Article

# The Book of Daniel - Number Seventy-Two

දානියෙල්ගේ පොත - හැත්තෑ දෙක වන අංකය

The Prophetic Joining: From Ancient Israel’s Division to the United States’ End

අනාගතවක්තෘමය එක්කිරීම: පුරාතන ඉශ්‍රායෙලයේ විභේදනයෙන් එක්සත් ජනපදයේ අවසානය දක්වා

Author

Jeff Pippenger

Published

February 5, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The testimony of Jeroboam’s rebellion is also the history of ancient Israel’s division into two nations. The northern kingdom made up of ten tribes was known as Israel, or sometimes Ephraim, and the southern kingdom was known as Judah. In the time of Ezekiel, the kingdom had already been two kingdoms for many years, and in chapter thirty-seven, Ezekiel was given a prophecy identifying that the two kingdoms would once again become one nation. That prophecy was fulfilled in the beginning history of the earth beast (the United States), and is fulfilled for the final time at the end of the United States, for Jesus always illustrates the end of a thing, with the beginning of a thing.

යෙරොබොවම්ගේ කැරැල්ල පිළිබඳ සාක්ෂිය යනු පුරාණ ඉශ්‍රායෙල් දෙජාතියක බවට බෙදී යාමේ ඉතිහාසයද වේ. ගෝත්‍ර දහයකින් සමන්විත වූ උතුරු රාජ්‍යය ඉශ්‍රායෙල් ලෙසත්, ඇතැම් විට එප්‍රායිම් ලෙසත් හැඳින්වූ අතර, දකුණු රාජ්‍යය යූදා ලෙස හැඳින්වුණි. එසකියෙල්ගේ කාලයේදී, එම රාජ්‍යය බොහෝ වසර ගණනාවක් තිස්සේ දැනටමත් රාජ්‍ය දෙකක් වී තිබූ අතර, තිස් හත්වන පරිච්ඡේදයේදී එසකියෙල්ට එම රාජ්‍ය දෙක නැවත වරක් එක ජාතියක් වන බව හඳුන්වා දෙන අනාවැකියක් දෙන ලදී. එම අනාවැකිය භූමියේ මෘගයාගේ (එක්සත් ජනපදය) ආරම්භක ඉතිහාසයේදී ඉටු වූ අතර, එක්සත් ජනපදයේ අවසානයේදී අවසාන වරට ඉටු වන්නේය; මක්නිසාද යේසුස් සෑමවිටම යම් දෙයක අවසානය එහි ආරම්භය සමඟ නිදර්ශනය කරන බැවිනි.

The rebellion of Jeroboam at the time that Israel was divided into two kingdoms, represents a rebellion at the beginning of the United States, and also at the end of the United States. The rebellion in the beginning and ending of the United States includes the joining of two kingdoms. Revelation chapter eighteen, as repeatedly cited from the writings of Sister White in these articles, represents two calls to the churches. The two nations that are joined during the hour of the Sunday law crisis is the one-hundred and forty-four thousand, and God’s other flock that are still in Babylon.

ඉස්‍රායෙල් රාජ්‍යය රාජධානී දෙකකට බෙදී ගිය කාලයේදී යෙරොබොවම්ගේ කැරැල්ල, එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භයේදී සිදු වූ කැරැල්ලක්ද, එක්සත් ජනපදයේ අවසානයේදීද සිදුවන කැරැල්ලක්ද නියෝජනය කරයි. එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භයේත් අවසානයේත් පවතින එම කැරැල්ලට රාජධානී දෙකක් එකතු වීම ඇතුළත් වේ. මෙම ලිපිවලදී සහෝදරි වයිට්ගේ ලේඛනවලින් නැවත නැවතත් උපුටා දක්වා ඇති පරිදි, එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදය සභාවන් වෙත කරන ලද කැඳවීම් දෙකක් නියෝජනය කරයි. ඉරිදා නීති අර්බුදයේ පැය තුළ එකතු කරනු ලබන ජාතීන් දෙක වන්නේ එක් ලක්ෂ සතළිස් හතර දහසද, තවමත් බබිලෝනියේ සිටින දෙවියන්වහන්සේගේ අනෙක් රැළද ය.

The two nations that were joined in the Millerite history were Judah and Ephraim. They were joined when the individual indignations against the two kingdoms respectively ended in 1798 and then in 1844. The word “moreover” in Ezekiel chapter thirty-seven, allows us to be certain of this application. The word “moreover” means to place the message that follows “moreover,” over the message that preceded the word “moreover.”

මිලේරයිට් ඉතිහාසයේ එකට සම්බන්ධ වූ ජාතීන් දෙක යූදා සහ එප්‍රායිම්ය. ඒවා එකට සම්බන්ධ වූයේ, එම රාජ්‍ය දෙකට පිළිවෙළින් එරෙහි වූ ව්‍යාකූලතා 1798දීත්, අනතුරුව 1844දීත් අවසන් වූ විටය. එසකියෙල්ගේ තිස්හත්වන පරිච්ඡේදයේ “තවද” යන වචනය අපට මෙම යෙදුම පිළිබඳ නිශ්චිත වීමට ඉඩ සලසයි. “තවද” යන වචනයේ අර්ථය වන්නේ, “තවද” යන්නට පසුව එන පණිවුඩය, “තවද” යන වචනයට පෙර පැමිණි පණිවුඩය මත තැබීමය.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. Ezekiel 37:15–17.

> නැවතත් ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය මා වෙත පැමිණ මෙසේ කීවේය: “තවද, මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, නුඹට එක් දණ්ඩක් ගෙන එහි, ‘යූදා සඳහාද ඔහුගේ සංගාතිව සිටින ඉශ්‍රායෙල් දරුවන් සඳහාද’ කියා ලියව; එවිට තවත් දණ්ඩක් ගෙන එහි, ‘යෝසෙප් සඳහාද, එප්‍රායිම්ගේ දණ්ඩ වන, ඔහුගේ සංගාතිව සිටින මුළු ඉශ්‍රායෙල් ගෘහය සඳහාද’ කියා ලියව. තවද ඒවා එකක් අනෙකට එක් දණ්ඩක් බවට එකතු කරව; එවිට ඒවා නුඹේ අතේ එක් දණ්ඩක් වන්නේය.” එසෙකියෙල් 37:15–17.

Ezekiel is applying the prophetic principle of repeat and enlarge when he states, “moreover.” Ezekiel is to take two sticks, one for Judah and one for Ephraim, and take the prophecy illustrated with the two sticks and place it over the top of the previous prophecy. The previous prophetic illustration began in verse one when Ezekiel was carried to a valley of dead dry bones.

“තවද” යනුවෙන් ඔහු ප්‍රකාශ කරන විට, යෙහෙස්කෙල් නැවත කථනය හා විස්තාර කිරීමේ අනාවැකිමය මූලධර්මය ක්‍රියාවට නංවමින් සිටියි. යෙහෙස්කෙල් යූදා සඳහා එක දණ්ඩක්ද එප්‍රායිම් සඳහා එක දණ්ඩක්ද ගෙන, දණ්ඩ දෙකින් නිරූපිත අනාවැකිය පෙර අනාවැකිය මත ආවරණය කර තැබිය යුතුය. පෙර අනාවැකිමය නිරූපණය ආරම්භ වූයේ, යෙහෙස්කෙල් මළ වියළි ඇටකටු වලින් පිරුණු නිම්නයකට ගෙන යනු ලැබූ එක්වන පදයෙන්ය.

> The hand of the Lord was upon me, and carried me out in the spirit of the Lord, and set me down in the midst of the valley which was full of bones, And caused me to pass by them round about: and, behold, there were very many in the open valley; and, lo, they were very dry. And he said unto me, Son of man, can these bones live? And I answered, O Lord God, thou knowest. Again he said unto me, Prophesy upon these bones, and say unto them, O ye dry bones, hear the word of the Lord. Thus saith the Lord God unto these bones; Behold, I will cause breath to enter into you, and ye shall live: And I will lay sinews upon you, and will bring up flesh upon you, and cover you with skin, and put breath in you, and ye shall live; and ye shall know that I am the Lord. So I prophesied as I was commanded: and as I prophesied, there was a noise, and behold a shaking, and the bones came together, bone to his bone. And when I beheld, lo, the sinews and the flesh came up upon them, and the skin covered them above: but there was no breath in them. Then said he unto me, Prophesy unto the wind, prophesy, son of man, and say to the wind, Thus saith the Lord God; Come from the four winds, O breath, and breathe upon these slain, that they may live. So I prophesied as he commanded me, and the breath came into them, and they lived, and stood up upon their feet, an exceeding great army. Then he said unto me, Son of man, these bones are the whole house of Israel: behold, they say, Our bones are dried, and our hope is lost: we are cut off for our parts. Therefore prophesy and say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, O my people, I will open your graves, and cause you to come up out of your graves, and bring you into the land of Israel. And ye shall know that I am the Lord, when I have opened your graves, O my people, and brought you up out of your graves, And shall put my spirit in you, and ye shall live, and I shall place you in your own land: then shall ye know that I the Lord have spoken it, and performed it, saith the Lord. Ezekiel 37:1–14.

> ස්වාමීන්වහන්සේගේ හස්තය මා පිට තිබුණේය; උන්වහන්සේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ ආත්මයෙන් මාව පිටතට ගෙන ගොස්, අස්ථිවලින් පිරුණු වූ නිම්නයේ මධ්‍යයේ මා තැබූසේක. උන්වහන්සේ ඒවා වටා මා ගෙන ගියසේක. එවිට බලව, විවෘත නිම්නයෙහි බොහෝ අස්ථි තිබුණේය; බලව, ඒවා ඉතා වියළී තිබුණේය. එවිට උන්වහන්සේ මට මෙසේ කීසේක: මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, මේ අස්ථිවලට ජීවනය ලැබිය හැකිද? මම පිළිතුරු දුනිමි: අහෝ ස්වාමිවූ දෙවියනි, එය දන්නේ ඔබවහන්සේය. නැවතත් උන්වහන්සේ මට මෙසේ කීසේක: මේ අස්ථිවලට විරුද්ධව අනාවැකි පවසන්න, ඔවුන්ට මෙසේ කියන්න: අහෝ වියළි අස්ථිවලෙනි, ස්වාමීන්වහන්සේගේ වචනය අසන්න. මේ අස්ථිවලට ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ මෙසේ කියනසේක: බලව, මම ඔබ තුළට ප්‍රාණ වායුව ඇතුළු කරවන්නෙමි, ඔබ ජීවත්වනු ඇත. මම ඔබ පිට නහර තබන්නෙමි, ඔබ පිට මස් පැළඳවන්නෙමි, සමින් ඔබ ආවරණය කරන්නෙමි, ඔබ තුළට ප්‍රාණය දමන්නෙමි; එවිට ඔබ ජීවත්වනු ඇත; මම ස්වාමීන්වහන්සේ බව ඔබ දැනගන්නෙහිය. එබැවින් මට අණ කළ පරිදි මම අනාවැකි පැවසුවෙමි. මම අනාවැකි පවසමින් සිටියදී ශබ්දයක් ඇතිවිය; බලව, කම්පනයක්ද ඇතිවිය; අස්ථි, එක එක අස්ථිය තම තමන්ගේ අස්ථියට එක්විය. මම බැලූ කල, බලව, ඒවා පිට නහර සහ මස් පැමිණිය; සමද ඒවා මතුපිට ආවරණය කළේය. එහෙත් ඒවා තුළ ප්‍රාණය නොතිබුණේය. එවිට උන්වහන්සේ මට මෙසේ කීසේක: සුළඟට අනාවැකි පවසන්න; මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, අනාවැකි පවසා, සුළඟට මෙසේ කියන්න: ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ මෙසේ කියනසේක; අහෝ ප්‍රාණයෙනි, සතර දෙසින් එන්න, මේ මරාදමනු ලැබූවන් මත හුස්ම හෙළන්න, ඔවුන් ජීවත්වන පිණිස. එබැවින් උන්වහන්සේ මට අණ කළ පරිදි මම අනාවැකි පැවසුවෙමි; ප්‍රාණය ඔවුන් තුළට ඇතුළු විය; ඔවුහු ජීවත්ව, තම පාද මත නැගී සිටියෝය, ඉතා මහත් සේනාවක් විය. එවිට උන්වහන්සේ මට මෙසේ කීසේක: මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, මේ අස්ථිවල් ඉශ්‍රායෙල්ගේ මුළු ගෘහය ය. බලව, ඔවුහු මෙසේ කියති: අපගේ අස්ථි වියළී ගොස්ය, අපගේ බලාපොරොත්තුව නැතිවී ගොස්ය; අපි අපගේ කොටස්වලින් වෙන්කරනු ලැබුවෙමු. එබැවින් අනාවැකි පවසා ඔවුන්ට මෙසේ කියන්න: ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ මෙසේ කියනසේක; බලව, අහෝ මාගේ සෙනඟෙනි, මම ඔබගේ සොහොන් විවෘත කරන්නෙමි, ඔබගේ සොහොන්වලින් ඔබ පිටතට ගෙන එන්නෙමි, ඉශ්‍රායෙල් දේශයට ඔබ ගෙන එන්නෙමි. අහෝ මාගේ සෙනඟෙනි, මම ඔබගේ සොහොන් විවෘත කර, ඔබගේ සොහොන්වලින් ඔබ පිටතට ගෙන ආ විට, මම ස්වාමීන්වහන්සේ බව ඔබ දැනගන්නෙහිය. මම මාගේ ආත්මය ඔබ තුළ තබන්නෙමි; ඔබ ජීවත්වනු ඇත; ඔබගේම දේශයෙහි ඔබ ස්ථාපිත කරන්නෙමි. එවිට මම, ස්වාමීන්වහන්සේ, එය කථා කර එය ඉටු කළ බව ඔබ දැනගන්නෙහිය, ස්වාමීන්වහන්සේ කියනසේක. එසකියෙල් 37:1–14.

From the very beginning of these articles, we have shown that the valley of dead bones represents God’s people in the last days, and that the message of the four winds that causes them to stand upon their feet as a mighty army, is the Midnight Cry message identifying Islam of the third Woe. Sister White identifies the bones as God’s people.

මෙම ලිපිවල අති ආරම්භයේ සිටම, මළ අස්ථි පිහිටි කඳුවැටිය අන්තිම දවස්වල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව නියෝජනය කරන බවත්, ඔවුන් බලවත් යුධ හමුදාවක් මෙන් තම පාද මත නැගී සිටීමට හේතු වන සතර සුළඟන්ගේ පණිවිඩය තුන්වන අවාසනාවේ ඉස්ලාමය හඳුන්වා දෙන මධ්‍යරාත්‍රි හඬේ පණිවිඩය බවත්, අපි පෙන්වා දී තිබෙමු. සහෝදරී වයිට් අස්ථි දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ලෙස හඳුන්වා දෙයි.

> “I lay down my pen and lift up my soul in prayer, that the Lord would breathe upon his backslidden people, which are as dry bones, that they may live.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

> “පසුබැස ගිය, වියළි අස්ථි මෙන් වූ තම ජනතාව ජීවත් වීම පිණිස ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන් පිට හුස්ම හෙළන සේක්වායි යාච්ඤාවෙන් මාගේ ආත්මය උසස් කරමින්, මම මාගේ පෑන තබා දමමි.” General Conference Bulletin, February 4, 1893.

We have shown in previous articles that the prophetic message identifying July 18, 2020, was erroneous, and that the false proclamation marked the arrival of the first disappointment and tarrying time in the parable of the ten virgins. Though the proclamation of time was legitimate in the Millerite period, after 1844, there was never to be another message hung upon time. When Future for America made the proclamation of July 18, 2020, they slid back to a history that the proclamation of time was acceptable and in so doing they sinned, and they were slain in the street of the great city of Revelation chapter eleven. Dead in the street, they then needed to be resurrected, as were the two witnesses after three and a half days.

පෙර ලිපිවලදී අපි පෙන්වා දී ඇත්තේ 2020 ජූලි 18 දින හඳුනාගත් අනාවැකිමය පණිවිඩය වැරදි එකක් වූ බවත්, එම බොරු ප්‍රකාශය දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවේ පළමු බලාපොරොත්තු භංගය සහ ප්‍රමාද කාලය පැමිණීම සනිටුහන් කළ බවත්ය. මිලෙරයිට් යුගයේදී කාලය ප්‍රකාශ කිරීම නීතිසම්මත වූ නමුත්, 1844 පසු කාලය මත අතුරුදන් කළ තවත් කිසිම පණිවිඩයක් නැවත ඇති නොවිය යුතුව තිබුණි. Future for America යන සංවිධානය 2020 ජූලි 18 පිළිබඳ ප්‍රකාශය කළ විට, කාලය ප්‍රකාශ කිරීම පිළිගත හැකි වූ ඉතිහාසයකට ඔවුන් ආපසු සරමින්, එසේ කිරීමෙන් ඔවුහු පව් කළහ; එසේම ඔවුහු එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන අධ්‍යායයේ මහත් නගරයේ වීථියේ මරා දමනු ලැබූහ. වීථියේ මළව සිටි ඔවුන්ට, දින තුනහමාරකට පසු සාක්ෂි දෙදෙනා නැවත ජීවමාන කළාක් මෙන්, එවිට නැවත උත්ථාන කරනු ලැබීම අවශ්‍ය විය.

> “The dry bones need to be breathed upon by the Holy Spirit of God, that they may come into action, as by a resurrection from the dead.” Bible Training School, December 1, 1903.

> “වියළි ඇටකටු දෙවියන්වහන්සේගේ ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් හුස්ම දමනු ලැබිය යුතුය; එවිට ඒවා මළවුන්ගෙන් නැවත නැගිටීමක් මෙන් ක්‍රියාකාරිත්වයට පැමිණිය හැක.” Bible Training School, December 1, 1903.

In previous articles we have shown that the message of the four winds that resurrects the two witnesses, is the message of Islam of the third Woe, and that the message is the Midnight Cry message of the last days. Ezekiel says, “moreover,” and in so doing identified that during the history that illustrates the proclamation of the Midnight Cry, two sticks, one represented as Ephraim and one as Judah, were to be joined together and become one nation. The parable of the ten virgins is fulfilled in the last days, “to the very letter,” as it was fulfilled in Millerite history. In the period when the Midnight Cry was fulfilled in the Millerite history, and again in the fulfillment of the last days, “two sticks” were and will be joined together.

පෙර ලිපිවලදී අපි පෙන්වා දී ඇත්තේ, සාක්ෂිකරුවන් දෙදෙනා නැවත ජීවනය ලබවන සතර සුළංවල පණිවිඩය තෙවන අභාග්‍යයේ ඉස්ලාම් පණිවිඩය වන බවත්, එම පණිවිඩය අන්තිම දවස්වල අර්ධරාත්‍රි හඬේ පණිවිඩය වන බවත්ය. එසකියෙල් “තවද” යයි පවසයි; එසේ කිරීමෙන් ඔහු හඳුනා දුන්නේ, අර්ධරාත්‍රි හඬ ප්‍රකාශ කිරීම නිරූපණය කරන ඉතිහාස කාලය තුළ, එකක් එෆ්‍රායිම් ලෙසත් එකක් යූදා ලෙසත් නිරූපිත වූ දණ්ඩු දෙකක් එක් කර එක ජාතියක් වීමට නියමිත වූ බවය. කන්‍යාවන් දස දෙනාගේ උපමාව, මිලර්වාදී ඉතිහාසයේ එය ඉටු වූ පරිදිම, “අකුරෙන් අකුරටම,” අන්තිම දවස්වලදී ඉටු වේ. අර්ධරාත්‍රි හඬ මිලර්වාදී ඉතිහාසයේ ඉටු වූ කාලපරිච්ඡේදයේදීත්, නැවත අන්තිම දවස්වල ඉටුවීමේදීත්, “දණ්ඩු දෙකක්” එක් කරන ලදී සහ එක් කරනු ඇත.

The two sticks represented the northern (Ephraim) and southern kingdoms (Judah) of ancient Israel. We have also shown that William Miller was typified by Elijah, and that during the three-and-a-half years of drought Elijah had gone to the widow of Zarephath.

දණ්ඩු දෙකෙන් නිරූපිත වූයේ පුරාණ ඉශ්‍රායෙල්හි උතුරු (එප්‍රායිම්) හා දකුණු රාජ්‍යයන් (යූදා) ය. තවද, විලියම් මිලර් එලියා විසින් පූර්වරූපිත වූ බවත්, නියඟයේ තුන් අවුරුදු භාගයක් පැවති කාලය තුළ එලියා සාරෙපත්හි විධවාව වෙත ගොස් සිටි බවත් අපි ද පෙන්වා දී ඇත්තෙමු.

> And the word of the Lord came unto him, saying, Arise, get thee to Zarephath, which belongeth to Zidon, and dwell there: behold, I have commanded a widow woman there to sustain thee. So he arose and went to Zarephath. And when he came to the gate of the city, behold, the widow woman was there gathering of sticks: and he called to her, and said, Fetch me, I pray thee, a little water in a vessel, that I may drink. And as she was going to fetch it, he called to her, and said, Bring me, I pray thee, a morsel of bread in thine hand. And she said, As the Lord thy God liveth, I have not a cake, but an handful of meal in a barrel, and a little oil in a cruse: and, behold, I am gathering two sticks, that I may go in and dress it for me and my son, that we may eat it, and die. And Elijah said unto her, Fear not; go and do as thou hast said: but make me thereof a little cake first, and bring it unto me, and after make for thee and for thy son. For thus saith the Lord God of Israel, The barrel of meal shall not waste, neither shall the cruse of oil fail, until the day that the Lord sendeth rain upon the earth. And she went and did according to the saying of Elijah: and she, and he, and her house, did eat many days. 1 Kings 17:8–15.

> එවිට සමිඳාණන්වහන්සේගේ වචනය ඔහු වෙත පැමිණ මෙසේ කී ය: “නැඟිට, සිදොන්ට අයිති සාරෙපත් නගරයට ගොස් එහි වාසය කරව; බලව, එහි සිටින වැන්දඹු ස්ත්‍රියෙකුට නුඹ පෝෂණය කරන ලෙස මම අණ කළෙමි.” එවිට ඔහු නැඟිට සාරෙපත්ට ගියේ ය. ඔහු නගරයේ දොරටුව අසලට පැමිණි කල, බලව, එහි වැන්දඹු ස්ත්‍රිය දර එකතු කරමින් සිටියා ය. ඔහු ඇයට ආරාධනා කොට මෙසේ කී ය: “මම පානය කරන පිණිස, කරුණාකර භාජනයකින් පොඩි ජලයක් මට ගෙන එන්න.” ඇය එය ගෙන එන්නට යන විට, ඔහු ඇයව කැඳවා මෙසේ කී ය: “කරුණාකර, නුඹගේ අතෙහි ඇති කුඩා රොටි කැබැල්ලක්ද මට ගෙන එන්න.” එවිට ඇය මෙසේ කීවා ය: “නුඹගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේ ජීවමාන වන බැවින්, මා ළඟ රොටියක් නැත; තිබෙන්නේ භාජනයක පිටි අතපුරක් සහ කුඩුවක තෙල් ටිකක් පමණි. බලව, මම දැන් දර කැබලි දෙකක් එකතු කරමි; එය ගෙන ගොස් මා හා මගේ පුත්‍රයා සඳහා එය පිස, අපි එය භුක්ති විඳ මිය යන පිණිසය.” එවිට එලියා ඇයට මෙසේ කී ය: “බිය නොවන්න; ගොස් නුඹ පැවසූ ලෙසම කරන්න. එහෙත් පළමුව ඒවායින් මට කුඩා රොටියක් සාදා එය මට ගෙන එන්න; ඉන්පසු නුඹ සහ නුඹගේ පුත්‍රයා සඳහා සෑදුව මැනවි. මක්නිසාද ඉශ්‍රායෙල්ගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේ මෙසේ වදාරන සේක: සමිඳාණන්වහන්සේ පොළොව මත වැසි එවන දවස තෙක්, පිටි භාජනය හිස් නොවන්නේ ය; තෙල් කුඩුවද හිඟ නොවන්නේ ය.” ඇය ගොස් එලියාගේ වචනය ප්‍රකාරව කළා ය. එවිට ඇයත්, ඔහුත්, ඇගේ ගෙවැසියෝත් බොහෝ දවස් ආහාර භුක්ති වින්දාහ. 1 රාජාවලිය 17:8–15.

The “many days” in the passage is the three-and-a-half years that Ahab searched for Elijah and represented the twelve-hundred-and-sixty years of papal persecution. Concerning the “many days” of papal persecution, Jesus said:

මෙම පාඨයේ සඳහන් “බොහෝ දවස්” යනු ආහාබ් එලියාහුව සෙවූ අවුරුදු තුනහමාර වන අතර, එය පාප්වාදී පීඩාකාරීත්වයේ අවුරුදු එක්දහස් දෙසීය හැටය නිරූපණය කළේය. පාප්වාදී පීඩාකාරීත්වයේ “බොහෝ දවස්” පිළිබඳව, යේසුස් මෙසේ පැවසීය:

> And except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened. Matthew 24:22.

> තවද ඒ දවස් කෙටි කරනු නොලැබුවහොත් කිසි මාංසයෙක් ගැළවීම නොලබන්නේය; එහෙත් තෝරාගනු ලැබූවන් නිසා ඒ දවස් කෙටි කරනු ලබන්නේය. මතෙව් 24:22.

Sister White directly identifies Jesus’ pronouncement of “those days” as the period of papal persecution.

සහෝදරි වයිට්, යේසුස් විසින් ප්‍රකාශ කළ “ඒ දවස්” යන්න පාප්තුමන්ගේ පීඩාකාලය බව සෘජුවම හඳුනා දක්වයි.

> “The persecution of the church did not continue throughout the entire period of the 1260 years. God in mercy to His people cut short the time of their fiery trial. In foretelling the ‘great tribulation’ to befall the church, the Saviour said: ‘Except those days should be shortened, there should no flesh be saved: but for the elect’s sake those days shall be shortened.’ Matthew 24:22. Through the influence of the Reformation the persecution was brought to an end prior to 1798.” The Great Controversy, 266, 267.

> “1260 අවුරුදු සමස්ත කාලය පුරාම සභාවට එරෙහි හිංසාව අඛණ්ඩව නොපැවතිණි. තම ජනතාව කෙරෙහි වූ කරුණාවෙන් දෙවියන් වහන්සේ ඔවුන්ගේ ගිනිමය පරීක්ෂාවේ කාලය කෙටි කළ සේක. සභාව මත පැමිණෙන ‘මහත් පීඩාකාරී කාලය’ පිළිබඳව පූර්වකථනය කරමින් ගැළවුම්කාරයාණන් මෙසේ වදාළ සේක: ‘ඒ දවස් කෙටි නොකළොත් කිසි මාංසයක්වත් ගැළවෙන්නේ නැත. නමුත් තෝරාගත් අය උදෙසා ඒ දවස් කෙටි කරනු ලැබේ.’ මතෙව් 24:22. ප්‍රතිසංස්කරණයේ බලපෑම හේතුවෙන්, 1798ට පෙරම ඒ හිංසාව අවසන් කරනු ලැබීය.” The Great Controversy, 266, 267.

The “many days” that Elijah was sustained by the widow, were also the “many days” of papal persecution identified by Daniel.

විධවා කාන්තාව විසින් එලියා පෝෂණය කරනු ලැබූ “බොහෝ දවස්” යනු, දානියෙල් විසින් හඳුනාගනු ලැබූ පාප්වාදී පීඩාකිරීම්වල “බොහෝ දවස්” ද විය.

> And they that understand among the people shall instruct many: yet they shall fall by the sword, and by flame, by captivity, and by spoil, many days. Now when they shall fall, they shall be holpen with a little help: but many shall cleave to them with flatteries. And some of them of understanding shall fall, to try them, and to purge, and to make them white, even to the time of the end: because it is yet for a time appointed. Daniel 11:33–35.

> සෙනඟ අතරේ අවබෝධය ඇති අය බොහෝ දෙනෙකුට උපදෙස් දෙන්නෝය; එහෙත් ඔව්හු බොහෝ දවස් කඩුවෙන්ද, ගින්නෙන්ද, වහල්කමෙන්ද, කොල්ලකෑමෙන්ද වැටෙන්නෝය. ඔවුන් වැටෙන කල ඔවුන්ට සුළු උපකාරයක් ලැබෙන්නේය; එහෙත් බොහෝ දෙනෙක් ප්‍රශංසා වචනවලින් ඔවුන්ට එක්වන්නෝය. තවද අවබෝධය ඇති අය අතරින් සමහරෙක් ඔවුන් පරීක්ෂා කිරීමටත්, පවිත්‍ර කිරීමටත්, ඔවුන් සුදු කිරීමටත්, අවසාන කාලය දක්වාම වැටෙන්නෝය; මක්නිසාද නියමිත කාලයක් සඳහා එය තවමත් ඇත. දානියෙල් 11:33–35.

The “time of the end,” which is also the “time appointed” in the verses, was 1798, and it marked the end of papal persecution, as had been typified by Elijah’s time with the widow of Zarephath. In that history the widow, representing an unmarried church, was identified as the church in the wilderness in chapter twelve of the book of Revelation. She was gathering two sticks, not one stick or ten sticks, but two sticks. Ezekiel was to take two sticks, one for the northern kingdom of Israel and one for the southern kingdom of Israel and join them together to make one stick. Those two kingdoms had both been scattered for twenty-five hundred and twenty years, but God’s promise was that He would gather them. The woman was gathering the two sticks that were to be joined together, and she was doing so “until the day that the Lord sendeth rain upon the earth.”

පදවල සඳහන් “අවසාන කාලය” වන අතර “නියමිත කාලය” ද වූයේ 1798 වසරයි; එය සාරෙප්තාහි වැන්දඹුව සමඟ එළියාගේ කාලය මඟින් පූර්වරූපණය කර තිබූ පරිදි, පාප් පදවියේ හිංසාව අවසන් වූ බව සලකුණු කළේය. එම ඉතිහාසය තුළ, විවාහ නොවූ සභාවක් නියෝජනය කරන වැන්දඹුව, එළිදරව් පොතේ දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ කාන්තාරයේ සිටින සභාව ලෙස හඳුනාගනු ලැබුවාය. ඇය එක් දණ්ඩක් හෝ දණ්ඩ දහයක් නොව, දණ්ඩ දෙකක් එකතු කරමින් සිටියාය. එසකියෙල්ට දණ්ඩ දෙකක් ගන්නට නියම විය; එකක් ඉශ්‍රායෙල්හි උතුරු රාජ්‍යය සඳහාද, අනෙක ඉශ්‍රායෙල්හි දකුණු රාජ්‍යය සඳහාද වූ අතර, ඒවා එකට එක්කර එක් දණ්ඩක් බවට පත් කළ යුතුව තිබුණි. එම රාජ්‍ය දෙකම අවුරුදු දෙදහස් පහසිය විස්සක් තිස්සේ විසුරුවා හැර තිබුණද, දෙවියන්වහන්සේගේ පොරොන්දුව වූයේ උන්වහන්සේ ඒවා එක්රැස් කරන බවය. එකට සම්බන්ධ කළ යුතු වූ ඒ දණ්ඩ දෙක ඇය එකතු කරමින් සිටියාය; ඇය එසේ කළේ “ස්වාමීන්වහන්සේ පොළොව මත වැස්ස එවන දවස දක්වා”ය.

The day when the Lord sent “rain” was identifying the Midnight Cry of Millerite history, that reached its conclusion on October 22, 1844, when the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple He had erected from 1798 (the end of the first indignation), through until October 22, 1844 (the end of the last indignation). In that period of time, the Midnight Cry message, represented in Ezekiel’s illustration of the valley of bones was fulfilled, when the two sticks of the northern and southern kingdoms were joined to form one nation, with one king, for on October 22, 1844, Christ came before the Father and received a kingdom.

ස්වාමින්වහන්සේ “වැසි” යැවූ දවස, මිලරයිට් ඉතිහාසයේ මධ්‍යරැ පුවත හඳුන්වා දුන් දවස වූ අතර, එය 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින තම නිමාවට ළඟා විය. ඒ දින, ගිවිසුමේ දූතයා හදිසියේම, 1798 සිට (පළමු උදහසේ අවසානය) 1844 ඔක්තෝබර් 22 දක්වා (අවසාන උදහසේ අවසානය) උන්වහන්සේ විසින් ගොඩනඟන ලද දේවාලයට පැමිණියේය. එම කාල පරාසය තුළ, ඇටවල නිම්නය පිළිබඳ යෙහෙස්කෙල්ගේ උපමාවෙන් නිරූපණය කරන ලද මධ්‍යරැ පණිවිඩය සම්පූර්ණ විය; එනම් උතුරු රාජධානිය සහ දකුණු රාජධානිය නියෝජනය කරන දණ්ඩ දෙක එකට එක්කොට, එක ජාතියක්, එක රජෙකු යටතේ බවට පත් කරන ලදී. මන්ද 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පියාණන් ඉදිරියට පැමිණ රාජ්‍යයක් ලබා ගත් සේක.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම සඳහා අපගේ මහත් උත්තම පූජකයා ලෙස අතිශුද්ධස්ථානයට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීම, දානියෙල් 8:14 හි දෘශ්‍යමාන කරනු ලැබූ පරිදි; දානියෙල් 7:13 හි ඉදිරිපත් කර ඇති පරිදි මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා පුරාතන දවස්වල තැනැත්තා වෙත පැමිණීම; සහ මලාකි විසින් අනාවැකි කළ පරිදි ස්වාමින්වහන්සේගේ උන්වහන්සේගේ මාලිගාව වෙත පැමිණීම යන සියල්ල එකම සිද්ධියෙහි විස්තරයන් වෙයි; තවද මෙය මත්තෙව් 25 හි දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් විස්තර කළ පරිදි මනාලයා විවාහයට පැමිණීම මඟින් ද නිරූපණය කර ඇත.” The Great Controversy, 426.

Christ received a kingdom on October 22, 1844, as identified in Daniel.

දානියෙල්හි හඳුනා දක්වා ඇති පරිදි, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින රාජ්‍යයක් ලැබූ සේක.

> I saw in the night visions, and, behold, one like the Son of man came with the clouds of heaven, and came to the Ancient of days, and they brought him near before him. And there was given him dominion, and glory, and a kingdom, that all people, nations, and languages, should serve him: his dominion is an everlasting dominion, which shall not pass away, and his kingdom that which shall not be destroyed. Daniel 7:13, 14.

> මම රාත්‍රි දර්ශනවලදී දැක්කෙමි; එවිට, මෙන්න, මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාට සමාන කෙනෙක් ස්වර්ගයේ වලාකුළු සමඟ පැමිණියේය; ඔහු දවස්වල පුරාතන තැනැත්තා වෙත පැමිණියේය, ඔවුහු ඔහු ඔහුගේ අබියසට ගෙන ආහ. එවිට ඔහුට ආධිපත්‍යයද, මහිමයද, රාජ්‍යයද දෙන ලදී; සියලු ජනතාවද, ජාතීන්ද, භාෂාවන්ද ඔහුට සේවය කරනු පිණිසය. ඔහුගේ ආධිපත්‍යය පහව නොයන සදාකාල ආධිපත්‍යයකි; ඔහුගේ රාජ්‍යයද විනාශ නොවන්නාවූ එකකි. දානියෙල් 7:13, 14.

When Ezekiel’s two sticks are joined together, they have one king over them.

එසකියෙල්ගේ කෝල දෙක එකට එක් කරන විට, ඔවුන් කෙරෙහි එක් රජෙක් සිටියි.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Ezekiel 37:24, 25.

> මාගේ සේවක දාවිත් ඔවුන්ගේ රජු වන්නේය; ඔවුන් සියල්ලන්ට එක් ම Shepherdෙකු සිටින්නේය. ඔව්හු මාගේ විනිශ්චයන්හි ගමන් කරනු ඇත, මාගේ පනත් රක්ෂා කර ඒවා ක්‍රියාත්මක කරනු ඇත. තවද මාගේ සේවක යාකොබ්ට මා දුන්, ඔබගේ පියවරුන් වාසය කළ ඒ දේශයෙහි ඔව්හු වාසය කරනු ඇත; ඔව්හුද, ඔවුන්ගේ දරුවන්ද, ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ දරුවන්ද සදාකාලයට එහි වාසය කරනු ඇත. මාගේ සේවක දාවිත් සදාකාලයට ඔවුන්ගේ අධිපතියා වන්නේය. එසකියෙල් 37:24, 25.

All the prophets agree with one another, and king David is Christ who came before the Father on October 22, 1844, and received a kingdom that had been gathered together from the two sticks of Israel (the northern kingdom) and Judah (the southern kingdom). The scattering of the two kingdoms ended during the forty-six years from 1798 to 1844, as Christ raised a temple that had been desolated and trampled down. When He raised the temple, He then suddenly came unto His temple as the Messenger of the Covenant, in fulfillment of Malachi chapter three. Ezekiel agrees with that fact, for all the prophets agree with one another.

සියලුම ප්‍රොෆෙට්වරු එකිනෙකා සමඟ එකඟ වෙති; තවද පියාණන් ඉදිරියට 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින පැමිණ, ඉශ්‍රායෙල්ගේ කෝල දෙකෙන්—ඉශ්‍රායෙල් (උතුරු රාජ්‍යය) සහ යූදා (දකුණු රාජ්‍යය)—එකට එකතු කරගන්නා ලද රාජ්‍යයක් ලැබූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේම දාවිත් රජුය. රාජ්‍ය දෙකේ විසිරීම 1798 සිට 1844 දක්වා වූ සතළිස් හය වසර තුළ අවසන් විය; එම කාලයේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ශූන්‍ය කරනු ලැබ, පාගා දමනු ලැබ තිබූ මාලිගාවක් ගොඩනැගූ සේක. උන්වහන්සේ එම මාලිගාව ගොඩනැගූ විට, මලාකි තුන්වැනි අධ್ಯಾಯයේ සම්පූර්ණවීම ලෙස, ගිවිසුමේ දූතයාණන් ලෙස තම මාලිගාවට හදිසියේම පැමිණිය සේක. සියලුම ප්‍රොෆෙට්වරු එකිනෙකා සමඟ එකඟ වන බැවින්, එසෙකියෙල්ද එම සත්‍යයට එකඟ වෙයි.

> And David my servant shall be king over them; and they all shall have one shepherd: they shall also walk in my judgments, and observe my statutes, and do them. And they shall dwell in the land that I have given unto Jacob my servant, wherein your fathers have dwelt; and they shall dwell therein, even they, and their children, and their children’s children for ever: and my servant David shall be their prince forever. Moreover I will make a covenant of peace with them; it shall be an everlasting covenant with them: and I will place them, and multiply them, and will set my sanctuary in the midst of them for evermore. My tabernacle also shall be with them: yea, I will be their God, and they shall be my people. Ezekiel 37:24–27.

> මාගේ සේවක දාවිත් ඔවුන් කෙරෙහි රජ වන්නේය; ඔවුන් සියල්ලන්ට එක් එඬේරෙකු වන්නේය. ඔවුන් මාගේ විනිශ්චයන් අනුව හැසිරෙන්නෝය, මාගේ පනත් පිළිපදින්නෝය, ඒවා ක්‍රියාත්මක කරන්නෝය. තවද මාගේ සේවක යාකොබ්ට දුන්, ඔබගේ පියවරුන් වාසය කළ දේශයේ ඔවුන් වාසය කරන්නෝය; ඔවුන්, ඔවුන්ගේ දරුවෝ, ඔවුන්ගේ දරුවන්ගේ දරුවෝද සදාකාලයට එහි වාසය කරන්නෝය. මාගේ සේවක දාවිත් සදාකාලයට ඔවුන්ගේ අධිපතියා වන්නේය. තවද මම ඔවුන් සමඟ සාමයේ ගිවිසුමක් ඇති කරන්නෙමි; එය ඔවුන් සමඟ සදාකාල ගිවිසුමක් වන්නේය. මම ඔවුන් පිහිටුවන්නෙමි, ඔවුන් වැඩි කරන්නෙමි, මාගේ ශුද්ධස්ථානය සදාකාලයට ඔවුන්ගේ මැද පිහිටුවන්නෙමි. මාගේ මණ්ඩපයද ඔවුන් සමඟ වන්නේය; එසේය, මම ඔවුන්ගේ දෙවියන් වන්නෙමි, ඔවුන් මාගේ සෙනඟ වන්නෝය. එසකියෙල් 37:24–27.

It is Christ that erects the temple.

මාළිගාව ගොඩනඟන්නේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය.

> And speak unto him, saying, Thus speaketh the Lord of hosts, saying, Behold the man whose name is The BRANCH; and he shall grow up out of his place, and he shall build the temple of the Lord: Even he shall build the temple of the Lord; and he shall bear the glory, and shall sit and rule upon his throne; and he shall be a priest upon his throne: and the counsel of peace shall be between them both. And the crowns shall be to Helem, and to Tobijah, and to Jedaiah, and to Hen the son of Zephaniah, for a memorial in the temple of the Lord. And they that are far off shall come and build in the temple of the Lord, and ye shall know that the Lord of hosts hath sent me unto you. And this shall come to pass, if ye will diligently obey the voice of the Lord your God. Zechariah 6:12–15.

> ඔහුට කතා කොට මෙසේ කියන්න: සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ කථා කරනසේකැයි, “බලව, අංකුරය නම් නාමය ඇති මනුෂ්‍යයා; ඔහු තම ස්ථානයෙන් අංකුරිත්ව වර්ධනය වන්නේය, ඔහු ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව ගොඩනගන්නේය. ඔව්, ඔහුම ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාව ගොඩනගන්නේය; ඔහු මහිමය දරන්නේය, තම සිංහාසනයෙහි හිඳ පාලනය කරන්නේය; ඔහු තම සිංහාසනයෙහි පූජකයෙකු වන්නේය. සමාදානයේ උපදේශය ඔවුන් දෙදෙනා අතරේ තිබෙන්නේය. තවද මේ කිරුළු ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාවෙහි සිහිවටනයක් පිණිස හේලෙම්ටත්, ටෝබියාටත්, ජෙදායාටත්, සෙඵනියාගේ පුත් හේන්ටත් වන්නේය. දුරින් සිටින අයත් පැමිණ ස්වාමීන්වහන්සේගේ මාලිගාවෙහි ගොඩනගන්නෝය; එවිට සේනාවල ස්වාමීන්වහන්සේ මාව ඔබ සැම වෙත එවා ඇති බව ඔබ සැම දැනගන්නහුය. ඔබ සැමගේ දෙවිවූ ස්වාමීන්වහන්සේගේ හඬට ඔබ සැම කඩිනමින් කීකරු වන්නහු නම්, මෙය සිදුවන්නේය.” සෙකරියා 6:12–15.

Christ is the BRANCH, and He identified that if they destroyed His temple that He would raise it in three days, to which the Jews replied that it took forty-six years to build the temple.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ අංකුරය වන අතර, ඔවුන් උන්වහන්සේගේ මාලිගාව විනාශ කළහොත්, උන්වහන්සේ දින තුනකින් එය නැවත නගාසිටුවන බව උන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කළ සේක; එයට පිළිතුරු වශයෙන් යුදෙව්වෝ, මාලිගාව ගොඩනැගීමට අවුරුදු හතළිස් හයක් ගත වූ බව පැවසූහ.

> Then answered the Jews and said unto him, What sign showest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? John 2:18–20.

> එවිට යුදෙව්වෝ ඔහුට උත්තර දෙමින් කීවෝය, “ඔබ මෙවන් දේවල් කරන බැවින්, අපට කුමන ලකුණක් පෙන්වන්නේද?” යේසුස් ඔවුන්ට උත්තර දෙමින් කීවේය, “මේ මාලිගාව බිඳ දමන්න; දින තුනකින් මම එය නැවත නඟවන්නෙමි.” එවිට යුදෙව්වෝ කීවෝය, “මේ මාලිගාව ගොඩනැගීමට හතළිස් හය අවුරුද්දක් ගතවිය; ඔබ එය දින තුනකින් නැවත නඟවන්නෙහිද?” යොහන් 2:18–20.

Christ was speaking of His body in the passage, but all the prophets are speaking more about the last days than the days in which they lived. The resurrection of Christ on the third day, represented the resurrection of the dead bones during the outpouring of the Holy Spirit in the Midnight Cry. The rain that is the subject of Elijah’s testimony, was manifested during the climax of his confrontation with the prophets of Baal and Ashtaroth. It was then demonstrated that the God of Elijah was the true God, and also that Elijah was the true prophet.

මෙම පාඨයේදී ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ශරීරය පිළිබඳව කථා කරමින් සිටියත්, සියලුම අනාගතවක්තෘවරුන් කථා කරන්නේ ඔවුන් ජීවත්ව සිටි දිනවලට වඩා අන්තිම දිනයන් පිළිබඳව ය. තුන්වන දින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ උත්ථානය, මධ්‍යරാത്രි හඬෙහි ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වැගිරීමේ කාලයේදී මළ අස්ථිවල උත්ථානය නිරූපණය කළේ ය. එලියාගේ සාක්ෂියේ විෂය වූ වර්ෂාව, ඔහු බාල් සහ අෂ්තාරොත්ගේ අනාගතවක්තෘවරුන් සමඟ කළ මුහුණාමුවේ ශිඛර අවස්ථාවේදී ප්‍රකාශිත විය. එවිට එලියාගේ දෙවියන්වහන්සේ සැබෑ දෙවියන්වහන්සේ බවත්, එලියා සැබෑ අනාගතවක්තෘයා බවත් ප්‍රදර්ශනය කරනු ලැබීය.

At the arrival of the first disappointment, it was manifested that the Protestants had become false prophets, as typified by the prophets of Baal and Ashtaroth. The tarrying time then began, and led to the message of the Midnight Cry, that led to Christ suddenly coming to His temple. The Midnight Cry is represented by Ezekiel’s message that brings the bones up as a mighty army. Moreover, during that period (forty-six years), the two sticks were to be joined together to produce one nation, with one king.

පළමු බලාපොරොත්තු භංගයේ පැමිණීමේදී, ප්‍රොටස්ටන්ට්වරු බාල් හා අෂ්තාරොත්ගේ අනාගතවක්තෘවරුන් විසින් ආදර්ශවත් කරනු ලැබූ පරිදි, බොරු අනාගතවක්තෘවරුන් වී තිබූ බව ප්‍රකාශිත විය. එවිට ප්‍රමාද කාලය ආරම්භ වූ අතර, එය මධ්‍යම රාත්‍රියේ හඬේ පණිවිඩයට මඟ පෙන්වූයේය; එම පණිවිඩය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ හදිසියේම උන්වහන්සේගේ මාලිගාවට පැමිණීමට මඟ පෙන්වූයේය. මධ්‍යම රාත්‍රියේ හඬ, එසකියෙල්ගේ අස්ථි මහත් සේනාවක් ලෙස නැගී එන පණිවිඩයෙන් නිරූපිත වේ. තවද, එම කාලය තුළ (හතළිස් හය අවුරුද්දක්), එක් ජාතියක්, එක් රජෙකු යටතේ ඇති කිරීම සඳහා, කෝටු දෙක එකට සම්බන්ධ කළ යුතුව තිබුණි.

> The word of the Lord came again unto me, saying, Moreover, thou son of man, take thee one stick, and write upon it, For Judah, and for the children of Israel his companions: then take another stick, and write upon it, For Joseph, the stick of Ephraim, and for all the house of Israel his companions: And join them one to another into one stick; and they shall become one in thine hand. And when the children of thy people shall speak unto thee, saying, Wilt thou not shew us what thou meanest by these? Say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the stick of Joseph, which is in the hand of Ephraim, and the tribes of Israel his fellows, and will put them with him, even with the stick of Judah, and make them one stick, and they shall be one in mine hand. And the sticks whereon thou writest shall be in thine hand before their eyes. And say unto them, Thus saith the Lord God; Behold, I will take the children of Israel from among the heathen, whither they be gone, and will gather them on every side, and bring them into their own land: And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:15–23.

> නැවතත් යෙහෝවාගේ වචනය මා වෙත පැමිණ මෙසේ කීවේය: “තවද, මනුෂ්‍ය පුත්‍රය, ඔබට එක ලී කැබැල්ලක් ගෙන, එහි, ‘යූදාහ් සඳහාත්, ඔහුගේ සංගීන් වන ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් සඳහාත්’ කියා ලියන්න. ඉන්පසු තවත් ලී කැබැල්ලක් ගෙන, එහි, ‘යෝසෙප් සඳහාත්, එප්‍රායිම්ගේ ලී කැබැල්ල වන, ඔහුගේ සංගීන් වන මුළු ඉශ්‍රායෙල් ගෘහය සඳහාත්’ කියා ලියන්න. ඒවා එකිනෙකට සම්බන්ධ කොට එක ලී කැබැල්ලක් කරන්න; එවිට ඒවා ඔබේ අතේ එකක් වන්නේය. ඔබේ ජනතාවගේ පුත්‍රයෝ ඔබට කථා කරමින්, ‘මේවායෙන් ඔබ අදහස් කරන්නේ කුමක්දැයි අපට නොපෙන්වන්නෙහිද?’ කියා අසන කල, ඔවුන්ට මෙසේ කියන්න: ‘ස්වාමිවූ යෙහෝවා මෙසේ කියන සේක: බලව, මම එප්‍රායිම්ගේ අතේ ඇති යෝසෙප්ගේ ලී කැබැල්ලත්, ඔහුගේ සංගීන් වන ඉශ්‍රායෙල් ගෝත්‍රත් ගෙන, ඒවා යූදාහ්ගේ ලී කැබැල්ල සමඟ, එනම් ඔහු සමඟම එක්කර, ඒවා එක ලී කැබැල්ලක් කරන්නෙමි; ඒවා මාගේ අතේ එකක් වන්නේය.’ තවද, ඔබ ලියන ලද ලී කැබැලි ඔවුන්ගේ ඇස් ඉදිරියෙහි ඔබේ අතේ තිබිය යුතුය. ඔවුන්ට මෙසේද කියන්න: ‘ස්වාමිවූ යෙහෝවා මෙසේ කියන සේක: බලව, මම ඉශ්‍රායෙල් පුත්‍රයන් ඔවුන් ගොස් ඇති ජාතීන් අතරෙන් ගෙන, සෑම පැත්තකින්ම ඔවුන් රැස්කර, ඔවුන්ගේම දේශයට ගෙන එන්නෙමි. මම ඔවුන් ඉශ්‍රායෙල් කඳු මත ඇති දේශයේ එක ජාතියක් කරන්නෙමි; එක රජෙක් ඔවුන් සියල්ලන්ටම රජ වනු ඇත. ඔවුන් තවදුරටත් ජාති දෙකක් නොවනු ඇත; තවද ඔවුන් කිසිසේත්ම නැවත රාජ්‍ය දෙකකට බෙදී නොයනු ඇත. ඔවුන් තවදුරටත් තමන්ගේ රූපවලින්වත්, තමන්ගේ අශුචි දේවලින්වත්, තමන්ගේ කිසිදු අපරාධයකින්වත් තමන් අපවිත්‍ර නොකරනු ඇත. එහෙත් ඔවුන් පව් කළ ඔවුන්ගේ සියලු වාසස්ථානවලින් මම ඔවුන් ගළවා, ඔවුන් පවිත්‍ර කරන්නෙමි. එවිට ඔවුන් මාගේ ජනතාව වන්නේය; මම ඔවුන්ගේ දෙවියන් වන්නෙමි.’ එසකියෙල් 37:15–23.

The two sticks which the widow was gathering in advance of Elijah’s rain at the Midnight Cry, were the northern and southern kingdoms of Israel that had been scattered and were to be gathered into one nation on October 22, 1844, when the antitypical Day of Atonement began, for the promise was that at that time God “will cleanse them.” The cleansing, representing the Investigative Judgment, began at that time. That gathering of the two sticks must be understood correctly, for God always illustrates the end of a thing with the beginning of a thing.

මධ්‍යරාත්‍රි හඬේදී එලියාගේ වර්ෂාවට පෙර, විධවාව විසින් එකතු කරමින් සිටි ලී කඩු දෙක, විසිරී ගිය ඉශ්‍රායෙල්හි උතුරු සහ දකුණු රාජ්‍යයන් වූ අතර, ප්‍රතිරූපීය පව්ප්‍රායශ්චිත්ත දිනය ආරම්භ වූ 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින, ඒවා එක් ජාතියක් වශයෙන් එකතු කරනු ලැබීමට නියමිතව තිබුණි; මන්ද ඒ කාලයේදී දෙවියන්වහන්සේ “ඔවුන් පවිත්‍ර කරනු ඇත” යන පොරොන්දුව දී තිබූ බැවිනි. විමර්ශනාත්මක විනිශ්චය නිරූපණය කරන එම පවිත්‍ර කිරීම, ඒ කාලයේදී ආරම්භ විය. එම ලී කඩු දෙකේ එකතු කිරීම නිවැරදිව අවබෝධ කරගත යුතුය, මන්ද දෙවියන්වහන්සේ සෑමවිටම යම් දෙයක අවසානය, යම් දෙයක ආරම්භය මඟින් දෘශ්‍යමාන කර දක්වන බැවිනි.

1844, was the end of the two kingdoms of Israel, for they had then become one kingdom, spiritual Israel, and they were from that point on only to be one nation. That history was illustrated by the beginning history when they had become two nations, which is the history of the rebellion of Jeroboam.

1844 වසර, ඉශ්‍රායෙල්හි රාජ්‍ය දෙකේ අවසානය විය; මන්ද එවිට ඒවා එකම රාජ්‍යයක්, එනම් ආත්මික ඉශ්‍රායෙල්, බවට පත්ව තිබූ අතර, එම අවස්ථාවෙන් පසු ඒවා එක් ජාතියක් පමණක් වීමට නියමිතව තිබුණි. ඔවුන් ජාතීන් දෙකක් වූ ආරම්භක ඉතිහාසයෙන්, එනම් යෙරොබොවම්ගේ කැරැල්ලේ ඉතිහාසයෙන්, එම ඉතිහාසය දෘශ්‍යමය වශයෙන් නිරූපිත කරන ලදී.

The history of Jeroboam’s counterfeit system of worship must also be illustrated at the end of his kingdom. Aaron’s rebellion in the beginning of ancient Israel and Jeroboam’s rebellion at the beginning of the northern kingdom, represent the rebellion of 1863, and 1863 is only clearly understood when the end of Jeroboam’s kingdom, as represented by the joining of the two sticks, is also laid over the top of 1863. It is then that 1863 is clearly seen to be represented as a generation that erected an image of jealousy.

යෙරොබොවාම්ගේ ව්‍යාජ නමස්කාර පද්ධතියේ ඉතිහාසය ඔහුගේ රාජ්‍යයේ අවසානයේදීද දෘශ්‍යමාන කරනු ලැබිය යුතුය. පුරාණ ඉශ්‍රායෙල්හි ආරම්භයේදී ආරොන්ගේ කැරැල්ලද, උතුරු රාජ්‍යයේ ආරම්භයේදී යෙරොබොවාම්ගේ කැරැල්ලද, 1863 වර්ෂයේ කැරැල්ල නියෝජනය කරයි; තවද 1863 පැහැදිලිව අවබෝධ වන්නේ, දණ්ඩු දෙක එක් කිරීමෙන් නිරූපිත වන යෙරොබොවාම්ගේ රාජ්‍යයේ අවසානයද 1863 මත අතුරා තැබූ විට පමණි. එවිට 1863, ඊර්ෂ්‍යා රූපයක් ගොඩනැගූ පරම්පරාවක් ලෙස නිරූපණය කර ඇති බව පැහැදිලිව දැකිය හැක.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදීද ಮುಂದುವරගමු.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> “එහෙත් වියළි අස්ථි පිළිබඳ මෙම උපමාය ලෝකයට පමණක් අදාළ වන්නේ නොව, මහත් ආලෝකයෙන් ආශීර්වාද ලැබූවන්ටද අදාළ වේ; මන්ද ඔවුන් ද ඒ නිම්නයේ ඇටසැකිලිවලට සමාන ය. ඔවුන්ට මනුෂ්‍යයන්ගේ රූපය, ශරීරයේ ව්‍යුහය ඇත; එහෙත් ඔවුන්ට ආත්මික ජීවනය නැත. නමුත් මෙම දෘෂ්ටාන්තය වියළි අස්ථි මනුෂ්‍යරූපවලට බැඳී එකතු වූ තත්ත්වයේ පමණක් ඉතිරි නොකරයි; මන්ද අත්පා හා අවයවවල සමානුපාතිකභාවය තිබීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. ඔවුන් නිතාරව සිටගෙන ක්‍රියාශීලීත්වයට පැන නැගීමට නම්, ජීවනයේ හුස්ම ශරීරයන් සජීවී කළ යුතුය. මෙම අස්ථි ඉශ්‍රායෙල් ගෘහය, දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව, නියෝජනය කරයි; තවද සභාවේ බලාපොරොත්තුව වන්නේ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ජීවදායක බලපෑමය. වියළි අස්ථි ජීවත් වන පිණිස, ස්වාමීන්වහන්සේ ඒවා මත හුස්ම හෙළිය යුතුය.”

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය, එහි ජීවදායක බලයෙන් සමන්විතව, සෑම මනුෂ්‍ය සේවකයෙකු තුළම තිබිය යුතුය; එසේ වන්නේ නම්, සෑම ආත්මික පේශියක්ම සහ නාරියක්ම ක්‍රියාත්මක වන්නේය. ශුද්ධ ආත්මයාණන් නොමැතිව, දෙවියන්වහන්සේගේ හුස්ම නොමැතිව, විවේකී වූ හෘදසාක්ෂියක්ද, ආත්මික ජීවිතයේ අහිමිවීමක්ද ඇත. ආත්මික ජීවිතය නොමැති බොහෝ දෙනාගේ නම් සභාවේ ලේඛනවල තිබුණද, ඔවුන්ගේ නම් බැටළු පැටවාගේ ජීවන පොතෙහි ලියා නැත. ඔවුන් සභාවට එක්ව සිටිය හැක; නමුත් ඔවුන් ස්වාමීන්වහන්සේ සමඟ එක්සත් වී නැත. යම් නිශ්චිත රාජකාරි සමූහයක් ඉටු කිරීමෙහි ඔවුන් කාර්යශූර විය හැකි අතර, ජීවත්ව සිටින මනුෂ්‍යයන් ලෙස සැලකිය හැක; නමුත් බොහෝ දෙනෙක්, ‘නුඹ ජීවත්ව සිටින බවට නාමයක් ඇත; එහෙත් නුඹ මළව සිටින්නෙහිය’ යන වචනයට අයත් වූවන් අතර සිටිති.

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> “ආත්මය දෙවියන් වහන්සේ වෙත සැබෑ ලෙස හැරී ආ නොමැති නම්; දෙවියන් වහන්සේගේ ජීවන හුස්ම ආත්මය ආත්මික ජීවිතයට සජීවිකර නොමැති නම්; සත්‍යය පිළිගන්නා බව ප්‍රකාශ කරන්නන් ස්වර්ගයෙන් උපන් ප්‍රතිපත්තියකින් පාලනය නොවන්නේ නම්, ඔවුන් සදාකාලයට ජීවත්වනත්, පවතිනත්, අක්ෂය බීජයෙන් උපන්නෝ නොවෙති. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකම තමන්ගේ එකම ආරක්ෂාව ලෙස විශ්වාස නොකරන්නේ නම්; උන්වහන්සේගේ චරිතය අනුකරණය නොකරන්නේ නම්, උන්වහන්සේගේ ආත්මයෙන් ශ්‍රම නොදරන්නේ නම්, ඔවුන් නග්නය; ඔවුන් උන්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකමේ වස්ත්‍රය පැළඳ නොසිටිති. බොහෝවිට මළවුන් ජීවන්තයන් ලෙස පෙන්වා දෙනු ලැබේ; මක්නිසාද, තමන්ගේම අදහස් අනුව ගැළවීම යයි ඔවුන් හඳුන්වන දෙය ක්‍රියාත්මක කරමින් සිටින අය තුළ, දෙවියන් වහන්සේගේ යහපත් කැමැත්ත අනුව කැමතිවීමටත් ක්‍රියා කිරීමටත් දෙවියන් වහන්සේ ක්‍රියා නොකරන බැවිනි.”

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> “මෙම පන්තිය එසකියෙල් දර්ශනයකින් දුටු වියළි ඇටවල පහළින් ඉතා හොඳින් නිරූපණය කර ඇත.” Review and Herald, January 17, 1893.

Back to Articles