Article

# The Book of Daniel - Number One-Hundred and Nine

දානියෙල්ගේ පොත - එකසිය නවවැනි අංකය

Unveiling the Triple Application of Prophecy: The Prophetic Significance of Revelation Chapter Nine and the Modern Reformatory Movement

අනාගතවචනයේ ත්‍රිවිධ යෙදීම අනාවරණය කිරීම: එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ අනාගතවචනාත්මක වැදගත්කම සහ නවීන ප්‍රතිසංස්කරණාත්මක ව්‍යාපාරය

Author

Jeff Pippenger

Published

March 1, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

The first half of Revelation chapter nine, identifies the fifth trumpet, which is the first woe, and the second half of the chapter identifies the sixth trumpet, which is the second woe. Both trumpets are graphically illustrated on the 1843 and the 1850 pioneer charts. When the last six verses of Daniel eleven were unsealed at the time of the end in 1989 with the collapse of the Soviet Union the reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand began.

ප්‍රකාශන පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ පළමු භාගය, පළමුවන ව්‍යසනය වන පස්වන කහළය හඳුන්වයි; පරිච්ඡේදයේ දෙවන භාගය, දෙවන ව්‍යසනය වන හයවන කහළය හඳුන්වයි. කහළ දෙකම 1843 හා 1850 පුරෝගාමී ප්‍රස්තාරවල සජීවී ලෙස නිරූපණය කර ඇත. දානියෙල් 11 හි අවසාන පද හය, 1989 දී සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම සමඟ අවසාන කාලයේදී මුද්‍රාව විවෘත කරනු ලැබූ කල, එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසකගේ ප්‍රතිසංස්කරණාත්මක ව්‍යාපාරය ආරම්භ විය.

Among the truths recognized in 1989, were the great reformatory movements of Bible history, and that they all paralleled each other. All the prophets, and therefore every sacred history, including the sacred reformatory movements, illustrate the final great reformatory movement of the one hundred and forty-four thousand, which is also the mighty movement of the third angel. When the sealing process begins, so too, does the sprinkling of the latter rain. The unsealing of the reformatory movements in 1989, followed by the unsealing of the last six verses of Daniel eleven in 1992, produced an environment of resistance, as always occurs when a new and present truth is unsealed.

1989 දී හඳුනාගන්නා ලද සත්‍යයන් අතර, බයිබල් ඉතිහාසයේ මහත් ප්‍රතිසංස්කරණ චලන ද ඇතුළත් වූ අතර, ඒ සියල්ල එකිනෙකාට සමාන්තර වූ බවත් තිබිණි. සියලු ප්‍රොපේතවරුද, එබැවින් සියලු ශුද්ධ ඉතිහාසයද—ශුද්ධ ප්‍රතිසංස්කරණ චලන ද ඇතුළුව—එක්ලක්ෂ හතළිස් හතරදහසට අයත් අවසාන මහත් ප්‍රතිසංස්කරණ චලනය ද, එය තෙවන දූතයාගේ බලවත් චලනයද වන බව ද, නිදර්ශනය කරයි. මුද්‍රා තැබීමේ ක්‍රියාවලිය ආරම්භ වන විට, එසේම අන්තිම වර්ෂාවේ ඉසිනුමද ආරම්භ වේ. 1989 දී ප්‍රතිසංස්කරණ චලනවල මුද්‍රා විවෘත කිරීමත්, ඉන් අනතුරුව 1992 දී දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හයෙහි මුද්‍රා විවෘත කිරීමත්, නව වර්තමාන සත්‍යයක් මුද්‍රා විවෘත කෙරෙන සෑම විටම සැමදා සිදුවන්නාක් මෙන්, ප්‍රතිරෝධයේ පරිසරයක් උත්පාදනය කළේය.

In the resistance of the truth of the last six verses of Daniel eleven, the Lord opened up the truth that the prophetic history of pagan Rome, combined with the prophetic history of papal Rome, as established upon two witnesses, identifies the prophetic history of modern Rome. The rule of the triple application of prophecy was recognized, and thereafter employed to defend against error and identify and establish truth. The rules that uphold that every reform line parallels the other reform lines, and the rules associated with a triple application of prophecy, became the bedrock of the rules that were established in the movement of the third angel, as had been typified by the rules established, employed, and published in the Millerite history.

දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හයේ සත්‍යයට එරෙහි වූ විරෝධය තුළදී, ස්වාමින්වහන්සේ විසින් සත්‍යය ප්‍රකාශ කළේ, සාක්ෂි දෙදෙනෙකු මත ස්ථාපිත කරනු ලැබූ පරිදි, අභූත රෝමයේ අනාගතවාදී ඉතිහාසය හා පාප් රෝමයේ අනාගතවාදී ඉතිහාසය එක්කළ විට, එය නවීන රෝමයේ අනාගතවාදී ඉතිහාසය හඳුනා දෙන්නාක් බවයි. අනාගතවාක්‍යයේ ත්‍රිත්ව යෙදුමේ නියමය හඳුනාගන්නා ලද අතර, එයින් පසුව එය දෝෂයට එරෙහිව ආරක්ෂා වීමටත් සත්‍යය හඳුනාගෙන ස්ථාපිත කිරීමටත් භාවිත කරන ලදි. සෑම සංශෝධන රේඛාවක්ම අනෙක් සංශෝධන රේඛා සමඟ සමාන්තර වන බව තහවුරු කරන නියමයන්, සහ අනාගතවාක්‍යයේ ත්‍රිත්ව යෙදුමට අදාළ නියමයන්, මිලරයිට් ඉතිහාසයේ ස්ථාපිත කර, භාවිත කර, ප්‍රකාශයට පත් කරනු ලැබූ නියමයන් මඟින් පූර්වරූපිත කර තිබූ පරිදි, තෙවන දූතයාගේ චලනය තුළ ස්ථාපිත කරන ලද නියමයන්ගේ පදනම් ශිලාව බවට පත්විය.

The triple application of prophecy as a rule, was unsealed for the movement of the one hundred and forty-four thousand, for they are the movement of the latter rain, and Islam of the third woe is the message of the latter rain. The principle of the triple application of prophecy was identified by the Lion of the tribe of Judah, well before Islam of the third woe arrived in history on September 11, 2001, for He desired that His last-day people would easily recognize the message represented by the arrival of the third woe when He returned His people to Jeremiah’s old paths.

නියමයක් වශයෙන්, අනාවැකියේ ත්‍රිත්ව අයදුම මුද්‍රා විවර කරන ලද්දේ එකසිය හතළිස් හතර දහසගේ ව්‍යාපාරය සඳහාය; මන්ද ඔවුන් අග වැස්සේ ව්‍යාපාරය වන අතර, තෙවන අහෝවේ ඉස්ලාමය අග වැස්සේ පණිවිඩය වේ. අනාවැකියේ ත්‍රිත්ව අයදුම පිළිබඳ මූලධර්මය, ඉතිහාසයේ 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින තෙවන අහෝවේ ඉස්ලාමය පැමිණීමට බොහෝ කලකට පෙර, යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා විසින් හඳුනා දෙන ලද්දේය; මන්ද, උන්වහන්සේ තම සෙනඟ යෙරෙමියාගේ පැරණි මාර්ග වෙත ආපසු ගෙනා කල, තෙවන අහෝව පැමිණීමෙන් නියෝජනය කරන ලද පණිවිඩය තම අවසාන-දින සෙනඟට පහසුවෙන් හඳුනාගැනීමට උන්වහන්සේ කැමති වූ සේක.

The pioneer understanding of the fifth and sixth trumpets as set forth in Revelation chapter nine, was understood to be the passage in the book of Revelation that was the most firmly and clearly supported by history. Uriah Smith begins his presentation of Revelation chapter nine by employing the words of the historian Keith to make that very point.

එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ ප්‍රකාශිත පස්වන හා සයවන හොරණෑ පිළිබඳ ප්‍රථම පුරෝගාමී අවබෝධය, ඉතිහාසයෙන් අතිශය දෘඪව හා පැහැදිලිව සහාය ලැබූ එළිදරව් පොතෙහි කොටස ලෙස අවබෝධ කරනු ලැබීය. උරියා ස්මිත්, එළිදරව් නවවන පරිච්ඡේදය පිළිබඳ තම විවරණය ආරම්භ කරන්නේ, එම සත්‍යයම අවධාරණය කිරීම සඳහා ඉතිහාසඥ කීත්ගේ වචන යොදාගනිමිනි.

> “For an exposition of this trumpet, we shall again draw from the writings of Mr. Keith. This writer truthfully says: ‘There is scarcely so uniform an agreement among interpreters concerning any other part of the Apocalypse as respecting the application of the fifth and sixth trumpets, or the first and second woes, to the Saracens and Turks. It is so obvious that it can scarcely be misunderstood. Instead of a verse or two designating each, the whole of the ninth chapter of the Revelation in equal portions, is occupied with a description of both.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

> “මෙම නළාව පිළිබඳ විවරණයක් සඳහා, අපි නැවත වරක් කීත් මහාත්මයාගේ ලේඛනවලින් උපුටා ගන්නෙමු. මෙම ලේඛකයා සත්‍යවශයෙන් මෙසේ කියයි: ‘අපොකැලිප්සයෙහි වෙනත් කිසිදු කොටසක් සම්බන්ධයෙන් විවරණකරුවන් අතර එතරම් ඒකාකාර එකඟතාවක් නොමැති තරම්ය; එනම්, පස්වන හා හයවන නළා, හෝ පළමු හා දෙවන විපත්, සරාසෙන්වරුන් හා තුර්කීන් වෙත යෙදීම පිළිබඳවය. එය එතරම් පැහැදිලිය; එබැවින් එය වැරදි ලෙස අවබෝධ කරගැනීම අතිශය දුර්ලභය. එක් එක් දෙයට පදයක් හෝ දෙකක් පමණක් නියම කරනවා වෙනුවට, එළිදරව්වෙහි නවවන පරිච්ඡේදය සම්පූර්ණයෙන්ම, සමාන කොටස්වලින්, ඒ දෙකම පිළිබඳ විස්තරයකින් පිරී ඇත.’” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 495.

The chapter division of the first and second woes divides the history of the first woe, represented by Mohammed. It is geographically located by what the historian Alexander Keith calls the Saracens, which we would today call Arabia. The history of the second woe, represented by Osman 1, geographically located in Turkey, which the historian identifies as the Turks. The history of the first woe was located and fulfilled in Arabia, the birthplace of Islam and Mohammed. The history of the second woe was located and fulfilled in Turkey, the birthplace of the Ottoman Empire.

පළමු හා දෙවන විපාකයන්ගේ පරිච්ඡේද විභාගය, මුහම්මද් විසින් නිරූපිත පළමු විපාකයේ ඉතිහාසය වෙන්කර දක්වයි. එය භූගෝලීය වශයෙන්, ඉතිහාසඥ ඇලෙක්සැන්ඩර් කීත් “සරසෙනුන්” ලෙස හඳුන්වන ප්‍රදේශයෙහි පිහිටා ඇත; අප අද එය අරාබියාව ලෙස හඳුන්වන්නෙමු. ඔස්මාන් 1 විසින් නිරූපිත දෙවන විපාකයේ ඉතිහාසය, භූගෝලීය වශයෙන් තුර්කියෙහි පිහිටා ඇති අතර, එය එම ඉතිහාසඥයා විසින් “තුර්කයන්” ලෙස හඳුන්වා ඇත. පළමු විපාකයේ ඉතිහාසය, ඉස්ලාමයේ හා මුහම්මද්ගේ උපන් භූමිය වූ අරාබියාවෙහි පිහිටා තිබූ අතර එහිදීම සම්පූර්ණ විය. දෙවන විපාකයේ ඉතිහාසය, ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යයේ උපන් භූමිය වූ තුර්කියෙහි පිහිටා තිබූ අතර එහිදීම සම්පූර්ණ විය.

The history of the first woe, identifies a warfare that was directed against Rome by independent warriors whose only mutual alliance with one another was the religion of Islam. The history of the second woe, identifies a warfare that was directed against Rome by an organized religion and state power, which is called a Caliphate. In either case, the independent warfare against Rome in the history represented by Mohammed, or the organized warfare represented by Ottman, or the Ottoman Empire, the mode of warfare was to attack suddenly and unexpectedly. It was not a warfare that was carried out by dressing all the soldiers in the same-colored uniforms, then organizing the soldiers into a line and marching them forward into gunfire as was the military custom of that time. The word “assassin” is based upon the Islamic mode of warfare of striking suddenly and unexpectedly, and usually resulting in the death of the attacker also.

පළමු විපත්තියේ ඉතිහාසය, එකිනෙකා අතර තිබූ එකම අන්‍යෝන්‍ය සන්ධානය ඉස්ලාම් ආගම පමණක් වූ ස්වාධීන යෝධයන් විසින් රෝමයට එරෙහිව මෙහෙයවනු ලැබූ යුද්ධයක් හඳුනා දෙයි. දෙවන විපත්තියේ ඉතිහාසය, කලිෆාත්වයක් ලෙස හඳුන්වනු ලබන සංවිධානාත්මක ආගමක් සහ රාජ්‍ය බලයක් විසින් රෝමයට එරෙහිව මෙහෙයවනු ලැබූ යුද්ධයක් හඳුනා දෙයි. කවර අවස්ථාවක වුවද—මහම්මද් විසින් නිරූපිත ඉතිහාසයේ රෝමයට එරෙහි ස්වාධීන යුද්ධය හෝ ඔට්මන්, එනම් ඔටෝමාන් අධිරාජ්‍යය විසින් නිරූපිත සංවිධානාත්මක යුද්ධය හෝ වේවා—යුද්ධ කරන ක්‍රමය වූයේ හදිසියේත් අපේක්ෂා නොකළ අයුරිනුත් ප්‍රහාර එල්ල කිරීමයි. එය, එම කාලයේ යුධ සම්ප්‍රදාය වූ පරිදි, සියලු සෙබළුන් එකම වර්ණයේ නිල ඇඳුම් ඇන්දවා, පසුව ඔවුන් පේළියකට සංවිධානය කර, වෙඩි ප්‍රහාරය දෙසට ඉදිරියට ගමන් කරවමින් සිදු කරන ලද යුද්ධයක් නොවීය. “assassin” යන වචනය, හදිසියේත් අපේක්ෂා නොකළ අයුරින්ත් පහර දීමේ ඉස්ලාමීය යුධ ක්‍රමය මත පදනම් වී ඇති අතර, සාමාන්‍යයෙන් එය ප්‍රහාරකයාගේ මරණයෙන්ද අවසන් විය.

The word “assassin” is derived from the Arabic word “hashshashin,” which comes from “hashish,” meaning “hashish” or “cannabis.” The term was originally used to refer to a secretive and fanatical group of Nizari Ismaili Muslims in the Middle East during the medieval period. The members of this group were known for their unconventional and often violent methods, including the use of political assassinations to achieve their goals. It is said that they would sometimes consume hashish to prepare for their missions, which led to the use of the term “hashshashin” or “assassins” in the Western world. The Assassins were active during the medieval period, primarily in Persia and Syria, and they played a significant role in various political conflicts and assassinations during that time. The term “assassin” eventually made its way into European languages, where it came to refer more broadly to individuals who carry out political or targeted killings.

“assassin” යන පදය අරාබි “hashshashin” යන වචනයෙන් ආවෘත්තිය වී ඇත; එය “hashish” යන වචනයෙන් පැමිණි එකක් වන අතර, එහි අර්ථය “හෂීෂ්” හෝ “ගංජා” යන්නයි. මෙම පදය මුලින්ම භාවිතා කරන ලද්දේ මධ්‍යයුගීය කාලය තුළ මැද පෙරදිග ප්‍රදේශයේ සිටි නිසාරි ඉස්මායිලි මුස්ලිම්වරුන්ගෙන් සමන්විත, රහසිගත සහ අතිඋද්යෝගී කණ්ඩායමක් සඳහන් කිරීමටය. මෙම කණ්ඩායමේ සාමාජිකයෝ තම අරමුණු සාක්ෂාත් කරගැනීම සඳහා දේශපාලන ඝාතන යොදාගැනීම ඇතුළුව, සාමාන්‍ය ප්‍රවණතාවලින් බැහැර වූද බොහෝවිට ප්‍රචණ්ඩ වූද ක්‍රමවේද සඳහා ප්‍රසිද්ධ වූහ. ඔවුන් තම මෙහෙයුම් සඳහා සූදානම් වීමට සමහර අවස්ථාවල හෂීෂ් භාවිතා කළ බව කියනු ලබන අතර, එම නිසාම බටහිර ලෝකයේ “hashshashin” හෝ “assassins” යන පද භාවිතයට පැමිණියේය. Assassins කණ්ඩායම මධ්‍යයුගීය යුගයේ, ප්‍රධාන වශයෙන් පර්සියාව සහ සිරියාව තුළ ක්‍රියාකාරීව සිටි අතර, එම කාලයේ විවිධ දේශපාලන ගැටුම් සහ ඝාතනවලදී සැලකිය යුතු භූමිකාවක් ඉටු කළහ. අවසානයේ “assassin” යන පදය යුරෝපීය භාෂාවලටද ප්‍රවේශ වී, දේශපාලනමය හෝ නිශ්චිත ඉලක්කගත ඝාතන සිදුකරන පුද්ගලයන් සඳහා වඩා පුළුල් අර්ථයකින් භාවිත වන්නට විය.

This mode of warfare is an important prophetic characteristic of the three woes, for the prophetic role of Islam is to produce war. Islam as a symbol is all about warfare, and in Revelation chapter nine, Islam of the first and second woes is an illustration of their warfare. Their warfare is identified in the book of Revelation, as the action that angers the nations, just before probation closes.

මෙම යුද්ධ කිරීමේ ආකාරය, වියවුල් තුනේ වැදගත් අනාවැකිමය ලක්ෂණයකි; මන්ද ඉස්ලාමයේ අනාවැකිමය භූමිකාව යුද්ධය උපදවීම වීමයි. සංකේතයක් ලෙස ඉස්ලාමය මුළුමනින්ම යුද්ධය පිළිබඳ වන අතර, එළිදරව් පොතේ නවවෙනි පරිච්ඡේදයේ, පළමු හා දෙවන වියවුල්වල ඉස්ලාමය ඔවුන්ගේ යුද්ධයේ නිදර්ශනයකි. ඔවුන්ගේ යුද්ධය, එළිදරව් පොතේ, ජාතීන් කෝපගන්වන ක්‍රියාව ලෙස හඳුනාගනු ලබන්නේ, කරුණාකාලය අවසන් වීමට මඳ පෙරය.

> And the nations were angry, and thy wrath is come, and the time of the dead, that they should be judged, and that thou shouldest give reward unto thy servants the prophets, and to the saints, and them that fear thy name, small and great; and shouldest destroy them which destroy the earth. Revelation 11:18.

> ජාතීන් කෝපයට පත් වූහ; ඔබගේ උදහසද පැමිණියේය; මළවුන් විනිශ්චය කරනු ලැබිය යුතු කාලයද, ඔබගේ සේවකයන් වන අනාගතවක්තෘවරුන්ටත්, ශුද්ධවන්තයන්ටත්, ඔබගේ නාමයට භයවන සුළු ද මහත් ද සියල්ලන්ටත් ප්‍රතිඵල දෙන ලෙසත්, පොළොව විනාශ කරන අය විනාශ කරන ලෙසත් වූ කාලයද පැමිණියේය. එළිදරව් 11:18.

The “nations” are made “angry”, just before God’s wrath comes, and God’s wrath, as represented in the book of Revelation, is the seven last plagues that come when human probation closes. There are three waymarks in the verse; the angering of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead. The judgment of the dead here referenced is the judgment of the wicked dead that occurs during the thousand-year millennium, and not the investigative judgment of the dead that began on October 22, 1844. Sister White is clear that the three waymarks in this verse are distinct, and occur in the order in the verse.

“ජාතීන්” දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපය පැමිණීමට තරමක් පෙර “කෝපිත” කරනු ලැබේ; තවද දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපය, එළිදරව් පොතෙහි නිරූපිත ආකාරයට, මනුෂ්‍යයන්ගේ කරුණාකාලය අවසන් වන විට පැමිණෙන අවසාන වසංගත සතයයි. එම වචනයෙහි සීමා ලකුණු තුනක් ඇත: ජාතීන්ගේ කෝපවීම, දෙවියන්වහන්සේගේ කෝපය, සහ මළවුන් විනිශ්චය කිරීමට නියමිත කාලය. මෙහි සඳහන් වන මළවුන්ගේ විනිශ්චය යනු අවුරුදු දහසක මිලේනියම කාලය තුළ සිදුවන දුෂ්ට මළවුන්ගේ විනිශ්චය වන අතර, 1844 ඔක්තෝබර් 22 දින ආරම්භ වූ මළවුන් පිළිබඳ පරීක්ෂණ විනිශ්චය නොවේ. මෙම වචනයෙහි ඇති සීමා ලකුණු තුන එකිනෙකට වෙනස් වන බවත්, ඒවා එම වචනයෙහි දැක්වෙන අනුපිළිවෙළින් සිදුවන බවත් සහෝදරි වයිට් පැහැදිලිව ප්‍රකාශ කරයි.

> “I saw that the anger of the nations, the wrath of God, and the time to judge the dead were separate and distinct, one following the other, also that Michael had not stood up, and that the time of trouble, such as never was, had not yet commenced. The nations are now getting angry, but when our High Priest has finished His work in the sanctuary, He will stand up, put on the garments of vengeance, and then the seven last plagues will be poured out.

> “ජාතීන්ගේ කෝපයද, දෙවියන්වහන්සේගේ උදහසද, මළවුන් විනිශ්චය කිරීමට නියමිත කාලයද එකිනෙකට පසුව පැමිණෙන, වෙන්වූ හා පැහැදිලිව වෙනස් වූ කාලයන් බවද, තවද මිඛායෙල් නැගී නොසිටියේය යන්නත්, කිසි කලෙකත් නොවූ ආකාරයේ පීඩාකාලය තවමත් ආරම්භ වී නොමැත්තේය යන්නත් මම දුටුවෙමි. ජාතීන් දැන් කෝපයට පත් වෙමින් සිටිති; එහෙත් අපගේ උතුම් පූජකයා ශුද්ධස්ථානය තුළ තම සේවය අවසන් කළ පසු, උන්වහන්සේ නැගී සිට, පළිගැනීමේ වස්ත්‍ර පැළඳගනු ඇත; එවිට අන්තිම වසංගත සත්කය වගුරුවනු ලබනු ඇත.”

> “I saw that the four angels would hold the four winds until Jesus’ work was done in the sanctuary, and then will come the seven last plagues.” Early Writings, 36.

> “මම දුටුවෙමි: යේසුස්වහන්සේගේ ශුද්ධස්ථානය තුළ වූ සේවය නිමවන තුරු දේවදූතයන් සතරදෙනා පවන සතර රඳවා තබනු ඇත; ඉන්පසු අවසාන පීඩා සත පැමිණෙනු ඇත.” Early Writings, 36.

The role of Islam in the last book of the Bible is to anger the nations, and they do this through warfare. The role of Islam in the first book of the Bible is to bring every man’s hand in the world together against Islam, represented as Ishmael.

බයිබලයේ අවසාන පොතෙහි ඉස්ලාමයේ භූමිකාව වන්නේ ජාතීන් කෝපයට පත් කිරීමය, එය ඔවුන් යුද්ධය මඟින් සිදු කරති. බයිබලයේ පළමු පොතෙහි ඉස්ලාමයේ භූමිකාව වන්නේ ලෝකයේ සෑම මනුෂ්‍යයෙකුගේම අත ඉෂ්මායෙල් ලෙස නිරූපිත ඉස්ලාමයට විරුද්ධව එක්කිරීමය.

> And the angel of the Lord said unto her, Behold, thou art with child, and shalt bear a son, and shalt call his name Ishmael; because the Lord hath heard thy affliction. And he will be a wild man; his hand will be against every man, and every man’s hand against him; and he shall dwell in the presence of all his brethren. Genesis 16:11, 12.

> එවිට ස්වාමීන්වහන්සේගේ දූතයා ඇයට කීවේය: බලව, නුඹ ගර්භණීව සිටින්නෙහිය, නුඹ පුත්‍රයෙකු බිහිකරන්නෙහිය, ඔහුගේ නාමය ඉෂ්මායෙල් යයි කැඳවන්නෙහිය; මක්නිසාද ස්වාමීන්වහන්සේ නුඹේ පීඩාව අසා ඇත. ඔහු වනචර මනුෂ්‍යයෙකු වන්නේය; ඔහුගේ අත සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම විරුද්ධවද, සෑම මනුෂ්‍යයෙකුගේම අත ඔහුට විරුද්ධවද වන්නේය; ඔහු සියලු තම සහෝදරයන්ගේ සන්නිධියේ වාසය කරන්නේය. උත්පත්ති 16:11, 12.

The word “hand,” as a symbol is like all biblical symbols, and it can have more than one meaning depending upon the context where it is used. By far the “hand,” as a symbol in Bible prophecy, is a symbol of warfare. The Hebrew word translated as “wild man,” is the word for the wild Arabian ass, which possesses several important prophetic implications, one of which is that the Arabian ass is a member of the Equidae family of animals, as is the horse. In Revelation chapter nine, and on both of the sacred charts of Habakkuk (the 1843 and 1850 pioneer charts), the horse is used as the symbol of the warfare represented by Islam of the three woes. The first and last mention of Islam, as represented in the book of Genesis, and the book of Revelation identify Islam with the symbol of the Equidae family (ass or horse), and they both emphasize the role of Islam as being to bring warfare to “every man” (the nations).

“අත” යන වචනය සංකේතයක් ලෙස, සියලු බයිබලීය සංකේත මෙන්ම, එය භාවිත වන සන්දර්භය අනුව එක් අර්ථයකට වඩා වැඩි අර්ථ දරන්නට පුළුවන. කෙසේ වෙතත්, බයිබල් අනාවැකියෙහි සංකේතයක් ලෙස “අත” යන්න ප්‍රධාන වශයෙන්ම යුද්ධයේ සංකේතයකි. “වල් මනුෂ්‍යයා” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති හෙබ්‍රෙව් වචනය, වල් අරාබි ගධයා සඳහා භාවිත වන වචනයයි; එයට වැදගත් අනාවැකිමය අර්ථ කිහිපයක් ඇත. ඒවායින් එකක් නම්, අරාබි ගධයා අශ්වයා ද අයත් වන Equidae සත්ත්ව පවුලෙහි සාමාජිකයෙකු වීමයි. එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේදීත්, හබක්කුක්ගේ ශුද්ධ පටක දෙකෙහිත් (1843 සහ 1850 පුරෝගාමී පටක), තුන් අවාසනාවන්හි ඉස්ලාමය මඟින් නිරූපිත යුද්ධය සඳහා සංකේතය ලෙස අශ්වයා භාවිත කර ඇත. උත්පත්ති පොතෙහිත් එළිදරව් පොතෙහිත් නිරූපණය වී ඇති පරිදි ඉස්ලාමය පිළිබඳ පළමු සහ අවසාන සඳහන් කිරීම්, ඉස්ලාමය Equidae පවුලේ සංකේතය (ගධයා හෝ අශ්වයා) සමඟ හඳුනා ගනිති; තවද, “සෑම මනුෂ්‍යයෙකු” කෙරෙහි (ජාතීන් කෙරෙහි) යුද්ධය ගෙන ඒම ඉස්ලාමයේ භූමිකාව බව දෙකම අවධාරණය කරයි.

In the book of Revelation, chapter NINE, verse ELEVEN, the character of Islam is identified, for prophetically character is represented by a name. The name given to the king that rules over Islam reflects that first reference to Islam in the book of Genesis, where it is written that the character or spirit of Ishmael “shall dwell in the presence of all his brethren.” The king which rules over all of Islam is the spirit of Ishmael (their king), whose hand is “against every man”.

එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ එකොළොස්වන වචනයෙහි, ඉස්ලාමයේ ස්වභාවය හඳුන්වා දෙනු ලබයි; මක්නිසාද, අනාවැකිමය ලෙස ස්වභාවය නාමයකින් නිරූපණය කරනු ලැබේ. ඉස්ලාමය මත ආණ්ඩු කරන රජුට දී ඇති නාමය, උත්පත්ති පොතෙහි ඉස්ලාමය පිළිබඳ එම ප්‍රථම සඳහන ප්‍රතිධ्वනිත කරයි; එහි ලියවී ඇති පරිදි, ඉෂ්මායෙල්ගේ ස්වභාවය හෝ ආත්මය “තමාගේ සියලු සහෝදරයන් ඉදිරියෙහි වාසය කරනු ඇත.” සියලු ඉස්ලාමය මත ආණ්ඩු කරන රජු වන්නේ ඉෂ්මායෙල්ගේ ආත්මය (ඔවුන්ගේ රජු) ය; ඔහුගේ අත “සෑම මනුෂ්‍යයෙකුටම විරුද්ධය.”

> And they had a king over them, which is the angel of the bottomless pit, whose name in the Hebrew tongue is Abaddon, but in the Greek tongue hath his name Apollyon. Revelation 9:11.

> තමන් මත රජෙකු ඔවුන්ට සිටියේය; ඔහු අගාධ කුහරයේ දූතයාය. ඔහුගේ නාමය හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් අබඩොන් වන අතර, ග්‍රීක් භාෂාවෙන් ඔහුගේ නාමය අපොල්ලියොන්ය. එළිදරව් 9:11.

In the Old Testament, represented by the Hebrew, or the New Testament, represented by the Greek, the character that reigns over the adherents of the religion of Islam is identified as either Abaddon or Apollyon, which in either means “death and destruction.” Death and destruction are the character of Islam, whether represented in the Old or New Testaments. The specific characteristics of the spirit that rules within every adherent of Islam, in connection with the symbol of the ass or the horse are both elements of the First and the Last references to Islam. These two prophetic attributes possess the signature of Alpha and Omega. When Sister White identifies the message that brings the one hundred and forty-four thousand to life as the mighty army of the third angel, she states the following:

පැරණි ගිවිසුමේ හෙබ්‍රෙව් භාෂාවෙන් නිරූපණය වූවත්, අලුත් ගිවිසුමේ ග්‍රීක භාෂාවෙන් නිරූපණය වූවත්, ඉස්ලාම් ආගමේ අනුගාමිකයන් මත රාජ්‍ය කරන ස්වභාවය Abaddon හෝ Apollyon යනුවෙන් හඳුනාගනු ලැබේ; එම නාම දෙකෙන් කවරක් වුවද එහි අර්ථය “මරණය හා විනාශය” යන්නයි. පැරණි හෝ අලුත් ගිවිසුම්වලින් කවරකින් නිරූපණය කළත්, ඉස්ලාම්ගේ ස්වභාවය මරණය හා විනාශයය. ඉස්ලාම්ගේ සෑම අනුගාමිකයෙකු තුළම පාලනය කරන ආත්මයේ විශේෂ ලක්ෂණ, කොටළුවා හෝ අශ්වයා යන සංකේතය සමඟ සම්බන්ධව, ඉස්ලාම් පිළිබඳ පළමුත් අවසානත් සඳහන් කිරීම් දෙකේම අංග වේ. මෙම අනාවැකිමය ගුණාංග දෙකම අල්ෆා සහ ඔමේගාගේ මුද්‍රාව දරයි. සහෝදරි වයිට්, එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසට ජීවනය ගෙන එන පණිවිඩය තුන්වැනි දූතයාගේ බලවත් හමුදාව ලෙස හඳුනාදෙන විට, ඇය පහත පරිදි ප්‍රකාශ කරයි:

> “Angels are holding the four winds, represented as an angry horse seeking to break loose and rush over the face of the whole earth, bearing destruction and death in its path.

> “දේවදූතයෝ සම්පූර්ණ පොළොවේ මුහුණත මත කැඩී පැන දාවනය වෙමින් තම ගමන් මඟෙහි විනාශය හා මරණය ගෙනයන්නට උත්සාහ කරන කෝපිත අශ්වයෙකු ලෙස නිරූපිත සතර සුළං අල්ලාගෙන සිටිති.”

> “Shall we sleep on the very verge of the eternal world? Shall we be dull and cold and dead? Oh, that we might have in our churches the Spirit and breath of God breathed into His people, that they might stand upon their feet and live. We need to see that the way is narrow, and the gate strait. But as we pass through the strait gate, its wideness is without limit.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

> “අපි සදාකාල ලෝකයේ ඉතාම සීමාව අසලම නිදා සිටිමු ද? අපි මඳබුද්ධි, ශීතල, මළවුන් මෙන් වන්නෙමු ද? අහෝ, දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයත් ප්‍රාණශක්තියත් උන්වහන්සේගේ ජනතාව තුළට හුස්ම හෙළනු ලැබී, ඔවුන් තම පාද මත නැඟිට ජීවමාන වන්නට අපගේ සභාවල තිබුණොත් කෙතරම් හොඳද. මාර්ගය සංකීර්ණ බවත්, දොරටුව පටු බවත් අප දැකිය යුතුය. නමුත් අපි එම පටු දොරටුවෙන් ඇතුල් වන විට, එහි විස්තාරය සීමාවක් නොමැති ය.” Manuscript Releases, volume 20, 217.

The four winds are held during the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the four winds are an “angry horse” that bears “death and destruction in its path.” On September 11, 2001 the third woe arrived into prophetic history bringing “death and destruction,” thus “angering the nations,” when it struck the spiritual glorious land “suddenly and unexpectedly.” On October 7, 2023, the third woe, continued on its path of “death and destruction” thus further “angering the nations” when it attacked the literal glorious land “suddenly and unexpectedly.” The first unexpected attack marked the beginning of the period of the sealing of the one hundred and forty-four thousand, and the recent attack on October 7, 2023, marks the beginning of the ending period or “binding off” of the sealing of the one hundred and forty-four thousand. Shall we sleep on the very verge of the eternal world?

එකසිය හතළිස්හතර දහස මුද්‍රාතැබීම සිදුවන කාලයේ සතර සුළං රඳවා තබා ඇත; එම සතර සුළං යනු තම ගමන් මඟෙහි “මරණය හා විනාශය” වහනය කරන “කෝපිත අශ්වයෙකි.” 2001 සැප්තැම්බර් 11 වන දින, “මරණය හා විනාශය” ගෙන එමින්, “ජාතීන් කෝපයට පත් කරමින්,” ආත්මික මහිමාන්විත දේශයට “හදිසියේ හා අනපේක්ෂිත ලෙස” පහර දුන් විට, තුන්වන අභිශාපය දේවවාක්‍යමය ඉතිහාසයට පැමිණියේය. 2023 ඔක්තෝබර් 7 වන දින, වචනාර්ථයෙන් මහිමාන්විත දේශයට “හදිසියේ හා අනපේක්ෂිත ලෙස” පහර දුන් විට, “මරණය හා විනාශය” යන එහි මාර්ගයෙහි තවදුරටත් ගමන් කරමින්, ඒ අනුව “ජාතීන් තවදුරටත් කෝපයට පත් කරමින්,” තුන්වන අභිශාපය ඉදිරියටම පැවතිණි. පළමු අනපේක්ෂිත ප්‍රහාරය එකසිය හතළිස්හතර දහස මුද්‍රාතැබීමේ කාලයේ ආරම්භය සලකුණු කළේය; තවද 2023 ඔක්තෝබර් 7 වන දින සිදුවූ නවතම ප්‍රහාරය, එකසිය හතළිස්හතර දහස මුද්‍රාතැබීමේ අවසන් කාලය, එනම් “අවසන් බැඳ තැබීම,” ආරම්භ වන බව සලකුණු කරයි. අපි සදාකාල ලෝකයේ අතිසමීප සීමාවේදී නිදන්නෙමු ද?

On both sacred pioneer charts Islam of the first and second woes is graphically illustrated by Islamic warriors riding upon their warhorses. The rider upon the warhorse of the first woe in both illustrations is carrying a spear, and the rider of the horse representing the second woe, is firing a rifle. The distinction is plainly identified in Revelation chapter nine, for it was in the history of the second woe, that gunpowder was invented and first used in warfare. Commenting on verses seventeen through nineteen, of Revelation chapter nine, Uriah Smith records the following:

පළමු හා දෙවන අහෝවල ඉස්ලාමය, ශුද්ධ වූ පුරෝගාමී ප්‍රස්තාර දෙකෙහිම, යුද්ධ අශ්වයන් මත සවාරිය කරන ඉස්ලාමීය යෝධයන් විසින් දෘශ්‍යමාන ලෙස නිරූපණය කර ඇත. එම නිරූපණ දෙකෙහිම පළමු අහෝවට අදාළ යුද්ධ අශ්වයා මත සිටින සවාරිකරු හෙල්ලයක් දරාගෙන සිටියි; දෙවන අහෝව නියෝජනය කරන අශ්වයාගේ සවාරිකරු තුවක්කුවක් වෙඩි තබමින් සිටියි. මෙම වෙනස ප්‍රකාශිතව හඳුනාගත හැක්කේ එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේය; මන්ද යත්, දෙවන අහෝවේ ඉතිහාසය තුළදී දාරුපොඩි සොයාගනු ලැබ, යුද්ධකර්මයේදී ප්‍රථම වරට භාවිතයට ගෙන එන ලද්දේ එම කාලයේදී වන බැවිනි. එළිදරව් පොතේ නවවන පරිච්ඡේදයේ දහහත්වන සිට දහනවවන දක්වා පද සම්බන්ධයෙන් අදහස් දක්වමින්, යූරියා ස්මිත් පහත සඳහන් දේ ලේඛනගත කරයි:

> “The first part of this description may have reference to the appearance of these horsemen. Fire, representing a color, stands for red, ‘as red as fire’ being a frequent term of expression; jacinth, or hyacinth, for blue; and brimstone, for yellow. And these colors greatly predominated in the dress of these warriors; so that the description, according to this view, would be accurately met in the Turkish uniform, which was composed largely of red, or scarlet, blue, and yellow. The heads of the horses were in appearance as the heads of lions to denote their strength, courage, and fierceness; while the last part of the verse undoubtedly has reference to the use of gunpowder and firearms for purposes of war, which were then but recently introduced. As the Turks discharged their firearms on horseback, it would appear to the distant beholder that the fire, smoke, and brimstone issued out of the horses’ mouths, as illustrated by the accompanying plate.

> “මෙම විස්තරයේ පළමු කොටස, මේ අශ්වාරෝහකයන්ගේ පෙනුමට සම්බන්ධ විය හැක. වර්ණයක් නියෝජනය කරමින් ඇති ගින්න රතු පැහැය දක්වයි; ‘ගින්න මෙන් රතු’ යන්න නිතර භාවිත වන ප්‍රකාශයකි. ජාසින්ත්, හෝ හයසින්ත්, නිල් පැහැය සඳහාත්; ගන්ධකය, කහ පැහැය සඳහාත් යොදා ඇත. තවද මේ වර්ණයන් මේ යෝධයන්ගේ ඇඳුම තුළ ඉතා ප්‍රබල ලෙස අධිපතිව පැවති බැවින්, මෙම අදහස අනුව, මෙම විස්තරය බොහෝ දුරට රතු හෝ රක්තවර්ණ, නිල් සහ කහ වර්ණයන්ගෙන් සමන්විත වූ තුර්කි නිල ඇඳුමට නිවැරදිව ගැළපෙයි. අශ්වයන්ගේ හිස්, ඔවුන්ගේ බලය, ධෛර්යය සහ උග්‍රත්වය දක්වනු පිණිස, පෙනුමෙන් සිංහයන්ගේ හිස් මෙන් විය; එසේම, මෙම පදයේ අවසාන කොටස නිසැකවම යුද්ධ කාර්යයන් සඳහා බෙහෙත් කුඩු සහ ගිනිඅවි භාවිතයට සම්බන්ධ වන අතර, ඒවා එවකට යම් කාලයකට පෙර පමණක් හඳුන්වා දී තිබුණි. තුර්කයන් අශ්ව පිට සිටියදීම තම ගිනිඅවි ප්‍රහාරය එල්ල කළ බැවින්, සමීපයෙන් නොව දුරින් බලන නිරීක්ෂකයාට, අමුණා ඇති රූපයෙන් පැහැදිලි කරන පරිදි, ගින්න, දුම සහ ගන්ධකය අශ්වයන්ගේ කටවලින් පිටවන්නාක් මෙන් පෙනී යනු ඇත.”

> “Respecting the use of firearms by the Turks in their campaign against Constantinople, Elliott (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) thus speaks:—‘It was to “the fire and the smoke and the sulphur,” to the artillery and firearms of Mahomet, that the killing of the third part of men, i.e., the capture of Constantinople, and by consequence the destruction of the Greek empire, was owing. Eleven hundred years and more had now elapsed since her foundation by Constantine. In the course of them, Goths, Huns, Avars, Persians, Bulgarians, Saracens, Russians, and indeed the Ottoman Turks themselves, had made their hostile assaults, or laid siege against it. But the fortifications were impregnable by them. Constantinople survived, and with it the Greek empire. Hence the anxiety of the Sultan Mahomet to find that which would remove the obstacle. “Canst thou cast a cannon,” was his question to the founder of cannon that deserted to him, “of the size sufficient to batter down the wall of Constantinople?” Then the foundry was established at Adrianople, the cannon cast, the artillery prepared, and the siege began.’

> “කොන්ස්ටැන්ටිනෝපලයට විරුද්ධව තුර්කයන්ගේ යුද්ධාභියානයේ ගිනිඅවි භාවිතය සම්බන්ධයෙන්, එලියට් (Horae Apocalypticae, Vol. I, pp. 482–484) මෙසේ ප්‍රකාශ කරයි:— ‘“ගින්නටත් දුමටත් ගන්ධකයටත්,” එනම් මහොමට්ගේ තොප්පුකම් සහ ගිනිඅවිවලටත්, මනුෂ්‍යයන්ගේ තුන්වන කොටස මැරීම, එනම් කොන්ස්ටැන්ටිනෝපලය අල්ලාගැනීම, සහ එහි ප්‍රතිඵලයක් ලෙස ග්‍රීක අධිරාජ්‍යයේ විනාශය, අයත් වූයේය. කොන්ස්ටන්ටයින් විසින් එය පිහිටුවා දැමූ දා සිට දැන් අවුරුදු එක්දහස් එකසියයකටත් වැඩි කාලයක් ගත වී තිබුණි. එම කාලය තුළ ගෝත්වරු, හූණ්වරු, ආවාර්වරු, පර්සියවරු, බල්ගේරියවරු, සරාසෙන්වරු, රුසියානුවරු, සහ සැබවින්ම ඔටෝමාන් තුර්කයන්මද, එයට විරුද්ධ ප්‍රහාර එල්ල කර තිබූහ, නැතහොත් එය වටලා තිබූහ. එහෙත් එහි බලකොටු ඔවුන්ට අභිභව කළ නොහැකිව තිබුණි. කොන්ස්ටැන්ටිනෝපලය ජීවත්ව තිබුණි, සහ එය සමඟ ග්‍රීක අධිරාජ්‍යයද පවතිනු ලැබීය. එබැවින් බාධකය ඉවත් කරනු ලබන දෙය සොයාගැනීමට සුල්තාන් මහොමට් තුළ දැඩි උත්සුකතාවයක් ඇති විය. “කොන්ස්ටැන්ටිනෝපලයේ ප්‍රාකාරය බිඳ හෙළීමට ප්‍රමාණවත් විශාලත්වයකින් යුත් තොප්පුවක් ඔබට වාත්තු කළ හැකිද?” යනු ඔහු වෙත පලා ආ තොප්පු නිර්මාතෘගෙන් ඔහු ඇසූ ප්‍රශ්නය විය. එවිට ඇඩ්‍රියානෝපලයේ වාත්තු ශාලාව පිහිටුවනු ලැබීය, තොප්පු වාත්තු කරනු ලැබීය, තොප්පුකම් සූදානම් කරනු ලැබීය, සහ වටලෑම ආරම්භ විය.’”

> “It well deserves remark, how Gibbon, always the unconscious commentator on the Apocalyptic prophecy, puts this new instrumentality of war into the foreground of his picture, in his eloquent and striking narrative of the final catastrophe of the Greek empire. In preparation for it, he gives the history of the recent invention of gunpowder, ‘that mixture of saltpeter, sulphur, and charcoal;’ tells of its earlier use by the Sultan Amurath, and also, as before said, of Mahomet’s foundry of larger cannon at Adrianople; then, in the progress of the siege itself, describes how ‘the volleys of lances and arrows were accompanied with the smoke, the sound, and the fire of the musketry and cannon;’ how ‘the long order of the Turkish artillery was pointed against the walls, fourteen batteries thundering at once on the most accessible places;’ how ‘the fortifications which had stood for ages against hostile violence were dismantled on all sides by the Ottoman cannon, many breaches opened, and near the gate of St. Romanus, four towers leveled with the ground:’ how, as ‘from the lines, the galleys, and the bridge, the Ottoman artillery thundered on all sides, the camp and city, the Greeks and the Turks, were involved in a cloud of smoke, which could only be dispelled by the final deliverance or destruction of the Roman empire:’ how ‘the double walls were reduced by the cannon to a heap of ruins:’ and how the Turks at length ‘rising through the breaches,’ ‘Constantinople was subdued, her empire subverted, and her religion trampled in the dust by the Moslem conquerors.’ I say it well deserves observation how markedly and strikingly Gibbon attributes the capture of the city, and so the destruction of the empire, to the Ottoman artillery. For what is it but a comment on the words of our prophecy? ‘By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the sulphur, which issued out of their mouths.’

> “අපොකැලිප්තික අනාවැකිය පිළිබඳ සදා අවිඥානික විවරණකරු වන ගිබන්, ග්‍රීක අධිරාජ්‍යයේ අවසාන විනාශකාරී විපත්තිය ගැන තමන්ගේ වාග්චාතුර සහ ප්‍රබල කථනයෙහි, යුද්ධයේ මේ නව උපකරණය තම රූපණයේ ප්‍රමුඛස්ථානයෙහි තබන ආකාරය, නියත වශයෙන් සලකා බැලීමට සුදුසුය. එයට සූදානමක් වශයෙන්, ඔහු මෑතකදී සිදු වූ ගන්පවුඩර් නිපදවීමේ ඉතිහාසය දක්වයි, ‘සෝල්ට්පීටර්, ගන්ධක, සහ අඟුරු මිශ්‍රණය වන එය;’ එහි පූර්ව භාවිතය සුල්තාන් අමුරාත් විසින් කළ බවත්, මීට පෙර සඳහන් කළ පරිදි, අද්‍රියානෝපල්හි මහොමෙත්ගේ විශාල තෝප්පු වාත්තුශාලාව පිළිබඳවත් කියයි; එවිට, වැටලීමේ ක්‍රියාමාර්ගය ඉදිරියට යද්දී, ‘ඊතල සහ බాణ වැහි සමඟ මස්කට් සහ තෝප්පු වල දුම, ශබ්දය, සහ ගින්න එක්ව තිබූ’ ආකාරයත්; ‘තුර්කි තෝප්පු බලකායේ දිගු පෙළ පවුරු ඉලක්ක කර යොමු කර තිබූ අතර, බැටරි දහහතරක් එකවරම පහසුවෙන් ළඟා විය හැකි ස්ථාන මත ගොරවා හඬ නගමින් තිබූ’ ආකාරයත්; ‘ශතවර්ෂ ගණනාවක් පුරා සතුරු ප්‍රහාරයට එරෙහිව ස්ථිරව තිබූ බලකොටු, ඔටෝමන් තෝප්පු මගින් සෑම පැත්තකින්ම බිඳ දමන ලදී, බොහෝ බිඳවැටීම් විවෘත කරන ලදී, සහ ශාන්ත රෝමානස් දොරටුව අසල කුළුණු හතරක් බිම සමතලා කරන ලදී’ යන ආකාරයත්; තවද ‘පේළිවලින්, ගැලී නෞකාවලින්, සහ පාලමෙන්, ඔටෝමන් තෝප්පු සියලු දිශාවලින්ම ගොරවමින් තිබූ බැවින්, කඳවුරත් නගරයත්, ග්‍රීකයෝත් තුර්කයෝත්, දුමාර වලාකුළකින් ආවරණය කරනු ලැබූ අතර, එය පහ විය හැක්කේ රෝම අධිරාජ්‍යයේ අවසාන ගැළවීමෙන් හෝ විනාශයෙන් පමණක් විය’ යන ආකාරයත්; ‘ද්විත්ව පවුරු තෝප්පු මගින් නටබුන් ගොඩක් බවට පත් කරනු ලැබූ’ ආකාරයත්; අවසානයේ තුර්කයෝ ‘බිඳවැටීම් හරහා නැගී එමින්,’ ‘කොන්ස්ටන්ටිනෝපලය යටත් කරගන්නා ලදී, ඇගේ අධිරාජ්‍යය පෙරළා දමන ලදී, ඇගේ ආගම මුස්ලිම් ජයග්‍රාහකයන් විසින් දූවිල්ලෙහි පෑගී දමන ලදී’ යන ආකාරයත් ඔහු විස්තර කරයි. මම කියන්නේ, නගරය අල්ලා ගැනීමත්, එමගින් අධිරාජ්‍යයේ විනාශයත්, ඔටෝමන් තෝප්පු බලයට ගිබන් කොපමණ පැහැදිලිව හා ප්‍රබල ලෙස ආරෝපණය කරන්නේද යන්න සලකා බැලීමට නියත වශයෙන් සුදුසු බවය. මක්නිසාද, එය අපගේ අනාවැකියේ වචන පිළිබඳ විවරණයක් හැර වෙන කුමක්ද? ‘මේ තුන මඟින් මනුෂ්‍යයන්ගේ තුන්වැනි කොටස මරනු ලැබූහ, එනම් ඔවුන්ගේ මුඛවලින් නික්මුණු ගින්නෙන්, දුමෙන්, සහ ගන්ධකයෙන්ය.’”

> “‘VERSE 18. By these three was the third part of men killed, by the fire, and by the smoke, and by the brimstone, which issued out of their mouths. 19. For their power is in their mouth, and in their tails; for their tails were like unto serpents, and had heads, and with them they do hurt.’

> “‘18 වන පදය. ඔවුන්ගේ මුඛවලින් නික්මුණු ගින්න, දුම, හා ගන්ධකය විසින් මේ තුනෙන් මනුෂ්‍යයන්ගෙන් තුන්වන කොටස මැරී ගියා. 19. මක්නිසාද ඔවුන්ගේ බලය ඔවුන්ගේ මුඛයෙහිත් ඔවුන්ගේ වාලයෙහිත් තිබේය; මක්නිසාද ඔවුන්ගේ වාලයෝ සර්පයන්ට සමානව, හිස්ද ඇතිව තිබුණෝය, එමගින් ඔවුහු හානි කරති.’”

> “These verses express the deadly effect of the new mode of warfare introduced. It was by means of these agents,—gunpowder, firearms, and cannon,—that Constantinople was finally overcome, and given into the hands of the Turks.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

> “මෙම පදයන් මඟින් හඳුන්වා දෙන ලද නව යුද්ධ ක්‍රමයේ මාරාන්තික ප්‍රතිඵලය ප්‍රකාශ කරයි. කොන්ස්ටන්ටිනෝපලය අවසානයේ ජයගනු ලැබ, තුර්කයන්ගේ අතට භාරදෙන ලද්දේ මෙම උපකරණයන්—ගිනිපොඩි, ගිනිඅවි, හා තොප්පි—මඟිනි.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 510–514.

We will continue the study of the third woe, in the next article.

අපි ඊළඟ ලිපියේදී තුන්වන අයෝවේ අධ්‍යයනය තවදුරටත් කරගෙන යන්නෙමු.

> “I awoke from my sleep last night with a great burden upon my mind. I was delivering a message to our brethren and sisters, and it was a message of warning and instruction concerning the work of some who are advocating erroneous theories as to the reception of the Holy Spirit, and its operation through human agencies.

> “ගතවූ රාත්‍රියේ, මගේ මනසේ මහත් බරක් ඇතුව, මම නින්දෙන් අවදි වුණෙමි. මම අපගේ සහෝදර සහෝදරියන් වෙත පණිවුඩයක් ප්‍රකාශ කරමින් සිටියෙමි; එය ශුද්ධාත්මයාණන් පිළිගැනීම සහ මනුෂ්‍ය උපකරණයන් මාර්ගයෙන් උන්වහන්සේගේ ක්‍රියාකාරිත්වය පිළිබඳව වැරදි න්‍යායන් ප්‍රචාරය කරන සමහර අයගේ ක්‍රියාව සම්බන්ධයෙන් අනතුරු ඇඟවීමේද උපදෙස් දීමේද පණිවුඩයක් විය.”

> “I was instructed that fanaticism similar to that which we were called to meet after the passing of the time in 1844 would come in among us again in the closing days of the message, and that we must meet this evil just as decidedly now as we met it in our early experiences.

> 1844 දී නියමිත කාලය පසු වී ගිය පසු අපට මුහුණ දීමට කැඳවනු ලැබූ උමතුභාවයට සමාන වූ උමතුභාවයක්, පණිවිඩයේ අවසාන දිනවල නැවතත් අප අතරට පැමිණෙන බව මට උපදෙස් දෙන ලදී; එසේම අපගේ ආරම්භක අත්දැකීම්වලදී අපි එයට මුහුණ දුන් ආකාරයටම, දැන් ද මෙම අයහපතට එකසේ ස්ථිර ලෙස මුහුණ දිය යුතු බවත් මට දන්වනු ලැබීය.

> “We are standing on the threshold of great and solemn events. Prophecies are fulfilling. Strange and eventful history is being recorded in the books of heaven—events which it was declared should shortly precede the great day of God. Everything in the world is in an unsettled state. The nations are angry, and great preparations for war are being made. Nation is plotting against nation, and kingdom against kingdom. The great day of God is hasting greatly. But although the nations are mustering their forces for war and bloodshed, the command to the angels is still in force, that they hold the four winds until the servants of God are sealed in their foreheads.” Selected Messages, book 1, 221.

> “අපි මහත් හා ගම්භීර සිදුවීම්වල අභිමුවේ සිටිමු. අනාවැකි ඉටු වෙමින් පවතී. අමුතු සහ සිදුවීම්පූර්ණ ඉතිහාසයක් ස්වර්ගීය පොත්වල සටහන් කරනු ලබමින් පවතී—දෙවියන්වහන්සේගේ මහත් දවසට කෙටි කලකට පෙර සිදුවනු ඇතැයි ප්‍රකාශ කරනු ලැබූ සිදුවීම්ය. ලෝකයේ සියල්ල අස්ථිර තත්ත්වයක පවතී. ජාතීහු කෝපයට පත්ව සිටිති, යුද්ධය සඳහා විශාල සූදානම්කම් කරනු ලබති. ජාතියක් ජාතියකට විරුද්ධව කුමන්ත්‍රණය කරයි, රාජ්‍යයක් රාජ්‍යයකට විරුද්ධවද එසේමය. දෙවියන්වහන්සේගේ මහත් දවස ඉතා වේගයෙන් ළඟා වෙමින් පවතී. එහෙත් ජාතීහු යුද්ධය හා රුධිරපාතය සඳහා තම බලකා එකතු කරමින් සිටියද, දෙවියන්වහන්සේගේ සේවකයන් ඔවුන්ගේ නළල්වල මුද්‍රා කරනු ලබන තුරු, දූතයන් සිව් සුළඟ අල්ලාගෙන සිටිය යුතුය යන ආඥාව තවමත් බලාත්මකව පවතී.” Selected Messages, book 1, 221.

Back to Articles