Article

# Rome Establishes the Vision - Number Five

රෝමය දර්ශනය ස්ථාපනය කරයි - අංක පහයි

Unveiling the Repeated Prophetic Controversies in Adventism: Understanding the Robbers of Thy People

ඇඩ්වෙන්ටිස්ථත්වය තුළ නැවත නැවතත් ප්‍රකාශ වන අනාවැකිමය විවාද හෙළිදරව් කිරීම: ඔබගේ ජනතාවගේ කොල්ලකරුවන් අවබෝධ කරගැනීම

Author

Jeff Pippenger

Published

August 9, 2024

Formats

PDF
Word
Song MP3

In the last article we identified six prophetic lines of controversy which have occurred in the history of Adventism from the Millerite time period until the present day. I contend the first and the last controversy over the “robbers of thy people” in verse fourteen of Daniel chapter eleven are prophetically identical. The Millerites understood the “robbers” to be Rome, and the Protestants taught the “robbers” were a Syrian king named Antiochus Epiphanes.

අවසන් ලිපියේදී, මිලරයිට් කාලපරිච්ඡේදයේ සිට වර්තමානය දක්වා ඇඩ්වෙන්ටිස්වාදයේ ඉතිහාසය තුළ සිදුවී ඇති වාදවිවාදයන්ගේ භාවිතානුකූල රේඛා හයක් අපි හඳුනාගත්තෙමු. දානියෙල්ගේ එකොළොස්වන අධ್ಯಾಯයේ දහහතරවන පදයේ සඳහන් “නුඹේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයෝ” පිළිබඳ වූ පළමුවන හා අවසාන වාදවිවාදය භාවිතානුකූලව සමාන යැයි මම තර්ක කරමි. මිලරයිට්වරු “කොල්ලකාරයෝ” යනුවෙන් රෝමය අදහස් කළහ; ප්‍රොටස්තන්තයන් නම් “කොල්ලකාරයෝ” සිරියානු රජෙකු වූ ඇන්ටියොකස් එපිෆනීස් යැයි උගන්වා සිටියහ.

> And in those times there shall many stand up against the king of the south: also the robbers of thy people shall exalt themselves to establish the vision; but they shall fall. Daniel 11:14.

> ඒ කාලවලදී දකුණේ රජුට විරුද්ධව බොහෝ දෙනෙක් නැඟී සිටින්නෝය; තවද, දර්ශනය ස්ථාපිත කිරීමට ඔබේ ජනතාව අතර කොල්ලකාරයෝද තමන් උසස් කරගන්නෝය; නමුත් ඔව්හු වැටෙන්නෝය. දානියෙල් 11:14.

Beginning in verse ten, and continuing through verse fifteen a warfare between the kingdoms of Egypt and Syria is represented. Egypt is the king of the south in the passage, and the Syrian king is represented as the king of the north. Verse ten identifies what the historians call the beginning of the Fourth Syrian war in 219 BC, verses eleven and twelve represent the battle of Raphia in 217 BC, and its aftermath. Then verses thirteen through fifteen identify the battle of Panium in 200 BC. In verses ten through fifteen the Syrian king is Antiochus Magnus, ruler of the Seleucid Empire.

දහවන පදයෙන් ආරම්භ වී පහළොස්වන පදය දක්වා, මිසරයේ හා සිරියාවේ රාජ්‍යයන් අතර වූ යුද්ධයක් නිරූපණය කර ඇත. මෙම ඡේදයේ මිසරය දකුණු රජු ලෙස ද, සිරියානු රජු උතුරු රජු ලෙස ද නිරූපිතය. දහවන පදය, ඉතිහාසඥයන් ක්‍රි.පූ. 219 දී සිදුවූ සිව්වන සිරියානු යුද්ධයේ ආරම්භය ලෙස හඳුන්වන දේ හඳුනා දෙයි; එකොළොස්වන හා දොළොස්වන පද, ක්‍රි.පූ. 217 දී සිදුවූ රෆියා සටන සහ එහි අනතුරු ප්‍රතිඵල නිරූපණය කරයි. ඉන්පසු දහතුන්වන පදය සිට පහළොස්වන පදය දක්වා, ක්‍රි.පූ. 200 දී සිදුවූ පානියුම් සටන හඳුනා දෙයි. දහවන පදය සිට පහළොස්වන පදය දක්වා සඳහන් උතුරු රජු වන්නේ, සෙලෙව්සිද් අධිරාජ්‍යයේ පාලකයා වූ ඇන්ටියොකස් මැග්නස් ය.

Verse ten represents the history when Antiochus Magnus begins a war to regain territory that was taken from the Seleucid kingdom years before. In the verse he regains the lost territory in 219 BC, but he temporarily ceases his aggressions, and seeks to regroup his military strength. He had regained control of the lost territory, and made it all the way to the border of Egypt, the southern kingdom ruled by the Ptolemy dynasty. Between 219 BC and 217 BC, both the king of the south and the king of the north made plans for the approaching battle of Raphia.

දසවන පදය නිරූපණය කරන්නේ, සෙලියුසිද් රාජ්‍යයෙන් වර්ෂ ගණනාවකට පෙර අහිමිව ගිය භූමි ප්‍රදේශය නැවත ලබාගැනීම සඳහා අන්තියෝකස් මැග්නස් යුද්ධයක් ආරම්භ කරන ඉතිහාසයයි. එම පදයේ ඔහු ක්‍රි.පූ. 219 දී අහිමිව ගිය ප්‍රදේශය නැවත අත්කරගන්නා නමුත්, ඔහු තම ආක්‍රමණ තාවකාලිකව නවතා, තම යුධ ශක්තිය නැවත සංවිධානය කරගැනීමට උත්සාහ කරයි. ඔහු අහිමිව ගිය භූමි ප්‍රදේශය පාලනයට යළි ගෙන, දකුණු රාජ්‍යය වන, පටොලමි වංශය විසින් පාලනය කළ මිසරයේ දේශසීමාව දක්වාම පැමිණියේය. ක්‍රි.පූ. 219 සහ ක්‍රි.පූ. 217 අතර, දකුණේ රජුද උතුරේ රජුද ළඟා වෙමින් තිබූ රාෆියා යුද්ධය සඳහා සැලසුම් සකස් කළහ.

The battle of Raphia took place in 217 BC, and the southern kingdom of Egypt, ruled by Ptolemy prevailed over the Syrian king Antiochus Magnus, king of the north in the prophetic passage. Then in verses thirteen through fifteen, seventeen years later in 200 BC, Antiochus Magnus, who had then formed an alliance with Philip of Macedon engaged Egypt in the battle of Panium. The southern kingdom of Egypt then had a child king of five or six years old, and Antiochus Magnis and Philip could not resist taking advantage of the child king of Egypt, and Antiochus Magnus prevailed in the battle of Panium. The three verses that represent the battle of Panium contain verse fourteen, where a new power is introduced into the prophetic narrative.

රෆියා සටන ක්‍රි.පූ. 217 දී සිදුවිය; එවිට පුරෝකථන ඡේදයේ දකුණේ රජු ලෙස දක්වා ඇති සිරියානු රජු වූ උත්තරයේ රජු ඇන්ටියෝකස් මැග්නස්ට එරෙහිව, ටොලමි විසින් පාලනය කරන ලද දකුණු රාජ්‍යය වූ මිසරය ජය ලැබීය. ඉන්පසු තෙරෙස්වන පදයෙන් පහළොස්වන පදය දක්වා, අවුරුදු දාහතකට පසු ක්‍රි.පූ. 200 දී, එතෙක් මැසිඩෝනියාවේ ෆිලිප් සමඟ සන්ධානයක් ගොඩනඟාගෙන සිටි ඇන්ටියෝකස් මැග්නස්, පානියම් සටනේදී මිසරය සමඟ යුධයට පිවිසියේය. එවිට දකුණු රාජ්‍යය වූ මිසරයට වයස අවුරුදු පහක් හෝ හයක් පමණ වූ ළමා රජෙකු සිටියේය; මිසරයේ එම ළමා රජුගේ දුර්වලතාවයෙන් ප්‍රයෝජන නොගැනීමට ඇන්ටියෝකස් මැග්නස්ටත් ෆිලිප්ටත් නොහැකි විය; එසේම පානියම් සටනේදී ඇන්ටියෝකස් මැග්නස් ජය ලැබීය. පානියම් සටන නියෝජනය කරන එම පද තුන තුළ, පුරෝකථන වෘත්තාන්තයට නව බලයක් හඳුන්වා දෙනු ලබන්නේ දහහතරවන පදයේදීය.

The robbers of thy people are a different power than the Egyptian king of the south, or the Seleucid king of the north, or Philip the Macedonian ruler. The Millerites recognized that Rome is the robbers of thy people. One of the Hebrew root words that is translated as “robbers,” means breaker. Pagan Rome is represented in prophecy as the power who would break in pieces.

ඔබේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයෝ යනු මිසරයේ දකුණු රජු හෝ සෙලෙව්කි උතුරු රජු හෝ මැසිඩෝනියානු පාලක පිලිප් හෝ නොව, වෙනස් බලයක්ය. මිලරයිට්වරු රෝමයම ඔබේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයෝ බව හඳුනාගත්හ. “කොල්ලකාරයෝ” ලෙස පරිවර්තනය කරනු ලබන හෙබ්‍රෙව් මූල වචනවලින් එකක අර්ථය “බිඳ දමන්නා” යන්නය. ජාතික රෝමය අනාවැකියෙහි නිරූපණය කරනු ලබන්නේ කැබලිවලට බිඳ දමන බලය ලෙසය.

> After this I saw in the night visions, and behold a fourth beast, dreadful and terrible, and strong exceedingly; and it had great iron teeth: it devoured and brake in pieces, and stamped the residue with the feet of it: and it was diverse from all the beasts that were before it; and it had ten horns. Daniel 7:7.

> මෙයින් පසු මම රාත්‍රි දර්ශනවලදී දැක්කෙමි; බලව, සිව්වන මෘගයෙක් වූයේ භයානකත් භීෂණවත් අතිශයින් බලවත් වූවෙකි; එයට විශාල යකඩ දත් තිබුණේය. එය ගිලදමා කැබලි කළේය, ඉතිරිව තිබූ දේ තම පාදවලින් පෑගී මැඩපැවැත්තේය. එය ඊට පෙර තිබූ සියලු මෘගයන්ගෙන් වෙනස් වූවෙකි; එයට අඟ දහයක් තිබුණේය. දානියෙල් 7:7.

When Uriah Smith comments on the robbers, he quotes a historian who points out that robbers represent breakers.

උරියා ස්මිත් කොල්ලකාරයන් පිළිබඳ අදහස් දක්වන විට, කොල්ලකාරයන් නියෝජනය කරන්නේ බිඳ දමන්නන් බව පෙන්වා දෙන ඉතිහාසඥයෙකුගේ ප්‍රකාශයක් ඔහු උපුටා දක්වයි.

> “A new power is now introduced,—‘the robbers of thy people;’ literally, says Bishop Newton, ‘the breakers of thy people.’ Far away on the banks of the Tiber, a kingdom had been nourishing itself with ambitious projects and dark designs. Small and weak at first, it grew with marvelous rapidity in strength and vigor, reaching out cautiously here and there to try its prowess, and test the vigor of its warlike arm, till, conscious of its power, it boldly reared its head among the nations of the earth, and seized with invincible hand the helm of their affairs. Henceforth the name of Rome stands upon the historic page, destined for long ages to control the affairs of the world, and exert a mighty influence among the nations even to the end of time.

> “දැන් නව බලයක් හඳුන්වා දෙනු ලැබේ,—‘නුඹේ ජනතාවගේ කොල්ලකරුවන්;’ වචනාර්ථයෙන්, බිෂප් නිව්ටන් පවසන පරිදි, ‘නුඹේ ජනතාවගේ බිඳින්නෝය.’ ටයිබර් නදියේ ඉවුරු දුර අසල, අභිලාෂාකාංකිත යෝජනා සහ අන්ධකාරමය සැලසුම්වලින් තමන්ම පෝෂණය කරගනිමින් සිටි රාජ්‍යයක් තිබිණ. මුලදී කුඩාද දුර්වලද වූ එය, ආශ්චර්යමත් වේගයෙන් බලයෙන් හා ශක්තියෙන් වර්ධනය වී, තම පරාක්‍රමය අත්හදා බැලීමටත්, තම යුද්ධකාමී බාහුවේ ශක්තිය පරීක්ෂා කිරීමටත්, මෙතැනින් එතැනින් සැලකිල්ලෙන් අත දිගු කරමින් සිටියේය; එසේ සිට, තම බලය පිළිබඳ සවිඥානයට පැමිණ, එය ධෛර්යයෙන් යුතුව භූමියේ ජාතීන් අතර තම හිස ඔසවා, ජයගත නොහැකි හස්තයකින් ඔවුන්ගේ කටයුතුවල හෙල්මය අල්ලා ගත්තේය. එතැන් පටන් රෝමය යන නාමය ඉතිහාසයේ පිටුව මත තබා ඇත; ලෝකයේ කටයුතු දිගු යුග ගණනාවක් පාලනය කිරීමටත්, කාලයේ අවසානය දක්වා පවා ජාතීන් අතර ප්‍රබල බලපෑමක් ක්‍රියාත්මක කිරීමටත් නියම වූ නාමයක් වශයෙනි.”

> “Rome spoke; and Syria and Macedonia soon found a change coming over the aspect of their dream. The Romans interfered in behalf of the young king of Egypt, determined that he should be protected from the ruin devised by Antiochus and Philip. This was BC 200, and was one of the first important interferences of the Romans in the affairs of Syria and Egypt.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

> “රෝමය කතා කළේය; එවිට සිරියාවත් මකදෝනියාවත් තම සිහිනයේ දර්ශනය මත වෙනසක් පැමිණෙමින් තිබෙන බව ඉක්මනින්ම දුටුවෝය. අන්තියෝකස් හා පිලිප් විසින් සැලසුම් කළ විනාශයෙන් ඔහු ආරක්ෂා කරනු ලැබිය යුතුයයි තීරණය කරමින්, රෝමවරු ඊජිප්තුවේ තරුණ රජුගේ පැත්තෙන් මැදිහත් වූහ. මෙය ක්‍රි.පූ. 200 වන අතර, සිරියාව හා ඊජිප්තුවේ කටයුතු සම්බන්ධයෙන් රෝමවරු කළ ප්‍රථම වැදගත් මැදිහත්වීම්වලින් එකක් විය.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 257.

The prediction set forth in the verses was fulfilled in roughly twenty years from 219 BC unto 200 BC, but the prophets speak more about the last days than the days in which they lived.

එම පදයන්හි ඉදිරිපත් කරන ලද අනාවැකිය ක්‍රි.පූ. 219 සිට ක්‍රි.පූ. 200 දක්වා සම්භාව්‍ය වශයෙන් වසර විස්සක කාලයක් තුළ ඉටු විය; එහෙත්, අනාගතවක්තෘවරුන් තමන් ජීවත් වූ දිනවලට වඩා අවසාන දවස් පිළිබඳව වැඩි වශයෙන් කථා කරති.

> “Each of the ancient prophets spoke less for their own time than for ours, so that their prophesying is in force for us. ‘Now all these things happened unto them for ensamples: and they are written for our admonition, upon whom the ends of the world are come.’ 1 Corinthians 10:11. ‘Not unto themselves, but unto us they did minister the things, which are now reported unto you by them that have preached the gospel unto you with the Holy Ghost sent down from heaven; which things the angels desire to look into.’ 1 Peter 1:12. . . .

> “පුරාණ අනාගතවක්තෘවරුන් එක් එක්කෙනා තමන්ගේම කාලය සඳහා කථා කළාට වඩා අපගේ කාලය සඳහා කථා කළහ; එබැවින් ඔවුන්ගේ අනාගතවක්තෘකථනය අපට බලපවත්වයි. ‘දැන් මේ සියල්ල ඔවුන්ට ආදර්ශ වශයෙන් සිදු විය: තවද ලෝකයේ අවසාන කාලයන් පැමිණ ඇති අපට අවවාදය සඳහා එය ලියා තිබේ.’ 1 කොරින්ති 10:11. ‘ඔවුන් සේවය කළේ තමන්ට නොව, අපට බව ඔවුන්ට ප්‍රකාශ කරනු ලැබීය; එනම්, ස්වර්ගයෙන් එවනු ලැබූ ශුද්ධාත්මයාණන් කරණකොටගෙන ඔබට සුබාරංචිය ප්‍රකාශ කළවුන් විසින් දැන් ඔබට ප්‍රකාශ කරනු ලබන දේවල්ය; එම දේවල් දෙස දූතයෝද නැඹුරු වී බලන්නට ආශා කරති.’ 1 පේතෘස් 1:12....

> “The Bible has accumulated and bound up together its treasures for this last generation. All the great events and solemn transactions of Old Testament history have been, and are, repeating themselves in the church in these last days.” Selected Messages, book 3, 338, 339.

> “මෙම අවසාන පරම්පරාව සඳහා බයිබලය තම නිධාන සම්භාර රැස්කර එකට බැඳ තබා ඇත. පැරණි ගිවිසුමේ ඉතිහාසයේ ඇති සියලුම මහත් සිද්ධීන් හා ගාම්භීර ක්‍රියාදාමයන්, මෙම අවසාන දිනවල සභාව තුළ නැවත නැවතත් සිදුවී ඇත, සහ සිදුවෙමින් පවතී.” Selected Messages, පොත 3, 338, 339.

Although Daniel did not live in the twenty-year time period we are considering, inspiration through the writings of Sister White informs is that much of the history recorded in Daniel eleven is to be repeated in the final fulfillment of Daniel eleven.

අප සලකා බලමින් සිටින අවුරුදු විස්සක කාල පරාසය තුළ දානියෙල් ජීවත් නොවූවත්, සොහොයුරිය වයිට්ගේ ලේඛන මඟින් ලැබෙන දේව ප්‍රේරණය අපට දන්වන්නේ දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ සටහන් කර ඇති ඉතිහාසයේ බොහෝ කොටසක් දානියෙල් 11හි අවසාන ඉෂ්ටවීමේදී නැවත සිදුවීමට නියමිත බවයි.

> “We have no time to lose. Troublous times are before us. The world is stirred with the spirit of war. Soon the scenes of trouble spoken of in the prophecies will take place. The prophecy in the eleventh of Daniel has nearly reached its complete fulfillment. Much of the history that has taken place in fulfillment of this prophecy will be repeated.” Manuscript Releases, number 13, 394.

> “අපට නාස්ති කිරීමට කාලයක් නැත. කලබලකාරී කාලයන් අප ඉදිරියෙහි ඇත. ලෝකය යුද්ධයේ ආත්මයෙන් කලඹවා ඇත. ඉක්මනින්ම අනාවැකිවල සඳහන් වූ කරදරකාරී දර්ශන සිදුවනු ඇත. දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ ඇති අනාවැකිය එහි සම්පූර්ණ ඉටුවීම කරා බොහෝ දුරට ළඟා වී ඇත. මෙම අනාවැකියේ ඉටුවීම තුළ සිදුවී ඇති ඉතිහාසයේ බොහෝ කොටස් නැවතත් සිදුවනු ඇත.” Manuscript Releases, number 13, 394.

Verses ten through fifteen of Daniel eleven represent the history of the last days which leads up to the soon-coming Sunday law, for verse sixteen identifies when Rome, for the first time, conquered the “glorious land.”

දානියෙල් 11හි දසවන සිට පහළොස්වන පද දක්වා වූ පදයන් ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය දක්වා ගෙන යන අවසාන දිනවල ඉතිහාසය නියෝජනය කරයි; මන්ද, දහසයවන පදය රෝමය පළමු වරට “මහිමාන්විත දේශය” ජයගත් කාලය හඳුනා දක්වයි.

> But he that cometh against him shall do according to his own will, and none shall stand before him: and he shall stand in the glorious land, which by his hand shall be consumed. Daniel 11:16.

> එහෙත් ඔහුට විරුද්ධව පැමිණෙන තැනැත්තා තමන්ගේම කැමැත්ත ප්‍රකාරයෙන් ක්‍රියා කරනු ඇත; ඔහු ඉදිරියෙහි කිසිවෙකුත් සිටගත නොහැකි වනු ඇත. තවද ඔහු ශ්‍රියාවන්ත දේශයෙහි සිටිනු ඇත; එය ඔහුගේ අතෙන් විනාශ කරනු ලබන්නේය. දානියෙල් 11:16.

Daniel employs the expression “glorious land” twice in his writings. The first is verse sixteen, when literal pagan Rome conquered the literal glorious land of Judah.

දානියෙල් තම ලේඛනවල “මහිමාන්විත දේශය” යන ප්‍රකාශය දෙවරක් භාවිතා කරයි. පළමුවැන්න දහසයවන පදයෙහි ය; එහිදී සත්‍යාර්ථයෙන් අජාතික රෝමය, යූදාහි සත්‍යාර්ථ මහිමාන්විත දේශය ජයගත්තේය.

> “Although Egypt could not stand before Antiochus, the king of the north, Antiochus could not stand before the Romans, who now came against him. No kingdoms were longer able to resist this rising power. Syria was conquered, and added to the Roman empire, when Pompey, BC 65, deprived Antiochus Asiaticus of his possessions, and reduced Syria to a Roman province.

> “උතුරේ රජ වූ ඇන්ටියෝකස් ඉදිරියෙහි මිසරයට ස්ථිරව සිටිය නොහැකිවූ නමුත්, දැන් ඔහුට විරුද්ධව පැමිණි රෝමවරුන් ඉදිරියෙහි ඇන්ටියෝකස්ටද ස්ථිරව සිටිය නොහැකි විය. උද්ගතවෙමින් තිබූ මේ බලයට තවදුරටත් ප්‍රතිරෝධ කිරීමට කිසි රාජ්‍යයකට හැකියාවක් නොතිබිණ. ක්‍රි.පූ. 65 දී පොම්පේ ඇන්ටියෝකස් ඒෂියාටිකස්ගේ සම්පත් ඔහුගෙන් අහිමි කර, සිරියාව රෝම පළාතක් බවට පත් කළ විට, සිරියාව ජයගෙන රෝම අධිරාජ්‍යයට එක් කරන ලදී.”

> “The same power was also to stand in the Holy Land, and consume it. Rome became connected with the people of God, the Jews, by alliance, BC 162, from which date it holds a prominent place in the prophetic calendar. It did not, however, acquire jurisdiction over Judea by actual conquest till BC 63; and then in the following manner.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

> “එම එකම බලය ශුද්ධ භූමියේද ස්ථාපිත වී, එය විනාශ කිරීමටද යුතුව තිබුණි. ක්‍රි.පූ. 162දී, දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව වූ යුදෙව්වන් සමඟ ගිවිසුම්ගත වීමෙන් රෝමය සම්බන්ධ විය; එම දිනයෙන් ආරම්භ වී එය අනාවැකිමය කාලසටහනෙහි ප්‍රමුඛ ස්ථානයක් හිමිකරගනී. කෙසේවෙතත්, ක්‍රි.පූ. 63 දක්වා එය සැබෑ ජයග්‍රහණය මගින් යූදයාව පිළිබඳ අධිකාරි බලය අත්පත් කරගත්තේ නැත; ඉන්පසු එය පහත අයුරින් සිදු විය.” Uriah Smith, Daniel and Revelation, 259.

The other verse where Daniel employs the “glorious land” is in verse forty-one.

දානියෙල් “මහිමාන්විත දේශය” යන පදය භාවිත කරන අනෙක් පදය හතළිස් එක්වන පදයෙහි ය.

> He shall enter also into the glorious land, and many countries shall be overthrown: but these shall escape out of his hand, even Edom, and Moab, and the chief of the children of Ammon. Daniel 11:41.

> ඔහු තේජෝමත් දේශයටත් ඇතුල් වන්නේය; බොහෝ රටවල් පෙරළා දමනු ලැබෙන්නෝය. එහෙත් ඔහුගේ අතින් මේවා මිදෙන්නෝය: ඒදොම්, මෝවබ්, සහ අම්මොන්ගේ පුත්‍රයන්ගෙන් ප්‍රධාන අය. දානියෙල් 11:41.

Verse forty-one of course follows verse forty, and verse forty begins with the words “and at the time of the end.” In The Great Controversy, Sister White identifies 1798 as the “time of the end,” so verse forty-one is identifying history that follows after the time of the end in 1798.

නිසැකවම හතළිස්එකවන පදය හතළිස්වන පදයට පසුව එයි, සහ හතළිස්වන පදය ආරම්භ වන්නේ “අවසානයේ කාලයේදී” යන වචනවලිනි. The Great Controversy කෘතියෙහි සහෝදරි වයිට් 1798 වර්ෂය “අවසානයේ කාලය” ලෙස හඳුන්වා දෙයි; එබැවින් හතළිස්එකවන පදය 1798 දී ඇති වූ අවසානයේ කාලයට පසුව අනුගමනය වන ඉතිහාසය හඳුන්වා දෙයි.

> “But at the time of the end, says the prophet, “Many shall run to and fro, and knowledge shall be increased.’ Daniel 12:4. . . . Since 1798 the book of Daniel has been unsealed, knowledge of the prophecies has increased, and many have proclaimed the solemn message of the judgment near.” The Great Controversy, 356.

> “එහෙත් අවසාන කාලයේදී,” යැයි භවදූතයා කියයි, “‘බොහෝදෙනා එතැනින් මෙතැනට දිවයනු ඇත, දැනුමද වැඩිවනු ඇත.’” දානියෙල් 12:4.... 1798 සිට දානියෙල්ගේ පොත මුද්‍රාභංග වී ඇති බැවින්, අනාවැකි සම්බන්ධ දැනුම වැඩිවී ඇති අතර, විනිශ්චය සමීප බව ප්‍රකාශ කරන ගාම්භීර පණිවුඩය බොහෝදෙනා විසින් ප්‍රකාශ කර ඇත.” The Great Controversy, 356.

The glorious land of verse forty-one is not literal ancient Judah of old, but spiritual modern Judah. The United States is spiritual modern Judah, and verse forty-one is identifying the soon-coming Sunday law in the United States.

හතළිස් එක්වන වගන්තියේ සඳහන් මහිමාන්විත දේශය, අතීතයේ පැවති පුරාණ යූදාය යන අර්ථයෙන් වචනාර්ථිකව නොව, ආත්මික අර්ථයෙන් නවීන යූදායයි. එක්සත් ජනපදය ආත්මික නවීන යූදාය වන අතර, හතළිස් එක්වන වගන්තිය එක්සත් ජනපදයේ ඉක්මනින් පැමිණෙන ඉරිදා නීතිය හඳුනා දක්වයි.

> Howbeit that was not first which is spiritual, but that which is natural; and afterward that which is spiritual. 1 Corinthians 15:46.

> කෙසේවුවද, ප්‍රථමයෙන් තිබුණේ ආත්මික වූ දෙය නොව, ස්වාභාවික වූ දෙය ය; ඉන්පසු ආත්මික වූ දෙය ය. 1 කොරින්ති 15:46.

That Sunday law is typified by verse sixteen, for “much of the history that has taken place” in the fulfillment of Daniel eleven is to be repeated. Verses ten through fifteen in the last days, represents the history preceding and leading up to the Sunday law.

ඒ ඉරිදා නීතිය දහසය වන වාක්‍යයෙන් සංකේතගත කර ඇත, මන්ද දානියෙල් එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ ඉටුවීමෙහි “සිදුවී ඇති ඉතිහාසයෙන් බොහෝ කොටසක්” නැවත සිදු විය යුතු බැවිනි. අවසාන දිනවලදී දහයෙන් පහළොව දක්වා වාක්‍යයන් ඉරිදා නීතියට පෙර ඇතිවූද, එයට මඟ පාදන්නාවූද ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි.

The king of the north in those five verses, as well as the king of the south who were fulfilled by the Seleucid king Antiochus Magnus and the Egyptian kings of the Ptolemaic kingdom, typify powers that are the focus of the history that leads to the soon-coming Sunday law. These verses identify the history of the movement of the one hundred and forty-four thousand, for verse ten identifies the collapse of the Soviet Union in 1989, and verse sixteen the soon-coming Sunday law.

එම පද පහ තුළ සඳහන් උතුරු රජුද, සෙලූසිද් රජු අන්ටියෝකස් මැග්නස් හා පිටොලෙමීය රාජධානියේ මිසර රජවරුන් විසින් සම්පූර්ණ වූ දකුණු රජුද, ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත ඉරිදා නීතිය වෙත ගෙන යන ඉතිහාසයේ කේන්ද්‍රස්ථානය වන බලයන්ගේ ආදර්ශ ලෙස පෙනී සිටිති. මෙම පදවලින් එක් ලක්ෂ හතළිස් හතර දහසකගේ චලනයේ ඉතිහාසය හඳුන්වා දෙයි; මක්නිසාද, දහවන පදය 1989 දී සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීම හඳුන්වා දෙන අතර, දහසයවන පදය ඉක්මනින් පැමිණීමට නියමිත ඉරිදා නීතිය හඳුන්වා දෙයි.

Christ emphasizes these verses by aligning verse ten with verse forty and verse sixteen with verse forty-one. The direct reference to the literal glorious land which typifies the spiritual glorious land of verse forty-one is the end of the six verses, and verse ten is the beginning.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ මෙම පදයන්ට විශේෂ අවධාරණයක් දෙන්නේ දහවන පදය හතළිස්වන පදය සමඟත්, දහසයවන පදය හතළිස්එකවන පදය සමඟත් සමාන්තර කරමිනි. හතළිස්එකවන පදයේ ආත්මික මහිමාන්විත දේශයට ආදර්ශ වන සත්‍ය මහිමාන්විත දේශය පිළිබඳ සෘජු සඳහන මෙම පද හයේ අවසානය වන අතර, දහවන පදය එහි ආරම්භය වේ.

Just as Christ made sure verse sixteen has a direct connection with verse forty-one, and so too, verse ten has a direct connection with verse forty. The expression in verse ten “overflow, and pass through,” is the identical Hebrew phrase that is translated as “overflow and pass over,” in verse forty. The phrase is only found one other place in the Scriptures, but it is translated a little differently than verse ten and verse forty. Still, it is the same Hebrew phrase.

ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ දහසයවන පදය හතළිස් එක්වන පදය සමඟ සෘජු සම්බන්ධයක් ඇති බව නිශ්චිත කළාක් මෙන්ම, දසවන පදයද හතළිස්වන පදය සමඟ සෘජු සම්බන්ධයක් ඇත. දසවන පදයේ ඇති “උතුරා ගලා, පසුකර යන්න” යන ප්‍රකාශය, හතළිස්වන පදයේ “උතුරා ගලා ගොස් පසුකර යන්න” ලෙස පරිවර්තනය කර ඇති ප්‍රකාශය සමඟ සර්වථා එකම හෙබ්‍රෙව් වාක්‍යඛණ්ඩය වේ. එම වාක්‍යඛණ්ඩය ශුද්ධ ලියවිලි තුළ තවත් එක් ස්ථානයක පමණක් දක්නට ලැබේ; එහෙත් එය දසවන පදය හා හතළිස්වන පදය පරිවර්තනය කර ඇති අයුරින් නොව, ටිකක් වෙනස් ලෙස පරිවර්තනය කර ඇත. එසේ වුවද, එය එකම හෙබ්‍රෙව් වාක්‍යඛණ්ඩයම වේ.

> And he shall pass through Judah; he shall overflow and go over, he shall reach even to the neck; and the stretching out of his wings shall fill the breadth of thy land, O Immanuel. Isaiah 8:8.

> ඔහු යූදා තුළින් ගමන් කරන්නේය; ඔහු උතුරා ගලා ඉක්මවා යන්නේය; ඔහු ගෙල දක්වාම ළඟා වන්නේය; ඔහුගේ පියාපත් විහිදීම, හෙ ඉම්මානුවෙල්, ඔබගේ දේශයේ පළල සම්පූර්ණයෙන් පුරවන්නේය. යෙසායා 8:8.

Isaiah’s “overflow and go over,” is the same as verse ten’s “overflow, and pass through,” and verse forty’s “overflow and pass over.” More than this, each of the three verses are describing an attack from the king of the north upon the king of the south. In Isaiah, the northern king of Assyria, Sennacherib, was attacking Judah, the southern kingdom of Israel. In verse ten Antiochus Magnus, the northern king of the Seleucid Empire was attacking the southern kingdom of Egypt. In verse forty, the king of the north, the papal power, who had received a deadly wound at the beginning of verse forty, was attacking the southern atheistic power of the Soviet Union. Each verse represents the same prophetic structure of a conflict between the kings of the north and south, and in each verse the northern king “overflows and passes over.”

යෙසායාගේ “පිටාර ගලමින් ඉක්මවා යාම” යනු දසවන වගන්තියේ “පිටාර ගලමින් පසුකර යාම” සහ හතළිස්වන වගන්තියේ “පිටාර ගලමින් ඉක්මවා යාම” යන ප්‍රකාශයන්ට සමාන වේ. මෙයටත් වඩා, මේ වගන්ති තුනම උතුරේ රජු විසින් දකුණේ රජුට එරෙහිව කරන ප්‍රහාරයක් විස්තර කරයි. යෙසායාහි, උතුරේ අසූරියානු රජු වූ සෙන්නාකෙරිබ්, ඉශ්‍රායෙලයේ දකුණු රාජ්‍යය වූ යූදාට ප්‍රහාර කරමින් සිටියේය. දසවන වගන්තියේ, සෙලූසීද් අධිරාජ්‍යයේ උතුරු රජු වූ ඇන්ටියෝකස් මැග්නස්, දකුණු රාජ්‍යය වූ මිසරයට ප්‍රහාර කරමින් සිටියේය. හතළිස්වන වගන්තියේ, හතළිස්වන වගන්තියේ ආරම්භයේදී මාරාන්තික තුවාලයක් ලැබූ උතුරේ රජු වන පාප්වාදී බලය, සෝවියට් සංගමයේ දකුණු නාස්තිකවාදී බලයට ප්‍රහාර කරමින් සිටියේය. සෑම වගන්තියක්ම උතුරේ සහ දකුණේ රජවරුන් අතර ගැටුමක් පිළිබඳ එකම අනාවැකිමය ව්‍යුහය නියෝජනය කරන අතර, සෑම වගන්තියකදීම උතුරේ රජු “පිටාර ගලමින් ඉක්මවා යයි.”

Isaiah’s testimony and verse ten both identify that when the northern king attacks he ceases before entering into the capital of the southern kingdom. Sennacherib brought his warfare to the walls of Jerusalem, and no further. In 219 BC, Antiochus Magnus came to the border of Egypt and stopped. Then he lost the battle of Raphia that occurred two years later in 217 BC. Sennacherib came to the walls of Jerusalem and lost the battle as God intervened.

යෙසායාගේ සාක්ෂියද දසවන පදයද එකසේ හඳුනා දෙන්නේ, උතුරු රජු ප්‍රහාර කළ විට ඔහු දකුණු රාජ්‍යයේ අගනුවර තුළට ඇතුල් වීමට පෙර නවතින බවය. සෙන්නාකෙරිබ් තම යුද්ධය යෙරුසලමේ පවුරුවල දක්වා ගෙන ආයේය, එයින් ඔබ්බට නොවේ. ක්‍රි.පූ. 219 දී, අන්තියෝකස් මැග්නස් මිසරයේ සීමාව දක්වා පැමිණ නතර විය. අනතුරුව, වසර දෙකකට පසුව ක්‍රි.පූ. 217 දී සිදු වූ රාෆියා සටන ඔහු පරාජය විය. සෙන්නාකෙරිබ් යෙරුසලමේ පවුරුවල දක්වා පැමිණි අතර, දෙවියන් වහන්සේ මැදිහත් වූ බැවින් ඔහු එම සටනින් පරාජය විය.

> Therefore thus saith the Lord concerning the king of Assyria, He shall not come into this city, nor shoot an arrow there, nor come before it with shield, nor cast a bank against it. By the way that he came, by the same shall he return, and shall not come into this city, saith the Lord. For I will defend this city, to save it, for mine own sake, and for my servant David’s sake. And it came to pass that night, that the angel of the Lord went out, and smote in the camp of the Assyrians an hundred fourscore and five thousand: and when they arose early in the morning, behold, they were all dead corpses. So Sennacherib king of Assyria departed, and went and returned, and dwelt at Nineveh. And it came to pass, as he was worshipping in the house of Nisroch his god, that Adrammelech and Sharezer his sons smote him with the sword: and they escaped into the land of Armenia. And Esarhaddon his son reigned in his stead. 2 Kings 19:32–37.

> එබැවින් අසිරියාවේ රජු පිළිබඳව ස්වාමීන්වහන්සේ මෙසේ කියන සේක: ඔහු මේ නගරයට ඇතුල් නොවන්නේය; එහිට ඊතලයක් නොඑල්ලන්නේය; පලිහක් ගෙන එයට ඉදිරියට නොපැමිණෙන්නේය; එයට විරුද්ධව බැම්මක්ද නොගොඩනඟන්නේය. ඔහු ආ මාර්ගයෙන්ම ඔහු ආපසු යන්නේය; මේ නගරයට ඇතුල් නොවන්නේය, යැයි ස්වාමීන්වහන්සේ කියන සේක. මක්නිසාද මාගේම නාමය උදෙසාත් මාගේ සේවක දාවිත් උදෙසාත්, මම මේ නගරය ආරක්ෂා කර එය ගළවන්නෙමි. එදින රාත්‍රියේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ දූතයා පිටත්ව ගොස් අසිරියාවරුන්ගේ කඳවුරෙහි එක් ලක්ෂ අසූපන් දහසක් පහර දුන්නේය. ඔවුන් අලුයම නැඟිටිය කල, බලව, ඔවුන් සියල්ලෝම මළ සිරුරු වූහ. එබැවින් අසිරියාවේ රජු වූ සෙනකෙරීබ් පිටත්ව ගොස්, ආපසු ගොස්, නිනෙවෙහි වාසය කළේය. තවද ඔහු තම දෙවියා වූ නිශ්රොක්ගේ ගෘහයේ නමස්කාර කරමින් සිටියදී, ඔහුගේ පුත්‍රයන් වූ අද්‍රම්මෙලෙක් සහ ෂාරෙශෙර් ඔහු කඩුවෙන් ඝාතනය කළෝය; ඔව්හු අර්මේනියාවේ දේශයට පලා ගියෝය. ඔහු වෙනුවට ඔහුගේ පුත්‍රයා වූ එසර්හද්දොන් රජකම් කළේය. 2 රාජාවලිය 19:32–37.

In 1989, the king of the north swept away the Soviet Union, but he did not overcome the capital of the Soviet Union. Russia was left standing. The next battle, typified in verses eleven and twelve, was the battle of Raphia, which was also typified by the overthrow of Sennacherib’s army and his subsequent death which identifies a victory for the southern king, which was Judah in the testimony of Sennacherib, and Raphia in the testimony of Antiochus Magnus.

1989දී උතුරේ රජු විසින් සෝවියට් සංගමය ගසාගෙන ගියේය, නමුත් ඔහු සෝවියට් සංගමයේ අගනුවර ජයගත්තේ නැත. රුසියාව තවමත් ස්ථිරව සිටියේය. ඊළඟ සටන, එකොළොස්වන හා දොළොස්වන වගන්තිවල පූර්වරූපයෙන් දක්වා ඇති පරිදි, රාෆියා සටන වූ අතර, එය සෙනාකෙරිබ්ගේ සේනාව පෙරළා දැමීමෙන් හා ඉන් අනතුරුව ඔහුගේ මරණයෙන්ද පූර්වරූපයෙන් දක්වා ඇත. එය දකුණේ රජුට හිමි ජයග්‍රහණයක් හඳුන්වා දෙයි; සෙනාකෙරිබ්ගේ සාක්ෂියේදී එය යූදා වූ අතර, ඇන්ටියෝකස් මැග්නස්ගේ සාක්ෂියේදී එය රාෆියා වූයේය.

Verse ten provides a direct connection to verse forty and verse sixteen provides a direct connection with verse forty-one. Verses ten through sixteen represent the history of 1989 unto the Sunday law. The verse represents a hidden history in verse forty that begins with the collapse of the Soviet Union in 1989 and continues unto the Sunday law. Verse ten also directly connects the “seven times” of Leviticus twenty-six to the hidden history, but that line of truth is outside what we are here setting forth.

දසවන වචනය සතළිස්වන වචනය සමඟ සෘජු සම්බන්ධතාවයක් සපයයි, සහ දහසයවන වචනය සතළිස් එකවන වචනය සමඟ සෘජු සම්බන්ධතාවයක් සපයයි. දසවන වචනයෙන් දහසයවන වචනය දක්වා වූ වචන 1989 සිට ඉරිදා නීතිය දක්වා වූ ඉතිහාසය නිරූපණය කරයි. මෙම වචනය 1989දී සෝවියට් සංගමයේ බිඳවැටීමෙන් ආරම්භ වී ඉරිදා නීතිය දක්වා පවතින, සතළිස්වන වචනය තුළ අන්තර්ගත වූ සැඟවුණු ඉතිහාසයක් නිරූපණය කරයි. දසවන වචනය ලෙවී කථාව විසිහයේ “සත් වරක්” යන්නද එම සැඟවුණු ඉතිහාසය සමඟ සෘජුව සම්බන්ධ කරයි, එහෙත් එම සත්‍ය රේඛාව අප මෙහි ඉදිරිපත් කරමින් සිටින කරුණේ පරාසයෙන් පිටතය.

In Millerite history the first of six primary controversies within Adventism concerning the correct identification of Rome occurred, and it was over who the robbers of verse fourteen represented. The Protestants held they represented Antiochus Epiphanes, and the Millerites identified them as Rome. In the last controversy of Adventism concerning the correct identification of Rome it is also over the robbers of verse fourteen. One class, represented by the Millerites, is upholding the foundational understanding of the Millerites, which was endorsed by the Spirit of Prophecy.

මில்லරයිට් ඉතිහාසයේ, රෝමය නිවැරදි ලෙස හඳුනාගැනීම සම්බන්ධයෙන් ඇඩ්වෙන්ටිස්මය තුළ ඇති ප්‍රධාන වාද විවාද හයෙන් පළමුවැන්න සිදුවූයේ, එය වූයේ දහහතරවන පදයේ “කොල්ලකරුවන්” කවරන් නියෝජනය කරන්නේද යන්න පිළිබඳවය. ප්‍රොටෙස්තන්තයන් ඔවුන් අන්ටියොකස් එපිෆනස් නියෝජනය කරන බව දැරූ අතර, මිල්ලරයිට්වරු ඔවුන් රෝමය ලෙස හඳුනාගත්තෝය. රෝමය නිවැරදි ලෙස හඳුනාගැනීම සම්බන්ධයෙන් ඇඩ්වෙන්ටිස්මයේ අවසාන වාද විවාදයේදී ද එය දහහතරවන පදයේ “කොල්ලකරුවන්” පිළිබඳවම වේ. මිල්ලරයිට්වරුන් විසින් නියෝජනය කරනු ලබන එක් පන්තියක්, අනාවැකි ආත්මය විසින් අනුමත කරනු ලැබූ මිල්ලරයිට්වරුන්ගේ පදනම්මය අවබෝධය ස්ථිරව පවත්වාගෙන යයි.

> “I have seen that the 1843 chart was directed by the hand of the Lord, and that it should not be altered; that the figures were as He wanted them; that His hand was over and hid a mistake in some of the figures, so that none could see it, until His hand was removed.” Early Writings, 74.

> “1843 චාට්පත ස්වාමින්වහන්සේගේ හස්තයෙන්ම මෙහෙයවනු ලැබූ බවත්, එය වෙනස් නොකළ යුතු බවත් මම දැක ඇත; එහි සංඛ්‍යා උන්වහන්සේ කැමති වූ පරිදිම තිබූ බවත්; ඇතැම් සංඛ්‍යා තුළ වූ වැරැද්දක් කිසිවෙකුටත් දැකිය නොහැකි වන ලෙස, උන්වහන්සේගේ හස්තය එය මත පැවති අතර එය සඟවා තැබූ බවත්, එසේ වූයේ උන්වහන්සේගේ හස්තය ඉවත් කරන තුරු බවත්.” Early Writings, 74.

That sacred chart identifies the controversy with the notation of 164 BC.

එම පවිත්‍ර ප්‍රස්තාරය ක්‍රි.පූ. 164 යන සටහන මගින් එම විවාදය හඳුනා දක්වයි.

> “164 Death of Antiochus Epiphanes, who of course, stood not up against the Prince of Princes, as he had been 164 yrs. dead before the Prince of Princes was born.”

> “164 අන්තියෝකස් එපිෆනීස්ගේ මරණය; ඇත්ත වශයෙන්ම, ඔහු රාජකුමාරයන්ගේ අධිපතියාට විරුද්ධව නැඟී නොසිටියේය, මක්නිසාද රාජකුමාරයන්ගේ අධිපතියා උපන්ට පෙර ඔහු වසර 164ක් මියගොස් සිටියේය.”

The reference of that controversy upon the sacred chart represents the only truth represented upon the sacred chart that is not based upon a prophetic passage from God’s Word. In doing so it identifies a waymark, not of biblical history, but of Advent history, and “it should not be altered,” for the controversy identifies how the prophetic vision is established. To reject that foundational truth is to simultaneously reject the authority of the Spirit of Prophecy’s endorsement of the sacred chart.

පූජනීය ප්‍රස්ථාරය මත එම විවාදයට දක්වන සඳහන් කිරීම, දෙවියන්වහන්සේගේ වචනයෙහි භාවිෂ්‍යවක්තෘමය ඡේදයකින් පදනම් නොවන බවට පූජනීය ප්‍රස්ථාරය මත නිරූපිත එකම සත්‍යය නියෝජනය කරයි. එසේ කිරීමෙන් එය බයිබලීය ඉතිහාසයේ නොව, ඇඩ්වෙන්ට් ඉතිහාසයේ මාර්ගසලකුණක් හඳුන්වා දෙයි, එමනිසා “එය වෙනස් නොකළ යුතුය,” මන්ද එම විවාදය භාවිෂ්‍යවක්තෘමය දර්ශනය ස්ථාපිත වන්නේ කෙසේද යන්න හඳුන්වා දෙයි. එම පදනම්මය සත්‍යය ප්‍රතික්ෂේප කිරීම යනු එකවරම පූජනීය ප්‍රස්ථාරය පිළිබඳ අනාවැකි ආත්මයේ අනුමෝදනයේ අධිකාරියද ප්‍රතික්ෂේප කිරීමයි.

> “The very last deception of Satan will be to make of none effect the testimony of the Spirit of God. ‘Where there is no vision, the people perish’ (Proverbs 29:18). Satan will work ingeniously, in different ways and through different agencies, to unsettle the confidence of God’s remnant people in the true testimony. He will bring in spurious visions to mislead, and will mingle the false with the true, and so disgust people that they will regard everything that bears the name of visions as a species of fanaticism; but honest souls, by contrasting false and true, will be enabled to distinguish between them.” Selected Messages, book 2, 78.

> “සාතන්ගේ අතිශය අවසාන ප්‍රවංචාව වන්නේ දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ සාක්ෂිය බලරහිත කර දැමීමය. ‘දර්ශනයක් නොමැති තැන ජනතාව විනාශ වෙති’ (හිතෝපදේශ 29:18). දෙවියන්වහන්සේගේ ඉතිරි ජනතාවගේ සත්‍ය සාක්ෂිය කෙරෙහි ඇති විශ්වාසය කම්පිත කිරීමට සාතන් විවිධ ක්‍රමවලින්ද විවිධ මෙවලම් මඟින්ද අතිශය කුශලතාවයෙන් ක්‍රියා කරනු ඇත. ඔහු නොමඟ යැවීම සඳහා කූට දර්ශන ගෙන එනු ඇත; තවද අසත්‍යය සත්‍යය සමඟ මිශ්‍ර කරනු ඇත. එසේ කර ඔහු මිනිසුන්ට එතරම් පිළිකුලක් උපදවනු ඇත, දර්ශන යන නාමය දරන සෑම දෙයක්ම උමතුභාවයේ එක් වර්ගයක් ලෙස ඔවුන් සලකනු ඇත. එහෙත් සත්‍යවාදී ආත්මයන්, අසත්‍යය හා සත්‍යය එකිනෙකට සසඳා බැලීමෙන්, ඒවා අතර වෙනස හඳුනාගැනීමට සමත් කරනු ලබති.” Selected Messages, book 2, 78.

The last controversy of “the robbers of thy people”, is the same as the first, and without an understanding of the symbol which establishes the vision, “the people perish.” They “perish” because they “make of none effect the testimony of the Spirit of God.”

“ඔබගේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයන්” පිළිබඳ අවසාන වාදයද ප්‍රථම වාදය සමඟ එකමය; දර්ශනය ස්ථාපිත කරන සංකේතය පිළිබඳ අවබෝධයක් නොමැතිව “ජනයා විනාශ වෙති.” ඔවුන් “විනාශ වෙති,” මන්ද ඔවුන් “දෙවියන්වහන්සේගේ ආත්මයාණන්ගේ සාක්ෂිය බලරහිත කරති.”

The other class claims that the United States is represented as the robbers of verse fourteen. That class is unable or unwilling to see that Antiochus Magnus in verses ten through fifteen represents the United States. Just as the Protestants of Millerite history claimed the robbers were Antiochus, the class who is unwilling to see identifies the robbers as the power (the United States) that is typified by Antiochus.

අනෙක් පන්තිය කියා සිටින්නේ, එක්සත් ජනපදය දහහතරවන පදයේ සඳහන් කොල්ලකාරයන් ලෙස නිරූපණය කර ඇති බවය. එම පන්තියට දසවන පදයෙන් පහළොස්වන පදය දක්වා අන්තියොකස් මැග්නස් එක්සත් ජනපදය නියෝජනය කරන බව දැකීමට නොහැකි ය, නැතහොත් එය දැකීමට අකැමැත්තක් ඇත. මිලරයිට් ඉතිහාසයේ ප්‍රොටෙස්තන්තුන් කොල්ලකාරයන් අන්තියොකස් බව කියා සිටියාක් මෙන්ම, දැකීමට අකැමැති එම පන්තිය කොල්ලකාරයන් ලෙස හඳුනාගන්නේ අන්තියොකස් විසින් ආදර්ශීකරණය කරනු ලබන බලය (එක්සත් ජනපදය) ය.

Sennacherib’s attack upon Judah that reached to the capital, Jerusalem, and that failed, was led by Sennacherib’s general, the Rabshakeh.

යූදා දේශයට එරෙහිව යෙරුසලමේ අගනුවර දක්වා පැමිණ, එහෙත් අසාර්ථක වූ සෙනහෙරීබ්ගේ ප්‍රහාරය මෙහෙයවනු ලැබුවේ සෙනහෙරීබ්ගේ ප්‍රධාන සෙන්පතියෙකු වූ රබ්ෂාකේ විසිනි.

> Now therefore, I pray thee, give pledges to my lord the king of Assyria, and I will deliver thee two thousand horses, if thou be able on thy part to set riders upon them. How then wilt thou turn away the face of one captain of the least of my master’s servants, and put thy trust on Egypt for chariots and for horsemen? Am I now come up without the Lord against this place to destroy it? The Lord said to me, Go up against this land, and destroy it. Then said Eliakim the son of Hilkiah, and Shebna, and Joah, unto Rabshakeh, Speak, I pray thee, to thy servants in the Syrian language; for we understand it: and talk not with us in the Jews’ language in the ears of the people that are on the wall. But Rabshakeh said unto them, Hath my master sent me to thy master, and to thee, to speak these words? hath he not sent me to the men which sit on the wall, that they may eat their own dung, and drink their own piss with you? Then Rabshakeh stood and cried with a loud voice in the Jews’ language, and spake, saying, Hear the word of the great king, the king of Assyria. 2 Kings 18:23–28.

> එබැවින් දැන්, මම ඔබෙන් ඉල්ලා සිටින්නේ, අසූරියාගේ රජ වන මාගේ ස්වාමියාට ඇප දෙන ලෙසය; එවිට ඔබගේ පැත්තෙන් ඒවා මත සවාරිකරුවන් පත් කිරීමට ඔබට හැකි නම්, මම ඔබට අශ්වයන් දෙදහසක් දෙන්නෙමි. එසේ නම්, ඔබ මාගේ ස්වාමියාගේ සේවකයන්ගෙන් අල්පම කපිතාන්වරයෙකුගේ මුහුණ පවා කෙසේ හරවා දමන්නෙහිද? තවද රථයන් සහ අශ්වකරුවන් සඳහා මිසරයෙහි ඔබේ විශ්වාසය තබන්නෙහිද? මේ ස්ථානය විනාශ කිරීමට මම දැන් සමිඳාණන් වහන්සේ නොමැතිව මෙයට විරුද්ධව ආවෙම්ද? සමිඳාණන් වහන්සේ මට කීසේක, ‘මේ දේශයට විරුද්ධව නැඟී ගොස් එය විනාශ කරනු.’ එවිට හිල්කියාගේ පුත් එලියාකීම්ද, ෂෙබ්නාද, යෝවාද රබ්ශාකේට කීවෝය: “අපි ඔබෙන් ඉල්ලමු, ඔබගේ සේවකයන් සමඟ සිරියානු භාෂාවෙන් කතා කළ මැනව; මක්නිසාද අපි එය තේරුම් ගනිමු. තවද පවුර මත සිටින ජනතාවගේ කන් ඇසෙන ලෙස අප සමඟ යුදෙව්වරුන්ගේ භාෂාවෙන් කතා නොකරන්න.” නමුත් රබ්ශාකේ ඔවුන්ට කීවේය: “මේ වචන කීමට මාගේ ස්වාමියා මා එවා ඇත්තේ ඔබගේ ස්වාමියාටත් ඔබටත් පමණක්ද? ඔබ සමඟම තමන්ගේම මළකුණු කෑමටත් තමන්ගේම මූත්‍රා බීමටත් පවුර මත හිඳින මිනිසුන් වෙතද ඔහු මා නොඑවා තිබේද?” එවිට රබ්ශාකේ යුදෙව්වරුන්ගේ භාෂාවෙන් උස් හඬින් නැගී සිට කතා කොට මෙසේ කීවේය: “මහා රජුගේ, අසූරියාගේ රජුගේ වචනය අසන්න.” 2 රාජාවලිය 18:23–28.

The Rabshakeh was presenting not his words, but the words of Sennacherib, king of Assyria. In Daniel eleven verse forty the king of the north is the papal power who at the time of the end in 1798 received a deadly wound at the hands of atheistic France, the southern king. In the verse the king of the north ultimately retaliates and overflows the southern kingdom (the USSR) in 1989. When the king of the north accomplished that work, he brought with him “chariots, and with horsemen, and many ships.” “Chariots and horsemen” represent military might and “ships” represent economic power. Those symbols identify the United States as papal Rome’s proxy army in the victory of 1989, as typified by Rabshakeh. Antiochus Magnus in verse ten through fifteen represents the United States, and as William Miller correctly identified that the word “also” in verse fourteen establishes a new power entering the prophetic narrative, the “robbers” must represent a power distinct from either the Ptolemaic kings of the south, or Antiochus the king of the north or Philip of Macedon.

රබ්ෂාකේ විසින් ඉදිරිපත් කළේ තමන්ගේ වචන නොව, අසූරියාවේ රජු වූ සෙනකේරිබ්ගේ වචනයි. දානියෙල් 11:40 හි, උතුරේ රජු වන්නේ 1798 අවසාන කාලයේදී දකුණේ රජු වූ නිරීශ්වරවාදී ප්‍රංශයේ අතින් මාරාන්තික තුවාලයක් ලැබූ පාප්පති බලයයි. එම පදයේ, උතුරේ රජු අවසානයේ ප්‍රතිප්‍රහාරය එල්ල කර, 1989දී දකුණු රාජ්‍යය (සෝවියට් සංගමය) මත උසුරා ගලා යයි. උතුරේ රජු එම කාර්යය ඉටු කළ විට, ඔහු සමඟ “රථ ද, අසුන්හිඳින්නන් ද, බොහෝ නැව් ද” ගෙනායේය. “රථ සහ අසුන්හිඳින්නන්” යනු යුධ බලය නියෝජනය කරන අතර, “නැව්” යනු ආර්ථික බලය නියෝජනය කරයි. එම සංකේත මඟින් 1989 ජයග්‍රහණයේදී පාප්පති රෝමයට ප්‍රතිනිධි හමුදාව වූයේ එක්සත් ජනපදය බව හඳුනාගත හැකි අතර, එය රබ්ෂාකේ විසින් පූර්වදර්ශනය කරනු ලැබේ. 10 සිට 15 දක්වා පදවල ඇන්ටියොකස් මැග්නස් විසින් එක්සත් ජනපදය නියෝජනය කරයි; විලියම් මිලර් නිවැරදිව හඳුනාගත් පරිදි, 14 වන පදයේ “තවද” යන වචනය අනාවැකිමය කතානායකත්වයට නව බලයක් ඇතුළුවීම ස්ථාපිත කරන බැවින්, “කොල්ලකාරයෝ” යන්න දකුණේ පටොලමීය රජුන්ගෙන් හෝ උතුරේ රජු වූ ඇන්ටියොකස්ගෙන් හෝ මැසිඩෝනියාවේ පිලිප්ගෙන් හෝ වෙනස් වූ බලයක් නියෝජනය කළ යුතුය.

> “The king of the south, in this verse, without any doubt, means king of Egypt; but what the robbers of thy people means remains yet a doubt perhaps to some. That it cannot mean Antiochus, or any king of Syria, it is plain; for the angel had been talking about that nation for a number of verses previous, and now says, ‘also the robbers of thy people,’ etc., evidently implying some other nation. I will admit that Antiochus did perhaps rob the Jews; but how could this ‘establish the vision,’ as Antiochus is not spoken of anywhere in the vision as performing any act of that kind; for he belonged to what is called the Grecian kingdom in the vision. Again, ‘to establish the vision,’ must mean to make sure, complete, or fulfill the same.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

> “මෙම පදයේ ‘දකුණේ රජ’ යන්න, කිසිදු සැකයකින් තොරව, මිසරයේ රජු අදහස් කරයි; එහෙත් ‘ඔබගේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයෝ’ යන්නෙන් අදහස් වන්නේ කුමක්ද යන කරුණ, ඇතැමුන්ට තවමත් සැකයක්ව පවතින බව විය හැක. එය අන්තියොකුස් හෝ සිරියාවේ කිසිදු රජෙකු අදහස් කළ නොහැකි බව පැහැදිලිය; මක්නිසාද දූතයා මීට පෙර පද කිහිපයක් පුරාම ඒ ජාතිය පිළිබඳ කතා කරමින් සිටි අතර, දැන් ‘ඔබගේ ජනතාවගේ කොල්ලකාරයෝද’ යනුවෙන් කියයි, එයින් පැහැදිලිව වෙනත් ජාතියක් ඉඟි කෙරේ. අන්තියොකුස් යුදෙව්වන් කොල්ලකෑවේ යැයි මම පිළිගනිමි; නමුත් අන්තියොකුස් එවන් ක්‍රියාවක් කරන බව දර්ශනයේ කිසිම ස්ථානයක සඳහන් නොවන බැවින්, ඔහු ‘දර්ශනය ස්ථාපිත කරනු’ ලැබිය හැක්කේ කෙසේද? මක්නිසාද ඔහු දර්ශනය තුළ ග්‍රීක රාජ්‍යය ලෙස හැඳින්වෙන දෙයට අයත් වූයේය. නැවතත්, ‘දර්ශනය ස්ථාපිත කිරීමට’ යන්නෙන් අදහස් වන්නේ එය නියත කිරීම, සම්පූර්ණ කිරීම, හෝ ඉටු කිරීම විය යුතුය.” William Miller, Miller’s Works, Lecture 6, 89.

“Antiochus” was a name selected by many of the kings of the Syrian Seleucid Empire. The founder of that empire was Seleucid Nicator, and somewhere between twenty-six to thirty kings made up the entire list of Seleucid kings. Many of those kings chose the name “Antiochus”, just as the many popes choose throne-names when they are selected as popes. The popes are all “antichrist,” which means “against Christ”. The word “anti” meaning “against”. As antichrists they have taken the name of their spiritual forefather, who is Satan. Satan and the popes are both identified as the antichrist in inspiration.

“අන්ටියෝකස්” යනු සිරියානු සෙලියුසිද් අධිරාජ්‍යයේ බොහෝ රජවරුන් විසින් තෝරාගත් නාමයකි. එම අධිරාජ්‍යයේ ආරම්භකයා වූයේ සෙලියුසිද් නිකේටර්ය; සෙලියුසිද් රජවරුන්ගේ සම්පූර්ණ ලැයිස්තුව සෑදීමට රජවරුන් විසිහයත් තිහත් අතර සංඛ්‍යාවක් තිබිණි. එම රජවරුන්ගෙන් බොහෝ දෙනෙක් “අන්ටියෝකස්” යන නාමය තෝරාගත්තෝය; එය පෝප්වරුන් ලෙස තෝරාගනු ලබන විට බොහෝ පෝප්වරුන් සිංහාසන-නාම තෝරාගැනීම හා සමානය. සියලු පෝප්වරු “ප්‍රතික්‍රිස්තුස්” වෙති; එහි අර්ථය “ක්‍රිස්තුස්ට විරුද්ධ” යන්නයි. “ප්‍රති” යන පදයේ අර්ථය “විරුද්ධ” යන්නයි. ප්‍රතික්‍රිස්තුස්වරුන් ලෙස ඔවුන් තම ආත්මික පූර්වපිතා වන සාතන්ගේ නාමය ගෙන තිබේ. ප්‍රේරණයෙන් සාතන් සහ පෝප්වරු දෙදෙනාම ප්‍රතික්‍රිස්තුස් ලෙස හඳුනාගනු ලබති.

> “The determination of antichrist to carry out the rebellion he began in heaven will continue to work in the children of disobedience.” Testimonies, volume 9, 230.

> “ස්වර්ගයේදී ඔහු ආරම්භ කළ කැරැල්ල ක්‍රියාත්මක කිරීමට විරුද්ධ ක්‍රිස්තුස්ගේ වූ අධිෂ්ඨානය, අකීකරුකමේ දරුවන් තුළ තවදුරටත් ක්‍රියා කරනු ඇත.” Testimonies, volume 9, 230.

A pope is a representative of Satan, and thus they are both against Christ, and therefore are the “antichrist.” They choose a name when they take the position as pope, and become Satan’s earthly representative.

පාප්වරයෙකු යනු සාතන්ගේ නියෝජිතයෙකි; එබැවින් ඔවුන් දෙදෙනාම ක්‍රිස්තුස්වහන්සේට විරුද්ධව සිටිති, එසේ නම් ඔහු “ක්‍රිස්තු-විරෝධියා” ය. පාප්ධුරය භාරගන්නා විට ඔවුන් නාමයක් තෝරාගෙන, සාතන්ගේ භූමියෙහි නියෝජිතයා බවට පත් වෙති.

> “To secure worldly gains and honors, the church was led to seek the favor and support of the great men of earth; and having thus rejected Christ, she was induced to yield allegiance to the representative of Satan—the bishop of Rome.” The Great Controversy, 50.

> “ලෝකීය ලාභ සහ ගෞරව සුරක්ෂිත කරගැනීම සඳහා, සභාව පෘථිවියේ මහත්වරුන්ගේ අනුග්‍රහය හා අනුබලය සෙවීමට මෙහෙයවනු ලැබුවාය; එසේ ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ ප්‍රතික්ෂේප කළ බැවින්, සාතන්ගේ නියෝජිතයා වන රෝමයේ බිෂොප්වරයාට පක්ෂපාතකම පිරිනැමීමට ඇය පොළඹවනු ලැබුවාය.” The Great Controversy, 50.

By their works you shall know them, and the popes carry on the same work as Satan.

ඔවුන්ගේ ක්‍රියාවලින් ඔබ ඔවුන්ව දැනගන්නහුය; තවද පාප්වරුන් සතන්ගේම එකම ක්‍රියාව ඉදිරියට ගෙන යති.

> “Through the pope of Rome the same work has been carried on here on earth as was carried on in the courts of heaven before the expulsion of the prince of darkness. Satan sought to correct the law of God in heaven, and to supply an amendment of his own. He exalted his own judgment above that of his Creator, and placed his will above the will of Jehovah, and in this way virtually declared God to be fallible. The pope also takes the same course and, claiming infallibility for himself, seeks to adjust the law of God to meet his own ideas, thinking himself able to correct the mistakes he thinks he sees in the statutes and commands of the Lord of heaven and earth. He virtually says to the world, I will give you better laws than those of Jehovah. What an insult is this to the God of heaven!” Signs of the Times, November 19, 1894.

> “අන්ධකාරයේ අධිපතියා පිටුවහල් කිරීමට පෙර ස්වර්ගීය මණ්ඩපවල සිදු කරනු ලැබූ එම ක්‍රියාවම, රෝමයේ පාප්වරයා මඟින් මෙහි පොළොවේද කරගෙන යනු ලැබ ඇත. සාතන් ස්වර්ගයේදී දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව සංශෝධනය කිරීමටත්, තමන්ගේම සංශෝධනයක් ඒ සඳහා සැපයීමටත් උත්සාහ කළේය. ඔහු තම මැවුම්කරුගේ විනිශ්චයට වඩා තමන්ගේම විනිශ්චය උසස් කළේය; යෙහෝවාවහන්සේගේ කැමැත්තට වඩා තමන්ගේ කැමැත්ත ඉහළ තැබුවේය; මෙසේ කරමින් ඔහු සත්‍යයෙන්ම දෙවියන්වහන්සේ වැරදි කළ හැකි බව ප්‍රකාශ කළේය. පාප්වරයාද එම මාර්ගයම අනුගමනය කරයි; තමන්ටම අභ්‍රාන්‍යතාවය පවසමින්, දෙවියන්වහන්සේගේ ව්‍යවස්ථාව තමන්ගේම අදහස්වලට ගැළපෙන ලෙස සකස් කිරීමට උත්සාහ කරයි; ස්වර්ගයේ හා පොළොවේ ස්වාමීන්වහන්සේගේ නියෝග සහ ආඥාවල ඔහු දකින බව සිතන වැරදි නිවැරදි කිරීමට තමන් සමත් බව ඔහු සිතයි. සත්‍යයෙන්ම ඔහු ලෝකයට මෙසේ කියයි: යෙහෝවාවහන්සේගේ නීතිවලට වඩා හොඳ නීති මම ඔබට දෙන්නෙමි. මෙය ස්වර්ගයේ දෙවියන්වහන්සේට කොපමණ මහත් අපහාසයක්ද!” Signs of the Times, November 19, 1894.

Though Seleucus Nicator established the Seleucid Empire, many of the following kings chose the name “Antiochus,” in honor, not of Seleucus, but of his father. Seleucus’ father, Antiochus, was a nobleman and a general in the service of King Philip II of Macedon, who was the father of Alexander the Great. This noble status and military background helped establish the foundation for Seleucus’s own prominent role and subsequent rise to power after the death of Alexander the Great.

සෙලෙයුකස් නිකාටර් සෙලෙයුසිද් අධිරාජ්‍යය ස්ථාපිත කළ ද, පසුව පැමිණි බොහෝ රජවරු “අන්ටියෝකස්” යන නාමය තෝරාගත්තේ සෙලෙයුකස්ට ගෞරවයක් වශයෙන් නොව, ඔහුගේ පියාට ගෞරවයක් වශයෙනි. සෙලෙයුකස්ගේ පියා වූ අන්ටියෝකස්, මහා අලෙක්සැන්ඩර්ගේ පියා වූ මැසිඩෝනියාවේ දෙවන ෆිලිප් රජුගේ සේවයේ සිටි උතුම් වංශවත් අයෙක් හා සේනාධිපතියෙකු විය. මෙම උතුම් සමාජ තත්ත්වය හා යුධ හමුදා පසුබිම, මහා අලෙක්සැන්ඩර්ගේ මරණයෙන් පසු සෙලෙයුකස්ට හිමි වූ ප්‍රමුඛ භූමිකාව සහ අනතුරුව බලයට උසස් වීම සඳහා පදනම පිහිටුවීමට උපකාරී විය.

Seleucus’ kingdom was established when he took control of three of the four areas of Alexander’s kingdom. Rome also conquers three geographical powers in order to take control and become the king of the north. When Seleucus had secured the east, the west and the north he became the king of the north in the historical narrative, and his capital was the city of Babylon. Many of the following kings chose the name “Antiochus” when they took the northern throne in order to honor their political forefather. The parallel is easy to see, if you choose to see. If you don’t, you don’t.

සෙලියුකස්ගේ රාජ්‍යය ස්ථාපිත වූයේ ඔහු අලෙක්සැන්ඩර්ගේ රාජ්‍යයේ කොටස් හතරෙන් තුනක පාලනය අතට ගත් විටය. උතුරේ රජු බවට පත් වී පාලනය අත්පත් කරගැනීම සඳහා රෝමයද භූගෝලීය බලයන් තුනක් ජයග්‍රහණය කරයි. සෙලියුකස් නැගෙනහිර, බටහිර සහ උතුර ස්ථිර කරගත් විට, ඓතිහාසික වෘත්තාන්තය තුළ ඔහු උතුරේ රජු බවට පත් වූ අතර, ඔහුගේ අගනුවර බබිලෝන නගරය විය. පසුව පැමිණි බොහෝ රජවරු උතුරු සිංහාසනය අත්පත් කරගත් විට තම දේශපාලන පූර්වජයාට ගෞරව දැක්වීම සඳහා “අන්ටියෝකස්” යන නාමය තෝරාගත්හ. ඔබ දැකීමට තෝරාගන්නේ නම්, මෙම සමාන්තරතාව දැකීම පහසුය. ඔබ නොදකින්නේ නම්, ඔබ නොදකින්නෙහියි.

The name “Antiochus” (Ἀντίοχος in Greek) comes from the Greek elements’ “anti” (meaning “against” or “opposite”) and “ocheo” (meaning “to hold fast” or “to maintain”). The northern kings chose the name to maintain their political heritage with the father, just as the antichrist (popes) choose names when they begin to rule. Just as the popes are representatives of their father, the devil, so too the Antiochus’ of the Syrian Empire typify representatives of their father. In this application Antiochus represents a proxy of their father. The proxy of the papal power in 1989 was the United States, and the secular testimony upholds the relationship between the antichrist, Pope John Paul II, and Ronald Reagan in their work to bring down the former Soviet Union.

“ඇන්ටියෝකස්” (ග්‍රීක භාෂාවේ Ἀντίοχος) යන නාමය, ග්‍රීක පද මූල වන “anti” (“විරුද්ධ” හෝ “ප්‍රතිවිරුද්ධ” යන අර්ථය දෙන) සහ “ocheo” (“දෘඪ ලෙස රඳවා තබාගැනීම” හෝ “පවත්වාගෙන යාම” යන අර්ථය දෙන) යන අංගවලින් උද්භවය ලබයි. උතුරු රජවරුන් තම පියා සමඟ ඇති දේශපාලන උරුමය පවත්වාගෙන යාම සඳහා එම නාමය තෝරාගත්හ; එසේම ක්‍රිස්තු-විරෝධියා (පෝප්වරු) පාලනය ආරම්භ කරන විට නාම තෝරාගන්නාහුය. පෝප්වරු තම පියා වන යක්ෂයාගේ නියෝජිතයන් වන පරිදිම, සිරියානු අධිරාජ්‍යයේ ඇන්ටියෝකස්වරුද තම පියාගේ නියෝජිතයන්ගේ ආදර්ශරූප වේ. මෙම යෙදුම අනුව ඇන්ටියෝකස් තම පියාගේ නියෝජිත ප්‍රතිනිධියෙකු නියෝජනය කරයි. 1989 දී පාප්මය බලයේ නියෝජිත ප්‍රතිනිධිය වූයේ එක්සත් ජනපදයයි; තවද හිටපු සෝවියට් සංගමය බිඳදැමීම සඳහා ඔවුන් කළ කාර්යයේදී ක්‍රිස්තු-විරෝධියා වූ දෙවන ජෝන් පෝල් පාප්තුමා සහ රොනල්ඩ් රේගන් අතර සම්බන්ධතාවය ලෞකික සාක්ෂිය ස්ථිර කරයි.

In verses ten through sixteen, the first and last verse possess direct references to verses forty and forty-one. Verse ten directly represents verse forty. Verse sixteen directly represents verse forty-one. The verses represent the portion of the prophecy of Daniel that relates to the last days.

දහයේ සිට දහසය දක්වා වූ පදවලදී, පළමු පදය සහ අවසාන පදය, සෘජුවම හතළිහ සහ හතළිහඑක වන පදයන්ට සඳහන් කරයි. දහවන පදය සෘජුවම හතළිහ වන පදය නියෝජනය කරයි. දහසයවන පදය සෘජුවම හතළිහඑක වන පදය නියෝජනය කරයි. මෙම පදයන්, අවසාන දිනවලට අදාළ දානියෙල්ගේ අනාවැකියේ කොටස නියෝජනය කරයි.

> “The book that was sealed was not the book of Revelation, but that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days. The Scripture says, ‘But thou, O Daniel, shut up the words, and seal the book, even to the time of the end: many shall run to and fro, and knowledge shall be increased’ (Daniel 12:4). When the book was opened, the proclamation was made, ‘Time shall be no longer.’ (See Revelation 10:6.) The book of Daniel is now unsealed, and the revelation made by Christ to John is to come to all the inhabitants of the earth. By the increase of knowledge a people is to be prepared to stand in the latter days. . . .

> මුද්‍රා තබන ලද පොත වූයේ එළිදරව් පොත නොව, අන්තිම දවස්වලට අදාළ වූ දානියෙල්ගේ අනාගතවාක්‍යයේ එම කොටසය. ශුද්ධ ලියවිල්ල මෙසේ කියයි: ‘නුඹ නම්, දානියෙල්, මේ වචන වසා දමා, අන්ත කාලය දක්වා පොතට මුද්‍රා තබන්න; බොහෝ දෙනෙක් මෙහිත් එහිත් ධාවනය කරනු ඇත, දැනුමද වැඩිවනු ඇත’ (දානියෙල් 12:4). පොත විවෘත කළ විට, ‘කාලය තව නොවන්නේය’ යන ප්‍රකාශය කරන ලදී. (එළිදරව් 10:6 බලන්න.) දානියෙල්ගේ පොත දැන් මුද්‍රා විවර කරනු ලැබ ඇත; ක්‍රිස්තුස්වහන්සේ විසින් යොහන්ට දෙන ලද එළිදරව්ව පෘථිවියේ සියලු වැසියන් වෙත පැමිණිය යුතුය. දැනුම වර්ධනය වීම මඟින් අන්තිම දවස්වල ස්ථිරව සිටීමට ජනතාවක් සූදානම් කරනු ලැබිය යුතුය....

> “In the first angel’s message men are called upon to worship God, our Creator, who made the world and all things that are therein. They have paid homage to an institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah, but there is to be an increase of knowledge on this subject.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

> “පළමු දූතයාගේ පණිවිඩයේදී මනුෂ්‍යයන්ට අපගේ මැවුම්කාරයා වන, ලෝකයත් එහි ඇති සියල්ලත් සෑදූ දෙවියන්වහන්සේට නමස්කාර කරන ලෙස කැඳවනු ලැබේ. ඔවුන් පාප්තන්ත්‍රයේ ආයතනයකට ගෞරව දක්වා, යෙහෝවාගේ ව්‍යවස්ථාව බලරහිත කර ඇත; එහෙත් මෙම විෂය සම්බන්ධයෙන් දැනුම වැඩි වීමක් ඇති වීමට නියමිතය.” Selected Messages, book 2, 105, 106.

At the time of the end in 1989 the last six verses of Daniel chapter eleven represent the “portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” It was recognized when it was then unsealed, and that unsealing produced an increase of knowledge on the “institution of the Papacy, making of no effect the law of Jehovah.” The Alpha and Omega always illustrates the end with the beginning, and the testing process that began in 1989, was designed to produce two classes of worshippers.

1989 දී අවසාන කාලයෙහි දානියෙල් පොතේ එකොළොස්වන පරිච්ඡේදයේ අන්තිම වාක්‍ය හයක් “අවසාන දිනවලට සම්බන්ධ දානියෙල්ගේ අනාගතවාක්‍යයේ කොටස” නියෝජනය කරයි. එය එවිට මුද්‍රාභංග කරන ලද අවස්ථාවේදී එසේ හඳුනාගනු ලැබූ අතර, එම මුද්‍රාභංග කිරීම “පැපාධිපත්‍යයේ ස්ථාපනය, යෙහෝවාගේ ව්‍යවස්ථාව බල රහිත කිරීම” පිළිබඳ දැනුම වැඩිවීමක් උත්පාදනය කළේය. අල්ෆා සහ ඔමෙගා සැමවිටම ආරම්භය තුළින් අවසානය නිරූපණය කරයි; 1989 දී ආරම්භ වූ පරීක්ෂා කිරීමේ ක්‍රියාවලියද, නමස්කාරකයන්ගේ පංති දෙකක් උපදවනු පිණිස නිර්මාණය කරනු ලැබීය.

> And he said, Go thy way, Daniel: for the words are closed up and sealed till the time of the end. Many shall be purified, and made white, and tried; but the wicked shall do wickedly: and none of the wicked shall understand; but the wise shall understand. Daniel 12:9, 10.

> ඔහු මෙසේ කීවේය: “දානියෙල්, ඔබගේ මාර්ගයෙන් යන්න; මක්නිසාද අවසාන කාලය දක්වා මේ වචන වසා මුද්‍රා කර තබන ලද්දේය. බොහෝ දෙනෙක් පවිත්‍ර කරනු ලබන්නෝය, සුදු කරනු ලබන්නෝය, පරීක්ෂා කරනු ලබන්නෝය; නමුත් දුෂ්ටයෝ දුෂ්ටකම් කරනු ඇත; දුෂ්ටයන්ගෙන් කිසිවෙකුත් තේරුම් නොගන්නෝය; එහෙත් ප්‍රඥාවන්තයෝ තේරුම් ගන්නෝය.” දානියෙල් 12:9, 10.

We are now in the final period of that testing process, for the controversy of the robbers at the beginning of Adventism is now being repeated. To identify the robbers as the United States is to identify Antiochus as the robbers. It is the identical controversy of the Millerites and Protestants.

අපි දැන් එම පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියේ අවසාන කාලපරිච්ඡේදයේ සිටිමු; මක්නිසාද ආඩ්වෙන්ටිස්මයේ ආරම්භයේදී මංකොල්ලකරුවන් සම්බන්ධයෙන් උද්ගත වූ විවාදය දැන් නැවත සිදුවෙමින් පවතී. මංකොල්ලකරුවන් එක්සත් ජනපදය ලෙස හඳුනාගැනීම යනු ඇන්තියොකස් මංකොල්ලකරුවන් ලෙස හඳුනාගැනීමයි. මෙය මිලේරයිට්වරුන්ගේ සහ ප්‍රොටස්ටන්ට්වරුන්ගේ එකම අනුකූල විවාදය වේ.

At the end of the testing process, just as in the beginning of the testing process, which began in 1989, the Lion of the tribe of Judah unseals “that portion of the prophecy of Daniel which related to the last days.” In 1989 it was the last six verses of Daniel eleven, and at the ending it is the hidden history of verse forty, that is typified by verses ten through sixteen.

පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියේ ආරම්භයේදී, එනම් 1989 දී ආරම්භ වූ එම පරීක්ෂණ ක්‍රියාවලියේ මුලදී වූ පරිදිම, එහි අවසානයේද යූදා ගෝත්‍රයේ සිංහයා “අන්තිම දවස්වලට අදාළ වූ දානියෙල්ගේ අනාවැකියේ එම කොටස” මුද්‍රාවෙන් විවෘත කරයි. 1989 දී එය දානියෙල් 11 වන පරිච්ඡේදයේ අවසාන පද හය වූ අතර, අවසානයේදී එය හතළිස් වන පදයේ සැඟවුණු ඉතිහාසය වන අතර, එය දහය සිට දහසය දක්වා වූ පද මඟින් පූර්වරූපණය කරනු ලැබේ.

We will continue our consideration of the six lines of controversies within the history of Adventism in the following articles. The first of those six controversies illustrates the last of those six controversies. We will use the first and last controversies to overlay the other four controversies as we unfold the elements involved with the efforts of the enemy of righteousness to prevent God’s people from rightly dividing “the vision”, which is established with the symbol of Rome.

ඇඩ්වෙන්ටිස්ට්වාදයේ ඉතිහාසය තුළ ඇති විවාද රේඛා හයේ පිළිබඳ අපගේ සැලකිල්ල ඊළඟ ලිපිවලදීද අපි ಮುಂದුවහන්නෙමු. එම විවාද හයෙන් පළමුවන විවාදය, එම විවාද හයෙන් අවසාන විවාදය නිරූපණය කරයි. දෙවියන්වහන්සේගේ ජනතාව “දර්ශනය” යන්න සත්‍ය ලෙස වෙන්කොට තේරුම් ගැනීම වැළැක්වීම සඳහා ධර්මිෂ්ඨකමේ සතුරා දරන උත්සාහයන් සමඟ සම්බන්ධ වූ අංග අපි විවෘත කරමින් යද්දී, අනෙක් විවාද හතර මත ඒවා ආවරණය කර තැබීම සඳහා, අපි පළමු සහ අවසාන විවාද භාවිතා කරන්නෙමු; එම “දර්ශනය” රෝමය නම් සංකේතයෙන් ස්ථාපිත කර ඇත.

> “Unless we understand the importance of the moments that are swiftly passing into eternity, and make ready to stand in the great day of God, we shall be unfaithful stewards. The watchman is to know the time of night. Everything is now clothed with a solemnity that all who believe the truth for this time should realize. They should act in reference to the day of God. The judgments of God are about to fall upon the world, and we need to be preparing for that great day.

> “සදාකාලිකත්වය තුළට වේගයෙන් ලංවී යන මේ මොහොත්වල වැදගත්කම අපි අවබෝධ කරගෙන, දෙවියන්වහන්සේගේ මහත් දවසේ සිටීම සඳහා සූදානම් නොවන්නේ නම්, අපි විශ්වාසභංග කළ භාරකාරයෝ වන්නෙමු. මුරකරු රාත්‍රියේ වේලාව දැන සිටිය යුතුය. මේ කාලයට අදාළ සත්‍යය විශ්වාස කරන සියල්ලෝ අවබෝධ කරගත යුතු වන ගැඹුරු ගාම්භීරත්වයකින් දැන් සියල්ල ආවරණය වී ඇත. ඔවුන් දෙවියන්වහන්සේගේ දවස සැලකිල්ලට ගෙන ක්‍රියා කළ යුතුය. දෙවියන්වහන්සේගේ විනිශ්චය ලෝකය මත වැටීමට ආසන්නය, එබැවින් අපි ඒ මහත් දවස සඳහා සූදානම් වෙමින් සිටිය යුතුය.”

> “Our time is precious. We have but few, very few days of probation in which to make ready for the future, immortal life. We have no time to spend in haphazard movements. We should fear to skim the surface of the word of God.” Testimonies, volume 6, 407.

> “අපගේ කාලය අතිශයින් වටිනාය. ඉදිරියේ තිබෙන අමරණීය ජීවිතය සඳහා සූදානම් වීමට අපට තිබෙන්නේ කරුණාකාලයේ දින කිහිපයක් පමණි—ඉතා සුළු දින කිහිපයක් පමණි. අසංවිධානාත්මක ක්‍රියාවන්හි යෙදෙමින් වැය කිරීමට අපට කාලයක් නැත. දෙවියන්වහන්සේගේ වචනය මතුපිටින් පමණක් ස්පර්ශ කර යෑමට අප භය විය යුතුය.” Testimonies, volume 6, 407.

Back to Articles