Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Two

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය දෙවැනි‍යන්

The Triple Application of the Messenger: Unveiling Prophetic Dynamics

දූතයාගේ තුන්ගුණ අදාළවීම: අනාවැකිමය ගතිවිධාන හෙළිදරව් කිරීම

Author

Jeff Pippenger

Published

February 29, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The triple application of Elijah addresses the message, the messenger and the movement during the time period of God’s executive judgment, which begins at the Sunday law in the United States and continues until the close of probation. The executive judgment escalates from a period where God’s judgment is mixed with mercy unto the time when His judgments are poured out without mercy in the seven last plagues.

එලියාගේ තුන්ගුණ යෙදීම, දෙවියන්වහන්සේගේ ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයේ කාලපරිච්ඡේදය තුළ පණිවුඩය, පණිවිඩකරු සහ ව්‍යාපාරය අමතයි; එම කාලය එක්සත් ජනපදයේ ඉරිදා නීතියෙන් ආරම්භ වී කරුණාකාලය අවසන් වන තුරු දිගහැරෙයි. ක්‍රියාත්මක විනිශ්චය, දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චය දයාව සමඟ මිශ්‍රව ඇති කාලපරිච්ඡේදයකින් ආරම්භ වී, අවසානයේ අවසාන වසංගත හත තුළ උන්වහන්සේගේ විනිශ්චයන් දයාවකින් තොරව වගුරුවනු ලබන කාලය දක්වා තීව්‍ර වෙයි.

The triple application of the messenger who prepares the way for the Messenger of the Covenant addresses the message, the messenger and the movement during the closing period of God’s investigative judgment, that identifies the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. That period ends at the soon-coming Sunday law in the United States, which is when God’s executive judgments begin.

ගිවිසුමේ දූතයා සඳහා මාර්ගය සූදානම් කරන දූතයා පිළිබඳ ත්‍රිත්ව අදාළ කිරීම, දෙවියන්වහන්සේගේ විමර්ශනාත්මක විනිශ්චයේ අවසාන කාලය තුළ පණිවිඩය, දූතයා සහ ව්‍යාපාරය යන ත්‍රිත්වයට අදාල වන අතර, එමගින් එක්ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසක මුද්‍රා තැබීමේ කාලය හඳුනා දක්වයි. එම කාලය, දෙවියන්වහන්සේගේ ක්‍රියාත්මක විනිශ්චයන් ආරම්භ වන අවස්ථාව වන, එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතියේදී අවසන් වේ.

John the Baptist prepared the way for Christ, the Messenger of the Covenant to confirm the covenant in fulfillment of Daniel chapter nine, verse twenty-seven. In so doing he also prepared the way for Christ to suddenly come to His temple and purify the sons of Levi, which He did at the beginning and ending of His ministry of three and a half years. The cleansing of the literal temple was the symbol of His work of cleansing the soul temple of those represented as the sons of Levi.

දානියෙල් පොතේ නවවන अध्यायයේ විසි හත්වන පදයේ ඉටුවීමක් වශයෙන් ගිවිසුම ස්ථිර කිරීමට පැමිණෙන ගිවිසුමේ දූතයා වූ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ සඳහා මාර්ගය සූදානම් කළේ බප්තිස්ම දෙන ජොහන්ය. එසේ කිරීමෙන්, තම අවුරුදු තුනහමාරක සේවයේ ආරම්භයේදීත් අවසානයේදීත් ඔහු සිදු කළ පරිදි, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ හදිසියේ තම මාලිගාවට පැමිණ ලේවීගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කරන සේවය සඳහාද ඔහු මාර්ගය සූදානම් කළේය. වචනාර්ථ මාලිගාව පවිත්‍ර කිරීම, ලේවීගේ පුත්‍රයන් ලෙස නිරූපණය කරනු ලබන අයගේ ආත්ම මාලිගාව පවිත්‍ර කිරීමේ ඔහුගේ කාර්යයේ සංකේතය විය.

His literal work of cleansing the temple was a fulfillment of prophecy, and when He accomplished the work in John chapter two, verses thirteen through twenty-two, the Holy Spirit led the disciples to remember a passage from the Old Testament that was part of His work of purifying and purging the disciples in fulfillment of Malachi three.

දේවමාළිගාව පවිත්‍ර කිරීම පිළිබඳ උන්වහන්සේගේ සත්‍ය ක්‍රියාව අනාවැකියේ ඉටු වීමක් වූ අතර, යොහන් දෙවන පරිච්ඡේදයේ දහතුන සිට විසිදෙක දක්වා පදවල එම ක්‍රියාව උන්වහන්සේ ඉටු කළ විට, මලාකි තුන්වන පරිච්ඡේදයේ ඉටු වීමක් ලෙස ගෝලයන් පවිත්‍ර කර පිරිසිදු කිරීමේ උන්වහන්සේගේ කාර්යයේ කොටසක් වූ පරණ ගිවිසුමේ ඡේදයක් සිහිපත් කිරීමට ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් ගෝලයන් මෙහෙයවනු ලැබීය.

In the passage in John, Christ identified that when His body temple was destroyed, He would raise it up in three days. The interaction with the quibbling Jews added that the remodeling of the literal temple that had been carried out by Herod, and which had finished that very year, had taken forty-six years. Jesus was purifying His disciples through an example of one of the rules associated with the prophetic word that Jesus had enshrined within His Word, through the work of angels, the Holy Spirit and the prophets.

යොහන්හි ඇති එම ඡේදයේදී, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ තම ශරීරාලය විනාශ කරනු ලැබූ විට, තමන් එය දින තුනකින් නැවත නැගිටුවන බව ප්‍රකාශ කළ සේක. වාදවිවාදයට නැඹුරු යුදෙව්වන් සමඟ ඇති වූ එම සංවාදයෙහි, හෙරොද් විසින් සිදුකරන ලදත්, එම අවුරුද්දේම නිම කරන ලදත්, සත්‍ය අර්ථයෙන් තිබූ දේවමාළිගාවේ ප්‍රතිසංස්කරණ කාර්යයට අවුරුදු හතළිස් හයක් ගතවී තිබුණු බවද එක් කරන ලදී. දේවදූතයන්ගේ කාර්යය, ශුද්ධාත්මයාණන් සහ අනාගතවක්තෘවරුන් මගින්, යේසුස්වහන්සේ තමන්ගේ වචනය තුළ ස්ථාපිත කර තිබූ අනාගතවාචක වචනයට සම්බන්ධ නීතිවලින් එකක උදාහරණයක් ඔස්සේ, යේසුස්වහන්සේ තම ගෝලයන් පවිත්‍ර කරමින් සිටි සේක.

He provided the prophetic example that the literal represents the spiritual. He put in place the prophetic key of the number “forty-six,” as a symbol of the temple. “Forty-six” had been the amount of days Moses was on the mount receiving the instructions for the temple. “Forty-six,” is the number of chromosomes that make up the human temple. “Forty-six” is the number of years (1798 to 1844) that were accomplished in restoring the spiritual temple which had been trampled down by paganism and then papalism.

සැබෑ දේ ආත්මික දේ නිරූපණය කරන බවට වූ අනාවැකිමය ආදර්ශය ඔහු සපයා දුන්නේය. දේවමාළිගාවේ සංකේතයක් ලෙස “හතළිස් හය” යන සංඛ්‍යාවේ අනාවැකිමය යතුර ඔහු පිහිටුවා තැබුවේය. “හතළිස් හය” යනු දේවමාළිගාව සඳහා වූ උපදෙස් ලබාගනිමින් මෝසෙස් කන්ද මත සිටි දින ගණන විය. “හතළිස් හය” යනු මනුෂ්‍ය දේවමාළිගාව ගොඩනඟන ක්‍රෝමසෝම ගණනයි. “හතළිස් හය” යනු භෞතිකවාදයෙන්ද, අනතුරුව පාප්වාදයෙන්ද පාගා දමා තිබූ ආත්මික දේවමාළිගාව ප්‍රතිෂ්ඨාපනය කිරීමෙහි ඉටු වූ වසර ගණන (1798 සිට 1844 දක්වා) ය.

The two temple cleansings include the symbolism that three days equals forty-six years. It includes the principle that the literal represents the spiritual. It represented both a fulfillment and a prediction of prophecy. The two cleansings represent a truth that is misunderstood by one class, and revealed unto another class.

දේවමාළිගාවේ පවිත්‍ර කිරීම් දෙක තුළ දින තුනක් අවුරුදු හතළිස් හයකට සමාන වන සංකේතය අන්තර්ගත වේ. එය ශබ්දාර්ථය ආත්මිකත්වය නියෝජනය කරයි යන මූලධර්මයද අන්තර්ගත කරයි. එය අනාවැකියේ ඉටුවීමක්ද, පූර්වකථනයක්ද යන දෙකම නියෝජනය කළේය. පවිත්‍ර කිරීම් දෙක, එක් වර්ගයකට වැරදි ලෙස අවබෝධ වන අතර තවත් වර්ගයකට එළිදරව් කරනු ලබන සත්‍යයක් නියෝජනය කරයි.

The two cleansings identify a period of time when God’s church has been corrupted to the point where it is “an adulterous generation of vipers,” who are seeking for a sign, when the sign is being directly explained to them, for the only sign to be given is the sign of the destruction of the temple that is raised up in three days.

මෙම පවිත්‍ර කිරීම් දෙක, දෙවියන්වහන්සේගේ සභාව එයට සෘජුවම පැහැදිලි කර දෙන ලකුණක් සොයමින් සිටින, “විෂසරප්පයන්ගේ පරදාරී පරම්පරාවක්” වන තරමට දූෂිත වී ඇති කාල පරිච්ඡේදයක් හඳුන්වා දෙයි; මක්නිසාද, දෙනු ලබන එකම ලකුණ වන්නේ දින තුනකින් නැවත නැඟිටුවනු ලබන දේවමාළිගාවේ විනාශයේ ලකුණය.

> O generation of vipers, how can ye, being evil, speak good things? for out of the abundance of the heart the mouth speaketh. . . . Then certain of the scribes and of the Pharisees answered, saying, Master, we would see a sign from thee. But he answered and said unto them, An evil and adulterous generation seeketh after a sign; and there shall no sign be given to it, but the sign of the prophet Jonas: For as Jonas was three days and three nights in the whale’s belly; so shall the Son of man be three days and three nights in the heart of the earth. Matthew 12:34, 38–40.

> අහෝ, සර්පයන්ගේ වංශයෙනි, නුඹලා දුෂ්ට වූවන්ව සිටිමින් යහපත් දේ කෙසේ කථා කළ හැකිද? මක්නිසාද හෘදයේ පූර්ණතාවයෙන් මුඛය කථා කරයි.... එවිට ලේඛකයන්ගෙන්ද පරිසිවරුන්ගෙන්ද සමහරු උත්තර දෙමින්, “ගුරුතුමනි, අපි ඔබගෙන් ලකුණක් දකින්න කැමැත්තෙමු”යි කීවෝය. නමුත් ඔහු ඔවුන්ට උත්තර දී කියා සිටියේ, “දුෂ්ට හා විවාහභංගකාර පරපුරක් ලකුණක් සොයයි; එහෙත් යෝනා අනාගතවක්තෘවරයාගේ ලකුණ හැර වෙන කිසි ලකුණක් එයට දෙනු නොලැබේ. මක්නිසාද යෝනා තිදිනක් හා තිරැයක් මහ මත්සයාගේ උදරය තුළ සිටියාක් මෙන්, එසේම මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාද තිදිනක් හා තිරැයක් පෘථිවියේ හෘදය තුළ සිටිනු ඇත.” මතෙව් 12:34, 38–40.

All these prophetic dynamics are represented in all three fulfillments of the Messenger of the Covenant suddenly coming to His temple, as He did in John chapter two.

යොහන් දෙවන පරිච්ඡේදයේදී ඔහු කළ පරිදි, ගිවිසුමේ දූතයා තම මාලිගාවට අකස్మාත් පැමිණීමේ සියලු තුන් ආකාර පූර්ණවීම් තුළ මේ සියලු අනාවැකිමය ගතිවිධාන නිරූපණය කරනු ලැබේ.

> And the Jews’ passover was at hand, and Jesus went up to Jerusalem, And found in the temple those that sold oxen and sheep and doves, and the changers of money sitting: And when he had made a scourge of small cords, he drove them all out of the temple, and the sheep, and the oxen; and poured out the changers’ money, and overthrew the tables; And said unto them that sold doves, Take these things hence; make not my Father’s house an house of merchandise. And his disciples remembered that it was written, The zeal of thine house hath eaten me up. Then answered the Jews and said unto him, What sign shewest thou unto us, seeing that thou doest these things? Jesus answered and said unto them, Destroy this temple, and in three days I will raise it up. Then said the Jews, Forty and six years was this temple in building, and wilt thou rear it up in three days? But he spake of the temple of his body. When therefore he was risen from the dead, his disciples remembered that he had said this unto them; and they believed the scripture, and the word which Jesus had said. John 2:13–22.

> යුදෙව්වරුන්ගේ පාස්කුව සමීපව තිබුණේය; එවිට යේසුස් යෙරුසලමට ගියේය. තවද ඔහු දේවමාළිගාවෙහි ගවයන් ද බැටළුවන් ද පරවියන් ද විකුණන්නන් සහ මුදල් මාරුකරන්නන් අසුන්ගෙන සිටිනු දැකීය. එවිට ඔහු කුඩා දණ්ඩකයන්ගෙන් කසයක් සාදා, ඔවුන් සියල්ලන්ම ද, බැටළුවන් ද, ගවයන් ද, දේවමාළිගාවෙන් එළවා දමා, මුදල් මාරුකරන්නන්ගේ මුදල් වාරා දමා, මේස පෙරළා දැමීය. තවද පරවියන් විකුණන්නන්ට ඔහු කීයේය: මේවා මෙතැනින් ගෙන යන්න; මාගේ පියාණන්ගේ ගෘහය වෙළෙඳ ගෘහයක් නොකරන්න. එවිට, “ඔබගේ ගෘහය පිළිබඳ උද්‍යෝගය මාව භක්ෂණය කර ඇත” යනුවෙන් ලියා තිබුණ බව ඔහුගේ ශිෂ්‍යයෝ සිහි කළහ. එවිට යුදෙව්වරු ඔහුට පිළිතුරු දෙමින් කීහ: ඔබ මේ දේවල් කරන්නේ බැවින්, අපට කුමන ලකුණක් පෙන්වන්නෙහිද? යේසුස් ඔවුන්ට පිළිතුරු දෙමින් කීයේය: මේ දේවමාළිගාව බිඳ දමන්න; දින තුනක් ඇතුළත මම එය නැවත නැගිටුවන්නෙමි. එවිට යුදෙව්වරු කීහ: මේ දේවමාළිගාව ගොඩනැඟීමට අවුරුදු හතළිස් හයක් ගතවිය; ඔබ එය දින තුනකින් නැවත නැගිටුවන්නෙහිද? නමුත් ඔහු කතා කළේ තම ශරීරයේ දේවමාළිගාව ගැනය. එබැවින් ඔහු මළවුන්ගෙන් නැඟී සිටි කල, ඔහුගේ ශිෂ්‍යයෝ ඔහු මේ වචනය ඔවුන්ට කියා තිබුණු බව සිහි කළහ; තවද ඔව්හු ශුද්ධ ලියවිල්ල ද යේසුස් වහන්සේ කී වචනය ද විශ්වාස කළහ. යොහන් 2:13–22.

The Messenger of the Covenant was to purify and also purge the sons of Levi as “silver” which represents God’s Word, and “gold,” which represents faith. The Messenger of the Covenant would purify His disciples by increasing their “faith” in His prophetic “word”. That prophetic word was designed to purify, but also to purge. His prophetic Word always represents a test, and it is through His prophetic Word that the sons of Levi’s are purged in the period when He suddenly comes to His temple.

ගිවිසුමේ දූතයා “දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය” නියෝජනය කරන “රිදී” මෙන්ද, “ඇදහිල්ල” නියෝජනය කරන “රන්” මෙන්ද, ලේවීගේ පුත්‍රයන් පවිත්‍ර කිරීමටත්, එමෙන්ම ශෝධනය කිරීමටත් නියමිතව සිටියේය. ගිවිසුමේ දූතයා තම අනාවැකිමය “වචනය” තුළ ඔවුන්ගේ “ඇදහිල්ල” වැඩි කිරීමෙන් තම ශ්‍රාවකයන් පවිත්‍ර කරනු ඇත. එම අනාවැකිමය වචනය පවිත්‍ර කිරීම සඳහා නිර්මාණය කර තිබුණේය; එහෙත් ශෝධනය කිරීම සඳහාදය. උන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනය සැමවිටම පරීක්ෂාවක් නියෝජනය කරයි; තවද උන්වහන්සේ තම මාලිගාවට අහස්මත පැමිණෙන කාලයේදී ලේවීගේ පුත්‍රයන් ශෝධනය කරනු ලබන්නේ උන්වහන්සේගේ අනාවැකිමය වචනය මඟිනි.

> “‘Whose fan is in His hand, and He will throughly purge His floor, and gather His wheat into the garner.’ Matthew 3:12. This was one of the times of purging. By the words of truth, the chaff was being separated from the wheat. Because they were too vain and self-righteous to receive reproof, too world-loving to accept a life of humility, many turned away from Jesus. Many are still doing the same thing. Souls are tested today as were those disciples in the synagogue at Capernaum. When truth is brought home to the heart, they see that their lives are not in accordance with the will of God. They see the need of an entire change in themselves; but they are not willing to take up the self-denying work. Therefore they are angry when their sins are discovered. They go away offended, even as the disciples left Jesus, murmuring, ‘This is an hard saying; who can hear it?’” The Desire of Ages, 392.

> “‘උන්වහන්සේගේ පනාය උන්වහන්සේගේ අතේ තිබේ; උන්වහන්සේ තමන්ගේ කලපය සම්පූර්ණයෙන් පවිත්‍රකර, තමන්ගේ තිරිඟු ගබඩාවට රැස්කරගන්නා සේක.’ මතෙව් 3:12. මෙය පවිත්‍රකිරීම සිදුවූ අවස්ථාවන්ගෙන් එකක් විය. සත්‍යයේ වචන මගින් පළු තිරිඟුවෙන් වෙන්කරනු ලැබීය. තරවටුව පිළිගැනීමට ඔවුන් අතිශය නිෂ්ඵල හා ස්වයංධර්මවත් වූ බැවින්ද, නිහතමානී ජීවිතයක් පිළිගැනීමට අතිශය ලෝකාසක්ත වූ බැවින්ද, බොහෝ දෙනෙක් යේසුස්වහන්සේගෙන් හැරී ගියහ. බොහෝ දෙනෙක් අදත් ඒම දෙයම කරති. කපර්ණවුමේ සභාගෘහයේ එම ගෝලයන් පරීක්ෂා කරනු ලැබූ ලෙස, අදද ආත්මයන් පරීක්ෂා කරනු ලැබෙති. සත්‍යය හදවතට ගෙන එන විට, තමන්ගේ ජීවිත දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්තට අනුව නොවන බව ඔවුහු දකිති. තමන් තුළ සම්පූර්ණ වෙනසක් අවශ්‍ය බව ඔවුහු දකිති; එහෙත් ස්වයං-ප්‍රතික්ෂේපක ක්‍රියාව භාරගැනීමට ඔවුහු කැමැති නොවෙති. ඒ නිසා ඔවුන්ගේ පාප හෙළිදරව් කරන විට ඔවුහු කෝප වෙති. ‘මෙය දැඩි කථාවකි; එය ඇසීමට කවුරුන්ට හැකිද?’ යයි මැමැරීමෙන්, ගෝලයන් යේසුස්වහන්සේ අත්හැර ගිය ලෙසම, ඔවුහුද අමනාපව ඉවත්ව යති.” The Desire of Ages, 392.

Those “souls that were tested” in “the synagogue at Capernaum,” refused to understand that when Christ told them they must eat His flesh and drink His blood, that He was employing His literal body to convey a spiritual truth. It was the identical prophetic representation He made of the temple in John chapter two. When the principle that the literal precedes and represents the spiritual was recognized as “an hard saying” which they were unwilling to “hear,” they turned and walked with Him never again. That took place in John chapter six, verse sixty-six (666), which represents the soon-coming Sunday law, which was typified by October 22, 1844, which in turn was typified by the cross of Calvary.

“කපර්නහූමයේ සිනගෝගයේදී” “පරීක්ෂාවට ලක් වූ ඒ ආත්මයන්” ක්‍රිස්තුස් ඔවුන්ට තම මාංසය අනුභව කර තම ලේ පානය කළ යුතු බව පැවසූ විට, උන්වහන්සේ ආත්මික සත්‍යයක් ප්‍රකාශ කිරීමට තම සත්‍ය ශරීරය භාවිත කළ බව තේරුම්ගැනීමට ප්‍රතික්ෂේප කළෝය. යොහන් දෙවන පරිච්ඡේදයේ උන්වහන්සේ දේවමාළිගාව පිළිබඳ කළ ප්‍රකාශනයත් මේ හා එකම අනාවැකිමය නිරූපණය වූයේය. ආත්මික දෙයට පෙර සත්‍ය දෙය පැමිණ එය ආත්මික දෙය නිරූපණය කරන්නේය යන මූලධර්මය, ඔවුන් “අසන්නට” කැමති නොවූ “දැඩි කියමනක්” ලෙස හඳුනාගත් කල, ඔව්හු හැරී ගොස් නැවත කිසි කලෙකත් උන්වහන්සේ සමඟ නොගමන් කළෝය. එය සිදු වූයේ යොහන් හයවන පරිච්ඡේදයේ හැටහයවන වගන්තියේදී (666) ය; එය ඉක්මනින් පැමිණෙන්නා වූ ඉරිදා නීතිය නිරූපණය කරන්නේය; එය ඔක්තෝබර් 22, 1844 දින විසින් පූර්වරූපවත් කරනු ලැබූ අතර, එම දිනද ආපසු කලවාරියේ කුරුසිය විසින් පූර්වරූපවත් කරනු ලැබීය.

> From that time many of his disciples went back, and walked no more with him. John 6:66.

> ඒ කාලයේ සිට ඔහුගේ ගෝලයන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් ආපසු ගොස්, තවත් ඔහු සමඟ නොහැසිරුණෝය. යොහන් 6:66.

In John chapter two, the Holy Spirit had led the minds of the disciples to “remember” the prophecy describing God’s zeal, and the word “zealous” is the same word as “jealous” in both the Hebrew and Greek.

යොහන් දෙවන පරිච්ඡේදයේදී, දෙවියන්වහන්සේගේ උද්‍යෝගය විස්තර කරන අනාගතවක්තෘත්වය “සිහිපත්” කිරීමට ශුද්ධාත්මයාණන් විසින් ශ්‍රාවකයන්ගේ මනස් යොමු කරනු ලැබූ අතර, “උද්‍යෝගී” යන වචනය හෙබ්‍රෙව් සහ ග්‍රීක භාෂා දෙකෙහිම “ඊර්ෂ්‍යාකාර” යන වචනයට සමානම වචනය වේ.

> For the zeal of thine house hath eaten me up; and the reproaches of them that reproached thee are fallen upon me. Psalms 69:9.

> මක්නිසාද ඔබගේ ගෘහය පිළිබඳ උද්යෝගය මා ගිලගෙන ඇත; ඔබට නින්දා කළවුන්ගේ නින්දා මා පිට වැටී ඇත. ගීතාවලිය 69:9.

God’s zeal, which is His jealousy, represents the element of God’s character as a jealous God, whose jealousy is manifested in the third and fourth generation upon those that hate Him. In John chapter two, the Holy Spirit was putting in place that the purification accomplished by the Messenger of the Covenant occurs in the fourth and final generation, though there are always some of the third generation still standing when the cup of the final generation is filled. That generation is an adulterous generation of vipers.

දෙවියන්වහන්සේගේ උද්යෝගය, එනම් උන්වහන්සේගේ ඊර්ෂ්‍යාව, උන්වහන්සේට වෛර කරන අය මත තුන්වන සහ සතරවන පරම්පරාව දක්වා ප්‍රකාශ වන ඊර්ෂ්‍යාවක් ඇති දෙවියන්වහන්සේ ලෙස උන්වහන්සේගේ ස්වභාවයේ අංගය නියෝජනය කරයි. යොහන් දෙවන පරිච්ඡේදයේදී, ගිවිසුමේ දූතයා විසින් ඉටු කරන ලද ශුද්ධිකරණය සිදුවන්නේ සතරවන හා අවසාන පරම්පරාවේදී බව ශුද්ධාත්මයාණන්වහන්සේ ස්ථාපිත කරමින් සිටියේය, එහෙත් අවසාන පරම්පරාවේ කුසලානය පිරෙන විටද සෑමවිටම තුන්වන පරම්පරාවේ සමහරු තවමත් ඉතිරිව සිටිති. එම පරම්පරාව ව්‍යභිචාරී, විෂසරපයන්ගේ පරම්පරාවකි.

Moses represented the fourth generation, and it was then that Moses, during forty-six days, received instruction on erecting the temple. In those days He received the law, which in the second commandment identifies that God’s jealousy is manifested in the third and fourth generations.

මෝසෙස් සිව්වන පරම්පරාව නියෝජනය කළේය; එවිටම මෝසෙස් දින හතළිස් හයක් තුළ මන්දිරය ගොඩනැගීම පිළිබඳ උපදේශ ලැබීය. ඒ දිනවලදී ඔහු ව්‍යවස්ථාව ද ලැබීය; එහි දෙවන ආඥාවේ දෙවියන්වහන්සේගේ ඊර්ෂ්‍යාව තුන්වන හා සිව්වන පරම්පරාවලදී ප්‍රකාශ වන බව හඳුන්වා දෙනු ලැබේ.

> And he said unto Abram, Know of a surety that thy seed shall be a stranger in a land that is not theirs, and shall serve them; and they shall afflict them four hundred years; And also that nation, whom they shall serve, will I judge: and afterward shall they come out with great substance. And thou shalt go to thy fathers in peace; thou shalt be buried in a good old age. But in the fourth generation they shall come hither again: for the iniquity of the Amorites is not yet full. Genesis 15:13–16.

> එවිට ඔහු අබ්‍රාම්ට මෙසේ කීවේය: “නුඹේ වංශය තමන්ට අයිති නොවන දේශයක විදේශීන්ව සිටින බවත්, එහි වැසියන්ට සේවකයන් වන බවත්, ඔවුන් විසින් අවුරුදු හාරසියයක් ඔවුන් පීඩාවට පත් කරනු ලබන බවත්, නිසැකව දැනගන්න. තවද ඔවුන් සේවය කරනු ලබන ඒ ජාතියට මම විනිශ්චය කරමි; ඉන්පසු ඔවුන් මහත් සම්පත් සමඟ පිටතට එනු ඇත. නුඹ නම් සමාදානයෙන් නුඹේ පියවරුන් වෙත යන්නෙහිය; යහපත් මහලු වයසේදී නුඹ භූමදානය කරනු ලබන්නෙහිය. එහෙත් සිව්වන පරම්පරාවේදී ඔවුන් නැවත මෙහි පැමිණෙනු ඇත; මක්නිසාද අමෝරිවරුන්ගේ අපරාධය තවමත් සම්පූර්ණ වී නැත.” උත්පත්ති 15:13–16.

In the final generation of ancient Israel, the temple of the Christian church, which Peter called a “spiritual house,” was erected. During that history God manifested His jealousy twice when in His zeal He cleansed the temple. In 1844 God had raised up the spiritual temple of the Millerites, and once again He had passed by the former chosen people. In that history the Messenger of the Covenant came suddenly on October 22, 1844.

පුරාණ ඉශ්‍රායෙලයේ අවසාන පරම්පරාවේදී, පේතුරු “ආත්මික ගෘහයක්” ලෙස හැඳින්වූ ක්‍රිස්තියානි සභාවේ මාලිගාව ගොඩනැඟුණි. එම ඉතිහාසය තුළ, දෙවියන්වහන්සේ තම උද්යෝගයෙන් මාලිගාව පවිත්‍ර කළ විට, තම ඊර්ෂ්‍යාව දෙවරක් ප්‍රකාශ කළසේක. 1844දී දෙවියන්වහන්සේ මිලර්වරුන්ගේ ආත්මික මාලිගාව නැඟිටුවා තිබුණාහ; නැවත වරක් උන්වහන්සේ පෙර තෝරාගනු ලැබූ ජනතාව පසුකර ගියාහ. එම ඉතිහාසය තුළ, ගිවිසුමේ දූතයා 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින හදිසියේ පැමිණියේය.

His appearance had been prepared for through the ministry of William Miller. As the Protestants and Millerites approached October 22, 1844, two classes were tested. The Protestant’s test arrived at the time of the end at the arrival of the first angel in 1798. After the message that was to both “purify and purge” the sons of Levi was formalized in 1831, the testing of the Protestants began when the message of the first angel was empowered on August 11, 1840. On April 19, 1844, the Protestants failed the test, and became the daughters of Babylon.

ඔහුගේ ප්‍රකාශය විලියම් මිලර්ගේ සේවාව මඟින් පෙර සූදානම් කරනු ලැබීය. ප්‍රොටස්තන්තයන් සහ මිලරයිට්වරුන් 1844 ඔක්තෝබර් 22 දිනට සමීප වූ කල, පන්ති දෙකක් පරීක්ෂණයට ලක් විය. ප්‍රොටස්තන්තයන්ගේ පරීක්ෂණය අවසාන කාලයේදී 1798 දී පළමු දූතයාගේ පැමිණීමත් සමඟ පැමිණියේය. ලේවීගේ පුත්‍රයන් “පවිත්‍ර කිරීමටත් පිරිසිදු කිරීමටත්” නියමිත වූ පණිවිඩය 1831 දී විධිමත් කරනු ලැබූ පසු, 1840 අගෝස්තු 11 දා පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය බලගන්වනු ලැබූ විට ප්‍රොටස්තන්තයන්ගේ පරීක්ෂාව ආරම්භ විය. 1844 අප්‍රේල් 19 දා, ප්‍රොටස්තන්තයන් එම පරීක්ෂණයෙන් අසමත් වී, බැබිලෝනයේ දියණියන් බවට පත්විය.

The second angel then arrived and the Millerites faith was then tested, and a purification and purging was accomplished. When the message of the second angel was empowered at the Exeter camp meeting on August twelfth through the seventeenth, the testing of the Millerites’ separation of the wise and foolish Millerites was accomplished.

ඉන්පසු දෙවන දූතයා පැමිණියේය; එවිට මිලර්වාදීන්ගේ විශ්වාසය පරීක්ෂාවට ලක්වූ අතර, පවිත්‍රීකරණයක්ද ශෝධනයක්ද සිදුකරන ලදී. අගෝස්තු දොළොස්වන දින සිට දහහත්වන දින දක්වා Exeter කඳවුරු රැස්වීමේදී දෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය බලගන්වනු ලැබූ විට, ඥානවන්ත සහ මෝඩ මිලර්වාදීන් අතර වූ වෙන්කිරීම පිළිබඳ මිලර්වාදීන්ගේ පරීක්ෂාව සම්පූර්ණ කරන ලදී.

The distinction between the wise and foolish was the oil, which was the prophetic message of the Midnight Cry. When the third angel arrived on October 22, 1844, the temple had been erected (in forty-six years). At that point the Messenger of the Covenant came suddenly to His temple.

ඥානවන්තයන් හා මෝඩයන් අතර වූ වෙනස වූයේ තෙල්ය; එය මධ්‍යරാത്രි හඬේ අනාවැකිමය පණිවිඩයයි. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින තුන්වන දූතයා පැමිණි විට, දේවාලය (අවුරුදු හතළිස් හයකින්) ගොඩනගා තිබුණේය. එම අවස්ථාවේ ගිවිසුමේ දූතයා තම දේවාලයට හදිසියේ පැමිණියේය.

> “The coming of Christ as our high priest to the most holy place, for the cleansing of the sanctuary, brought to view in Daniel 8:14; the coming of the Son of man to the Ancient of Days, as presented in Daniel 7:13; and the coming of the Lord to His temple, foretold by Malachi, are descriptions of the same event; and this is also represented by the coming of the bridegroom to the marriage, described by Christ in the parable of the ten virgins, of Matthew 25.” The Great Controversy, 426.

> “අපගේ උත්තම පූජකයා වශයෙන් ශුද්ධස්ථානය පවිත්‍ර කිරීම සඳහා අතිශුද්ධ ස්ථානයට ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ පැමිණීම—දානියෙල් 8:14 හි ප්‍රකාශයට පත් කර ඇති පරිදි; මනුෂ්‍ය පුත්‍රයාණන් දිනපුරාතනයා වෙත පැමිණීම—දානියෙල් 7:13 හි ඉදිරිපත් කර ඇති පරිදි; සහ මලාකි විසින් පෙරකී පරිදි ස්වාමීන් වහන්සේ තම මාලිගාවට පැමිණීම—මේ සියල්ල එකම සිද්ධිය පිළිබඳ විස්තරයන්ය; තවද, මතෙව් 25 හි දස කන්‍යාවන්ගේ උපමාවෙහි ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ විසින් විස්තර කරන ලද මනාලයා විවාහයට පැමිණීමද එම සිද්ධිය නිරූපණය කරයි.” The Great Controversy, 426.

It was then that the Messenger of the Covenant began His work of purifying and purging the Millerite disciples, identified in Malachi chapter three, as the sons of Levi.

එවිට මලාකි තුන්වන පරිච්ඡේදයේ ලෙවීගේ පුත්‍රයන් ලෙස හඳුන්වා ඇති මිලර්වාදී ගෝලයන් පවිත්‍ර කරමින් ශුද්ධිකරණය කිරීමේ තම කාර්යය ගිවිසුමේ දූතයා ආරම්භ කළේ ය.

> “Many who went forth to meet the Bridegroom under the messages of the first and second angels, refused the third, the last testing message to be given to the world, and a similar position will be taken when the last call is made.

> “පළමුවන හා දෙවන දූතයන්ගේ පණිවිඩයන් යටතේ මනාලයා හමුවීමට පිටත්ව ගිය බොහෝ දෙනා, ලෝකයට දිය යුතු අවසාන පරීක්ෂාකාරී පණිවිඩය වන තෙවන පණිවිඩය ප්‍රතික්ෂේප කළෝය; අවසාන කැඳවීම කරනු ලබන විටද ඒ හා සමාන ස්ථාවරයක් ගනු ලැබේ.”

> “Every specification of this parable should be carefully studied. We are represented either by the wise or by the foolish virgins.” Review and Herald, October 31, 1899.

> “මෙම උපමාවේ සෑම විස්තරයක්ම ඉතා සැලකිල්ලෙන් අධ්‍යයනය කළ යුතුය. අප නිරූපණය කරනු ලබන්නේ ඥානවන්ත කන්‍යාවන් හෝ මෝඩ කන්‍යාවන් විසිනි.” Review and Herald, October 31, 1899.

When the first angels’ message was empowered on August 11, 1840, multitudes joined the Millerite movement. Then on April 19, 1844, a large class left the movement. On October 22, 1844, the traditional view is that there were about fifty souls that entered by faith into the Most Holy Place. Assuming the number is roughly fifty souls that initially followed the light of the third angel, what does it mean when we are informed “many” who had accepted the first and second angel’s messages, “refused the third, the last testing message”?

1840 අගෝස්තු 11 වන දින පළමු දූතයාගේ පණිවිඩය බලගන්වනු ලැබූ විට, බොහෝ ජනතාව මිලර්වාදී චලනයට එක් වූහ. අනතුරුව 1844 අප්‍රේල් 19 වන දින, විශාල පිරිසක් එම චලනය අත්හැර ගියහ. 1844 ඔක්තෝබර් 22 වන දින සම්බන්ධයෙන් සම්ප්‍රදායික අදහස නම්, ආත්ම සම්භාවයෙන් පනස් දෙනෙකු පමණ අතිශුද්ධස්ථානයට ඇතුළුවූ බවයි. තෙවන දූතයාගේ ආලෝකය මුලින්ම අනුගමනය කළේ දළ වශයෙන් ආත්ම පනස් දෙනෙකු පමණ බව උපකල්පනය කළහොත්, පළමු හා දෙවන දූතයන්ගේ පණිවිඩ පිළිගත් “බොහෝ දෙනෙක්” “අවසන් පරීක්ෂාකාරී පණිවිඩය වූ තෙවැන්න ප්‍රතික්ෂේප කළහ” යනුවෙන් අපට දැනුම් දෙන විට එයින් අදහස් වන්නේ කුමක්ද?

The Messenger of the Covenant suddenly came to His temple and opened the light of the sanctuary in heaven and the third angel’s message to the fifty that followed on into the experience of the third angel, but they were initially scattered. Their disappointment then was greater than the first disappointment, though we are informed by Sister White their disappointment was not as great as the disciples after the cross.

ගිවිසුමේ දූතයා අකසහි ශුද්ධස්ථානයේ ආලෝකයද තුන්වෙනි දූතයාගේ පණිවුඩයද, තුන්වෙනි දූතයාගේ අත්දැකීමට ඉදිරියට ගිය පනස් දෙනා වෙත, හදිසියේම තම මාලිගාවට පැමිණ විවෘත කළේය; එහෙත් ඔවුන් ආරම්භයේදී විසිරී ගියහ. එවිට ඔවුන්ගේ निराशාව පළමු निराशාවට වඩා මහත් වූයේය; तथापि සහෝදරී වයිට් විසින් අපට දන්වා ඇති පරිදි, ඔවුන්ගේ निराशාව කුරුසියෙන් පසුව ගෝලයන්ගේ निराशාව තරම් මහත් නොවීය.

In both parallel histories, Christ opened His prophetic Word to the disappointed ones, and by 1850, Sister White states that she was shown that the Lord was then stretching forth His hand again to gather His people.

සමාන්තර ඉතිහාස දෙකෙහිම, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ අසන්තෘප්ත වූ අයවලට තම අනාවැකිමය වචනය විවෘත කළ සේක; සහ 1850 වන විට, ස්වාමිඳාණන්වහන්සේ තම ජනතාව එක්රැස් කිරීම සඳහා එවකට නැවත තම හස්තය දිගු කරමින් සිටි බව තමන්ට පෙන්වන ලද්දේ යැයි සිස්ටර් වයිට් ප්‍රකාශ කරයි.

> “September 23d, [1850] the Lord showed me that he had stretched out his hand the second time to recover the remnant of his people, and that efforts must be redoubled in this gathering time. In the scattering time Israel was smitten and torn; but now in the gathering time God will heal and bind up his people. In the scattering, efforts made to spread the truth had but little effect, accomplished but little or nothing; but in the gathering when God has set his hand to gather his people, efforts to spread the truth will have their designed effect. All should be united and zealous in the work. I saw that it was a shame for any to refer to the scattering for examples to govern us now in the gathering; for if God does no more for us now than he did then, Israel would never be gathered. It is as necessary that the truth should be published in a paper, as preached.” Review and Herald, November 1, 1850.

> “1850 සැප්තැම්බර් 23 වන දින, ස්වාමින්වහන්සේ තම ජනතාවගේ ඉතිරි වූ කොටස නැවත අත්කරගැනීම සඳහා දෙවන වරට තම අත දිගු කළ බවත්, මෙම රැස්කිරීමේ කාලයේ උත්සාහයන් දෙගුණ කළ යුතු බවත් මට පෙන්වා දුන් සේක. විසිරවීමේ කාලයේ ඉශ්‍රායෙල්ට පහර දී කඩාවැටවූහ; එහෙත් දැන් රැස්කිරීමේ කාලයේ දෙවියන්වහන්සේ තම ජනතාව සුව කර ඔවුන්ගේ තුවාල බැඳ දමනු ඇත. විසිරවීමේ කාලයේ සත්‍යය පතුරුවා හැරීම සඳහා කරන ලද උත්සාහයන්ට අල්ප ප්‍රතිඵලයක් පමණක් තිබුණි, ඉතා අල්පයක් හෝ කිසිවක්වත් ඉටු නොකළේය; එහෙත් රැස්කිරීමේ කාලයේ, දෙවියන්වහන්සේ තම ජනතාව රැස්කර ගැනීමට තම අත යොමු කර ඇති බැවින්, සත්‍යය පතුරුවා හැරීම සඳහා කරන උත්සාහයන්ට ඒ සඳහා අදහස් කළ ප්‍රතිඵල ලැබෙනු ඇත. සියල්ලෝම කාර්යයේ එකමුතුවෙන් හා උද්‍යෝගයෙන් යුතුව සිටිය යුතුය. දැන් රැස්කිරීමේ කාලයේ අපට පාලනයක් වීමට උදාහරණ ලෙස විසිරවීමේ කාලය සඳහන් කිරීම කිසිවෙකුටත් ලජ්ජාවක් බව මම දුටුවෙමි; මක්නිසාද දෙවියන්වහන්සේ එදා කළ ප්‍රමාණයට වඩා දැන් අප වෙනුවෙන් වැඩි යමක් නොකළහොත්, ඉශ්‍රායෙල් කිසිසේත්ම රැස්කරගනු නොලැබේ. සත්‍යය ප්‍රකාශයකින් දේශනා කරනු ලබන තරමටම, පත්‍රිකාවක ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබීමද අවශ්‍යය.” Review and Herald, November 1, 1850.

At the cross the disciples had been scattered, and in that history, three days later He began to gather His scattered disciples. It was roughly three years after the end of 1844, that Christ began to gather His scattered flock. In that history He led His people to begin the publishing work and to publish the second of Habakkuk’s two tables, which was manufactured at the end of 1850, and then began to be offered for sale in the Review and Herald, in January of 1851.

කුරුසියේදී ශ්‍රාවකයෝ විසිර ගියෝය; එම ඉතිහාසයේදී, දින තුනකට පසු, උන්වහන්සේ විසිර ගිය තම ශ්‍රාවකයන් එකතු කිරීමට ආරම්භ කළ සේක. 1844 අවසානයෙන් සන්ධිස්ථානය වූ වසර තුනකට පමණ පසු, ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසිර ගිය තම රැළ එකතු කිරීමට ආරම්භ කළ සේක. එම ඉතිහාසයේදී, උන්වහන්සේ තම ජනතාව ප්‍රකාශන කාර්යය ආරම්භ කිරීමටත්, 1850 අවසානයේ නිෂ්පාදනය කරන ලද හබක්කුක්ගේ පුවරු දෙකෙන් දෙවැනි පුවරුව ප්‍රකාශයට පත් කිරීමටත් නායකත්වය දුන් සේක; අනතුරුව එය 1851 ජනවාරි මාසයේදී Review and Herald හි විකිණීම සඳහා ඉදිරිපත් කරනු ලැබීමට ආරම්භ විය.

The 1843 chart had been the physical representation of the message that cleansed the temple that was erected in the history of the first and second angels’ messages. With the arrival of the third angel, God designed to finish His work and take His people home, but they rebelled as did ancient Israel, and both ancient and modern Israel were then assigned to wander in the wilderness. Had those Adventists who had initially accepted the light of the third angel followed on by faith, bearing the physical representation of their message which was the 1850 chart they could have ushered in the second coming of Jesus and gone home. But they were destined to repeat the history of Joshua and Caleb, and the ten unfaithful spies.

1843 පටය, පළමු සහ දෙවන දූතයන්ගේ පණිවිඩයන්ගේ ඉතිහාසය තුළ ස්ථාපිත කරන ලද, මන්දිරය පවිත්‍ර කළ පණිවිඩයේ දෘශ්‍යමය නිරූපණය වූයේය. තුන්වන දූතයාගේ පැමිණීමත් සමඟ, දෙවියන් වහන්සේ තම කාර්යය නිමවා තම සෙනඟ ගෙදර ගෙන යාමට අදහස් කළ සේක; එහෙත් ඔවුහු ප්‍රාචීන ඉශ්‍රායෙල් කළාක් මෙන් කැරලි ගැසූහ, එවිට ප්‍රාචීන හා නූතන ඉශ්‍රායෙල් දෙපාර්ශ්වයම කාන්තාරයේ සැරිසරන්නට පවරනු ලැබූහ. මුලදී තුන්වන දූතයාගේ ආලෝකය පිළිගත් ඒ ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වරු, ඔවුන්ගේ පණිවිඩයේ දෘශ්‍යමය නිරූපණය වූ 1850 පටය උසුලාගෙන, ඇදහිල්ලෙන් ඉදිරියට ගියාහු නම්, යේසුස්වහන්සේගේ දෙවන පැමිණීම ඇතුල් කරවා ඔවුන් ගෙදර ගොස් සිටිය හැකි වූහ. එහෙත් ඔවුහු යෝෂුවා සහ කාලෙබ්ගේද, විශ්වාසභංග කළ ඔත්තුකරුවන් දසදෙනාගේද ඉතිහාසය නැවත කිරීම සඳහා නියමිතව සිටියහ.

> “Had Adventists, after the great disappointment in 1844, held fast their faith and followed on unitedly in the opening providence of God, receiving the message of the third angel and in the power of the Holy Spirit proclaiming it to the world, they would have seen the salvation of God, the Lord would have wrought mightily with their efforts, the work would have been completed, and Christ would have come ere this to receive His people to their reward. But in the period of doubt and uncertainty that followed the disappointment, many of the advent believers yielded their faith. . . . Thus the work was hindered, and the world was left in darkness. Had the whole Adventist body united upon the commandments of God and the faith of Jesus, how widely different would have been our history!” Evangelism, 695.

> “1844 දී ඇති වූ මහත් අහිමිවීමෙන් පසු ඇඩ්වෙන්ටිස්වරුන් තමන්ගේ විශ්වාසය දෘඪ ලෙස අල්ලාගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ විවෘත වන පාලනකාරකත්වය තුළ එකමුතුවෙන් ඉදිරියට ගොස්, තෙවන දූතයාගේ පණිවිඩය පිළිගෙන ශුද්ධාත්මයේ බලයෙන් එය ලෝකයට ප්‍රකාශ කළා නම්, ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ ගැළවීම දැක සිටින්නට තිබුණි; ස්වාමීන්වහන්සේ ඔවුන්ගේ ප්‍රයත්නයන් සමඟ බලවත් ලෙස ක්‍රියා කර තිබුණි; කාර්යය සම්පූර්ණ වී තිබුණි; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ද තම ජනතාවට ඔවුන්ගේ විපාකය ලබාදීම සඳහා භාර ගැනීමට මේ වන විටත් පැමිණ සිටින්නට තිබුණි. එහෙත්, එම අහිමිවීම අනුගමනය කළ සැකසහ අස්ථිරභාවයේ කාලය තුළ, ඇඩ්වෙන්ට් විශ්වාසීන් බොහෝදෙනෙක් තමන්ගේ විශ්වාසය අත්හැරියෝය.... මෙසේ කාර්යය බාධා විය, ලෝකයද අඳුරේ තැබුණි. සමස්ත ඇඩ්වෙන්ටිස් සමූහය දෙවියන්වහන්සේගේ ආඥාවන් සහ යේසුස්වහන්සේගේ විශ්වාසය මත එකමුතු වී සිටියා නම්, අපගේ ඉතිහාසය කොපමණ විශාල ලෙස වෙනස් වී තිබෙන්නට තිබුණේද!” Evangelism, 695.

John the Baptist and William Miller prepared the way for Christ to suddenly come and purify a people who would take the message of salvation under the power of the Holy Spirit to the entire world. The disciples of Christ accomplished their assignment, but the beginning of Adventism did not. By 1856 they had fallen into the condition of Laodicea, refused the advanced light of the “seven times,” and in 1863 began the process of escalating rebellion all the way through to the soon-coming Sunday law. The rebellion of 1863 was typified by the rebellion of the ten spies. At the end of the forty years of wilderness wandering ancient Israel was brought back to the same test, thus providing example of modern Israel being brought back to the beginning test.

යොහන් බැප්ටිස්තවරයාද විලියම් මිලර්ද, ශුද්ධාත්මයාණන්ගේ බලයෙන් ගැළවීමේ පණිවිඩය මුළු ලෝකයට රැගෙන යන ජනතාවක් පවිත්‍ර කිරීම සඳහා ක්‍රිස්තුස් වහන්සේ හදිසියේ පැමිණෙන මාර්ගය සූදානම් කළහ. ක්‍රිස්තුස් වහන්සේගේ ගෝලයෝ ඔවුන්ට පැවරුණු කාර්යය ඉටු කළහ; එහෙත් ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ ආරම්භය එසේ නොකළේය. 1856 වන විට ඔවුහු ලාඔදිසියාගේ තත්ත්වයට වැටී, “සත් වර” යන උසස් වූ ආලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කළහ; එමෙන්ම 1863 දී ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය දක්වාම විහිදෙන ක්‍රමයෙන් වැඩිවන කැරැල්ලේ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ කළහ. 1863 හි කැරැල්ල දස ඔත්තුකරුවන්ගේ කැරැල්ලෙන් පූර්වදෘෂ්ටිකරනු ලැබීය. කාන්තාරයේ අවුරුදු හතළිහක සංචාරයේ අවසානයේ පුරාණ ඉශ්‍රායෙලය නැවත එම පරීක්ෂණයට ගෙන එන ලද්දේ, එමඟින් නූතන ඉශ්‍රායෙලය ආරම්භක පරීක්ෂණය වෙත නැවත ගෙන එනු ලබන බවට උදාහරණයක් සපයමිනි.

The rebellion of the ten spies at Kadesh, was repeated at Kadesh forty years later. The rebellion of the ten spies that brought about the forty years of wilderness wandering, that represents the rebellion of 1863, when modern Israel brought about their own wandering in the wilderness of Laodicea. At the end of the forty years ancient Israel was brought again to Kadesh, thus identifying that the test which purged Millerite Adventism at the rebellion of 1863, is to be repeated when the Messenger of the Covenant again suddenly comes to His temple again.

කාදෙෂ්හි දස ඔත්තුකාරයන්ගේ කැරැල්ල, වසර හතළිහකට පසු නැවතත් කාදෙෂ්හිම පුනරාවර්තනය විය. වනයේ වසර හතළිහක සැරිසැරීම ඇති කළ දස ඔත්තුකාරයන්ගේ එම කැරැල්ල, 1863 වර්ෂයේ කැරැල්ලට නිරූපණයක් වන අතර, එම අවස්ථාවේ නූතන ඉශ්‍රායෙලය ලාඔදික්‍යාවේ වනය තුළ තමන්ගේම සැරිසැරීම ගෙන ආහ. වසර හතළිහේ අවසානයේ පුරාතන ඉශ්‍රායෙලය නැවත කාදෙෂ් වෙත ගෙන එනු ලැබීය; එමගින් 1863 කැරැල්ලේදී මිලේරයිට් අඩ්වෙන්ටිස්වාදය පවිත්‍ර කළ පරීක්ෂාව, ගිවිසුමේ දූතයා නැවතත් හදිසියේ තම මාලිගාවට පැමිණෙන කල නැවත සිදුවීමට නියමිත බව හඳුනාගනු ලබයි.

We will continue this study in the next article.

අපි මෙම අධ්‍යයනය ඊළඟ ලිපියේදී շարունակනු ඇත.

> “In the conquest of Gilead and Bashan there were many who recalled the events which nearly forty years before had, in Kadesh, doomed Israel to the long desert wandering. They saw that the report of the spies concerning the Promised Land was in many respects correct. The cities were walled and very great, and were inhabited by giants, in comparison with whom the Hebrews were mere pygmies. But they could now see that the fatal mistake of their fathers had been in distrusting the power of God. This alone had prevented them from at once entering the goodly land.

> ගිලයාද් සහ බාෂාන් ජයග්‍රහණය කිරීමේදී, එයට ආසන්න වශයෙන් අවුරුදු හතළිහකට පෙර කාදේශ්හි සිදු වී, ඉශ්‍රායෙල් ජනතාවට දිගු කාන්තාර සංචාරයට දඬුවම් නියම කළ සිද්ධීන් බොහෝ දෙනෙකුට සිහි විය. වාග්දාන කළ දේශය පිළිබඳව ඔත්තුකාරයන්ගේ වාර්තාව බොහෝ අංශවලින් නිවැරදි වූ බව ඔවුහු දුටුවෝය. නගර බිත්තිවලින් වටවූ, ඉතා විශාල වූ අතර, ඒවායේ වාසය කළේ දේවකයන් විසින්ය; ඔවුන් සමඟ සසඳන විට හෙබ්‍රෙව්වරු ඉතා කුඩා මනුෂ්‍යයන් මෙන් පෙනුණෝය. එහෙත් දැන් ඔවුන්ට පැහැදිලිව පෙනුණේ ඔවුන්ගේ පියවරුන්ගේ මාරාන්තික වරද දෙවියන්වහන්සේගේ බලය අවිශ්වාස කිරීම බවය. මේ එකම කරුණම ඔවුන්ට ඒ සුන්දර දේශයට වහාම ඇතුළු වීමට බාධා කළේය.

> “When they were at the first preparing to enter Canaan, the undertaking was attended with far less difficulty than now. God had promised His people that if they would obey His voice He would go before them and fight for them; and He would also send hornets to drive out the inhabitants of the land. The fears of the nations had not been generally aroused, and little preparation had been made to oppose their progress. But when the Lord now bade Israel go forward, they must advance against alert and powerful foes, and must contend with large and well-trained armies that had been preparing to resist their approach.

> “ඔවුන් පළමුව කානාන් දේශයට ඇතුල් වීමට සූදානම් වූ කාලයේදී, එම උත්සාහය දැන්ට වඩා බෙහෙවින් අඩු දුෂ්කරතාවයකින් යුක්ත විය. දෙවියන්වහන්සේ තම ජනතාවට වාග්දානය කර තිබුණේ, ඔවුන් උන්වහන්සේගේ හඬට කීකරු වන්නේ නම්, උන්වහන්සේ ඔවුන්ට පෙරට ගොස් ඔවුන් වෙනුවෙන් සටන් කරන බවය; තවද දේශයේ වැසියන් පලවා හැරීම සඳහා උන්වහන්සේ බඹරයන් ද එවනු ලබන බවය. ජාතීන්ගේ භීතිය සාමාන්‍යයෙන් උද්දීපනය වී නොතිබුණි, ඔවුන්ගේ ගමනට විරුද්ධ වීම සඳහා ද සුළු සූදානමක් පමණක් කර තිබුණි. නමුත් දැන් ස්වාමීන්වහන්සේ ඉශ්‍රායෙලයට ඉදිරියට යන ලෙස අණ කළ විට, ඔවුන් අවධානයෙන් සිටින බලවත් සතුරන්ට විරුද්ධව ඉදිරියට යා යුතු වූ අතර, තමන්ගේ ආගමනයට ප්‍රතිරෝධ කිරීම සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටි විශාල හා හොඳින් පුහුණු කළ හමුදාවන් සමඟ සටන් කළ යුතු විය.”

> “In their contest with Og and Sihon the people were brought to the same test beneath which their fathers had so signally failed. But the trial was now far more severe than when God had commanded Israel to go forward. The difficulties in their way had greatly increased since they refused to advance when bidden to do so in the name of the Lord. It is thus that God still tests His people. And if they fail to endure the trial, He brings them again to the same point, and the second time the trial will come closer, and be more severe than the preceding. This is continued until they bear the test, or, if they are still rebellious, God withdraws His light from them and leaves them in darkness.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

> “ඔග් සහ සීහොන් සමඟ ඔවුන්ගේ සටනේදී, ජනතාව ඔවුන්ගේ පියවරුන් ඉතා පැහැදිලි ලෙස අසමත් වූ ඒම පරීක්ෂාව යටතටම ගෙන එනු ලැබූහ. එහෙත් දැන් එම අත්හදාබැලීම, දෙවියන් වහන්සේ ඉශ්‍රායෙලයට ඉදිරියට යන්නැයි අණ කළ කාලයේදී තිබූ තත්වයට වඩා බෙහෙවින් දරුණු වූයේය. ඔවුන්ගේ මඟෙහි තිබූ අපහසුකම්, ස්වාමින් වහන්සේගේ නාමයෙන් ඉදිරියට යන්නැයි ආඥා ලැබූ විට ඔවුන් ඉදිරියට නොගිය නිසා, බොහෝ සෙයින් වැඩි වී තිබුණි. දෙවියන් වහන්සේ තවමත් තම ජනතාව පරීක්ෂා කරන්නේ මෙසේය. ඔවුන් එම පරීක්ෂාව දරාගැනීමට අසමත් වන්නේ නම්, උන්වහන්සේ ඔවුන් නැවතත් එම ස්ථානයටම ගෙන එයි; එවිට දෙවැනි වර එම පරීක්ෂාව වඩාත් ආසන්නව පැමිණෙනු ඇත, සහ පෙර තිබූ පරීක්ෂාවට වඩා දරුණු වනු ඇත. ඔවුන් එම පරීක්ෂාව දරා සිටින තුරු, හෝ තවදුරටත් ඔවුන් විරුද්ධකාරීව සිටිනවා නම්, දෙවියන් වහන්සේ තම ආලෝකය ඔවුන්ගෙන් ඉවත් කර, ඔවුන් අන්ධකාරයේ තබා දමන තුරු, මෙය මෙසේම පවත්නා ය.” Patriarchs and Prophets, 436, 437.

Back to Articles