Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Forty-Nine

දානියෙල්ගේ පොත - එක්සිය හතළිස් නවයයි

The Mystery of God Revealed: Uniting Divinity and Humanity

දෙවියන්වහන්සේගේ රහස හෙළිදරව් වීම: දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය එකමුතු කිරීම

Author

Jeff Pippenger

Published

March 21, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We have been considering the history represented in verse forty of Daniel chapter eleven. We are now addressing the internal line of history within the verse which represents the history of the Protestant horn of the earth beast. We are employing the joining of Ezekiel’s two sticks in chapter thirty-seven as the point of reference to identify the mystery of God, by Christ in joining His divinity with humanity when the third angel arrives. Line upon line, the message of the mystery of God that John identified as finishing during the sounding of the seventh trumpet, was specifically sent to Laodicea by the apostle Paul. Ezekiel, John and Paul’s testimony aligns with the same mystery of God that was represented in the message of Jones and Waggoner in 1888, which was the message to Laodicea.

අපි දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ හතළිස්වන පදයේ නිරූපිත ඉතිහාසය සලකා බලමින් සිටියෙමු. දැන් අපි එම පදය තුළ ඇති අභ්‍යන්තර ඉතිහාස රේඛාව වෙත අවධානය යොමු කරමින් සිටිමු; එය පෘථිවි මෘගයාගේ ප්‍රොටෙස්තන්ත අඟෙහි ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි. තෙවන දූතයා පැමිණෙන විට ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක් කිරීම තුළින් දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස හඳුනාගැනීම සඳහා, අපි එසකියෙල් පොතේ තිස්හත්වන පරිච්ඡේදයේ දණ්ඩ දෙක එක් කිරීම සම්බන්ධ සංකේතය යොමුවක් වශයෙන් භාවිතා කරමු. පේළිය මත පේළිය ලෙස, යොහන් විසින් සත්වන කහළය නාද වන කාලයේදී අවසන් වන්නාවූ බව හඳුනාගත් දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස පිළිබඳ පණිවිඩය, ප්‍රේරිත පාවුල් විසින් විශේෂයෙන් ලාවොදිකාවට යවනු ලැබීය. එසකියෙල්, යොහන් සහ පාවුල්ගේ සාක්ෂිය 1888 දී ජෝන්ස් සහ වැගනර්ගේ පණිවිඩයේ නිරූපිත වූ එම දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස සමඟ එකඟ වේ; එය ලාවොදිකාවට වූ පණිවිඩයයි.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> මක්නිසාද, ඔබ උදෙසාද, ලාඔදිකියාවේ සිටින අය උදෙසාද, මාගේ ශාරීරික මුහුණ නොදුටු තවත් සියලු දෙනා උදෙසාද, මා කෙතරම් මහත් අරගලයක් පවත්වන්නෙම්දැයි ඔබ දැනගැනීමට මම කැමැත්තෙමි; එසේ වන්නේ, ඔවුන්ගේ හෘදයන් සැනසීම ලබන පිණිසත්, ප්‍රේමයෙන් එකට බැඳී, අවබෝධයේ සම්පූර්ණ සහතිකත්වයේ සියලු සම්පත් කරා පැමිණ, දෙවියන්වහන්සේගේද, පියාණන්වහන්සේගේද, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේද අභිරහස පිළිගැනීම කරා පැමිණෙන පිණිසත්ය; යමෙහි තුළ ප්‍රඥාවේද දැනුමේද සියලු නිධානයන් සැඟවී තිබේ. කොලොස්සි 2:1–3.

The work of atonement, of joining the two sticks of divinity and humanity began when the third angel arrived, but Paul is addressing the final and perfect fulfillment of the joining of the two sticks which is the mystery of God. He therefore identifies the message as the message to Laodicea that first arrived in 1856, and then was repeated in 1888, and then found its perfect fulfillment on September 11, 2001. Paul identifies the temple in a twofold nature, when he presented the mystery of God, which was to be finished in the sounding of the seventh trumpet. He divides that mystery into a head and a body.

දිව්‍යත්වය සහ මනුෂ්‍යත්වය යන දණ්ඩු දෙක එක්කිරීම වූ ප්‍රායශ්චිත්තකර්මය තෙවන දූතයා පැමිණි විට ආරම්භ විය; එහෙත් පාවුල් අවධානය යොමු කරන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස වන එම දණ්ඩු දෙක එක්කිරීමේ අවසානත් සම්පූර්ණත් ඉටු වීම පිළිබඳවය. එබැවින් ඔහු එම පණිවිඩය හඳුන්වන්නේ ප්‍රථමයෙන් 1856 දී පැමිණ, පසුව 1888 දී නැවත ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ, අනතුරුව 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින එහි සම්පූර්ණ ඉටු වීම සොයාගත් ලාඔදිකයාවට වූ පණිවිඩය ලෙසය. සත්වැනි කහළය නාද කරනු ලබන කාලයේ සම්පූර්ණ කරනු ලැබිය යුතු දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස ඔහු ඉදිරිපත් කළ විට, පාවුල් දේවමාළිගාව දෙමුවාකාර ස්වභාවයකින් හඳුන්වයි. ඔහු එම අභිරහස ශීර්ෂයක් හා ශරීරයක් ලෙස බෙදයි.

> And he is the head of the body, the church: who is the beginning, the firstborn from the dead; that in all things he might have the preeminence. For it pleased the Father that in him should all fulness dwell; And, having made peace through the blood of his cross, by him to reconcile all things unto himself; by him, I say, whether they be things in earth, or things in heaven. And you, that were sometime alienated and enemies in your mind by wicked works, yet now hath he reconciled In the body of his flesh through death, to present you holy and unblameable and unreproveable in his sight: If ye continue in the faith grounded and settled, and be not moved away from the hope of the gospel, which ye have heard, and which was preached to every creature which is under heaven; whereof I Paul am made a minister; Who now rejoice in my sufferings for you, and fill up that which is behind of the afflictions of Christ in my flesh for his body’s sake, which is the church: Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God. Colossians 1:18–25.

> තවද ඔහු ශරීරයේ, එනම් සභාවේ, හිසය. ඔහු ආරම්භයද, මළවුන්ගෙන් පළමුව උපන්නාද වෙයි; එසේ සියල්ලෙහි ඔහුට ප්‍රමුඛත්වය ලැබෙන පිණිසය. මක්නිසාද පියාණන්ට ප්‍රසාද වූයේ සියලු පූර්ණත්වය ඔහු තුළ වාසය කිරීමටය; තවද ඔහුගේ කුරුසියේ රුධිරය කරණකොටගෙන සමාදානය ඇතිකර, ඔහු විසින් සියල්ල තමා සමඟ සමාදානය කරගැනීමටය; එසේ කියමි, පොළොවෙහි ඇති දේවල් වුවද, ස්වර්ගයෙහි ඇති දේවල් වුවද, ඒ සියල්ල ඔහු විසිනි. තවද පෙර කලෙක නපුරු ක්‍රියාවන් නිසා ඔබගේ සිත්වලින් දුරස්ව සිටිමින් සතුරන්ව සිටි ඔබ, දැන් ඔහු තම මාංසයේ ශරීරය තුළ මරණය කරණකොටගෙන සමාදානය කළේය, ඔබව තමන්ගේ ඉදිරියෙහි ශුද්ධවද, දෝෂරහිතවද, චෝදනා නොලැබිය හැකිවද ඉදිරිපත් කිරීමටය. එසේ වන්නේ, ඔබ ඇසූ, ස්වර්ගයට යටින් ඇති සෑම සත්වයෙකුටම ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ, ශුභාරංචියේ බලාපොරොත්තුවෙන් ඉවත්ව නොසැලී, ඇදහිල්ලෙහි පදනම්ව ස්ථිරව පිහිටා සිටින්නේ නම්ය; එම ශුභාරංචියෙහි සේවකයෙකු කරනු ලැබුවේ මම පාවුල්ය. දැන් මම ඔබ උදෙසා මාගේ දුක්විඳීම් තුළ ප්‍රීතිවෙමි; සභාව වන ඔහුගේ ශරීරය උදෙසා, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පීඩාවලින් ඉතිරිව තිබෙන දේ මාගේ මාංසය තුළ සම්පූර්ණ කරමි. එහි සේවකයෙකු කරනු ලැබුවේද මමය, එනම් ඔබ උදෙසා මට දෙන ලද දෙවියන්වහන්සේගේ පාලනකාරකම අනුව, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය සම්පූර්ණ කිරීම පිණිසය. කොලොස්සි 1:18–25.

Christ is the head, which is to have preeminence in all things, and His church is the body. Together the head and the body represent the combination of divinity with humanity, and another important fact is also identified. The relation of the head and the body, is that the head is to have the preeminence over the body. With mankind, who were created in God’s image, the higher powers (the head), are to have rulership over the lower powers (the body.) Together they form one being, or in the terminology of the temple which John was to measure, they represent the holy place (humanity, the body), and the Most Holy Place (divinity, the head). How these two are joined together into “one stick”, or one body is the work of “at-One-ment.” Paul continues:

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සියල්ලෙහි ප්‍රමුඛත්වය හිමි විය යුතු හිසය; උන්වහන්සේගේ සභාව නම් ශරීරයයි. හිස සහ ශරීරය එක්ව දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය යන දෙකේ සංයෝගය නිරූපණය කරන අතර, තවත් එක් වැදගත් සත්‍යයක්ද එහි හඳුනාගනු ලැබේ. හිස සහ ශරීරය අතර ඇති සම්බන්ධතාවය නම්, ශරීරයට අධිපති ප්‍රමුඛත්වය හිමි විය යුත්තේ හිසටය. දෙවියන් වහන්සේගේ ස්වරූපයෙන් මවා ඇති මනුෂ්‍ය වර්ගයා තුළ, උසස් බලයන් (හිස) පහත් බලයන් (ශරීරය) මත ආධිපත්‍යය කළ යුතුය. ඒවා එක්ව එක් සත්ත්වයෙකු බවට පත්වේ; නැතහොත් යොහන් මැනිය යුතු වූ මාලිගාවේ පදපෙළ අනුව, ඒවා ශුද්ධස්ථානය (මනුෂ්‍යත්වය, ශරීරය) සහ අතිශුද්ධස්ථානය (දේවත්වය, හිස) නිරූපණය කරයි. මේ දෙක “එක සැරයටියක්” ලෙස, නැතහොත් එක් ශරීරයක් ලෙස, එකිනෙකා සමඟ ඒකාබද්ධ කරනු ලබන්නේ “at-One-ment” නමැති ක්‍රියාව මගිනි. පාවුල් තවදුරටත් මෙසේ පවසයි:

> Whereof I am made a minister, according to the dispensation of God which is given to me for you, to fulfil the word of God; Even the mystery which hath been hid from ages and from generations, but now is made manifest to his saints: To whom God would make known what is the riches of the glory of this mystery among the Gentiles; which is Christ in you, the hope of glory: Whom we preach, warning every man, and teaching every man in all wisdom; that we may present every man perfect in Christ Jesus: Whereunto I also labour, striving according to his working, which worketh in me mightily. Colossians 1:25–29.

> ඔබලා උදෙසා මට දෙන ලද දෙවියන්වහන්සේගේ නියෝගානුකූල සේවාව අනුව, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය සම්පූර්ණ කරනු පිණිස, මම ඒ සේවකයෙකු කරනු ලැබුවෙමි. එනම් යුගයන්ගෙන්ද පරම්පරාවන්ගෙන්ද සැඟවී තිබූ අභිරහසය; නමුත් දැන් උන්වහන්සේගේ ශුද්ධයන්ට ප්‍රකාශ කරනු ලැබ ඇත. ඔවුන්ට දෙවියන්වහන්සේ ජාතීන් අතරේ ඇති මේ අභිරහසේ මහිමයේ සම්පත් කෙතරම්ද යන්න දන්වා සිටීමට කැමති වූ සේක; ඒ නම්, ඔබලා තුළ සිටින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය, එනම් මහිමයේ බලාපොරොත්තුවය. අපි උන්වහන්සේ ප්‍රකාශ කරමු; සියලු ප්‍රඥාවෙන් සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම අවවාද කරමින්ද සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම උගන්වමින්ද, සෑම මනුෂ්‍යයෙකුම ක්‍රිස්තුස් යේසුස්වහන්සේ තුළ සම්පූර්ණව පෙනී සිටුවනු පිණිසය. එයටම මමද උන්වහන්සේගේ බලවත් ක්‍රියාකාරිත්වය අනුව, මා තුළ බලයෙන් ක්‍රියා කරන ඒ ශක්තිය ප්‍රකාරව, වෙහෙසෙමින් උත්සාහ කරමි. කොලොස්සි 1:25–29.

The perfection of the one hundred and forty-four thousand, which presents “every man perfect in Christ” is the “mystery of God,” which is the combination of divinity with humanity, or as Paul states it, is “Christ in” humanity “the hope of glory.” In the days of the sounding of the Seventh Trumpet that mystery is accomplished. When Ezekiel identifies that joining, he employs two sticks, one for the northern kingdom and one for the southern kingdom to identify the symbolic link, which represents the temple by the number “forty-six.” The stick of the symbolic link of “forty-six,” is to be joined with the symbolic link of “two hundred and twenty.”

ක්‍රිස්තුස් තුළ “සෑම මනුෂ්‍යයෙකුම සම්පූර්ණ” ලෙස ඉදිරිපත් කරන එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ සම්පූර්ණත්වය, දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්වීම වන, එනම් පාවුල් ප්‍රකාශ කරන පරිදි, මනුෂ්‍යත්වය තුළ “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, මහිමාවේ බලාපොරොත්තුව” වන “දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස” ය. සත්වන හෙළාදකින නළාවේ ශබ්දය ඇසෙන දවස්වල ඒ අභිරහස සම්පූර්ණ කරනු ලැබේ. එසකියෙල් එම එක්වීම හඳුනා දක්වන විට, සංකේතාත්මක සම්බන්ධය හඳුනා දක්වනු පිණිස, උතුරු රාජ්‍යය සඳහා එකක්ද දකුණු රාජ්‍යය සඳහා එකක්ද වූ දණ්ඩ දෙකක් යොදා ගනියි; එය “හතළිස් හය” යන සංඛ්‍යාව මඟින් මාලිගාව නිරූපණය කරයි. “හතළිස් හය” යන සංකේතාත්මක සම්බන්ධයේ දණ්ඩය, “දෙසිය විස්ස” යන සංකේතාත්මක සම්බන්ධය සමඟ එක් කළ යුතු ය.

Two hundred and twenty is the symbol of divinity combined with humanity. From the publishing of the King James Bible in 1611, unto the first presentation of Miller’s message in 1831 and thereafter the publishing of the message in 1833 in the Vermont Telegraph, is two hundred and twenty years. Miller’s message was the formalization of the increase of knowledge that was derived from the Bible, when the book of Daniel was unsealed in 1798. At the beginning date of 1611, there was a divine document published and at the ending date of 1831 there was a human publication based upon the divine truth that was unsealed in 1798.

දෙසීය විස්ස යනු දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ ඒකාබද්ධ වූ බවට සංකේතය වේ. 1611 දී King James Bible ප්‍රකාශයට පත් කළ කාලයෙන්, 1831 දී Millerගේ පණිවිඩය ප්‍රථම වරට ඉදිරිපත් කළ කාලය දක්වාත්, අනතුරුව 1833 දී Vermont Telegraphහි එම පණිවිඩය ප්‍රකාශයට පත් කළ කාලය දක්වාත්, දෙසීය විස්සක් වසර වේ. Millerගේ පණිවිඩය වූයේ 1798 දී Danielගේ පොත මුද්‍රා විවෘත කළ විට Bibleයෙන් ලබාගත් දැනුම වැඩිවීමේ විධිමත්කරණයයි. 1611 යන ආරම්භක දිනට දේවීය ලේඛනයක් ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී; 1831 යන අවසාන දිනට 1798 දී මුද්‍රා විවෘත කරන ලද දේවීය සත්‍යය මත පදනම් වූ මනුෂ්‍ය ප්‍රකාශනයක් තිබුණි.

Those three dates represent not only two hundred and twenty years, but also the structure of the Hebrew word “Truth”, which is created by combining the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet to create the word “Truth.” A divine publication at the beginning and a human publication at the ending, and 1798 represents an increase of knowledge which would manifest a class of wicked persons who rejected that knowledge, and thus represented the thirteenth letter, which is a symbol of rebellion. That link of two hundred and twenty years was established in the movement of the first angel, and the movement of the third angel provides a second witness.

එම දින තුන නියෝජනය කරන්නේ දෙසිය විසි වසරක් පමණක් නොව, හෙබ්‍රෙව් අක්ෂරමාලාවේ පළමු, දහතුන්වන, සහ අවසාන අක්ෂර එකතු කිරීමෙන් නිර්මාණය වන “සත්‍යය” යන හෙබ්‍රෙව් වචනයේ ව්‍යුහය ද වේ. ආරම්භයේ දී දේවීය ප්‍රකාශනයක්ද, අවසානයේ මනුෂ්‍ය ප්‍රකාශනයක්ද ඇති අතර, 1798 නියෝජනය කරන්නේ දැනුමේ වර්ධනයක් වන අතර, එය එම දැනුම ප්‍රතික්ෂේප කළ දුෂ්ට පුද්ගලයන්ගේ පන්තියක් ප්‍රකාශයට පත් කරනු ඇත; ඒ අනුව එය කැරැල්ලේ සංකේතයක් වන දහතුන්වන අක්ෂරය නියෝජනය කළේය. දෙසිය විසි වසරක එම සම්බන්ධය පළමු දූතයාගේ චලනය තුළ ස්ථාපිත කරන ලද්දේය, සහ තුන්වන දූතයාගේ චලනය දෙවන සාක්ෂියක් සපයයි.

In 1776, the divine document, the Declaration of Independence, was published and two hundred and twenty years later, in 1996, a human document The Time of the End magazine was published. The human document was derived from the increase of knowledge that was produced at the time of the end in 1989, which, as with 1798, produced a rebellion to the divine message represented by the Declaration of Independence. The increase of knowledge in 1996, identified the future for America as it loses the freedom and independence it had declared in 1776 at the soon coming Sunday law. This provides a second witness that the number two hundred and twenty represents the combination of divinity with humanity, and that second witness was set forth with the signature of “Truth,” and was represented by a first witness in the history of the first angel (the first), and the second witness in the history of the third angel (the last).

1776 දී, දේවීය ලේඛනය වූ නිදහස් ප්‍රකාශනය ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී; එයින් අවුරුදු දෙසිය විස්සකට පසු, 1996 දී, මානව ලේඛනයක් වූ *The Time of the End* සඟරාව ප්‍රකාශයට පත් කරන ලදී. එම මානව ලේඛනය 1989 දී, අවසාන කාලයේ උපන්න දැනුමේ වැඩිවීමෙන් උපජාත වූ එකක් වූ අතර, 1798 හි සිදු වූ පරිදිම, එය නිදහස් ප්‍රකාශනය මගින් නිරූපිත දේවීය පණිවිඩයට එරෙහි කැරැල්ලක් උපදවා ඇත. 1996 දී ඇති වූ දැනුමේ වැඩිවීම, 1776 දී ඇය ප්‍රකාශ කළ නිදහසත් ස්වාධීනත්වයත් ළඟදීම පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී ඇමරිකාව අහිමි කරගන්නා බැවින්, ඇමරිකාව සඳහා වූ අනාගතය හඳුනා දුන්නේය. මෙය, දෙසිය විස්ස යන සංඛ්‍යාව දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය ඒකාබද්ධ වීම නිරූපණය කරන බවට දෙවන සාක්ෂියක් සපයයි; එම දෙවන සාක්ෂිය “Truth” යන අත්සන සමඟ ඉදිරිපත් කරන ලදී, සහ එය පළමු දූතයාගේ ඉතිහාසයේ (පළමුවැන්නාගේ) පළමු සාක්ෂියකින්ද, තුන්වන දූතයාගේ ඉතිහාසයේ (අවසානයේ) දෙවන සාක්ෂියකින්ද නිරූපණය කරන ලදී.

1776 also marked the beginning of a period that preceded the actual beginning of the earth beast as the sixth kingdom of Bible prophecy. In that preparation period the signature of truth was once again identified by 1776, marking the beginning of the United States, and 1798 marking the beginning of the United States as the sixth kingdom of Bible prophecy. In the middle of that beginning and ending history, 1789 marked the center letter as thirteen colonies ratified the Constitution. Each of the three dates represent the “speaking” of the United States; with the Declaration of Independence in 1776, the Constitution in 1789, and the Alien and Sedition Acts in 1798. That history represents twenty-two years, which is a tithe or a tenth of two hundred and twenty, so it also represents a symbol of the combination of Divinity with humanity.

1776 ද බයිබල් අනාවැකියේ හයවැනි රාජ්‍යය ලෙස භූමි මෘගයාගේ සැබෑ ආරම්භයට පෙර වූ කාලපරිච්ඡේදයක ආරම්භය සලකුණු කළේය. එම සූදානම් කිරීමේ කාලයේදී සත්‍යයේ අත්සන නැවත වරක් 1776 මගින් හඳුනාගනු ලැබූ අතර, එය එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භය සලකුණු කළේය; 1798 ද බයිබල් අනාවැකියේ හයවැනි රාජ්‍යය ලෙස එක්සත් ජනපදයේ ආරම්භය සලකුණු කළේය. එම ආරම්භක හා අවසාන ඉතිහාසයේ මැදභාගයේදී, 1789 මධ්‍යම අකුර සලකුණු කළේය, මක්නිසාද යත් කොලනී දහතුන ව්‍යවස්ථාව අනුමත කළ බැවිනි. මෙම දිනයන් තුනෙන් එක් එක් දිනයම එක්සත් ජනපදයේ “කථා කිරීම” නියෝජනය කරයි; 1776 දී ස්වාධීනතා ප්‍රකාශනය, 1789 දී ව්‍යවස්ථාව, සහ 1798 දී විදේශිකයන් හා රාජ්‍යවිරෝධී ප්‍රකාශන පනත් සමඟය. එම ඉතිහාසය වසර විසි දෙකක් නියෝජනය කරයි; එය දෙසිය විස්සක දශමांशයක් හෝ දසයෙන් කොටසක් වන බැවින්, එය ද දේවත්වය හා මනුෂ්‍යත්වය එකමුතු වීමේ සංකේතයක් නියෝජනය කරයි.

Its representation is of the history of the earth beast who is portrayed as beginning as a lamb (divinity), and ending as a dragon (humanity). 1776 begins with the Declaration of Independence marking divinity and the Alien and Sedition Acts represent humanity, and in those twenty-two years that preceded the beginning of the earth beast’s reign as the sixth kingdom of Bible prophecy, the transition from the lamb to the dragon is typified.

එහි නිරූපණය වන්නේ බැටළු පැටවෙකු මෙන් (දේවත්වය) ආරම්භ වන අතර, නාගයෙකු මෙන් (මනුෂ්‍යත්වය) අවසන් වන ලෙස විස්තර කරනු ලබන භූමි මෘගයාගේ ඉතිහාසයයි. 1776 වර්ෂය දේවත්වය සලකුණු කරන ස්වාධීනත්ව ප්‍රකාශනය සමඟ ආරම්භ වන අතර, Alien and Sedition Acts මනුෂ්‍යත්වය නිරූපණය කරයි; එමෙන්ම, බයිබල් අනාගතවාදයේ සයවන රාජධානිය ලෙස භූමි මෘගයාගේ ආධිපත්‍යය ආරම්භ වීමට පෙර ගත වූ එම විසි දෙවසර තුළ, බැටළු පැටවාගෙන් නාගයා දක්වා වූ සංක්‍රාන්තිය පූර්ව රූපයෙන් දක්වනු ලැබේ.

The beginning of the twenty-five hundred and twenty years of judgment against the southern kingdom of Judah, is connected with the beginning of the twenty-three hundred years of Daniel chapter eight, verse fourteen. The trampling down of the sanctuary and host in Judah began in 677 BC, and the twenty-three hundred year prophecy began two hundred and twenty years later in 457 BC. The stick of the southern kingdom of Judah is linked with the symbol of forty-six to the northern kingdom, and also linked to the twenty-three hundred years by the link of two-hundred and twenty.

යූදාගේ දකුණු රාජ්‍යයට විරුද්ධ විනිශ්චයේ අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සක ආරම්භය, දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ දහහතරවන පදයේ සඳහන් අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයේ ආරම්භය සමඟ සම්බන්ධ වී ඇත. යූදාහි ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාගා දැමීම ක්‍රිස්තු පූර්ව 677 දී ආරම්භ වූ අතර, අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියයේ අනාවැකිය අවුරුදු දෙසිය විස්සකට පසුව ක්‍රිස්තු පූර්ව 457 දී ආරම්භ විය. යූදාගේ දකුණු රාජ්‍යයේ දණ්ඩය, උතුරු රාජ්‍යයට අදාළ හතළිස් හය යන සංකේතය සමඟ සම්බන්ධ වන අතර, දෙසිය විස්ස යන සම්බන්ධකය මගින් අවුරුදු දෙදහස් තුන්සියය සමඟද සම්බන්ධ වේ.

Paul claimed to be the minister of the dispensation of God, and then defined the dispensation he was a minister of as the mystery of God, which is Christ in you the hope of glory. He further addresses this truth when writing to Timothy.

පාවුල් තමන් දෙවියන්වහන්සේගේ විභාගයේ සේවකයා බව ප්‍රකාශ කළේය; ඉන්පසු, තමන් සේවකයෙකු වූ එම විභාගය දෙවියන්වහන්සේගේ රහස ලෙස නිර්වචනය කළේය, එනම් ඔබ තුළ සිටින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේය—මහිමයේ බලාපොරොත්තුව. තිමෝතිට ලියන විටද ඔහු තවදුරටත් මෙම සත්‍යය පිළිබඳව අවධාරණය කරයි.

> And without controversy great is the mystery of godliness: God was manifest in the flesh, justified in the Spirit, seen of angels, preached unto the Gentiles, believed on in the world, received up into glory. 1 Timothy 3:16.

> තර්කයට ඉඩ නොතබාම භක්තිවන්තකමේ රහස මහත්ය: දෙවියන්වහන්සේ මාංසයේ ප්‍රකාශ වූසේක, ආත්මය තුළ ධර්මිෂ්ඨ කරනු ලැබූසේක, දූතයන් විසින් දක්නා ලැබූසේක, ජාතීන් අතර ප්‍රකාශ කරනු ලැබූසේක, ලෝකයේ විශ්වාස කරනු ලැබූසේක, මහිමය තුළට ඔසවා ගනු ලැබූසේක. 1 තිමෝති 3:16.

Paul here says that the mystery of godliness is God manifest in the flesh. God is the Head, and the flesh is the body. The mystery of godliness is Christ in the believer, it is the joining of divinity with humanity. Paul also uses the metaphor of marriage as did Hosea.

මෙහිදී පාවුල් පවසන්නේ භක්තිකත්වයේ අභිරහස නම් මාංසයේ ප්‍රකාශිත වූ දෙවියන් වහන්සේ බවය. දෙවියන් වහන්සේ ශීර්ෂය වන අතර, මාංසය දේහයයි. භක්තිකත්වයේ අභිරහස වන්නේ විශ්වාසීයා තුළ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ සිටීමය; එය නම් දෙවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එකතු වීමයි. හෝෂේයා කළ පරිදිම පාවුල්ද විවාහය උපමාවක් ලෙස භාවිත කරයි.

> For we are members of his body, of his flesh, and of his bones. For this cause shall a man leave his father and mother, and shall be joined unto his wife, and they two shall be one flesh. This is a great mystery: but I speak concerning Christ and the church. Ephesians 5:30–32.

> මක්නිසාද අපි ඔහුගේ ශරීරයේ අවයවයෝ වෙමු, ඔහුගේ මාංසයෙන්ද ඔහුගේ ඇටවලින්ද වූවෝ වෙමු. එබැවින් මිනිසෙක් තම පියාද මවද අත්හැර, තම භාර්යාව සමඟ එක්වනු ඇත; ඔවුන් දෙදෙනා එක් මාංසයක් වන්නෝය. මෙය මහත් අභිරහසකි; එහෙත් මම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ හා සභාව පිළිබඳව කථා කරමි. එපීස 5:30–32.

In chapter thirty-seven, when Ezekiel identifies the covenant of the last days, which is the renewed covenant with those identified as the one hundred and forty-four thousand, he provides an illustration of the joining of two sticks. Those two sticks, line upon line, include Hosea and Paul’s marriage metaphor. When they were joined together, they were to be no more two nations, but one nation, forever.

තිස් හත්වන පරිච්ඡේදයේදී, එසකියෙල් අවසාන දවස්වල ගිවිසුම හඳුන්වා දෙන්නේ, එකසිය හතළිස් හතර දහස ලෙස හඳුනාගත් අය සමඟ අලුත් කරනු ලැබූ ගිවිසුම ලෙසය; එහිදී ඔහු කෝල දෙකක් එකතු කිරීම පිළිබඳ දෘශ්‍යෝපමානයක් ඉදිරිපත් කරයි. එම කෝල දෙක, පේළියෙන් පේළියට, හෝෂෙයාගේත් පාවුල්ගේත් විවාහ උපමාවද ඇතුළත් කරයි. ඒවා එකට සම්බන්ධ කළ විට, ඔවුහු තවදුරටත් ජාතීන් දෙකක් නොව, සදාකාලයටම එක ජාතියක් විය යුතුව තිබුණි.

> And I will make them one nation in the land upon the mountains of Israel; and one king shall be king to them all: and they shall be no more two nations, neither shall they be divided into two kingdoms any more at all: Neither shall they defile themselves any more with their idols, nor with their detestable things, nor with any of their transgressions: but I will save them out of all their dwelling places, wherein they have sinned, and will cleanse them: so shall they be my people, and I will be their God. Ezekiel 37:22, 23.

> මම ඔවුන් ඉශ්‍රායෙල් කඳු මත පිහිටි දේශය තුළ එක ජාතියක් කරමි; ඔවුන් සියල්ලන්ටම එක රජෙක් රජ වී සිටින්නේය. ඔවුන් තවත් ජාති දෙකක් නොවන්නෝය; තවද කිසිසේත්ම තවත් රාජ්‍ය දෙකකට බෙදී නොසිටිනෝය. තවද ඔවුන් තම පිළිමවලින්වත්, තම පිළිකුල් දේවලින්වත්, තම කිසිදු අපරාධයකින්වත් තවත් තමන් අපවිත්‍ර කර නොගන්නෝය. එහෙත් ඔවුන් පව් කළ සියලු තම වාසස්ථානවලින් මම ඔවුන් ගළවාගෙන, ඔවුන් පවිත්‍ර කරන්නෙමි. එවිට ඔවුහු මාගේ ජනතාව වන්නෝය, මම ඔවුන්ගේ දෙවියන් වන්නෙමි. එසකියෙල් 37:22, 23.

The joining together of Ezekiel identifies when they are no more divided, nor do they sin any longer, when they are cleansed, and when God is their only God, and they have only one king. On October 22, the Messenger of the Covenant suddenly came to the temple to “cleanse” His people. He came to receive a kingdom, whose people according to Peter were then to be a kingdom of priests and kings. On that date the bridegroom also came to the marriage, which is the mystery Paul and Hosea identify, which represents the combination of divinity with humanity. John identifies that the mystery, which Paul identifies as “Christ in you, the hope of glory,” would be finished in the days of the sounding of the seventh angel.

එසකියෙල්හි එක්කරනු ලැබීමෙන්, ඔවුන් තවදුරටත් බෙදී නොසිටින කාලයද, ඔවුන් ఇక තවත් පව් නොකරන කාලයද, ඔවුන් පවිත්‍ර කරනු ලබන කාලයද, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ එකම දෙවියන්වහන්සේ වන අතර ඔවුන්ට ඇත්තේ එකම රජෙක් පමණක් වන කාලයද හඳුනාගනු ලැබේ. ඔක්තෝබර් 22 වන දින, ගිවිසුමේ දූතයා තම ජනතාව “පවිත්‍ර” කිරීමට හදිසියේම මාලිගාවට පැමිණියේය. ඔහු පැමිණියේ රාජ්‍යයක් ලැබීමටය; පේත්‍රුස්ගේ අනුව, එහි ජනතාව එවිට යාජකයන්ගේද රජුන්ගේද රාජ්‍යයක් විය යුතුව තිබුණි. එම දිනයේ මනාලයාද විවාහයට පැමිණියේය; එය පාවුල් සහ හෝෂෙයා හඳුනාදක්වන අභිරහස වන අතර, දේවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්වීම නිරූපණය කරයි. යොහන් හඳුනාදක්වන්නේ, පාවුල් “නුඹලා තුළ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, එනම් මහිමයේ බලාපොරොත්තුව” ලෙස හඳුන්වන එම අභිරහස, සත්වන දූතයාගේ හඬ නාද වන දවස්වලදී සම්පූර්ණ කරනු ලබන බවය.

> But in the days of the voice of the seventh angel, when he shall begin to sound, the mystery of God should be finished, as he hath declared to his servants the prophets. Revelation 10:7.

> එහෙත් සත්වැනි දූතයාගේ හඬ පැමිණෙන දවස්වල, ඔහු හොරණෑව නාද කිරීමට අරඹන කල, දෙවියන්වහන්සේ තම සේවකයන් වූ ප්‍රොෆෙට්වරුන්ට ප්‍රකාශ කළ පරිදි, දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස සම්පූර්ණ වන්නේය. එළිදරව් 10:7.

The seventh angel is the third woe, which arrived on September 11, 2001. The seventh angel began to sound when the third angel arrived in the history of 1844, and onward, but the rebellion of 1863 prevented the work from being finished. The third angel arrived and the seventh trumpet began to sound again on September 11, 2001, and this time the “mystery of God” is to be “finished.” That “mystery” is the combination of divinity with humanity, which produces the one hundred and forty-four thousand, who then become God’s ensign and army. For this reason, chapter thirty-seven of Ezekiel, begins with Ezekiel being taken to a valley of dead dry bones. Those bones represent Laodicean Adventism on September 11, 2001, and for this reason Paul addresses his gospel of the mystery of God to the Laodiceans.

හත්වන දූතයා වන්නේ තුන්වන අභාග්‍යයයි; එය 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින පැමිණියේය. හත්වන දූතයා 1844 ඉතිහාසයේ තුන්වන දූතයා පැමිණි විටත්, ඉන් පසුවත්, හඬ නැඟීමට ආරම්භ කළේය; එහෙත් 1863 කැරැල්ල එම කාර්යය අවසන් කරනු ලැබීම වැළැක්වීය. තුන්වන දූතයා 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින නැවත පැමිණි අතර, හත්වන නළාවද නැවත හඬ නැඟීමට ආරම්භ විය; මෙවර “දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස” “අවසන් කරනු ලබන” යුතුය. එම “අභිරහස” යනු දෙවත්වය මනුෂ්‍යත්වය සමඟ එක්වීම වන අතර, එයින් එකලක්ෂ හතළිස් හතර දහස උපදවනු ලැබේ; ඔවුහු එවිට දෙවියන්වහන්සේගේ ධජය සහ සේනාව බවට පත්වෙති. මේ හේතුවෙන් එසකියෙල්ගේ තිස්හත්වන පරිච්ඡේදය ආරම්භ වන්නේ එසකියෙල් මියගිය වියළි අස්ථි පිරුණු මිටියාවතකට ගෙන යනු ලැබීමෙනි. එම අස්ථි 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින ලාඔදිකේයානු ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය නියෝජනය කරයි; එබැවින් පාවුල් දෙවියන්වහන්සේගේ අභිරහස පිළිබඳ තම සුභාරංචිය ලාඔදිකේයාවරුන් වෙත යොමු කරයි.

> For I would that ye knew what great conflict I have for you, and for them at Laodicea, and for as many as have not seen my face in the flesh; That their hearts might be comforted, being knit together in love, and unto all riches of the full assurance of understanding, to the acknowledgment of the mystery of God, and of the Father, and of Christ; In whom are hid all the treasures of wisdom and knowledge. Colossians 2:1–3.

> මක්නිසාද මා ඔබලා ගැනත්, ලාඔදිකියාවේ සිටින අය ගැනත්, තවද මාගේ ශාරීරික මුහුණ දැක නොමැති සියල්ලන් ගැනත්, කොපමණ මහත් අරගලයක් මා සතුදැයි ඔබලා දැනගැනීමට මම කැමැත්තෙමි; එනම් ඔවුන්ගේ හෘදයන් සැනසිල්ල ලබන පිණිසත්, ප්‍රේමයෙන් එකට බැඳී සිටිමින්, අවබෝධයේ පූර්ණ නිශ්චිතභාවයේ සියලු ධනය කරාත්, දෙවියන්ගේද, පියාණන්ගේද, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේද අභිරහස පිළිගැනීම කරාත් පැමිණෙන පිණිසය; ඔහු තුළ ප්‍රඥාවේත් දැනුමේත් සියලු නිධානයන් සැඟවී ඇත. කොලොස්සි 2:1–3.

This is also the description Sister White associates with the dead dry bones of Ezekiel.

මෙයද එසකියෙල්ගේ මළ, වියළි ඇටකටු සමඟ සහෝදරි වයිට් සම්බන්ධ කරන විස්තරයයි.

> “But not only does this simile of the dry bones apply to the world, but also to those who have been blessed with great light; for they also are like the skeletons of the valley. They have the form of men, the framework of the body; but they have not spiritual life. But the parable does not leave the dry bones merely knit together into the forms of men; for it is not enough that there is symmetry of limb and feature. The breath of life must vivify the bodies, that they may stand upright, and spring into activity. These bones represent the house of Israel, the church of God, and the hope of the church is the vivifying influence of the Holy Spirit. The Lord must breathe upon the dry bones, that they may live.

> “එහෙත් වියළි ඇටකටු පිළිබඳ මෙම උපමාව ලෝකයට පමණක් අදාළ නොව, මහත් ආලෝකයෙන් ආශීර්වාද ලැබූ අයටද අදාළ වේ; මක්නිසාද ඔවුන්ද නිම්නයේ ඇටසැකිලිවලට සමාන බැවිනි. ඔවුන්ට මනුෂ්‍යයන්ගේ ආකාරය, ශරීරයේ ව්‍යුහය ඇත; එහෙත් ඔවුන් තුළ ආත්මික ජීවනය නැත. නමුත් මෙම දෘෂ්ටාන්තය වියළි ඇටකටු මනුෂ්‍ය ආකාරවලට එකිනෙකට බැඳී තිබෙන තැනක පමණක් නොතබයි; මක්නිසාද අංගප්‍රත්‍යංග හා මුහුණුවරවල සමමිතිකභාවය තිබීම පමණක් ප්‍රමාණවත් නොවේ. ජීවනයේ හුස්ම ශරීර සජීවී කළ යුතුය, එවිට ඒවා සෘජුව නැගී සිට, ක්‍රියාශීලීත්වයට පැන නැඟිය හැකි වන්නේය. මෙම ඇටකටු ඉශ්‍රායෙල් ගෘහය, දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව නියෝජනය කරයි; සභාවේ බලාපොරොත්තුව නම් ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ ජීවදායක බලපෑමයි. වියළි ඇටකටු ජීවත් වන පිණිස ස්වාමීන්වහන්සේ ඒවා මත හුස්ම හෙළිය යුතුය.”

> “The Spirit of God, with its vivifying power, must be in every human agent, that every spiritual muscle and sinew may be in exercise. Without the Holy Spirit, without the breath of God, there is torpidity of conscience, loss of spiritual life. Many who are without spiritual life have their names on the church records, but they are not written in the Lamb’s book of life. They may be joined to the church, but they are not united to the Lord. They may be diligent in the performance of a certain set of duties, and may be regarded as living men; but many are among those who have ‘a name that thou livest, and art dead.’

> දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්වහන්සේගේ ජීවකාරක බලය සෑම මනුෂ්‍ය උපකරණයකම තිබිය යුතුය, එවිට සෑම ආත්මික මස්පේශියක් හා නාරියක්ම ක්‍රියාත්මක වනු ඇත. ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ නොමැතිව, දෙවියන්වහන්සේගේ හුස්ම නොමැතිව, විවೇಕයේ මන්දගාමීභාවයද ආත්මික ජීවිතයේ නැතිවීමද ඇත. ආත්මික ජීවිතය නොමැති බොහෝ දෙනාගේ නම් සභාවේ ලේඛනවල ඇතුළත් වී ඇත; එහෙත් ඔවුන්ගේ නම් බැටළුපැටවාගේ ජීවන පොතේ ලියා නැත. ඔවුන් සභාවට එක්ව සිටිය හැකි නමුත්, ස්වාමීන්වහන්සේ සමඟ එක්සත් වී නොසිටිති. කිසියම් නියමිත කාර්ය මාලාවක් ඉටු කිරීමෙහි ඔවුන් උත්සාහශීලී විය හැකි අතර, ජීවමාන මනුෂ්‍යයන් ලෙස සැලකිය හැකිද වේ; එහෙත් බොහෝ දෙනෙක් “නුඹ ජීවත්ව සිටින්නෙහියයි නාමයක් ඇතත්, මළව සිටින්නෙහිය” යැයි කියන අය අතර සිටිති.

> “Unless there is genuine conversion of the soul to God; unless the vital breath of God quickens the soul to spiritual life; unless the professors of truth are actuated by heaven-born principle, they are not born of the incorruptible seed which liveth and abideth forever. Unless they trust in the righteousness of Christ as their only security; unless they copy His character, labor in His spirit, they are naked, they have not on the robe of His righteousness. The dead are often made to pass for the living; for those who are working out what they term salvation after their own ideas, have not God working in them to will and to do of His good pleasure.

> “ආත්මය දෙවියන් වෙත සත්‍ය පරිවර්තනයක් නොලැබේ නම්; දෙවියන්වහන්සේගේ ජීවන හුස්ම ආත්මය ආත්මික ජීවනයට සජීවිකරන්නේ නැත්නම්; සත්‍යය පිළිගන්නා බව ප්‍රකාශ කරන අය ස්වර්ගයෙන් උපන් මූලධර්මයකින් ප්‍රేరිත නොවන්නේ නම්, සදාකාලයට ජීවත්ව පවතින අවිනාශී බීජයෙන් ඔවුහු උපන්නෝ නොවෙති. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ ධර්මිෂ්ඨකම තමන්ගේ එකම ආරක්ෂාව ලෙස ඔවුහු විශ්වාස නොකරන්නේ නම්; ඔහුගේ චරිතය අනුරූප නොකරන්නේ නම්, ඔහුගේ ආත්මයෙන් කටයුතු නොකරන්නේ නම්, ඔවුහු නිරවස්ත්‍රය; ඔහුගේ ධර්මිෂ්ඨකමේ වස්ත්‍රය ඔවුන් පැළඳ නැත. මළවුන් බොහෝ විට ජීවත්වන්නන් ලෙස සලකනු ලැබෙති; මක්නිසාද යත්, තමන්ගේම අදහස් අනුව ඔවුන් ‘ගැළවීම’ යයි නම් කරන දෙය ක්‍රියාවට නංවන අය තුළ, දෙවියන්වහන්සේගේ සුභප්‍රසාදයට අනුව කැමතිවීමටත් ක්‍රියා කිරීමටත් දෙවියන්වහන්සේ ක්‍රියා නොකරන බැවිනි.”

> “This class is well represented by the valley of dry bones Ezekiel saw in vision.” Review and Herald, January 17, 1893.

> “මෙම පන්තිය, එසකියෙල් දර්ශනයේදී දුටු වියළි අස්ථිවල මිටියාවත මඟින් හොඳින් නිරූපිත වේ.” Review and Herald, January 17, 1893.

The Laodicean message was first presented to Adventism in 1856, the very year the Lord opened up the advancing light of the “seven times” of Leviticus chapter twenty-six. The message of 1856, consisting of an internal message calling for repentance, and an external message of prophecy, was rejected in 1863. The Laodicean message of the mystery of “Christ in you, the hope of glory”, was repeated in 1888 by Elders Jones and Waggoner, and that message was also identified as the message to Laodicea by Sister White.

ලාඔදිසෙයාට අදාළ පණිවිඩය මුලින්ම ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයට ඉදිරිපත් කරනු ලැබුවේ 1856 දී ය; එයම ස්වාමීන්වහන්සේ විසින් ලෙවී කථාවෙහි විසිහයවන අධ්‍යායයේ “සත් වර” යනුවෙන් දක්වා ඇති ඉදිරියට වැඩෙන ආලෝකය විවෘත කළ වර්ෂය ද විය. පසුතැවීම සඳහා කැඳවන අභ්‍යන්තර පණිවිඩයකින්ද, අනාවැකි සම්බන්ධ බාහිර පණිවිඩයකින්ද සමන්විත වූ 1856 පණිවිඩය 1863 දී ප්‍රතික්ෂේප කරන ලදී. “ඔබ තුළ සිටින ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ, මහිමයේ බලාපොරොත්තුව” යන අභිරහස පිළිබඳ වූලාඔදිසෙයා පණිවිඩය 1888 දී එල්ඩර්වරුන් වූ ජෝන්ස් සහ වැගනර් විසින් නැවත ප්‍රකාශ කරන ලද අතර, එම පණිවිඩයද සොයුරිය වයිට් විසින්ලාඔදිසෙයාට අදාළ පණිවිඩය ලෙස හඳුන්වා දෙන ලදී.

Line upon line, Ezekiel chapter thirty-seven begins with Ezekiel being spiritually conveyed to September 11, 2001, where he is given a view of Laodicean Adventism, who are dead in sins and trespasses. He is told to give two distinct prophetic messages. The first produces a joining together, but the bodies are still dead. The second prophecy calls for the message of the “four winds” to breathe life into the bones. The message of the four winds is the sealing message of the one hundred and forty-four thousand which identifies four angels holding the four winds. Sister White identifies those four winds as an “angry horse”, seeking to break loose, for it is being restrained. The angry horse of Islam is seeking to break loose and bring death and destruction in its path, as it did on September 11, 2001, and it will be released again at the soon coming Sunday law.

පේළියෙන් පේළියට, එසකියෙල්ගේ තිස්හත්වන පරිච්ඡේදය ආරම්භ වන්නේ එසකියෙල් ආත්මික ලෙස 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දිනට ගෙනයනු ලැබීමෙනි; එහිදී ඔහුට පාපවලින් හා අපරාධවලින් මළාවූ ලාඔදිසීයාවේ ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ දර්ශනයක් දෙනු ලැබේ. ඔහුට පැහැදිලිව වෙනස් වූ අනාවැකිමය පණිවිඩ දෙකක් ප්‍රකාශ කිරීමට කියනු ලැබේ. පළමුවැන්න එක්වීමක් ඇති කරයි, නමුත් දේහ තවමත් මළාවී ඇත. දෙවන අනාවැකිය “සුළං හතරේ” පණිවිඩය අස්ථිවලට ජීවය හුස්ම දීමට කැඳවයි. සුළං හතරේ පණිවිඩය යනු, සුළං හතර රඳවාගෙන සිටින දූතයන් හතර හඳුනාදෙන එකලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මුද්‍රා තැබීමේ පණිවිඩයයි. සහෝදරි වයිට් එම සුළං හතර “කෝපයෙන් පිරුණු අශ්වයෙකු” ලෙස හඳුනාදෙයි; මක්නිසාද එය වළක්වා තබා ඇති බැවින් එය මුදාහැරීමට උත්සාහ කරමින් සිටී. ඉස්ලාමයේ එම කෝපයෙන් පිරුණු අශ්වයා, 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින කළාක් මෙන්, තම මඟෙහි මරණය හා විනාශය ගෙන ඒමට මුදාහැරීමට උත්සාහ කරමින් සිටින අතර, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී එය නැවත මුදාහැරෙනු ඇත.

That message brings the dead bodies into a unified army that is standing upon its feet. That unified army is brought to its feet in response to the message of the seventh angel, for in the days of the sounding of the seventh angel, the mystery of the one hundred and forty-four thousand’s marriage with Christ will be accomplished.

එම පණිවිඩය මළ සිරුරු ඔවුන්ගේ පාද මත සිටින එක්සත් සේනාවක් බවට ගෙන එයි. එම එක්සත් සේනාව තම පාද මත නැගී සිටීමට පැමිණෙන්නේ සත්වන දූතයාගේ පණිවිඩයට ප්‍රතිචාර වශයෙන්ය; මක්නිසාද සත්වන දූතයා හඬ නඟන දිනවලදී, එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසකගේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සමඟ වූ විවාහයේ අභිරහස සම්පූර්ණ කරනු ලබන්නේය.

Then Ezekiel is shown the joining of two sticks that become one nation. Those two sticks are the northern kingdom of Israel, and the southern kingdom of Judah, which are joined together as one nation at the conclusion of their mutual scattering periods of twenty-five hundred and twenty years. Their mutual conclusion produces a spiritual temple, represented by the forty-six years at the beginning and at the ending of the mutual scattering times.

එවිට එක ජාතියක් බවට පත්වන දණ්ඩු දෙකක් එකට සම්බන්ධ කරනු ලැබීම එසකියෙල්ට පෙන්වනු ලැබේ. එම දණ්ඩු දෙක වනාහි ඉශ්‍රායෙල්හි උතුරු රාජධානියත් යූදාහි දකුණු රාජධානියත් වන අතර, ඒවා ඔවුන්ගේ අන්‍යෝන්‍ය වශයෙන් පැතිර යෑමේ අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සක කාලවල අවසානයේදී එක ජාතියක් ලෙස එක්කරනු ලබයි. ඔවුන්ගේ එම අන්‍යෝන්‍ය අවසානය ආත්මික දේවමාළිගාවක් බිහි කරයි; එය අන්‍යෝන්‍ය පැතිර යෑමේ කාලවල ආරම්භයේද අවසානයේද ඇති අවුරුදු හතළිස් හයකින් නිරූපණය කරනු ලැබේ.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය මීළඟ ලිපියේදී ඉදිරියට ගෙන යන්නෙමු.

> “‘And they rose early in the morning, and went forth into the wilderness of Tekoa: and as they went forth, Jehoshaphat stood and said, Hear me, O Judah, and ye inhabitants of Jerusalem; Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper. 2 Chronicles 20:20.’

> “‘ඔව්හු අලුයම උදෑසනම නැගිට තෙකෝවායේ කාන්තාරය දෙසට පිටත් වූහ. ඔවුන් පිටත් ව යන විට, යෙහෝෂාපාත් නැගී සිට මෙසේ කීවේය: හෙ යූදා, සහ යෙරුසලමේ වාසීනි, මට සවන් දෙන්න; ඔබගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාස කරන්න, එවිට ඔබ ස්ථිර කරනු ලබන්නහුය; උන්වහන්සේගේ අනාගතවක්තෘවරුන් කෙරෙහි විශ්වාස කරන්න, එවිට ඔබ සම්පන්න වන්නහුය. 2 වංශාවලිය 20:20.’”

> ““Believe in the Lord your God, so shall ye be established; believe his prophets, so shall ye prosper.’

> “ඔබගේ දෙවි සමිඳාණන්වහන්සේ කෙරෙහි විශ්වාස කරන්න; එවිට ඔබ පිහිටුවනු ලබන්නහුය. උන්වහන්සේගේ අනාගතවක්තෘවරුන් කෙරෙහි විශ්වාස කරන්න; එවිට ඔබ සාර්ථක වන්නහුය.”

> “Isaiah 8:20. ‘To the law and to the testimony; if they speak not according to this word, it is because there is no light in them.’

> “යෙසායා 8:20. ‘ව්‍යවස්ථාවටත් සාක්ෂියටත් යා යුතුය; ඔවුන් මේ වචනයට අනුව කතා නොකරන්නේ නම්, එය ඔවුන් තුළ ආලෝකය නොමැති බැවිනි.’”

> “Two texts are here set before God’s people: two conditions for success. The law spoken by Jehovah himself, and the spirit of prophecy, are the two sources of wisdom to guide His people in every experience. Deuteronomy 4:6. ‘This is your wisdom and your understanding in the sight of the nations, who shall say, Surely this great nation is a wise and understanding people.’

> දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ඉදිරියෙහි මෙහි පාඨ දෙකක් තැබී ඇත: සාර්ථකත්වයට අදාළ කොන්දේසි දෙකක්ය. යෙහෝවා ස්වයංවහන්සේ විසින් ප්‍රකාශ කළ ව්‍යවස්ථාවත්, අනාවැකි ආත්මයත්, ඔහුගේ ජනතාවගේ සෑම අත්දැකීමකදීම ඔවුන්ට මඟ පෙන්වීමට ඇති ප්‍රඥාවේ මූලාශ්‍ර දෙකය. ද්විතීය කථාව 4:6. “මෙය ජාතීන්ගේ දෘෂ්ටියෙහි ඔබගේ ප්‍රඥාවත් ඔබගේ අවබෝධයත් වේ; ඔව්හු මේ සියලු පනත් අසා, ‘නියත වශයෙන්ම මේ මහත් ජාතිය ප්‍රඥාවන්තද අවබෝධසම්පන්නද ජනතාවකි’ යයි කියන්නෝය.”

> “The law of God and the Spirit of Prophecy go hand in hand to guide and counsel the church, and whenever the church has recognized this by obeying His law, the spirit of prophecy has been sent to guide her in the way of truth.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවත් අනාවැකිමය ආත්මයත් සභාවට මඟ පෙන්වීමටත් අවවාද කිරීමටත් එකට එක්ව ක්‍රියා කරයි; තවද සභාව උන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවට කීකරු වීමෙන් මෙය පිළිගෙන ඇති සෑම අවස්ථාවකදීම, සත්‍යයේ මාර්ගයෙහි ඇයව මඟ පෙන්වීම සඳහා අනාවැකිමය ආත්මය එවා ඇත.”

> “Revelation 12:17. ‘And the dragon was wroth with the woman, and went to make war with the remnant of her seed, which keep the commandments of God, and have the testimony of Jesus Christ.’ This prophecy points out clearly that the remnant church will acknowledge God in His law and will have the prophetic gift. Obedience to the law of God, and the spirit of prophecy has always distinguished the true people of God, and the test is usually given on present manifestations.

> “එළිදරව් 12:17. ‘එවිට නාගයා ස්ත්‍රිය කෙරෙහි උදහස් වී, දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥා පවත්වන, යේසුස් ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සාක්ෂිය ඇති, ඇයගේ වංශයේ ශේෂයන් සමඟ යුද්ධ කිරීමට ගියේය.’ මෙම අනාවැකිය ශේෂ සභාව දෙවියන්වහන්සේවහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව තුළ උන්වහන්සේ පිළිගන්නා බවත්, අනාවැකි දීමේ දීමනාවද ඔවුන් සතු වන බවත් පැහැදිලිව පෙන්වා දෙයි. දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාවට කීකරු වීමත්, අනාවැකි ආත්මයත්, සැබෑ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සෑම කාලයකදීම වෙන්කර හඳුනාගත් ලක්ෂණ වී තිබේ; එසේම පරීක්ෂාව සාමාන්‍යයෙන් දැනට පෙනී සිටින ප්‍රකාශනයන් පිළිබඳව දෙනු ලැබේ.”

> “In Jeremiah’s day the people had no question about the message of Moses, Elijah, or Elisha, but they did question and put aside the message sent of God to Jeremiah until its force and power was wasted and there was no remedy but for God to carry them away into captivity.

> යෙරෙමියාගේ දවස්වල ජනතාවට මෝසෙස්, එලියා, හෝ එලිෂාගේ පණිවිඩය ගැන කිසිදු ප්‍රශ්නයක් නොතිබුණේය; නමුත් ඔවුහු දෙවියන්වහන්සේ විසින් යෙරෙමියාට එවනු ලැබූ පණිවිඩය ප්‍රශ්න කරමින් එය පසෙක තැබූහ. අවසානයේ එහි බලය හා ප්‍රභාවය නාස්තිව ගොස්, දෙවියන්වහන්සේ ඔවුන් වහල්කමට ගෙන යාම හැර වෙනත් ප්‍රතිකාරයක් නොමැති විය.

> “Likewise in the days of Christ the people had learned that Jeremiah’s message was true, and they persuaded themselves to believe that if they had lived in the days of their fathers they would have accepted his message, but at the same time they were rejecting Christ’s message, of whom all the prophets had written.

> “එසේම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ දිනවලදී ද ජනතාව යෙරෙමියාගේ පණිවිඩය සත්‍ය බව ඉගෙනගෙන සිටියහ; තම පියවරුන්ගේ දිනවල තමන් ජීවත්ව සිටියේ නම් ඔහුගේ පණිවිඩය පිළිගෙන සිටින බව විශ්වාස කිරීමට ඔවුන් තමන්ම ප්‍රේරණය කරගත්හ. එහෙත් ඒ සමයෙහිම සියලු අනාගතවක්තෘවරුන් ලියා තිබුණේ කා ගැනද යන්න වූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පණිවිඩය ඔවුන් ප්‍රතික්ෂේප කරමින් සිටියහ.”

> “As the third angel’s message arose in the world, which is to reveal the law of God to the church in its fullness and power, the prophetic gift was also immediately restored. This gift has acted a very prominent part in the development and carrying forward of this message.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව එහි සම්පූර්ණත්වයෙන්ද බලයෙන්ද සභාවට ප්‍රකාශ කිරීමට නියමිත වූ තෙවැනි දූතයාගේ පණිවිඩය ලෝකයේ උදාවූ කල, අනාවැකි දීමේ වරප්‍රසාදයද ඒ සමඟම ක්ෂණිකව ප්‍රතිස්ථාපිත විය. මෙම වරප්‍රසාදය මෙම පණිවිඩයේ වර්ධනයෙහිත් එය ඉදිරියට ගෙන යාමෙහිත් ඉතා ප්‍රමුඛ භූමිකාවක් ඉටු කර ඇත.”

> “As differences of opinion have arisen in reference to interpretations of Scriptures and methods of labor, calculated to unsettle the faith of believers in the message and lead to disunion in the work, the spirit of prophecy has always thrown light on the situation. It has always brought union of thought and harmony of action to the body of believers. In every crisis that has arisen in the development of the message and the growth of the work, those who have stood firmly by the law of God and the light of the Spirit of prophecy have triumphed and the work has prospered in their hands.” Loma Linda Messages, 34.

> “ශුද්ධ ලියවිලිවල අර්ථකථන සහ සේවකාර්යයේ ක්‍රම සම්බන්ධයෙන්, පණිවුඩය කෙරෙහි විශ්වාසවන්තයන්ගේ ඇදහිල්ල අස්ථාවර කිරීමටත්, කාර්යය තුළ අසමගියට නායකත්වය දීමටත් සැලසුම් කරන ලද මතභේද උද්ගත වූ විට, අනාවැකි ආත්මය සෑමවිටම එම තත්ත්වය මත ආලෝකය හෙළා ඇත. එය සෑමවිටම විශ්වාසවන්තයන්ගේ සමූහයට චින්තනයේ එකමුතුවත් ක්‍රියාවේ සම්මුතියත් ගෙනැවිත් ඇත. පණිවුඩයේ වර්ධනයත් කාර්යයේ ප්‍රසාරණයත් තුළ උද්ගත වූ සෑම අර්බුදයකදීම, දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව සහ අනාවැකි ආත්මයේ ආලෝකය දෘඪව අල්ලාගෙන සිටි අය ජයග්‍රහණය කර ඇති අතර, කාර්යයද ඔවුන්ගේ අත්වල සමෘද්ධිමත් වී ඇත.” Loma Linda Messages, 34.

Back to Articles