Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Sixteen

දානියෙල්ගේ පොත - එක්සිය දහසයවන එකාත්තිය

Unveiling the Days of Vengeance: A Prophetic Exploration of Jeremiah’s Warning and the Final Generation

ප්‍රතිශෝධයේ දවස් අනාවරණය කිරීම: යෙරෙමියාගේ අනතුරු ඇඟවීමත් අවසාන පරම්පරාවත් පිළිබඳ ප්‍රකාශනමය ගවේෂණයක්

Author

Jeff Pippenger

Published

March 4, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

We were considering Jeremiah chapter fifty in the previous article, and in the passage the judgment upon Babylon, that begins at the soon coming Sunday law in the United States and ends with the wrath of God. The executive judgment is the day of the Lord’s vengeance that was represented by the destruction of Jerusalem in the year 70 AD. The destruction of Jerusalem accomplished by Rome in 70 AD, had been typified by the destruction of Jerusalem carried out by Nebuchadnezzar. Together they provided two witnesses of the Executive Judgment of the whore of Tyre, who is also the whore of Revelation chapter seventeen.

පසුගිය ලිපියේ අපි යෙරෙමියා පනස්වන පරිච්ඡේදය සලකා බැලුවෙමු; එහි අඩංගු වන්නේ එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වී දෙවියන්වහන්සේගේ උදහසෙන් අවසන් වන බබිලෝනිය මත වූ විනිශ්චයයි. ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය යනු ක්‍රි.ව. 70 වර්ෂයේ යෙරුසලම විනාශ කිරීමෙන් නිරූපිත වූ ස්වාමීන්වහන්සේගේ පළිගැනීමේ දිනයයි. ක්‍රි.ව. 70 දී රෝමය විසින් සිදුකරන ලද යෙරුසලමේ විනාශය, නෙබුකද්නෙශර් විසින් සිදුකරන ලද යෙරුසලමේ විනාශය මඟින් පූර්වරූපගත කර තිබුණි. ඒ දෙක එක්ව, තීර් නගරයේ වේශ්‍යාවගේ—එනම් එළිදරව් 17වන පරිච්ඡේදයේ වේශ්‍යාවද වන ඇයගේ—ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය පිළිබඳ සාක්ෂි දෙකක් සැපයූහ.

Jeremiah informs us that when the Lord’s vengeance is accomplished upon modern Babylon, beginning with the soon-coming Sunday law, that “In those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none; and the sins of Judah, and they shall not be found: for I will pardon them whom I reserve.” In those days, the sealing of the one hundred and forty-four thousand will have already been accomplished.

ඉක්මනින් පැමිණෙන්නා වූ ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වී, සමකාලීන බැබිලෝනය මත ස්වාමීන්වහන්සේගේ පළිගැනීම සම්පූර්ණ කරනු ලබන විට, “ඒ දවස්වලදී ද ඒ කාලයේදී ද, යෙහෝවා වහන්සේ කියන සේක, ඉශ්‍රායෙල්ගේ අපරාධය සොයනු ලබන්නේය, එහෙත් ඒ කිසිවක් නොමැති වන්නේය; යූදාගේ පාපයන් ද සොයනු ලබන්නේය, එහෙත් ඒවා සම්බ නොවන්නේය; මන්ද මා විසින් ඉතිරි කර තබන අය මම සමාව දෙන්නෙමි” යැයි යෙරෙමියා අපට දන්වයි. එම දවස්වල වන විට, එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසගේ මුද්‍රා තැබීම දැනටමත් සම්පූර්ණ වී තිබෙනු ඇත.

> “What are you doing, brethren, in the great work of preparation? Those who are uniting with the world are receiving the worldly mold and preparing for the mark of the beast. Those who are distrustful of self, who are humbling themselves before God and purifying their souls by obeying the truth these are receiving the heavenly mold and preparing for the seal of God in their foreheads. When the decree goes forth and the stamp is impressed, their character will remain pure and spotless for eternity.” Testimonies, volume 5, 216.

> “සහෝදරයන්නි, සූදානම් වීමේ මේ මහත් කාර්යයේදී ඔබලා කරමින් සිටින්නේ කුමක්ද? ලෝකය සමඟ එක්වෙන අය ලෝකික ආකෘතිය ලබාගනිමින් මෘගයාගේ ලකුණ සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටිති. තමා ගැන අවිශ්වාසයෙන් සිටින, දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි තමන්ව නමවාගෙන, සත්‍යයට කීකරු වීමෙන් තම ආත්මයන් පවිත්‍ර කරගන්නා අය නම් ස්වර්ගීය ආකෘතිය ලබමින් තම නළලවල දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටිති. නියෝගය නිකුත් වන විටත්, එම මුද්‍රා සලකුණ තබනු ලබන විටත්, ඔවුන්ගේ චරිතය සදාකාලය පුරා පවිත්‍රද, කැළලක් රහිතද පවතිනු ඇත.” Testimonies, volume 5, 216.

The executive judgment begins with the second voice of Revelation chapter eighteen, who calls men and women to flee from Babylon, and Jeremiah says, “their day is come, the time of their visitation. The voice of them that flee and escape out of the land of Babylon, to declare in Zion the vengeance of the Lord our God, the vengeance of his temple. Call together the archers against Babylon: all ye that bend the bow, camp against it round about; let none thereof escape: recompense her according to her work; according to all that she hath done, do unto her.” Her judgment is accomplished by the “archers.” The first reference to an archer in the Scriptures is concerning Ishmael.

ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය ආරම්භ වන්නේ ප්‍රකාශන පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ දෙවන හඬ සමඟය; එය පුරුෂයන්ට හා ස්ත්‍රීන්ට බබිලෝනියෙන් පලා යන ලෙස කැඳවයි. යෙරෙමියා මෙසේ කියයි: “ඔවුන්ගේ දවස පැමිණ ඇත, ඔවුන්ගේ පරීක්ෂා කිරීමේ කාලයය. බබිලෝනි දේශයෙන් පලා යන හා ගැලවී යන අයගේ හඬ, අපගේ දෙවි සමිඳාණන්ගේ පළිගැනීම, එනම් ඔහුගේ මාලිගාවේ පළිගැනීම, සියොන්හි ප්‍රකාශ කරන පිණිසය. බබිලෝනියට විරුද්ධව ධනුධරයන් එකතු කොට කැඳවන්න; දුන්න ඇදින සියල්ලෙනි, ඇය වටකර කඳවුරු බැඳ සිටින්න; ඇයගෙන් කිසිවෙකුත් ගැලවී යෑමට ඉඩ නොදෙන්න; ඇයගේ ක්‍රියාවට අනුව ඇයට ප්‍රතිඵල දෙනු; ඇය කර ඇති සියල්ලට අනුව ඇයට කරනු.” ඇයගේ විනිශ්චය සම්පූර්ණ කරනු ලබන්නේ “ධනුධරයන්” විසිනි. ශුද්ධ ලියවිල්ලෙහි ධනුධරයෙකු පිළිබඳ ප්‍රථම සඳහන ඉෂ්මායෙල් සම්බන්ධයෙනි.

> And God heard the voice of the lad; and the angel of God called to Hagar out of heaven, and said unto her, What aileth thee, Hagar? fear not; for God hath heard the voice of the lad where he is. Arise, lift up the lad, and hold him in thine hand; for I will make him a great nation. And God opened her eyes, and she saw a well of water; and she went, and filled the bottle with water, and gave the lad drink. And God was with the lad; and he grew, and dwelt in the wilderness, and became an archer. Genesis 21:17–20.

> දෙවියන් වහන්සේ එම ළමයාගේ හඬ ඇසූ සේක; දෙවියන් වහන්සේගේ දූතයා අහසින් හාගර්ට හඬගසා ඇයට මෙසේ කීවේය: “හාගර්, නුඹට කුමක් වීද? භය නොවන්න; මක්නිසාද ළමයා සිටින තැනදී දෙවියන් වහන්සේ ඔහුගේ හඬ අසා ඇත. නැගිට, ළමයා උස්සාගෙන නුඹේ අතින් ඔහු තදින් අල්ලාගන්න; මක්නිසාද මම ඔහු මහත් ජාතියක් කරමි.” එවිට දෙවියන් වහන්සේ ඇගේ ඇස් විවෘත කළ සේක; ඇය වතුර ළිඳක් දැක, ගොස්, වතුර භාජනය වතුරින් පුරවා, ළමයාට බීමට දුන්නාය. දෙවියන් වහන්සේ ළමයා සමඟ සිටිසේක; ඔහු වැඩෙමින්, කාන්තාරයේ වාසය කළේය, දුනුකාරයෙකු විය. උත්පත්ති 21:17–20.

The “hour of the great earthquake” in Revelation eleven identifies the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome, that begins at the soon-coming Sunday law in the United States. In the “hour” “the third woe cometh quickly. And the seventh angel sounded.” The third woe, is the seventh trumpet. It is the archers of Islam that are employed to bring His judgment upon those who enforce the mark of papal authority (Sunday worship), and persecute those who uphold the mark of God’s authority (Sabbath worship).

එළිදරව් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ සඳහන් “මහා භූකම්පනයේ පැය” යනු, එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වන, රෝමයේ වේශ්‍යාව මත ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය ආරම්භ වීම හඳුනා දෙයි. එම “පැය” තුළ “තුන්වන විපත ඉක්මනින් පැමිණෙයි. තවද හත්වන දූතයා හඬවීය.” තුන්වන විපත යනු හත්වන තුරුම්පුවයි. පාප්වාදී අධිකාරියේ සලකුණ (ඉරිදා නමස්කාරය) බලාත්මක කරන, සහ දෙවියන්වහන්සේගේ අධිකාරියේ සලකුණ (සබත් නමස්කාරය) පවත්වාගෙන යන අය පීඩා කරන අය මත උන්වහන්සේගේ විනිශ්චය ගෙන ඒම සඳහා භාවිත කරනු ලබන්නේ ඉස්ලාමයේ ධනුර්ධරයන්ය.

In Luke chapter twenty-one Jesus in answering the disciple’s questions about the destruction of Jerusalem and the temple, provides an historical narrative that also represents the history of the last days. He references the “days of vengeance,” which was an essential prophetic attribute of His ministry as the Messiah, which He identified in His opening announcement of His ministry by reading from the prophet Isaiah to the church in Nazareth. The announcement at Nazareth, and the passage from Isaiah represented not only His ministry, but the message of His disciples, and more specifically the work and ministry of the movement of the one hundred and forty-four thousand.

ලූක් සුවිශේෂයේ විසිඑකවන අධ්‍යායෙහි, යෙරුසලමේ හා දේවමාළිගාවේ විනාශය පිළිබඳ ගෝලයන්ගේ ප්‍රශ්නවලට පිළිතුරු දෙමින්, යේසුස් ඉතිහාසමය විස්තරයක් ඉදිරිපත් කරන්නේය; එය අවසාන දිනවල ඉතිහාසයද නිරූපණය කරයි. උන්වහන්සේ “පළිගැනීමේ දවස්” යනුවෙන් සඳහන් කරන්නේය; එය මසීහාවරයා වශයෙන් උන්වහන්සේගේ සේවයේ අත්‍යවශ්‍ය ප්‍රකාශනමය ලක්ෂණයක් වූ අතර, නාසරෙත්හි සභාවේ යෙසායා ප්‍රොපේතයාගෙන් කියවා උන්වහන්සේ තම සේවය ආරම්භයේදී කළ ප්‍රකාශනය තුළ එය උන්වහන්සේම හඳුන්වා දුන්නේය. නාසරෙත්හි එම ප්‍රකාශනයද, යෙසායාගෙන් ගත් එම ඡේදයද, උන්වහන්සේගේ සේවය පමණක් නොව, උන්වහන්සේගේ ගෝලයන්ගේ පණිවිඩයද, විශේෂයෙන් එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසෙහි චලනයේ කාර්යය හා සේවයද නියෝජනය කළේය.

> The spirit of the Lord God is upon me; because the Lord hath anointed me to preach good tidings unto the meek; he hath sent me to bind up the brokenhearted, to proclaim liberty to the captives, and the opening of the prison to them that are bound; To proclaim the acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God; to comfort all that mourn; To appoint unto them that mourn in Zion, to give unto them beauty for ashes, the oil of joy for mourning, the garment of praise for the spirit of heaviness; that they might be called trees of righteousness, the planting of the Lord, that he might be glorified. And they shall build the old wastes, they shall raise up the former desolations, and they shall repair the waste cities, the desolations of many generations. And strangers shall stand and feed your flocks, and the sons of the alien shall be your plowmen and your vinedressers. But ye shall be named the Priests of the Lord: men shall call you the Ministers of our God: ye shall eat the riches of the Gentiles, and in their glory shall ye boast yourselves. For your shame ye shall have double; and for confusion they shall rejoice in their portion: therefore in their land they shall possess the double: everlasting joy shall be unto them. For I the Lord love judgment, I hate robbery for burnt offering; and I will direct their work in truth, and I will make an everlasting covenant with them. And their seed shall be known among the Gentiles, and their offspring among the people: all that see them shall acknowledge them, that they are the seed which the Lord hath blessed. I will greatly rejoice in the Lord, my soul shall be joyful in my God; for he hath clothed me with the garments of salvation, he hath covered me with the robe of righteousness, as a bridegroom decketh himself with ornaments, and as a bride adorneth herself with her jewels. For as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth before all the nations. Isaiah 61:1–11.

> ස්වාමීවූ දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මය මා මතය; මන්ද ස්වාමීන්වහන්සේ නිහතමානීන්ට ශුභ ආරංචි ප්‍රකාශ කිරීමට මාව අභිෂේක කළසේක; බිඳුණු සිත් ඇති අය බැඳ සුව කිරීමටත්, සිරකරුවන්ට නිදහස ප්‍රකාශ කිරීමටත්, බැඳී සිටින අයට සිරගෙයි දොරටු විවෘත වීම ප්‍රකාශ කිරීමටත් උන්වහන්සේ මාව එවා ඇතිසේක; ස්වාමීන්වහන්සේගේ ප්‍රසන්න වර්ෂයද අපගේ දෙවියන්වහන්සේගේ පළිගැනීමේ දවසද ප්‍රකාශ කිරීමටත්; ශෝක කරන සියල්ලන් සැනසීමටත්; සියොන්හි ශෝක කරන අය සඳහා නියම කිරීමටත්, අළු වෙනුවට අලංකාරයද, ශෝකය වෙනුවට ප්‍රීතියේ තෙල්ද, බරපතළ දුක්ගැහැටේ ආත්මය වෙනුවට ප්‍රශංසාවේ වස්ත්‍රයද ඔවුන්ට දීමටත්; එසේ කරනු ලබන්නේ ඔවුන් ධර්මිෂ්ඨකමේ වෘක්ෂයන්, ස්වාමීන්වහන්සේගේ රෝපණය ලෙස කැඳවනු ලබන පිණිසය; එවිට උන්වහන්සේ මහිමයට පත්වනසේක. ඔවුහු පැරණි විනාශයන් ගොඩනඟන්නෝය; පෙර වූ පාළුකම් නැවත නැඟිටුවන්නෝය; බොහෝ පරම්පරාවල පාළුකම් වූ නාස්ති නගර ඔවුහු අලුත්වැඩියා කරන්නෝය. විදේශීහු නැගී ඔබේ පට්ටි පෝෂණය කරන්නෝය, අන്യ ජාතිකයන්ගේ පුත්‍රයෝ ඔබේ බෙල්වැල්කරුවන් හා මිදිවතු වැඩකරුවන් වන්නෝය. එහෙත් ඔබ ස්වාමීන්වහන්සේගේ පූජකයන් ලෙස නම් කරනු ලබන්නහුය; මනුෂ්‍යයෝ ඔබ අපගේ දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන් යැයි කියන්නෝය; ඔබ ජාතීන්ගේ සම්පත් භුක්ති විඳින්නහුය, ඔවුන්ගේ මහිමයෙහි ඔබ ප්‍රීතිමත් වන්නහුය. ඔබගේ ලජ්ජාව වෙනුවට දෙගුණයක් ඔබට ලැබෙන්නේය; නින්දාව වෙනුවට ඔවුහු තමන්ගේ කොටසෙහි ප්‍රීති වන්නෝය; එබැවින් ඔවුන්ගේ දේශයෙහි ඔවුහු දෙගුණයක් උරුම කරගන්නෝය; සදාකාල ප්‍රීතිය ඔවුන්ට ලැබෙන්නේය. මක්නිසාද මම, ස්වාමීන්වහන්සේ, විනිශ්චය ප්‍රේම කරමි, දවන පූජාව සඳහා කරන කොල්ලය ද්වේෂ කරමි; මම සත්‍යයෙන් ඔවුන්ගේ කාර්යය නියම කරමි, ඔවුන් සමඟ සදාකාල ගිවිසුමක් කරමි. ඔවුන්ගේ වංශය ජාතීන් අතර ප්‍රසිද්ධ වන්නේය, ඔවුන්ගේ පරම්පරාව ජනයන් අතර දැනගනු ලබන්නේය; ඔවුන් දකින සියල්ලෝ ඔවුන් ස්වාමීන්වහන්සේ ආශීර්වාද කළ වංශය බව පිළිගන්නෝය. මම ස්වාමීන්වහන්සේ තුළ මහත් සතුටු වන්නෙමි, මාගේ ප්‍රාණය මාගේ දෙවියන්වහන්සේ තුළ ප්‍රීති වන්නේය; මක්නිසාද උන්වහන්සේ ගැළවීමේ වස්ත්‍ර මට අන්දවා ඇතිසේක, ධර්මිෂ්ඨකමේ කම්බලියෙන් මාව ආවරණය කළසේක, මනාලයා ආභරණවලින් තමන් සැරසෙන ලෙසද, මනාලිය ඇගේ රත්නාලංකාරවලින් තමන් අලංකාර කරගන්නා ලෙසදය. මක්නිසාද පොළොව තම කුරුවලිය පිටතට ගෙනෙන ලෙසත්, උයන එහි වපුරන ලද දේ අංකුර ගැන්වෙන ලෙසත්, ඒ ආකාරයෙන් ස්වාමීවූ දෙවියන්වහන්සේ සියලු ජාතීන් ඉදිරියෙහි ධර්මිෂ්ඨකමත් ප්‍රශංසාවත් අංකුර ගැන්වීමට සලස්වනසේක. යෙසායා 61:1–11.

The one hundred and forty-four thousand who are sealed in Ezekiel chapter nine, are those who are mourning over the sins in the church and in the world. “The acceptable year of the Lord, and the day of vengeance of our God,” is when those who mourn in Zion are comforted, and become “trees of righteousness” in order to “glorify the Lord.” They glorify the Lord, for “in those days, and in that time, saith the Lord, the iniquity of Israel shall be sought for, and there shall be none.” Those who mourn are those who have been sealed and they are those who “shall build the old wastes,” who “shall raise up the former desolations, and” who “shall repair the waste cities, the desolations of many generations.” They shall “be named the Priests of the Lord,” and men shall call them “the Ministers of our God.”

එසකියෙල් නවවන පරිච්ඡේදයේ මුද්‍රා කරනු ලබන එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස නම්, සභාව තුළත් ලෝකයේත් පවතින පාපයන් පිළිබඳව ශෝක කරන අයය. “ස්වාමීන්වහන්සේගේ ප්‍රසන්න වර්ෂයත්, අපගේ දෙවියන්වහන්සේගේ පළිගැනීමේ දවසත්” යනු, සියොන්හි ශෝක කරන අය සැනසිල්ල ලබන කාලය වන අතර, “ස්වාමීන්වහන්සේ මහිමයට පත් කිරීමට” ඔවුන් “ධර්මිෂ්ඨකමේ වෘක්ෂ” බවට පත් වෙති. ඔවුන් ස්වාමීන්වහන්සේ මහිමයට පත් කරති, මක්නිසාද “ඒ දවස්වලද, ඒ කාලයේද, ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක, ඉශ්‍රායෙල්ගේ අධර්මය සොයනු ලැබේ, එහෙත් කිසිවක් නොපෙනේ.” ශෝක කරන අය යනු මුද්‍රා කරනු ලැබූ අයය; ඔවුන්ම “පැරණි නාස්තිවීම් ගොඩනඟන” අයද, “පෙර විනාශයන් නැවත නැගිටුවන” අයද, “බොහෝ පරම්පරාගත විනාශයන් වූ නාස්ති නගර අලුත්වැඩියා කරන” අයද වෙති. ඔවුන් “ස්වාමීන්වහන්සේගේ පූජකයන්” යනුවෙන් නාමකරණය කරනු ලබන අතර, මනුෂ්‍යයෝ ඔවුන් “අපගේ දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන්” යනුවෙන් හඳුන්වනු ඇත.

The righteousness of the one hundred and forty-four thousand is to “spring forth before all nations,” when they are lifted up as an ensign in the hour of the great earthquake. Their righteousness is caused progressively, for it is “as the earth bringeth forth her bud, and as the garden causeth the things that are sown in it to spring forth; so the Lord God will cause righteousness and praise to spring forth.” The sealing of the one hundred and forty-four thousand began at the arrival of the latter rain on September 1, 2001. It is then that the buds of earth were brought forth. Isaiah identifies when the buds spring forth.

මහා භූකම්පනයේ පැයේදී ඔවුන් ධජයක් ලෙස උසස් කරනු ලබන කල, එකසිය හතළිස් හතර දහසකගේ ධර්මිෂ්ඨකම “සියලු ජාතීන් ඉදිරියේ මතු විය යුතුය.” ඔවුන්ගේ ධර්මිෂ්ඨකම ක්‍රමයෙන් මතු කරවනු ලබන්නේ, එය “පොළොව තම අංකුරය මතු කරන්නේ යම් ලෙසද, වත්ත එහි වපුරන ලද දේවල් මතු කරවන්නේ යම් ලෙසද; එසේම ස්වාමිවූ දෙවියන්වහන්සේ ධර්මිෂ්ඨකමත් ප්‍රශංසාවත් මතු කරවනසේක” යනුවෙන් සඳහන් කර ඇති බැවිනි. එකසිය හතළිස් හතර දහසකගේ මුද්‍රා තැබීම 2001 සැප්තැම්බර් 1 වන දින අග වැස්ස පැමිණීමත් සමඟ ආරම්භ විය. ඒ අවස්ථාවේදීම පොළොවේ අංකුර මතු කරනු ලැබුවේය. අංකුර මතු වන්නේ කවදාදැයි යෙසායා හඳුන්වා දෙයි.

> In measure, when it shooteth forth, thou wilt debate with it: he stayeth his rough wind in the day of the east wind. By this therefore shall the iniquity of Jacob be purged; and this is all the fruit to take away his sin; when he maketh all the stones of the altar as chalkstones that are beaten in sunder, the groves and images shall not stand up. Isaiah 27:8, 9.

> එය පැළ වී ඉදිරියට යන විට, ඔබ එය සමඟ මැනිමෙන් විවාද කරනු ඇත; නැගෙනහිර සුළඟේ දවසේදී ඔහු තමාගේ දරුණු සුළඟ නවතා තබයි. එබැවින් යාකොබ්ගේ අධර්මය පවිත්‍ර කරනු ලබන්නේ මෙයින්ය; ඔහුගේ පාපය ඉවත් කිරීම සඳහා ඇති සියලු ඵල මෙයය; ඔහු පූජාසනයේ සියලු ගල් කඩවා බිඳ දැමූ හුණුගල් මෙන් කරන විට, අෂේරා වෘක්ෂමණ්ඩප සහ රූප නැවතත් නඟා සිටීමට නොහැකි වනු ඇත. යෙසායා 27:8, 9.

In “the day of the east wind” which is His “rough wind” that “He stayeth,” the “shooting forth” of the buds will begin when the rain is “measured.” “Stayeth” means restrained. When the four winds are restrained by the four angels of Revelation chapter seven, the sealing of the one hundred and forty-four thousand begins. At that time the latter rain begins to “sprinkle” in moderation, for the word “measure” in the verse means moderation. At the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand the latter rain is measured, and at the end of the period it is without measure.

“නැගෙනහිර සුළඟේ දවසෙහි” යන, උන්වහන්සේ “නවත්වා තබන” උන්වහන්සේගේ “දැඩි සුළඟ” තුළ, වර්ෂාව “මිනුම් කරනු ලැබූ” විට කොළමුල් “පිටවීම” ආරම්භ වන්නේය. “නවත්වා තබන” යන්නෙහි අර්ථය සංයමයට ලක්කළ බවය. එළිදරව් පොතේ හත්වන පරිච්ඡේදයේ සඳහන් දූතයන් සිව්දෙනා විසින් සුළං හතර සංයමයට ලක්කරනු ලබන විට, එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා තැබීම ආරම්භ වන්නේය. ඒ කාලයේ පසු වර්ෂාව මධ්‍යස්ථ ලෙස “ඉසීම” ආරම්භ වන්නේය; මක්නිසාද එම පදයේ “මිනුම” යන වචනයේ අර්ථය මධ්‍යස්ථභාවය බැවිනි. එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා තැබීමේ කාලපරිච්ඡේදයේ ආරම්භයේදී පසු වර්ෂාව මිනුම් කරනු ලැබේ; එම කාලපරිච්ඡේදයේ අවසානයේදී එය මිනුමකින් තොර වේ.

> “The great outpouring of the Spirit of God, which lightens the whole earth with his glory, will not come until we have an enlightened people, that know by experience what it means to be laborers together with God. When we have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure; but this will not be while the largest portion of the church are not laborers together with God. God cannot pour out his Spirit when selfishness and self-indulgence are so manifest; when a spirit prevails that, if put into words, would express that answer of Cain,—‘Am I my brother’s keeper?’ If the truth for this time, if the signs that are thickening on every hand, that testify that the end of all things is at hand, are not-sufficient to arouse the sleeping energy of those who profess to know the truth, then darkness proportionate to the light which has been shining will overtake these souls. There is not the semblance of an excuse for their indifference that they will be able to present to God in the great day of final reckoning. There will be no reason to offer as to why they did not live and walk and work in the light of the sacred truth of the word of God, and thus reveal to a sin-darkened world, through their conduct, their sympathy, and their zeal, that the power and reality of the gospel could not be controverted.” Review and Herald, July 21, 1896.

> “දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ මහත් වගුරුවා හැරීම, එනම් තමන්වහන්සේගේ මහිමයෙන් මුළු පොළොවම ආලෝකවත් කරන ඒ දේ, අප දෙවියන්වහන්සේ සමඟ එක්ව වැඩකරන්නන් වීම යන්න අත්දැකීමෙන් දන්නා, ප්‍රබුද්ධ ජනතාවක් වන තෙක් නොපැමිණෙනු ඇත. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සේවයට අප සම්පූර්ණ, මුළු හදවතින්ම කැපවීමක් ඇතිවූ විට, දෙවියන්වහන්සේ ඒ සත්‍යය තමන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන් වහන්සේ මිනුමකින් තොරව වගුරුවා හැරීමකින් පිළිගන්නා සේක; නමුත් සභාවේ වැඩිම කොටස දෙවියන්වහන්සේ සමඟ එක්ව වැඩකරන්නන් නොවන අතරතුර මෙය සිදු නොවනු ඇත. ආත්මාර්ථකාමීත්වය සහ ස්වයං-සුඛවිහාරය එතරම් ප්‍රකාශමාන වන විට, වචනවලට පත් කළහොත් කායින්ගේ ඒ පිළිතුර පළ කරන ආත්මයක්—‘මම මාගේ සහෝදරයාගේ රැකවල්කාරයාද?’—ප්‍රබල වන විට, දෙවියන්වහන්සේට තමන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන් වහන්සේ වගුරුවා හැරිය නොහැක. මේ කාලයට අදාළ සත්‍යය, සෑම පැත්තකින්ම ඝනව එක්රැස් වෙමින් සිටින, සියල්ලේ අවසානය ළඟා වී ඇති බවට සාක්ෂි දෙන ලකුණු, සත්‍යය දන්නා බව ප්‍රකාශ කරන අයගේ නිදා සිටින ශක්තිය අවදි කිරීමට ප්‍රමාණවත් නොවන්නේ නම්, එවිට බැබළෙමින් තිබූ ආලෝකයට සමානුපාතික අන්ධකාරය මේ ආත්මයන් අල්ලාගනු ඇත. අවසාන ගණන් බැලීමේ මහත් දවසේදී දෙවියන්වහන්සේ ඉදිරියෙහි ඉදිරිපත් කළ හැකි ඔවුන්ගේ උදාසීනත්වයට කිසිදු නිදහසට කරුණක සෙවනැල්ලක්වත් නොමැත. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ ශුද්ධ සත්‍යයේ ආලෝකය තුළ ඔවුන් ජීවත් නොවූයේ, ගමන් නොකළේ, වැඩ නොකළේ මන්ද යන්න පිළිබඳ ඉදිරිපත් කිරීමට කිසිදු හේතුවක් නොවනු ඇත; එසේම, තමන්ගේ හැසිරීම, අනුකම්පාව, සහ උද්‍යෝගය මඟින්, පාපයෙන් අන්ධකාර වූ ලෝකයකට, සුභාරංචියේ බලය හා යථාර්ථය විවාදයට ලක් කළ නොහැකි බව ප්‍රකාශ කළේ නැත්තේ මන්ද යන්න සම්බන්ධයෙන්ද කිසිදු හේතුවක් නොවනු ඇත.” Review and Herald, July 21, 1896.

The testing period of the latter rain and sealing of the one hundred and forty-four thousand begins with the measuring of the outpouring of the Holy Spirit for the wheat and tares have reached the time of the harvest. The rain brings both classes to maturity, then at the end of the testing period the wheat and tares are separated, and the wheat will then “know by experience what it means to be laborers together with God” They will then “have entire, whole-hearted consecration to the service of Christ, God will recognize the fact by an outpouring of his Spirit without measure.”

අවසාන වැස්සේ පරීක්ෂාකාලයත් එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස මුද්‍රා තැබීමත් ආරම්භ වන්නේ ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ වගුරුවීම මැනීමත් සමඟය; මක්නිසාද තිරිඟු සහ කුරුඳු අස්වැන්නෙහි කාලයට පැමිණ ඇත. වැස්ස පන්තීන් දෙකම පරිණතභාවයට ගෙන එයි; එවිට පරීක්ෂාකාලයේ අවසානයේ තිරිඟු සහ කුරුඳු වෙන් කරනු ලබන අතර, තිරිඟු එවිට “දෙවියන් වහන්සේ සමඟ එක්ව වැඩකරන්නන් වීමේ අර්ථය අත්දැකීමෙන් දැනගනු ඇත.” එවිට ඔවුන් “ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ සේවයට සම්පූර්ණ, පූර්ණ හෘදයෙන් කැපවීමක් ඇති වනු ඇත; දෙවියන් වහන්සේ තම ආත්මයාණන් මිනුමකින් තොරව වගුරුවීමක් මඟින් එම සත්‍යය පිළිගනු ඇත.”

The “day of the rough east wind” arrived on September 11, 2001, and Habakkuk’s debate over the counterfeit peace and safety message of the latter rain message, as opposed to the message identifying the day of God’s vengeance, began. At that point the plants, both wheat and tares began to bud and bring forth the fruit they would manifest at the judgment of the soon-coming Sunday law.

“කර්කශ නැගෙනහිර සුළඟේ දවස” 2001 සැප්තැම්බර් 11 දින පැමිණියේය; එවිට දෙවියන්ගේ පළිගැනීමේ දවස හඳුනාදෙන පණිවිඩයට විරුද්ධව, අග්‍රවර්ෂාවේ පණිවිඩයෙහි ව්‍යාජ “සාමය සහ සුරක්ෂිතභාවය” යන පණිවිඩය සම්බන්ධයෙන් හබක්කුක්ගේ විවාදය ආරම්භ විය. එම අවස්ථාවේදී, ගොයම් හා තෘණ යන දෙපක්ෂයම අංකුර දැමීමටත්, ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේ විනිශ්චයේදී තමන් ප්‍රකාශ කරන ඵල ගෙන ඒමටත් ආරම්භ කළහ.

> “Again, these parables teach that there is to be no probation after the judgment. When the work of the gospel is completed, there immediately follows the separation between the good and the evil, and the destiny of each class is forever fixed.” Christ’s Object Lessons, 123.

> “නැවතත්, මෙම උපමා උගන්වන්නේ විනිශ්චයෙන් පසු කිසිදු පරීක්ෂාකාලයක් නොමැති බවය. ශුභාරංචියේ කාර්යය සම්පූර්ණ වූ විට, යහපත් අය සහ දුෂ්ට අය අතර වෙන්වීම වහාම සිදුවෙයි, එවිට එක් එක් පන්තියේ ගතිගමන සදාකාලයටම ස්ථිර කරනු ලබයි.” Christ’s Object Lessons, 123.

One class bows to the sun in Ezekiel chapter eight, and the other receives the seal of God in Ezekiel chapter nine. In Luke chapter twenty-one, Christ is identifying the one hundred and forty-four thousand, and He sets forth a sign that marks the final generation of earth’s history. He identified the sign that Christians must recognize in order to flee the destruction of Jerusalem.

එක් කණ්ඩායමක් යෙහෙස්කෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ සූර්යයාට නමස්කාර කරයි, අනෙක් කණ්ඩායම යෙහෙස්කෙල් නවවන පරිච්ඡේදයේ දෙවියන්වහන්සේගේ මුද්‍රාව ලබයි. ලූක් විසිඑක්වන පරිච්ඡේදයේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ එක්ලක්ෂ හතළිස් හාර දහස හඳුනා දක්වමින්, පෘථිවි ඉතිහාසයේ අවසාන පරම්පරාව සලකුණු කරන ලකුණක් ඉදිරිපත් කරයි. යෙරුසලමේ විනාශයෙන් පලා යාම පිණිස ක්‍රිස්තියානීන් හඳුනාගත යුතු ලකුණ උන්වහන්සේ හඳුන්වා දුන් සේක.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. Luke 21:20–22.

> නුඹලා යෙරුසලම සൈന్యයන් විසින් වටකරනු ලබන බව දකින කල, එහි විනාශය සමීපව ඇති බව දැනගන්න. එවිට යුදයේ සිටින අය කඳුකරයට පලා යත්වා; එහි මැද සිටින අය පිටතට නික්ම යත්වා; ගම් පළාත්වල සිටින අය එයට ඇතුල් නොවෙත්වා. මක්නිසාද මේවා ලියා තිබෙන සියල්ල සම්පූර්ණ වන පිණිස පළිගැනීමේ දවස්ය. ලූක් 21:20–22.

Jesus identified, “line upon line,” more prophetic characteristics of the sign, for His words are recorded not only by Luke, but also by Matthew and Mark.

යේසුස් “පේළියෙන් පේළියට” එම ලකුණේ තවත් අනාවැකිමය ලක්ෂණ හඳුන්වා දුන්නේය; මන්ද, උන්වහන්සේගේ වචන ලූක් විසින් පමණක් නොව, මතෙව් සහ මාර්ක් විසින්ද ලේඛනගත කර ඇත.

> And this gospel of the kingdom shall be preached in all the world for a witness unto all nations; and then shall the end come. When ye therefore shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, stand in the holy place, (whoso readeth, let him understand:) Then let them which be in Judaea flee into the mountains. Matthew 24:14–16.

> තවද, රාජ්‍යයේ මෙම සුභාරංචිය සියලු ජාතීන්ට සාක්ෂියක් වශයෙන් මුළු ලෝකය පුරා ප්‍රකාශ කරනු ලබන්නේය; එවිට අන්තය පැමිණෙන්නේය. එබැවින්, දානියෙල් අනාගතවක්තෘවරයා විසින් කියන ලද පාළුවීමේ අපවිත්‍ර දේවල් ශුද්ධ ස්ථානයෙහි සිටින බව ඔබ දකින විට, (කියවන්නා තේරුම් ගනිත්වා:) එවිට යුදයේ සිටින අය කඳුකරයට පලා යත්වා. මතෙව් 24:14–16.

> And the gospel must first be published among all nations. But when they shall lead you, and deliver you up, take no thought beforehand what ye shall speak, neither do ye premeditate: but whatsoever shall be given you in that hour, that speak ye: for it is not ye that speak, but the Holy Ghost. Now the brother shall betray the brother to death, and the father the son; and children shall rise up against their parents, and shall cause them to be put to death. And ye shall be hated of all men for my name’s sake: but he that shall endure unto the end, the same shall be saved. But when ye shall see the abomination of desolation, spoken of by Daniel the prophet, standing where it ought not, (let him that readeth understand,) then let them that be in Judaea flee to the mountains. Mark 13:10–14.

> තවද ශුභාරංචිය සියලු ජාතීන් අතර පළමුව ප්‍රකාශ කරනු ලැබිය යුතු ය. නුමුත් ඔවුන් ඔබ සැම රැගෙන ගොස් භාර දෙන විට, ඔබ සැම කුමක් කථා කරනු ඇද්දැයි පෙර සිතා නොබලන්න; එසේම පෙර සැලසුම් නොකරන්න. එහෙත් එම පැයේ ඔබ සැමට දෙනු ලබන දේම කථා කරන්න. මන්ද කථා කරන්නේ ඔබ සැම නොව, ශුද්ධාත්මයාණන් වහන්සේ ය. තවද සහෝදරයා සහෝදරයා මරණයට පාවා දෙන්නේ ය, පියා පුත්‍රයා ද එසේම ය; දරුවන් තම දෙමාපියන්ට විරුද්ධව නැගී සිට, ඔවුන් මරණයට පත් කරවන්නේ ය. මාගේ නාමය නිසා ඔබ සැම සියල්ලන් විසින් ද්වේශ කරනු ලබන්නහු ය. එහෙත් අවසානය දක්වා ඉවසා සිටින තැනැත්තා ගැළවීම ලබන්නේ ය. නුමුත් දානියෙල් අනාගතවක්තෘවරයා විසින් කියන ලද විනාශයේ පිළිකුල එය සිටිය යුතු නොවන ස්ථානයෙහි සිටින බව ඔබ සැම දකින්නාහු නම්, (කියවන්නා තේරුම් ගනීවා,) එවිට යුදයෙහි සිටින අය කඳුකරයට පලා යත්වා. මාර්ක් 13:10–14.

Before the seven last plagues, which is the final and perfect fulfillment of the “days of vengeance,” is accomplished upon two classes the gospel of the kingdom must be preached and published among all nations. The gospel message is given to the nations at the soon-coming Sunday law in the United States, when the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign. The “days of vengeance” represents the period of the Executive Judgment of the whore of Babylon, which begins with the Sunday law in the United States and ends when Michael stands up and human probation closes, and the wrath of God is poured out in the seven last plagues.

“පළිගැනීමේ දවස්” යනුවෙන් හැඳින්වෙන කාලයේ අවසාන සහ සම්පූර්ණ ඉටු වීම වන අවසාන පීඩා සත, වර්ග දෙකක් මත සිදු කිරීමට පෙර, රාජ්‍යයේ ශුභාරංචිය සියලු ජාතීන් අතර ප්‍රකාශ කරනු ලැබිය යුතුය. රාජ්‍යයේ ශුභාරංචි පණිවුඩය ජාතීන්ට දෙනු ලබන්නේ එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේ කාලයේදීය, එවිට එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහස ධජයක් ලෙස උසස් කරනු ලැබේ. “පළිගැනීමේ දවස්” යනු බබිලෝනියේ වේශ්‍යාවට එරෙහි විධායක විනිශ්චයේ කාලපරිච්ඡේදය නියෝජනය කරයි; එය එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වී, මිකායෙල් නැඟී සිටින විටත් මනුෂ්‍ය අත්හදා බැලීම අවසන් වන විටත්, දෙවියන්වහන්සේගේ උදහස අවසාන පීඩා සත තුළ වගුරුවනු ලබන තෙක් අවසන් වෙයි.

The period of time is the “hour” which Mark identifies, and the “hour” of the “great earthquake,” and the “hour” the ten kings agree to give their seventh kingdom unto the papacy. When the last soul has accepted the gospel that is published to all nations, probation closes, and God’s wrath is poured out without mercy. That period begins with the gospel being proclaimed to all nations as the ensign is lifted up, and ends when the last person responds to the gospel message proclaimed and preached and published by the ensign. That period of time is the “days of vengeance.”

මාර්ක් හඳුනාදෙන “පැය,” සහ “මහා භූකම්පනයේ” “පැය,” එසේම දස රජවරු තමන්ගේ සත්වන රාජධානිය පාප් පදවියට පිරිනමීමට එකඟ වන “පැය” යනුවෙන් හඳුන්වනු ලබන්නේ මෙම කාලපරිච්ඡේදයයි. සියලු ජාතීන්ට ප්‍රකාශ කරනු ලබන සුභාරංචිය අවසාන ආත්මය පිළිගෙන අවසන් වූ විට, කරුණාකාලය වසනු ලබයි, එවිට දෙවියන්වහන්සේගේ උදහස දයාවකින් තොරව වහී යයි. එම කාලපරිච්ඡේදය ආරම්භ වන්නේ ලකුණ ඔසවා තබන කල සුභාරංචිය සියලු ජාතීන්ට ප්‍රකාශ කරනු ලැබීමත් සමඟය; එය අවසන් වන්නේ ලකුණ විසින් ප්‍රකාශිත, දේශනාකළ, ප්‍රචාරය කළ සුභාරංචි පණිවුඩයට අවසාන පුද්ගලයා ප්‍රතිචාර දක්වන විටය. එම කාලපරිච්ඡේදය “පළිගැනීමේ දවස්” ය.

In Luke, chapter twenty-one, Jesus is pinpointing that history, for He is identifying the final generation, that will not die before His second coming. He identifies a sign, which is represented as the abomination of desolation spoken of by Daniel the prophet. The sign is when the abomination of desolation stands in the “holy place,” and when it is “standing where it ought not,” which is also when Jerusalem is “compassed with armies.”

ලූක් ගොස්පෙලේ විසි එක්වන අධ්‍යායෙහි, යේසුස් වහන්සේ එම ඉතිහාසමය කාලය නිශ්චිතව දක්වා සිටින්නේ, තම දෙවන පැමිණීමට පෙර මිය නොයන අවසාන පරම්පරාව හඳුන්වා දෙන බැවිනි. උන්වහන්සේ ලකුණක් හඳුන්වා දෙති; එය දානියෙල් අනාගතවක්තෘවරයා විසින් ප්‍රකාශ කළ විනාශක අභක්තික වස්තුව ලෙස නිරූපණය කර ඇත. එම ලකුණ නම්, විනාශක අභක්තික වස්තුව “ශුද්ධ ස්ථානයෙහි” සිටින විටය; එය “එය සිටිය යුතු නොවන ස්ථානයෙහි” සිටින විටය; එය යෙරුසලම “සේනා සමූහයන්ගෙන් වටකරනු ලැබූ” අවස්ථාවද වේ.

When Jerusalem was compassed by armies in the year 66 by Cestius, the Christians in Jerusalem fled the city, and Sister White identifies that not one Christian died during the destruction that ultimately ended in the year 70. Cestius initiated a siege, and then withdrew for apparently unknown reasons, and the Christians in the city fled in agreement with the warning associated with the sign. In the year 70 Titus completed the destruction by once again instituting a siege. The siege of Cestius was the beginning of what is called the First Jewish-Roman War, and the siege and destruction accomplished by Titus was the end of the First Jewish-Roman War.

ක්‍රි. ව. 66 දී Cestius විසින් යෙරුසලම සේනාවලින් වට කරනු ලැබූ කල, යෙරුසලමේ සිටි ක්‍රිස්තියානීහු නගරයෙන් පලා ගියහ; Sister White විසින් අවසානයේ ක්‍රි. ව. 70 දී නිමාවට පැමිණි විනාශය අතරතුර එක් ක්‍රිස්තියානියෙකු පවා මරණයට පත් නොවූ බව හඳුන්වා දෙයි. Cestius වටලෑමක් ආරම්භ කළේය, එවිට පෙනෙන ලෙස නොදන්නා හේතු නිසා පසු බැස ගියේය; නගරයේ සිටි ක්‍රිස්තියානීහු එම ලකුණට සම්බන්ධ අනතුරු ඇඟවීමට අනුකූලව පලා ගියහ. ක්‍රි. ව. 70 දී Titus නැවත වරක් වටලෑමක් පැනවීමෙන් විනාශය සම්පූර්ණ කළේය. Cestiusගේ වටලෑම “පළමු යුදෙව්-රෝම යුද්ධය” ලෙස හඳුන්වනු ලබන දේහි ආරම්භය වූ අතර, Titus විසින් සිදුකරන ලද වටලෑමත් විනාශයත් පළමු යුදෙව්-රෝම යුද්ධයේ අවසානය විය.

The entire history lasted three and a half years, began and ended with a siege, and the beginning contained a sign for God’s people. That history was identified as the days of God’s vengeance by Christ, which was a specific element that He was to identify in His ministry. Those days represent the executive judgment upon the whore of Rome that begins at the soon-coming Sunday law, and ends when human probation closes. At the beginning of the executive judgment of the whore of Babylon, the one hundred and forty-four thousand are lifted up as an ensign, which is a sign. When God’s other flock see the sign, they are to flee out of Babylon, whose destruction was typified by the destruction of Jerusalem.

සම්පූර්ණ එම ඉතිහාසය අවුරුදු තුනහමාරක් පුරා පැවති අතර, වටලෑමකින් ආරම්භ වී වටලෑමකින්ම අවසන් විය; එහි ආරම්භයේ දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව සඳහා ලකුණක් අඩංගු විය. එම ඉතිහාසය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් දෙවියන්වහන්සේගේ පළිගැනීමේ දවස් ලෙස හඳුන්වනු ලැබීය; එය උන්වහන්සේගේ සේවයේදී උන්වහන්සේ හඳුනා දිය යුතු වූ විශේෂ අංගයක් විය. එම දවස් ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වී, මනුෂ්‍යයන්ගේ කරුණාකාලය අවසන් වන විට අවසන් වන, රෝමයේ වේශ්‍යාව මත පැමිණෙන ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය නියෝජනය කරයි. බබිලෝනියේ වේශ්‍යාව මත පැමිණෙන එම ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයේ ආරම්භයේදී, එක්ලක්ෂ සතළිස් හතර දහස ලකුණක් වන ධජයක් ලෙස උසස් කරනු ලැබේ. දෙවියන්වහන්සේගේ අනෙක් රැළ එම ලකුණ දැකන විට, යෙරුසලමේ විනාශය විසින් ආදර්ශවත් කරන ලද බබිලෝනියේ විනාශයෙන් ගැළවීම පිණිස ඔවුන් බබිලෝනියෙන් පලා යා යුතුය.

We will continue to consider Luke chapter twenty-one in the next article.

ඊළඟ ලිපියේදී අපි ලූක් 21වන පරිච්ඡේදය තවදුරටත් සලකා බලමු.

Back to Articles