Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nineteen

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය දහනවයෙනි

The Prophetic Significance of Historical Waymarks: Understanding the Last Days Through Biblical Symbolism

ඓතිහාසික සන්ධිස්ථානවල අනාවැකිමය වැදගත්කම: බයිබලානුකූල සංකේතාත්මකත්වය තුළින් අවසාන දවස් අවබෝධ කරගැනීම

Author

Jeff Pippenger

Published

March 6, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The one-hundred and forty-four thousand are represented as those who are purified by the Messenger of the Covenant, and the great multitude are represented by the white robes of martyrdom. The first of the two sacred periods of the last days identifies the work of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant, and the second period represents the work of Elijah. The first period represents the investigative judgment of the living of Laodicean Adventism and the second period represents the executive judgment of modern Rome.

එක්ලක්ෂ හතළිස්හතර දහස ගිවිසුමේ දූතයා විසින් පවිත්‍ර කරනු ලබන්නන් ලෙස නිරූපණය කරනු ලැබේ, සහ මහත් ජනසමූහය ශහීදභාවයේ සුදු වස්ත්‍ර මගින් නිරූපණය කරනු ලැබේ. අන්තිම දිනවල ශුද්ධ කාලපරිච්ඡේද දෙකෙන් පළමුවැන්න ගිවිසුමේ දූතයා සඳහා මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයාගේ කාර්යය හඳුන්වා දෙයි, සහ දෙවැන්න එලියාගේ කාර්යය නිරූපණය කරයි. පළමු කාලපරිච්ඡේදය ලාඕදිකීය අද්වෙන්ටිස්වාදයේ ජීවත්ව සිටින අය පිළිබඳ විමර්ශන විනිශ්චය නිරූපණය කරයි, සහ දෙවන කාලපරිච්ඡේදය නූතන රෝමයේ ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය නිරූපණය කරයි.

The “sign” to flee the cities in the last days has been misunderstood by Laodicean Adventism. Sister White informs us the destruction of Jerusalem from 66 to 70 AD provides an illustration of the warning sign for God’s people in the last days.

අන්තිම දිනවල නගරවලින් පලා යාමට දෙනු ලබන “ලකුණ” ලාඕදිකියානු අද්වෙන්තිස්තවාදය විසින් වැරදි ලෙස අවබෝධ කරගෙන ඇත. සහෝදරී වයිට් අපට දන්වා සිටින්නේ ක්‍රි.ව. 66 සිට 70 දක්වා කාලයේ යෙරුසලම විනාශ වීම, අන්තිම දිනවල දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට දෙන අනතුරු ඇඟවීමේ ලකුණ සඳහා දෘෂ්ටාන්තයක් සපයන බවය.

> “The time is not far distant, when, like the early disciples, we shall be forced to seek a refuge in desolate and solitary places. As the siege of Jerusalem by the Roman armies was the signal for flight to the Judean Christians, so the assumption of power on the part of our nation in the decree enforcing the papal sabbath will be a warning to us. It will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” Testimonies, volume 5, 464.

> “මුල් ගෝලයන් මෙන් අපටත් විනාශසහිත හා එකාන්ත ස්ථානවල ආරක්ෂාස්ථානයක් සෙවීමට බල කෙරෙන කාලය දුරස්ථ නොවේ. රෝම හමුදාවන් විසින් යෙරුසලම වටලනු ලැබීම යූදායේ ක්‍රිස්තියානීන්ට පලායාමේ සංඥාව වූ ලෙසම, පෝප් සබත බලාත්මක කරන අධිකරණ නියෝගය තුළින් අපගේ ජාතිය බලය අත්පත් කරගැනීමද අපට අනතුරු ඇඟවීමක් වනු ඇත. එවිට විශාල නගර අත්හැර යාමටත්, කුඩා නගරද අත්හැර කඳු අතර ඇති හුදෙකලා ස්ථානවල නිවාඩු ගෘහයන් වෙත යාමට සූදානම් වීමටත් කාලය වනු ඇත.” Testimonies, volume 5, 464.

The siege of Jerusalem which was the sign to flee was the first siege brought by Cestius. Cestius therefore represented a threat that was temporarily removed, for once he set the siege, he then withdrew mysteriously, and historians have never been able to determine his logic for doing so.

පලා යාම සඳහා වූ ලකුණ වූ යෙරුසලමේ වටලෑම කෙස්තියුස් විසින් ගෙන ආ පළමු වටලෑමය. එබැවින් කෙස්තියුස් තාවකාලිකව ඉවත් කළ තර්ජනයක් නියෝජනය කළේය; මන්ද, ඔහු වටලෑම ස්ථාපිත කළ පසු, ඔහු අනූහ්‍ය ලෙස පසුබැස ගියේය, එසේ කළේ මන්දැයි යන්න පිළිබඳ ඔහුගේ තර්කය ඉතිහාසඥයෝ කිසි දිනක තීරණය කිරීමට සමත් වී නැත.

> “After the Romans under Cestius had surrounded the city, they unexpectedly abandoned the siege when everything seemed favorable for an immediate attack.” The Great Controversy, 31.

> “සෙස්ටියස්ගේ අණ යටතේ සිටි රෝමවරු නගරය වට කළ පසු, ක්ෂණික ප්‍රහාරයක් සඳහා සියල්ල හිතකරව පෙනී තිබියදී, ඔවුහු අනපේක්ෂිත ලෙස වටලෑම අත්හැර දැමූහ.” The Great Controversy, 31.

In the 1880’s and 1890’s Senator Henry W. Blair from New Hampshire introduced a series of bills in Congress to designate Sunday as the National Day of Rest. These bills were commonly referred to as “Blair Sunday Bills.” Senator Blair was a strong advocate for observing Sunday as a day of rest and religious observance. He believed that a uniform day of rest would have positive moral and social effects on American society. While his efforts gained some support, especially from religious groups, they also faced opposition, including concerns about the separation of church and state.

1880 දශකයේ හා 1890 දශකයේදී නිව් හැම්ප්ෂයර් ප්‍රාන්තයේ සෙනෙට් සාමාජික හෙන්රි ඩබ්ලිව්. බ්ලෙයාර් විසින් ඉරිදා ජාතික විවේක දිනය ලෙස නියම කිරීමට කොන්ග්‍රසයට පනත් කෙටුම්පත් මාලාවක් ඉදිරිපත් කළේය. මෙම පනත් කෙටුම්පත් සාමාන්‍යයෙන් “බ්ලෙයාර් ඉරිදා පනත් කෙටුම්පත්” ලෙස හැඳින්විණි. සෙනෙට් සාමාජික බ්ලෙයාර්, ඉරිදා විවේකයේ හා ආගමික ආචරණයේ දිනයක් ලෙස පිළිපැදීම සඳහා දැඩිව පෙනී සිටි අයෙකි. ඒකාකාර විවේක දිනයක් ඇමරිකානු සමාජයට හිතකර සදාචාරමය හා සමාජමය ප්‍රතිඵල ඇතිකරනු ඇතැයි ඔහු විශ්වාස කළේය. ඔහුගේ උත්සාහයන්ට, විශේෂයෙන් ආගමික කණ්ඩායම්වලින්, යම් සහයෝගයක් ලැබුණද, පල්ලිය හා රාජ්‍යය වෙන් විය යුතු බව පිළිබඳ කනස්සල්ලද ඇතුළුව, ඒවාට විරුද්ධතාවයද මුහුණ දීමට සිදු විය.

This was the first attempt to pass Sunday legislation in the history of the earth beast that was destined to speak as a dragon when it ultimately will pass a Sunday law. It was these series of Blair bills that A. T. Jones, one of the messengers of the 1888 General Conference session, went into the halls of Congress and so eloquently opposed. After a few attempts Senator Blair lost the momentum for his push for a National Day of Rest. In direct connection with that history, and the implications of a National Day of Rest (Sunday), the historical record of the counsel of Ellen White can be reviewed.

ඉරිදා නීති සම්මත කිරීම පිළිබඳ භූමි මෘගයාගේ ඉතිහාසයේ මෙය ප්‍රථම උත්සාහය විය; එම මෘගයා අවසානයේදී ඉරිදා නීතියක් සම්මත කරන කල ද්‍රාගනයෙකු මෙන් කථා කිරීමට නියමිතව තිබුණි. 1888 මහා සම්මන්ත්‍රණ සැසිවාරයේ දූතයන්ගෙන් එක් අයෙකු වූ A. T. Jones, කොංග්‍රස් මණ්ඩපයන් තුළට ගොස් අතිශය වාග්මිත්වයෙන් විරුද්ධ වූයේ Blair පනත් මාලාවටමය. උත්සාහ කිහිපයකින් අනතුරුව, ජාතික විවේක දිනයක් (ඉරිදා) සඳහා තම ප්‍රයත්නය ඉදිරියට ගෙනයාමේ වේගය සෙනෙට් සභික Blair හට අහිමි විය. එම ඉතිහාසය හා සෘජුව සම්බන්ධව, ජාතික විවේක දිනයක් (ඉරිදා) යන කරුණේ අර්ථානුසංගික ප්‍රතිඵල සමඟ, Ellen Whiteගේ උපදේශනය පිළිබඳ ඓතිහාසික වාර්තාව නැවත විමසිය හැකිය.

What is found in the review of her warnings of the Sunday law, is serious and widely misunderstood in Laodicean Adventism. In the context of needing to be out of the cities, which in the passage just cited, she wrote that, “it will then be time to leave the large cities, preparatory to leaving the smaller ones for retired homes in secluded places among the mountains.” She repeatedly taught that God’s people needed to live in the country, but her counsels on the subject of country living before 1888 places her direction to leave the cities in the context that in the near future God’s people would need to leave the cities. After 1888, in her written direction concerning country living, she never deviated from the counsel that we should already be out of the cities.

ඇය විසින් ඉරිදා නීතිය පිළිබඳ දුන් අනතුරු ඇඟවීම් නැවත සමාලෝචනය කිරීමේදී පෙනී යන්නේ, ලාඔදිකියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදය තුළ බරපතළ ලෙස හා විශාල වශයෙන් වැරදි ලෙස අවබෝධ කරගත් කරුණක් ඇති බවය. නගරවලින් පිටත සිටිය යුතු අවශ්‍යතාවයේ පසුබිම තුළ, දැන් උපුටා දැක්වූ ඡේදයේ ඇය මෙසේ ලියා ඇත: “එවිට විශාල නගර අත්හැර දැමීමට කාලය වනු ඇත; කුඩා නගරද අත්හැර, කඳු අතර නිහඬ, හුදෙකලා ස්ථානවල පිහිටි නිවාස වෙත යාම සඳහා පෙර සූදානමක් වශයෙන්.” දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව ගම්බද ප්‍රදේශවල වාසය කළ යුතු බව ඇය නැවත නැවතත් උගන්වා තිබුණද, 1888 ට පෙර ගම්බද ජීවිතය පිළිබඳ ඇයගේ උපදෙස්, නගර අත්හැර යාම පිළිබඳ ඇයගේ මඟපෙන්වීම ස්ථාපිත කරන්නේ, ආසන්න අනාගතයේදී දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාවට නගර අත්හැර යාම අවශ්‍ය වනු ඇති බව යන පසුබිම තුළය. 1888 න් පසු, ගම්බද ජීවිතය සම්බන්ධයෙන් ඇයගේ ලිඛිත මඟපෙන්වීම් තුළ, අප දැන්ම නගරවලින් පිටත සිටිය යුතුය යන උපදේශයෙන් ඇය කිසිවිටෙකත් විචලිත නොවූවාය.

The Blair National Day of Rest bills that arrived in history were the “sign” to leave the cities, and though the Blair bills lost the momentum necessary to accomplish the task, and withdrew into the darkness of history, the “sign” to flee had been given. It had been given at the historical waymark of the first siege, that was brought by Cestius. The soon-coming Sunday law is represented by the siege of Titus, and if any Laodicean Adventists are still in the cities when that siege arrives, they will die with the wicked.

ඉතිහාසයේ මතු වූ බ්ලෙයාර් ජාතික විශ්‍රාම දින පනත් නගර අතහැර යාමට වූ “ලකුණ” විය; බ්ලෙයාර් පනත් එම කාර්යය ඉටු කිරීමට අවශ්‍ය වූ ගතිය අහිමි කරගෙන, ඉතිහාසයේ අන්ධකාරය තුළට පසුබැස ගියද, පලා යාමට වූ “ලකුණ” දී තිබුණේය. එය සෙස්තිඋස් විසින් ගෙන එන ලද පළමු වැටලීමේ ඓතිහාසික මාර්ගසලකුණෙහිදී දී තිබුණේය. ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය ටයිටස්ගේ වැටලීමෙන් නිරූපිත වේ; එම වැටලීම පැමිණෙන විටත් යම් ලාඔදිකියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්වරු නගරවල තවමත් සිටින්නේ නම්, ඔවුන් දුෂ්ටයන් සමඟම මැරෙනු ඇත.

There are two prophetic periods in the last days. They are separated by the soon-coming Sunday law. The first period is the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the second period is the executive judgment of the whore of Rome. Those two periods are repeatedly illustrated, for it is in those two periods that the parable of the ten virgins is fulfilled to the very letter, as it was in Millerite history. The tarrying time in the parable is the tarrying time of Habakkuk chapter two, so the two periods we are considering were also illustrated by Habakkuk chapter two. The parable of the ten virgins, and Habakkuk chapter two, were fulfilled to the very letter in Millerite history, and when they were, Ezekiel chapter twelve, verses twenty-one to twenty-eight was also fulfilled.

අවසාන දිනවල අනාගතවාණීක කාල පරිච්ඡේද දෙකක් ඇත. ඒවා ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය මගින් එකිනෙකෙන් වෙන් කරනු ලැබේ. පළමු කාල පරිච්ඡේදය ලාඔදිකියානු ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදය තුළ ජීවත්ව සිටින අය පිළිබඳ විමර්ශනාත්මක විනිශ්චය වන අතර, දෙවන කාල පරිච්ඡේදය රෝමයේ වේශ්‍යාව පිළිබඳ ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය වේ. මෙම කාල පරිච්ඡේද දෙක නැවත නැවතත් දෘශ්‍යමාන කරනු ලැබේ; මක්නිසාද, මිලරයිට් ඉතිහාසයේදී එසේ වූ පරිදිම, කන්‍යා දස දෙනාගේ උපමාව අකුරෙන් අකුරට ඉටු වන්නේ මෙම කාල පරිච්ඡේද දෙක තුළය. උපමාවේ ප්‍රමාද වූ කාලය හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයේ ප්‍රමාද වූ කාලය වන බැවින්, අප සලකා බලමින් සිටින මෙම කාල පරිච්ඡේද දෙක හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදය මගින්ද දෘශ්‍යමාන කරනු ලැබීය. කන්‍යා දස දෙනාගේ උපමාවද, හබක්කුක් දෙවන පරිච්ඡේදයද, මිලරයිට් ඉතිහාසයේදී අකුරෙන් අකුරට ඉටු වූ අතර, එසේ ඉටු වූ විට, එසකියෙල් දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ විසිඑක සිට විසිඅට දක්වා පද ද ඉටු විය.

The last eight verses from Ezekiel chapter twelve, identify a time when the “effect of every vision” will be fulfilled, at a time when God would “no longer prolong” His visions. The two periods of history that are repeated so often and identify the investigative judgment of the living in Laodicean Adventism, and the executive judgment of the whore of Tyre, is the prophetic period where every vision within the Bible reaches its perfect and final fulfillment. In that period the one hundred and forty-four thousand are established, and they represent the class that does not die, and live until Christ returns. In Luke chapter twenty-one Christ identifies a “sign” that identifies when that generation has arrived.

එසකියෙල් පොතේ දොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද අටෙහි, “සෑම දර්ශනයකම ප්‍රතිඵලය” ඉටු වන කාලයක් හඳුන්වා දෙන අතර, එය දෙවියන් වහන්සේ තම දර්ශන තවදුරටත් “දිගු නොකරන” කාලයකි. ඉතිහාසයේ නැවත නැවතත් සඳහන් වන කාලපරිච්ඡේද දෙක, එනම් ලාඔදිකීය අද්වෙන්තිවාදයේ ජීවතුන් පිළිබඳ විමර්ශන විනිශ්චයද, තීර්හි වෛශ්‍යාව පිළිබඳ ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයද හඳුන්වා දෙන ඒවාය; එය බයිබලය තුළ ඇති සෑම දර්ශනයක්ම එහි සම්පූර්ණ හා අවසාන ඉටු වීම වෙත ළඟා වන අනාවැකිමය කාලපරිච්ඡේදයයි. එම කාලපරිච්ඡේදය තුළ එකලස් දහසය හතළිස් හතරදහස ස්ථාපිත කරනු ලබන අතර, ඔවුහු මිය නොයන, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ආපසු පැමිණෙන තුරු ජීවත්ව සිටින කණ්ඩායම නියෝජනය කරති. ලූක් පොතේ විසි එකවන පරිච්ඡේදයේ ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ, එම පරම්පරාව පැමිණ ඇති විට හඳුන්වා දෙන “ලකුණක්” හඳුන්වා දෙයි.

In the two histories represented by the “sign” to flee, as set forth by Christ in connection with the abomination of desolation, two periods are marked, and their beginning and endings have a “sign” at the beginning of the period and “signs” at the ending. The “sign” that Christ identified as representing the final generation who would live until He came in the clouds is the evidence that we are now in the final generation of earth’s history.

විනාශයේ අභිෂේකමය අපවිත‍්‍රතාවය සමඟ සම්බන්ධයෙන් ක්‍රිස්තුස් විසින් ඉදිරිපත් කළ, “පලා යාම” සඳහා වූ “ලකුණ” මගින් නිරූපිත ඉතිහාස දෙක තුළ, කාල පරිච්ඡේද දෙකක් සලකුණු කර ඇත; ඒවායේ ආරම්භයත් අවසානයත්, එනම් කාල පරිච්ඡේදයේ ආරම්භයේ “ලකුණක්” ද අවසානයේ “ලකුණු” ද ඇති බවින් හඳුනාගනු ලැබේ. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තමන් වලාකුළු මත පැමිණෙන තුරු ජීවත් වන අවසාන පරම්පරාව නිරූපණය කරන ලෙස හඳුනා දුන් “ලකුණ” යනු, දැන් අප පෘථිවි ඉතිහාසයේ අවසාන පරම්පරාවේ සිටින බවට වූ සාක්ෂියයි.

In Luke chapter twenty-one, Jesus identifies the history from the three and a half years trampling down and destruction of literal Jerusalem from the year 66 unto the year 70, unto the end of the three and a half years of trampling down of spiritual Jerusalem that began in 538 and ended in 1798.

ලූක් 21 වන පරිච්ඡේදයේදී, ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ක්‍රි.ව. 66 සිට ක්‍රි.ව. 70 දක්වා අර්ථාත් සත්‍ය යෙරුසලම පාගාදමා විනාශ කරනු ලැබූ අවුරුදු තුනහමාරක කාලයෙන් ආරම්භ වන ඉතිහාසය, ක්‍රි.ව. 538 දී ආරම්භ වී ක්‍රි.ව. 1798 දී අවසන් වූ ආත්මික යෙරුසලම පාගාදමනු ලැබූ අවුරුදු තුනහමාරක කාලයේ අවසානය දක්වා හඳුනා දෙයි.

> And when ye shall see Jerusalem compassed with armies, then know that the desolation thereof is nigh. Then let them which are in Judaea flee to the mountains; and let them which are in the midst of it depart out; and let not them that are in the countries enter thereinto. For these be the days of vengeance, that all things which are written may be fulfilled. But woe unto them that are with child, and to them that give suck, in those days! for there shall be great distress in the land, and wrath upon this people. And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:20–24.

> නුමුත් ඔබ යෙරුසලම සේනා වටකරගෙන ඇති බව දකින්නාහොත්, එවිට එහි විනාශය ආසන්න වී ඇති බව දැනගන්න. එවිට යුදෙයාහි සිටින්නෝ කඳුකරයට පලායන්නෝය; එහි මධ්‍යයේ සිටින්නෝ පිටත්ව යන්නෝය; රටබිම්වල සිටින්නෝ එහි ඇතුළු නොවන්නෝය. මක්නිසාද ලියා තිබෙන සියල්ල සම්පූර්ණ වන පිණිස, මේවා පළිගැනීමේ දවස්ය. නමුත් එම දවස්වල ගැබිනියන්ටත් කිරි දෙන මව්වරුන්ටත් අහෝ දුක්ය! මක්නිසාද දේශයෙහි මහත් පීඩාවක්ද, මේ ජනතාව පිට උදහසක්ද වන්නේය. ඔව්හු කඩුවේ धारයෙන් වැටෙන්නෝය; සියලු ජාතීන් අතරට වහල්කමට ගෙන යනු ලබන්නෝය; අන്യජාතීන්ගේ කාල සම්පූර්ණ වන තුරු යෙරුසලම අන್ಯජාතීන් විසින් පාගා දමනු ලබන්නේය. ලූක් 21:20–24.

The “times” of the Gentiles trampling down Jerusalem is in the plural, for it represents the trampling down of literal Jerusalem that ended in the year 70, and the trampling down of spiritual Jerusalem that ended in 1798. The Gentiles represent both paganism and papalism, and it is those two powers that are the subject of the vision in the question of Daniel chapter eight, that asks, “How long.”

යෙරුසලම අන්‍යජාතිකයන් විසින් පාගා දමනු ලබන “කාලයන්” බහුවචනයෙන් සඳහන් කරනු ලැබේ; එය ක්‍රිස්තු වර්ෂ 70 දී අවසන් වූ වාස්තවික යෙරුසලම පාගා දැමීමද, 1798 දී අවසන් වූ ආත්මික යෙරුසලම පාගා දැමීමද නිරූපණය කරන බැවිනි. අන්‍යජාතිකයෝ විග්‍රහාරාධකත්වයත් පාප්තන්ත්‍රවාදයත් දෙකම නියෝජනය කරති; “කොපමණ කාලයක්ද” යනුවෙන් අසන දානියෙල් අටවන පරිච්ඡේදයේ ප්‍රශ්නය තුළ දර්ශනයේ විෂය වන්නේ එම බල දෙකමය.

> Then I heard one saint speaking, and another saint said unto that certain saint which spake, How long shall be the vision concerning the daily sacrifice, and the transgression of desolation, to give both the sanctuary and the host to be trodden under foot? Daniel 8:13.

> ඉන්පසු මම එක් ශුද්ධවන්තයෙකු කතා කරන බව ඇසුවෙමි. එවිට කතා කළ ඒ නියත ශුද්ධවන්තයාට තවත් ශුද්ධවන්තයෙකු මෙසේ කීවේය: නිතර පූජාව ගැනද, විනාශකාරී අපරාධය ගැනද, ශුද්ධස්ථානයත් සෙනඟද පාදතළින් මැදෙන්නට භාර දෙන ඒ දර්ශනය කොපමණ කාලයක් පවතින්නේද? දානියෙල් 8:13.

The “times of the Gentiles” in Luke chapter twenty-one, is referring to the twenty-five hundred and twenty years of God’s vengeance upon the northern kingdom which began in 723 BC and concluded in 1798. The year 538 marks when the man of sin stood in the holy place and proclaimed that he was God, thus dividing the period into two equal periods of twelve hundred and sixty years. The second period of twelve hundred and sixty years is the same history that is marked as concluding in Luke chapter twenty-one, verse twenty-four, when the “times of the Gentiles” was fulfilled. In the historical narrative that Jesus is identifying for His disciples verse twenty-four brings the testimony given to the disciples to the “time of the end” in 1798. From there Jesus begins to identify the “signs” associated with the Millerite movement.

ලූක්ගේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ සඳහන් “ජාතීන්ගේ කාලයන්” යනුවෙන් අදහස් කරනුයේ ක්‍රි.පූ. 723 දී ආරම්භ වී 1798 දී අවසන් වූ, දෙවියන්වහන්සේ උතුරු රාජ්‍යය මත ගෙනා පළිගැනීමේ අවුරුදු දෙදහස් පන්සිය විස්සයි. 538 වර්ෂය සලකුණු කරන්නේ පාපයේ මනුෂ්‍යයා ශුද්ධස්ථානයෙහි නின்றු ඔහු දෙවියන්වහන්සේ බව ප්‍රකාශ කළ කාලයයි; එමගින් එම කාල පරිච්ඡේදය අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැට බැගින් වූ සමාන කාල දෙකකට බෙදී යයි. දෙවන අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැටක කාල පරිච්ඡේදය ලූක්ගේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ විසිහතරවන වචනයේ අවසානයට සලකුණු කර ඇති එම ඉතිහාසයම වේ; එහිදී “ජාතීන්ගේ කාලයන්” සම්පූර්ණ විය. යේසුස්වහන්සේ තම ශ්‍රාවකයන්ට හඳුන්වා දෙමින් සිටින එම ඓතිහාසික වාර්තාව තුළ, විසිහතරවන වචනය ශ්‍රාවකයන්ට දෙන ලද සාක්ෂිය 1798 දී ඇති “අවසාන කාලය” දක්වා ගෙන එයි. එතැන් සිට යේසුස්වහන්සේ මිලේරයිට් ව්‍යාපාරය සමඟ සම්බන්ධ “ලකුණු” හඳුන්වා දීමට ආරම්භ කරයි.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> සූර්යයා තුළද, චන්ද්‍රයා තුළද, තාරකා තුළද ලකුණු ඇතිවනු ඇත; පෘථිවිය මත ජාතීන්ට ව්‍යාකූලතාව සමඟ අතිවිශාල කනස්සල්ල ඇතිවනු ඇත; මුහුද සහ රළ ගර්ජනා කරනු ඇත; පෘථිවිය මත පැමිණෙන්නාවූ දේවල් බලා සිටීමෙන්ද භයෙන්ද මනුෂ්‍යයන්ගේ හෘදයන් අසමත් වනු ඇත; මක්නිසාද ස්වර්ගයේ බලයන් සෙලවනු ලබන බැවිනි. එවිට ඔව්හු මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා බලයෙන් හා මහත් මහිමයෙන් යුක්තව වලාකුළක් මත පැමිණෙන්නාක් දකිනු ඇත. මේ දේවල් සිදුවීමට පටන්ගන්නා කල, ඔබ සැලකිලිමත්ව ඉහළට බැලිය යුතුය, ඔබගේ හිස් ඔසවාගත යුතුය; මක්නිසාද ඔබගේ මුදවාගැනීම ළංව තිබේ. ලූක් 21:25–28.

Jesus states that “there shall be signs,” and He identifies them as signs in the sun and moon, and in the stars, the distress of nations, the powers of heaven being shaken and then the Son of man comes in a cloud. All these “signs,” were fulfilled in the Millerite history.

යේසුස්වහන්සේ “ලකුණු ඇති වන්නේය” යයි ප්‍රකාශ කරමින්, එම ලකුණු සූර්යයා තුළද චන්ද්‍රයා තුළද තාරකා තුළද ඇති ලකුණු ලෙසත්, ජාතීන්ගේ පීඩාව ලෙසත්, ස්වර්ගීය බලයන් කම්පා කරනු ලැබීම ලෙසත් හඳුනා දක්වති; අනතුරුව මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා වලාකුළක් මත පැමිණෙයි. මේ සියලු “ලකුණු” මිලරයිට් ඉතිහාසය තුළ සම්පූර්ණ වී ඇත.

> “Prophecy not only foretells the manner and object of Christ’s coming, but presents tokens by which men are to know when it is near. Said Jesus: ‘There shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars.’ Luke 21:25. ‘The sun shall be darkened, and the moon shall not give her light, and the stars of heaven shall fall, and the powers that are in heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in the clouds with great power and glory.’ Mark 13:24–26. The revelator thus describes the first of the signs to precede the second advent: ‘There was a great earthquake; and the sun became black as sackcloth of hair, and the moon became as blood.’ Revelation 6:12.

> “භවिष्यවಾಣිය ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ පැමිණීමේ ආකාරයත් අරමුණත් පෙර දැනුම් දෙනවා පමණක් නොව, එය සමීප වූ කාලය මනුෂ්‍යයන් දැනගත යුතු ලකුණුද ඉදිරිපත් කරයි. යේසුස්වහන්සේ මෙසේ පැවසූ සේක: ‘සූර්යයා තුළද, චන්ද්‍රයා තුළද, තාරකා තුළද ලකුණු ඇතිවනු ඇත.’ ලූක් 21:25. ‘එසේම ඒ දිනවල පීඩාවට පසු සූර්යයා අඳුරු කරනු ලැබේ, චන්ද්‍රයා තම ආලෝකය නොදෙනු ඇත, ආකාශයේ තාරකා වැටෙනු ඇත, ආකාශයන්හි බලයන් කම්පා කරනු ලබනු ඇත. එවිට මහත් බලයෙන්ද මහිමයෙන්ද යුතුව වලාකුළු තුළ පැමිණෙන මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා ඔවුන් දකිනු ඇත.’ මාර්ක් 13:24–26. එළිදරව්කාරයා දෙවන පැමිණීමට පෙර සිදුවන ලකුණු අතර පළමුවැන්න මෙසේ විස්තර කරයි: ‘මහා භූමිකම්පාවක් ඇති විය; සූර්යයා කෙස් රෙද්දක් මෙන් කළු විය, චන්ද්‍රයා සියල්ල ලේ මෙන් විය.’ එළිදරව් 6:12.”

> “These signs were witnessed before the opening of the nineteenth century. In fulfillment of this prophecy there occurred, in the year 1755, the most terrible earthquake that has ever been recorded. . ..

> “මෙම ලකුණු දහනවවන සියවස ආරම්භ වීමට පෙර දක්නට ලැබුණේය. මෙම අනාවැකිය සම්පූර්ණ වීම සඳහා, ක්‍රිස්තු වර්ෂ 1755 දී, මෙතෙක් වාර්තා කර ඇති සියලු භූකම්පාවන් අතරින් අතිශය භයානක භූකම්පාව සිදුවිය....”

> “Twenty-five years later appeared the next sign mentioned in the prophecy—the darkening of the sun and moon. What rendered this more striking was the fact that the time of its fulfillment had been definitely pointed out. In the Saviour’s conversation with His disciples upon Olivet, after describing the long period of trial for the church,—the 1260 years of papal persecution, concerning which He had promised that the tribulation should be shortened,—He thus mentioned certain events to precede His coming, and fixed the time when the first of these should be witnessed: ‘In those days, after that tribulation, the sun shall be darkened, and the moon shall not give her light.’ Mark 13:24. The 1260 days, or years, terminated in 1798. A quarter of a century earlier, persecution had almost wholly ceased. Following this persecution, according to the words of Christ, the sun was to be darkened. On the 19th of May, 1780, this prophecy was fulfilled. . ..

> “විසි පහවසරකට පසු, අනාවැකියේ සඳහන් කර ඇති ඊළඟ ලකුණ ප්‍රකාශ වූයේය—සූර්යයාත් චන්ද්‍රයාත් අඳුරු වීමය. මෙය වඩාත් විශේෂයෙන් කැපී පෙනීමට හේතු වූයේ, එහි ඉටුවීමේ කාලය නිශ්චිතව දක්වා තිබුණු සත්‍යයයි. ගැළවුම්කරුවා ඔලිවෙත් කන්දෙහි තම ගෝලයන් සමඟ කළ සංවාදයේදී, සභාවට පැමිණෙන දීර්ඝ පරීක්ෂාකාර කාලය—පෝපාධිකාරී පීඩනයේ අවුරුදු 1260, ඒ සම්බන්ධයෙන් උන්වහන්සේ එම පීඩාව කෙටි කරනු ලබන බව වාග්දානය කළ සේක්ක—විස්තර කළ පසු, උන්වහන්සේ තම පැමිණීමට පෙර සිදුවන කිසියම් සිද්ධීන් මෙසේ සඳහන් කර, ඒවායින් පළමුවැන්න දැකගන්නා කාලයද නියම කළ සේක: ‘ඒ දවස්වල, ඒ පීඩාවට පසු, සූර්යයා අඳුරු වන්නේය, චන්ද්‍රයාද තම ආලෝකය නොදෙන්නේය.’ මාක් 13:24. දින 1260, එනම් අවුරුදු, 1798දී අවසන් විය. ඒකට සතරෙන් පංගුවක ශතවර්ෂයකට පෙර, පීඩනය සම්පූර්ණයෙන්ම පාහේ නතර වී තිබිණි. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ වචන අනුව, මෙම පීඩනයෙන් පසු සූර්යයා අඳුරු විය යුතු විය. 1780 මැයි 19 වන දින, මෙම අනාවැකිය ඉටු විය....”

> “Christ had bidden His people watch for the signs of His advent and rejoice as they should behold the tokens of their coming King. ‘When these things begin to come to pass,’ He said, ‘then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh.’ He pointed His followers to the budding trees of spring, and said: ‘When they now shoot forth, ye see and know of your own selves that summer is now nigh at hand. So likewise ye, when ye see these things come to pass, know ye that the kingdom of God is nigh at hand.’ Luke 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

> “ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ තම ජනතාවට තමන්ගේ පැමිණීමේ ලකුණු ගැන සෝදිසියෙන් සිටින ලෙසත්, ඔවුන්ගේ පැමිණෙන්නා වූ රජුගේ සලකුණු දකින විට ප්‍රීති විය යුතු ලෙසත් අණ කර තිබුණි. ‘මෙම දේවල් සිදුවීමට පටන් ගන්නා කල,’ උන්වහන්සේ කීසේක, ‘ඉහළ බලා, ඔබගේ හිස උස්කරගන්න; මක්නිසාද ඔබගේ මිදීම සමීපව ඇත.’ වසන්තයේ මල් පිපීමට සූදානම් වන ගස් උන්වහන්සේ තම අනුගාමිකයන්ට පෙන්වා මෙසේ කීසේක: ‘ඒවා දැන් කොළ දමා පැළවෙන විට, ඔබම දකිමින් දැනගන්නේ ග්‍රීෂ්ම කාලය දැන් සමීප බවය. එසේම ඔබත්, මෙම දේවල් සිදුවනු දකින විට, දෙවියන්වහන්සේගේ රාජ්‍යය සමීපව ඇති බව දැනගන්න.’ ලූක් 21:28, 30, 31.” The Great Controversy, 304, 306–308.

The triple application of the three Rome’s identify that in the trampling down of Jerusalem by pagan Rome and then by papal Rome, the trampling down of the sanctuary and the host by modern Rome was represented by a period of either twelve hundred and sixty days (pagan Rome), or twelve hundred and sixty prophetic years (papal Rome). The symbolic twelve hundred and sixty days (forty-two months) identifying the period of modern Rome’s persecution of God’s faithful people will be each period with a singular “sign” that identifies the time of flight for the faithful of that period. Each of the three periods ends with a manifestation of several “signs,” not a singular “sign” as at the beginning of the period.

රෝම තුනේ ත්‍රිත්ව යෙදීම හඳුන්වා දෙන්නේ, පූජකවිරෝධී රෝමය විසින්ද අනතුරුව පාප් රෝමය විසින්ද යෙරුසලම පාගාදැමීම තුළ, නූතන රෝමය විසින් ශුද්ධස්ථානයත් සේනාවත් පාගාදැමීම එක්කෝ දින එක්දහස් දෙසිය හැටක කාලයකින් (පූජකවිරෝධී රෝමය), නැතහොත් අනාවැකිමය අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැටක කාලයකින් (පාප් රෝමය) නිරූපිත වූ බවය. නූතන රෝමය විසින් දෙවියන්වහන්සේගේ විශ්වාසවන්ත ජනතාවට එල්ල කරන පීඩනයේ කාලය හඳුන්වන සංකේතාත්මක එක්දහස් දෙසිය හැට දින (මාස හතළිස් දෙක) එම එම කාලයට අයත් විශ්වාසවන්තයන්ගේ පලායාමේ කාලය හඳුන්වන ඒකීය “ලකුණක්” සමඟ එක් එක් කාලපරිච්ඡේදය වනු ඇත. කාලපරිච්ඡේද තුනෙන් එක් එක්කෙහි අවසානය, එහි ආරම්භයේ දී තිබූ ඒකීය “ලකුණක්” මෙන් නොව, “ලකුණු” කිහිපයක ප්‍රකාශනයකින් අවසන් වේ.

> “It is at midnight that God manifests His power for the deliverance of His people. The sun appears, shining in its strength. Signs and wonders follow in quick succession. The wicked look with terror and amazement upon the scene, while the righteous behold with solemn joy the tokens of their deliverance. Everything in nature seems turned out of its course. The streams cease to flow. Dark, heavy clouds come up and clash against each other. In the midst of the angry heavens is one clear space of indescribable glory, whence comes the voice of God like the sound of many waters, saying: ‘It is done.’ Revelation 16:17.” The Great Controversy, 636.

> “දෙවියන්වහන්සේ තම සෙනඟගේ මුදාහැරීම සඳහා තම බලය ප්‍රකාශ කරන කාලය මධ්‍යරාත්‍රියෙහි ය. සූර්යයා තම ප්‍රභාවයේ පූර්ණ ශක්තියෙන් බබළමින් ප්‍රකාශ වේ. ලකුණු සහ අද්භූත දේවල් ඉතා වේගයෙන් එකක් පිට එකක් සිදුවේ. දුෂ්ටයෝ භීතියෙන් සහ විස්මයෙන් ඒ දර්ශනය දෙස බලා සිටිද්දී, ධර්මිෂ්ඨයෝ තම මුදාහැරීමේ සංකේත ගැඹුරු ගරුබර ප්‍රීතියෙන් නිරීක්ෂණය කරති. ස්වභාවධර්මයේ සියල්ල තමන්ගේ ගමන්මඟින් ඉවතට හැරී ගිය සේ පෙනේ. ජලධාරා ගලායාම නවතී. අඳුරු, බර වලාකුළු නැඟී එකිනෙකාට ගැටෙති. කෝපයෙන් පිරුණු අහස මධ්‍යයේ, වචනයෙන් විස්තර කළ නොහැකි මහිමයෙන් යුත් පැහැදිලි අවකාශයක් ඇත; එයින් බොහෝ ජලධාරාවන්ගේ ශබ්දය මෙන් දෙවියන්වහන්සේගේ හඬ පැමිණ මෙසේ කියයි: ‘එය නිමවීය.’ එළිදරව් 16:17.” The Great Controversy, 636.

The period of the executive judgment upon the whore of Rome begins with the lifting up of the ensign that identifies that God’s other flock that is still in Babylon should flee. That period ends with “signs and wonders.” That period begins with the “second voice” of Revelation chapter eighteen, and it ends with the voice of God. Of course, the first and second voices of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ. The first voice identifies the beginning of the investigative judgment of the living Laodicean Adventist church, and the second voice identifies the end of that period, but also marks the beginning of the executive judgment upon the whore of Rome.

රෝමයේ වේශ්‍යාව පිට විධායක විනිශ්චය පැමිණෙන කාලපරිච්ඡේදය ආරම්භ වන්නේ, දෙවියන්වහන්සේගේ තවමත් බාබිලෝනය තුළ සිටින අනෙක් රැළ පලා යා යුතු බව හඳුන්වා දෙන ධජය උසට එසවීම සමඟය. එම කාලපරිච්ඡේදය අවසන් වන්නේ “ලකුණු හා අද්භූත ක්‍රියා” සමඟය. එම කාලපරිච්ඡේදය එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ “දෙවන හඬ” සමඟ ආරම්භ වන අතර, එය අවසන් වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ හඬ සමඟය. නියත වශයෙන්ම, එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ පළමු හා දෙවන හඬ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හඬය. පළමු හඬ ජීවමාන ලාඔදිකයා අද්වෙන්තිස්ත සභාව පිළිබඳ විමර්ශන විනිශ්චයේ ආරම්භය හඳුන්වා දෙන අතර, දෙවන හඬ එම කාලපරිච්ඡේදයේ අවසානය හඳුන්වා දෙනවා පමණක් නොව, රෝමයේ වේශ්‍යාව පිට විධායක විනිශ්චයේ ආරම්භයද සලකුණු කරයි.

The complete history is governed by the week in which Christ confirmed the covenant, and the soon-coming Sunday law is typified as the middle waymark as typified by the cross. Both histories possess the signature of Alpha and Omega, for the beginning and ending in either history is represented by God’s voice. They also represent the truth, for the middle waymark is the rebellion of the Sunday law, and the Hebrew word “truth” was created with the first, thirteenth and last letters of the Hebrew alphabet. The first voice of Revelation chapter eighteen is the voice of Christ, the last voice is the voice of God, and the voice in the middle, also being the voice of God, is also where the rebellion of the thirteenth letter is represented by the earth beast “speaking” as a dragon, as represented in Revelation chapter THIRTEEN.

ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ ගිවිසුම ස්ථිර කළ සතිය මඟින් සම්පූර්ණ ඉතිහාසය පාලනය කරනු ලැබේ; ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියද කුරුසිය මඟින් පූර්වඡායාගත කරන ලද මධ්‍යම සීමා-ලකුණ ලෙස පූර්වඡායාගත කරනු ලැබේ. ඉතිහාස දෙකම ආල්ෆා සහ ඔමේගා යන මුද්‍රාව දරයි, මන්ද ඉතිහාස දෙකෙන් ඕනෑම එකක ආරම්භය සහ අවසානය දෙවියන්වහන්සේගේ හඬින් නිරූපණය කරනු ලබන බැවිනි. ඒවා සත්‍යයද නිරූපණය කරයි, මන්ද මධ්‍යම සීමා-ලකුණ ඉරිදා නීතියේ කැරැල්ල වන අතර, හෙබ්‍රෙව් “සත්‍යය” යන වචනය හෙබ්‍රෙව් හෝඩියේ පළමු, දහතුන්වැනි සහ අවසාන අක්ෂර මඟින් නිර්මාණය කර තිබූ බැවිනි. එළිදරව් පොතේ දහඅටවන පරිච්ඡේදයේ පළමු හඬ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ හඬය; අවසාන හඬ දෙවියන්වහන්සේගේ හඬය; මධ්‍යයේ ඇති හඬද, එයද දෙවියන්වහන්සේගේ හඬ වීමෙන්, දහතුන්වැනි අක්ෂරයේ කැරැල්ල “කතා කරන” මකරා මෙන් භූමියේ මෘගයා විසින් නිරූපණය වන ස්ථානයද වේ; එය එළිදරව් පොතේ දහතුන්වන පරිච්ඡේදයේ නිරූපණය කර ඇත.

The ensign at the soon-coming Sunday law represents the “sign” to flee for God’s faithful, but it also identifies that the beginning of the prophetic period that ends with the ensign being lifted up must also have a “sign.” That “sign” is what Jesus identifies as evidence that the last generation of planet earth has arrived. In Luke chapter twenty-one the disciples ask what Christ meant when He identified that the temple was going to be destroyed.

ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නියෝගයේ ඇති ධජය, දෙවියන්වහන්සේගේ විශ්වාසවන්තයන්ට පලා යාම සඳහා වන “ලකුණ” නියෝජනය කරයි; එහෙත් එය, ධජය උසට ඔසවනු ලබමින් අවසානයට පැමිණෙන අනාගතවාණිමය කාලපරිච්ඡේදයේ ආරම්භයට ද “ලකුණක්” තිබිය යුතු බවද හඳුනා දෙයි. එම “ලකුණ” යනු, භූමි ගෝලයේ අවසාන පරම්පරාව පැමිණ ඇති බවට සාක්ෂියක් ලෙස යේසුස්වහන්සේ හඳුන්වා දෙන්නේ කුමක්ද යන්නයි. ලූක් ග්‍රන්ථයේ විසිඑකවන අධ්‍යායේදී, ගෝලයෝ, මාලිගාව විනාශ කරනු ලබන බව ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ පැවසූ විට, උන්වහන්සේ එයින් අදහස් කළේ කුමක්දැයි විමසති.

> And they asked him, saying, Master, but when shall these things be? and what sign will there be when these things shall come to pass? Luke 21:7.

> ඔව්හු උන්වහන්සේගෙන් අසා, “ගුරුනි, එසේනම් මේ දේවල් කවදා වන්නේ ද? තවද මේ දේවල් සිදුවන්නට යන කල කුමන ලකුණක් තිබේ ද?” යයි කීහ. ලූක් 21:7.

Jesus then begins to identify the history that leads to the year 70 when the temple and city would be destroyed, and continues on to verse twenty-four where He identifies when the “times” of the Gentiles would be fulfilled.

ඉන්පසුව යේසුස්වහන්සේ, දේවමාළිගාවද නගරයද විනාශ කරනු ලබන ක්‍රි.ව. 70 වර්ෂය දක්වා ගෙන යන ඉතිහාසය හඳුන්වා දීමට ආරම්භ කරන අතර, “ජාතීන්ගේ කාලයන්” සම්පූර්ණ වන කාලය ඔහු හඳුන්වා දෙන විසිහතරවන පදය දක්වා එය ඉදිරියට ගෙන යයි.

> And they shall fall by the edge of the sword, and shall be led away captive into all nations: and Jerusalem shall be trodden down of the Gentiles, until the times of the Gentiles be fulfilled. Luke 21:24.

> ඔව්හු කඩුවේ ධාරයෙන් වැටී යන්නෝය, සියලු ජාතීන් අතරට බැඳගෙන ගෙන යනු ලබන්නෝය; එවිට ජාතීන්ගේ කාලය සම්පූර්ණ වන තුරු යෙරුසලෙම අජාතීන් විසින් පාගා දමනු ලබන්නේය. ලූක් 21:24.

The idea that this verse is referring to literal Jerusalem is based upon the Catholic theological foolishness called futurism, that applies symbolic literally and places the fulfillment of the prophecies exclusively at the end of the world. The attack upon the correct application of this verse has been a major attack of Satan throughout the reading of the New Testament. Literal Jerusalem ceased to be the symbol of prophetic Jerusalem in the time of Christ, when literal prophecy changed the spiritual application. This revelation was a major teaching established by the apostle Paul. The trampling down of Jerusalem identifies the twelve hundred and sixty years of papal darkness from the year of 538 to 1798.

මෙම පදය සැබෑ යෙරුසලමට අදාළ වේ යන අදහස, සංකේතාත්මක දේ වචනාර්ථයෙන් යොදවා අනාවැකිවල සම්පූර්ණත්වය ලෝකයේ අවසානයෙහි පමණක් පිහිටුවන “futurism” නමැති කතෝලික දේවශාස්ත්‍රීය මෝඩකම මත පදනම් වී ඇත. මෙම පදයේ නිවැරදි යෙදීම පිළිබඳ ආක්‍රමණය, නව ගිවිසුම කියවීම පුරාම සාතන් විසින් සිදුකරන ලද ප්‍රධාන ආක්‍රමණයක් වී ඇත. ක්‍රිස්තුස්වහන්සේගේ කාලයේදී, වචනාර්ථ අනාවැකිය ආත්මික යෙදීමට මාරු වූ බැවින්, සැබෑ යෙරුසලම අනාවැකිමය යෙරුසලමේ සංකේතය වීම නවතා දැමුවේය. මෙම එළිදරව්ව, ප්‍රේරිත පාවුල් විසින් ස්ථාපිත කරන ලද ප්‍රධාන ඉගැන්වීමක් විය. යෙරුසලම පාගා දමනු ලැබීම, ක්‍රි.ව. 538 සිට 1798 දක්වා පෝප් ආධිපත්‍යයේ අඳුරුකමේ අවුරුදු එක්දහස් දෙසිය හැට හඳුනා දෙයි.

> But the court which is without the temple leave out, and measure it not; for it is given unto the Gentiles: and the holy city shall they tread under foot forty and two months. Revelation 11:2.

> එහෙත් දේවාලයෙන් පිටත ඇති ආංගනය අත්හැර දමන්න, එය මැන නොබලන්න; මන්ද එය ජාතීන්ට දී ඇත. ඔවුන් ශුද්ධ නගරය මාස හතළිස් දෙකක් පයින් මැදිය යුතුය. එළිදරව් 11:2.

Jerusalem of prophecy ceased to be the symbol of the chosen city at the cross.

අනාගතවාදයේ යෙරුසලම, කුරුසියේදී තෝරාගත් නගරයේ සංකේතය වීම නවතා දැමීය.

> “How many there are who feel that it would be a good thing to tread the soil of old Jerusalem, and that their faith would be greatly strengthened by visiting the scenes of the Saviour’s life and death! But old Jerusalem will never be a sacred place until it is cleansed by the refining fire from heaven.” Review and Herald, June 9, 1896.

> පැරණි යෙරුසලමේ භූමිය මත පා තැබීම යහපත් දෙයක් වනු ඇති බවත්, ගැළවුම්කරුගේ ජීවිතය හා මරණය සිදු වූ ස්ථාන නැරඹීමෙන් තමන්ගේ ඇදහිල්ල මහත් ලෙස ශක්තිමත් වනු ඇති බවත් හැඟෙන අය කොපමණ සිටිත් ද! එහෙත් පැරණි යෙරුසලම ස්වර්ගයෙන් පැමිණෙන පිරිසිදුකරන ගින්නෙන් ශුද්ධ කරනු ලබන තුරු කිසි දිනක පවිත්‍ර ස්ථානයක් නොවනු ඇත.” Review and Herald, June 9, 1896.

Once Jesus led the disciples to the time of the end in 1798 in verse twenty-four, He then introduced the Millerite time when the announcement of the first angel arrived into history.

යේසුස්වහන්සේ විසිහතරවන පදයේදී 1798 වර්ෂයේ අවසාන කාලයට ගෝලයන්වහන්සේලා මෙහෙයවා ගෙන ගිය පසු, පළමු දේවදූතයාගේ ප්‍රකාශය ඉතිහාසයට පැමිණි මිලරයිට් කාලය උන්වහන්සේ ඉන්පසුව හඳුන්වා දුන්සේක.

> And there shall be signs in the sun, and in the moon, and in the stars; and upon the earth distress of nations, with perplexity; the sea and the waves roaring; Men’s hearts failing them for fear, and for looking after those things which are coming on the earth: for the powers of heaven shall be shaken. And then shall they see the Son of man coming in a cloud with power and great glory. And when these things begin to come to pass, then look up, and lift up your heads; for your redemption draweth nigh. Luke 21:25–28.

> සූර්යයා තුළද, සඳ තුළද, තාරකා තුළද ලකුණු ඇති වන්නේය; පෘථිවිය මත ජාතීන්ට ගැටලුවෙන් හා අවුල්වීමෙන් යුත් පීඩාව ඇති වන්නේය; මුහුදත් රළත් ගර්ජනා කරන්නේය; පෘථිවිය පිටට පැමිණෙන දේවල් දෙස බලා භයෙන් මනුෂ්‍යයන්ගේ හදවත් ක්ෂීණ වන්නේය; මක්නිසාද ස්වර්ගයේ බලයන් සලනය කරනු ලබන්නේය. එවිට ඔව්හු මනුෂ්‍ය පුත්‍රයා බලයෙන් හා මහත් මහිමයෙන් යුක්තව වලාකුළකින් එන බව දකින්නෝය. තවද මේ දේවල් සිදු වීමට පටන් ගන්නා කල, ඉහළට බලන්න, ඔබගේ හිස් ඔසවන්න; මක්නිසාද ඔබගේ මිදීම ළංවෙමින් තිබේය. ලූක් 21:25–28.

The signs that introduced the Millerite history were fulfilled in agreement with the never-failing power of God’s Word.

මිලර්වාදී ඉතිහාසය හඳුන්වා දුන් ලකුණු, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයේ කිසිදා අසමත් නොවන බලයට අනුකූලව ඉටු විය.

> “The signs in the sun, moon, and stars have been fulfilled.” Review and Herald, November 22, 1906.

> “සූර්යයා, සඳ සහ තාරකාවල ඇති ලකුණු ඉටු වී ඇත.” Review and Herald, November 22, 1906.

We will continue Luke chapter twenty-one in the next article.

අපි ඊළඟ ලිපියේ ලූක් පොතේ විසිඑක්වන අධ්‍යායය තවදුරටත් විමසමු.

> “December 16, 1848, the Lord gave me a view of the shaking of the powers of the heavens. I saw that when the Lord said ‘heaven,’ in giving the signs recorded by Matthew, Mark, and Luke, He meant heaven, and when He said ‘earth’ He meant earth. The powers of heaven are the sun, moon, and stars. They rule in the heavens. The powers of earth are those that rule on the earth. The powers of heaven will be shaken at the voice of God. Then the sun, moon, and stars will be moved out of their places. They will not pass away, but be shaken by the voice of God.

> “1848 දෙසැම්බර් 16 වන දින, ස්වාමීන්වහන්සේ මට අහස්වල බලයන් කම්පා වීම පිළිබඳ දර්ශනයක් දුන්සේක. මම දුටුවෙමි: මත්තෙව්, මාක්, සහ ලූක් විසින් ලියා තබන ලද ලකුණු දෙන කල ස්වාමීන්වහන්සේ ‘අහස’ යැයි වදාරන විට, උන්වහන්සේ අදහස් කළේ අහසමය; ‘පොළොව’ යැයි වදාරන විට, උන්වහන්සේ අදහස් කළේ පොළොවමය. අහසේ බලයන් වන්නේ සූර්යයා, චන්ද්‍රයා, සහ තාරකාය. ඒවා අහස්වල පාලනය කරයි. පොළොවේ බලයන් වන්නේ පොළොව මත පාලනය කරන ඒවාය. දෙවියන්වහන්සේගේ හඬින් අහසේ බලයන් කම්පා කරනු ලබන්නේය. එවිට සූර්යයා, චන්ද්‍රයා, සහ තාරකා තම තමන්ගේ ස්ථානවලින් චලිත කරනු ලබන්නේය. ඒවා නැති වී නොයන්නේය, එහෙත් දෙවියන්වහන්සේගේ හඬින් කම්පා කරනු ලබන්නේය.”

> “Dark, heavy clouds came up and clashed against each other. The atmosphere parted and rolled back; then we could look up through the open space in Orion, whence came the voice of God. The Holy City will come down through that open space. I saw that the powers of earth are now being shaken and that events come in order. War, and rumors of war, sword, famine, and pestilence are first to shake the powers of earth, then the voice of God will shake the sun, moon, and stars, and this earth also. I saw that the shaking of the powers in Europe is not, as some teach, the shaking of the powers of heaven, but it is the shaking of the angry nations.” Early Writings, 41.

> “අඳුරු, බර වලාකුළු නැඟී එකිනෙකාට ගැටුණෝය. වායුමණ්ඩලය විවෘත වී ආපසු රැළි ගැසී ගියේය; එවිට ඔරියොන්හි විවෘත අවකාශය ඔස්සේ අපට ඉහළ බැලිය හැකි විය; එයින් දෙවියන්වහන්සේගේ හඬ පැමිණියේය. ශුද්ධ නගරය ඒ විවෘත අවකාශය ඔස්සේ පහළට එනු ඇත. භූමියේ බලයන් දැන් කම්පිත කරනු ලබන බවත්, සිදුවීම් පිළිවෙළින් පැමිණෙන බවත් මම දුටුවෙමි. යුද්ධයත්, යුද්ධ පිළිබඳ කටකථාවත්, කඩුවත්, දුර්භික්ෂයත්, වසංගතයත්, පළමුව භූමියේ බලයන් කම්පිත කරයි; අනතුරුව දෙවියන්වහන්සේගේ හඬ සූර්යයා, සඳ, සහ තාරකාවන් ද, මේ භූමිය ද කම්පිත කරනු ඇත. යුරෝපයේ බලයන්ගේ කම්පනය සමහරු උගන්වන පරිදි ස්වර්ගයේ බලයන්ගේ කම්පනය නොව, එය කෝපිත ජාතීන්ගේ කම්පනය බව මම දුටුවෙමි.” Early Writings, 41.

Back to Articles