation of the Ukraine. In 2022 Russia began an invasion that will ultimately lead to a victory for Putin and Russia; represented by Ptolemy and Uzziah, the kings of the south. Verse twelve says that after the victory of Putin, “his heart shall be lifted up; and he shall cast down many ten thousands: but he shall not be strengthened by it.” History then records a progressive demise of his kingdom.

2014 දී, යුරෝපයේ ගෝලීයවාදීහු සහ ඔබාමා පාලනය යුක්රේන් ජාතිය මත වර්ණ විප්ලවයක් ආරම්භ කළහ. 2022 දී රුසියාව ආක්‍රමණයක් ආරම්භ කළේය; එය අවසානයේ පුටින්ටත් රුසියාවටත් ජයග්‍රහණයකට ගෙන යනු ඇත; එය දකුණේ රජුන් වන පටොලෙමි සහ උස්සියා මගින් නිරූපිතය. දොළොස්වන පදය පවසන්නේ, පුටින්ගේ ජයග්‍රහණයෙන් පසු, “ඔහුගේ සිත උසස්වනු ඇත; ඔහු දහස් දහස් ගණනක් බිඳ දමන්නේය: නමුත් එයින් ඔහු ශක්තිමත් කරනු නොලබන්නේය” යනුවෙනි. එවිට ඉතිහාසය ඔහුගේ රාජ්‍යයේ ක්‍රමික පරිහානියක් සටහන් කරයි.

The progressive demise led to his death, and by the time Antiochus the Great retaliates for his loss at Raphia, Antiochus was no longer engaged with Ptolemy Philopator, Antiochus was then addressing a young child who was then Egypt’s ruler. A child is a symbol of the last generation, so at one level the child king that Antiochus defeats at Panium is the final generation of the kingdom of the south. At the practical level the child king represents weakness in relation to Antiochus’s strength.

ක්‍රමයෙන් වර්ධනය වූ පරිහානිය ඔහුගේ මරණයට නායකත්වය දුන් අතර, රාෆියාහි තම අහිමිවීම වෙනුවෙන් අන්තියෝකස් මහා රජු ප්‍රතිප්‍රහාර එල්ල කරන කාලය වන විට, අන්තියෝකස් තවදුරටත් පටොලෙමි ෆිලොපේටර් සමඟ සම්බන්ධ වී නොසිටියේය; එම අවස්ථාවේ අන්තියෝකස් මුහුණ දෙමින් සිටියේ එවකට මිසරයේ පාලකයා වූ කුඩා දරුවෙකුටය. දරුවෙකු යනු අවසාන පරම්පරාව සංකේතවත් කරන සංකේතයකි; එබැවින්, එක් මට්ටමකදී, පැනියම්හි අන්තියෝකස් විසින් ජය ගනු ලබන එම දරුවා වූ රජු දකුණේ රාජ්‍යයේ අවසාන පරම්පරාව වේ. ප්‍රායෝගික මට්ටමෙන්, එම දරුවා වූ රජු අන්තියෝකස්ගේ ශක්තියට සාපේක්ෂව දුර්වලත්වය නියෝජනය කරයි.

> “The peace concluded between Ptolemy Philopater and Antiochus lasted fourteen years. Meanwhile Ptolemy died from intemperance and debauchery, and was succeeded by his son, Ptolemy Epiphanes, a child then four or five years old. Antiochus, during the same time, having suppressed rebellion in his kingdom, and reduced and settled the eastern parts in their obedience, was at leisure for any enterprise when young Epiphanes came to the throne of Egypt; and thinking this too good an opportunity for enlarging his dominion to be let slip, he raised an immense army “greater than the former” (for he had collected many forces and acquired great riches in his eastern expedition), and set out against Egypt, expecting to have an easy victory over the infant king. How he succeeded we shall presently see; for here new complications enter into the affairs of these kingdoms, and new actors are introduced upon the stage of history.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

> ප්ටොලෙමි ෆිලෝපේටර් සහ අන්තියෝකස් අතර සාධනය කරන ලද සාමය වසර දහහතරක් පැවතිණ. ඒ අතරතුර, ප්ටොලෙමි අතිරික්ත භෝගවීලාව සහ දුරාචාරය නිසා මරණයට පත් වූ අතර, ඔහුගේ ස්ථානයට එවකට අවුරුදු හතරක් හෝ පහක් පමණ වයසැති දරුවෙකු වූ ඔහුගේ පුත් ප්ටොලෙමි එපිෆනේස් පත්විය. එම කාලය තුළම අන්තියෝකස්, තම රාජ්‍යය තුළ ඇතිවූ කැරැල්ල මැඩපවත්වා, නැගෙනහිර ප්‍රදේශ යටත් කර ඒවා ආඥාකාරීභාවයෙහි ස්ථිර කළ නිසා, තරුණ එපිෆනේස් මිසරයේ සിംහාසනයට පැමිණි විට, ඕනෑම ව්‍යාපාරයක නිරත වීමට ඔහුට අවකාශ ලැබී තිබුණි; තම ආධිපත්‍යය විස්තාර කිරීම සඳහා මෙය අතහැරිය නොයුතු තරම් සුදුසු අවස්ථාවක් බව සිතා, ඔහු “පළමුවැන්නාට වඩා මහත්” වූ අති විශාල හමුදාවක් රැස් කළේය (මක්නිසාද ඔහු තම නැගෙනහිර අභියෝගයේදී බොහෝ බලකා එකතු කරගෙන මහත් ධනය ද අත්පත් කරගෙන තිබුණි), සහ ළදරු රජු කෙරෙහි පහසු ජයග්‍රහණයක් බලාපොරොත්තුවෙන් මිසරයට විරුද්ධව යාමට පිටත් විය. ඔහු කෙසේ සාර්ථක වූයේද යන්න අපි දැන් මොහොතකින් දකිමු; මක්නිසාද මෙහිදී මේ රාජ්‍යයන්ගේ කටයුතු තුළ නව සංකීර්ණතා ඇතුල් වන අතර, ඉතිහාසයේ වේදිකාව මත නව ක්‍රියාකාරීන් හඳුන්වා දෙනු ලැබේ.” Uriah Smith, Daniel and the Revelation, 255.

## The King of the South

දකුණේ රජතුමා

To outline the final steps of Russia, is to outline the final steps of the prophetic king of the south. A prophetic characteristic of the spiritual king of the south that arrived in prophetic history at the time of the end in 1798—is how it comes to its end. It is also a prophetic characteristic of the king of the north, and the false prophet. Each of the three powers that lead the world to Armageddon have endings that are specifically identified in God’s Word. Whatever happens to Putin and Russia will have been typified with past lines of the king of the south.

රුසියාවේ අවසාන පියවරයන් සටහන් කිරීම යනු, අනාවැකිමය දකුණේ රජුගේ අවසාන පියවරයන් සටහන් කිරීමයි. 1798 දී අවසාන කාලයේදී අනාවැකි ඉතිහාසයට පැමිණි ආත්මික දකුණේ රජුගේ අනාවැකිමය ලක්ෂණයක් වන්නේ—ඔහුගේ අවසානයට පැමිණෙන ආකාරයයි. එය උතුරේ රජුගේද, බොරු අනාගතවක්තෘගේද අනාවැකිමය ලක්ෂණයකි. ලෝකය අර්මගෙද්දෝන් වෙත ගෙනයන බලයන් තුනෙන් එක් එක් බලයේ අවසානය දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය තුළ විශේෂයෙන් හඳුන්වා දී ඇත. පුටින්ට සහ රුසියාවට සිදුවන කුමක් වුවද, එය දකුණේ රජුගේ අතීත රේඛාවන් මගින් පෙර-ප්‍රතිරූපී කර දක්වා ඇති දෙයක් වනු ඇත.

The examples of the spiritual king of the south’s demise were typified by the demise of the first spiritual king of the south, who was atheistic France during the period of the Revolution. The demise of the southern kingdom includes the demise of the southern king. Napoleon’s demise corresponds to the demise of France, and aligns with the demise of the next kingdom of the south, who was Russia. Russia as the modern king of the south began in revolution, just as France, as the king of the south, began with revolution.

ආත්මික දකුණේ රජුගේ විනාශය පිළිබඳ උදාහරණ, විප්ලව කාලය තුළ නාස්තික ප්‍රංශය වූ ප්‍රථම ආත්මික දකුණේ රජුගේ විනාශය මඟින් පූර්වරූපණය කරන ලදී. දකුණේ රාජ්‍යයේ විනාශය තුළ දකුණේ රජුගේ විනාශයද අන්තර්ගත වේ. නපෝලියන්ගේ විනාශය ප්‍රංශයේ විනාශයට අනුරූප වන අතර, එය ඊළඟ දකුණේ රාජ්‍යයේ, එනම් රුසියාවේ, විනාශය සමඟද සමපාත වේ. නූතන දකුණේ රජු ලෙස රුසියාව විප්ලවයකින් ආරම්භ වූයේ, දකුණේ රජු ලෙස ප්‍රංශයද විප්ලවයකින් ආරම්භ වූ පරිදි ය.

Revolution is a characteristic of the dragon, who is the symbol of the southern kings. The dragon, the primary symbol of the king of the south is Satan, and as he attempts a revolution at the end of the millennium, fire comes down out of heaven and devours him. His rebellion in heaven at the beginning was the alpha of his rebellion at the conclusion of the millennium.

විප්ලවය දකුණු රජුන්ගේ සංකේතය වන මකරාගේ ලක්ෂණයකි. දකුණු රජුගේ ප්‍රධාන සංකේතය වන මකරා සාතන්ය; සහ ඔහු සහස්‍රකය අවසානයේ විප්ලවයක් කිරීමට උත්සාහ කරන විට, ස්වර්ගයෙන් ගිනි බැස এসে ඔහු ගිලදමයි. ආරම්භයේදී ස්වර්ගයේ ඔහු කළ කැරැල්ල, සහස්‍රකයේ අවසානයේ ඔහුගේ කැරැල්ලේ අල්ෆාව විය.

In 1798, France prophetically took the throne as the spiritual king of the south during the French Revolution. That revolution swept through the nations of Europe and ultimately arrived at the Russian Revolution that was quickly followed by the Bolshevik Revolution in the same year.

1798 දී, ප්‍රංශය ප්‍රංශ විප්ලවය අතරතුර අනාගතවාදී අර්ථයෙන් දකුණේ ආත්මික රජු වශයෙන් සිහසුන අල්ලා ගත්තේය. එම විප්ලවය යුරෝපයේ ජාතීන් අතරින් ප්‍රබල ලෙස ව්‍යාප්ත වී, අවසානයේදී රුසියානු විප්ලවය දක්වා ළඟා වූ අතර, එයට ඉක්මනින්ම එම වර්ෂයේදීම බොල්ෂෙවික් විප්ලවය අනුගමනය කළේය.

The Russian Revolution of 1917 consisted of two main steps: the February Revolution (which overthrew the Tsarist monarchy, ended autocracy, and established a provisional government amid a period of dual power with the Soviets) and the October Revolution (also called the Bolshevik Revolution, where the Bolsheviks under Lenin seized power in a coup, leading to the establishment of Soviet rule and the path to socialism/communism).

1917 රුසියානු විප්ලවය ප්‍රධාන අදියර දෙකකින් සමන්විත විය: පෙබරවාරි විප්ලවය (එයින් සාර්වාදී රාජාණ්ඩුව පෙරළා දමන ලද අතර, ඒකාධිපති පාලනය අවසන් කර, සෝවියට් සමඟ ද්විත්ව බලය පැවති කාල පරිච්ඡේදයක් මධ්‍යයේ තාවකාලික ආණ්ඩුවක් පිහිටුවන ලදී) සහ ඔක්තෝබර් විප්ලවය (බෝල්ෂෙවික් විප්ලවය ලෙස ද හඳුන්වන මෙහිදී, ලෙනින්ගේ නායකත්වය යටතේ බෝල්ෂෙවික්වරු කූ දේතා ක්‍රමයෙන් බලය අල්ලා ගත් අතර, එය සෝවියට් පාලනය පිහිටුවීමටත් සමාජවාදය/කොමියුනිස්ට්වාදය කරා යන මාර්ගයටත් හේතු විය).

In historical analyses and revolutionary theory (particularly from Marxist perspectives like those of Trotsky, Luxemburg, and others drawing parallels), the French Revolution (1789–1799) is often seen as typifying or providing a schema for the course of the Russian events. The two steps of the French Revolution that typified these Russian phases are:

ඓතිහාසික විශ්ලේෂණයන්හිද විප්ලවවාදී සिद्धාන්තයෙහිද (විශේෂයෙන් ට්‍රොට්ස්කි, ලක්සම්බර්ග් සහ සමානතා අඳුනන වෙනත් මාක්ස්වාදී දෘෂ්ටිකෝණයන්ගෙන්), ප්‍රංශ විප්ලවය (1789–1799) බොහෝවිට රුසියානු සිදුවීම්වල ගමන්මාර්ගය සඳහා ආදර්ශයක් හෝ සැකිල්ලක් සපයන්නක් ලෙස සැලකේ. මෙම රුසියානු අදියරයන්ගේ ආදර්ශය වූ ප්‍රංශ විප්ලවයේ පියවර දෙක මෙසේය:

- The initial moderate/constitutional phase (roughly 1789–1792), which aligns with the February Revolution. This French phase began with the storming of the Bastille, the convening of the Estates-General/National Assembly, the abolition of feudal privileges, the Declaration of the Rights of Man, and the establishment of a constitutional monarchy under the Girondins and moderate reformers. It overthrew absolute monarchy but retained elements of bourgeois/liberal governance and dual/contested power structures (e.g., between the Assembly and the lingering monarchy). Similarly, February 1917 ended Tsarism, but led to a bourgeois provisional government and dual power with the Soviets.

  ප්‍රාරම්භක මධ්‍යස්ථ/ව්‍යවස්ථානුකූල අදියර (ආසන්න වශයෙන් 1789–1792), එය පෙබරවාරි විප්ලවයට අනුකූල වේ. මෙම ප්‍රංශ අදියර ආරම්භ වූයේ බැස්ටීල් බලකොටුව අල්ලා ගැනීම, Estates-General/ජාතික සභාව කැඳවීම, සාම්ප්‍රදායික භූපති වරප්‍රසාද අහෝසි කිරීම, මනුෂ්‍යයාගේ අයිතිවාසිකම් ප්‍රකාශය, සහ Girondins හා මධ්‍යස්ථ ප්‍රතිසංස්කාරකයන් යටතේ ව්‍යවස්ථානුකූල රාජාණ්ඩුවක් ස්ථාපිත කිරීම සමඟය. එය සම්පූර්ණ රාජාණ්ඩුව පෙරළා දැමූ නමුත්, බුර්ජුවා/ලිබරල් පාලන අංග සහ ද්විත්ව/විවාදිත බල ව්‍යුහ තවදුරටත් රඳවා ගත්තේය (උදාහරණයක් ලෙස, සභාව සහ තවමත් අවශේෂව පැවති රාජාණ්ඩුව අතර). එසේම, 1917 පෙබරවාරි මාසයේදී සාර්වාදය අවසන් වූ නමුත්, එය බුර්ජුවා අන්තර්කාලීන ආණ්ඩුවකට සහ සොවියට් මණ්ඩල සමඟ ද්විත්ව බලයකට මඟ පෑදුවේය.

- The radical/Jacobin phase (roughly 1792–1794, including the establishment of the First Republic, the execution of Louis XVI, and the Reign of Terror under Robespierre and the Jacobins/Committee of Public Safety) aligns with the October (Bolshevik) Revolution. The Jacobins seized power from the more moderate Girondins through radical action, declared a republic, suppressed counter-revolution, and pushed the revolution toward deeper social transformation and defense against internal/external threats. This mirrors how the Bolsheviks overthrew the provisional government, consolidated proletarian/dictatorship-of-the-proletariat rule, and advanced revolutionary socialism.

  අතිරැඩි/ජැකොබින් අවධිය (දළ වශයෙන් 1792–1794, පළමු ජනරජය පිහිටුවීම, ලූයිස් XVIගේ ඝාතනය, සහ රොබෙස්පියර් හා ජැකොබින්වරුන්/මහජන ආරක්ෂක කමිටුව යටතේ ඇති භීෂණ පාලන සමය ඇතුළුව) ඔක්තෝබර් (බොල්ෂෙවික්) විප්ලවයට අනුකූල වේ. ජැකොබින්වරුන් අතිරැඩි ක්‍රියාමාර්ග මගින් වඩා මධ්‍යස්ථ ගිරොන්දින්වරුන්ගෙන් බලය අත්පත් කරගත්හ, ජනරජයක් ප්‍රකාශයට පත් කළහ, ප්‍රතිවිප්ලවය මර්දනය කළහ, සහ අභ්‍යන්තර/බාහිර තර්ජනවලට එරෙහි ආරක්ෂාව හා ගැඹුරු සමාජීය පරිවර්තනය දෙසට විප්ලවය තල්ලු කළහ. මෙය බොල්ෂෙවික්වරුන් අන්තර්වාර ආණ්ඩුව පෙරළා දමා, ප්‍රොලෙටාරීය/ප්‍රොලෙටාරියාත්වාධිපත්‍යයේ පාලනය ස්ථාපිත කර ශක්තිමත් කළ ආකාරයත්, විප්ලවීය සමාජවාදය ඉදිරියට ගෙන ගිය ආකාරයත් පිළිබිඹු කරයි.

These parallels emphasize how revolutions often follow a pattern: an initial broad uprising against the old regime (led by moderates/bourgeois forces), followed by a more extreme seizure of power by radicals to ‘save’ and deepen the revolution amid crisis. The Bolsheviks themselves consciously drew on the French example, viewing their October uprising as akin to the Jacobin coup—necessary to prevent counter-revolution and fulfill the revolution’s potential.

මෙම සමාන්තරතා විප්ලව බොහෝවිට අනුගමනය කරන රටාවක් අවධාරණය කරයි: පැරණි පාලන ක්‍රමයට එරෙහිව වූ ආරම්භක පුළුල් ජනඋද්ඝෝෂණයක් (මධ්‍යස්ථ/බුර්ජුවා බලවේගයන් විසින් නායකත්වය දෙන ලද), එයට පසුව අර්බුද මධ්‍යයේ විප්ලවය ‘ගලවාගැනීමට’ සහ එය තවදුරටත් ගැඹුරු කිරීමට අතිවാദීන් විසින් බලය අත්පත් කරගැනීම. බොල්ෂෙවික්වරුන්ම ද ප්‍රංශ ආදර්ශය සචේතනව ආශ්‍රය කළ අතර, ප්‍රතිවිප්ලවය වැළැක්වීමටත් විප්ලවයේ සම්භාවිතාව සම්පූර්ණ කිරීමටත් අත්‍යවශ්‍ය දෙයක් ලෙස ඔවුන්ගේ ඔක්තෝබර් උද්ඝෝෂණය යාකොබින් බලප්‍රතිපත්තියට සමාන එකක් ලෙස සලකා බැලූහ.

This typology appears in works like Trotsky’s History of the Russian Revolution (which explicitly compares the dual power phase in Russia to similar dynamics in France) and Rosa Luxemburg’s writings on the Russian events, where she notes the Russian Revolution’s first period (March–October) follows the schema of the French (and English) revolutions, with the Bolshevik takeover paralleling the Jacobin ascent.

මෙම ආදර්ශ-සම්බන්ධතාවය ට්‍රොට්ස්කිගේ *History of the Russian Revolution* වැනි කෘතිවල දක්නට ලැබේ (එහි රුසියාවේ ද්විත්ව බලය පැවති අවධිය ප්‍රංශයේ සමාන ගතිවිධාන සමඟ පැහැදිලිව සංසන්දනය කර ඇත), එසේම රුසියානු සිදුවීම් පිළිබඳ රෝසා ලක්සම්බර්ග්ගේ ලේඛනවලද එය පෙනී යයි. එහිදී ඇය සඳහන් කරන්නේ රුසියානු විප්ලවයේ පළමු අවධිය (මාර්තු–ඔක්තෝබර්) ප්‍රංශ (සහ ඉංග්‍රීසි) විප්ලවයන්ගේ රූප-රචනාව අනුගමනය කරන බවත්, බොල්ෂෙවික්වරුන් බලය අත්පත් කරගැනීම යාකොබින්වරුන්ගේ උද්ගමනයට සමාන්තර වන බවත්ය.

Jesus always illustrates the end with the beginning, and the demise of Napoleon as the first spiritual king of the south followed the waymarks at the beginning of the revolution, and in so doing represented the demise of the Soviet Union.

යේසුස් වහන්සේ සෑමවිටම අවසානය ආරම්භය සමඟ නිදර්ශනය කරයි; එබැවින් දකුණෙහි පළමු ආත්මික රාජයා වශයෙන් නැපෝලියන්ගේ පරාජය, විප්ලවයේ ආරම්භයේ තිබූ මාර්ගලකුණු අනුව අනුගමනය වූ අතර, එසේ කිරීම තුළින් සෝවියට් සංගමයේ පරාජය නිරූපණය කළේය.

Napoleon’s progressive (step-by-step) demise aligns closely with the Soviet Union’s gradual decline and 1991 collapse, in the same typological framework where the French Revolution’s two phases prefigured the Russian Revolution’s February and October 1917 stages. The parallel extends into the post-radical consolidation phase (Bonapartism) and its inevitable unraveling. This draws from both general historical patterns and Marxist analyses (especially Trotsky’s in The Revolution Betrayed and related works), which treat Napoleon as the archetype of Bonapartism: a strongman regime that arises after a revolution’s radical peak, balances between classes, preserves key structural gains of the revolution (while suppressing its democratic thrust), builds a personal/military-bureaucratic empire, overextends, and then suffers a phased collapse leading to partial restoration of the old order.

නැපෝලියන්ගේ ප්‍රගතිශීලී (පියවරෙන් පියවර සිදුවන) පරිභවය, ප්‍රංශ විප්ලවයේ අදියර දෙක විසින් රුසියානු විප්ලවයේ 1917 පෙබරවාරි හා ඔක්තෝබර් අදියර පෙරදැක්වූ ඒම ආදර්ශාත්මක රාමුව තුළම, සෝවියට් සංගමයේ ක්‍රමානුකූල අවපාතය හා 1991 කඩාවැටීම සමඟ ඉතා සමීපව ගැළපෙයි. මෙම සමාන්තරතාවය, උග්‍රවාදී අවධියෙන් පසු ඇතිවන ඒකාග්‍රණ අදියරට (Bonapartism) හා එහි අනිවාර්ය ලෙස සිදුවන විඝටනය දක්වා දිග හැරෙයි. මෙය, සාමාන්‍ය ඉතිහාසික රටාවන්ගෙන් මෙන්ම මාර්ක්සවාදී විශ්ලේෂණයන්ගෙන්ද—විශේෂයෙන් The Revolution Betrayed සහ අදාළ කෘතිවල ට්‍රොට්ස්කිගේ විශ්ලේෂණයෙන්ද—උපුටා ගන්නා ලද්දකි; එහිදී නැපෝලියන් Bonapartism හි ආදර්ශ මූලාකෘතිය ලෙස සලකනු ලැබේ: විප්ලවයක උග්‍රතම උච්චස්ථානයෙන් පසුව උපජනනය වන, පන්ති අතර සමතුලිතතාවයක් පවත්වාගෙන යන, විප්ලවයේ ප්‍රධාන ව්‍යුහාත්මක ජයග්‍රහණ සුරක්ෂිත කරගෙන යන (එහෙත් එහි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී ගාමකත්වය මර්දනය කරන), පුද්ගලික/යුධ-නිලධාරී-බ්‍යුරොක්‍රැටික අධිරාජ්‍යයක් ගොඩනඟන, අතිරික්තව විහිදෙමින්, අනතුරුව පැලි පැලිව සිදුවන කඩාවැටීමකට ලක් වී, පැරණි ක්‍රමයේ අර්ධ ප්‍රතිස්ථාපනයකට මඟ පාදන ශක්තිමත් පුරුෂ පාලන තන්ත්‍රයකි.

## Napoleon’s Bonapartist Rise Parallels the Stalinist Consolidation

නැපෝලියන්ගේ බොනාපාටිස්ට් උද්ධමනය ස්ටාලිනවාදී බල ඒකීකරණයට සමාන්තර වේ

After the Jacobin radical phase and Thermidorian reaction (1794), the unstable Directory (1795–1799), Napoleon’s 18 Brumaire coup (1799) establishes the Consulate, then the Empire (1804). He codifies and exports bourgeois revolutionary gains (Napoleonic Code, end of feudal privileges, strong centralized state) but subordinates them to authoritarian rule, military glory, and a new elite.

ජැකොබින් අතිරූඪ අවධියෙන් සහ තෙර්මිඩෝරියානු ප්‍රතික්‍රියාවෙන් (1794) පසු, අස්ථාවර ඩිරෙක්ටරි පාලනය (1795–1799) පැවති අතර, නැපෝලියන්ගේ 18 බෘමැයර් රාජ්‍යකුමන්ත්‍රණය (1799) කොන්සියුලේට් පාලනය ස්ථාපිත කර, අනතුරුව අධිරාජ්‍යය (1804) බිහි කරයි. ඔහු බුර්ෂුවා විප්ලවයේ ජයග්‍රහණ සංග්‍රහගත කර සහ අපනයනය කරයි (නැපෝලියන් නීති සංග්‍රහය, සාමන්ත වරප්‍රසාද අවසන් කිරීම, බලවත් මධ්‍යගත රාජ්‍යය), එහෙත් ඒවා අධිකාරවාදී පාලනයට, යුධ කීර්තියට, සහ නව ප්‍රභූ වර්ගයකට යටත් කරයි.

After the Bolshevik/October radical phase and early Soviet experiments, bureaucratic degeneration sets in (especially from the mid-1920s). Stalin’s consolidation defeats the Left Opposition, enforces “socialism in one country,” and creates a police/military-bureaucratic dictatorship. The planned economy and nationalized property (core gains of October) are preserved but turned into tools of a privileged caste, with internationalism abandoned.

බෝල්ෂෙවික/ඔක්තෝබර් අතිවාදික අවධිය හා ආරම්භක සෝවියට් අත්හදාබැලීම්වලින් පසුව, පරිපාලනමය පිරිහීම ස්ථාපිත වේ (විශේෂයෙන් 1920 දශකයේ මැද භාගයේ සිට). ස්ටාලින්ගේ බලසංහතිකරණය වාමාංශීය විරුද්ධතාවය පරාජය කරයි, “එක් රටක සමාජවාදය” බලහත්කාරයෙන් ක්‍රියාත්මක කරයි, සහ පොලිස්/යුධ-පරිපාලනමය ඒකාධිපතිත්වයක් නිර්මාණය කරයි. සැලසුම්ගත ආර්ථිකය සහ ජාතිකකරණය කරන ලද දේපළ (ඔක්තෝබර් විප්ලවයේ මූලික ජයග්‍රහණ) සුරක්ෂිතව තබා ගනු ලබන නමුත්, ජාත්‍යන්තරවාදය අත්හැර දමා, ඒවා වරප්‍රසාදලත් කුලයක මෙවලම් බවට පත් කරනු ලැබේ.

In both cases, the revolutionary energy is “frozen” and redirected into state power and expansion under a single figure or apparatus (Trotsky explicitly called the Stalin regime a form of “Soviet Bonapartism,” closer to Napoleon’s Empire than the Consulate).

අවස්ථා දෙකේදීම, විප්ලවීය ශක්තිය “ශීතල” කර, එක් පුද්ගලයකු හෝ යන්ත්‍රණයක් යටතේ රාජ්‍ය බලය හා ව්‍යාප්තිය වෙත යළි මඟ හරවා ඇත (ට්‍රොට්ස්කි ස්ටාලින් පාලන ක්‍රමය “සෝවියට් බොනපාර්ටිස්මය” යන ආකාරයක් ලෙස පැහැදිලිව හැඳින්වූ අතර, එය කොන්සියුලේට් පාලනයට වඩා නැපෝලියන්ගේ අධිරාජ්‍යයට වඩාත් සමීප යැයි සඳහන් කළේය).

## The Step-by-Step Collapse

පියවරෙන් පියවර බිඳවැටීම

This is the core alignment—the decline is not one sudden event but a successive series of erosions driven by overextension, internal contradictions, military quagmires, loss of peripheral control, failed reforms, and final dissolution/restoration.

මෙය මූලික අනුසරණයයි—පිරිහීම යනු එක් අහඹු හදිසි සිදුවීමක් නොව, අතිවිස්තාරය, අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා, සෙබළුන්ගේ මඩගැසීම්, පරිධීය පාලනය අහිමි වීම, අසාර්ථක ප්‍රතිසංස්කරණ, සහ අවසාන විසුරුවා හැරීම/ප්‍රතිෂ්ඨාපනය විසින් මෙහෙයවනු ලබන අනුක්‍රමික ක්ෂයවීම් මාලාවකි.

## Napoleonic side (1812 to 1815)

නපෝලියන් පාර්ශ්වය (1812 සිට 1815 දක්වා)

- 1812: Disastrous invasion of Russia—Grande Armée (600,000 men) decimated by logistics, winter, and resistance. Catastrophic turning point; massive loss of prestige and manpower.

  1812: රුසියාව ආක්‍රමණය කළ විනාශකාරී යාත්‍රාව—Grande Armée (සෙබළුන් 600,000ක්) ප්‍රවාහන සැපයුම්, ශීත ඍතුව, සහ ප්‍රතිරෝධය මගින් බිඳ වැටුණි. විනාශකාරී හැරවුම් ලක්ෂ්‍යයක්; ගෞරවය සහ මිනිස් බලය විශාල ලෙස අහිමි විය.

- 1813: Coalition forms against him; defeat at Leipzig (“Battle of the Nations”)—loss of German allies and territories; empire begins shrinking.

  1813: ඔහුට විරුද්ධව සන්ධානයක් ගොඩනැඟෙයි; ලයිප්සිග්හි (“ජාතීන්ගේ යුද්ධය”) පරාජය—ජර්මානු මිත්‍රයන් හා භූමි ප්‍රදේශ අහිමිවීම; අධිරාජ්‍යය සංකෝචනය වීමට ආරම්භ වෙයි.

- 1814: Allies invade France proper; Paris falls; Napoleon abdicates and is exiled to Elba.

  1814: මිත්‍ර රාජ්‍යයන් ප්‍රංශයේ මූල භූමිය ආක්‍රමණය කරති; පැරිස් නගරය පතනය වෙයි; නපෝලියන් අබ්දිකේෂන් කර එල්බා දූපතට නිර্বাসිත කරනු ලැබේ.

- 1815: Brief return (Hundred Days), final defeat at Waterloo; permanent exile to St. Helena; Bourbon monarchy restored (reactionary rollback of revolutionary gains, though not total—some legal/administrative changes survived).

  1815: කෙටි කාලීන නැවත පැමිණීම (සිය දින), වොටර්ලූහි අවසාන පරාජය; ශාන්ත හෙලේනා දූපතට ස්ථිර නිර්වාසනය; බෝර්බන් රාජවංශීය රාජාධිපත්‍යය යළි ස්ථාපිත විය (විප්ලවයෙන් ලැබූ ජයග්‍රහණ ප්‍රතික්‍රියාශීලී ලෙස ආපසු හරවා දැමීමක්, නමුත් සම්පූර්ණයෙන්ම නොවේ—නීතිමය/පරිපාලනමය වෙනස්කම් කිහිපයක් තවදුරටත් පැවතිණි).

## Soviet side (1970s to 1991)

සෝවියට් පාර්ශ්වය (1970 දශකයේ සිට 1991 දක්වා)

- Late 1970s–1980s: Economic stagnation (“zastoi” under Brezhnev), chronic shortages, technological lag, and crippling arms race with the US/NATO—systemic overextension begins to hollow out the economy.

  1970 දශකයේ අගභාගය–1980 දශකය: ආර්ථික මන්දගාමීත්වය (Brezhnev යටතේ “zastoi”), දිගුකාලීන හිඟතා, තාක්ෂණික පසුබැසීම, සහ ඇමරිකා එක්සත් ජනපදය/NATO සමඟ වූ අශක්‍යභාරී ආයුධ තරඟය—පද්ධතිමය අධි-විස්තාරණය ආර්ථිකය අභ්‍යන්තරයෙන් හිස්කර දැමීමට ආරම්භ වේ.

- 1979–1989: Afghanistan war—Soviet “Vietnam”; quagmire drains resources, morale, and international standing (note the ironic parallel: Napoleon destroyed in Russia; USSR bled in a rugged, resistant theater).

  1979–1989: ඇෆ්ගනිස්ථාන යුද්ධය—සෝවියට් “වියට්නාමය”; එම මඩවළෙහි සිරවීම සම්පත්, මානසික බලය, හා ජාත්‍යන්තර ගෞරවය ක්ෂය කරයි (මෙහි විරෝධාභාසමය සමාන්තරය සලකන්න: නැපෝලියන් රුසියාවේදී විනාශ විය; USSR ද කඳුකර, ප්‍රතිරෝධී යුධ භූමියක ලේ වැගිරවමින් දුර්වල විය).

- 1985–1989: Gorbachev’s perestroika/glasnost reforms (attempted “saving” of the system, like some late Napoleonic adjustments) instead expose and accelerate contradictions; Eastern Bloc satellites revolt and break free (Berlin Wall falls November 9, 1989, regimes collapse across 1989–1990)—loss of the “outer empire,” exactly like Napoleon’s loss of allied states.

  1985–1989: ගෝර්බචෙව්ගේ perestroika/glasnost ප්‍රතිසංස්කරණ (පද්ධතිය “ගළවාගැනීම” සඳහා කළ උත්සාහයක්, නපෝලියන්ගේ අවසාන යුගයේ ඇතැම් සංශෝධන මෙන්) එහි අභ්‍යන්තර ප්‍රතිවිරෝධතා අනාවරණය කරමින් ඒවා තවදුරටත් වේගවත් කරයි; නැගෙනහිර බලකායේ උපග්‍රහ රාජ්‍ය කැරලි ගසා නිදහස් වෙති (බර්ලින් බිත්තිය 1989 නොවැම්බර් 9 දා බිඳ වැටේ, 1989–1990 කාලය පුරාම පාලන ක්‍රම කඩා වැටේ)—“බාහිර අධිරාජ්‍යය” අහිමිවීම, නපෝලියන්ගේ සන්ධානගත රාජ්‍ය අහිමිවීමට හරියටම සමාන ලෙස.

- 1990–1991: Internal nationalist crises, republics declare sovereignty; August 1991 hardliner coup fails spectacularly; Gorbachev resigns December 25, 1991; USSR dissolves into 15 states. Capitalist restoration follows (Yeltsin-era shock therapy, oligarchs, privatization)—analogous to the Bourbon restoration: prerevolutionary class elements (or their equivalents) return, rolling back full revolutionary property relations while keeping some administrative forms.

  1990–1991: අභ්‍යන්තර ජාතිවාදී අර්බුද, ජනරජයන් ස්වාධිපත්‍යය ප්‍රකාශ කරති; 1991 අගෝස්තු මාසයේ දැඩිවාදී කූඩ්‌වාරය විශාල ලෙස අසාර්ථක වේ; ගොර්බචොව් 1991 දෙසැම්බර් 25 දින ඉල්ලා අස්වෙයි; සෝවියට් සංගමය රාජ්‍ය 15කට විසුරුවා හැරේ. ඉන්පසු ධනවාදී ප්‍රතිස්ථාපනය සිදුවේ (යෙල්ට්සින්-යුගයේ “ෂොක් තෙරපි”, ඔලිගාර්ක්වරු, පෞද්ගලීකරණය)—බෝර්බොන් ප්‍රතිස්ථාපනයට සමානව: විප්ලවයට පෙර පැවති පංතිමය අංග (හෝ ඒවාට සමාන තත්ත්වයන්) නැවත පැමිණෙමින්, සමහර පරිපාලනමය ආකෘති රඳවා ගනිමින්ම, සම්පූර්ණ විප්ලවීය දේපළ-සම්බන්ධතා ආපසු හරවති.

In both, the “empire” (French Continental System vs. Soviet Eastern Bloc/COMECON influence) fragments outward-in, internal decay accelerates, a final crisis exposes the hollowness, and the old social forces reassert (monarchy/capitalism). Bonapartism proves unsustainable—a “pyramid balanced on its point,” as Trotsky put it—because it rests on suppressing the revolution’s democratic base while defending (but distorting) its economic base amid hostile external pressures. The Soviet collapse was not “sudden” in the long view but the culmination of progressive internal rot, just as Napoleon’s empire did not vanish overnight but eroded through successive defeats until restoration.

දෙකෙහිම, “අධිරාජ්‍යය” (ප්‍රංශ මහද්වීපීය ක්‍රමය එදිරිව සෝවියට් නැගෙනහිර කණ්ඩායම/COMECON බලපෑම) බාහිරයෙන් ඇතුළට විඛණ්ඩනය වෙයි, අභ්‍යන්තර ක්ෂය වීම වේගවත් වෙයි, අවසාන අර්බුදයක් එහි හිස්භාවය අනාවරණය කරයි, සහ පැරණි සමාජ බලවේග නැවත තමන්ව තහවුරු කරගනී (රාජාණ්ඩුව/ධනවාදය). ට්‍රොට්ස්කි පවසා ඇති පරිදි—“එහි මුදුන මත සමතුලිත කර තැබූ පිරමීඩයක්”—බොනපාට්වාදය තිරසාර නොවන බව සනාථ කරයි; මන්ද එය, විරුද්ධශීලි බාහිර පීඩන මධ්‍යයේ විප්ලවයේ ආර්ථික පදනම ආරක්ෂා කරමින් (එහෙත් විකෘති කරමින්) සිටින අතරම, එහි ප්‍රජාතන්ත්‍රවාදී පදනම මර්දනය කිරීම මත පදනම්ව ඇති බැවිනි. දීර්ඝ ඉතිහාස දෘෂ්ටියෙන් බලන විට, සෝවියට් පද්ධතියේ බිඳවැටීම “අකස్మාත්” වූ දෙයක් නොව, ප්‍රගතිශීලී අභ්‍යන්තර කුණුවීමක සම්පූර්ණ විකාසය වූ අතර, නපෝලියන්ගේ අධිරාජ්‍යය ද එක් රැයකින් අතුරුදහන් නොවී, ප්‍රතිස්ථාපනය සිදුවන තුරු අනුක්‍රමික පරාජයන් හරහා ක්ෂය වූවාක් මෙන්ය.

The beginning and ending of France and the Soviet Union align with the testimony of king Uzziah and Ptolemy. Ptolemy IV Philopator wins a decisive victory at the Battle of Raphia (217 BC) against the king of the north (Antiochus III), but “he shall not be strengthened by it”—he makes peace instead of pressing the advantage, returns to luxury and self-exaltation, then (per the record preserved in 3 Maccabees 1–2) Ptolemy visits Jerusalem after his triumph. His heart lifted up, he attempts to enter the Holy of Holies and offer sacrifice himself—an act of usurpation and defiance against the true God. He is divinely struck (paralysis), humiliated, and turns to persecution of God’s people. His reign thereafter is one of progressive decline: moral corruption, internal revolts, and loss of strength until his death. This is the exact mirror of King Uzziah (2 Chronicles 26:16–21) whose heart was lifted up after military success., who then entered the temple to burn incense (usurping the priests) and was struck with leprosy in the forehead, which was a public, visible judgment. From then on Uzziah lived in isolation, cut off from the house of the Lord, until death—a slow, lingering demise rather than instant destruction.

ප්‍රංශය හා සෝවියට් සංගමයේ ආරම්භය සහ අවසානය උසියා රජුගේ හා ටොලමිගේ සාක්ෂිය සමඟ අනුකූල වේ. ටොලමි IV ෆිලොපේටර් උතුරේ රජුට (ඇන්ටියෝකස් III) එරෙහිව රැෆියා සටනේදී (ක්‍රි.පූ. 217) තීරණාත්මක ජයග්‍රහණයක් ලබයි; එහෙත් “ඔහු එයින් ශක්තිමත් නොවන්නේය”—ඔහු වාසිය තදින් අනුගමනය කිරීම වෙනුවට සාමය කරයි, ආඩම්බර සුවිසල් භෝගවත්වීම හා ස්වයං උසස් කිරීම කරා නැවත හැරෙයි; ඉන්පසුව (3 Maccabees 1–2 හි සංරක්ෂිත වාර්තාව අනුව) ටොලමි තම ජයග්‍රහණයෙන් පසු යෙරුසලමට පැමිණෙයි. ඔහුගේ සිත උසස්වූ බැවින්, ඔහු අතිශුද්ධස්ථානයට ඇතුළු වී තමන්ම පූජාව ඔප්පු කිරීමට උත්සාහ කරයි—එය සත්‍ය දෙවියන්වහන්සේට එරෙහිව අධිකාරිය පැහැරගැනීමේත් විරෝධතාවයේත් ක්‍රියාවකි. ඔහු දේවීය ලෙස පහර ලැබේ (අංශභාගය), නිග්‍රහයට පත්වෙයි, සහ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට එරෙහි පීඩනය කරා හැරෙයි. ඉන්පසුව ඔහුගේ රාජ්‍යකාලය ක්‍රමානුකූල පිරිහීමක එකක් වේ: සදාචාර දූෂණය, අභ්‍යන්තර කැරලි, සහ ඔහුගේ මරණය දක්වා බලය අහිමිවීම. මෙය යුද ජයග්‍රහණයෙන් පසු whose heart was lifted up උසියා රජුගේ (2 Chronicles 26:16–21) නිවැරදි දර්පණයමය; ඉන්පසු ඔහු ධූප දල්වීමට දේවමාළිගාවට ඇතුළු විය (පූජකයන්ගේ කාර්යය පැහැරගනිමින්), සහ ඔහුගේ නළලෙහි කුෂ්ඨයෙන් පහර ලැබුවේය; එය ප්‍රසිද්ධ, දෘශ්‍යමාන විනිශ්චයක් විය. එතැන් පටන් උසියා මරණය දක්වාම, ක්ෂණික විනාශයකට වඩා මන්දගාමී, දිගුකාලීන අවසානයක් ලෙස, ස්වාමීන්වහන්සේගේ ගෘහයෙන් වෙන්කරනු ලැබ, හුදෙකලාව ජීවත් විය.

Both are southern kings whose pride manifests in a temple intrusion at Jerusalem, followed by a progressive, erosive ending instead of immediate collapse. This is the typological template for every later “king of the south.”

උභයදෙනාම දකුණේ රජවරුන් වන අතර, ඔවුන්ගේ අහංකාරය යෙරුසලමේ මන්දිරය තුළට අනවසරයෙන් ඇතුල්වීමකින් ප්‍රකාශ වන අතර, එයට පසුව ක්ෂණික බිඳවැටීමක් වෙනුවට ක්‍රමානුකූල හා ක්ෂයමය අවසානයක් පැමිණේ. මෙය පසුව පැමිණෙන සෑම “දකුණේ රජු” කෙනෙකු සඳහාම ආදර්ශලක්ෂණීය ආකෘතිය වේ.

## 1798: France Becomes the Spiritual King of the South

1798: ප්‍රංශය ආත්මික දක්ෂිණයේ රාජාවෙයි

At “the time of the end” (1798), atheistic France (the power that had just manifested the spiritual characteristics of Egypt—open denial of God, as in Revelation 11:8) pushes at the king of the north (the Papacy) by taking the Pope captive. Napoleon is the military embodiment of that push. France wears the crown of the south in 1798, because it exalts the same atheistic spirit that ancient Egypt embodied.

“අවසාන කාලයේදී” (1798), නාස්තික ප්‍රංශය (ප්‍රකාශනය 11:8හි දක්වා ඇති පරිදි, දෙවියන්වහන්සේව ප්‍රකාශයෙන්ම ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යන මිසරයේ ආත්මික ලක්ෂණ දැන්ම ප්‍රකාශ කර තිබූ බලය) උතුරේ රජුට (පාප්ධූරයට) එරෙහිව තල්ලු කරන්නේ පාප්තුමාව අල්ලා සිරකරගැනීම මගිනි. නැපෝලියන් එම තල්ලුවේ සෙබළමය අවතාරය වේ. 1798දී ප්‍රංශය දකුණේ කිරුළ පැළඳියි, මක්නිසාද එය පුරාණ මිසරය අවතාරණය කළ ඒම නාස්තික ආත්මයම උසස් කරයි.

But just as Ptolemy could not “make the most of his victory,” the French Revolution’s radical phase could not sustain or fully export its gains. The crown of the south passes onward as the philosophy of atheism matures and finds a new governmental voice.

එහෙත් පටොලෙමියට “තමාගේ ජයග්‍රහණයෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනයක් ලබාගැනීමට” නොහැකි වූවාක් මෙන්ම, ප්‍රංශ විප්ලවයේ අතිශයවාදී අවධියට ද තම අත්කරගැනීම් ස්ථිර ලෙස පවත්වාගැනීමට හෝ ඒවා සම්පූර්ණයෙන් බාහිර ලෝකයට අපනයනය කිරීමට නොහැකි විය. නාස්තිකවාදයේ දර්ශනය පරිණත වී නව රාජ්‍ය පාලන හඬක් සොයාගන්නා විට, දකුණේ කිරුළ ඉදිරියට පවරා යයි.

## Progressive Leadership Symbols: Napoleon to Lenin to Stalin

ප්‍රගතිශීලී නායකත්වයේ සංකේත: නේපෝලියන් සිට ලෙනින් වෙත, ලෙනින් සිට ස්ටාලින් වෙත

These three are not random; they are progressive endings—each representing a further stage in the king of the south’s trajectory toward its own slow dissolution. Napoleon—the first great symbol after 1798. Victorious in Egypt (the literal south), he overreaches (Russian campaign of 1812 was a disaster beginning a series of losses to his peripheral empire step by step (1813–1814), suffers final defeat (Waterloo 1815), and is exiled twice. Napoleon represents a progressive, phased demise—exactly like unto the Ptolemy and Uzziah.

මෙම තුන අහඹු නොවේ; ඒවා ප්‍රගතිශීලී අවසානයන්ය—එකින් එකක් දක්ෂිණයේ රජුගේ තමන්ගේම මන්දගාමී විලයනය කරා යන ගමන්මඟෙහි තවදුරටත් වූ අදියරක් නියෝජනය කරයි. 1798 න් පසු පළමු මහත් සංකේතය නෙපෝලියන්ය. මිසරයේ (සැබෑ දක්ෂිණයෙහි) ජයග්‍රාහකයෙකු වූ ඔහු අතිශයෝක්තියෙන් ඉක්මවා යයි (1812 රුසියානු යුද්ධ ව්‍යාපාරය විනාශකාරී විය), එමගින් ඔහුගේ පරිධීය අධිරාජ්‍යයට පියවරෙන් පියවර අලාභ මාලාවක් ආරම්භ වේ (1813–1814), අවසාන පරාජය විඳින්නේය (වෝටර්ලූ 1815), තවද දෙවරක් නිර්වාසිත කරනු ලැබේ. නෙපෝලියන් ප්‍රගතිශීලී, අදියරගත අවසානයක් නියෝජනය කරයි—පොත්ලෙමී සහ උස්සියාහ්ට හරියටම සමාන ලෙස.

Lenin seized the crown in the 1917 October Revolution. The Bolshevik “push” continues the war against the old order (including religious power). But the radical phase cannot stabilize; Lenin’s own health fails early, and the system begins to bureaucratize.

ලෙනින් 1917 ඔක්තෝබර් විප්ලවයේදී කිරුළ අල්ලා ගත්තේය. බොල්ශෙවික් “තල්ලුව” පැරණි ක්‍රමය (ආගමික බලය ද ඇතුළුව) විරුද්ධ යුද්ධය අඛණ්ඩව ගෙන යයි. එහෙත්, අතිරැඩි අවධිය ස්ථාවර විය නොහැක; ලෙනින්ගේම සෞඛ්‍යය ඉක්මනින්ම බිඳ වැටෙයි, සහ පද්ධතිය නිලධාරිවාදීකරණයට පත් වීමට ආරම්භ කරයි.

Stalin, the consolidator (Soviet Bonapartism) “freezes” the revolution into a military-bureaucratic empire, preserves the core gains (nationalized economy the anti-feudal parallel to Napoleon’s Code), but turns the power inward (purges) and outward (expansion). Yet the heart is lifted up in atheism; the system cannot truly “make the most of its victory.” Overextension (Afghanistan parallel to Napoleon’s Russia), stagnation, failed reforms (perestroika was the last desperate attempt), loss of satellites (1989–90 = loss of “allies”), and final dissolution (1991).

ස්ටාලින්, සම්මුඛීකරණය කළ අයෙකු ලෙස (සෝවියට් බොනපාටිවාදය), විප්ලවය යුද්ධමය-බියුරෝක්‍රාතික අධිරාජ්‍යයක් බවට “හිමගන්වයි”; එහි මූලික ජයග්‍රහණයන් (ජාතිකරණය කරන ලද ආර්ථිකය—නපෝලියන්ගේ නීති සංග්‍රහයට අධිසම්පන්න වූ ප්‍රති-සමාන්තික සමාන්තරය) සුරක්ෂිත කරයි, නමුත් එම බලය අභ්‍යන්තරයට (ශුද්ධීකරණ) සහ බාහිරයට (විස්තාරණය) හරවයි. එහෙත් හදවත නාස්තිකත්වයෙන් උසස් කරනු ලැබේ; එම ක්‍රමයට සැබවින්ම “තම ජයග්‍රහණයෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගත” නොහැක. අතිවිස්තාරණය (නපෝලියන්ගේ රුසියානු ආක්‍රමණයට සමාන්තර වූ ඇෆ්ගනිස්ථානය), ජඩභාවය, අසාර්ථක ප්‍රතිසංස්කරණ (පෙරෙස්ත්‍රොයිකා යනු අවසාන අත්‍යවශ්‍ය උත්සාහය විය), උපග්‍රහ රාජ්‍යයන්ගේ අහිමි වීම (1989–90 = “සහචරයන්ගේ” අහිමි වීම), සහ අවසාන විඝටනය (1991).

The Soviet Union’s collapse was not sudden—it was progressive, exactly as Napoleon’s empire eroded step by step and as Ptolemy’s and Uzziah’s reigns withered after their temple-pride moment. The “spiritual” king of the south (atheism in governmental form) received its own lingering judgment: hollowed out from within, unable to sustain the lie, swept away in the counter-movement of the king of the north (the Papacy’s resurgence in the vacuum).

සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම හදිසියේ සිදු වූවක් නොවීය—එය ක්‍රමයෙන්, පියවරෙන් පියවර සිදු වූ එකක්ය; නපෝලියන්ගේ අධිරාජ්‍යය පියවරෙන් පියවර කුසලානයට ගොස් පිරිහී ගිය ආකාරයටමද, පතොලෙමි සහ උස්සියාගේ රාජ්‍යකාලයන් ඔවුන්ගේ දේවමාළිගා-අහංකාරයේ මොහොතෙන් පසු මැලවී ගිය ආකාරයටමද එය සිදු විය. දකුණේ “ආත්මික” රජුටද (රාජ්‍ය පාලන ආකාරයකින් පවතින නිර්ඊශ්වරවාදය) තමන්ගේම දිගුකාලීන විනිශ්චය ලැබුණේය: අභ්‍යන්තරයෙන් හිස්කරනු ලැබ, එම බොරුව පවත්වාගෙන යාමට අසමත් වී, උතුරේ රජුගේ ප්‍රති-චලනය තුළ (ඒ හිස්තැන තුළ පාප්සභාවේ යළි උද්භවය) අතුගා දමාගෙන යනු ලැබීය.

The French Revolution (two steps) typifies the Russian Revolution (February and October/Bolshevik). Napoleonic Bonapartism and progressive demise typify Stalinist consolidation and Soviet progressive demise. All of it is the modern outworking of Daniel 11’s king of the south line, from Ptolemy’s Raphia failure and temple arrogance, through Uzziah’s identical sin and slow end, to France in 1798 and its atheistic heir (Lenin–Stalin era) that could not strengthen itself by its victories.

ප්‍රංශ විප්ලවය (පියවර දෙකක්) රුසියානු විප්ලවයට (පෙබරවාරි සහ ඔක්තෝබර්/බොල්ශෙවික්) ආදර්ශීය සමානත්වයක් දක්වයි. නපෝලියන් බොනපාර්ට්වාදය සහ ක්‍රමයෙන් සිදුවූ පරිහානිය, ස්ටාලින්වාදී සංග්‍රහණය සහ සෝවියට් ක්‍රමික පරිහානියට ආදර්ශීය සමානත්වයක් දක්වයි. ඒ සියල්ලම දානියෙල් 11හි දකුණේ රජුගේ පෙළපතෙහි නූතන ක්‍රියාත්මක වීමකි—පටොලෙමිගේ රෆියාහි අසාර්ථකත්වය සහ දේවමාළිගාව පිළිබඳ අහංකාරත්වයෙන් ආරම්භ වී, උස්සියාගේ ඒකම පාපය සහ මන්දගාමී අවසානය මඟින් ගමන් කරමින්, 1798දී ප්‍රංශය වෙතත්, එහි නාස්තික උරුමක්කාරයා වූ (ලෙනින්–ස්ටාලින් යුගය) තම ජයග්‍රහණවලින් තමන්ව ශක්තිමත් කරගැනීමට නොහැකි වූ තත්ත්වය වෙතත් පැමිණේ.

Lenin, the radical founder or seizer of power (parallel to the Jacobin/Bolshevik ascent; the “push” phase post-1917, is akin to Napoleon’s early Consulate after Brumaire). Stalin was the Bonapartist consolidator (Soviet empire builder, purges, WWII victory, Cold War peak; heart lifted up in atheism, but unable to fully “strengthen” the victory long-term—overextension begins).

ලෙනින් යනු අතිරැඩි ස්ථාපකයා හෝ බලය අල්ලාගත් තැනැත්තාය (ජැකොබින්/බොල්ෂෙවික් උද්ධමනයට සමාන්තර; 1917 න් පසු ඇති “තල්ලු කිරීමේ” අදියර, බෘමේර් පසු නපෝලියන්ගේ මුල් කොන්සියුලේට් සමඟ සමානය). ස්ටාලින් බෝනපාර්ටිස්ට් සංකේන්ද්‍රීකරණකරු විය (සෝවියට් අධිරාජ්‍ය නිර්මාතෘ, පවිත්‍රකරණ, දෙවන ලෝක යුද්ධයේ ජය, ශීත යුද්ධයේ උච්චතම අවධිය; නාස්තිකත්වය තුළ සිත උදිත වුවද, දිගුකාලීනව එම ජය සම්පූර්ණයෙන් “බලවත්” කිරීමට අසමත් වූ අතර—අතිවිස්තාරය ආරම්භ වෙයි).

Khrushchev was the post-peak “thaw” leader (1953–1964): denounces Stalin (Secret Speech 1956), exposes some corruption, attempts limited reforms, but fails to resolve systemic contradictions. This parallels a “Thermidorian” or early-decline phase—loosening terror while the core atheist structure remains, yet prestige erodes (e.g., Cuban Missile Crisis humiliation 1962 mirrors minor Napoleonic setbacks before the big ones).

කෘෂ්චොව් උච්චාවස්ථාවෙන් පසු වූ “දියවීමේ” නායකයා විය (1953–1964): ස්ටාලින්ව (රහස් කථනය, 1956) ප්‍රතික්ෂේප කරයි, යම් දූෂණ කිහිපයක් අනාවරණය කරයි, සීමිත ප්‍රතිසංස්කරණ උත්සාහ කරයි, නමුත් පද්ධතිමය ප්‍රතිවිරෝධතා විසඳීමට අපොහොසත් වේ. මෙය “තර්මිදෝරීය” හෝ අගාධයට යාමේ ආරම්භක අදියරකට සමාන වේ—මූලික නාස්තික ව්‍යුහය තවමත් පවතින අතර භීතිකාව ලිහිල් කරමින්, එහෙත් ගෞරවය ක්‍රමයෙන් කෙලෙසෙයි (උදා., 1962 කුබානු මිසයිල අර්බුදයේ අවමන්වීම, විශාල ඒවාට පෙර නපෝලියන් මුහුණදුන් සුළු පසුබැසීම්වලට සමාන වේ).

Gorbachev was the desperate reformer (1985–1991) with perestroika (restructuring) and glasnost (openness) as last-ditch efforts to “save” the system, but they accelerate collapse—loss of the Eastern Bloc (1989 Berlin Wall), internal revolts. This is the clearest “progressive ending” marker: like unto Napoleon’s late attempts at adjustment before the 1814 invasion, or Ptolemy/Uzziah’s lingering decline after temple-pride. Gorbachev’s 1989 concordat/meeting with Pope John Paul II (king of the north) symbolizes the spiritual defeat—the southern king’s atheism yielding to papal resurgence.

ගෝර්බචෝව් 1985–1991 කාලයේදී පෙරෙස්ත්‍රොයිකා (ප්‍රතිව්‍යුහගත කිරීම) සහ ග්ලාස්නොස්ට් (විවෘතභාවය) යන දේවල් පද්ධතිය “ගළවාගැනීමට” ගත් අවසාන අසරණ ප්‍රතිසංස්කරණකරුවා විය; එහෙත් ඒවා බිඳවැටීම තවදුරටත් වේගවත් කළේය—නැගෙනහිර කණ්ඩායම අහිමිවීම (1989 බර්ලින් බිත්තිය), අභ්‍යන්තර කැරලි. මෙය වඩාත් පැහැදිලි “ක්‍රමික අවසානය” සලකුණයි: 1814 ආක්‍රමණයට පෙර නපෝලියන්ගේ ප්‍රමාද වූ සංශෝධන ප්‍රයත්නවලට සමානව, හෝ දේවමාළිගා-අහංකාරයෙන් පසු ටොලමී/උස්සියාගේ දිගුකාලීන පරිහානියට සමානව. 1989 දී ගෝර්බචෝව් විසින් පාප් ජෝන් පෝල් II සමඟ (උතුරේ රජු) කළ කොන්කෝර්ඩාට්/හමුවීම ආත්මික පරාජය සංකේතවත් කරයි—දකුණේ රජුගේ නාස්තිකවාදය පාප්වාදී නැවත නැගිටීම වෙත යටත් වීමයි.

Yeltsin was the final dissolution figure (1991 onward) who led to the August 1991 coup resistance, becomes president of Russia, oversees USSR breakup (December 1991), shock therapy privatization, capitalist restoration. He embodies the chaotic end and partial “restoration” of prerevolutionary elements (oligarchic capitalism, like Bourbon’s return post-Napoleon). The southern king’s palace is swept away, fulfilling Daniel 11:40’s whirlwind conquest by the north (Papacy via US alliance).

යෙල්ට්සින් යනු අවසාන විසුරුවාහැරීමේ චරිතය (1991 සිට ඉදිරියට) වූ අතර, 1991 අගෝස්තු කුමන්ත්‍රණයට එරෙහි ප්‍රතිරෝධයට නායකත්වය දී, රුසියාවේ ජනාධිපති බවට පත්ව, සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම (1991 දෙසැම්බර්), ශොක්-තෙරපි පෞද්ගලීකරණය, හා ධනවාදී ප්‍රතිස්ථාපනය අධීක්ෂණය කළේය. ඔහු විප්ලවයට පෙර පැවති මූලද්‍රව්‍යවල අර්ධ “ප්‍රතිස්ථාපනය”ක් සමඟ (ඔලිගාර්කි ධනවාදය, නපෝලියන්ගෙන් පසු බර්බෝන් වංශයේ නැවත පැමිණීම මෙන්) අවුල්සහගත අවසානය නිරූපණය කරයි. දකුණේ රජුගේ මාලිගාව ඉවත් කර දමනු ලබයි; එමගින් උතුර විසින් සිදු කරන ලද සුළිසුළං-සමාන ජයග්‍රහණය පිළිබඳ දානියෙල් 11:40 හි අනාවැකිය සම්පූර්ණ වේ (ඇමරිකා එක්සත් ජනපද සන්ධානය මඟින් පාප්මණ්ඩලය).

The typology emphasizes lingering, step-by-step judgment rather than instant fall, just as Ptolemy IV’s Raphia victory led to pride, temple intrusion, divine striking, and slow decay; Uzziah’s leprosy isolation until death; Napoleon’s phased losses (Russia, Leipzig, Paris, Elba, Waterloo). The Soviet line identifies the peak strength under Stalin, the progressive hollowing during Khrushchev’s thaw that exposes the cracks in the system. Then the Brezhnev-era stagnation and then Gorbachev’s reforms become accelerants; Yeltsin’s era completes the sweep (USSR dissolved, atheism’s governmental form ends). The “heart lifted up” manifests across the line (atheistic defiance), but none “makes the most of victory.”

මෙම සංකේත-සමානත්වය අවධාරණය කරන්නේ ක්ෂණික බිඳ වැටීමකට වඩා දිගු වී, පියවරෙන් පියවර සිදුවන විනිශ්චයයි. එය පටොලෙමි IV විසින් රාෆියාහි ලැබූ ජයග්‍රහණය අහංකාරයට, දේවමාළිගාවට අනුචිත අතපත ගැසීමට, දේවීය ප්‍රහාරයට, සහ මන්දගාමී ක්ෂයවීමට මඟ පෑදූ ආකාරය සමඟත්; උශ්ශියා මරණය දක්වා කුෂ්ඨරෝගීව හුදෙකලා කරනු ලැබූ ආකාරය සමඟත්; නැපෝලියන්ගේ අදියර-අදියර වූ පරාජයන් (රුසියාව, ලයිප්සිග්, පාරිස්, එල්බා, වෝටර්ලූ) සමඟත් සමාන වේ. සෝවියට් රේඛාව ස්ටාලින් යටතේ වූ උච්ච බලය හඳුන්වයි; එවිට ක්‍රුෂ්චොව්ගේ thaw කාලයේ පද්ධතියේ බිඳීම් හෙළිදරව් කරන ක්‍රමික අභ්‍යන්තර හිස්වීම ද දක්වයි. ඉන්පසු බ්‍රෙෂ්නෙව් යුගයේ නිරුත්සාහතාවත්, අනතුරුව ගෝර්බචොව්ගේ ප්‍රතිසංස්කරණත් වේගවත්කාරකයන් බවට පත්වේ; යෙල්ට්සින්ගේ යුගය මෙම ස්වීප්කිරීම සම්පූර්ණ කරයි (USSR විසුරුවා හරිනු ලැබේ, නාස්තිකත්වයේ රාජ්‍යමය ස්වරූපය අවසන් වේ). “සිතින් උසස් වීම” යන තත්ත්වය මෙම රේඛාව පුරාම ප්‍රකාශ වේ (නාස්තික අභියෝගය), එහෙත් කිසිවෙක්ද “ජයග්‍රහණයෙන් උපරිම ප්‍රයෝජන ගන්නේ” නැත.

The end of the southern kings are progressive, Satan’s demise began at the cross, and he is ultimately sent into exile for 1,000 years and then he dies.

දකුණේ රජවරුන්ගේ අවසානය ප්‍රගතිශීලී වේ; සාතන්ගේ විනාශය කුරුසියේදී ආරම්භ වූ අතර, අවසානයේදී ඔහු අවුරුදු 1,000ක් සඳහා නිර්වාසනයට යවනු ලැබ, එවිට ඔහු මරණයට පත් වෙයි.

> And I saw an angel come down from heaven, having the key of the bottomless pit and a great chain in his hand. And he laid hold on the dragon, that old serpent, which is the Devil, and Satan, and bound him a thousand years, And cast him into the bottomless pit, and shut him up, and set a seal upon him, that he should deceive the nations no more, till the thousand years should be fulfilled: and after that he must be loosed a little season.

> එවිට අගාධයේ යතුරක්ද තම අතෙහි මහත් දාමයක්ද ඇතිව ස්වර්ගයෙන් බැස එන දූතයෙකු මම දුටිමි. ඔහු යක්ෂයාද සාතන්ද වන, ඒ පුරාණ සර්පයා වන මකරා අල්ලාගෙන, අවුරුදු දහසක් සඳහා බැඳ තැබුවේය. තවද ඔහු ඔහුව අගාධයට දමා, එහි ඔහුව වසා තබා, ඔහු මත මුද්‍රාවක් තැබුවේය; ඒ, අවුරුදු දහස සම්පූර්ණ වන තුරු ඔහු ජාතීන් තවදුරටත් නොමඟ යවන්නා නොවන පිණිසය. එයින් පසු ඔහු සුළු කාලයකට මුදා හැරිය යුතුය.

> And I saw thrones, and they sat upon them, and judgment was given unto them: and I saw the souls of them that were beheaded for the witness of Jesus, and for the word of God, and which had not worshipped the beast, neither his image, neither had received his mark upon their foreheads, or in their hands; and they lived and reigned with Christ a thousand years. But the rest of the dead lived not again until the thousand years were finished.

> ඉන්පසු මම සිංහාසන දැක්කෙමි; ඔවුහු ඒවා මත හිඳගත්හ, සහ විනිශ්චය ඔවුන්ට දෙන ලද්දේය. තවද යේසුස්ගේ සාක්ෂිය නිසාත්, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය නිසාත් ශිරෝඡේදනය කරන ලද අයගේ ආත්මයන් මම දැක්කෙමි; තවද මෘගයාටවත්, ඔහුගේ රූපයටවත් නමස්කාර නොකළ, ඔවුන්ගේ නළල්වල හෝ අත්වල ඔහුගේ ලකුණ නොලැබූ අයගේ ආත්මයන් ද මම දැක්කෙමි. ඔවුහු ජීවමාන වී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ අවුරුදු දහසක් රාජ්‍ය කළහ. නමුත් මළවුන්ගෙන් ඉතිරි අය, ඒ අවුරුදු දහස අවසන් වන තුරු නැවත ජීවමාන නොවූහ.

> This is the first resurrection. Blessed and holy is he that hath part in the first resurrection: on such the second death hath no power, but they shall be priests of God and of Christ, and shall reign with him a thousand years.

> මෙය පළමු නැවත නැඟිටීමය. පළමු නැවත නැඟිටීමෙහි කොටසක් ඇති තැනැත්තා ආශීර්වාදලත්ය, ශුද්ධය; එවැනි අය කෙරෙහි දෙවන මරණයට කිසි බලයක් නැත. ඔව්හු දෙවියන්වහන්සේගේද ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේද පූජකයෝ වන්නෝය, උන්වහන්සේ සමඟ අවුරුදු දහසක් රාජ්‍ය කරනු ඇත.

> And when the thousand years are expired, Satan shall be loosed out of his prison, And shall go out to deceive the nations which are in the four quarters of the earth, Gog and Magog, to gather them together to battle: the number of whom is as the sand of the sea. And they went up on the breadth of the earth, and compassed the camp of the saints about, and the beloved city: and fire came down from God out of heaven, and devoured them. And the devil that deceived them was cast into the lake of fire and brimstone, where the beast and the false prophet are, and shall be tormented day and night for ever and ever. Revelation 20:1–10.

> තවද, එම අවුරුදු දහස අවසන් වූ කල, සාතන් තම සිරගෙයින් නිදහස් කරනු ලබන්නේය; ඔහු පොළොවේ සතර කොණෙහි සිටින ජාතීන්, එනම් ගෝග් සහ මාගෝග්, රැවටීමට පිටතට ගොස්, ඔවුන් යුද්ධයට එක්රැස් කරනු ඇත; ඔවුන්ගේ ගණන මුහුදේ වැලි මෙන්ය. එවිට ඔව්හු පොළොවේ විශාල පළල පුරා ඉහළට නැඟ, ශුද්ධවන්තයන්ගේ කඳවුරත් ප්‍රේමිත නුවරත් වටලා ගත්තෝය; එවිට දෙවියන්වහන්සේගෙන් ස්වර්ගයෙන් ගින්න බැස এসে ඔවුන් ගිල දැමීය. ඔවුන් රැවටූ යක්ෂයා මෘගයාත් බොරු අනාගතවක්තෘවරයාත් සිටින ගිනි සහ ගන්ධක විලට හෙළනු ලැබීය; ඔව්හු සදාකාලයටම දවල් රාත්‍රී නොනවතින පීඩාවට පත් කරනු ලබන්නෝය. එළිදරව් 20:1–10.

We will continue our considerations of the southern king in Daniel eleven, verses eleven through fifteen in the next article.

අපි ඊළඟ ලිපියේ දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ එකොළොස්වන සිට පහළොස්වන දක්වා වූ වචනවල දකුණු රාජයා පිළිබඳ අපගේ සලකා බැලීම් ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

The Time of the End magazine was published in 1996 and it represents the prophecy from the book of Daniel that was unsealed in 1989. Recently the magazine was read by ChatGPT and asked to evaluate the role of Ukraine in the history of verse forty represented in the magazine. The following is the breakdown of the magazine that has been in the public record for thirty years. The first passage from the writings of Ellen White in the magazine is Testimonies, volume 9, 11.

“අවසාන කාලය” නම් සඟරාව 1996 දී ප්‍රකාශයට පත් කරන ලද අතර, එය 1989 දී මුද්‍රාභංග කරන ලද දානියෙල් පොතේ අනාවැකිය නියෝජනය කරයි. මෑතකදී එම සඟරාව ChatGPT විසින් කියවා, සඟරාවේ නියෝජිත වන හතළිස්වන පදයේ ඉතිහාසය තුළ යුක්රේනයේ භූමිකාව ඇගයීමට ඉල්ලා සිටින ලදී. පහත දැක්වෙන්නේ වසර තිහක් තිස්සේ පොදු වාර්තාගතව පවතින එම සඟරාවේ විභජනයයි. සඟරාවේ ඇතුළත් Ellen Whiteගේ ලේඛනවලින් පළමු ඡේදය වන්නේ Testimonies, volume 9, 11 ය.

## Overview: Ukraine in the Prophetic Framework

සාරාංශය: අනාගතවාණිමය රාමුව තුළ යුක්රේනය

Within the magazine’s prophetic outline of Daniel 11:40–45, Ukraine is discussed in connection with the collapse of the Soviet Union and the struggle between the Papacy (king of the north) and atheistic communism (king of the south). Ukraine is presented as a key religious and geopolitical battleground during the closing stages of the proxy wars, particularly in relation to the Ukrainian Catholic Church and its legalization after decades of suppression under Soviet rule.

සඟරාවේ දානියෙල් 11:40–45 පිළිබඳ භවिष्यවාණිමය සැලැස්ම තුළ, යුක්රේනය සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම හා පාප්පදවිය (උතුරු රජු) සහ නාස්තික කොමියුනිස්ට්වාදය (දකුණු රජු) අතර වූ අරගලය සමඟ සම්බන්ධ කරමින් සාකච්ඡා කරයි. යුක්රේනය, විශේෂයෙන් යුක්රේන කතෝලික සභාව හා සෝවියට් ආණ්ඩුකාලය යටතේ දශක ගණනාවක් පුරා පැවති මර්දනයෙන් පසු එහි නීතිගත කිරීම සම්බන්ධයෙන්, ප්‍රතිනිධි යුද්ධවල අවසන් අදියරයන්හි ප්‍රධාන ආගමික හා භූදේශපාලනික යුද්ධභූමියක් ලෙස ඉදිරිපත් කරයි.

The magazine presents Ukraine as part of the broader prophetic fulfillment of Daniel 11:40, describing the sweeping away of the king of the south through a Vatican–United States alliance. Ukraine is shown as evidence of the weakening of Soviet atheism and the resurgence of Catholic influence in Eastern Europe.

මෙම සඟරාව ඩැනියෙල් 11:40හි විශාල පරාසයක අනාගතවාණි ප්‍රතිපූර්ණතාවයේ කොටසක් ලෙස යුක්රේනය ඉදිරිපත් කරමින්, වතිකානු–එක්සත් ජනපද සන්ධානයක් මඟින් දකුණේ රජු ගසාගෙන යනු ලැබීම විස්තර කරයි. යුක්රේනය සෝවියට් නාස්තිකවාදයේ දුර්වලවීමත් නැගෙනහිර යුරෝපයේ කතෝලික බලපෑමේ යළි උද්භවයත් පිළිබඳ සාක්ෂියක් ලෙස දැක්වෙයි.

## Ukraine in the War Between the King of the North and South

උතුරේ රජු සහ දකුණේ රජු අතර යුද්ධයේ යුක්රේනය

The magazine teaches that the king of the south is atheism, embodied first by France (1798) and later by Soviet Russia. The king of the north is the papacy and Daniel 11:40 describes a spiritual war beginning in 1798 and culminating in the collapse of the Soviet Union in 1989. Ukraine appears within this context as part of the Soviet bloc that is swept away in fulfillment of Daniel 11:40. The publication presents the collapse of the Soviet Union as the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound (Revelation 13).

මෙම සඟරාව දකුණේ රජු ලෙස අනාස්ථිකත්වය උගන්වයි; එය මුලින් ප්‍රංශය (1798) තුළද, පසුව සෝවියට් රුසියාව තුළද දේහධාරී විය. උතුරේ රජු පාප්ධූරය වන අතර, දානියෙල් 11:40 1798 දී ආරම්භ වී 1989 දී සෝවියට් සංගමය බිඳවැටීමෙන් පරිපූර්ණත්වයට පැමිණෙන ආත්මික යුද්ධයක් විස්තර කරයි. යුක්රේනය මෙහි මෙම පසුබිම තුළ, දානියෙල් 11:40 ඉටු වීමේදී ගසාගෙන යනු ලබන සෝවියට් කඳවුරේ කොටසක් ලෙස පෙනී යයි. මෙම ප්‍රකාශනය සෝවියට් සංගමය බිඳවැටීම, පාප්ධූරයේ මරණාන්තික තුවාලය සුව වීමේ පළමු පියවර ලෙස (එළිදරව් 13) ඉදිරිපත් කරයි.

## Suppression of the Ukrainian Catholic Church (Quoted Sources)

යුක්රේන කතෝලික සභාව මර්දනය කිරීම (උපුටා දැක්වූ මූලාශ්‍ර)

The magazine includes secular documentation of Catholic persecution under Soviet rule.

මෙම සඟරාවේ සෝවියට් පාලනය යටතේ කතෝලික පීඩනය පිළිබඳ ලෞකික ලේඛනගත සාක්ෂි ඇතුළත් වේ.

From Time Magazine, December 4, 1989:

ටයිම් සඟරාවෙන්, 1989 දෙසැම්බර් 4:

> “After World War II, fierce but generally less bloody persecution spread into the Ukraine and the new Soviet bloc, affecting millions of Roman Catholics and Protestants as well as Orthodox.”

> “දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු, ප්‍රචණ්ඩ වූ නමුත් සාමාන්‍යයෙන් අඩු ලේවැගිරීම් සහිත පීඩනය යුක්රේනයටත් නව සෝවියට් ගුච්ඡයටත් පැතිර ගියේය; එය ඔර්තඩොක්ස්වරුන් පමණක් නොව, රෝමානු කතෝලිකයන් සහ ප්‍රොටෙස්ටන්ට්වරුන් මිලියන ගණනකටද බලපෑවේය.”

Ukraine is identified as a major area where Catholicism was suppressed under communism.

යුක්‍රේනය කොමියුනිස්ට්වාදය යටතේ කතෝලික ආගම මර්දනය කරනු ලැබූ ප්‍රධාන ප්‍රදේශයක් ලෙස හඳුනාගනු ලැබේ.

## Legalization of the Ukrainian Catholic Church

යුක්‍රේනියානු කතෝලික සභාවේ නීතිගත කිරීම

A major focus of the Ukraine discussion is the legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church.

යුක්රේන සාකච්ඡාවේ ප්‍රධාන අවධානයක් වන්නේ දිගුකාලයක් තහනම් කර තිබූ යුක්රේන කතෝලික සභාව නීතිගත කිරීමයි.

From Life Magazine, December 1989:

ලයිෆ් සඟරාවෙන්, 1989 දෙසැම්බර්:

> “Three new Catholic bishops have recently been named in Czechoslovakia. And this month Gorbachev meets Pope John Paul II during a visit to Italy—the first face-to-face encounter between leaders of the Kremlin and the Vatican. The sessions may lead to legalization of the long-banned Ukrainian Catholic Church in the U.S.S.R.”

> “චෙකෝස්ලොවැකියාවේ මෑතකදී නව කතෝලික බිෂොප්වරුන් තිදෙනෙකු පත් කරනු ලැබ ඇත. තවද, මේ මාසයේ ඉතාලියට සිදුකරන සංචාරයක් අතරතුර ගෝර්බචෝව් පෝප් ජෝන් පෝල් දෙවන වහන්සේ හමුවෙයි—ක්‍රෙම්ලින් සහ වතිකානුවේ නායකයන් අතර මුහුණට මුහුණ පළමු හමුව මෙයයි. මෙම සාකච්ඡා සෝවියට් සංගමයේ දිගු කාලයක් තහනම් කර තිබූ යුක්රේන කතෝලික සභාව නීතිගත කිරීමට මඟ පාදන්නට ඉඩ ඇත.”

From U.S. News & World Report, December 11, 1989:

U.S. News & World Report, 1989 දෙසැම්බර් 11 දින අංකයෙන්:

> “The revival of religious freedom is expected to include lifting of an official ban on the five-million-member Ukraine Catholic Church, which has survived underground since 1946 when Stalin ordered it absorbed into the Russian Orthodox Church. Winning legalization for the Ukrainian Church has been a primary aim of the pope’s.”

> ආගමික නිදහසෙහි පුනරුජ්ජීවනය තුළ, සාමාජිකයන් මිලියන පහක් ඇති යුක්‍රේන කතෝලික සභාව පිළිබඳ නිල තහනම ඉවත් කිරීම ද ඇතුළත් වීමට අපේක්ෂා කෙරේ; 1946 දී ස්ටාලින් එය රුසියානු ඕතඩොක්ස් සභාවට අන්තර්ග්‍රහණය කරන ලෙස ආඥා කළ දා සිට එම සභාව භූගතව දිවි ගලවාගෙන තිබේ. යුක්‍රේනියානු සභාව සඳහා නීතිමය පිළිගැනීම දිනාගැනීම පාප්තුමාගේ ප්‍රධාන අරමුණක් වී ඇත.

The magazine presents this as evidence of the weakening of atheistic control, the restoration of Catholic power. It is identified as a direct outcome of Vatican diplomatic pressure and a milestone in Daniel 11:40’s fulfillment is set forth as the Ukraine as a visible example of the Papacy regaining influence in former communist territory.

මෙම සඟරාව මෙය දේවනාස්තික පාලනය දුර්වලවීමේද, කතෝලික බලය යළි ස්ථාපිතවීමේද සාක්ෂියක් ලෙස ඉදිරිපත් කරයි. එය වතිකානු රාජ්‍යතාන්ත්‍රික පීඩනයේ සෘජු ප්‍රතිඵලයක් ලෙස හඳුනාගන්නා අතර, ඩැනියෙල් 11:40 ඉටුවීමෙහි සන්ධිස්ථානයක් ලෙස, පැපසිය කලින් කොමියුනිස්ට් භූමිප්‍රදේශවල නැවත බලපෑම ලබාගැනීමේ දෘශ්‍යමාන උදාහරණයක් වශයෙන් යුක්රේනය ප්‍රකාශ කරයි.

## Ukraine as Evidence of the Papacy’s Advance

පාප්වහන්සේගේ ආධිපත්‍යයේ ඉදිරියට යාමේ සාක්ෂියක් ලෙස යුක්රේනය

The collapse of communism not merely as political change but as a spiritual defeat of atheism, a geopolitical advance of the Papacy and the beginning of the Papacy’s return to world dominance. The Ukraine becomes a case study in the dismantling of Soviet religious suppression and a strategic victory of Rome in Eastern Europe. It represents the visible shift from enforced atheism to restored Catholic authority and the legalization of the Ukrainian Catholic Church is treated as prophetic confirmation that the king of the north was sweeping away the king of the south “like a whirlwind.”

කොමියුනිස්ට්වාදයේ බිඳවැටීම හුදෙක් දේශපාලනික වෙනසක් ලෙස නොව, නිරීශ්වරවාදයේ ආත්මික පරාජයක් ලෙසත්, පාප් පදවියේ භූදේශපාලනික ප්‍රගතියක් ලෙසත්, පාප් පදවිය ලෝක අධිපත්‍යය වෙත නැවත පැමිණීමේ ආරම්භය ලෙසත් සැලකේ. යුක්රේනය, සෝවියට් ආගමික මර්දනය විසුරුවා හැරීමේත්, නැගෙනහිර යුරෝපයේ රෝමයේ උපායමාර්ගික ජයග්‍රහණයකත් අධ්‍යයන උදාහරණයක් බවට පත්වේ. එය බලහත්කාරයෙන් පනවා තිබූ නිරීශ්වරවාදයෙන් නැවත ස්ථාපිත කළ කතෝලික අධිකාරිය වෙත සිදු වූ දෘශ්‍යමාන මාරුව නියෝජනය කරයි; යුක්රේන කතෝලික සභාව නීතිගත කිරීම, උතුරේ රජු දකුණේ රජුව “සුළි සුළඟක් මෙන්” වාරිගෙන යමින් සිටියේය යන අනාවැකිමය තහවුරු කිරීමක් ලෙස සලකනු ලැබේ.

## Ukraine and the Broader Prophetic Sequence

යුක්රේනය සහ වඩා පුළුල් අනාවැකිමය අනුක්‍රමය

- 1798 – Papacy receives deadly wound.

  1798 – පාප්ත්වය මරණාන්තික තුවාලය ලබයි.

- 1917 – Atheism relocates to Russia (Bolshevik Revolution).

  1917 – නාස්තිකවාදය රුසියාවට ස්ථානගත වේ (බොල්ෂෙවික් විප්ලවය).

- 1989 – Soviet Union collapses.

  1989 – සෝවියට් සංගමය බිඳ වැටේ.

- Ukraine – Catholic Church legalized.

  යුක්රේනය – කතෝලික සභාව නීතිගත කරන ලදී.

- Papacy regains geopolitical influence.

  පාප්සභාව නැවත භූ-දේශපාලනික බලපෑම අත්පත් කරගනී.

- United States eventually comes under Papal influence (Daniel 11:41).

  එක්සත් ජනපදය අවසානයේ පාප්වහන්සේගේ බලපෑම යටතට පැමිණේ (දානියෙල් 11:41).

- Entire world follows (Daniel 11:42–43).

  මුළු ලෝකයම අනුගමනය කරයි (දානියෙල් 11:42–43).

Ukraine fits into stages 3–4 as part of the transition between Soviet atheism and restored Papal influence.

යුක්රේනය සෝවියට් නිර්ඇදහිලිවාදය හා යළි ස්ථාපිත කරන ලද පාප්මය බලපෑම අතර සංක්‍රාන්තියේ කොටසක් ලෙස 3–4 අදියරයන්ට ගැළපේ.

## Sources Referenced in Ukraine Discussion

යුක්රේනය පිළිබඳ සාකච්ඡාවේ සඳහන් කළ මූලාශ්‍ර

- Jeff Pippenger (primary theological framework)

  ජෙෆ් පිපෙන්ජර් (ප්‍රධාන දේවවේදික රාමුව)

Spirit of Prophecy

අනාගතවාදයේ ආත්මය

- The Great Controversy

  මහා අරගලය

- Selected Messages

  තෝරාගත් පණිවිඩ

- Testimonies for the Church

  සභාව සඳහා සාක්ෂි

Secular Press

世俗报刊

- Time Magazine

  ටයිම් සඟරාව

- Life Magazine

  ජීවිත සඟරාව

- U.S. News & World Report

  යූ.එස්. නිවුස් ඇන්ඩ් වර්ල්ඩ් රිපෝර්ට්

Ukraine is mentioned in connection with:

යුක්රේනය පහත සඳහන් කරුණු සමඟ සම්බන්ධයෙන් සඳහන් කරනු ලැබේ:

- Post-World War II Catholic persecution

  දෙවන ලෝක යුද්ධයෙන් පසු කතෝලික පීඩනය

- Underground survival of the Ukrainian Catholic Church

  යුක්රේන කතෝලික සභාවේ භූගත පැවැත්ම

- Gorbachev–Vatican diplomacy

  ගෝර්බචෙව්–වතිකානු රාජ්‍යතාන්ත්‍රිකත්වය

- Legal restoration of Catholic hierarchy

  කතෝලික අනුක්‍රමණික ආධිපත්‍යයේ නීතිමය ප්‍රතිෂ්ඨාපනය

## Summary of Ukraine’s Role in the Newsletter

පුවත්පත්‍රිකාවේ යුක්රේනයේ භූමිකාව පිළිබඳ සාරාංශය

The Ukraine was a stronghold of suppressed Catholicism under Soviet atheism. The legalization of the Ukrainian Catholic Church signaled the weakening of the king of the south. The Vatican’s influence in the Ukraine demonstrated the Papacy’s resurgence and the Ukraine’s religious shift served as tangible evidence that Daniel 11:40 was being fulfilled. The events surrounding Ukraine formed part of the first step in the healing of the Papacy’s deadly wound. The Ukraine is therefore presented not as an isolated political event, but as a prophetic marker within the final movements of Daniel 11.

සෝවියට් නාස්තිකවාදය යටතේ යුක්රේනය මර්දනය කරනු ලැබූ කතෝලිකත්වයේ බලකොටුවක් විය. යුක්රේනියානු කතෝලික සභාව නීතිගත කරනු ලැබීම දකුණේ රජුගේ දුර්වල වීමේ සංකේතයක් විය. යුක්රේනය තුළ වතිකානුවේ බලපෑම පාප් පදවියේ නැවත උද්භවය ප්‍රදර්ශනය කළ අතර, යුක්රේනයේ ආගමික මාරුව දානියෙල් 11:40 ඉටු වෙමින් තිබූ බවට ස්පර්ශ කළ හැකි සාක්ෂියක් ලෙස සේවය කළේය. යුක්රේනය සම්බන්ධ සිදුවීම් පාප් පදවියේ මාරාන්තික තුවාලය සුව කිරීමේ පළමු පියවරේ කොටසක් විය. එබැවින් යුක්රේනය හුදකලා දේශපාලනික සිදුවීමක් ලෙස නොව, දානියෙල් 11 හි අවසාන චලනයන් තුළ ඇති പ്രവචනාත්මක සලකුණක් ලෙස ඉදිරිපත් කරනු ලැබේ.

Back to Articles